Spis treści

Karta redakcyjna

część I
obserwuję starsze panie
w supermarkecie,
wściekłe i samotne

Niemiec

stara dziewczyna

ptaki

gierki

gazy

tajemnicza noga

wyluzuj, głupku

nieliterackie popołudnie

kupa

koniec pewnej epoki

lata 60.

niedoszły gracz

noc kiedy Richard Nixon uścisnął mi dłoń

wyrzucając budzik

wodzireje

jeden dolar 25 centów za galon

numerek z nicią dentystyczną

przyjazne miejsce

stara para

że co?

znowunarodzony

dziewczyny z numerkami

nigdy nie było tak dobrze

poganianie muzy

złamany szyk

droga do piekła

ukrzyżowanie

ćma barowa

część 2
smutki zeschnięte
jak rozgwiazdy wyrzucone na brzeg

myśli podczas jedzenia kanapki

nic za darmo

co je najbardziej niepokoi

do kosza

koniec kropka

równy gość

stopy w ogień

gra w wiersze

załatwione

fotografie

dziś wieczorem

narzekania gościa

oblężony

nowicjusz

Kleopatra dziś

prośba

barometr

nieprzyjaciel króla, 1935

noce waniliowych myszy

nocne figle

samotne serca

B jak bzdura

zamieszki na ulicach

przerwa

nie dobiegł

czytając małe wiersze w cienkich czasopismach

jak zwiać?

kłopoty z oddychaniem

prośba i wsparcie

zniewolone serce

umieralnie i kryjówki

wiersz dla młodych i twardych

auć

mój los uśmiecha się do mnie

ej, Kafka!

dziwna wizyta

blues roku 1970

śnieżnobiały

kwaśne winogrona

walka z cieniem

piekielny duet

psy

część 3
śmierć przyjdzie na miękkich łapach
niosąc w pysku róże

chłodne lato

zbrodnia popłaca

wyrzucanie wagi

wytoczyli łóżko

ciarki

tutaj nic

moja ostatnia zima

pierwszy wiersz powrotny

podsumowanie

krążące papiery

sam w tym pokoju

żegnajcie, żegnajcie

o listach, co przyszły ostatnio

życie w otwartej muszli

najtrudniejsze

straszna potrzeba

łomot ciała

bogowie są dobrzy

stukot maszyn do pisania

bójka

Słoneczny Promyk

widziadła

speed

trudno zauważyć że zbliża się nasza własna śmierć

na boku po zmroku (szczęśliwego nowego roku)

jednego za Wolfganga

z nocy w noc

notatki na temat pewnego rodzaju poezji

haj

zwykła uprzejmość

tom się popisał

niedoświadczonym wstęp wzbroniony

tak czy owak coś cholernie głupiutkiego

ćma do płomienia

obstawianie kości

niech ktoś zgasi światło

okopy

spokojne podniecenie, 1993

część 4
dlaczego zabijamy wszystkie te choinki tylko po
to by uczcić jedne urodziny?

mam ten nowy pokój

pisanie

natura ludzka

symbole

Demokracja

Kraznick

Hungaria. Poemat symfoniczny nr 9 Franciszka Liszta

Klub Piekło, 1942

rozładowanie towaru

luzak z Saratogi

lata sześćdziesiąte?

doświadczenie

nareszcie sława

impreza na dziewięciu

pokazał mi plecy

odkrywanie

pijany przed południem

kciuki w górę, kciuki w dół

uwzięli się na mnie

dziś wieczór czuję się nieźle

poeta na każdym stołku barowym

parkingowy

z góry wiadomo

10.45

konie z Meksyku

superwieczór

muzyczna różnica

to ty mi powiedz co to znaczy

drogi czytelniku

niewiele śpiewu

ciemności

przerwa przed kontratakiem

wyobraź to sobie

9 złych chłopców

jeszcze jeden dzień

Tytuł oryginału:
The Flash of Lightning behind the Mountain News Poems
(edited by John Martin)

Opracowanie redakcyjne: JERZY JARNIEWICZ

Korekta: AGATA NOCUŃ

Projekt okładki: TOMASZ LEC

Skład i łamanie: PLUS 2 Witold Kuśmierczyk

Copyright © 2004 by Linda Lee Bukowski
Published by arrangement with Ecco, an imprint of HarperCollins Publishers Inc.
All rights reserved
For the Polish edition
Copyright © 2022, Noir sur Blanc, Warszawa
All rights reserved

ISBN 978-83-7392-767-4

Wydanie drugie

Wiersze zamieszczone w tym tomie stanowią część niepublikowanych utworów Charlesa Bukowskiego, które Autor przeznaczył do wydania po swojej śmierci.

Oficyna Literacka Noir sur Blanc Sp. z o.o.
ul. Frascati 18, 00-483 Warszawa

Zamówienia prosimy kierować:
– telefonicznie: 800 42 10 40 (linia bezpłatna)
– faksem: 12 430 00 96 (czynnym całą dobę)
– e-mailem: ksiegarnia@wydawnictwoliterackie.pl
– księgarnia internetowa: www.noir.pl

Konwersja: eLitera s.c.

część 1

obserwuję starsze panie
w supermarkecie,
wściekłe i samotne.

.

Niemiec

niemieckiemu dziecku w latach 20. w Los Angeles

nie było łatwo.

wiele było wtedy antyniemieckich uprzedzeń,

spadek po 1 wojnie światowej.

bandy dzieciaków ganiały mnie po okolicy

wrzeszcząc „Hajni! Hajni! Hajni!”

nigdy mnie nie dorwały.

byłem jak kot.

znałem wszystkie przejścia pośród chaszczy i uliczek.

migiem wdrapywałem się na prawie dwumetrowy płot i znikałem

pośród podwórek i zaułków

i na dachach warsztatów i w innych tajemnych miejscach.

ale tak naprawdę nie chciały mnie dopaść.

bały się że mogę je zadźgać bagnetem

albo wydłubać im oczy.

tak to trwało przez półtora roku

i skończyło się ni stąd ni zowąd.

zaakceptowali mnie z grubsza (ale nigdy na całego)

co mi odpowiadało.

te sukinsyny były Amerykanami,

oni i ich rodzice urodzili się tutaj.

nazywali się Jones albo Sullivan albo

Baker.

mieli jasną skórę, często byli grubi

zasmarkani i nosili pasy z wielkimi klamrami.

postanowiłem nigdy nie zostać Amerykaninem.

moim bohaterem był baron Manfred von Richthofen

niemiecki as myśliwski:

zestrzelił ich najlepszych 80

i nic już na to nie mogli

poradzić.

ich rodzice nie lubili moich rodziców

(ja też ich nie lubiłem) więc

postanowiłem że jak dorosnę to zamieszkam w okolicy

podobnej do Islandii,

nigdy nikomu nie otworzę drzwi, będę żył

po swojemu, z piękną żoną i stadem dzikich

zwierząt:

i tak się właśnie, mniej więcej,

stało.

.

stara dziewczyna

była bardzo chuda, siwa, zgarbiona i każdego dnia

czekała przed drzwiami

Pierwszego Banku Międzystanowego w San Pedro

a kiedy ludzie wchodzili i wychodzili

zagadywała ich

po kolei

i prosiła o pieniądze.

w 75% przypadków

odpowiadam tym, którzy proszą ale

od pozostałych 25% instynktownie mnie odrzuca

i po prostu nie mam ochoty

dawać.

od tej starej kruchej kobiety przy banku odrzucało mnie, już

od jakiegoś czasu tak mnie odrzucało i mieliśmy ciche

porozumienie: podnosiłem rękę w

geście odmowy, a ona szybko się

odwracała, zdarzało się to tak często

że zapamiętała i teraz do mnie nie

podchodzi.

pewnego przedpołudnia siedziałem w samochodzie i

obserwowałem

ją

na 20 podejść udało jej się

17 razy.

odjechałem kiedy właśnie podchodziła do kolejnego

naiwniaczka, a mimo to

poczułem się naprawdę winny z powodu mojego

bezdusznego zwyczaju

odmawiania tej starej

dziewczynie.

później na trybunie w Hollywood

Park

między 6. a 7. gonitwą

zobaczyłem ją znowu, jak przechodziła

między ławkami

krucha i zgarbiona, z grubym zwitkiem

banknotów zaciśniętym w kościstej dłoni

wyraźnie szła obstawić

następną gonitwę.

jasne, że miała prawo być

tutaj,

żeby obstawiać jak my wszyscy,

ona chciała tylko i potrzebowała

czego chce i potrzebuje większość ludzi:

szansy.

obserwowałem ją jak

drapie się na górę i

widziałem jak przystanęła i rozmawia z młodym człowiekiem

który uśmiechał się i

wręczył jej

kupon.

żeby nie wypaść z roli wstałem

i poszedłem do okienka

obstawić mój

zakład.

kiedy wracałem na miejsce

schodząc

między rzędami ona

szła do góry i dostrzegliśmy się

wtedy bez zastanowienia

podniosłem rękę,

łagodnie, w tym znajomym

geście

który ona widziała tak często

przed bankiem.

spojrzała na mnie

bez zmrużenia niebieskich oczu i rzuciła

„pierdol się!”

gdy mijaliśmy się na schodach.

miała rację, to jasne, to

kwestia przetrwania – tak robi General Motors,

wy tak robicie, kot tak robi, tak

robi ptak, narody tak robią,

rodziny tak robią, ja tak robię,

bokser czasem tak robi

tak się robi, gdy

kupujemy bochenek chleba, czasem

tak się robi z szaleństwa i strachu,

tak się robi u lekarza i

w ciemnej uliczce,

tak się robi wszędzie

zawsze

na okrągło:

wszyscy chcemy przetrwać.

oto nieuchronny sposób

oto znajomy sposób

sposób, w jaki wszystko

się kręci.

wróciłem na miejsce by

to wszystko przemyśleć ale

nic mądrego nie przyszło mi do

głowy...

kiedy konie ruszyły z

boksów

poganiane przez skulonych dżokejów

w bluzach

– pomarańczowych, niebieskich, żółtych, niesamowicie różowych,

zielonych, chartreuse,

rozpędzona tęcza okiełznanej

furii,

słońce przebiło się przez

wrzawę

i nagle pojąłem, że

wszyscy jesteśmy schwytani na zawsze w

tę samą pułapkę

i natychmiast wybaczyłem tej starej

dziewczynie

że jest jedną z nas.

.

ptaki

morderstwo wisi w ostrym i strasznym powietrzu

gdy ptaki lata kłębią się w gałęziach

i świergocą

i zadziwiają zgiełkliwe myśli;

stara papuga

która nigdy nie gada,

siedzi zadumana w chińskiej pralni,

skwaszona

porzucona

bez pary

na jej skrzydle czerwień

gdzie powinna być zieleń

a wśród nas

świadomość

bezkresnego i zmarnowanego życia

...moja druga żona odeszła ode mnie

bo wypuściłem nasze ptaki na wolność:

tego żółtego, ze zwichniętym skrzydłem

co migiem poszybował w dół i na lewo,

mięso dla kota

kalikujące jak organy;

a ten drugi,

znaczy zielony,

z główką pustą niczym naparstek

wystrzelił jak rakieta

wysoko w dziurawe niebo,

znikając jak kwaśna miłość

jak wczorajsze pożądanie

porzucając mnie

na zawsze.

i kiedy moja żona

wróciła tego wieczora

z tymi swoimi torbami i planami

z zagraniami i chciwostkami

zastała mnie

rozpromienionego nad żółtym piórkiem

odnajdującego muzykę

której ona,

dziwna rzecz,

nie zdołała

usłyszeć.

.

gierki

ta kobieta zawsze czepiała się mnie o to albo

o tamto

„co to za zadrapania na twoich plecach?”

„mała, a bo ja wiem, pewnie to ty je zrobiłaś”.

„byłeś z jakąś kurwą!”

„co to za malinka na twojej szyi?

babka musiała być nieźle napalona!”

„co ty, nic tam nie widzę”.

„tu, tu, po lewej stronie, na twojej

szyi!

musiałeś ją ostro podjarać!”

„co to za numer telefonu na tym pudełku

od zapałek?”

„jaki numer?”

„ten numer! to damski charakter

pisma!”

„kurde, nie wiem, skąd się to tu wzięło”.

„zadzwonię pod ten numer, wezmę

i zadzwonię!”

„a proszę cię bardzo”.

„o nie, podrę to, podrę numer

do tej kurwy!”

„kochałeś się z sąsiadką w naszym łóżku,

kiedy byłam w robocie!”

„co?”

„sąsiad mi powiedział! powiedział, że przyszła

do naszego domu!”

„a, o to chodzi, przyszła pożyczyć kubek

cukru”.

„kubek cukru, akurat! pieprzyłeś ją

tu, w naszym łóżku

a nasz pies na to patrzył!”

„chciała tylko trochę cukru, nie zabawiła tu dłużej

niż dwie minuty!”

„szybki numerek! to był szybki numerek!”

później odkryłem, że to ona pieprzyła się z pewnym facetem na

pace samochodu dostawczego

i że przeleciała sprzedawcę

w męskim sraczu

w kabinie dla niepełnosprawnych.

i było jeszcze coś z tych rzeczy z

inkasentem, pewnie mu obciągnęła.

kompletnie mi się odechciało przez te

jej oskarżenia co były zasłoną dymną

kiedy ona zdradzała mnie w prawie

pełnym wymiarze godzin.

a jak wszystko wyszło na jaw, powiedziała

„NO I CO Z TEGO?”

wyrzuciłem ją.

rzuciliśmy monetą o psa i ona wygrała.

a kiedy następnym razem sąsiadka

wpadła pożyczyć kubek cukru

została na dłużej niż minutę czy

dwie.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki