Spis treści

Karta redakcyjna

Lena i Michał

Roksana i Igor

Wydawnictwo Lucky poleca

Text Copyright © by Izabela M. Krasińska
Copyright © 2023 by Lucky

Projekt okładki: Ilona Gostyńska-Rymkiewicz

DTP: Justyna Jakubczyk

Redakcja i korekta: Justyna Jakubczyk

Grafika na okładce: Iaroslav stock.adobe.com

Wydanie I

Radom 2023

ISBN 978-83-67787-40-6

Wydawnictwo Lucky
ul. Żeromskiego 33
26-600 Radom

Dystrybucja:
tel. 501 506 203
48 363 83 54

e-mail: kontakt@wydawnictwolucky.pl
www.wydawnictwolucky.pl

Konwersja: eLitera s.c.

.

Wszystkie postacie, sytuacje i wydarzenia

występujące w powieści są fikcyjne,

a ewentualna zbieżność nazwisk

jest przypadkowa.

Lena i Michał

– Kochanie, może wyskoczymy na weekend do Krakowa? Co ty na to?

Lena uniosła wzrok znad laptopa i zmarszczyła brwi.

– Tak bez okazji? – zdziwiła się.

Michał westchnął teatralnie, posyłając jej jednocześnie pełne dezaprobaty spojrzenie.

– No właśnie jest okazja. Nie mogę uwierzyć, że zapomniałaś. – W jego głosie usłyszała źle skrywany żal. – Zwykle to faceci mają z tym problem... – Urwał i pokręcił głową.

Lena namyślała się przez chwilę, po czym uderzyła otwartą dłonią w czoło. Wstała szybko z kanapy i podeszła do męża.

– Nasza szósta rocznica ślubu! Misiek, przepraszam, całkiem wyleciało mi to z głowy. Wszystko przez tę kampanię reklamową. – Otoczyła mężczyznę ramionami i pocałowała go delikatnie w usta. – Oczywiście, że się zgadzam.

Michał próbował udawać, że jeszcze się gniewa na żonę, ale jej kolejne pocałunki jak zawsze go rozbroiły. Widząc, że wpatruje się w niego oczami kota ze Shreka, skapitulował i się roześmiał.

– No dobra, tym razem ci wybaczam, ale jak mi odwalisz taki numer za rok... – Pogroził jej żartobliwie palcem.

– Za rok to ty pewnie zapomnisz. – Mrugnęła do niego, po czym zerknęła na zegarek. – Okej, daj mi jakieś pół godziny. Skończę to, co najpilniejsze na jutro, i na dziś koniec pracy. Może obejrzymy jakiś serial na Netfliksie? – Spojrzała pytająco na męża.

Michał uśmiechnął się i skinął głową.

– Wino i chipsy? – zapytał.

Lena ułożyła dłonie w serduszko i się roześmiała.

– To, że tak bezbłędnie czytasz mi w myślach, coraz bardziej mnie niepokoi...

Wróciła do laptopa i na nowo zajęła się szukaniem miejsca do zorganizowania sesji reklamowej dla swojej firmy. Od pięciu lat była odpowiedzialna za promocję i marketing w lokalnym przedsiębiorstwie produkcyjnym. Uwielbiała swoją pracę i nie wyobrażała sobie, by mogła zajmować się czymś innym. Zarabiała nieźle, nieustannie uczyła się czegoś nowego, poszerzała zakres swoich umiejętności, poznawała ciekawych ludzi, dużo podróżowała, a przede wszystkim zapewniała swojej firmie rozgłos. Owszem, istniały również minusy tego zajęcia: niemal codziennie zabierała do domu służbowego laptopa i popołudniami kończyła projekty, na które zabrakło jej czasu w ciągu regulaminowych ośmiu godzin. Zawód marketingowca miał jednak tę niewątpliwą zaletę, że często mogła pracować zdalnie, bez konieczności osobistego zjawiania się w biurze.

Lena uważała, że pod tym względem dobrali się z Michałem idealnie. Jej mąż był programistą i lwią część swojej pracy także wykonywał w domu. Fakt, że nie musieli codziennie zrywać się bladym świtem z łóżka, by stać przez kilkanaście minut w korkach albo gnieździć z innymi pasażerami w komunikacji miejskiej, działał na nich niezwykle motywująco. Mimo że praca zdalna nie wymagała aż tak żelaznej dyscypliny jak wykonywanie swoich obowiązków w biurze pod czujnym okiem szefa, zarówno Lena, jak i Michał starali się skrupulatnie wywiązywać z powierzonych im zadań. Wyznawali zasadę, że im wcześniej uporają się ze swoimi czynnościami zawodowymi, tym więcej czasu będą potem mieli dla siebie. Jak dotąd ta metoda świetnie się sprawdzała.

Pół godziny później Lena wyłączyła laptop i westchnęła z ulgą. Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, jutro zaprezentuje szefowi idealne miejsce na kręcenie reklamy ich firmy. Przeczucie jej mówiło, że Marecki będzie zachwycony. Kobieta uśmiechnęła się z zadowoleniem i wstała z kanapy, rozciągając przy tym mięśnie. Oboje z Michałem starali się dbać o swój wygląd oraz formę. On kilka razy w tygodniu chodził na siłownię, ona co rano uprawiała jogging. Miała trzydzieści dwa lata, ale nadal czuła się tak, jakby dopiero stuknęła jej dwudziestka. Wysoka, z długimi, kruczoczarnymi włosami i piwnymi oczami, nieustannie przyciągała męskie spojrzenia. Jej zgrabna, wyrzeźbiona przez lata biegania sylwetka napawała ją dumą, lecz daleko jej było do próżnej materialistki. Lena nieustannie walczyła ze swoim pracoholizmem, choć zazwyczaj i tak przegrywała. Praca nadal zajmowała pierwsze miejsce na jej liście priorytetów, ex aequo z Michałem. Jakiś czas temu rozważali przygarnięcie psa albo kota, ale po długiej rozmowie uznali, że przy ich zapracowanym trybie życia zwierzak czułby się samotny i zaniedbany. Kiedy nie tkwili przed swoimi komputerami, wyjeżdżali, by się zregenerować. Posiadanie pupila oznaczałoby wówczas szukanie dla niego opiekuna, a oboje, z sobie tylko znanych przyczyn, woleli nie prosić zbyt często swoich bliskich o pomoc. Temat zwierzęcia został więc raz na zawsze zamknięty, podobnie jak wiele lat wcześniej kwestia... posiadania dziecka.

Już kiedy zaczęli się ze sobą spotykać, było jasne, że jeśli się pobiorą, nie zdecydują się na potomstwo. Zarówno Lena, jak i Michał nie przejawiali ani chęci, ani potrzeby doświadczania rodzicielstwa. Dzieci nigdy ich nie zachwycały i po ślubie nic się w tej kwestii nie zmieniło. Kiedy się upewnili, że nadal są zgodni w swojej decyzji, wyraźnie im ulżyło, a z czasem zupełnie przestali o tym rozmawiać. Stanowili bardzo udane i zgodne małżeństwo. Wciąż w sobie zakochani, potrafili patrzeć na siebie z takim samym zainteresowaniem jak na początku. Nie czuli się skrępowani albo znudzeni swoim towarzystwem, ale pamiętali o tym, że samotność w związku również jest potrzebna. Czasem decydowali się na wspólne spędzenie wieczoru, ale bywało również tak, że każde z nich zaszywało się w swoim ulubionym miejscu i robiło to, co najbardziej lubiło. Michał zazwyczaj odreagowywał pracę, rozwiązując sudoku albo walcząc z potworami w grze komputerowej. Lena zdecydowanie bardziej wolała poczytać książkę albo obejrzeć jeden z filmów ze swojej nigdy niekończącej się listy. Łączył ich zarówno udany seks, jak i przede wszystkim podobny światopogląd oraz potrzeby. Lubili razem wyjeżdżać i zwiedzać nowe miejsca. Byli nie tylko małżeństwem i kochankami, lecz także przyjaciółmi. Zawsze mogli na sobie polegać i mieli pewność, że w razie kłopotów jedno bez wahania pomoże drugiemu. Jak w każdym związku, również u nich zdarzały się kłótnie oraz ciche dni. Kolejne lata małżeństwa sprawiały jednak, że poznawali się coraz lepiej, dzięki czemu potrafili już zdusić w zarodku większość konfliktów.

Wydawałoby się, że są idealną parą i tak wszyscy ich postrzegali. Oni sami byli ze sobą szczęśliwi i spełnieni, lecz nadal nie potrafili poradzić sobie ze... swoimi bliskimi. Każde spotkanie w rodzinnym gronie, święta, urodziny czy rocznice okazywały się bardziej stresujące niż najtrudniejsze zadanie, jakie dostawali w swoich pracach. Prędzej czy później ktoś przy stole zadawał TO pytanie, powodując, że Lena i Michał automatycznie spinali się w sobie i zaczynali nerwowo tłumaczyć. Problem polegał na tym, że z roku na rok mieli coraz mniej przekonujących wymówek. Nieustannie zbierali się na odwagę, by wyznać wszystkim prawdę, ilekroć jednak dochodziło do konfrontacji z rodzicami czy innymi członkami rodziny, zwyczajnie tchórzyli. Obiecywali sobie, że podczas najbliższych świąt wreszcie to uczynią, ale jak dotąd żadne z nich nie zdołało wymyślić nic lepszego niż kolejne kłamstwo. Zdawali sobie sprawę, że wkrótce dojdą do ściany i sami zaczną plątać się w swoich oszustwach, mimo to konsekwentnie w nie brnęli. Za każdym razem czuli się okropnie z myślą, że znowu okłamali swoich najbliższych, nie widzieli jednak innego rozwiązania. Doskonale wiedzieli, że nawet delikatnie przekazana deklaracja wywołałaby skandal i zniszczyła relacje z rodzicami. Kłamstwo wydawało im się najmniej szkodliwą formą wytłumaczenia, dlaczego nie zdecydowali się jeszcze na dzieci. Zależało im na udanych kontaktach z rodziną, dlatego właśnie dla jej dobra zdobywali się na coraz mniej niewinne łgarstwa. Rozumieli, że okłamywanie powoduje trwanie w błędnym kole, ale w nieskończoność odwlekali moment, kiedy powiedzą swoim matkom i ojcom, że nigdy nie obdarzą ich wnukami. Wypowiedzenie tak krzywdzących słów nie wydawało im się możliwe, dlatego Lenie i Michałowi pozostawało jedynie opowiadanie coraz to nowszych bajeczek. Kiedy jednak przekroczyli trzydziestkę, rodzicielskich pytań oraz hipotez zaczęło przybywać. Gajewskim palił się grunt pod nogami, ale nadal udawali, że panują nad sytuacją. Nie rozmawiali o tym, ale oboje czuli, że dzień prawdy nadchodzi, a kiedy ta w końcu ujrzy światło dzienne, nic już nie będzie takie jak przedtem.

Roksana i Igor

Igor zsunął się z żony i opadł na swoją poduszkę. Kiedy udało mu się nieco wyregulować oddech, spojrzał na Roksanę i uśmiechnął się z czułością.

– Dobrze ci było, kochanie? – zapytał z nadzieją.

Już przed ślubem zrozumiał, że jego wybranka ma nieposkromione libido i nie tak łatwo ją zadowolić w łóżku. Za każdym razem dawał z siebie wszystko, by żona osiągnęła nie tylko spełnienie, lecz także była usatysfakcjonowana ich seksem. Niestety, nie zawsze mu się to udawało, a kiedy zaczęli starać się o dziecko, każde zbliżenie zamieniało się w koszmar, który trwał do dziś.

– Tak – rzuciła zdawkowo, po czym wstała z łóżka, odwracając się plecami do męża. Sięgnęła po swoje rzeczy i pomaszerowała do łazienki, skąd po chwili rozległ się dźwięk uchylanych drzwi prysznicowych.

Jakby się mnie brzydziła – pomyślał z żalem Igor.

Byli małżeństwem od trzech lat i zaraz po ślubie podjęli decyzję o powiększeniu rodziny. To, co innym udawało się bez większego wysiłku, a nawet przypadkiem, dla nich okazało się przeszkodą nie do pokonania. Początkowo podchodzili do tego problemu spokojnie, bez szukania winnego czy sięgania po pomoc farmakologiczną. Po roku zaczęli tracić nadzieję i podjęli decyzję o przebadaniu się. Kiedy się okazało, że z obojgiem wszystko jest w porządku, ogarnęła ich frustracja. Seks zamiast dostarczać przyjemności i zwiększać poczucie bliskości, stał się jedynie narzędziem do prokreacji. Próbowali różnych metod, pozycji, brali witaminy, zdrowo się odżywiali, słuchali rad, poleceń, zaleceń, a jednak nadal nie udawało im się doprowadzić do zapłodnienia.

Kiedy między nimi zaczęło się psuć? Kiedy Roksana po raz pierwszy wskazała jego jako winnego? Nie potrafił znaleźć odpowiedzi na te pytania. Jego żona zawsze była rozkrzyczana i bezkompromisowa. To właśnie jej pewność siebie i odwaga mówienia głośno tego, co myśli, sprawiły, że kiedyś zwrócił na nią uwagę. On sam był raczej małomówny i nieśmiały, wolał pozostawać w cieniu innych. Gdy zobaczył tę niewysoką blondynkę z dużym biustem i hardym spojrzeniem, całkiem przepadł. Potrzebował kobiety, która by nim pokierowała, a zarazem nauczyła, jak walczyć o siebie. Roksana, jak potem mu wyznała bez skrępowania, początkowo nie okazała żadnego zainteresowania jego osobą. Był jednym z wielu facetów, którzy przyszli na parapetówkę do jej koleżanki. Ciemny blondyn, przed trzydziestką, średniego wzrostu, w dodatku kierowca tira. Zupełnie nie w jej typie. Kiedy jednak spotkali się ponownie, u innych znajomych, coś między nimi zaiskrzyło. Okazało się, że wbrew pozorom świetnie się dogadują i dobrze czują w swoim towarzystwie. Zostali parą, a po dwóch latach pobrali się. Mimo że Roksana bardzo szybko porzuciła pozę miłej i wyrozumiałej kobiety, Igor nadal bardzo ją kochał. Jeszcze przed ślubem musiał nauczyć się przeczekiwać jej awantury, nieoczekiwane wybuchy złości, wyzwiska, które kierowała również pod jego adresem i po których szczerze i namiętnie go przepraszała. Wiedział, że trafił na temperamentną partnerkę, która łatwo przechodziła z nienawiści do miłości i odwrotnie. Igorowi wydawało się, że dzięki temu się uzupełniają. On budował przy niej pewność siebie, ona przy nim łagodniała i stawała się czulsza, a przynajmniej to sobie od kilku lat wmawiał...

Prawda była taka, że Roksana nim pogardzała. Ilekroć na niego spoglądała, widział w jej oczach oskarżenie i żal. Dopóki obwiniała go za ich bezdzietność jedynie w ich domu, jakoś to znosił, ale wszystko zmieniło się po jednej z rodzinnych imprez. Pijana i wściekła Roksana, nie bacząc na obecność jego bliskich, zaczęła naśmiewać się z Igora, że jest tak kiepski w łóżku, że nawet dzieciaka nie potrafi jej zrobić. Te słowa zabolały go bardziej niż cokolwiek innego. Nie tylko upokorzyła go przed rodzicami i bratem, lecz także zdeptała jego męskość i całą pewność siebie. Dziś wiedział, że powinien rozstać się z nią już wtedy, kiedy bezpardonowo i z pełną świadomością przekroczyła wszelkie etyczne granice. Nie odzywał się do niej przez kilka tygodni, co znacznie ułatwiała mu praca i kilkudniowe wyjazdy w trasę. Roksana przepraszała go na wszelkie sposoby, Igor jednak nadal czuł się zraniony i zrozpaczony. Tłumaczył sobie, że przecież jego żona zawsze słynęła z ciętego języka i najpierw mówiła, a dopiero potem myślała, ale tym razem nie potrafił znaleźć dla niej usprawiedliwienia. Im dłużej przebywał poza domem, tym bardziej utwierdzał się w przekonaniu, że rozwód będzie najlepszym rozwiązaniem. Po co miał tkwić w związku z osobą, która zamiast go wspierać i darzyć miłością, potrafiła jedynie go gnoić i o wszystko oskarżać? Zapewne znalazłby w sobie dość siły, by doprowadzić do rozstania z Roksaną, ale właśnie wtedy wydarzyło się TO.

Igor wrócił do domu po ponadtygodniowej nieobecności i zastał żonę zalaną łzami. Początkowo zachowywał rezerwę, pewny, że znowu próbuje odegrać przed nim jedno ze swoich przedstawień. Kiedy Roksana wyznała mu łamiącym głosem, że była w ciąży, ale wskutek stresu poroniła, sam z trudem powstrzymał płacz. Opowiadała mu, że sama była zaskoczona, gdy zobaczyła na teście dwie kreski, wolała jednak dmuchać na zimne i najpierw pójść do ginekologa, zanim przekaże Igorowi dobrą nowinę. Lekarz potwierdził, że to pierwsze tygodnie ciąży, i zalecił jej szczególną ostrożność, ale Roksana o niczym nie powiedziała mężowi. Czekała na moment, aż się pogodzą i wtedy ogłosi mu, że zostanie tatą. Niestety, między nimi jedynie się pogarszało. Kobieta podejrzewała, że właśnie to, że ciągle martwiła się o ich małżeństwo, sprawiło, że straciła dziecko. Musiała pójść do szpitala na zabieg, ale o tym także nie powiadomiła Igora. Mężczyzna był zdruzgotany. Właśnie w tym momencie, gdy pojawiła się iskierka nadziei, oni byli o krok od rozstania. Gdyby nie narastający pomiędzy nimi konflikt, Roksana być może utrzymałaby tę ciążę i wreszcie zostaliby rodzicami. Igora ponownie dopadło potworne poczucie winy. Czuł się odpowiedzialny za poronienie żony, za to, że przeszła przez to piekło sama, podczas gdy on był skoncentrowany tylko na sobie i swoim zranionym ego. Nieszczęście, które ich spotkało, ponownie ich do siebie zbliżyło. Igor nie miał serca dłużej złościć się na Roksanę, również ona zrobiła się milsza i mniej zadziorna. Postanowili naprawić wcześniejsze błędy i zawalczyć o swoje małżeństwo. Pragnęli też, jeszcze bardziej niż wcześniej, zostać rodzicami, musieli jednak wstrzymać się ze staraniem o potomka przynajmniej kilka miesięcy. Wszystko między nimi wróciło do normy i kiedy Igorowi się wydawało, że do pełni szczęścia brakuje im jedynie dziecka, Roksana znowu stała się wobec niego arogancka i złośliwa.

Dźwięk otworzonych gwałtownie drzwi sprawił, że odechciało mu się wspominać przeszłość. Roksana wyszła z łazienki, owinięta szlafrokiem i z ręcznikiem na głowie, od razu przeszła do kuchni, nawet nie zaszczycając męża spojrzeniem.

Oho, będzie awantura – pomyślał z niechęcią, wstając z łóżka. I pomyśleć, że kwadrans temu uprawiali seks i wszystko wydawało się w porządku... Igor mimowolnie przypomniał sobie słowa Roksany, że jest kiepskim kochankiem, i poczuł żal. Chciał o tym zapomnieć, wymazać tamtą scenę z pamięci, ta jednak trwale wryła się w jego świadomość i ujawniała właśnie w takich momentach. Nigdy nie wiedział, czego spodziewać się po żonie. Przytuli się do niego i wyszepcze, że było jej cudownie, czy też rzuci jakąś przykrą uwagę pod jego adresem?

– Chcesz kawy? – zapytała obojętnym głosem Roksana, gdy już odświeżony, a jednak nadal spięty Igor usiadł na jednym z kuchennych taboretów.

– Tak, poproszę – odpowiedział, zerkając na nią.

Już wiedział, że niedziela z całą pewnością nie będzie ani spokojna, ani udana. Jeszcze rano chciał zaproponować żonie wycieczkę samochodową, ale teraz uznał, że to kiepski pomysł. Mimowolnie spojrzał na zegarek, odliczając czas do wyjazdu w trasę. Te kilkanaście godzin zapowiadało się niezbyt miło, jak zawsze zresztą... Czyżby ich decyzja sprzed roku o ratowaniu związku była zbyt pochopna?

– Na obiad będzie schab po szwajcarsku. Spakuję ci kilka zwykłych na drogę – rzuciła beznamiętnym tonem, nadal na niego nie patrząc.

– Roksana? – Igor miał serdecznie dość jej zachowania. Wolał wywołać kłótnię, niż dalej udawać, że nic się nie stało.

– Słucham? – Wreszcie na niego popatrzyła, wyraz jej twarzy jednak się nie zmienił. Nadal miała w oczach znudzenie oraz niechęć. Kiedy rano się kochali, naprawdę wierzył w to, że wszystko jakoś się ułoży, a ich marzenie o dziecku w końcu się spełni. Teraz szczerze zaczynał w to wątpić.

– Co się dzieje? Zrobiłem coś nie tak?

Roksana wzruszyła ramionami i postawiła przed nim parującą kawę. Sama z wyraźnym wahaniem zajęła miejsce po drugiej stronie stołu.

Igor pomyślał ze smutkiem, że kilka lat temu siadali obok siebie. Wciąż nie mieli siebie dosyć i nieustannie potrzebowali swojej bliskości oraz dotyku. Co sprawiło, że tak bardzo się od siebie odsunęli? Czy rzeczywiście jedynym powodem był brak potomka?

– Wszystko jest okej – odparła, patrząc na niego z udawanym spokojem.

Zdawał sobie sprawę, że żona go okłamuje. Nic nie było okej, ale drążenie tematu spowodowałoby jedynie karczemną awanturę, po której nie będzie mógł zasnąć, a przecież musiał ruszyć w trasę o czwartej rano. Odechciało mu się i kawy, i kłótni z kobietą, która traktowała go nie jak męża, ale obcego człowieka. Nie znosił konfliktów, a już zwłaszcza tych z Roksaną w roli głównej. Czasami nazywał samego siebie głupcem, zadawał sobie pytanie, co tak naprawdę trzyma go przy żonie. Nie musiał długo szukać odpowiedzi, by wiedzieć, że to miłość. Kochał ją jak wariat, mimo że Roksana raniła go i bawiła się jego uczuciami. Tyle razy powtarzał sobie, że się z nią rozwiedzie, a jednak zawsze tchórzył. Doskonale znała jego słabe strony i potrafiła to wykorzystać. Wpędzała go w kolejne kompleksy i świetnie się przy tym bawiła. Pozwalał jej na to, bo był zbyt łagodny, taktowny, uległy...

Jesteś dupa, a nie facet – zbeształ się w myślach, kiedy został sam w kuchni. Roksana poszła wysuszyć włosy, a jak dobrze pamiętał, za godzinę była umówiona z koleżanką na manicure hybrydowy. Cieszył się, że żona o siebie dba, zdecydowanie jednak bardziej zależało mu na tym, by między nimi panowały miłość i szczerość. Wciąż próbował dotrzeć do Roksany, uczynić ją szczęśliwą, dać jej upragnione dziecko, ale wystarczyło jedno jej spojrzenie, by poczuł się jak zwykły śmieć.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Wydawnictwo Lucky poleca

Narcyz

Izabela M.Krasińska

ISBN 978-83-67184-83-0

Rok 2023

Liczba stron 368

Format 135 × 205

E-book dostępny od 28.02.2023

Oprawa miękka

Cena 46,90

Tosia marzy o zdrowym, partnerskim związku, pełnym miłości, szacunku i zrozumienia. Trudne dzieciństwo na wsi i kompleksy związane z lekką nadwagą sprawiają jednak, że nie potrafi znaleźć odpowiedniego mężczyzny. Wprost nie może uwierzyć w swoje szczęście, gdy na jej drodze staje przystojny, szarmancki Adrian, który obsypuje ją prezentami, kwiatami, a w dodatku dba o jej zdrowie. Chociaż on pochodzi z bogatego domu, jej nie obchodzą ani jego rodzice, ani pieniądze. Wie, że spotkała mężczyznę swojego życia, któremu na niej zależy. Jest gotowa zrobić wszystko, żeby byli szczęśliwi. Dla niego pójdzie na każde ustępstwo.

Czy wymarzony książę jest w stanie dać Tosi to, czego ona najbardziej pragnie – miłość, bliskość i prawdziwe rodzinne ciepło?

Czy też zamknie ją w złotej klatce bez wyjścia?

.

Pocałunki wiatru

Katarzyna Sarnowska

ISBN 978-83-67184-97-7

Rok 2023

Liczba stron 416

Format 135 × 205

E-book dostępny od 19.04.2023

Oprawa miękka

Cena 49,90

Karolina po dwudziestu latach wraca do rodzinnej miejscowości na Kaszubach. Wyjechała do Warszawy szukać lepszego życia, ale teraz straciła męża, pracę i mieszkanie i oto znów staje przed drzwiami domu rodziców. Szybko się przekonuje, że dawne problemy, przed którymi uciekała, nie tylko nie zniknęły, lecz jeszcze urosły.

Karolina podejmuje trud zbudowania swojego życia na nowo: znajduje pracę, nowych przyjaciół i hobby. Poznaje też mężczyznę, z którym wiele ją łączy i który zaczyna budzić jej zainteresowanie. Tylko czy oboje pozwolą sobie na to uczucie?

Czy dwa potłuczone serca znajdą drogę do siebie?

Jakie zagadki kryją stare listy?

I co szepcze nadmorski wiatr?

W tej nastrojowej powieści Katarzyny Sarnowskiej odnajdujemy optymizm oraz nadzieję, że miłość i szczęście można znaleźć zawsze, nawet w najmniej spodziewanych okolicznościach.