Spis treści

Karta redakcyjna

Dedykacja

Wprowadzenie

Wprowadzenie do wydania drugiego

Rozdział 1. Pojęcie suwerenności

Definicje suwerenności

Suwerenność wewnętrzna i zewnętrzna

Perspektywa prawa międzynarodowego

Perspektywa nauki o polityce i stosunkach międzynarodowych

Państwo

Suwerenność narodu i niepodległość

Ograniczenie a naruszenie suwerenności

Podzielność suwerenności

Suwerenność w federacji

Suwerenność prawa

Rodzaje i cechy suwerenności

Suwerenność materialna i formalna

Suwerenność pozytywna i negatywna

Terytorialność

Suwerenna równość

Uznanie i zdolność legitymizacji

Wymiary suwerenności

Rozdział 2. Suwerenność w historii

Przednowoczesne formy suwerenności

Greckie polis

Imperium rzymskie

Respublica Christiana

Porządek westfalski

Państwo terytorialne

Państwo absolutystyczne

Państwo narodowe

Porównanie form suwerenności

Rozdział 3. Suwerenność w filozofii politycznej

Starożytność

Średniowiecze

Filozofia klasyczna

Jean Bodin

Thomas Hobbes

Georg W.F. Hegel

Filozofia liberalna

John Locke

Jean Jacques Rousseau

Porównanie koncepcji suwerenności Hobbesa, Locke’a i Rousseau

Monteskiusz

Immanuel Kant

Teoretycy prawa międzynarodowego

Suwerenność sferyczna

Amerykańscy federaliści

Marksizm

Suwerenność jako stan wyjątkowy

Postmodernizm

Michel Foucault: suwerenność jako urządzanie

Pierre Bourdieu: pole władzy

Jacques Derrida: suwerenność jako samoistność

Giorgio Agamben: suwerenność jako biowładza

Rozdział 4. Suwerenność w teoriach stosunków międzynarodowych

Realizm

Realizm klasyczny

Realizm strukturalny

Szkoła angielska

Liberalizm

Globalizm

Teoria systemu światowego

Neogramscianizm

Neoimperium

Teoria krytyczna

Kosmopolityzm

Konstruktywizm

Rozumienie suwerenności

Tożsamość państwa

Normatywna struktura społeczności międzynarodowej

Feminizm

Postmodernizm w stosunkach międzynarodowych

Przeciwieństwo suwerenność–anarchia

Granice

Suwerenny człowiek

Rozdział 5. Suwerenność a społeczność międzynarodowa

Formy stosunków międzynarodowych

Anarchiczny system międzynarodowy

Społeczność międzynarodowa

Imperium

Społeczność światowa

Koncepcja społeczności międzynarodowej

Instytucje społeczności międzynarodowej

Równowaga sił

Dyplomacja

Prawo międzynarodowe

Organizacja międzynarodowa

Kolonializm i suwerenność imperialna

Władza polityczna w państwach pozaeuropejskich

Standard cywilizacyjny

Suwerenność niepełna

Proces dekolonizacji

Suwerenność pozytywna i negatywna jako reguły gry

Charakter współczesnej społeczności międzynarodowej

Dylematy normatywne społeczności międzynarodowej

Ewolucja prawa międzynarodowego

Prawa człowieka

Interwencja humanitarna

Ochrona środowiska naturalnego

Proces globalizacji

Wpływ na państwo

Wpływ na społeczność międzynarodową

Różnorodność form suwerenności państw

Państwo postkolonialne

Poziomy państwowości

Państwo nowoczesne, przednowoczesne i ponowoczesne

Rozdział 6. Suwerenność w Unii Europejskiej

Suwerenność we wczesnych teoriach integracji

Funkcjonalizm

Federalizm

Transakcjonizm

Neofunkcjonalizm

Klasyczne podejście międzyrządowe

Liberalizm międzyrządowy

Nowy instytucjonalizm

Koncepcje Unii Europejskiej

Unia jako system polityczny

Unia jako federacja

Unia jako system wielopoziomowego zarządzania

Unia jako imperium

Stanowienie prawa

Suwerenność w systemach konstytucyjnych państw

Niemcy

Wielka Brytania

Polska

Strategie wobec suwerenności państw

Oddziaływanie Unii Europejskiej na suwerenność

Europeizacja

Suwerenność społeczna

Suwerenność monetarna

Obywatelstwo europejskie

Polityka zagraniczna i dyplomacja Unii Europejskiej

Deficyt demokracji

Suwerenność a zasada subsydiarności

Sposoby wykonywania suwerenności

Funkcjonowanie Bodinowskich atrybutów suwerenności

Suwerenność w ujęciu Kantowskim

Zakończenie

Spis tabel i wykresów

Bibliografia

Indeks nazwisk

Przypisy

Zdjęcie na okładce:
Zaprzysiężenie Konstytucji 3 maja w Sali Senatorskiej na Zamku Królewskim w Warszawie, rysunek Jana Piotra Norblina, ze zbiorów Biblioteki Narodowej w Warszawie

Recenzenci:
dr. hab. Leszek Jesień, profesor Collegium Civitas, prof. Roman Kwiecień, Uniwersytet Marii Skłodowskiej-Curie

Redakcja:
Weronika Kostecka

Korekta i indeks:
Grażyna Nowocień-Mach

Redakcja techniczna, projekt okładki:
Dorota Dołęgowska

© Copyright by Polski Instytut Spraw Międzynarodowych, Warszawa 2018

Wydanie drugie

ISBN 978-83-66091-02-3

Wydawca
Polski Instytut Spraw Międzynarodowych,
ul. Warecka 1a, 00-950 Warszawa
www.pism.pl

Konwersja: eLitera s.c.

Dedykuję mojej żonie Magdalenie,
która wspierała mnie
podczas lat pracy nad tą książką

Wprowadzenie

Suwerenność jest przedmiotem intensywnych badań kilku dyscyplin naukowych. Historycy starają się odtworzyć i wyjaśnić powstanie oraz ewolucję koncepcji suwerenności na przestrzeni wieków. Interesuje ich to, czy zachodzące współcześnie zmiany tej koncepcji nie mają swego precedensu w historii. Filozofowie analizują różne sposoby rozumienia suwerenności, relacje między człowiekiem a państwem i związek suwerenności ze sprawiedliwością. Prawnicy koncentrują się na uznaniu przez społeczność międzynarodową suwerenności państwa oraz legalności i zakresu władzy. Dla nauk politycznych ważny jest sposób realizacji suwerenności w danym państwie, zwłaszcza zagadnienia ustroju i podziału władzy. Badacze stosunków międzynarodowych zaś skupiają się na tym, jak suwerenność państwa przejawia się w relacjach z innymi podmiotami na arenie międzynarodowej.

Należy zgodzić się z tymi badaczami, którzy twierdzą, że pojęcie suwerenności wymaga podejścia interdyscyplinarnego, jest bowiem na tyle wieloaspektowe, że nie da się go zbadać w ramach jednej dyscypliny. Chociaż główna perspektywa przyjęta w tej pracy to perspektywa stosunków międzynarodowych, przeanalizowane zostaną wyjaśnienia zjawiska suwerenności z punktu widzenia nauki o polityce, filozofii, prawa oraz historii. Pewna trudność polega na tym, że poszczególne dyscypliny naukowe definiują i interpretują suwerenność na własny sposób. Inne znaczenie przypisują temu pojęciu prawnicy międzynarodowi, inne – prawnicy konstytucjonaliści, a jeszcze inne – politolodzy.

Przedmiotem zainteresowania prawa międzynarodowego jest suwerenność państwa, której istotę stanowi łączność suwerennej władzy z określonym terytorium (zwierzchnictwo terytorialne). Odnosi się ona do relacji między państwami i skierowana jest na zewnątrz państwa. Przedmiotem zainteresowania prawa konstytucyjnego jest z kolei suwerenność narodowa, zasadzająca się na związku między władzą a określoną ludnością i skierowana do wewnątrz państwa. Wreszcie przedmiotem zainteresowania nauk politycznych jest suwerenność polityczna, która dotyczy zdolności do prowadzenia polityki niezależnie od zobowiązań wobec innych państw.

Historia dostarcza przykładów różnych sposobów organizacji władzy w społeczeństwie, natomiast myśl filozoficzna z jednej strony opisuje i wyjaśnia świat rzeczywisty, z drugiej – wpływa na kierunki jego rozwoju. Suwerenność odgrywa pozytywną rolę jako podstawa społeczności międzynarodowej. Jej treść zmienia się jednak w odpowiedzi na procesy globalizacji i integracji europejskiej, a jej jakość zależy od danego państwa.

Współczesny dyskurs w teorii polityki i teorii stosunków międzynarodowych konstytuuje krytyka suwerenności państwa. Badacze różnią się w ocenie tego, czym jest suwerenność, gdzie jest usytuowana, jaki jest jej stosunek do prawa oraz czy jest podzielna i podlega zmianie. Część z nich utrzymuje, że miała ona w historii duże znaczenie, jednak obecnie odchodzi w przeszłość, inni twierdzą, że jeszcze długo pozostanie główną zasadą organizującą stosunki międzynarodowe. Istotę debaty na temat suwerenności stanowi poszukiwanie odpowiedzi na pytanie o najlepsze usytuowanie i podział władzy we współczesnym świecie. Podzielność suwerenności jest w czasach integracji europejskiej akceptowana przez wielu badaczy stosunków międzynarodowych, natomiast sceptyczny stosunek do tej koncepcji mają prawnicy międzynarodowi, którzy uznają niezmienność suwerenności państwa.

Pytania, na które w tej książce szuka się odpowiedzi, dotyczą treści pojęcia suwerenności. Czy treść ta się zmienia, a jeżeli tak, od czego te zmiany zależą i jaki mają charakter? Jakie były główne konceptualizacje suwerenności dokonywane przez filozofów i teoretyków stosunków międzynarodowych? Jaką normatywną rolę odgrywa suwerenność we współczesnej społeczności międzynarodowej i jakie dylematy są z tym związane? Czy i  w jaki sposób zmienia się suwerenność w procesie integracji europejskiej?

Stawiana tu teza głosi, że treść suwerenności nie jest określona raz na zawsze, lecz zmienia się i ewoluuje jako wynik rywalizacji różnych ośrodków władzy i  w odpowiedzi na potrzeby społeczne. Znaczenie suwerenności jest ustalane w procesie dyskursywnym, w którym biorą udział filozofowie, prawnicy (juryści), uczeni oraz sprawujący władzę praktycy, czyli klasa polityczna. Znane są dwa zasadnicze znaczenia suwerenności. Można ją rozumieć jako atrybut państwa, oznacza wówczas swobodę działania na rzecz realizacji interesu państwa, oraz jako instytucję społeczności międzynarodowej, która zapewnia państwom przetrwanie i legitymizuje współczesne stosunki międzynarodowe. Te dwa znaczenia określały dyskurs suwerenności na przestrzeni historii oraz kształtowały stosunki między państwami. Na sposób wykonywania suwerenności przez państwa wpływa proces integracji europejskiej.

Zainteresowanie ideą suwerenności wynika z przemian społecznych będących rezultatem procesów, które bezpośrednio dotykają istoty suwerenności współczesnego państwa, mianowicie procesów globalizacji i integracji europejskiej. Literatura światowa na ten temat jest ogromna; co roku przybywają dziesiątki prac. Zagadnieniu suwerenności poświęcali uwagę filozofowie klasyczni i prawnicy międzynarodowi, których prace będą przedmiotem analizy. Rozważali tę problematykę badacze stosunków międzynarodowych, tacy jak Stephen Krasner, Robert Jackson, Kalevi Holsti i Christian Reus-Smit. Analizowali ją teoretycy stosunków międzynarodowych wywodzący się z różnych nurtów, m.in. realista Kenneth Waltz, liberalny instytucjonalista Robert O. Keohane czy konstruktywista Alexander Wendt, a także teoretycy integracji europejskiej związani z różnymi kierunkami badawczymi. W zasadzie każda teoria stosunków międzynarodowych i teoria integracji europejskiej zajmuje jakieś stanowisko wobec suwerenności. Co więcej, stosunek do suwerenności stanowi często ważne kryterium różnicujące poszczególne teorie.

Z powodu uwarunkowań politycznych w okresie PRL zainteresowanie środowiska naukowego problematyką suwerenności sztucznie ograniczano. Zgodnie z obowiązującym podejściem marksistowskim suwerenność była umiejscowiona w klasie sprawującej władzę. Na arenie międzynarodowej państwa socjalistyczne dążyły do uznania bezwarunkowości suwerenności i legitymizacji autonomii państwa, przyznając mu pełną władzę nad społeczeństwem. Propagowane przez nie tzw. zbiorowe prawa człowieka oraz unormowanie suwerennych praw w poszczególnych dziedzinach, m.in. gospodarczej i kulturalnej, umacniały władzę państwa nad społeczeństwem.

Wzrost zainteresowania suwerennością jest w Polsce z jednej strony wynikiem zmian politycznych po 1989 r., z drugiej – konsekwencją przystąpienia Polski do Unii Europejskiej. Spośród prawników piszących na temat suwerenności wymienić należy Jana Barcza, Władysława Czaplińskiego, Jerzego Kranza, Romana Kwietnia, Ewę Łętowską, Jerzego Menkesa, Cezarego Mika, Artura Nowaka-Fara, Andrzeja Wasilkowskiego i Annę Wyrozumską. Wśród politologów i badaczy stosunków międzynarodowych, którzy zajmują się tą problematyką, znajdują się: Włodzimierz Anioł, Jan Baszkiewicz, Marek Cichocki, Aniela Dylus, Andrzej Gałganek, Leszek Jesień, Antoni Kamiński, Mieczysław Krąpiec, Antoni Marszałek, Piotr Mierecki, Irena Popiuk-Rysińska i Krzysztof Szczerski.

Tezy książki przedstawione są w sześciu rozdziałach. W rozdziale pierwszym zostają omówione definicje suwerenności oraz różnice w jej postrzeganiu przez rozmaite dyscypliny naukowe. Przedstawiona jest istota państwa i federacji oraz idea suwerenności prawa. Przeanalizowane są takie cechy suwerenności, jak terytorialność, uznanie, zdolność do legitymizacji oraz niepodzielność. Wyodrębnione zostają dwa wymiary suwerenności – usytuowanie i wpływ norm, oraz dwa jej znaczenia – właściwość państwa i instytucja społeczności międzynarodowej. Te wymiary i znaczenia służą jako ramy konceptualne w dalszej części.

W rozdziale drugim pokazana jest ewolucja suwerenności w historii. Zrozumienie historii ewolucji suwerenności może dostarczyć wskazówek co do prawidłowej interpretacji teraźniejszości. Kolejne etapy tej ewolucji to przednowoczesne formy suwerenności w postaci greckich miast-państw, imperium rzymskiego i średniowiecznej Respublica Christiana. Przełomowe znaczenie dla powstania nowoczesnej formy suwerenności był pokój westfalski zawarty w 1648 r. Od tego czasu państwo ewaluowało od terytorialnego, poprzez absolutystyczne do narodowego. Suwerenność traktowana jest tu jako cecha państw, która daje im nieograniczone prawo do realizacji swej woli zgodnie z własnym interesem. Celem tej analizy jest pokazanie, że znaczenie suwerenności się zmieniało, różne były jej atrybuty w wiekach XVI, XVIII czy XX.

Rozdział trzeci poświęcony jest postrzeganiu suwerenności w filozofii. Istnieją dwie tradycje pojmowania tej idei: grecko-rzymska, która suwerenność odnosi do władcy i państwa, oraz chrześcijańska, która dotyczy jednostki stworzonej przez Boga. Pierwsza z wymienionych tradycji znalazła swe ukoronowanie w teorii suwerenności Jeana Bodina i Thomasa Hobbesa, druga – w koncepcjach Johna Locke’a i Jeana Jacques’a Rousseau. Inne podejście do suwerenności mieli teoretycy prawa międzynarodowego, którzy traktowali ją jako instytucję społeczności międzynarodowej. Na współczesną myśl filozoficzną dotyczącą analizowanego tutaj pojęcia istotny wpływ miała idea suwerenności jako wyjątku, zaproponowana przez Carla Schmitta, rozwinięta następnie przez Michaela Foucaulta i Giorgia Agambena w postaci koncepcji urządzenia i biopolityki.

Rozdział czwarty dotyczy rozumienia suwerenności w teoriach stosunków międzynarodowych. Najpierw omówione jest rozumienie suwerenności w realizmie, szkole angielskiej, liberalizmie, różnych nurtach globalizmu (neomarksizmu), a także w teorii krytycznej i rozmaitych nurtach kosmopolityzmu. Podejścia te różnią się pod względem umiejscowienia suwerenności i uznania wpływu norm na stosunki międzynarodowe. W części drugiej przedstawione są założenia konstruktywizmu, feminizmu i postmodernizmu, a więc podejść, które przywiązują dużą wagę do praktyki suwerenności, krytykują suwerenność państwa jako służącą dominacji i formułują koncepcję suwerenności człowieka. Podejścia te proponują myślenie w kategoriach alternatywnych systemów zarządzania, które zrywają powiązania polityki z suwerennością.

Rozdział piąty omawia znaczenie suwerenności jako podstawy utworzenia społeczności międzynarodowej i takich jej instytucji, jak równowaga sił, dyplomacja, prawo międzynarodowe i organizacja międzynarodowa. Dla rozprzestrzenienia się społeczności międzynarodowej duże znaczenie miał kolonializm, który wywarł także przemożny wpływ na suwerenność państw postkolonialnych. Współczesne dylematy suwerenności dotyczą państw upadłych, interwencji humanitarnej, praw człowieka i ochrony środowiska. Na suwerenność dzisiejszego państwa i kształt społeczności międzynarodowej wpływa proces globalizacji. W rozdziale tym dochodzimy do konkluzji, że inną postać ma dziś suwerenność w Europie i Ameryce Północnej (państwo ponowoczesne), inną – w Azji i Ameryce Południowej (państwo nowoczesne), a jeszcze inną – w Afryce i na Bliskim Wschodzie (państwo przednowoczesne).

Rozdział szósty poświęcony jest wpływowi integracji europejskiej na suwerenność państwa. Przedstawiony zostaje stosunek do suwerenności w teoriach integracji europejskiej. Z takiej perspektywy można rozpatrywać Unię Europejską jako system polityczny, federację, system wielopoziomowego zarządzania oraz imperium. Analizie poddane jest stanowienie prawa w UE oraz suwerenność w systemach konstytucyjnych państw członkowskich. Na suwerenność tych państw wpływa proces europeizacji, który dotyczy m.in. suwerenności społecznej i monetarnej oraz obywatelstwa europejskiego. Omówione zostają tu także problem deficytu demokracji oraz sposoby wykonywania suwerenności w Unii Europejskiej. Aby uzyskać nowe możliwości realizacji swoich interesów i zapewnić obywatelom dobrobyt, państwa przekazują kompetencje na poziom ponadnarodowy lub wspólnie ją wykonują. Odniesienie się do zdefiniowanych przez Jeana Bodina atrybutów suwerenności pozwala stwierdzić, że wiele cech suwerenności, które wcześniej były traktowane jako oczywiste, przestało takimi być. W nawiązaniu do konceptualizacji suwerenności w ujęciu Kantowskim zostaje tu pokazane, że dochodzi do przenoszenia tej ostatniej na poziom ponadnarodowy.

Konkluzje zawierają podsumowanie głównych tez pracy. Znaczenie suwerenności zmienia się ze względu na rozwój życia politycznego i na potrzeby społeczne. Nie należy się spodziewać, że suwerenność zniknie, jest ona wartością, którą trzeba cenić i chronić, gwarantuje bowiem zachowanie różnorodności społeczności międzynarodowej.

* * *

Badania nad problematyką suwerenności prowadziłem przez wiele lat. Rozpocząłem je latem 2004 r., gdy przebywałem jako visiting fellow w Instytucie Uniwersyteckim Unii Europejskiej we Florencji. Od tego czasu analizowałem rozmaite aspekty suwerenności, pracując jednocześnie nad innymi tematami, a fragmenty ustaleń publikowałem w różnych pracach, m.in. w monografii Teorie stosunków międzynarodowych. Krytyka i systematyzacja (PWN 2007).

Dążąc do uchwycenia istoty suwerenności, co jakiś czas odkrywałem, co wnoszą do jej rozumienia dyscypliny inne niż politologia i stosunki międzynarodowe, a więc prawo międzynarodowe, historia – zwłaszcza badania nad okresem średniowiecza (nieoceniona książka Ernsta Kantorowicza Dwa ciała króla), filozofia polityczna, zarówno klasyczna, jak i współczesna (w szczególności prace Michaela Foucaulta i Homo sacer Gorgia Agambena). Książka, którą zacząłem pisać z perspektywy nauki o stosunkach międzynarodowych, powoli nabierała wielodyscyplinarnego charakteru i taką formę ostatecznie przyjęła. Mam nadzieję, że prawnicy międzynarodowi, filozofowie i historycy wybaczą mi ewentualne braki i nieścisłości. Chciałbym także podziękować za cenne uwagi recenzentom prof. Romanowi Kwietniowi, prof. Leszkowi Jesieniowi oraz dr Annie Wojciuk za uwagi do wcześniejszej wersji rozdziału dotyczącego filozofii.

Wprowadzenie do wydania drugiego

Prezydent Francji Emmanuel Macron zapowiedział tworzenie suwerennej Unii Europejskiej. Rodzi to jednak pytanie: czy może istnieć suwerenność w ramach innej suwerenności? Innymi słowy – czy w ramach suwerennej Unii Europejskiej byłoby miejsce na suwerenne państwa? Jeżeli zdefiniujemy suwerenność jako władzę najwyższą, która nie ma innej władzy nad sobą, byłoby to niemożliwe. Suwerenna Unia Europejska wykluczyłaby istnienie suwerenności państw członkowskich. Czy społeczeństwa Francji i innych państw członkowskich byłyby na to gotowe?

Powyższy dylemat pokazuje, że suwerenność i jej rola we współczesnych stosunkach międzynarodowych ciągle pozostaje przedmiotem sporu. Każdego miesiąca powstaje wiele prac jej poświęconych. Badaczy interesuje, czy państwa tracą suwerenność w czasach globalizacji, jakie są relacje między suwerennością a demokracją i na ile państwa zachowują suwerenność w Unii Europejskiej. Niektórzy twierdzą na przykład, że utrata przez państwa suwerenności w wyniku integracji europejskiej nie musi prowadzić do wzrostu suwerenności po stronie instytucji europejskich. Podlega ona raczej rozproszeniu i różnicowaniu, a jej asymetria skutkuje nierównym podziałem korzyści. Zrozumienie istoty suwerenności jest nie mniej ważne dla praktyki polityki międzynarodowej. Na przykład Brytyjczycy podjęli decyzję o wystąpieniu z Unii Europejskiej, uznali bowiem, że przekazali jej zbyt wiele suwerennych kompetencji. Decyzje podejmowane wcześniej w Londynie znalazły się w kompetencjach polityków w Brukseli, którzy nie zawsze podzielają brytyjski system wartości. Kampania referendalna, której wynikiem jest brexit, przebiegała pod hasłem odzyskania kontroli nad państwem i jego granicami.

Wznawiana przez Polski Instytut Spraw Międzynarodowych książka pokazuje, że treść suwerenności zmieniała się na przestrzeni wieków, przyjmując formę cechy państw lub instytucji społeczności międzynarodowej. Niektórzy badacze nie zgadzają się z tą tezą, czemu dali wyraz w recenzjach pierwszego wydania[1]. Podstawowe ustalenia zachowują jednak aktualność, dlatego w niniejszym wydaniu nie zostały wprowadzone zmiany. Niektóre wątki, zwłaszcza dotyczące suwerenności w Unii Europejskiej i relacji między suwerennością i demokracją, zostały później rozwinięte w innych pracach, w tym w monografii poświęconej teoriom integracji europejskiej[2].

Książka wypełni swoje zadanie, jeżeli przyczyni się do lepszego zrozumienia znaczenia suwerenności we współczesnym świecie, a co za tym idzie – do skuteczniejszego prowadzenia polityki zagranicznej państwa.

Jacek Czaputowicz

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Przypisy

Wprowadzenie do wydania drugiego

[1] I. Popiuk-Rysińska, Jacek Czaputowicz, Suwerenność, Warszawa 2013, „Stosunki Międzynarodowe” 2015, t. 51, nr 3, s. 306–318; J. Menkes, Jacek Czaputowicz, Suwerenność, Warszawa 2013, „Sprawy Międzynarodowe” 2014, nr 1, s. 142–145; J. Czaputowicz, Czym jest suwerenność? – odpowiedź polemistom, „Przegląd Europejski” 2015, nr 3 (37), s. 150–158.

[2] J. Czaputowicz, Teorie integracji europejskiej, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2018.