Tytuł oryginału: Christmas Celebration

Fragment

Przekład z języka angielskiego: Maria Narot

Copyright © Heidi Swain, 2025

This edition: © Gyldendal Astra/Gyldendal A/S, Copenhagen 2025

Projekt graficzny okładki: Marcin Słociński

Redakcja: Maria Zając

Korekta: Justyna Kukian

ISBN 978-91-8076-991-4

Konwersja i produkcja e-booka: www.monikaimarcin.com

Gyldendal Astra/Gyldendal A/S
Klareboderne 3 | DK-1115 Copenhagen K

www.gyldendal.dk

www.gyldendalastra.pl

SPIS TREŚCI

1. Okładka

2. Tytułowa

3. Strona redakcyjna

4. Dedykacja

5. Rozdział 1

6. Rozdział 2

7. Rozdział 3

8. Rozdział 4

9. Rozdział 5

10. Rozdział 6

11. Rozdział 7

12. Rozdział 8

Landmarks

1. Okładka

2. Tytułowa

3. Strona redakcyjna

4. Spis treści

5. Dedykacja

Książkę dedykuję każdemu, kto po nią sięgnie. W fikcyjnych światach, które tworzymy, nigdy nie jesteśmy sami.

Rozdział 1

Zajęło mi trochę czasu, aby się z tym pogodzić, ale w głębi duszy wiedziałam, że mój czas w Jordanii dobiegał końca. Wiedziałam to jeszcze, zanim utraciliśmy sponsora, przez co nie mogliśmy już utrzymać tylu pracowników.

Pracę w organizacji charytatywnej zaczęłam zaraz po studiach i właśnie minęło mi dziesięć lat. To i tak długo jak na osobę pomagającą w obozach dla uchodźców na całym świecie. Dotarłam do granicy swoich możliwości co najmniej półtora roku temu. Moi szefowie już wyrazili obawy, że zaczynam się wypalać, ale uparcie brnęłam dalej, zdecydowana dokończyć kontrakt, zanim pozwolę sobie na należną mi przerwę.

Jednak na kilka tygodni przed końcem i pod ogromną presją, gdy do obozu przybywało coraz więcej osób, popełniłam błąd. Głupi, ogromny, zagrażający życiu błąd. Uznano więc, że zrobię wszystkim przysługę, jeśli zrezygnuję wcześniej. Na szczęście mój szef jako powód przedwczesnego wyjazdu podał wycofanie się sponsora, ale nadal czułam, że zawiodłam.

Sześć godzin po wejściu na pokład samolotu w Jordanii wysiadłam na lotnisku Heathrow, gdzie powitał mnie podmuch mroźnego listopadowego powietrza, któremu moje letnie ubrania nie stawiały oporu, a także odgłos dzwoniącego telefonu dochodzący z głębi mojego plecaka. Szybko weszłam do hali przylotów, trzymając się z dala od licznych podróżnych, którzy chcieli opuścić budynek, przeszukałam plecak i wyciągnęłam w końcu komórkę.

– Paige?

– Mamo. – Uśmiechnęłam się zaskoczona, gdy usłyszałam jej głos.

– Paige – odezwała się ponownie, tym razem tonem pełnym ulgi. – Wylądowałaś?

– Tak – odparłam, przełykając gulę w gardle. – Dopiero co. Zaraz wyjdę z lotniska.

Moi rodzice już wypłynęli na swój coroczny zimowy rejs, kiedy oznajmiłam, że wracam do Wielkiej Brytanii wcześniej, niż planowałam. Zrobiłam to specjalnie. Wiedziałam o swoim powrocie przed ich wyjazdem, ale nie chciałam się narażać ani na histerię, nawet w dobrej wierze, ani na nieuniknione pytania, więc nie zająknęłam się ani słowem, dopóki nie wypłynęli dość daleko. Słysząc głos mamy, zastanawiałam się, czy to była właściwa decyzja.

– Dzięki Bogu – powiedziała z jeszcze większą ulgą. Jej ton potwierdził, że oboje z tatą doszli do wniosku, że za moim przedwczesnym powrotem kryje się coś więcej, niż dałam do zrozumienia.

– Czy tata tam jest? – zapytałam, zanim zaczęła się lawina pytań. – Gdzie dokładnie jesteście?

– Jest – odparła, a jej głos trochę przycichł. – Jesteśmy na Kajmanach i jest piekielnie gorąco. Później popływamy z płaszczkami…

– Nasze plany są nieistotne – usłyszałam, jak tata wrzeszczy w tle. – Zapytaj ją lepiej, czy wszystko w porządku.

– Mówiłeś wcześniej, żeby tego nie robić – wypaliła zniecierpliwiona mama.

Nagle zapadła cisza, a ja zaśmiałam się, wyobrażając sobie, jak oboje walczą o telefon.

– Paige – odezwał się tata. Najwyraźniej wygrał potyczkę. – Jak się masz?

Mój ojciec miał za sobą długą karierę w wojsku, wiedział, że moja praca w krajach ogarniętych wojną nie należała do łatwych, i zgadzał się z moim przełożonym, że igram z losem i potrzebuję przerwy.

– Dobrze. – Przełknęłam ślinę, śmiech zamarł mi na ustach, a słowa utknęły w gardle, gdy przeszedł od razu do sedna. – Wspaniale. Nie mogę się doczekać, aż w końcu będę mieć trochę czasu dla siebie.

Bo naprawdę nie mogłam się tego doczekać, prawda?

– Cóż, szkoda.

To mnie zaskoczyło.

– Chodzi mi o czas dla siebie.

Wydawało mi się, że chciał, abym skorzystała z okazji, trochę się zdystansowała i zebrała myśli.

– Naprawdę? – Zmarszczyłam brwi, wkładając palec do ucha, by odciąć się od hałasu w zatłoczonej hali. – Dlaczego? – Nagle zaczęło trzeszczeć na linii i usłyszałam, jak tata mówi coś do mamy.

– Bo – powiedział, znów głośniej – miałem zamiar zaproponować, żebyś nie jechała do domu, tylko gdzieś, gdzie będziesz mieć towarzystwo, ale jeśli naprawdę wolisz być sama…

– Gdzie? – przerwałam mu.

– Wynthorpe.

– Wynthorpe Hall? – Znowu zmarszczyłam brwi. – Dlaczego miałabym tam jechać?

Wynthorpe Hall, dom rodzinny Catherine i Angusa Connellych, moich rodziców chrzestnych, znajdował się w samym sercu Fenland, rozległego obszaru nizinnego wschodniej Anglii. To było cudowne miejsce, ale wiedziałam, że daleko mu do cichego sanktuarium, w którym pragnęłam się skryć i w prywatności lizać mentalne rany. Oprócz dwóch z trzech synów państwa Connellych, Jamiego i Archiego, w domu mieszkały również ich partnerki, a także cała masa pracowników, którzy byli tak blisko związani z rodziną, że traktowano ich jak krewnych.

– Ponieważ twój irytujący ojciec chrzestny ma… Cóż, jak to ująć? – Tata nie wiedział, jak wytłumaczyć sytuację. – Można powiedzieć, że trochę się przemęczył.

Słyszałam mamę mruczącą w tle i nie mogłam się nie uśmiechnąć. Mój kochany ojciec chrzestny Angus zawsze się przemęczał, wymyślając jakieś szalone plany. Jego wybryki mnie śmieszyły, ale wtedy dzieliły nas tysiące mil, więc nie mógł mnie w nie wciągnąć.

– Co zrobił tym razem? – zapytałam, współczując przy tym swojej matce chrzestnej. – Na pewno w domu jest dość ludzi, żeby utrzymać go w ryzach.

– Cóż, o to właśnie chodzi – odparł tata. – Większości z nich w tej chwili nie ma. Jamie i Anna zamknęli swoją organizację charytatywną na kilka miesięcy, żeby polecieć do Afryki i sprawdzić, jak idzie realizacja projektu, nad którym Jamie pracował, zanim przejął zarządzanie Wynthorpe Hall.

– Ale co to ma za znaczenie, skoro organizacja jest zamknięta? – zapytałam, nie mogąc pojąć, dlaczego ich nieobecność miałaby stanowić problem.

– A no takie, że Anna bardzo udziela się wolontariacko w okolicy – wyjaśnił tata. – Jest odpowiedzialna za dostarczanie zakupów, książek z biblioteki i recept osobom mieszkającym poza miastem, a także zawozi potrzebujących na różne spotkania.

– W takim razie dlaczego nie załatwili sobie jakiegoś zastępstwa przed wyjazdem? – zapytałam jeszcze bardziej zdezorientowana.

– Bo Angus stwierdził, że sam to załatwi – opowiedział tata. – Martwił się, że w ogóle nie pojadą, jeśli będą się stresować szukaniem zastępstwa, więc oświadczył, że wszystko zorganizuje. i pozwolił im jechać.

– Rozumiem – odparłam. – I naprawdę nie ma nikogo innego, kto mógłby pomóc?

– Najwyraźniej nie, a Hayley, gospodyni, i jej partner Gabe, który dba o teren, również wyjechali. Miało się to nie pokrywać z wyjazdem Jamiego i Anny, ale siostra Gabe’a zmieniła swoje plany, więc mogą się spotkać tylko przed świętami.

– O rany – odezwałam się. – Więc kto sprząta dworek? – Wiedziałam, że takie sprzątanie to coś więcej niż odkurzanie raz w tygodniu.

– W tej chwili nikt – wyjaśnił tata. – I wiesz, że święta Bożego Narodzenia w Wynthorpe to teraz poważna sprawa, i z tym wszystkim trzeba się zmierzyć.

Przez chwilę zapomniałam, że w Wynthorpe Hall organizują właśnie ogromne widowisko zwane Zimową Krainą Czarów. Widziałam zdjęcia w internecie. Bez wątpienia wymagało to sporo pracy, a przy mniejszej liczbie pomocników wkrótce stanie się bardziej uciążliwe niż przyjemne.

– Masz rację – przyznałam. – Wyjechali w naprawdę fatalnym momencie. Co Angus sobie myślał?

– Od kiedy Angus myśli? – zaśmiał się tata. – Wiesz, jaki on jest. On po prostu chce, żeby wszyscy byli zadowoleni.

Cały Angus. Był hojny aż do przesady, ale często nie zastanawiał się nad konsekwencjami. To, co się teraz działo, tylko potwierdzało tę regułę.

– Więc co o tym myślisz? – zapytał tata.

– O czym?

– Żeby tam pojechać i uratować sytuację? Mogłabyś zająć się dostawami i pomachać trochę ściereczką. No i mogłabyś też tam spędzić prawdziwe Boże Narodzenie. Od lat nie obchodziłaś porządnie świąt w kraju.

– No tak… – odezwałam się, przygryzając wargę.

– Wiem, że chętnie cię zobaczą – wtrąciła się mama. – Biedny Archie rwie sobie włosy z głowy. Jest u kresu sił.

Podejrzewałam, że, jako jedyny syn państwa Connellych w rezydencji, to on musiał ogarniać to wszystko i sprzątać bałagan, którego narobił jego ojciec, mimo dobrych chęci.

– Potrzebujesz czegoś, co odwróci twoją uwagę, i może to jest właśnie to – dodał chytrze tata.

I tak oto, zaledwie godzinę po przybyciu do Wielkiej Brytanii, czternastego listopada, wsiadłam do autobusu do Peterborough, a potem do kolejnego do miasteczka Wynbridge w Fenland.

Rozdział 2

Czułam się wyczerpana emocjami wywołanymi pozostawieniem starego życia i kolegów w Jordanii, a dodatkowo zmęczona niekończącą się podróżą, przespałam więc większą czasu w autobusach z Heathrow do Wynbridge, ale w samej drodze do posiadłości nie miałam już chwili wytchnienia.

– Może mnie pan tu wysadzić – odezwałam się nagle, litując się nad zawieszeniem taksówki.

Kierowca wyraźnie się skrzywił, gdy wyskoczyłam z autobusu w Wynbridge, wsiadłam do jego samochodu i powiedziałam, gdzie chcę jechać. Zastanawiałam się wtedy dlaczego, ale podskakując na podziurawionej drodze prowadzającej do Wynthorpe Hall, od razu zrozumiałam przyczynę jego niechęci.

– Pójdzie pani pieszo? – zapytał, odwracając się, by na mnie spojrzeć.

– Pójdę pieszo – potwierdziłam. – Znam drogę.

Gdy tylko wysiadłam, zawrócił idealnie na trzy i pojechał przed siebie, a ja ruszyłam krętą ścieżką, z plecakiem na plecach, podekscytowana, że mogę z daleka przyjrzeć się rezydencji i jej kominom, które górowały nad drzewami.

W chwili, gdy pokonałam ostatni skręt i dostrzegłam budynek, na mojej twarzy pojawił się uśmiech. Skupiłam wzrok na dworku, moim sielankowym placu zabaw z dzieciństwa, i dotarło do mnie, że tata miał rację; to był dobry pomysł, żeby tu przyjechać, i nie mogłam się doczekać, żeby wszystkich zobaczyć. Oby tylko spodobał im się pomysł, że pojawiam się tu bez zapowiedzi, i nie znaleźli sobie pomocy od ostatniej rozmowy z tatą.

Ponieważ zimno zaczęło naprawdę dawać się we znaki, pospieszyłam na ostatniej prostej przez dziedziniec, a potem zapukałam do tylnych drzwi, które były uchylone. Kiedy nikt nie odpowiedział, zdjęłam podniszczoną wełnianą czapkę, potrząsnęłam włosami, o wiele dłuższymi niż zwykle, i weszłam do środka, spodziewając się, że Floss, rodzinny spaniel, wybiegnie z kuchni, żeby mnie powitać, ale tak się nie stało.

– Damy radę – powiedział ktoś z przekonaniem. – Wiesz, że zawsze jakoś sobie radzimy.

To musiał być Angus.

– Być może – odparł ktoś inny, najprawdopodobniej Archie. – Ale póki co, to sobie nie radzimy, tato, i nie wyobrażam sobie, żeby sytuacja miała się wkrótce zmienić.

Wydawał się całkowicie zirytowany, ale poczułam ulgę. Najwyraźniej przyjechałam w najodpowiedniejszym momencie i nikt nie podjął żadnych nowych decyzji. Jeśli założyć, że rozmawiali o sprawach, które pozostawiły Anna i Hayley.

– Musimy przynajmniej zatrudnić jakąś firmę sprzątającą – odezwał się ponownie Archie, potwierdzając moje przypuszczenia.

– Ale Hayley powiedziała… – odparował Angus.

– Hayley powiedziała, że jeśli zatrudnimy firmę sprzątającą, rozerwie nas na strzępy – odparł Archie. – Wiem, ale tak naprawdę nie mamy innego wyboru, prawda? Przed wyjazdem szczegółowo tłumaczyła mi, co przekazać osobie, które będzie ją zastępować, a my musimy wierzyć, że się uda. To nasza jedyna opcja. Nie mogę zrobić wszystkiego sam i nie mam nikogo innego.

– Niekoniecznie – odezwał się ktoś trzeci, kto w ogóle nie wydawał się zaniepokojony stresującą sytuacją, a ja od razu wiedziałam, do kogo należy ten delikatny, marzycielski głos. – Myślę, że wszechświat właśnie zesłał nam rozwiązanie, które za moment się zmaterializuje – dodał po chwili.

Nagle rozległo się szczekanie i przy moich nogach pojawił się nie jeden, a trzy wesoło podskakujące psy. Wśród nich znajdowała się Floss, choć wyglądała na o wiele starszą, niż pamiętałam, malutki chihuahua i olbrzymi wilczarz. Cóż za osobliwe stado!

– Co to ma być? – ryknął Angus, rzucając się za psami. – O mój Boże, Paige! – krzyknął, przepychając się przez nie. – To naprawdę ty? – Zamknął mnie w nagłym uścisku.

– Tak – wykrztusiłam, przełykając gulę, już drugą od powrotu do kraju. – Mój kontrakt w końcu dobiegł końca, więc pomyślałam, że wrócę na chwilę do domu.

To nie był właściwy moment, by ze szczegółami opowiadać o żenujących przyczynach mojego wcześniejszego wyjazdu. Angus ścisnął mnie mocniej, a potem odsunął się, by porządnie mi się przyjrzeć.

– Paige! – Archie się zaśmiał i szybko do nas dołączył. – Nie mogę w to uwierzyć! Co ty tu robisz?

– Przyjechała na święta – odparł Angus i zdjął ze mnie plecak, uginając się pod jego ciężarem. – Czyż to nie wspaniale?

W ogóle nie rozmawialiśmy o świętach, do których pozostało jeszcze kilka tygodni, ale mój ojciec chrzestny najwyraźniej był przekonany, że przyjechałam specjalnie z tego powodu. Nie było sensu sugerować, że powód może być inny. Doskonale zdawałam sobie sprawę, że według niego wszystko kręci się wokół świąt i że komplikacje związane z moim powrotem mogą poczekać, tak jak pozostałe kwestie.

– Tak naprawdę przyjechałam z odsieczą. Rozmawiałem z tatą zaraz po wylądowaniu i zasugerował, że możecie potrzebować dodatkowej pary rąk do pracy.

Angus wręcz się rozpromienił na dźwięk tych słów.

– Nie mam pojęcia, czy sobie poradzę – dodałam pospiesznie, zanim rozbudziłam w nim zbyt wielkie nadzieje – ale jestem gotowa spróbować, jeśli pokażecie mi, co trzeba zrobić.

Archie już rozwiązywał fartuch, który miał na sobie. W pojemnej przedniej kieszeni znajdowały się nie jedna, ale trzy różne rodzaje ściereczek do czyszczenia.

– W mgnieniu oka wszystko załapiesz. – Uśmiechnął się szeroko. – Tak dobrze cię widzieć. Wchodź dalej.

Podążyłam za ojcem i synem, akurat gdy do kuchni drugim wejściem wchodziła Catherine.

– Paige! – krzyknęła, również rzucając mi się na szyję. – Jak wspaniale cię widzieć po tak długim czasie. Co ty tu, u licha, robisz?

Zatrzymałam się na chwilę, żeby złapać oddech, kiedy Angus wyjaśniał jej wszystko, koloryzując trochę moją opowieść, żeby wyszła na prawdziwą bohaterkę. Rozejrzałam się, chcąc zebrać myśli. Nie było mnie tu wiele lat i zapomniałam, jak życzliwi potrafią być Connelly’owie.

Miałam nadzieję, że poradzę sobie z ich wylewnością i entuzjazmem. Ten dworek stanowił całkowite przeciwieństwo ciszy i pustki, którą zastałabym w domu rodziców. Ale może nic w tym złego. Czas na rozmyślanie mógł być zarówno przekleństwem, jak i błogosławieństwem, a wiedziałam, że nie będę go miało za dużo, gdy rzucę się w wir pracy, którą trzeba wykonać w Wynthorpe Hall.

– Cóż, to świetne wieści – przyznała Catherine, kiedy Angus w końcu dopuścił ją do głosu. – I tak miło ze strony twojego kochanego ojca, że zasugerował przyjazd tutaj, i w ogóle, że pomyślał o nas i naszych problemach, kiedy wyjeżdżał z twoją mamą na wakacje. To zaszczyt, że możemy cię ponownie powitać na wsi.

– To ty! – rozległ się inny głos, zanim zdążyłam odpowiedzieć. – Kto by się spodziewał. – To była Dorothy, kucharka z Wynthorpe. Wpadła, ocierając oczy bawełnianą chusteczką, zanim zebrała myśli. – Dobrze – dodała energicznie, taksując mnie wzrokiem z góry na dół. – Niech no ci się przyjrzę. Hmm, wyglądasz, jakbyś potrzebował porządnego posiłku – stwierdziła w końcu.

Wszyscy się zaśmialiśmy, ponieważ Dorothy zawsze tak reagowała, kiedy w dworku pojawiała się nowa osoba. Każda okazja była dobra, żeby kogoś nakarmić.

– Wszystko z nią w porządku – zaśmiał się Archie. – W niczym nie przypomina bladej i pyzatej Paige, którą pamiętam.

Pokręciłam głową, że już zaczął mi dokuczać, jakbyśmy znowu byli nastolatkami, i pokazałam mu w odwecie język, co wywołało śmiech Micka, który był tu złotą rączką i właśnie do nas dołączył.

– Proszę, słonko – powiedział, odsuwając mi krzesło. – Usiądź, zanim wszyscy zechcą wypowiedzieć się w temacie twojego wyglądu.

– Moja droga Paige – odezwała się właścicielka delikatnego głosu, która do tej pory milczała, gdy wygodnie się rozsiadałam.

– Molly. – Uśmiechnęłam się. – Jak się masz?

– O to samo zamierzałam cię zapytać – odpowiedziała, zatrzymując na mnie spojrzenie swoich bladoniebieskich oczu. Jedną ręką założyła niesforny, kasztanowy loczek za ucho, a drugą wyciągnęła w moją stronę.

Wiedziałam, że to Molly będzie mi się najbaczniej przyglądać. Kobieta mieszkała w domku w lesie Wynthorpe, nazywała siebie białą czarownicą i najlepiej znała moje serce i moją głowę.

Kiedy przyjeżdżałam tu jako dziecko i nastolatka, bardzo się zaprzyjaźniłyśmy. Połączyła nas głęboka siostrzana solidarność, gdy musiałyśmy sobie radzić z trzema psotnymi braćmi Connellymi, ale od tego czasu oddaliłyśmy się od siebie. Nie żeby to miało teraz znaczenie. Miałam przeczucie, że zaczniemy dokładnie tam, gdzie przerwałyśmy.

Chwilowo nie mogłam spojrzeć jej w oczy, bo od razu wyczułaby, że za moim nagłym przybyciem kryje się coś więcej, niż dawałam po sobie poznać. Właściwie to wystarczyło, że zerknęłam na jej twarz, i już wiedziałam, że ona wie.

– Przyniosę ci herbatę, Paige – powiedziała Dorothy, spiesząc się jak zawsze i na szczęście odwracając uwagę Molly.

– A ja opowiem ci więcej o tym, co się tu dzieje – dodał Archie.

– Albo nie dzieje – poprawiłam.

– Otóż to – stwierdził zniecierpliwiony, rzucając ojcu spojrzenie, którego ten nawet nie zauważył, jak zwykle zresztą.

Archie opowiedział mi więcej o organizacji charytatywnej Jamiego i Anny, wspierającej pogrążonych w żałobie młodych ludzi, oraz o najnowszym nabytku we dworku, czyli Gabie, leśniczym i drugiej połowie Hayley.

– A może przedstawicie mnie psom? – zaproponowałam, gdy Dorothy nalała mi kolejną filiżankę herbaty. – Oczywiście znam Floss, ale pozostałych dwóch nie.

– Wilczarz irlandzki to Bran i podąża za Gabem jak cień – wyjaśnił Mick, głaszcząc olbrzymiego, spokojnego szarego psa siedzącego przy nim. – Ale zostaje z nami, kiedy jego pan wyjeżdża, bo nie lubi dalekich podróży.

– A to Suki – odezwała się Molly, zgarniając z podłogi maluszka. – Jest moja i Archiego. Jego eks podrzuciła ją tu w jakieś święta parę lat temu.

Suki wierciła się w ramionach Molly i czule lizała ją po brodzie.

– Zapomniałam, że ty i Archie jesteście teraz parą – powiedziałam, kręcąc głową.

Tym razem to Archie wystawił język.

– Spora niespodzianka, nie? – odezwała się Molly z cierpkim uśmiechem, przez co jej druga połowa zrobiła nadąsaną minę.

– Jeśli wziąć pod uwagę, że ciągle się spieraliście, kiedy dorastaliśmy – zaśmiałam się – to mało powiedziane!

Archie pochylił się i pocałował Molly w policzek, rumieniąc się przy tym.

– Ale też bardzo miła niespodzianka – dodałam, zadowolona, że oboje są tak szczęśliwi.

Gdy wypiłam trzeci kubek herbaty i zjadłam wielki kawałek pysznego ciasta owocowego Dorothy, już nie powstrzymywałam ziewania.

– Więc wróciłaś do kraju? – zapytała Catherine, gdy zauważyła, że oczy zaczynają mi się kleić.

– Kilka godzin temu – odparłam, znów ziewając i zmuszając się, by usiąść prosto. – Wczoraj o tej porze byłam jeszcze w Jordanii.

– O mój Boże – jęknęła Catherine. – Nic dziwnego, że wyglądasz na zmęczoną. Musisz być wyczerpana.

– Zaczynam to trochę odczuwać – wyznałam. – Mimo że spałam w autobusie.

– W takim razie – nalegała – musisz iść odpocząć.

– Tak – powiedziała Molly, na co znowu się rozbudziłam. – Naprawdę musisz teraz pomyśleć o sobie, Paige. Potrzebujesz czasu, żeby dojść do siebie.

Czy miała na myśli podróż, czy już próbowała wydobyć ze mnie prawdę? Wolałam się nie domyślać.

– Jak to jest pracować w tych obozach? – zapytał Archie.

Catherine i Molly wymieniły spojrzenia.

– To musi być wyczerpujące – stwierdziła Catherine. – Zabierzemy cię na górę, Paige.

– Pokój Różany jest gotowy – odezwała się Dorothy, co było najlepszą wiadomością tego dnia.

Zawsze najbardziej lubiłam Pokój Różany. Z kominkiem, wygodną sofą i najgłębszą wanną w łazience, był szczytem luksusu, a po spaniu przez tak długi czas na łóżku polowym zamierzałam to w pełni wykorzystać.

– A zatem Pokój Różany – powiedział Archie, podnosząc mój plecak. Podobnie jak jego ojciec, ugiął się pod ciężarem bagażu i jęknął.

– Czego się spodziewałeś? – Zaśmiałam się. – Tam są praktycznie wszystkie moje dobra ziemskie.

– Spodziewałem się, że nie wozisz ze sobą ciężkich rzeczy – uśmiechnął się w odpowiedzi – a ten plecak waży z tonę. Jak, u licha, udało ci się go dźwigać?

– Ona jest silniejsza, niż wygląda – stwierdziła Molly i mrugnęła do mnie.

Zostawiłam tę uwagę bez komentarza.

Wieczorna kolacja okazała się kolejnym miłym spotkaniem w Wynthorpe Hall, a zjedliśmy ją przy rustykalnym stole kuchennym. Dorothy jak zwykle ugotowała tyle co dla wojska i nałożyła mi kiełbaski zapiekane w cieście i purée z warzyw korzeniowych, a wszystko polała gęstym sosem.

– To wygląda pysznie, Dorothy – powiedziałam od razu – ale prawdopodobnie nie dam rady zjeść nawet połowy. Bardzo długo miałam racjonowane jedzenie, więc muszę uważać. Wiem z doświadczenia, że zmiana diety bez okresu adaptacyjnego nie jest dobrym pomysłem.

– Nie ma sprawy – odparła. – Po prostu zjesz, ile będziesz mogła.

Brzmiała szczerze, ale wiedziałam, że będzie rozczarowana, jeśli zostawię choć kęs.

– Więc – odezwał się Angus z przejęciem – może zaczniemy od tego, gdzie skończyliśmy wcześniej?

– Tak – poparł go Archie. – To dobry pomysł, tato, a po przybyciu Paige temat nie wydaje się już tak przerażający.

– Boże – zareagowałam, wypuszczając powietrze. – Nie jestem pewna, czy moja obecność uzasadnia taką ulgę, Archie. Jestem przecież tylko jedna.

– Jedna osoba może sporo zmienić – oświadczyła proroczo Molly.

– A no to zero presji – stwierdziłam, a reszta wybuchnęła śmiechem.

– Ty potrzebujesz nas tak samo mocno jak my ciebie, Paige – dodała. – Tak miało być.

Widać było, że Archie ma ochotę zapytać, o co jej chodziło, ale mu przerwałam.

– Więc – odezwałam się, odkładając sztućce, przez co brwi Dorothy poszybowały w górę – wiem trochę o wolontariacie Anny, dostarczaniu przesyłek i zawożeniu ludzi na wizyty lekarskie i tak dalej, ale co ze sprzątaniem domu? Czy naprawdę nie można zatrudnić odpowiedniej firmy?

– Zrobilibyśmy to, ale plany Hayley i Gabe zmieniły się w ostatniej chwili – wyjaśniła Catherine – dlatego nie zdążyliśmy się z nikim dogadać.

– Wiem, co trzeba zrobić – wtrącił się Archie – ale gdy się tym zajmuję, nie mam czasu na swoją pracę.

– W takim razie – odezwałam się, nabierając widelcem maślanego purée z marchwi i pasternaku – musisz przekazać mi, co wiesz. Połapię się w tym, prawda? – Bardzo mi zależało na tym pięknym dworku i nie chciałam niczego robić po łebkach, jak przypadkowi pracownicy.

– Byłoby wspaniale, jakbyś mogła to ode mnie przejąć – powiedział Archie z wdzięcznością. – A jeśli ja potrafię sobie z tym poradzić, nie widzę powodu, dla którego ty miałabyś temu nie podołać.

– A co z Zimową Krainą Czarów? – dopytałam. – Będziesz potrzebował z tym pomocy? Słyszałam, że to nie lada wyzwanie.

Wiedziałam, że w lesie powstał szlak dla odwiedzających, szykują się różnorodne świąteczne zabawy, w tym przejażdżki saniami, odwiedziny w domku Świętego Mikołaja, spotkania z reniferami i sowami, śpiewanie kolęd i ogrom wszelkiego rodzaju świątecznego jedzenia i napojów, a także kilka pięknie udekorowanych drzewek. Cały weekend pełen wspaniałych świątecznych przyjemności i chociaż zostało jeszcze kilka tygodni, niewątpliwie sporo trzeba było zaplanować i zacząć to wkrótce realizować.

– Mick i ja zajmujemy się logistyką i częścią przygotowań – powiedział Angus. – Ale Jamie i Gabe razem z Archiem zazwyczaj biorą na siebie wszystko, co wymaga siły.

– Dobrze, że dbam o formę. – Uśmiechnęłam się. – Te mięśnie sobie ze wszystkim poradzą.

– Jeśli zjesz wszystko, będziesz miała jeszcze więcej siły – wtrąciła Dorothy, wykorzystując moment.

– Mam w mieście kumpli, którzy też pomogą – dodał Archie. – Szczerze mówiąc, myślę, że damy radę z Zimową Krainą Czarów. Najtrudniej zastąpić Annę i Hayley.

– Już nie. – Molly się uśmiechnęła.

– Nie. – Odwzajemniłam uśmiech, wdzięczna, że te słowa padły akurat teraz. – Już nie.

Rozdział 3

Niedługo po kolacji wymówiłam się i poszłam spać. Z pełniejszym niż zwykle brzuchem i marzeniem o kąpieli poczułam się ponownie senna i miałam nadzieję, że nie przyśni mi się znowu mój koszmarny błąd. Rzeczywistość była wystarczająco straszna, ale we śnie najwyraźniej lubiłam sobie jeszcze dokładać i ostatnie nie potrafiłam przespać spokojnie nocy.

– Może wpadniesz do domku rano? – zaproponowała Molly, zanim poszłam na górę. – Będziemy mogły w końcu porządnie się nagadać.

Przyjęłam jej zaproszenie, ale niechętnie. Z przyjemnością odnowiłabym naszą przyjaźń, ale wiedziałam, że gdy będziemy same, mogę jej wyjawić więcej, niż zamierzałam. W końcu nie minęło zbyt dużo czasu od mojego powrotu i nie nabrałam jeszcze dystansu do sytuacji w obozie.

– I weź to – dodała Molly, wciskając mi w dłonie małą zakorkowaną fiolkę z różowym płynem. – To pomoże.

– Nie wypiję tego, Molly – powiedziałam stanowczo, zakładając, że to jeden z jej eliksirów.

– To dobrze. – Zaśmiała się. – Bo to do kąpieli.

– Och – zareagowałam, czując, że się rumienię. – W takim razie dziękuję.

Nalałam sobie do wanny sporo wody, a do parującego strumienia dodałam płynu o kwiatowym zapachu, który przyjemnie się spienił. Pomieszczenie momentalnie wypełnił kojącym zapachem lawendy, rumianku i czegoś słodkiego, czego nie potrafiłam zidentyfikować. Woń pomogła mi się jeszcze bardziej zrelaksować i chociaż nie miałam pojęcia, co dokładnie znajdowało się w tej małej buteleczce, na szczęście przyniosło mi głęboki sen bez koszmarów. Obudziłam się odświeżona, zregenerowana i, co zaskakujące, pełna chęci do działania.

– Chwileczkę – zawołałam, odsuwając kołdrę, gdy ktoś zapukał do drzwi kilka minut później. – Zaraz. – Gdy przekręciłam stary metalowy klucz w zamku, zdałam sobie sprawę, że to nie było pukanie, a raczej drapanie. Co się potwierdziło, gdy otworzyłam drzwi i zobaczyłam w korytarzu Brana, ogromnego wilczarza.

Wbiegł do pokoju, wskoczył na sofę i wpatrywał się we mnie spod swoich wielkich, kudłatych brwi. Naprawdę był gigantyczny i nie dałoby się go wyprosić.

– Cóż – powiedziałam, zamykając drzwi. – Tobie również dzień dobry. Czuj się jak u siebie, bo przecież tak jest, prawda?

Bran cierpliwie czekał, aż się ubiorę i zwiążę włosy. Założyłam na siebie tyle warstw, ile się dało, bo wciąż było mi zimno, i razem zeszliśmy na śniadanie.

– Tu jesteś – odezwała się Dorothy, pocierając Brana po łebku.

– Nie porwałam go – zapewniłam. – Po prostu pojawił się przy drzwiach, wślizgnął do środka i nie chciał się ruszyć.

– Interesujące – odparła kucharka, podając mi czajniczek.

Mick pokręcił głową.

– Naprawdę? – Zmarszczyłam brwi, nalewając sobie kubek.

Dorothy nie rozwinęła tematu, ale Bran położył mi na kolanach swoją ciężką łapę, jakby chciał powiedzieć: „Nie przejmuj się nią”, i spojrzał na mnie współczująco.

– Idę zobaczyć się z Molly – oznajmiłam, gdy tylko skończyłam herbatę.

– Nie jesz śniadania? – zapytała Dorothy zdumiona.

– Nie – odparłam, marszcząc nos. – Nie jestem głodna. Zjem coś później.

Próbowałam wstać, ale Bran wciąż siedział przyklejony do mojego boku.

– Możesz go zabrać ze sobą, jeśli chcesz. – Mick się uśmiechnął.

– Chyba nie mam wyboru – zauważyłam, gdy kudłaty olbrzym szturchnął moją dłoń zimnym nosem.

– Ale czy nie byłoby mu lepiej z tobą, Mick?

– Najwyraźniej nie – odrzekł mężczyzna, zupełnie niewzruszony swoim nielojalnym podopiecznym. – To pies, który idzie tam, gdzie jest najbardziej potrzebny, a teraz zapewne czuje, że powinien przylgnąć do ciebie, Paige.

Nie chciałam zostać dłużej, żeby nikt nie pociągnął tego tematu.

– Proszę – powiedziała Dorothy, wciskając mi kanapkę z bekonem, gdy narzucałam na siebie jeden z wielu płaszczy przeciwdeszczowych, które wisiały do użytku wszystkich przy tylnych drzwiach. – Możesz to zjeść po drodze i lepiej załóż kalosze. W lesie będzie mokro.

Było też dotkliwie zimno. Pewnie typowo jak na tę porę roku, ale ja byłam przyzwyczajona do zgoła innych temperatur. Gdy wyruszyłam, od razu wgryzłam się w bułkę, ale wspomnienia intensywnego upału, a zaraz potem myśli o niedoszłej katastrofie wypełniły mi głowę, więc nie dałam rady przełknąć kęsa, którego właśnie przeżuwałam.

– Proszę, Bran – odezwałam się, wyciągając do niego to, co zostało. – Masz.

Chapnął jedzenie delikatnie, ale połknął na raz.

– To będzie nasz mały sekret. – Uśmiechnęłam się, głaszcząc go po grzbiecie, gdy szedł obok mnie.

Molly otworzyła drzwi domku, zanim jeszcze weszłam na prowadzącą do niego ścieżkę, i zdałam sobie sprawę, że nawet specjalnie nie szukałam drogi. Po prostu podążałam za swoimi stopami, zachwycona, że nic się nie zmieniło, chociaż wiedziałam, że niektóre drzewa są wyższe i pojawiło się więcej jemioły. Poza tym jednak wszystko wydawało mi się znajome, jakbym odwiedziła to miejsce ledwie tydzień wcześniej.

– Więc znalazłaś drogę? – Molly uśmiechnęła się, stojąc boso w drzwiach.

– Oczywiście. – Odpowiedziałam uśmiechem.

– Nie byłam pewna, czy przyjdziesz – dodała, odsuwając się, by wpuścić mnie i mojego kudłatego towarzysza do środka. – Nie mogłam się oprzeć wrażeniu, że troszkę niechętnie się wczoraj zgodziłaś.

– Wcale nie – skłamałam, chociaż Molly mnie przejrzała.

Ogień strzelał w kominku, z przyjemnością więc zdjęłam płaszcz, a gdy przyjaciółka krzątała się w kuchni, ściągnęłam również kalosze, rozejrzałam się po pomieszczeniu i ułożyłam się wygodnie wśród licznych haftowanych, patchworkowych poduszek na sofie. To miejsce pod pewnymi względami z pewnością się zmieniło, ale nadal unosił się tutaj ten sam zapach kadzidła i panowała nieziemska atmosfera. Podobnie było z samą Molly.

– Poczęstuj się – powiedziała, gdy wynurzyła się zza koralikowej zasłony z tacą pełną kuszących tostów francuskich, świeżych owoców i czajniczkiem. – To nie żaden z moich ziołowych naparów, tylko herbata.

– Czy to wpływ Archiego? – zapytałam, wdzięczna, że nie zamierzała mi wciskać niczego na siłę, jak robiła to Dorothy.

– Tak – potwierdziła, a jej policzki się zaróżowiły, co mnie rozbawiło. Molly zwykle tak nie reagowała. – Wróci później – ciągnęła, rumieniąc się jeszcze bardziej. – Nie może się doczekać, aż nadrobicie stracony czas. Wszyscy się cieszymy, że przejmiesz obowiązki Anny i Hayley, a Archie to już w ogóle. Jak wiesz, Angus ma dobre intencje, ale nie zawsze pomyśli, zanim coś zrobi, więc czekała nas prawdziwa katastrofa.

– Zero presji – powiedziałam po raz drugi, ponownie ją rozśmieszając.

– I czeka cię nagroda za ten miły i hojny gest. Gdy wszyscy wrócą na Boże Narodzenie, będziesz mogła oddać stery i wtedy porządnie się zrelaksować i poświętować.

– Szczerze mówiąc, nie pamiętam, kiedy ostatnio tak naprawdę obchodziłam święta. – Westchnęłam, wpatrując się hipnotycznie w płomienie.

– Cóż, z pewnością w tym roku jesteś we właściwym miejscu, żeby to zmienić – powiedziała Molly. – Wynthorpe Hall jest najpiękniejsze właśnie w środku zimy.

Przez chwilę milczałyśmy, a potem przypomniałam sobie o pustej buteleczce.

– Nie mam pojęcia, co dokładnie do niej wlałaś, ale wzięłam długą kąpiel i nie pamiętam, kiedy ostatni raz tak dobrze spałam. Chyba kilka tygodni temu. Dziękuję.

Molly ze wzrokiem utkwionym w mojej twarzy wzięła ode mnie fiolkę.

– A więc źle sypiasz? – dopytywała.

– Och, Molly – odparłam, kręcąc głową. – Dobrze wiesz, że nie śpię. W przeciwnym razie nie dałbyś mi tej buteleczki, prawda?

– Tak, to prawda – przyznała lekko, zamilkła na chwilę, po czym dodała: – Nie dałabym, ale nadal nie mogę pojąć, dlaczego nie możesz odpocząć tak, jak na to zasługujesz…

Ponieważ popełniłam kolosalny błąd w ocenie sytuacji, nie zasługuję na żaden odpoczynek i godzę się z tym. To był wyjątkowo głupi błąd, który mógł doprowadzić do katastrofy, uznałam więc, że powinnam odczuwać jego skutki, nawet jeśli na szczęście nie wydarzyło się najgorsze.

– Paige?

– Przepraszam – odezwałam się, odrywając wzrok od płomieni. – Co mówiłaś?

– Czy słyszałaś cokolwiek z tego, co właśnie powiedziałam?

Pokręciłam głową.

– Mówiłam, że chcę ci pomóc – powtórzyła Molly czule.

– Nie możesz – wyrzuciłam z siebie, a moje oczy zaszkliły się od zdradzieckich łez. – Zgadza się, coś mnie trapi, i wiem, że masz dobre intencje, ale muszę poradzić sobie z tym sama.

– Czy to ma coś wspólnego z Chadią?

Zadała to pytanie z życzliwością, ale na dźwięk imienia mojej przyjaciółki i mentorki poczułam taki szok, jakby ktoś przebił mi serce nożem. Dawno z nikim nie rozmawiałam o Chadii, która odeszła za wcześnie, i chociaż mój błąd nie był tego bezpośrednim skutkiem, te dwie sprawy się ze sobą wiązały. Mimo że bardzo nie chciałam tego przyznać.

Moje palce powędrowały do szyi i wisiorka z jedynym zdjęciem przyjaciółki, jakie miałam, ale nie dotknęłam go, żeby Molly go nie zauważyła.

– Nie. – Przełknęłam ślinę. – Poza tym to było lata temu.

– Tylko dlatego, że coś wydarzyło się dawno temu…

– Nie chodzi o Chadię – odparłam stanowczo.

– Więc złamane serce? – zasugerowała Molly, zmieniając kurs. – Problemy w związku?

– O mój Boże, nie – powiedziałam, wywracając znacząco oczami. – Od bardzo dawna nie byłam w związku.

– Może właśnie tego potrzebujesz – podsunęła, unosząc brwi. – Kogoś do kochania i kogoś, kto odwzajemni twoje uczucie.

Pokręciłam głową.

– Dlaczego zakochane pary zawsze chcą, żeby wszyscy inni byli zakochani? – Udawałam, że się dąsam, sięgając po poduszkę, i przytuliłam ją do siebie jak blaszany napierśnik.

– W tym przypadku nie potrzeba żadnego mężczyzny, więc nawet nie myśl o przyrządzaniu eliksiru miłosnego, ani nawet eliksiru na przelotny romans. Wiesz, że to nie w moim stylu.

– W porządku. – Uśmiechnęła się. – Chyba nie jestem w stanie wymyślić niczego, co przebiłoby się przez taki opór.

– Cóż, dzięki Bogu za to.

– Ale cokolwiek cię dręczy – powiedziała, znowu na poważnie – wydaje się dość silne. W ogóle nie mogę zrozumieć twojej aury.

Oparłam się pokusie i nie rozejrzałam wokół w poszukiwaniu tego, na co patrzy. Nigdy wcześniej mi się to nie udawało, więc zdecydowałam się patrzeć przed siebie.

– Jestem pewna, że w rezydencji aura przybierze bardziej znajomy kolor – stwierdziłam.

– Ja też – zgodziła się Molly. – Przejęcie obowiązków Anny i Hayley na pewno ci pomoże. Zajmiesz swój umysł zupełnie czymś innym i wyzdrowiejesz, nawet o tym nie wiedząc.

Miałam nadzieję, że się nie myli. Może i uważałam teraz, że zasługuję na cierpienie, ale nie chciałabym się tak czuć już zawsze.

– Zjesz to wszystko? – zapytałam, sięgając po brioszkę z cynamonem i wanilią i zdecydowanie zmieniając temat.

Kiedy pochłonęłyśmy więcej jedzenia, niż sądziłam, że zmieszczę, Molly sięgnęła po talię kart tarota, które zawsze trzymało blisko siebie. Zrobiła głęboki oddech i zaczęła je sprawnie tasować, a ja się uśmiechnęłam, gdy zamknęła oczy i odpłynęła, ponieważ ta sytuacja i jej wyraz twarzy wydawały się tak znajome. Karty były obecne w jej rodzinie od pokoleń, przekazywane z matki na córkę i traktowane z ogromnym szacunkiem.

– Postawię ci tarota, jeśli chcesz – zaproponowała, otwierając oczy i wyraźnie starając się, aby zabrzmiało to tak, jakby dopiero wpadła na ten pomysł.

– Nie, dziękuję – odpowiedziałam szybko. – Wolałabym, żebyś tego nie robiła.

– To może ci pomóc – dodała niewinnie.

– Raczej tobie – odparłam z uśmiechem. – Z kart dowiedziałabyś się więcej, a ja naprawdę nie mam ochoty jeszcze niczym się dzielić.

– W porządku – westchnęła. – Warto było spróbować.

– Ty przebiegła pindo – sapnęłam, gdy odłożyła talię.

– No to może weźmiesz kamień? – zapytała. Sięgnęła po miskę z kominka i wyjęła kilka. – Proszę – zachęciła, wyciągając dłoń. – Weź jeden z nich.

Popatrzyłam na nią surowo.

– Wybierz jeden, a przestanę się dręczyć – obiecała, wcale nie zniechęcona moją skrzywioną miną.

– Wszystkie wyglądają tak samo – stwierdziłam.

W dłoni trzymała z pół tuzina różowych kamieni. Faktycznie różniły się jedynie rozmiarem, no może bardzo delikatnie kolorem. Dostrzegłam jeden, którzy kształtem przypominał trochę serce. Był z nich najładniejszy.

– Po prostu weź ten, który cię przyciąga – nalegała Molly, obserwując mnie niczym jastrząb.

Ominęłam serce, które przykuło moją uwagę. i wybrałem mniejszy kawałek o nierównych krawędziach. Był bledszy od pozostałych, mniej gładki i przyjemny w dotyku.

– Zadowolona? – zapytałam, pokazując jej kawałek, który wybrałam. Zastanawiałam się, czy wiedziała, że odrzuciłam swój ulubiony.

– Prawie zawsze jestem zadowolona. – Westchnęła z satysfakcją, ostrożnie odkładając pozostałe kamienie do miski, a potem miskę na kominek.

– Więc co to jest? – zapytałam, podnosząc do światła swój drugi ulubiony kawałek.

– Kwarc różowy – odparła. – Pomaga w samouzdrawianiu i pokochaniu siebie.

– Rozumiem – sapnęłam, podejrzewając, że moja przebiegła zaprzyjaźniona czarownica pojęła, że w tej chwili nawet siebie nie lubię, o kochaniu nie wspominając.

– Chyba lepiej będzie, jeśli wrócę do dworku – stwierdziłam, wstając i wsuwając minerał do kieszeni dżinsów.

– Daj sobie czas, Paige – rzekła Molly przenikliwie. – Do Bożego Narodzenia poczujesz się jak zupełnie nowa osoba.

Szczerze mówiąc, nie mogłam w to uwierzyć, chociaż powiedziała to Molly.

– Wiesz, że do Bożego Narodzenia zostało zaledwie kilka krótkich tygodni, prawda? zapytałam z ironicznym uśmiechem, ale tym razem przyjaciółka go nie odwzajemniła.

Rozdział 4

Resztę dnia z chęcią spędziłam w dworku, z Branem, który wciąż nie odstępował mnie na krok, i z rozbawieniem odkryłam, że Archie wciąż jest tym samym zadziornym łobuzem co w młodości. W zasadzie to teraz był nim jeszcze bardziej i pokusiłabym się o stwierdzenie, że coraz bardziej przypomina ojca.

– Skoro będziesz tu w trakcie Zimowej Krainy Cudów – odezwał się z uśmiechem, gdy zajmowaliśmy miejsca przy kolacji, i pociągnął mnie za kucyk, jakbyśmy byli w przedszkolu, a nie dwójką dorosłych ludzi – mam nadzieję, że zostaniesz elfem w domku Świętego Mikołaja.

Przewróciłam oczami i wybrałam inne krzesło, żeby usiąść jak najdalej od Archiego.

– Myślę, że jest za wysoka na to przebranie – powiedziała poważnie Dorothy, przyglądając mi się z zainteresowaniem. – Ale rajstopy mogą się trochę rozciągnąć.

– Nie zachęcaj go, Dorothy – jęknęłam przekonana, że niebawem zacznie szukać w internecie stroju w większym rozmiarze, jeśli wyczuje choćby minimalne szanse, że mogłabym się zgodzić.

– Co powiesz na jutrzejszą wycieczkę do miasta?– zapytał mnie Archie, porzucając temat pasiastych rajstop i czapek z dzwonkami, gdy tylko wylądował przed nim talerz z jedzeniem. – Pomyślałem, że dobrze byłoby przedstawić cię kilku osobom i jak najszybciej wprowadzić we wszystko.

Chociaż trochę się denerwowałam, musiałam przyznać mu rację: im szybciej zacznę, tym lepiej. Zarówno dla mnie, jak i dla odbiorców hojnej działalności wolontaryjnej Anny.

– Dla mnie w porządku. – Skinęłam głową, starając się brzmieć na pewniejszą, niż się czułam. – Trzeba żyć tym, co tu i teraz, prawda?

– Słusznie – zgodził się, znowu figlarnie się uśmiechając.

Noc minęła mi dość spokojnie i cieszyłam się na mroźny dzień, chociaż nadal było mi zimno. Na tle błękitnego nieba pokryty skrzypiącym szronem dworek i ogród wyglądały jeszcze piękniej, podobnie jak miasteczko.

– O mój Boże – wykrztusiłam, gdy Archie jakoś wcisnął się maleńkim fiatem 500 Anny, którym między innymi miałam dostarczać przesyłki, na jeszcze mniejsze miejsce parkingowe przy rynku. – Nie miałam pojęcia, że będzie tak tłoczno.

Kiedy przyjechałam autobusem, byłam zbyt zmęczona, żeby porządnie rozejrzeć się po miasteczku, ale szybki rzut oka wystarczył, aby zauważyć, że bardzo się zmieniło od mojej ostatniej wizyty.

– Wiem. – Archie się rozpromienił. – Czyż to nie cudowne? Miasteczko przeszło sporą transformację w ostatnich latach i w czwartki jest tu bardziej tłoczono, bo na targu pojawia się kilka dodatkowych straganów.

Oprócz ruchliwego targowiska dostrzegłam również elegancką galerię, kawiarnię i delikatesy w odległości zaledwie kilku metrów od siebie, i wszystko to wyglądało idyllicznie. Zauważyłam też kilka świątecznych dekoracji, czego należało się spodziewać w połowie listopada, i zastanawiałam się, jak będzie wyglądać rynek już w pełni udekorowany na Boże Narodzenie. Właściwie to wydawało mi się, że o tej porze roku zwykle już był w pełni udekorowany.

– A okolica coraz bardziej przyciąga wszelkiego rodzaju artystów – dodał Archie, gdy zobaczył, że podziwiam galerię, zanim nawet zdążyłam zapytać o brak ozdób świątecznych. Potem oprowadził mnie po targu, a następnie weszliśmy do lokalu o nazwie The Cherry Tree Café.

Woń kawy kusząco mieszała się tutaj z zapachem słodkości i gdy przekroczyliśmy próg, od razu zaburczało mi w brzuchu. Było też tutaj ciepło, więc liczyłam, że zostaniemy.

– Oto i osoba, którą chciałam zobaczyć! – zawołała kobieta o kręconych, rudych włosach, która stała obok lady. – Siadajcie, a ja powiem Jemmie, że jesteś.

– Przygotuj się – powiedział mi Archie, gdy znaleźliśmy miejsce. – Nie jestem pewny, jak to się potoczy.

– O czym mówisz? – zapytałam, rozglądając się wokół i podziwiając ładny wystrój. – To nie będzie problem, jeśli przejmę obowiązki Anny, prawda? Dałeś mi odczuć, że cieszysz się z przyjścia tutaj.

Miałam szczerą nadzieję, że zmiana w jego zachowaniu nie wiązała się z moją decyzją o zastąpieniu Anny. Planowałam rozwiązywać problemy, a nie tworzyć nowe.

– Archie! – odezwała się inna kobieta, zanim zdążył odpowiedzieć. – Już myślałam, że będę musiała sama dotrzeć do dworku. – Cześć – dodała, zerkając na mnie. – Przepraszam, chyba się nie znamy.

– To Paige – powiedział Archie, zdejmując szalik i rękawiczki. – Chrześniaczka moich rodziców. Zostanie z nami w dworku na jakiś czas i przejmie wolontariat Anny, dopóki ona i Jamie nie wrócą.

Oczy kobiety się rozszerzyły i obdarzyła mnie najcieplejszym z uśmiechów. Najwyraźniej to nie moje nowe obowiązki martwiły Archiego.

– Cóż, to wspaniała wiadomość i ogromna ulga – wyznała. – Wiem, że Kathleen zaczynała się tym wszystkim bardzo przejmować.

Zastanawiałam się, kim jest Kathleen.

– Twój ojciec sporo nawywijał – dodała, wskazując palcem na Archiego.

– Myślisz, że o tym nie wiem?– westchnął.

– Ale on ma dobre intencje – ciągnęła kobieta, a jej jasne oczy się skrzyły. – I cieszę się, że cię poznałam, Paige. Jestem Jemma, aktualnie wyczerpana właścicielka The Cherry Tree Café.

– Ojejku – powiedział Archie, zanim zdążyłam odpowiedzieć. – Nie możesz być już wyczerpana, Jemma. Do świąt jeszcze kilka tygodni.

– Wiem – jęknęła, wachlując się staromodnym papierowym notesem kelnerskim. – Ale już jestem na skraju, a Lizzie jest bardzo zajęta. A teraz, Archie Connelly, powiedz mi, że masz projekty Hayley – dodała, zmieniając ton na znacznie surowszy. – To już termin, a ja nienawidzę działać pod taką presją czasu.

Mężczyzna spojrzał na Jemmę i pokręcił głową.

– Żartujesz? – zaprotestowała kobieta.

– Przepraszam – odezwał się Archie, widocznie usztywniony w barkach. – Nadal nie możemy ich znaleźć, a Hayley ma wyłączony telefon.

– Cóż, jeśli wkrótce się nie znajdą – powiedziała Jemma, zirytowana – będziemy musieli wszystko odwołać. Jej stali kliencie się rozczarują, ale nie będzie innego wyjścia.

Gdy Jemma przyjęła nasze zamówienie i wróciła do kuchni, Archie opowiedział mi o kawiarni i związanych z nią interesach. Lizzie, kobieta o wspaniałych rudych włosach, była partnerką biznesową Jemmy i znaną mistrzynią krawiectwa i rękodzieła.

– Kiedyś prowadziła tutaj zajęcia z dziergania i plotkowania – ciągnął. – Ale kiedy jej faktyczna działalność naprawdę się rozwinęła, przeniosła się do lokalu obok. Teraz jest to popularna spółdzielnia rzemieślnicza, a także galeria, do tego mają również food trucka w stylu retro, którym jeżdżą na wydarzenia w całym hrabstwie. Będą na Zimowej Krainie Cudów w przyszłym miesiącu.

Zaskoczyło mnie, że Dorothy się zgodziła. Założyłam, że tylko ona odpowiada za catering, ale jeśli była gotowa podzielić się tym zadaniem, zaczynałam pojmować, jak wielkim przedsięwzięciem jest Zimowa Kraina Cudów.

– Och, i mają też stoisko tematyczne na targowisku, na którym sprzedają więcej sezonowych wypieków, niż zmieści się tutaj i obok – dodał Archie dla pewności.

– O rany – zareagowałam, wypuszczając powietrze i czując podziw dla pomysłowego duetu. – To z pewnością dzieło całego zespołu, a nie tylko dwóch kobiet.

– Teraz pracuje z nimi więcej osób – przyznał Archie – ale Jemma i Lizzie kierują tym biznesem. Pracują za dziesięciu, zawstydzając nas wszystkich. – Brzmiał, jakby ledwo wierzył w to, ile robią, i właściwie wcale mu się nie dziwiłam. To było ogromne imperium.

– A co z Hayley? – zapytałam. – Co Jemma miała na myśli, mówiąc o jej projektach?

Archie sięgnął do półki za sobą po kubek, na którym namalowano dziwacznego i odważnego małego rudzika.

– To jeden z projektów Hayley – powiedział z dumą. – Ona stworzyła rudzika.

– Och, wow – wykrztusiłam, biorąc od niego kubek, aby przyjrzeć mu się dokładniej.

– To niezwykła artystka – dodał Archie. – Najlepiej wychodzi jej malowanie ptaków różnego gatunku. Potrafi wydobyć ich cechy osobowości. Przez ostatnie kilka lat sporo ich już namalowała, a Jemma zleciła nadruk na kubkach, poduszkach i artykułach piśmiennych i sprzedaje je w imieniu Hayley.

– Wyjątkowy talent – przyznałam, odwracając kubek.

– Wiem – potwierdził Archie, również patrząc na projekt. – Ja nie potrafię nawet zrobić porządnego ludzika z zapałek i kasztanów.

– Ja też nie. – Zaśmiałam się.

– Niestety – westchnął – Hayley jest równie roztrzepana, co utalentowana, i wyjechała, nie oddając projektów na zbliżające się święta ani nie mówiąc nikomu, gdzie je schowała. Szukaliśmy wszędzie, ale nie możemy ich znaleźć, a wiem, że Jemma liczyła na nie już kilka tygodni temu.

Jeśli wziąć pod uwagę, że jest środek listopada, zapewne trudno będzie zdążyć z przygotowaniem takich prezentów świątecznych.

– Że też musiała zapomnieć o czymś takim – powiedziałam, rozumiejąc frustrację Jemmy.

– Cała Hayley. – Archie wzruszył ramionami. – Chociaż trzeba przyznać, że wyjechali z Gabem w pośpiechu, gdy jego siostra nagle zmieniła plany, więc trochę rozumiem, że mogła o tym zapomnieć.

– A dlaczego ma wyłączony telefon? – zapytałam.

– Kto to wie – odparł Archie, wyciągając swój telefon, żeby zadzwonić do Hayley, po raz enty zapewne. – Znowu nic – westchnął, gdy od razu włączyła się poczta głosowa.

– Poszukamy tych projektów jeszcze raz, kiedy wrócimy – zaproponowałam, gdy kelnerka podeszła i postawiła na stoliku kubki z parującą kawą i talerze z wielkimi bułeczkami cynamonowymi. – Może uda mi się je znaleźć. Może musi poszukać ich ktoś, kto jeszcze tego nie robił.

Archie wyglądał, jakby powątpiewał w powodzenie tego planu, ale ja chciałam spróbować.

Kiedy zjedliśmy do ostatniego okruszka pyszne lukrowane bułeczki, które kawiarnia serwowała tradycyjnie od listopada do świąt, przeszliśmy przez zatłoczony rynek do biblioteki.

Ledwo przekroczyliśmy próg, ktoś zaczepił Archiego.

– Poszczęściło się? – zapytała elegancka pani o idealnie ułożonych siwych lokach i szczupłej sylwetce. – U mnie nadal więcej porażek niż sukcesów, ale jeszcze nie tracę nadziei. – Ta inteligentna i zaradna kobieta miała prawdopodobnie około siedemdziesiątki, ale emanowała energią kogoś o dekady młodszego.

– Z przyjemnością mogę powiedzieć, że wysłuchano twoich modlitw, Kathleen – odparł dumny jak paw Archie, wypinając pierś.

– Naprawdę? – jęknęła z nadzieją, a jej oczy rozszerzyły się ze zdziwienia.

– Naprawdę. Paige, chciałbym ci przedstawić Kathleen. Kathleen, to jest Paige, chrześnica rodziców, która zastąpi Annę.

– Och, mój Boże – powiedziała kobieta, rzucając się w moją stronę, sięgając po moją dłoń i energicznie ściskając ją w swoich. – Wspaniale cię poznać, moja droga.

– Ciebie również – odparłam, lekko zszokowana.

– Jak cudownie, że uratujesz nam tyłki! – wybuchnęła. – Naprawdę nie mogłaś się pojawić w lepszym momencie.

– Cóż. – Przełknęłam ślinę. – Postaram się zatem uratować wam tyłki.

Najwyraźniej wiele spoczywało na moich barkach, z pewnością więcej, niż się spodziewałam, i nie byłam pewna, co o tym myśleć.

– Chodź – ciągnęła Kathleen. Popędziła z powrotem do lady bibliotecznej, rozrzucając po drodze ulotki, które Archie musiał pozbierać, i z rozmachem wyciągnęła jakąś teczkę. – Chodźmy rzucić okiem na listę, dobrze?

Poczułam lekki ścisk w żołądku. Teczka wyglądała na pękatą, a właściwie przepełnioną, a Kathleen tak podkreślała ważność tej listy, że aż przyspieszyło mi tętno.

– Doskonały pomysł, Kathleen – stwierdził Archie, odkładając ulotki na ladę i popychając mnie dalej.

Siedliśmy we trójkę w kącie, z dala od miejsca, w którym większość czytelników przeglądała książki. Podobnie jak sklepy i rynek, biblioteka również dobrze prosperowała. Ten widok podniósł mnie na duchu, mimo że coś dziwnego działo się w moim brzuchu, a serce biło jak szalone.

– Więc – zaczęła Kathleen, rozkładając papiery na niskim stoliku – tu mamy wszystko. Nic prostszego.

Ja to widziałam trochę inaczej.

– Tutaj są wizyty w szpitalu i klinice – wyjaśniła, wskazując na jedną zapełnioną kartkę. – Na większość z nich mamy już zastępstwa.

To już coś. Chyba.

– A tutaj – kontynuowała, sięgając po kolejną – jest harmonogram dostaw owoców i warzyw.

– Rodzina Dempsterów od lat prowadzi stragan i kiedyś zajmowała się dostawami – wyjaśnił Archie – ale ponieważ pani Dempster, Marie, zamierza w nowym roku rozszerzyć działalność o kwiaciarnię, teraz po prostu nie mają na to czasu.

– Obawialiśmy się, że będziemy musieli całkowicie odwołać dostawy świeżych produktów, ale Anna wzięła na siebie również to, poza książkami z biblioteki i realizowaniem recept.

– Nie zapominajmy o regularnych zakupach spożywczych – przypomniał uprzejmie Archie. – I zamówieniach od rzeźnika i piekarza.

– Oczywiście – przyznała Kathleen. – Zarejestrowane osoby dzwonią do mnie raz w tygodniu, a ja zamawiam, często z rabatem hurtowym, odbieram i pakuję to, czego potrzebują, a Anna, to wszystko przywozi. A teraz ty się tym zajmiesz, Paige. Co ty na to?

– Więc mam być w zasadzie kurierką? – zapytałam, chcąc się upewnić, że nie ma dla mnie żadnych dodatkowych obowiązków.

– W zasadzie tak. – Kathleen skinęła głową, nie do końca potwierdzając to, o co zapytałam. – Może się zdarzyć, że poproszę cię o pomoc w odebraniu czegoś. Na przykład gdy to będzie kolidować z moimi zajęciami tanecznymi.

– Kathleen prowadzi zajęcia taneczne, nie uczy się tańczyć – wyjaśnił Archie.

Nic dziwnego, że jest taka szczupła.

– Nie masz nic przeciwko? – zapytała. – To nie zdarza się zbyt często.

Nie miałam nic innego do roboty i już zgodziłam się pomóc, nie mogłam zatem odmówić takiego drobiazgu, chociaż trochę mnie niepokoiło, że wytyczne zmieniają się jeszcze przed rozpoczęciem pracy. Liczyłam, że będę odpowiadać jedynie za dostarczanie rzeczy i nic więcej, zwłaszcza że gdy ostatnio byłam za coś odpowiedzialna, nie skończyło się to dobrze.

– Nie ma – odparł Archie za mnie.

Kathleen wciąż na mnie patrzyła.

– Oczywiście – odezwałam się, przełykając ślinę. – Żaden problem.

Po ustaleniu mojego nieco szerszego zakresu obowiązków i uściśnięciu Kathleen, której wyraźnie ulżyło, udaliśmy się do rzeźnika, piekarza i apteki. Archie uznał, że skoro faktycznie będę odbierała część paczek, to dobrze byłoby poznać niektórych właścicieli. Co, moim zdaniem, miało sens.

– Myślałam, że przynajmniej apteka oferuję opcję dostawy – przyznałam, gdy wracaliśmy do samochodu. – To teraz w zasadzie standard, prawda?

– Tak – zgodził się Archie – ale tutaj robimy rzeczy inaczej. Anna zawsze spędza kilka minut z ludźmi, którym zawozi sprawunki, ponieważ żyją odizolowani od społeczności. Właściciele firm nie mają czasu na spotkania towarzyskie, więc w ten sposób odbiorcy mogą wejść w jakieś interakcje z człowiekiem i czasem pomóc w domu, a przy okazji otrzymują książki, zakupy i tak dalej. To bardzo wartościowy projekt.

Lista obowiązków wydłużała się z minuty na minutę.

– Taki się wydaje – przytaknęłam, zastanawiając się, o jaką pomoc w domu w ogóle chodzi.

Przy tym wszystkim i jeszcze sprzątaniu dworku z pewnością będę miała ręce pełne roboty, więc przynajmniej nie będę rozmyślać o tym, co wydarzyło się w Jordanii. Właściwie to jadąc do miasteczka, pomyślałam o tym ledwie przez chwilę. Trochę to zaskakujące. Czy możliwe, że plan już działał?

Kiedy usadawiałam się na siedzeniu pasażera, poczułam, jak kryształ Molly wbija mi się w biodro. Nadal daleko mi było do kochania siebie, ale po zapoznaniu się z projektem, który dzięki mnie miał być nadal realizowany, i pomimo odczuwanego zdenerwowania polubiłam siebie odrobinę bardziej. Cuda stale się zdarzają!

– No dobrze – odezwałam się, gdy Archie uruchomił samochód, a ja zrzuciłam z siebie obawy, że nie dam rady tego wszystkiego zrobić – wróćmy do dworku i zobaczmy, czy uda nam się odszukać projekty Hayley, dobrze? A potem możesz mi pokazać, gdzie pomachać miotełką do kurzu.

Archie spojrzał na mnie z ukosa, ostrożnie wycofując auto z wąskiego miejsca parkingowego.

– Czeka cię dużo więcej, ale nie mam wątpliwości, że sprostasz zadaniu.

Przecież sprzątanie musi być o wiele prostsze niż stale rozwijająca się działalność charytatywna, pomyślałam.

Rozdział 5

Gdy wróciliśmy do dworku, a Bran znowu usadowił się blisko mnie, opowiedzieliśmy domownikom w szczegółach, co się wydarzyło w miasteczku. Molly wyglądała na szczególnie zadowoloną z sytuacji.

– Wszystko układa się idealnie – powiedziała swoim najbardziej marzycielskim tonem. – I w samą porę.

Pokręciłam głową, a ona wyczuła, że nie chcę, aby inni dowiedzieli się, że przyjechałam do dworku z większym bagażem niż plecak, zniżyła więc na szczęście głos, żebym tylko ja mogła ją usłyszeć.

– Dzięki temu kryształ uaktywni swoje magiczne właściwości – wyszeptała. – Wkrótce poczujesz się ze sobą lepiej.

– To dopiero byłaby niezła sztuczka – odszepnąłem, ignorując fakt, że już doświadczyłam maleńkiej zmiany.

– To nie żadna sztuczka – odparła Molly poważnie. – Zanim przyjdzie Jul, będziesz inną osobą. Zobaczysz. Poświęcisz czas na pomaganie wszystkim, a to odwróci twoją uwagę od tego, co cię tak wkurza. Trochę dystansu i spojrzysz na wszystko z innej perspektywy.

Pomyślałam, że skoro nadal spędzam dużo czasu w samotności, wyobrażając sobie, co najgorszego mogło się wydarzyć w Jordanii, zmiana perspektywy nie jest wcale takim złym pomysłem. Musiałam się postarać i postawić granicę między tym, co się faktycznie wydarzyło, a tym, co mogło się wydarzyć, i przestać się zamartwiać tym drugim.

– Co miałaś na myśli, mówiąc „w samą porę”, Molly? – zapytał Archie tak głośno, że aż podskoczyłam.

– Dla ludzi, którzy polegają na Annie – odpowiedziała bez wahania. – Paige jest chętna zacząć pracę od razu, teraz nie będzie żadnych przestojów, prawda? A to wyjdzie wszystkim tylko na dobre.

Z wyrazu twarzy Archiego wywnioskowałam, że chyba nie do końca uwierzył, że o to chodziło Molly.

– To prawda – odparł mimo to. – Kathleen była wniebowzięta, prawda, Paige?

– Tak – potwierdziłam, myśląc o jej reakcji. – Wydawała się całkiem zadowolona.

Dorothy prychnęła, a gdy odwróciłam się w jej stronę, zobaczyłam, że zaciska usta w cienką prostą linię, wyrażającą nieprzejednanie.

– Wszystko w porządku? – zapytałam, zastanawiając się, co, u licha, może być nie tak.

– Ta kobieta – mruknęła Dorothy. Wyglądała na wściekłą.

– Nie lubisz Kathleen? – Przeraziłam się.

Archie odetchnął głęboko i przewrócił oczami, a ja zdałam sobie sprawę, że powiedziałam coś złego. Chociaż nie mogłam pojąć, jak ktoś mógłby nie lubić Kathleen z jej miękkimi, siwymi lokami i pozytywnym nastawieniem. Spodziewałam się raczej, że ona i Dorothy świetnie się dogadują. Najwyraźniej jednak ich relacji bliżej było do fajerwerków niż żarzących się węgli.

– Może nie, że jej nie lubię – odparła zwięźle Dorothy – ale wkurzyła wielu ludzi, odkąd pojawiła się w miasteczku i wszystko zmieniła.

Nie wiedziałam, jak zareagować.

– Jedyne, co zmieniła – odezwał się cierpliwie Archie – to umiejętności taneczne mieszkańców, dzięki zajęciom, które prowadzi w ratuszu.

– Nie lubisz tańczyć? – zapytałam Dorothy.

Kathleen bez wątpienia wyglądała, jakby świetnie sobie z tym radziła, ale oczywiście tego nie powiedziałam.

– Nie ma nic złego w tańcach – przyznała kucharka. – Ale ona sugeruje, że starsi członkowie społeczności powinni się ruszać, a ja się z tym nie zgadzam. Wzbudza poczucie winy i namawia wszystkich do większej aktywności, jeśli chcą dożyć emerytury.

Po tej wypowiedzi Archie tak wywrócił oczami, że prawie mu wypadły, a Catherine wyglądała szczególnie nieswojo. Osobiście uważałam, że Kathleen dobrze robi, pomagając ludziom zachować zdrowie i sprawność, bez względu na wiek. Odniosłam jednak wrażenie, że niechęć Dorothy wynikała z czegoś więcej niż tylko ze sprytnej agitacji Kathleen.

– I kilkoro z nas zaproponowało zorganizowanie na tańcach popołudniowej herbatki z przekąskami, zgodnie z tradycją – wyjaśniła Dorothy, czerwieniąc się, gdy dotarła do sedna sprawy – ale ona odmówiła. Najwyraźniej, jak to ujęła, całe to obżarstwo – warknęła, wydając się coraz bardziej oburzona i uderzając w stół drewnianą łyżkę, którą trzymała – nie jest dobre dla kiszek. Słyszałam, jak mówi do kogoś zgryźliwie, że nie ma sensu podnosić sobie tętna, żeby zaraz spowolnić je jedzeniem. Co za bezczelność!

– I Dorothy nie rozmawiała z nią od tamtej pory – dokończył zgrabnie Archie, ucinając temat. – Na jakim etapie jesteśmy z ubezpieczeniem pojazdu, Mick?

– Wszystko załatwione. – Skinął głową. – Paige widnieje teraz w polisie fiata Anny i land rovera dworku. Możesz teraz prowadzić oba, kochanie.

– Myślisz, że poradzisz sobie z land roverem? – zapytał Archie, gdy Dorothy dalej mruczała pod nosem.

– Cóż, jeździłam po trudnym terenie w pojazdach opancerzonych w Jordanii – odparłam. – Więc powinnam dać sobie radę.

– No nie wiem – wtrącił się Mick, zupełnie nie łapiąc mojego sarkazmu. – Czasem coś się chrzani przy zmianie drugiego biegu na trzeci.

– Jestem pewna, że się z tym oswoję – powiedziałam, gdy Angus parsknął śmiechem.

– I sama wiesz, kto tak zorganizował szpital i klinikę, że nie trzeba wozić ludzi ani małym fiatem, ani dużym land roverem – przypomniał mi Archie szeptem.

– Voldemort? – zapytałam niewinnie, a on rzucił mi pełne nienawiści spojrzenie.

– Śmiem twierdzić, że ma na myśli Kathleen – podsunęła Dorothy, a Archie jęknął.

– Co powiesz na to, żebyśmy poszli poszukać projektów Hayley? – zaproponowałam szybko, żeby znów nie wyprowadzić Dorothy z równowagi.

– Nie ma potrzeby – wtrącił Angus, wyraźnie zadowolony z siebie. – Kiedy byliście w miasteczku, Hayley zadzwoniła z informacją, że są w sekretnej szufladzie w jej pracowni. –

Widać było, że Archiemu trochę ulżyło, ale przygryzał wargę i wyglądał bardziej na zestresowanego ojcem niż zirytowanego mną.

– A czy powiedziała ci, gdzie dokładnie znajduje się sekretna szuflada, tato? – zapytał, przyciskając palce do skroni i kręcąc nimi małe okręgi.

Angus uniósł brwi i odchrząknął.

– Ach – odparł, czerwieniejąc się. – Cóż, jak już o to pytasz, to nie, nie powiedziała, gdzie dokładnie znajduje się szuflada.

– Och, na litość boską – westchnął Archie.

– Ale przynajmniej zawęziliśmy poszukiwania do jednego pokoju – zauważył trzeźwo Angus.

– To prawda – przyznała Molly, podskakując. – Chodźmy i poszukajmy.

Archie próbował ponownie zadzwonić do Hayley, ale nie udało mu się połączyć, więc wszyscy zaczęliśmy szukać szuflady z projektami. Pracownia znajdowała się w dawnej oranżerii i było to piękne, jasne i przewiewne miejsce z częściowym widokiem na ogrody. Rozumiałam, dlaczego Hayley się tam urządziła, i bardzo się cieszyłam na spotkanie z tą utalentowaną kobietą, kiedy wrócą z Gabem na Boże Narodzenie.

– Myślałam, że już znasz wszystkie tajne kryjówki w dworku – odezwałam się do Angusa, gdy przesuwaliśmy palcami po gzymsach i mrużyliśmy oczy, wpatrując się w ciemne przestrzenie. – Na pewno mieszkasz tu na tyle długo, by zdążyć poznać każdy zakamarek.

Mój ojciec chrzestny się nie zgodził.

– To miejsce wciąż jest pełne tajemnic – stwierdził radośnie. – Za każdym rogiem czyhają kolejne niespodzianki.

Już miałam odpowiedzieć, gdy spotkał mnie… cóż, raczej niemały szok niż miła niespodzianka.

– Przepraszam – powiedział Archie, unosząc ręce. – To była moja wina.

Nie wiedziałam, co się wydarzyło, ale zareagowałam od razu, padając twarzą na zimną, kafelkową podłogę. Cała drżąc, leżałam na brzuchu z łomoczącym sercem i brzęczeniem w uszach.

– Co ty, do cholery, tam robisz? – roześmiał się Archie, podnosząc sztalugę, którą z łoskotem przewrócił, i podszedł mi pomóc. – Paige?

Zamknęłam oczy i próbowałam przełknąć ślinę.

– Paige? – Jego głos rozległ się ponownie, tym razem przepełniony troską.

– Nic mi nie jest – odparłam niepewnie, starając podnieść się do pozycji siedzącej, mimo że jednak coś mi było.

– Zostań tam, gdzie jesteś – poradziła mi Molly, siadając obok mnie. – Daj sobie chwilę.

Poczułam się jak idiotka i wiedziałam, że wszyscy na mnie patrzą.

– Naprawdę, wszystko w porządku – zapewniłam, klękając obok niej.

Molly ujęła moje ręce w swoje.

– To typowa odruchowa reakcja na głośne dźwięki – powiedziałam wszystkim, wzruszając nonszalancko ramionami. Przynajmniej taką miałam nadzieję. – Stare nawyki i tyle. – Uśmiechnęłam się, próbując zbagatelizować całe zajście.

– Chyba ci nie wierzę – odezwał się Angus, marszcząc brwi i wpatrując się we mnie z miłym wyrazem twarzy.

– Ja też nie – dodał Archie.

Molly ścisnęła moje dłonie.

– Macie rację – przyznałam.

– To chyba część waszego treningu, prawda? – zapytała moja przyjaciółka.

– Owszem – odparłam, również ściskając jej dłonie z wdzięcznością. – Zupełnie standardowa praktyka.

– Jeśli jesteś w wojsku, to tak, ale… – zaczął Archie, jednak Molly uciszyła go spojrzeniem.

– Twój telefon dzwoni, Archie – powiedziałam, wskazując głową kieszeń jego koszuli.

Wyciągnął go, wciąż mi się przyglądając, gdy Molly ostrożnie pomagała mi wstać. Nogi miałam jak z waty i byłam wdzięczna przyjaciółce, że nie puściła mojej ręki, bo potrzebowałam chwili, aby odzyskać równowagę.

– Dziękuję – zwróciłam się do Molly, gdy Archie przeciął pokój zdecydowanym krokiem.

– Wiesz, że zawsze możesz ze mną porozmawiać, prawda? – wyszeptała.

– Tak – odparłam.

– To była Hayley – oznajmił Archie. – Zdała sobie sprawę, że zapomniała powiedzieć tacie, gdzie jest szuflada. Gdzieś tu, najwyraźniej. – Przez kilka sekund kręcił się pod biurkiem, a potem usłyszeliśmy kliknięcie i z rozmachem wyciągnął kopertę A4.

– Kamień z serca – powiedział, wypuszczając powietrze.

Wszyscy przyklasnęliśmy, a ja podziękowałam w duchu Hayley za jej szybką reakcję.

Rozdział 6

– Zawiozę je do miasteczka, jeśli chcesz – zaproponowałam, gdy ustaliliśmy, że wszystko jest ważne, ale dostarczenie projektów najważniejsze. – Mogę poćwiczyć jazdę po trudnych terenach Fenland.

– Ha, ha – zaśmiał się Archie, podając mi kopertę. – Będziesz musiała wziąć land rovera – dodał, kiwając głową w stronę Brana, który znów się do mnie przykleił. – On się nie zmieści w fiacie.

– Ciekawe, czemu ten pies tak szaleje na twoim punkcie, Paige – odezwał się Angus.

– On jeździ tam, gdzie jest najbardziej potrzebny… – wyjaśniła Molly rozmarzona. Ucięła nagle, gdy zdała sobie sprawę, że trochę się zagalopowała, a ja wykorzystałam okazję, by szybko się ulotnić. Pies wyszedł tuż za mną.

– Nie możesz wejść z nim do kawiarni – stwierdził Archie, podając mi butelkę wody i miskę wielkości Brana, gdy otwierałam okna zaparowane od dyszenia olbrzymiego czworonoga. – Ale jeśli otworzysz drzwi i krzykniesz, Jemma na pewno przybiegnie.

– Zwłaszcza gdy się zorientuje, co przywiozłam – odparłam, klepiąc leżącą na siedzeniu pasażera kopertę z cenną zawartością.

– Otóż to – zgodził się Archie, potem wręczył mi smycz i pomachał nam na pożegnanie.

Dojechałam ledwie na początek drogi, gdy zatrzymał mnie Mick.

– Kable rozruchowe.

Zmarszczyłam brwi, gdy przeciągał tę plątaninę przez okno i rzucił na podłogę przy miejscu dla pasażera.

– Na wszelki wypadek – wyjaśnił. – Samochód jeździ, ale nigdy nie wiesz, co się stanie o tej porze roku. Umiałabyś ich użyć w razie czego?

Spojrzałam na niego, a on się zaśmiał.

– Wiem, jak się nimi posługiwać – odparłam. – Ale będę musiała znaleźć spory pojazd, żeby odpalić samochód.

– Wynbridge leży na terenach wiejskich – stwierdził Archie. – Gdy zajdzie taka potrzeba, na pewno coś znajdziesz. Po rynku zawsze kręcą się przynajmniej ze trzy ciężarówki.

W centrum brakowało jednak miejsc parkingowych i musiałam zostawić land rovera kilka ulic dalej od kawiarni, ale chętnie wybraliśmy się z Branem na spacer. Chociaż bardzo lubiłam dworek, dobrze było się na chwilę oderwać, szczególnie po tym, gdy rzuciłam się na podłogę pracowni jak jakaś komandoska, wzbudzając tym ogólne zainteresowanie.

– Nie jestem pewna, czy to konieczne, Bran – powiedziałam, przypinając mu smycz do obroży – ale użyjemy jej, na wypadek gdyby się okazało, że lubisz sobie pouciekać.

Pies w ogóle się tym nie przejął i kroczył obok mnie, uprzejmie dopasowując swoje tempo do mojego, żebym się nie zasapała. Gdy pchnęłam drzwi kawiarni, rozległ się dźwięk dzwonka, a ja cierpliwie czekałam w progu z nadzieją, że zwrócę czyjąś uwagę.

– Wchodzi pani czy nie? – zapytał klient stojący najbliżej mnie, bo zrobiłam przeciąg.

– Obawiam się, że nie – przeprosiłam. – Ale to tylko minutka.

– W czym mogę pomóc? – spytała kelnerka, która zauważyła mnie przypadkiem.

– Mam dostawę dla Jemmy – odparłam. – Ale nie mogę wejść, bo jest ze mną pies.

Kobieta szybko wyszła na zewnątrz i zamknęła za sobą drzwi.

– Cześć, Bran – przywitała się, głaszcząc zwierzaka, co chętnie przyjął. – Ty pewnie jesteś Paige – powiedziała do mnie.

– Tak – potwierdziłam. Dobrze wiedziałam, jak szybko rozchodzą się wieści w małych mieścinach, więc nawet nie pytałam, skąd wie. – I mam kopertę od Hayley.

– Jej projekty w końcu! – krzyknęła kobieta z zachwytem.

– Jemmy tu nie ma, ale Lizzie jest w galerii obok. Możesz je u niej zostawić.

Spojrzałam na Brana.

– Nikt nie będzie miał nic przeciwko temu, jeśli go tam zabierzesz. – Kelnerka się uśmiechnęła. – Wszyscy tu znamy tego olbrzyma o wspaniałych manierach.

Podziękowałam kobiecie i skierowałam się do galerii. Przed wejściem do środka zajrzałam przez okno i miałam nadzieję, że uprzejma kelnerka miała rację co do Brana, ponieważ najwyraźniej z tyłu odbywały się jakieś zajęcia. Zastanawiałam się, czy to warsztaty rzemieślnicze Lizzie.

– No to chodź – popędziłam Brana, który wybrał akurat ten moment, żeby klapnąć na chodnik.

Pies podciągnął się, z lekko mokrym brzuchem, i weszliśmy do środka. W przedniej części galerii na półkach znajdowały się piękne drewniane misy, ręcznie dziergane szaliki i trochę produktów ze wzorami zuchwałego upierzonego stada autorstwa Hayley. Na ścianach wisiały obrazy różnej wielkości, wiele z nich przedstawiało piękny lokalny krajobraz i dziką przyrodę.

Powoli przeniosłam uwagę ze ścian galerii na prowadzone zajęcia i zdałam sobie sprawę, że to jednak nie były warsztaty rzemieślnicze. Przed rozstawionymi sztalugami stało kilka kobiet wpatrujących się z zachwytem w prowadzącego.

Panie kiwały przechylonymi głowami i wyglądały poważnie, a ja odniosłam wrażenie, że wszystkie trzepoczą rzęsami. Jedna nawet przygryzała dolną wargę. Sama z chęcią zobaczyłabym twarz osoby, która wzbudziła tak duże zainteresowanie.

Właśnie miałam odchrząknąć w nadziei, że mężczyzna się odwróci, gdy pies postanowił porządnie się otrząsnąć.

– Och, Bran – upomniałam go głośno i aż podskoczyłam. Dotarło do mnie, że mnie też zauroczył prowadzący, chociaż widziałam go tylko od tyłu. – Głuptas z ciebie – skarciłam kudłatego czworonoga zdenerwowana.

Na szczęście nie zmoczył się za bardzo przy krótkim kontakcie z chodnikiem, więc nic wyrządził żadnych szkód, ale mężczyzna, który w końcu się odwrócił i teraz patrzył na mnie z ponurą miną, najwyraźniej myślał inaczej.

Mocno zacisnął pokrytą kilkudniowym zarostem szczękę, a gdy odgarnął ciemne włosy z czoła, jego oczy wydawały się prawie czarne i niepokojące groźne. Skojarzył mi się z panem Darcym i poczułam, że kurczę się pod jego pełnym dezaprobaty spojrzeniem.

– Przepraszam – wyjąkałam sfrustrowana swoim drżącym głosem. – Nie chciałam przerywać. Szukam Jemmy.

Mężczyzna się nie odezwał.

– Mam na myśli Lizzie. – Zarumieniłam się, wyciągając kopertę Hayley, jakby to miało wszystko wyjaśnić. – Powiedziano mi, że ją tutaj znajdę.

Mężczyzna zrobił krok w moją stronę, a ja od razu się cofnęłam. Bran wyczuł moje zakłopotanie i stanął niemal przede mną.

– Nie możesz tu wchodzić z mokrym psem – fuknął w końcu nieznajomy. Nadal był wściekły.

– On nie jest mokry. – Otrząsnęłam się, wyprostowałam i oddałam głos swojej wewnętrznej Elizabeth Bennet. – Jest ledwie wilgotny.

– Cóż, nieważne – odpowiedział mężczyzna szorstko. – Możesz mi to zostawić – dodał wyniośle, sięgając po kopertę.

– Nie – odparłam, przyciągając kopertę do siebie. – Wolałbym nie. – Nie miałam pojęcia, kim jest ten człowiek, więc raczej nie zamierzałam przekazywać mu projektów Hayley.

Wydawał się zaskoczony moją odmową i już czekałam na jego ripostę, gdy pojawiła się Lizzie i szybko zażegnała problem.

– Paige – powiedziała, podchodząc. – Jesteś Paige, prawda?

– Tak. – Skinęłam głową.

– Archie zadzwonił kilka minut temu z informacją, że wpadniesz. – Uśmiechnęła się promiennie.

Mężczyzna bez słowa odwrócił się do grupy, która z zainteresowaniem przyglądała się całemu zdarzeniu. Co za nieprzyjemny typ.

– Przepraszam, że przerwałam – rzuciłam na tyle głośno, żeby mógł mnie usłyszeć.

– Nie przejmuj się Brodiem – wyszeptała Lizzie.

– Och, na pewno tak zrobię – odparłam i z przyjemnością zobaczyłam, jak się spina. – To dla ciebie, Lizzie – dodałam, wyciągając ponownie kopertę. – I Jemmy.

– Czy wiesz, co wymyśliła Hayley? – zapytała kobieta, przesuwając palcami po zapieczętowanej krawędzi koperty.

– Niestety nie. Miałam ochotę zajrzeć do środka, ale uznałam w końcu, że powinnam poczekać razem z innymi na oficjalną premierę.

– Podziwiam twoją samokontrolę! – roześmiała się Lizzie. – Ale jestem pewna, że twoja decyzja zostanie sowicie wynagrodzona.

– Biorąc pod uwagę przedmioty z poprzednich lat – uśmiechnęłam się, ponownie patrząc na półki – jestem pewna, że masz rację. A teraz lepiej już pójdę, zanim Bran znów postanowi się otrzepać i wpakuje nas w kolejne kłopoty.

– Bran jest tu zawsze mile widziany – powiedziała Lizzie radośnie, głaszcząc go po głowie – i nawet nie jest mokry, więc nic złego się nie stało.

– Nawet nie jest mokry – powtórzyłam, rozkoszując się tym, że Brodie aż przerwał swoją przemowę.

Wyszłam z galerii sprężystym krokiem i kiedy się odwróciłam, z zaskoczeniem zauważyłam, że zrzędliwy drań patrzy, jak odchodzę.

– No dobrze, Bran – odezwałam się, powstrzymując się od pomachania ręką. – Może poszukamy sobie czegoś smacznego do jedzenia?

Stragany na targowisku oferowały mnóstwo smakołyków, więc lawirowaliśmy między nimi, próbując różnych rzeczy. Kupiłam kilka produktów na nasz mały prowizoryczny piknik przed powrotem do dworku. W drodze do miasteczka widziałam betonowy podjazd prowadzący na pole, idealne miejsce, żeby się zatrzymać.

– No to chodź, Bran – zachęciłam psa, gdy tylko dałam mu się napić. Miałam nadzieję, że wskoczy z powrotem do land rovera.

Bran zrobił, o co prosiłam, i przycupnął, a ja uruchomiłam silnik, który na szczęście odpalił za pierwszym razem.

Powoli wyjechałam z miasteczka tą samą drogą, którą przyjechaliśmy, z łatwością zmieniając drugi bieg na trzeci, tak jak za pierwszym razem, a po kilku minutach znów zaparkowałam i zabrałam się do pałaszowania.

– Tę kiełbaskę zapiekaną w cieście – powiedziałam Branowi, karmiąc go przez oparcie siedzenia – wyrabia się w gospodarstwa Skylark i według pani ze stoiska nie jest to wcale daleko. Smakuje ci?

Bran chętnie wsunął głowę głębiej przez szparę po jeszcze jeden kęs.

– Zgadzam się z tobą. Absolutnie wyśmienita.

Branowi niezbyt przypadł do gustu chutney jabłkowy, który wybrałam do kiełbaski, ale według mnie był wyborny. Na koniec zjadłam kilka lukrowanych ciasteczek ze stoiska The Cherry Tree Café i popiłam gorącą czekoladą, która ogrzewała mi też ręce. Wspaniała uczta. Dość szybko przechodziłam od skromnych racji żywieniowych do większych posiłków, które kiedyś jadałam, i o dziwo nic mi nie dolegało.

– Możemy tu jeszcze zostać kilka minut? – zasugerowałam, odwracając się do psa, który już zdążył zasnąć. – Chyba tak. – Uśmiechnęłam się.

Zastanawiałam się, czy wysiąść i rozprostować nogi, spacerując skrajem pola, ale nie chciałam przeszkadzać Branowi, otworzyłam więc okna i wyciągnęłam telefon z kieszeni kurtki.

Odkąd wyjechałam z dworku, przyszły dwie wiadomości. Pewnie dlatego, że w Wynbridge był lepszy zasięg niż Wynthorpe. Pierwszą wysłała mama, informując, jak bardzo się cieszą z mojego pobytu w domu Catherine i Angusa i że zadzwonią wkrótce, żeby się dowiedzieć, czy już się zadomowiłam.

Druga była od mamy Chadii, która wyrażała nadzieję, że ją odwiedzę, skoro jestem z powrotem w kraju. Jej również, tak jak rodzicom, powiedziałam, że wyjechałam z Jordanii wcześniej, ponieważ wycofał się sponsor i nastąpiła redukcja personelu, i chociaż czułam się jak oszustka, wiedziałam, że na dłuższą metę lepiej nie komplikować sytuacji.

To Chadia zainteresowała mnie wolontariatem za granicą, a następnie pracą dla organizacji charytatywnej, którą niedawno opuściłam. Na trzecim roku studiów wybrałam się na uniwersyteckie targi pracy, gdzie się spotkałyśmy, i zapisałam się do tego samego programu co ona. Szybko się zaprzyjaźniłyśmy i pracowałyśmy nad tym samym projektem.

Dołączyłam do niej w Tanzanii, a potem przeniosłyśmy się z programem do Nepalu i Maroka. Pracowałyśmy z dziećmi z ubogich rodzin i kobietami, które uczyłyśmy samodzielności, zarabiania pieniędzy, a także większej świadomości swoich praw. Na początku wydawało mi się, że robimy za mało, ale wkrótce sama dostrzegłam pożądane zmiany.

Uwielbiałam pracę z Chadią. Należała do tych osób, które zawsze robiły więcej, niż od nich oczekiwano, i wyciskały maksimum z każdej sekundy. Była tylko kilka lat starsza ode mnie, ale bardzo dużo mnie nauczyła i to ona wpadła na pomysł, żeby dołączyć do organizacji charytatywnej działającej w krajach ogarniętych wojną i powstałych tam obozach.

Nasze aplikacje zostały rozpatrzone pozytywnie i nasz świetnie dopasowany tandem mógł działać dalej. Praca różniła się od tej, którą wykonywaliśmy na początku, realizowałyśmy bardziej podstawowe, ale niezbędne potrzeby, i częściej czułyśmy się wyczerpane, jednak wierzyłam, że Chadia zaczęła polegać na mnie tak samo jak ja na niej. Niestety nasza współpraca skończyła się nagle i w rozdzierających serce okolicznościach.

Pewnego lata Chadia postanowiła złożyć rodzinie krótką wizytę, jakiś kierowca wjechał w nią na przejściu dla pieszych i tak moja przyjaciółka odeszła z tego świata. Czułam się zdruzgotana. Mama Chadii podarowała mi wisior ze zdjęciem córki w środku i była to jedyna cenna dla mnie rzecz, odkąd zostałam samotnym wilkiem, trzymającym się z dala od całego zespołu.

Po przedwczesnej śmierci przyjaciółki doszłam do wniosku, że praca w pojedynkę jest najbezpieczniejsza, ale najwyraźniej się myliłam, jeśli wziąć pod uwagę mój ostatni błąd. Zamrugałam, by powstrzymać łzy, i przypomniałam sobie, że miałam przecież zmienić perspektywę. Popełniłam w Jordanii błąd, ale konsekwencje nie były tragiczne, i musiałam się tym pocieszać, zamiast ciągle wyobrażać sobie najgorszy scenariusz.

Odpisałam na wiadomość, gdy po drugiej stronie pola coś się poruszyło. Trzy jelonki błotne bez wysiłku przeskoczyły wał oddzielający pole od sąsiedniego, a następnie zniknęły w odległym zagajniku. W galerii wisiał obraz przedstawiający grupę jeleni stojących na oszronionej ziemi. Zastanawiałam się, kto go namalował. Wątpiłam, by prowadzącego zajęcia pana Darcy’ego stać było na taką malarską lekkość.

Próbowałam skupić się na czymś innym, ale obraz jego twarzy i sylwetki w dżinsach wypełnił moją głowę. Od dawna nie zainteresował mnie żaden mężczyzna i miałam nadzieję, że moje libido nie da o sobie znać. Powiedziałam Molly, że ostatnie, czego potrzebuję, to rozpraszać się jakimś przedstawicielem płci przeciwnej, a już na pewno nie takim trudnym i zrzędliwym.

Moje ciało mimowolnie zadrżało i zdałam sobie sprawę, jak bardzo zmarzłam, siedząc w jednej pozycji i rozmyślając nad nieudanym spotkaniem z Brodiem.

– Chyba lepiej będzie, jak wrócimy – powiedziałam do Brana, który nadal głośno chrapał.

Przekręciłam kluczyk w stacyjce, ale zamiast kojącego odgłosu silnika rozległ się jakiś trzask. Policzyłam do trzech i spróbowałam ponownie, ale silnik był martwy jak kamień.

– Cholera – jęknęłam, opierając głowę o kierownicę. Nie zostawiłam włączonych świateł, sprawdziłam. – Cholera, cholera, cholera, cholera, cholera.

Znalazłam uchwyt otwierania maski i wyskoczyłam z auta z kablami rozruchowymi, chociaż nie wiem po co, skoro nie miałam do czego ich podłączyć. Musiałabym zadzwonić do dworku i zapytać, czy samochód ma w ubezpieczeniu jakąś pomoc drogową.

– Musisz tam zostać – nakazałam Branowi, który się obudził i jęczał, żeby do mnie dołączyć. – Zaraz do ciebie wrócę.

Właśnie wpisywałam PIN, żeby odblokować telefon, gdy zauważyłam duży pojazd zmierzający w moim kierunku. Zaczęłam się zastanawiać, czy odważę się go zatrzymać. Był już prawie na mojej wysokości, gdy postanowiłam poradzić sobie sama, ale i tak zjechał na betonowy podjazd.

– Jakieś kłopoty? – zapytał kierowca, pogodny facet w moim wieku, z ciemnymi kręconymi włosami.

– Skąd ten pomysł? – Uśmiechnęłam się z ulgą na widok tak przyjaznej twarzy.

– Podniesiona maska i zestaw kabli rozruchowych w ręce trochę cię zdradzają. – Również się uśmiechnął i uroczo zmrużył oczy.

Poczułam, że się rumienię, gdy zdałam sobie sprawę, że nie zrozumiał mojego żartu.

– Czy to Bran? – zapytał, wyskakując z auta i zakładając kurtkę przeciwdeszczową, która przeszła więcej niż wszystkie w Wynthorpe. – Musisz być z dworku.

– Śmiem twierdzić, że zaparkowałaś i zostawiłaś włączone światła, prawda ? – rozległ się inny głos.

Spojrzałam przez siedzenie, które właśnie zwolnił kierowca, i poczułam, jak moje ramiona napinają się na widok Brodiego wpatrującego się we mnie ze słabo oświetlonego wnętrza.

Wyglądało na to, że najbardziej lubił rzucać ponure spojrzenia, przynajmniej w moim i Brana kierunku. Do kobiet, które patrzyły na niego z podziwem w galerii, raczej nie odnosił się z taką wrogością. Mimo wszystko serce zabiło mi mocniej, co było bardzo niepokojące.

– Nie – odparłam sztywno. – Właściwie nie.

– Zignoruj mojego brata – powiedział drugi facet, przejmując ode mnie kable. – Cały dzień jest w złym humorze.

– Och, doskonale o tym wiem – odparłam sarkastycznie, trzaskając drzwiami ich ciężarówki i odwracając się plecami. – Niestety spotkaliśmy się już dzisiaj w miasteczku.

Facet się zaśmiał i otworzył drzwi, żeby podnieść maskę swojego auta.

– A tak w ogóle jestem Jack. – Uśmiechnął się promiennie.

Miałam wrażenie, że ciągle się tak uśmiecha, i zastanawiałam się, czy Brodie jest taki ponury, bo jego brat dostał w genach całe szczęście należne tej rodzinie.

– Prowadzę destylarnię Brambles na obrzeżach miasta.

– Nie wiedziałam, że Wynbridge ma destylarnię – odparłam. – Ale w końcu długo mnie tu nie było. Świetnie.

– Chyba się nie poznaliśmy – powiedział, wyciągając z kieszeni kurtki lekko pogniecioną ulotkę. – Destylarnia jest stosunkowo nowym nabytkiem w okolicy. Powinnaś nas odwiedzić – dodał, podając mi zmięty papier. – Jeśli chcesz, mogę cię oprowadzić.

– Byłoby wspaniale – ucieszyłam się.

Raczej ze mną nie flirtował. Po prostu był szczerze radosny. W przeciwieństwie do brata.

– Pospiesz się, Jack! – krzyknął Brodie, który wciąż siedział w ciepłym wnętrzu kabiny. – Byłem już spóźniony, kiedy odbierałeś mnie z miasta.

Jack wziął głęboki oddech i przewrócił oczami.

– Coś mi mówi, że dziś wieczorem będziesz degustować własne drinki – zażartowałam.

– Nie mylisz się – odparł. – A teraz może uruchomimy twój samochód, co ty na to?

Mocny silnik ciężarówki niemal natychmiast tchnął życie w starego land rovera, ale Jack nalegał, żebyśmy wymienili się numerami, a potem pojechał za mną aż do dworku, żeby się upewnić, że dotarłam cała i zdrowa.

Ciągle zerkałam na mężczyzn we wstecznym lusterku i zastanawiałam się, o czym rozmawiają. Gdy machałam Jackowi na pożegnanie, Brodie wyglądał jeszcze bardziej groźnie i ponuro, wpatrując się w okno od strony pasażera, a uśmiech jego brata zdawał się trochę wymuszony.

– Cóż – odezwałam się do Brana, który wybaczył mi, że go porzuciłam, i ciężko położył głowę na moim ramieniu, gdy wjechaliśmy na wyboisty podjazd. – To była większa przygoda, niż się spodziewaliśmy, prawda?

Nie zdążyłam nawet zdjąć kurtki, gdy pojawiła się Molly.

– Słyszałam, że poznałaś nowego faceta w mieście – odezwała się z szelmowskim uśmiechem, żartobliwie szarpiąc mnie za rękaw swetra.

Po raz kolejny plotkarze z małego miasteczka ciężko się napracowali.

– Kogo? – Zmarszczyłam brwi, udając ignorancję.

Wiedziałam, o kim mowa, ale zamierzałam zachować spokój.

– Brodiego, oczywiście.

– A, jego – powiedziałam lekko, odsuwając się zgrabnie poza jej zasięg. – Tak, spotkałam.

– I co myślisz? – zapytała.

– Nic dobrego – oznajmiłam, przenosząc uwagę na ulotkę. – Ale jego brat Jack, właściciel destylarni Brambles, to absolutnie uroczy człowiek.

Wyraz zaskoczenia na twarzy Molly był bezcenny.

Rozdział 7

Tej nocy miałam zupełnie inne sny, ale nadal niepokojące. Co więcej, mimo że Jack okazał się tak przyjemnym człowiekiem i bardzo mi pomógł, to jego ponury brat wypełniał moje myśli, gdy długo nie mogłam zasnąć. Świat mnie oszukał.

Ponieważ cały następny dzień ziewałam, Archie uznał, że nie będzie mnie instruował w kwestii prac domowych, dopóki nie zrozumiem dokładnie, na czym polegają moją obowiązki przy dostawach.

– W niedziele należy odpoczywać – powiedział, wykazując nieoczekiwane zrozumienie. – Wszyscy powinniśmy poleniuchować chociaż jeden dzień w tygodniu, prawda?

Zastanawiałam się, czy nie zainspirowała go do tych przemyśleń Molly, ale jej rozanielony wyraz twarzy niczego nie zdradzał. Tak czy owak, z przyjemnością spędziłam dzień, drzemiąc przed kominkiem i rozkoszując się legendarną niedzielną pieczenią Dorothy.

W poniedziałkowy poranek czułam się trochę podenerwowana i wcześnie rano pojechałam do Wynbridge przeanalizować z Kathleen plan na ten tydzień. Nie było to absolutnie konieczne, ale ponieważ w ostatnim czasie ubyło mi pewności siebie, nie zostawiłam niczego przypadkowi. Może i miałam być tylko kurierką, ale musiałam się odpowiednio przygotować do tej roli, bo ostatnie, czego potrzebowałam, to kolejny wypadek.

Wiedziałam, że dostawy są realizowane we wtorek, czwartek, a nawet w sobotę, jeśli zachodzi taka konieczność, co oznaczało, że na sprawy w dworku zostawały mi tylko poniedziałek, środę i piątek. W ostateczności mogłabym poświęcić na sprzątanie niedzielę, ale Catherine już powiedziała, że nie ma takiej potrzeby. Zapewniła mnie, że każdy może zmienić swoją pościel, a Molly posprząta pokój jej i Angusa, a także Dorothy i Micka.

– Odpalił za pierwszym razem?

Zaparkowałam właśnie na rynku, gdy Jack stanął na miejscu obok i wysiadł z auta razem z bratem Grim. Gdy tu jechałam, starałam się nie zastanawiać, czy na nich wpadnę, ale nie bardzo mi się udało.

– Otóż tak – odparłam, uśmiechając się ciepło do Jacka. – Ale Mick nalegał, żebym miała przy sobie kable rozruchowe na wszelki wypadek.

– Dobry plan. – Jack skinął głową. – I nie będę musiał jeździć za tobą i pilnować, żebyś nigdzie nie utknęła.

– Brzmisz trochę jak stalker, Jack – odezwał się Brodie, na co jego brat się zarumienił.

– Nie miałem takiego zamiaru. – Skrzywił się.

– Zignoruj go, Jack – odezwałam się zirytowana, gasząc Brodiego. – Postąpiłeś po rycersku. Kto wie, kiedy znów będę potrzebować pomocy.

Brodie wbił we mnie spokojne spojrzenie, a kiedy jego twarz nagle zmieniła się pod wpływem uśmiechu, stanęłam jak wryta, a moje policzki oblały się takim rumieńcem jak przed chwilą policzki Jacka. A więc w ten sposób Brodie uwiódł grupę kobiet w galerii w sobotę. To nie ponury wyraz twarzy je oczarował, ale uśmiech.

Wpatrywałam się osłupiała, urzeczona i zahipnotyzowana, kiedy przechylił głowę na bok. To była jakaś magia i to na tyle potężna, że dorównywała umiejętnościom Molly.

– Naprawdę nie wyglądasz mi na kobietę, która potrzebuje ratunku – powiedział, przez co zaczerwieniłam się jeszcze bardziej.

– Cóż – przełknęłam ślinę – może i tak… – Urwałam i po prostu stałam dalej, jak idiotka.

– Pamiętasz o wycieczce po destylarni? – zapytał Jack, czym na szczęście zdjął zaklęcie, które Brodie jakimś cudem na mnie rzucił.

– Tak – odparłam, odwracając się, żeby na niego spojrzeć, i od razu poczułam się bardziej człowiekiem. – Oczywiście, że tak, ale będę mogła skorzystać z twojej propozycji dopiero za kilka tygodni, jeśli ci to pasuje. Aktualnie wdrażam się w działania wolontaryjne tutaj w miasteczku i obowiązki w dworku, więc nie mam zbyt wiele wolnego czasu.

– W porządku – stwierdził Jack radośnie. – Ale jeśli chcesz poznać to miejsce, zawsze możesz je sprawdzić online. Konto na Instagramie trochę ci je przybliży.

– Dzięki za sugestię, ale nie mam Instagrama ani żadnych innych mediów społecznościowych.

Brodie zaśmiał się głośno i klasnął w dłonie, że aż podskoczyłam.

– No, Jack – powiedział, stając obok mnie i uderzając brata w ramię. – Nie jestem jedynym wariatem na świecie, którego nie ma w sieci. Paige też jest wariatką. Bez urazy – dodał szybko, spoglądając na mnie z ukosa.

– W porządku. – Odwzajemniłam spojrzenie.

Zaszła w nim jakaś zmiana i ciągnęło mnie do niego jak ćmę do ognia. Przypomniałam sobie, co takiej ćmie mogłoby się przydarzyć, ale nie potrafiłam odfrunąć.

– Nie sugerowałem, że jesteś wariatką – powiedział, wciąż patrząc mi w oczy. – Ale Jack ciągle mi sugeruje, że zwariowałem. Uważa, że jestem ostatnią osobą na świecie, której nie ma w sieci, ale się mylił. Jest nas dwoje.

– Najwyraźniej – zgodziłam się, pośpiesznie zmuszając się do spojrzenia na Jacka, zanim jego brat zaczaruje mnie bardziej.

Nie sądziłam, że coś może mnie łączyć z Brodiem, ale ku mojemu zaskoczeniu tak właśnie było. Jack przewrócił oczami, domyśliłam się więc, że bracia już wielokrotnie się spierali w tym temacie.

– Po prostu myślę – powiedział Jack – że nie zaszkodziłoby, gdybyś gdzieś jakieś konto założył.

Zaryzykowałam kolejne spojrzenie na Brodiego, zastanawiając się, dlaczego nie ma żadnych mediów społecznościowych, ale gdy zauważyłam, że znów jest rozsierdzony, nie odważyłam się zapytać. Szybko mu się zmieniały nastroje.

– Muszę iść – warknął, odchodząc niczym Darcy w zły dzień. – Zobaczymy się później, Jack. Powodzenia przy wolontariacie, Paige.

– Pa – zawołałam za nim. – Dzięki.

Na twarzy Jacka malowała się niemal rozpacz, gdy patrzył na brata, a ja chciałam się dowiedzieć czegoś więcej o tych dwóch.

– Paige, nie przyjechałaś tu czasem, żeby się ze mną zobaczyć? – zawołała stojąca po drugiej strony ulicy Kathleen, pozbawiając mnie okazji do pytań.

– Tak jest – odkrzyknęłam.

– Spotkajmy się w bibliotece – powiedziała, wskazując w kierunku budynku. – Jest jeszcze zamknięta, ale po prostu zapukaj, a cię wpuszczę.

– Lepiej już pójdę – zwróciłam się do Jacka. – Dzięki, że mnie pilnujesz.

– Nie ma problemu. – Uśmiechnął się, ale widziałam, że wciąż myśli o Brodiem. – Wkrótce się zobaczymy.

Następnego dnia nie miałam wiele do roboty w roli kurierki, ale szybko odkryłam, jak ważna to była usługa. Przy niektórych długich i prostych drogach przecinających Fenland stały tylko trzy lub cztery domy w bardzo dużych odległościach od siebie. Nie kursował tam żaden autobus, więc jeśli ktoś mieszkał sam albo nie miał samochodu czy innego środka transportu, nie było szans na spotkanie z drugą osobą.

– Och, twój widok raduje moje serce – odezwała się po uchyleniu drzwi pierwsza starsza kobieta, którą odwiedziłam. Miałam zamiar po prostu podać jej torbę z lekami i zamienić kilka słów na progu. – I masz idealne wyczucie czasu. Woda właśnie się zagotowała. Wiem, że Anna woli herbatę, ale mam też kawę.

– Herbata mi jak najbardziej odpowiada – powiedziałam, wchodząc do środka.

– Mam też ciasteczka. – Uśmiechnęła się. – I ciasto.

Oprócz miłej propozycji Joan przyjęłam też zaproszenia wszystkich innych i wróciłam do dworku z przepełnionym pęcherzem. W gardle też mnie trochę drapało. Dawno tyle nie mówiłam. Dostarczenie wszystkiego zajęło mi znacznie więcej czasu, niż przypuszczałam, ale miałam satysfakcję z dobrze wykonanej pracy. Gdy wróciłam z toalety, do której rzuciłam się biegiem, jako pierwszy odezwał się Archie:

– No więc? Jak ci poszło?

Spojrzałam na notatnik z rysunkiem stojących równo w rzędzie ptaszków, który położyłam na stole i który skrupulatnie wertowałam po każdym postoju. Zadzwoniłam też do Kathleen, żeby potwierdzić kilka rzeczy. Nie wydawało się, że działałam jej na nerwy. Miałam nadzieję, że faktycznie jej nie irytuję. Chciałam tylko mieć pewność, że wszystko robię dobrze.

– W porządku – odparłam, pokazując mu odhaczoną checklistę i ciesząc się uczuciem spełnienia, które wywołała. – Misja wykonana. Owoce, warzywa, leki i puszki z zupą, wszystko dostarczone i bezpiecznie schowane.

– Musisz być z siebie zadowolona – powiedziała Molly znacząco.

– Powiedzmy po prostu – odparłam, czochrając Brana, nieco rozżalonego, że nie mogłam go zabrać ze sobą – że będę spać spokojniej pewna, że Harry Hodges może zjeść na kolację pieczonego ziemniaka, na którego miał ochotę przez cały dzień.

Archie się roześmiał, oby nieświadomy, że słowa Molly odnosiły się do różowego kryształu, który nosiłam w kieszeni.

– I tak się zaczyna. – Uśmiechnęła się, sprzątając ze stołu.

– A jutro rano – odezwałam się do Archiego, chcąc zmienić temat – możemy się zająć wszystkim tutaj. Dziś wieczorem natomiast – zwróciłam się do Angusa, który właśnie wszedł – omówić sprawy związane z Zimową Krainą Czarów. Wiem, że zostało jeszcze kilka tygodni, ale dobrze być przygotowanym, prawda?

– Od dzisiaj mamy pięć tygodni na zorganizowanie wszystkiego – oświadczył Angus podekscytowany. – I nie ma potrzeby się tym martwić, Paige, ale jeśli cię to uspokoi, omówimy szczegóły. Nigdy nie uczestniczyłaś w tym wydarzeniu, dobrze zatem będzie cię wprowadzić.

Brzmiał szczerze, ale słyszałam już dość dużo o szkodach i chaosie, które mój ojciec chrzestny potrafił wywołać przez Bożym Narodzeniem, wolałam więc mieć pewność, że wszystko jest na dobrej drodze i że nie czekają mnie żadne niespodzianki.

Wiedziałam, że raz musiała go ratować straż pożarna, gdy próbował ozdobić dworek lampkami i utknął ze wstrząśnieniem mózgu kilka metrów nad ziemią w zepsutym podnośniku koszowym, i z pewnością nie chciałam, żeby taka katastrofa się powtórzyła na mojej zmianie.

– I nie wolno ci używać pasty do mebli – oświadczył Archie, odnosząc się po raz kolejny do długiej listy wytycznych, którą zostawiła mu Hayley, a którą trzymałam teraz w ręku.

Wzięłam głęboki oddech zamiast ziewnąć. Angus, Mick i ja siedzieliśmy do późna, opracowując plan organizacji Zimowej Krainy Czarów, i w rezultacie czułam się zmęczona, ale robiłam, co mogłam, by zapamiętać, jak utrzymać dworek w najlepszym stanie.

– Albo to – dodał. – Czy ona to zapisała? Jestem pewien, że zabroniła polerować krzesła pastą do mebli.

– Tak – potwierdziłam, zerkając na listę, która była jeszcze dłuższa niż ta od Kathleen. – Spójrz. Żadnej pasty.

Zadowolony z siebie Archie przeszedł do kolejnego punktu.

– Teraz to – powiedział, trzymając w górze mały lejek ze skarpetką rajstopową na końcu, który okazał się nasadką do odkurzacza. – Można tego używać do tapicerki w salonie, ale tylko na najniższych obrotach.

– Zrozumiałam. – Skinęłam głową. – I ona to zapisała i podkreśliła, więc raczej nie zapomnę.

Archie spojrzał na mnie i uniósł brwi.

– Nie naśmiewam się – zapewniłam. – Jest sporo do zrobienia, prawda?

– Tak – westchnął – jest tego sporo i to jest naprawdę okrojona wersja.

– Jak Hayley znajduje czas na sztukę, robiąc to wszystko? – zapytałam. – To jest coś więcej niż praca na pełen etat.

– Nie wiem. – Archie wzruszył ramionami. – Jesteś pewna, że chcesz się tego podjąć? Molly pomoże, kiedy będzie mogła, pomiędzy odczytami i sesjami reiki, ale to i tak dużo dla jednej osoby.

– Jestem. Co dalej?

– Nie będziesz musiał używać żadnego z tych specjalistycznych środków czyszczących – powiedział, kiedy przeglądaliśmy zawartość jednej z szafek. – Hayley chce, żebyśmy skupili się na głównych pomieszczeniach, a resztę zrobi sama, kiedy wróci.

Oby nie miała nic przeciwko temu, że przejęłam obowiązki od Archiego.

– A Mick zajmie się kominkami – dodałam, zmuszając się, żeby się tym nie przejmować.

– Tak – potwierdził Archie. – Zawsze się nimi zajmuje.

– Jasne – przytaknęłam, nadymając policzki, gdy przeglądałam listę, aby się upewnić, że o niczym nie zapomnieliśmy. – Myślę, że to wszystko, i nie martw się, nie zawiodę cię.

– Och – zaśmiał się – wiem o tym.

– Zero presji – powiedziałam, zresztą nie po raz pierwszy, odkąd tu przyjechałam.

– Żadnej. – Uśmiechnął się promiennie. – Dobra, chodźmy i zobaczmy, czy nie trzeba uspokoić Dorothy. To bardzo ważna zadanie Hayley tutaj, wiesz?

I za cholerę bym się go nie podjęła.

Rozdział 8

Po dokładnym instruktażu Archiego na temat tego, jak najlepiej sprzątać dworek, żeby się wyrobić, zaczęło do mnie docierać, ile dokładnie pracy zgodziłam się na siebie wziąć. W zestawieniu z obowiązkami Anny wychodziło mi, że nie będę mieć w ogóle czasu wolnego przed świętami, a zatem lepiej przestać myśleć o tajemniczym i pełnym sprzeczności Brodiem, który na dobre zadomowił się w mojej głowie i bardzo mnie rozpraszał.

Spotykałam go tylko przelotnie, więc powinnam go z łatwością ignorować, ale jego ponury sposób bycia i niespodziewanie uwodzicielski uśmiech w połączeniu z odkryciem, że mamy ze sobą coś wspólnego, zmieniły zasady gry. W moim umyśle zrodziła się fantazja o umorusanym od farby malarzu w zacisznej pracowni i nie mogłam się jej pozbyć. Musiałam przyznać, że była to miła odmiana od zamartwiania się prawdziwym powodem mojego przyjazdu do dworku, ale mimo wszystko…

Czwartkowa runda dostaw pomogła mi zapomnieć o Brodiem, ponieważ miałam dużo więcej do zrobienia. Praktycznie każdy z listy Kathleen o coś prosił, a dom Gladys Burdock opuściłam dopiero po zmroku, co napawało mnie niepokojem, ponieważ wciąż nie wiedziałam, jak się poruszać, i nie czułam się szczególnie komfortowo, jeżdżąc po ciemku. Jeszcze kilka miesięcy temu w ogóle by mnie to nie obeszło, ale teraz byłam bezbronna i żałowałam, że Bran mi nie towarzyszy.

– Przepraszam, że cię tu zatrzymałam – powiedziała Gladys na pożegnanie, gdy rozmawiałyśmy o tym, jak szybko się ściemniło.

– Naprawdę nic się nie stało – zapewniłam ją, nie chcąc, żeby wyczuła moje zdenerwowanie i miała wyrzuty sumienia. – W końcu wszystko załatwiłyśmy, prawda?

– Prawda. – Uśmiechnęła się. – I dzięki temu będę spokojniejsza.

– To warte mojego spóźnienia – odparłam z uśmiechem.

Gladys nie wiedziała, jak przez telefon umówić się na długo oczekiwaną wizytę w szpitalu, ale w końcu udało nam się to ogarnąć, a gdy zobaczyłam ulgę malującą się na jej twarzy, upewniłam się tylko, że warto było zostać dłużej.

Oczywiście mogłabym to załatwić o wiele szybciej, gdybym nie analizowała instrukcji w ślimaczym tempie, sprawdzając każdy etap dwukrotnie, ale to wszystko moja wina. Mimo to ostatecznie uzyskałyśmy pożądany rezultat i poczułam wewnętrzną satysfakcję, że mogłam pomóc komuś rozwiązać jego problem.

Dokładnie w tym momencie kawałek różowego kwarcu od Molly otarł się o kluczyki do samochodu w mojej kieszeni i ulżyło mi, że przyjaciółka nie widzi na własne oczy mojego poczucia spełnienia. Od razu zwróciłaby na to moją uwagę, a potem wpadła w samozachwyt.

– Teraz – zwróciłam się Gladys, odsuwając od siebie myśli o sprytnej Molly – wracaj do ciepłego domu i zobaczymy się w przyszłym tygodniu.

Zrobiło się zimno i wiedziałam, że noc też pewnie będzie mroźna. Drżałam, czekając, aż samochód się nagrzeje, a następnie zresetowałam nawigację, by poprowadziła mnie do mojego ostatniego miejsca postoju. Kiedy nakazała mi zawrócić z apodyktycznym australijskim akcentem, którego nie potrafiłam zmienić, ostrożnie wykonałam polecenie, uważając na głębokie rowy biegnące po obu stronach pobocza, i ruszyłam.

– Cholera! – zaklęłam, gdy urządzenie odkleiło się od przedniej szyby, o włos mijając mój but, i natychmiast wcisnęłam pedał hamulca.

Zaklęłam ponownie, gdy podniosłam nawigację, która nie chciała się włączyć, nawet gdy nią potrząsnęłam. Odpuściłam sobie i sięgnęłam po telefon z zamiarem uruchomienia Google Maps albo zadzwonienia do dworku, ale nie miałam w ogóle zasięgu, a co gorsza, bateria prawie się rozładowała.

– Do cholery – wymamrotałam sfrustrowana, ale nie godziłam się ani na porażkę, ani na to, by nerwy wzięły górę. – Cóż, w baku jest paliwo – stwierdziłam, sprawdzając wskaźnik – więc po prostu ruszę przed siebie i zobaczę, dokąd dojadę. Nie żebym za dużo widziała…

W końcu reflektory oświetliły oddalony od drogi dom w połowie pokryty bluszczem, który zlewał się z krajobrazem i pobliskimi drzewami, więc prawie go przegapiłam, ale kiedy zatrzymałam się z większym entuzjazmem niż wdziękiem, dostrzegłam słabe światło w oknie na dole. Z komina nie wydobywał się żaden dym, ale ktoś musiał być w środku.

– W końcu cywilizacja – westchnęłam z ulgą, przygotowując się na nieprzeniknioną ciemność. – Cóż, prawie – dodałam, gdy otworzyłam chybotliwą drewnianą furtkę i potknęłam się na zarośniętej ścieżce prowadzącej do drzwi.

Nie widziałam dzwonka i nie chciałam używać latarki w telefonie, bo bałam się całkowicie wyczerpać baterię, więc zapukałam.

– No dalej – powiedziałam, tupiąc nogami i pocierając ramiona, kiedy nikt nie odpowiadał, a przenikliwy chłód zaczął mnie kąsać.

Zapukałam ponownie głośniej i cofnęłam się o krok. Zasłony w oknie, w którym paliło się światło, lekko się poruszyły, ale nadal było cicho, a drzwi pozostały zamknięte. Wiedziałam, że ktoś tam jest, najwyraźniej jednak nie był w nastroju, żeby mnie wpuścić.

Wtedy w mojej głowie pojawił się obraz Gladys. A co, jeśli w domku mieszka ktoś taki jak ona? Moje stukanie prawdopodobnie wystraszyło tego kogoś na śmierć. Zawahałam się przez sekundę, zerknęłam ostatni raz na okno i wróciłam do samochodu. W najgorszym wypadku będę musiała tu poczekać do wschodu słońca.

Na szczęście do tego nie doszło, ponieważ chwilę później dostrzegłam betonowy podjazd, na którym zatrzymałam się kilka dni wcześniej (powróciły myśli o Brodiem), i udało mi się stamtąd wrócić do dworku. Gdy dotarłam i wyjaśniłam, co się stało, Catherine uprzejmie dotrzymała mi towarzystwa, gdy wykonywałam ostatni telefon tego dnia, a Mick zajął się naprawą zepsutej nawigacji.

Do kolacji wszystko było załatwione, ale gdy leżałam w łóżku tej nocy, nie mogłam przestać myśleć o zrujnowanym domku i o wyglądającej zza zasłony osobie w środku. Miałam nadzieję, że jej nie wystraszyłam, a gdy już zasypiałam, zastanawiałam się jeszcze, czy powinnam spróbować znaleźć drogę powrotną za dnia i przeprosić. Przynajmniej nie myślałam o odgłosie strzałów z karabinu ani o ponętnym malarzu.

Prawie cały piątek, kiedy Angus z wielką przyjemnością przypominał wszystkim, że do świąt pozostał dokładnie miesiąc, sprzątałam dworek zgodnie z instrukcją Archiego i rygorystycznymi wymogami Hayley, ale weekend należał do mnie i mogłam z nim robić, co mi się podobało.

W sobotni poranek zeszłam na śniadanie trochę wcześniej niż zwykle, żeby potem pojechać do zrujnowanego domku i przeprosić za najście. Nie udało mi się jednak wejść do kuchni, ponieważ Angus z kimś rozmawiał. Przybrał przy tym jakiś tajemniczy ton, doszłam więc do wniosku, że pewnie nie chce towarzystwa.

– Mam do ciebie pełne zaufanie – usłyszałam, gdy z poczuciem winy kręciłam się przed kuchnią. – Wiem, że możesz to zrobić, ponieważ widziałem już, co potrafisz, pamiętasz?

Miałam zamiar zachować się honorowo i sobie pójść, ale rozpoznałam głos rozmówcy Angusa, a serce zaczęło mi walić. Brodie nie kręcił się już po mojej głowie, był teraz w kuchni Wynthorpe Hall.

– Wiem, że ma pan dobre intencje, panie Connelly… – powiedział sfrustrowany.

– Angus, proszę – nalegał mój ojciec chrzestny.

– Wiem, że masz dobre intencje, Angusie – powtórzył Brodie, jednak dokończył już po swojemu: – ale twoja wiara we mnie sprawia, że czuję się…

– Zachęcony – przerwał mu Angus z nadzieją.

Brodie raczej nie to miał na myśli.

– I spokojny, bo wiesz, że ja wiem, że znów może ci się udać – dodał Angus z zapałem. – Musisz po prostu się tym zająć. Przestań się wahać i bierz się do roboty. Chcę znowu w ciebie uwierzyć, więc naprawdę nie ma czasu do stracenia, bo święta za pasem.

Nastawiłam uszu jeszcze uważniej.

– Ale to już za niecały miesiąc – powiedział Brodie zirytowany. – A takie rzeczy wymagają czasu.

– Być może – mówił właśnie Angus, gdy na schodach za moimi plecami rozległy się kroki – ale odpuszczając, bardzo mnie rozczarujesz, a ja naprawdę chcę, żeby to były najlepsze święta w dworku.

Brodie westchnął na tyle głośno, że dało się go usłyszeć z odległości kilku metrów. Ciągle się zastanawiałam, czego Angus tak rozpaczliwie potrzebował. Boże Narodzenie zawsze było najwspanialszym wydarzeniem w dworku, a teraz, gdy dochodziła do tego Zimowa Kraina Czarów, miało być jeszcze lepiej. Tak mi przynajmniej powiedziano. Co na Boga Brodie mógłby dostarczyć mojemu ojcu chrzestnemu, żeby uświetnić jeszcze bardziej to wydarzenie?

– I to pozostaje między nami – dodał Angus, przez co zrobiłam się bardziej podejrzliwa niż zaintrygowana.

Gdy się odwróciłam, zobaczyłam Micka i zakryłam usta dłonią, by stłumić jęk, który wydobył się z moich ust. Wskazałam z powrotem na korytarz i ukradkiem wycofaliśmy się do pracowni Hayley.

– Co się dzieje? – wyszeptał Mick, gdy cicho zamknęłam drzwi i wypuściłam powietrze.

– Angus coś knuje – odszepnęłam.

Mick spojrzał na mnie.

– Tak, wiem – powiedziałam, kręcąc głową. – Wiem, że on zawsze coś knuje, ale to brzmi poważnie. Rozmawia o czymś z Brodiem i odniosłam wrażenie, że nie chce, by ktoś to usłyszał.

– Kim jest Brodie? – Mick zmarszczył brwi.

– Bratem właściciela Brambles.

– O, on – odparł Mick. – Ten Brodie to chyba zjechał tu niedawno, prawda? Nie wiedziałem, że Angus go w ogóle zna.

– Och, na litość boską – prychnęłam poirytowana. – Mieszkasz tu, Mick, więc pomyślałam, że możesz mi coś o nim powiedzieć.

Mężczyzna przesunął dłonią po karku.

– Nic o nim nie wiem. – Wzruszył ramionami.

– A co z jego pracą? – zapytałam. Sposób, w jaki Angus się wypowiadał, sprawił, że zaczęłam wątpić w swoją fantazję, i pomyślałam, że może Brodie jednak nie jest żadnym artystą. – Czym on się właściwie zajmuje?

– Nie mam pojęcia. – Mick zmarszczył brwi, odrzucając głowę do tyłu i pocierając dłonią szczękę.

Już miałam mu przekazać wszystko, co usłyszałam, gdy drzwi otworzyły się z hukiem, a ja wrzasnęłam zaskoczona.

– Co tu robicie? – Archie się zaśmiał.

Wyraźnie rozbawiła go moja reakcja. Najpewniej zapomniał, że nie jestem do końca sobą, a w rezultacie trochę nerwowa. Chyba powinno mnie to cieszyć.

– Nic – odparłam, zanim Mick zdążył otworzyć usta.

Archie zmrużył oczy, ale nie drążył tematu, a ja milczałam. Nadal mógł się ze mną droczyć, nie chciałam jednak, żeby martwił się niepotrzebnie kolejnymi potencjalnymi intrygami swojego ojca.

– Jedziemy teraz z Molly do miasteczka – powiedział. – Mamy coś dla was odebrać?

Zjadłam śniadanie w samotności, a w głowie huczało mi od tego, co podsłuchałam. W końcu jednak wyjechałam i udało mi się znaleźć domek, ale bardziej przez przypadek niż rozmyślnie. Wpisałam do naprawionej nawigacji kod pocztowy miejsca, do którego jechałam w czwartek, a gdy dotarłam mniej więcej do punktu, gdzie urządzenie odkleiło się od przedniej szyby, kluczyłam po okolicy, aż dobrnęłam do celu. Budynek łatwiej było dostrzec za dnia, a ponieważ jechałam land roverem, siedziałam wyżej i lepiej widziałam.

Mały, wolnostojący domek wyglądał jeszcze gorzej w zimnym świetle dnia, a gdybym wtedy nie zobaczyła włączonego światła i poruszonej zasłony, uznałabym, że jest opuszczony. Może nie miał się za chwilę zawalić, ale ogród był groteskowo zarośnięty, okna brudne, a wokół roztaczała się aura zaniedbania. Gdy zaryzykowałam i ruszyłam ścieżką, zaczął padać deszcz, przez co wszystko sprawiało jeszcze gorsze wrażenie.

Zapukałam trzy razy, za każdym razem coraz głośniej, aż w końcu drzwi lekko się uchyliły.

– Czego chcesz? – rozległ się szorstki głos lokatora. Brzmiał jak głos starszego pana, ale ta osoba wolała nie pokazywać swojej twarzy, więc ja postanowiłam niczego nie zakładać. – Niczego nie kupię – krzyknął, gdy nie odpowiedziałam natychmiast. – Czego chcesz? – Pomimo wrogiego nastawianie wyczułam nutę strachu w tonie i zastanawiałam się, czy dobrze zrobiłam, wracając tu.

– Niczego nie chcę – odparłam, cofając się o krok, i w rezultacie jeszcze bardziej mokłam na deszczu. – I niczego też nie sprzedaję. Przyjechałam tylko przeprosić.

Zaczynało padać coraz mocniej i żałowałam, że zostawiłam płaszcz w samochodzie.

– Za co?

– W czwartek wieczorem zapukałam do tych drzwi – zadrżałam – żeby zapytać o drogę, i poszłam sobie, ponieważ nikt nie otworzył. Kiedy dotarłam w końcu domu, martwiłam się, że mogłam kogoś wystraszyć, więc wróciłam przeprosić.

– To byłaś ty? – warknął głos.

– Tak – potwierdziłam, szczękając zębami.

Drzwi otworzyły się trochę szerzej i po raz pierwszy zobaczyłam osobę mieszkającą w domku. Był to mężczyzna, najprawdopodobniej po osiemdziesiątce. Miał siwe włosy, które już mu odrosły po ostatnim cięciu, długi zarost i wełniany płaszcz na sobie. Wydawało się, że w domu jest jeszcze chłodniej niż na zewnątrz.

– Dzięki za informację – prychnął, skanując mnie od góry do dołu. – Zastanawiałem się, kto to był.

Osiągnęłam swój cel, w tym momencie powinnam zatem uciec przed deszczem, wracając do land rovera, ale moja intuicja kazała mi stać w tym miejscu, gdzie mokłam. Dawno z niej nie korzystałam, a jeśli zważyć na pogodę, mogłam wybrać lepszy moment.

– Raczej nie mogę pana teraz prosić o wskazówki, prawda?

– Nie chcesz chyba powiedzieć, że przez cały ten czas nie znalazłaś drogi? – zapytał podejrzliwie mężczyzna, unosząc krzaczaste brwi, i przymknął trochę drzwi.

– Niezupełnie – odparłam, gdy moje przemoczone włosy zaczęły przyklejać mi się do czoła. – Nie dotarłam tam, gdzie miałam się udać, a muszę tam wrócić w przyszłym tygodniu.

Nagle poczułam, że muszę przekroczyć próg. Ten mężczyzna był wyraźnie chory i chociaż powiedziałam Kathleen i Archiemu, że nie chcę brać na siebie żadnej odpowiedzialności, i nie miałam wolnego miejsca w swoim grafiku, żeby zrobić dla kogoś coś jeszcze, poczułam przemożną potrzebę sprawdzenia, czy z tym człowiekiem wszystko w porządku.

– Chyba lepiej będzie, jak wejdziesz – wymamrotał w końcu. – Ale mam tylko pięć minut. Potem muszę się zająć czymś ważnym.

– Dziękuję – odparłam, trzęsąc się z zimna.

Weszłam do domku i zamknęłam za sobą skrzypiące drzwi, ale to tylko utrzymało zimno w środku i nie wpuściło nieznacznie cieplejszego powietrza z zewnątrz. Drzwi prowadziły prosto do salonu, który był absolutnie lodowaty. Widziałam, że w domu jest kominek, a na ścianach znajdują się grzejniki, ale lokator nie korzystał z żadnego ze źródeł ciepła i to najwyraźniej od dłuższego czasu.

– Zostań tam, gdzie jesteś – polecił, wskazując na wycieraczkę. – I postaraj się nie kapać.

Skinęłam głową i skrzyżowałam ramiona na piersi.

– Nawiasem mówiąc, jestem Paige – przedstawiłam się.

– Albert – odpowiedział mężczyzna, owijając się szczelniej płaszczem, jak warstwą ochronną. – Albert Price.

– Miło cię poznać, Albercie. – Uśmiechnęłam się szeroko, ale on nie odwzajemnił gestu.

– Więc gdzie próbowałaś się dostać? – Zmarszczył brwi.

Wyrecytowałam adres, a on przekazał mi zwięzłe wskazówki, których i tak bym nie spamiętała, bo myślałam tylko o tym, jak bardzo mi zimno. Gdy mężczyzna mówił, ja szybko przeskanowałam pomieszczenie. Zauważyłam stosy nieumytych naczyń, porozrzucanych ubrań i starych gazet. Gdyby nie ten bałagan i gdyby rozpalono tu ogień lub włączono ogrzewanie, byłby to z pewnością wygodny i przytulny pokój.

– Więc po co tam jedziesz? – zapytał, gdy wyjaśnił mi, jak dotrzeć do miejsca, którego użyłam jako pretekstu, aby dostać się do jego jaskini lodowej. – Czego stary Franklin Duckett, bo to on tam mieszka, mógłby od ciebie chcieć?

Opowiedziałam o dostawie i rzeczach, które podrzucałam. Jeśli ktoś powinien znaleźć się na liście Kathleen, to był to Albert Price.

– Będę często przejeżdżała obok twojego domu przed Bożym Narodzeniem, daj, proszę, znać, jeśli czegoś potrzebujesz z miasteczka lub żeby gdzieś cię podrzucić.

– Boże Narodzenie – odezwał się lekceważąco Albert, ignorując moją ofertę.

Wydawało mi się, że zaraz powie: „bzdury”, ale tak się nie stało.

– Mogę realizować recepty i odbierać wszelkiego rodzaju artykuły spożywcze – powtórzyłam, ale on niecierpliwie machnął ręką, bagatelizując moje słowa.

– To nie dla mnie – powiedział chłodno. – Dość dobrze sobie radzę sam.

Radzenie sobie było ostatnią rzeczą, jaką robił.

– A kto to jest? – zapytałam, decydując się nie naciskać, i skinęłam głową w stronę małego, hardo wyglądającego kota, który zwinął się w maleńką kulkę na jednym z foteli.

Albert zmrużył oczy.

– To Bella – odparł chrapliwie. – Należała do mojej siostry.

Ze zmiany tonu domyśliłam się, że jego siostra albo wyjechała, albo umarła. Wolałam nie pytać.

– Czy mam ci zapisać swój numer telefonu? – zasugerowałam zachęcająco. – Na wypadek gdybyś jednak potrzebował czegoś z miasta, albo nawet podwózki. Chętnie zostanę szoferką.

– Nie ma potrzeby – odparł, tocząc się z trudem w stronę biurka w kącie pokoju i szukając jakiejś kartki. – Ale zrób to, jeśli dzięki temu szybciej stąd wyjdziesz.

Wyraźnie nadużyłam gościnności, ale postanowiłam zostawić swój numer.

– Nie mogę znaleźć długopisu – powiedział podirytowany. – Byłem pewien, że gdzieś tu jest.

Zastanawiałam się, dlaczego porusza się po pokoju po omacku, a gdy się okazało, że nie dostrzegł długopisu leżącego tuż przed nim, utwierdziłam się w przekonaniu, że mimo okularów nie widzi zbyt dobrze.

– Nie ma problemu – odezwałam się, żeby oszczędzić mu wstydu. – Zapiszę go i wrzucę do skrzynki pocztowej następnym razem, kiedy będę tędy przejeżdżać.

– Naprawdę nie ma potrzeby – prychnął.

– Cóż, w takim razie nie będę ci dłużej przeszkadzać. Rozpalić ogień w kominku, zanim sobie pójdę?

– Oczywiście, że nie – warknął. – Mogę sam rozpalić ogień i mogę też zająć się swoimi zakupami. Nie potrzebuję, żeby jakiś dobrotliwa baba przychodziła tu i wtykała nos w nie swoje sprawy.

Ewidentnie mnie przejrzał.

– Czy ktoś cię przysłał? – zapytał bardziej roztrzęsionym niż szorstkim tonem.

– Nie – odparłam, szybko otwierając drzwi. – Nikt mnie nie przysłał. Naprawdę chciałam tylko przeprosić za to, że cię niepokoiłam zeszłej nocy.

– Cóż, już to zrobiłaś, więc możesz sobie iść i nie musisz wracać.

Nie zauważył, że upuściłam swój szalik na fotel stojący najbliżej drzwi, więc będę musiał wrócić, przynajmniej jeszcze raz.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki