Aneta Swoboda

Stypendium pentagramu

Tom 2. Córka Eshell

Copyright © by Aneta Swoboda 2023

Wydanie I

Warszawa 2023

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Fragment

Copyright

Dedykacja

1. Mistic

2. Mistic

3. Mistic

4. Mistic

5. Skye

6. Mistic

7. Mistic

8. Mistic

9. Mistic

10. Mistic

11. Mistic

13. Mistic

14. Mistic

15. Mistic

16. Mistic

17. Mistic

18. Mistic

19. Mistic

20. Mistic

21. Mistic

22. Mistic

23. Elizabeth

24. Mistic

25. Mistic

26. Skye

27. Mistic

28. Mistic

29. Mistic

30. Mistic

Epilog

Podziękowania

Strona redakcyjna

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Dla pierwszych czytelników

1. Mistic

Czy miałam udane święta?

Nie.

To znaczy – i tak, i nie. Bo właściwie święta same w sobie nie były jakoś bardzo nieudane, ale z pewnością atmosfera byłaby lepsza, gdyby rodzice zachowywali się bardziej zwyczajnie. I ja w sumie też. Chociaż Caroline w latach, gdy uczyła się w Dirvenly, rzadko przyjeżdżała do Madison (nigdy nie wykorzystywała wszystkich okazji, żeby odwiedzić nas w domu, co teraz właściwie dobrze rozumiałam), to jednak na ferie świąteczne zjawiała się zawsze, a teraz… to były pierwsze święta bez niej. No i wyszło na to, że moi rodzice radzą sobie z pustym miejscem przy stole o wiele gorzej niż ja.

Zacznę od tego, że nasze święta są raczej skromne, obchodzimy je tylko w najwęższym gronie i nie mają dla nas wymiaru duchowego czy religijnego. Nie ma więc zbyt wielkiego celebrowania: choinka, prezenty, obiad świąteczny z indykiem i tyle. No i w tym roku jedzenia było jakby za dużo, mama z przyzwyczajenia nakryła do stołu dla czterech osób, a tata w pewnym momencie palnął, że zapomniał kupić prezent dla Carol, jakby nagle doznał amnezji – bynajmniej nie w kwestii kupna prezentu. I przecież nie miałam im tego wszystkiego za złe, ale tak ciężko było mi znieść ich nagłe milczenie po każdej takiej gafie albo próby obrócenia jej w jakiś niezrozumiały dla mnie, chory żart. Poważnie. Zaczęły mnie męczyć wyrzuty sumienia, że zgodziłam się przyjąć stypendium, bo dotarło do mnie, w jak trudnej sytuacji zostawiłam ich oboje. W wakacje po śmierci Carol nie wychodziłam ze swojego pokoju – byli sami. Potem wyjechałam na drugi koniec kraju – zostali całkiem sami i bez możliwości kontaktu ze mną. A oni najwidoczniej potrzebowali mnie bardziej niż ja ich.

Zrozumiałam to, co nie oznacza, że wiedziałam, co mogę zrobić, żeby im pomóc. Moje kontakty z rodzicami już od lat balansowały na granicy zrozumienia, a raczej jego braku – z ich strony. Owszem, zawsze mnie wspierali, przychodzili na koncerty w szkole muzycznej, szanowali moje upodobanie do czarnych ubrań i to, że nie jestem duszą towarzystwa (chociaż zdarzało im się napomknąć, że Carol ma o wiele więcej przyjaciół niż ja). Ale jedno nie zmieniło się do teraz. To, że nie są w stanie – nie wiem, czy rzeczywiście tego nie potrafią, czy zwyczajnie nie chcą – tak naprawdę mnie zrozumieć. Dostrzec przyczyn, dla których jestem tak zamknięta w sobie. Nie wiedzą, że unikam rozmów o emocjach nie z chęci zrobienia im na złość, ale zwyczajnie dlatego, że na ogół sama mam problem z rozeznaniem się w tym, co czuję. I nie jestem pewna, czy kiedykolwiek będę w stanie im to odpowiednio wytłumaczyć.

Kiedy po śmierci Caroline nie naciskali na mnie, żebym była na pogrzebie, poczułam niesamowitą ulgę, bo kompletnie nie czułam się na siłach. Jednocześnie wprawiło mnie to w zdumienie, ponieważ w innych okolicznościach zostałabym zmuszona do podania konkretnego powodu takiej decyzji i posądzona o brak szacunku. Jednak po śmierci mojej siostry rodzice chyba nie mieli na to siły. Z drugiej strony ich zachowanie bardzo często nie miało dla mnie sensu. Ani dla mnie, ani dla Carol, co było jednym z powodów, dla których trzymałyśmy się razem, zwłaszcza w domu. Często nie rozumiałyśmy motywacji rodziców, ich braku konsekwencji, a gdy o to pytałyśmy, zbywali nas milczeniem… Milczeli, jakby sami nie wiedzieli, co nam odpowiedzieć.

Tylko wiecie, to byli jedyni rodzice, jakich miałyśmy, i wówczas nie widziałyśmy powodu – ani tak naprawdę możliwości – by kwestionować ich postępowanie. Teraz jednak, po części pewnie dlatego, że zwyczajnie dorosłam, a po trosze dzięki perspektywie, jaką zyskałam, obserwując relację Elly z jej rodzicami, zaczynało do mnie docierać, że zachowanie mamy i taty ma w sobie coś nienaturalnego, czego nie umiałam jeszcze nazwać. Przecież oni przez lata ukrywali przed nami fakt istnienia Dirvenly, potem najpierw stanowczo sprzeciwili się wysłaniu tam Carol, po czym ostatecznie wysłali nie jedną, ale obie swoje córki. Nie wyobrażałam sobie, że mogłabym powiedzieć im cokolwiek o tym, co naprawdę spotkało Carol, nawet jeśli istniała szansa, że wiedzą o devilierach.

Dlatego nie zrozumcie mnie źle, ale te święta w moim rodzinnym domu upłynęły mi pod znakiem dziwnej atmosfery i poczucia zagubienia. W noc wigilijną sięgnęłam po ostatnią deskę ratunku… do barku rodziców. Dzięki Carol nie był to pierwszy raz, kiedy piłam alkohol, ale pierwszy raz, kiedy sięgnęłam po niego nie z ciekawości, lecz oczekując konkretnego efektu.

Wiele razy też w te święta uciekałam do Elly, która zawsze potrafiła rozładować napięcie. Nawet jeśli się pilnowałam, żeby nie poruszać przy niej otwarcie spraw Dirvenly, mogłam się jej poskarżyć, że za każdym razem, jak chcę możliwie bezboleśnie poruszyć w domu temat Carol, moim rodzicom odbija i zaczynają gadać o jakichś głupotach, nawet nie zawsze związanych z nią, tak nieistotnych, że moje starania zwyczajnie mijają się z celem. To znaczy, przynajmniej mama tak miała. Tata z reguły mówił niewiele, więc częściej raczył mnie milczeniem, a ja musiałam się domyślać, kiedy najlepiej się wycofać, żeby było jak najmniej niezręcznie.

Raz nawet Elly musiała przez dobre dwie godziny słuchać wywodu na temat niezdecydowania moich rodziców. No bo naprawdę – najpierw zaplanowali gruntowne porządki w pokoju Carol, postanowili pozbyć się z niego wszystkich zbędnych przedmiotów, żeby nie łamać sobie serc patrzeniem na nie. Oczywiście zaplanowali to na jakąś odległą, bliżej nieokreśloną przyszłość, ale teraz w ogóle porzucili ten pomysł i najchętniej zakleiliby drzwi jej sypialni policyjną taśmą, żeby przypadkiem nikt niczego nie ruszył. Nie dlatego, że chcieli coś ukryć – sprawdziłam. Przeszukałam cały pokój, ale nie było w nim nic szczególnie godnego uwagi, a przynajmniej nic, o czym bym nie wiedziała.

– Ty już chyba przeżyłaś tę żałobę – stwierdziła wtedy Elly.

Siedziała na kanapie w obszernym salonie swoich rodziców, zajadając się chrupkami serowymi, których sztuczny aromat kręcił mnie w nosie. Sięgnęła po nie podczas słuchania mojej opowieści i teraz je wcinała niczym popcorn do filmu.

– Co przez to rozumiesz? – zapytałam, bardziej żeby się upewnić, czy dobrze zrozumiałam, niż ze względu na to, że nie zrozumiałam w ogóle.

Ze swojego miejsca na puchatym brązowym dywanie – wcześniej krążyłam po całym pomieszczeniu – dałam jej znać gestem, żeby rzuciła mi jednego chrupka, który już po chwili leciał w moją stronę.

Przez chwilę Elly wpatrywała się we mnie zamyślona, jakby oglądała jakiś obraz i próbowała ustalić, czy recenzja, którą napisała kilka miesięcy wcześniej, jest zgodna z jej aktualnymi odczuciami.

– Chyba sama wiesz – odparła, chociaż po tym jej spojrzeniu spodziewałam się odrobinę bardziej rozbudowanej odpowiedzi. – Bo nie płaczesz już po nocach w łóżku ani wieczorami w łazience, co nie?

Zastygłam zdumiona w bezruchu. Nie mówiłam jej o tym. To znaczy, w ogóle nie wspominałam, że płaczę, a tym bardziej nie opowiadałam, gdzie to dokładnie robię i kiedy. Ale nie powinnam zapominać, dlaczego się z nią zaprzyjaźniłam. Chociaż ja pamiętałam wszystko, to właśnie Elly była o wiele bardziej spostrzegawcza, i chociaż domyślałam się, że pewnych rzeczy nie zawsze jest pewna, to jednak często miała rację.

I to kompletnie nie tak, że moje życie stało się nagle cukierkowe i w ogóle pełne tęcz czy jednorożców, ale rzeczywiście nie czułam już tego dławiącego smutku na wspomnienie o siostrze. Nadal za nią tęskniłam i z tej tęsknoty wynikała prawdziwa determinacja, jeśli nie desperacja, żeby właściwie wykorzystać to, co powiedział mi Sam. Ale nie tak jak wcześniej, zupełnie nie jak wcześniej.

Swoje spotkanie z Samem w Paryżu zdążyłam już dokładnie opisać Elizabeth i dowiedzieć się, że ona też nie ma pojęcia, jak je rozumieć. Oraz co zrobić z faktem, że Sam żyje i że jego zachowanie wskazywało, że przed czymś desperacko ucieka. Jeszcze większe wątpliwości miałyśmy w związku z tym, co mówił, bo kompletnie nic się tutaj nie kleiło. Czy powinnyśmy do kogoś zadzwonić? Kogoś zawiadomić? Doszłyśmy wspólnie do wniosku, że to niewiele da, a tylko narobimy zamieszania, tym bardziej że za chwilę i tak miałyśmy wracać do szkoły.

I oto dwa dni później siedziałyśmy już razem z Elly i jej tatą w samolocie lecącym do Oregonu, gdzie z lotniska w Eugene odebrał nas samochód z Dirvenly High. Okazało się, że szkoła finansuje nie tylko takie rzeczy jak stroje uczniów czy zawody, ale także transport dla pracowników. Kierowca zapytał nas o podróż i pomógł nam z bagażami. Później, kiedy siedzieliśmy już w granatowym nissanie podczas ponadgodzinnej drogi przez hrabstwo Douglas, on i pan Howard wdali się w nudną pogawędkę o pogodzie i problemach związanych z klimatem, podczas której to głównie ojciec Elly dumał nad różnymi przykładami zmian klimatycznych udokumentowanymi w historii – zgodnie ze swoją specjalizacją.

Jak tylko wsiadłyśmy do samochodu, Elly zasnęła, jakby drzemka w samolocie jej nie wystarczyła, a mnie pozostało co najwyżej obserwowanie krajobrazu za oknem, rozrywka, której poddawałam się też podczas ostatniej swojej podróży do akademii. Tym razem czas zleciał mi o wiele szybciej i nim się obejrzałam, witała nas otwarta na oścież żelazna brama, którą wjechaliśmy na szkolny podjazd otoczony murem wysokiego lasu, a później na dziedziniec.

– Dziewczyny, jesteśmy! – oznajmił donośnie tata Elly, wychylając się przez lewe ramię, żeby na nas spojrzeć z przedniego siedzenia.

Elly nawet się nie poruszyła, więc dźgnęłam ją palcem w policzek, szepcząc cichutko, żeby tylko ona mnie usłyszała:

– Pobudka, śpioszku, przygoda wzywa.

Na to też nie zareagowała od razu, ale zanim powtórnie wbiłam paznokieć w jej policzek, odkleiła czoło od szyby i posłała mi zza półprzymkniętych powiek spojrzenie, które mogłoby zabić. Odpowiedziałam jej anielskim uśmiechem, powstrzymując się od komentarza na temat czerwonego placka, który odcisnął się jej nad brwiami.

Wygrzebałam się z auta jako pierwsza, pozwalając, aby zapach lasu, szum drzew i dziwna cisza, w której nie było słychać śpiewu ptaków, dobitnie uświadomiły mi, gdzie jestem. Poczułam się, jakbym ponownie puściła zapauzowaną piosenkę. Na pierwszy rzut oka wszystko było takie samo.

– Jeny… już jest wieczór? – Elly wyprostowała się po drugiej stronie pojazdu, omiatając otoczenie zaspanym spojrzeniem.

– Cóż, dzień przespałaś – poinformował z uśmiechem jej tata, wraz z kierowcą podchodząc do bagażnika.

Pan Howard był ciekawą postacią. Po pierwsze, wyglądał jak typowy szalony naukowiec, chociaż nie specjalizował się w żadnej dziedzinie ścisłej. Ze swoją pociągłą, poznaczoną zmarszczkami (świadczącymi zapewne o wielu długich godzinach spędzonych nocami na pracy badawczej), ale równocześnie sympatyczną twarzą jak na mój gust nadawałby się na pierwowzór jakiejś postaci z kreskówki. Prawie zawsze widziałam go zabieganego – z książką albo jakimiś papierami pod pachą. Jego brązowe, przetykane w kilku miejscach siwizną włosy wiecznie miał rozczochrane, okulary zsunięte na czoło i minę, jakby myślami był bardzo daleko, a jednak za każdym razem jego odpowiedź na zadane mu pytanie była trafna i do rzeczy.

Przeciągnęłam się, przyglądając się uważniej otoczeniu. Usilnie starałam się dociec, co się zmieniło, bo już po chwili wyczułam, że jakaś zmiana jednak nastąpiła. Nie miałam jednak pojęcia jaka. Budynek szkolny – monumentalny blok z czerwonej cegły – nadal przytłaczał swoim ogromem, ale tak samo intrygował. Za sprawą latarni ustawionych wzdłuż podjazdu oraz bocznych ścieżek jego ściany przecinały cienie rzucane przez ozdobne listwy. Niebo nad nami spowijały gęste chmury, zza których nie przedostawał się choćby skrawek księżyca. Ucieszyłam się, bo gdybym zaraz po przyjeździe miała zobaczyć na nocnym niebie pełnię (co było całkiem możliwe, choć nie chcąc wpaść w obłęd, wolałam nie sprawdzać kalendarza księżycowego), chyba wróciłabym do samochodu i zażądała odwiezienia na lotnisko. Ostatnimi czasy zdarzało mi się podchodzić nader poważnie do sytuacji, które mogły być jakoś powiązane ze światem nadnaturalnym.

Właściwie najbardziej byłam ciekawa widoku zawalonego fragmentu akademii i zobaczyłam to, czego się właściwie spodziewałam. Usunięto wszystkie choćby minimalnie odstające części i resztę zbędnego gruzu, a wokół pozostałości ustawiono wysokie rusztowania, teraz szczelnie okryte czarną płachtą, która pewnie miała stanowić też ochronę przed ewentualnymi przymrozkami. Całe szczęście, że w Oregonie nieczęsto pada śnieg (a temperatura spada poniżej zera jedynie w górach), bo w przeciwnym razie remont byłby o wiele trudniejszym zadaniem. O ile w ogóle chcieliby go kontynuować po powrocie uczniów do szkoły. Żałowałam tylko, że nie mogę zobaczyć postępów, ale przez ogromną plandekę cały tamten obszar przypominał wielgachny prezent. A do prezentów nie zagląda się przed oficjalnym rozpakowaniem, więc i ja nie zamierzałam kombinować.

– Czyli piętro czwarte? – spytała Elly, w sumie nie wiem po co, bo dobrze wiedziała, dokąd idziemy… może jej dezorientacja wynikała z zaspania.

Przeszłyśmy obok rusztowań z kartkami w dłoniach, torbą (ja) oraz plecakiem (Elly) i weszłyśmy drugimi drzwiami do akademika. Nasze walizki, tak jak ostatnio, ktoś miał nam dostarczyć do pokoju. Pan Howard po wypakowaniu bagaży z samochodu pobiegł na spotkanie z dyrektorem, więc i my nie traciłyśmy czasu. Po drodze minęło nas kilka osób, ale nie zwróciłam na nie specjalnej uwagi; doszłam do wniosku, że ktoś znajomy sam się przywita.

– Tak jest – odparłam, podejmując wspinaczkę schodami. Ta część internatu wyglądała jak lustrzane odbicie tej zawalonej i gdzieś w korytarzu za schodami powinna się też znajdować nieodwiedzana przez nikogo łazienka, tym razem męska. To znaczy, teraz nie mogłam być tego pewna. – Mam tylko nadzieję, że nasz pokój będzie trzyosobowy i nikogo innego nam nie dorzucą.

Bo z góry założyłam, że jeśli ja i Elly mamy na wydrukach ten sam numer pokoju, będzie w nim również Skye. Nie miałabym też nic przeciwko współdzieleniu sypialni z Ashley, ale wiedziałam, że prędko jej nie zobaczę. Zamieniłam z nią podczas przerwy świątecznej tylko kilka zdań w SMS-ach, ale teraz wiedziałam, iż jej złamanie ma się nieciekawie i jeszcze trochę zostanie w domu. Nie dziwiłam jej się, bo w akademii nie było windy, poza tym nie mogłaby uczestniczyć w treningach. Te magiczne maści na kontuzje, którymi dysponowała szkoła, nie pomagały na tak rozległe obrażenia, toteż musiała kurować się w tradycyjny sposób.

Nasze kroki niosły się echem, mieszając się z odgłosami rozmów, dobiegającymi z pokoi, które mijałyśmy. W tym gwarze dawały się rozpoznać głosy zarówno chłopaków, jak i dziewczyn, bo z powodu ograniczonej liczby miejsc postanowiono trochę luźniej potraktować podział na część męską i żeńską akademika. Administracja chciała też uniknąć przenoszenia wszystkich do nowych pomieszczeń i w ten sposób po zapukaniu do danych drzwi człowiek nie miał pewności, kto mu otworzy. Byłam ciekawa, jak rozwiązano problem z zakwaterowaniem wszystkich uczniów, bo już przed świętami, nawet z dostawkami w pokojach, był problem z miejscem. Może wykorzystali pomieszczenia w Arenie? Nie, to by się raczej mijało z celem. Dobrze, że chociaż udało im się naprawić ogrzewanie i oświetlenie w akademiku.

– Skye nie pozwoliłaby dokwaterować nam nikogo niepożądanego – stwierdziła Elly, krzywiąc się nieznacznie.

Zgadywałam, że myśli o swojej sytuacji, kiedy dopiero przyjechała do Dirvenly, i nie mogłam jej nie zrozumieć, bo wobec mnie na początku Skye też nie była zbyt uprzejma, delikatnie mówiąc. Mimo to Elly szybko się tu dopasowała.

Jej brązowe włosy w blasku płaskich sufitowych lamp mieniły się różnymi odcieniami – od niemal rudych po prawie czarne, w zależności od tego, jak padało na nie światło. Równe fale – pozostałość zbyt długo noszonego warkocza, a nie efekt specjalnej stylizacji – sięgające jej za pas, przy każdym kroku podrygiwały na jej plecach jak peleryna.

– I ma to swoje dobre strony – powiedziałam prawie pocieszająco.

Znalezienie właściwych drzwi wcale nie było takie proste i trochę nam zajęło, nim dotarłyśmy na miejsce. Obie odetchnęłyśmy z ulgą, bo byłyśmy już okropnie wymęczone długą podróżą. Swoją drogą, naprawdę głowiłam się nad tym, dlaczego moi rodzice wybrali Dirvenly i czemu puścili tutaj również Carol, skoro o wiele bliżej domu było Mertisse. To z Mertisse przyjechali do nas goście na zawody; szkoła ta nie różniła się zbytnio od Dirvenly, do której musiałam jechać praktycznie przez cały kraj.

Kiedy w końcu dotarłyśmy do naszego pokoju, kompletnie nie myślałam już o tym, co albo kogo w nim zastaniemy, i że wypadałoby zapukać, w razie gdyby ktoś był w środku. Zamiast tego po prostu otworzyłam drzwi i nawet nie przytrzymując ich dla Elly, zamierzałam wejść do środka. Zamierzałam, bo nim zdążyłam przekroczyć próg pomieszczenia, w korytarzu dał się słyszeć donośny głos.

– Mistic! – zawołał Carter tak głośno, że obie drgnęłyśmy zaskoczone.

Nie puszczając klamki – jakbym się bała, że gdy to zrobię, moja szansa na odpoczynek zniknie – odwróciłam się w kierunku korytarza i zobaczyłam Cartera, który zmierzał ku nam szybkim krokiem.

On także nie zdążył jeszcze założyć mundurka i w granatowej bluzie oraz ciemnych jeansach wydawał mi się dziwnie nieznajomy. To znaczy poznałam go oczywiście bez problemu, ale od razu zwróciłam uwagę na jego cywilne ciuchy oraz na fakt, że przez ten miesiąc, kiedy się nie widzieliśmy, nie obciął włosów. Teraz jego jasne pukle sięgały mu za uszy i przysłaniały nawet trochę oczy. Zatrzymawszy się przede mną i Elly, odgarnął je dłonią do tyłu.

– Już przyjechałyście – stwierdził, pogodnie się uśmiechając, co wydało mi się jakieś dziwne i niepodobne do niego.

Mimo to ja również się uśmiechnęłam i odpowiedziałam żartobliwie:

– Tęskniłeś?

Już z poważniejszą miną zmierzył mnie od stóp do czubka głowy.

– Za chodzącym magnesem przyciągającym same kłopoty? – Wzruszył ramionami. – Jasne. Zawsze twierdziłem, że w tej szkole za mało się dzieje.

Nie byłam w stanie stwierdzić, czy powiedział to serio, czy może żartował, ale nie miałam szansy zapytać, bo zaraz przeniósł wzrok na Elly, która teraz wyglądała, jakby w myślach porównywała go z tamtym ogromnym wilkiem, pod którego postacią widziała go zaledwie miesiąc wcześniej, i rzucił:

– Ciebie też dobrze widzieć, początkująca czarodziejko.

Uśmiechał się przy tym, jakby był z siebie dumny, choć nie miałam pojęcia, z czego mogłoby to wynikać. Wymieniłyśmy skonsternowane spojrzenia.

– Czarodziejko? – zapytała Elly podejrzliwie.

– Ona jest człowiekiem – poparłam ją.

Carter zbył nasze słowa machnięciem ręki.

– Wszystko jedno. – Rzucił okiem w głąb pokoju. – Zostawcie torby i chodźcie.

Nie ruszyłam się ani o milimetr.

– Dokąd?

Chłopak westchnął z irytacją.

– Na zebranie klanu De Vilier, rzecz jasna – odparł i dopiero po chwili, kiedy zobaczył nasze niepewne miny, odrobinę zeszło z niego napięcie. – Nie wiecie? No jasne, głupie pytanie. Mistic i orientowanie się w takich sprawach…

– Grabisz sobie. – Posłałam mu mordercze spojrzenie, odwracając się w kierunku sypialni. Wpadało do niej światło z korytarza, dzięki czemu mogłam zlokalizować najbliższe z łóżek i odłożyć na nie torbę.

Elly zrobiła to samo.

– Ale ja nie należę do żadnego klanu – przypomniała, wyjmując mi to stwierdzenie z ust.

Zamknęłam za nami drzwi, choć nie na klucz – nie miałam go w tym momencie i nie chciało mi się go szukać. Kątem oka dostrzegłam, jak Carter ponownie wzrusza ramionami, ale tym razem na jego twarzy nie malowała się tylko obojętność, a również ślad troski.

– To bez znaczenia – powiedział. – Tony chce cię tam widzieć.

W odpowiedzi Elly tylko zacisnęła zęby, wyraźnie się niepokojąc. Chciałam ją uspokoić, mówiąc, że to przecież tylko Tony i nie powinna się nim w żaden sposób przejmować, bo to człowiek, który wie, co robi, ale wtedy mnie również ogarnął strach, że może podczas naszej nieobecności wydarzyło się coś jeszcze, o czym dopiero miałyśmy się dowiedzieć.

– Nie traćmy czasu – powiedziałam więc zamiast słów pocieszenia i zwróciłam się do Cartera: – Prowadź.

2. Mistic

W podziemiach budynku sportowego było chłodno i wilgotno, ale w przeciwieństwie do krypty i tuneli w lesie otaczająca mnie w tym miejscu aura mroku – rozproszona światłem cienkich pasów lamp na kamiennym suficie – miała w sobie coś kojącego. Pachniało tu mokrym miastem, tak jak podczas deszczu; mokrą kostką brukową, ziemią i wodą. Nasze kroki niosły się przytłaczającym echem, dobrze słyszalne podczas tego milczącego spaceru do miejsca, w które miał zaprowadzić nas Carter, bo ja zupełnie się nie orientowałam, dokąd zmierzamy.

Niepokoiło mnie trochę, że chociaż do budynku dostaliśmy się wraz z garstką innych uczniów, przez drzwi na końcu holu, a później schodami w dół zeszliśmy już sami. Przemierzając korytarz, też nie słyszałam innych dźwięków, nie licząc naszych oddechów, a to oznaczało, że wszyscy, którzy tam powinni być, są już na miejscu. Tak, jak się obawiałam, kiedy Carter nacisnął klamkę, wpuszczając nas przez żelazne wrota do wielkiej sali, uderzył we mnie gwar rozmów. Pomieszczenie było prostokątne, wielkości boiska do koszykówki, ale przez grube kolumny, ustawione w rogach, jego boki sprawiały wrażenie odrobinę zaokrąglonych. Zbudowane z szarego kamienia i pozbawione zbędnych ozdobników miało w sobie jakieś surowe piękno, choć ten efekt byłby wyraźniejszy, gdyby nie panele ledowe na sklepieniu, teraz minimalnie przygaszone. Ławki, dobrze mi znane z sal treningowych, ustawiono w kilku rzędach z trzech stron, tak że znajdujący się przy dłuższej ścianie podest był dobrze widoczny z każdego miejsca siedzącego, a teraz otoczony przez rozgadanych nastolatków – i nie tylko. Prawie wszystkie miejsca zostały już zajęte i było naprawdę tłoczno. Miałam przed sobą może nieco ponad sto osób, które przez swoje niedbałe pozy zajmowały dwa razy więcej miejsca, niż powinny. Nie zdążyłam się specjalnie porozglądać, choć mignęło mi kilka znajomych twarzy, bo gdy tylko znalazłyśmy się wśród tego zgiełku, w moich myślach wykiełkowała nadzieja, że uda nam się szybko i niepostrzeżenie, niczym rasowym ninja, zakraść do jakiegoś wolnego fragmentu ławki.

Jednak w tamtej chwili na drewniany podest wszedł Anthony Stern – który w sumie mógł tam stać cały czas i teraz tylko się przesunął na miejsce, w którym nikt mi go nie zasłaniał – i z rękami splecionymi na plecach donośnie wykrzyknął:

– Cisza!

Jego głos jakimś cudem przebił się przez hałas i najwidoczniej dotarł do każdego. Jak za sprawą czarodziejskiej różdżki wszyscy się zamknęli. W idealnym momencie, aby usłyszeć huk zatrzaskujących się ciężkich drzwi, których Carter nie zdążył złapać, choć widziałam kątem oka, że próbował. Wszyscy obecni w sali odwrócili się w naszym kierunku, jak fala przekręcając głowy w odpowiednią stronę. Carter uśmiechnął się wymuszenie, ja z zażenowaniem zacisnęłam powieki, a Elly ze stresu chwyciła brzeg mojej koszulki, zatrzymując się za mną.

Co mnie zaskoczyło, kiedy otworzyłam oczy, to wyraz twarzy obserwujących nas ludzi wokół. Trwało to chwilę – dla naszej trójki niemożliwie długą – ale nie sposób było nie dojrzeć tych pogardliwych, pełnych dezaprobaty i przygany spojrzeń. Nie było ich dużo, ale te mało przyjazne twarze wyróżniały się wśród innych jak odblaskowe koszulki na tle szarego tłumu. Nie miałam pojęcia, o co im chodzi. Kiedy dostałam się do devilierów, znalazły się osoby, które nie przyjęły tej decyzji zbyt entuzjastycznie, ale nie sądziłam, aby teraz chodziło o przyjęcie mnie do klanu. Więc może powodem była Elly? Z troską zerknęłam na jej zaniepokojoną twarz.

– Chyba już wszyscy są – odezwał się ponownie Tony, który wyszedł trochę do przodu. Patrzył w naszym kierunku z poważną  (choć nie surową) miną. – Zajmijcie miejsca i zaczynamy.

Część osób niechętnie odwróciła głowy, jakby fakt, że zebranie się rozpoczęło, nikogo specjalnie nie cieszył. W jednym z tylnych rzędów dostrzegłam Skye z tą jej zasłoną czarnych włosów zakrywających jedno oko oraz wyraźnym konturem drugiego i siedzącego obok niej Ethana z brązowymi, zaczesanymi do góry włosami, który uśmiechnął się do nas, a jego przyjazna twarz kontrastowała z ponurą miną siostry. Wtedy zdałam sobie sprawę, jak bardzo nietypowo wygląda ta dwójka bez Sama u boku, do którego obecności naprawdę zdążyłam już przywyknąć.

Gdy bez słowa poszliśmy w ich stronę, żeby zająć wolne miejsca na ławce za nimi, dotarło do mnie coś, przez co poczułam w żołądku lekkie ukłucie. Te wrogie spojrzenia wcale nie były skierowane na Elly. Ci ludzie patrzyli na mnie. Przez moją głowę przeleciał prawdziwy huragan myśli. Cieszyłam się, że to nie Elly jest obiektem ich niechęci, ale zarazem czułam strach, bo nie wiedziałam, dlaczego byłam nim ja. Czy Tony powiedział o mnie jako o Wybrance Cienia? Nie, po co miałby to robić? A nawet jeśli rzeczywiście coś o tym wspomniał, dlaczego miałoby to zmienić opinię innych na mój temat? Może więc chodziło o to, co spotkało Sama? Nie potrafiłam zrozumieć, gdzie leży moja wina i na czym polega. Czym zasłużyłam sobie na takie traktowanie?

– Nie będę specjalnie przedłużać – podjął Tony, ponownie zajmując stanowisko na środku podestu. – Aktualnie sytuacja w szkole wygląda nieciekawie.

Przywitałam się z Brimminghamami kiwnięciem głową, bo na nic innego nie miałam siły. No i nie chciałam się też narażać Sternowi i przeszkadzać w zebraniu, tym bardziej że reszta obecnych zachowywała powściągliwe milczenie.

– Nie chodzi o to, co miało miejsce podczas eliminacji – mówił trener. – Ta sprawa została opanowana i mamy ją pod pełną kontrolą. Niebezpieczeństwa nie ma, ale dotknęły nas pewne bardzo przyziemne problemy. Liczba miejsc w akademikach jest ograniczona, nawet po odesłaniu przedstawicieli Mertisse i Branax, a przecież nadal mamy zobowiązania wobec przyjezdnych uczniów z innych szkół, których jesteśmy zobligowani tu przyjąć.

Szeroko otworzyłam oczy, już nie skupiając się na dalszej części ogłoszenia. Kompletnie nie pomyślałam o tym, że ludzie z Mertisse mogli już wrócić do siebie. Działo się zbyt wiele, żeby dokładać jeszcze coś takiego.

– Tristan – szepnęła ku mojemu zdumieniu Elly. Zdziwiło mnie to, bo pomyślałam o chłopaku dokładnie w tym samym momencie.

Rozumiałam jej zaskoczenie. Może przez to, że Tristan tak nam pomógł i prawie cały czas był gdzieś niedaleko, nie przeszło mi nawet przez myśl, że mogłoby go zabraknąć. Jemu chyba też nie przyszło to do głowy, bo nasze pożegnanie przed świętami wyglądało nadzwyczaj… zwyczajnie.

– Dlatego ustaliliśmy z dyrekcją pozostałych szkół – ponownie dotarł do mnie głos Tony’ego – że w tym roku wymiany odbędą się wcześniej i na nieco innych zasadach. Uczniów z Dirvenly pojedzie więcej, a przyjezdnych będzie mniej, aby problem z pokojami nie był tak odczuwalny. Co do Senshukenu, jak już zapewne część z was wie, nasza szkoła tym razem nie weźmie w nim udziału.

Rozległ się pomruk niezadowolenia, a Skye posłała mi niepewne spojrzenie.

Aha. Więc to o to chodzi. To, że Dirvenly nie weźmie udziału w zawodach, jest w dużej mierze moją winą i to dlatego moje pojawienie się tutaj spotkało się z taką niechęcią. Nie trzeba być Sherlockiem Holmesem, żeby się tego domyślić. Aż zakręciło mi się w głowie. Nie, ja zdecydowanie nie mogę mieć łatwo. Jeśli nie normalni nastolatkowie, to świat nadnaturalny, a jeśli nie on, to nadnaturalni nastolatkowie. Jakby wszystko próbowało odebrać mi radość z życia, zmówiwszy się przeciw mnie.

Trener wytłumaczył jeszcze harmonogram treningów – dni, w jakich mają się odbywać, oraz godziny, a później kazał nam się rozejść. Wszystkim poza mną, Carterem, Elly, Skye, Ethanem, Aaronem i jakąś Rachel przez twarde „k”. Ze spuszczoną głową cierpliwie czekałam, aż devilierowie wyjdą, i uniosłam wzrok, dopiero kiedy zapanowała cisza. Tony przeszedł wzdłuż rzędów, po czym wcisnął się do jednego z nich i usiadł dwie ławy przed nami, twarzą do nas. Wyglądał tak samo jak wtedy, gdy widziałam go ostatnio. Nawet podkreślająca wąską brodę bródka sprawiała wrażenie identycznej, chociaż mogłabym się uprzeć, że obok niej widnieje szrama po zacięciu się przy goleniu. Aaron, ten sam wilkołak, który pomógł Elly dostać się nad jezioro – i który teraz przywitał się z nią zdawkowym uśmiechem – oraz wysoka smukła blondynka z idealnie owalną, przeraźliwie poważną twarzą stanęli obok nas.

– Coś się stało? – zapytałam, nie potrafiąc cierpliwie czekać, aż ktoś zacznie mówić.

Tony westchnął, a ja zacisnęłam wargi. Nie zapowiadało się dobrze.

– I tak, i nie – odparł.

Znajdujący się po mojej lewej Carter pochylił się do przodu, opierając łokcie o kolana i mrużąc oczy. Elly, cała zestresowana, siedziała z dłońmi wciśniętymi pod uda. Siadała tak zawsze, kiedy nie wiedziała, co zrobić z rękoma. Ja zacisnęłam zęby, żeby powstrzymać kąśliwy komentarz na temat treściwych odpowiedzi. Od czegoś w końcu była tam Skye, która teraz wywróciła oczami i zapytała:

– Czyli że co? – W jej głosie wyraźnie pobrzmiewało wymuszone opanowanie.

Trener tylko posłał jej przelotne spojrzenie i zaczął mówić dalej po swojemu.

– W sprawie Sama nie wiemy niczego nowego. Po prostu zniknął bez śladu, ale jako że istnieje ogromne ryzyko, iż nie udało mu się uratować, poszukiwania nie będą kontynuowane.

Kątem oka dostrzegłam, jak Elly zerka w moim kierunku. Ledwo zauważalnie pokręciłam głową. Informacja to broń, as w rękawie. Nie zamierzałam wyciągać swojego, dopóki nie wiedziałam, o co przyjdzie mi grać. Ufałam Tony’emu, ale mogłam mieć pewność, że gdy powiem mu to, co sama wiem, zostanę wykluczona z dochodzenia, bo to on weźmie na siebie odpowiedzialność. Rozumiałam to, bo w końcu jako nauczyciel miał w obowiązku nas pilnować, z tym że nie zamierzałam być zależna od informacji, które ktoś uzna za słuszne mi przekazać.

– Jednak odkryliśmy coś bardzo niepokojącego. – Tony westchnął i palcami ścisnął sobie mostek nosa. Nagle wydał mi się o wiele starszy. – Sammuel miał pomoc…

– Jasne, że miał – odezwał się Aaron. Ręce miał skrzyżowane na piersi, a wyraz twarzy nieodgadniony. – Sam się przyznał, że współpracował z zakonem.

– Chodzi o inną pomoc – zgadł Ethan, jak zwykle całkowicie opanowany. Widziałam tylko fragment jego lewego profilu, ale mogłam stwierdzić, co nawet trochę mnie ruszyło, że od naszego przywitania ani razu na mnie nie spojrzał. W przeciwieństwie do Skye.

Tony pokiwał głową.

– Martwa dziewczyna, którą znaleziono w tunelach… Nie była uczennicą szkoły, jak również nie była członkinią zakonu, a jednak ten się nią wysłużył. Poza tym Sam nie byłby w stanie przygotować wszystkiego, nie wzbudzając podejrzeń. Ktoś musiał go wyręczać w niektórych sytuacjach, na przykład obserwując was, kiedy on nie mógł tego robić.

Przed oczyma stanął mi obraz zakapturzonej postaci z lasu, którą widziałam z Ethanem podczas przebieżki, gdy Sam był z Carterem. No i ta dziewczyna, Claire, jak ją nazwał Sam, która zaatakowała mnie podczas starć w lesie, a która teraz już nie żyła po tym, jak Skye w tunelach wyrwała jej serce. A to były tylko dwie z kilku niejasnych sytuacji.

– Myślisz, że miał wtyki w szkole? – bardziej stwierdził, niż zapytał Carter.

– Gorzej – powiedziałam, dopiero po chwili orientując się, że zrobiłam to o wiele głośniej, niż zamierzałam, i teraz jestem na celowniku kilku spojrzeń (nie Ethana). – Nadal tu są – dokończyłam lekko speszona. – Prawda?

Tony przytaknął milcząco.

– Zakonowi może niekoniecznie chodzić o ciebie – oznajmił, mierząc mnie zamyślonym wzrokiem. Wyglądał jak strateg wolno przygotowujący się do wykonania ruchu. – Ale na pewno, póki może, będzie chciał się pozbyć świadków. Więc wy jesteście w grupie największego ryzyka.

Dziewczyna stojąca obok Aarona, Rachel, wydała z siebie dźwięk przypominający kocie prychnięcie.

– A jaki to ma związek ze mną? – spytała. W jej głosie pobrzmiewało oburzenie.

Właściwie to się jej nie dziwiłam. Nie pamiętałam, żeby miała cokolwiek wspólnego ze zdarzeniami z zawodów, więc na jej miejscu też pewnie nie chciałabym być w nic wciągana.

– Zaraz do tego dojdę. – Tony posłał jej ostrzegawcze spojrzenie, które zazwyczaj było adresowane do Skye, która, co dziwne, tym razem siedziała cicho. – Nie wiemy, kto był sprzymierzeńcem Sama, nie mamy też jak wszystkich uwiarygodnić i w tych sprawach chcę, żebyście byli uważni. Zachowajcie ostrożność i obserwujcie swoje otoczenie. O wszystkim, co nie będzie wam pasowało, informujcie mnie albo któregoś z opiekunów pozostałych klanów. Rachel, wiesz, że ci ufam i liczę także na twoją pomoc w tej sprawie. Twój autorytet u innych Córek i Synów Nocy może być nieoceniony. To samo tyczy się ciebie, Aaronie.

Nastolatka westchnęła, ale pokiwała głową na znak, że się zgadza. Aaron również jedynie pochylił nieznacznie czoło, a do mnie dotarło, że skoro Dzieci Nocy to wampiry, a Aaron jest wilkołakiem i darzy się go podobnym szacunkiem, to oboje muszą być kimś w rodzaju przywódców tych grupek nadnaturalnych.

– Wam chyba nie muszę mówić, dlaczego jesteście ważni. – Tony powiódł teraz wzrokiem po twarzach Cartera i Ethana, delikatnie się uśmiechając. Momentalnie pozbyłam się obaw, że Tony mógłby być na nas nadal zły za to całe zamieszanie. Mężczyzna musiał dostrzec tę samą niepewność w oczach Elly, co ja, bo po chwili zwrócił się bezpośrednio do niej: – Jeszcze niczego nie wiem na pewno, bo z dyrektorem chwilowo trudno jest cokolwiek omówić, ale jeśli o mnie chodzi, możesz czuć się częścią klanu De Vilier. Tutaj cenimy odwagę i oddanie, a ty udowodniłaś, że te cechy nie są ci obce.

Jej policzki pokryły się rumieńcem, kiedy uśmiechnęła się skromnie, nie wiedząc, co powiedzieć. Widziałam, jak zaciska zęby.

Szturchnęłam ją łokciem w bok i szepnęłam:

– Odwaga i oddanie. Prawie jak w Gryffindorze.

Zaśmiała się cicho, pozbywając się odrobinę tego napięcia.

Elly nie należała do osób, które lubią komplementy. Wręcz przeciwnie, nienawidziła ich. Kiedy słyszała jakiś na swój temat, paraliżował ją niezrozumiały dla innych stres. Doceniała pochwałę, ale nie potrafiła na nią sensownie odpowiedzieć i robiła się purpurowa na twarzy, jakby się wstydziła. Moim zdaniem było to niesamowicie urocze, ale niewiele osób postrzegało to w ten sposób, a niektórzy wręcz nazywali ją dziwaczką. Wprawdzie przy mnie to się nigdy nie zdarzyło, ale Elly opowiadała mi o wielu takich sytuacjach ze swojej poprzedniej szkoły, a ja nie miałam powodu, aby jej nie wierzyć. Ja przecież miałam podobnie i tak jak ona wolałam trzymać się na uboczu.

– Mistic – odezwał się jeszcze Tony – nie wiemy, czy niebezpieczeństwo całkiem minęło, i choć teraz nad sytuacją czuwa więcej osób, proszę, miej się na baczności i o wszystkim mi melduj.

– Tak jest, trenerze – odparłam poważnie z gorzką świadomością, że nie będę w stanie dotrzymać tej obietnicy, a na pewno nie tej części dotyczącej meldowania o wszystkim.

– Jeśli chcielibyście w te sprawy wtajemniczyć kogoś jeszcze, skonsultujcie to najpierw ze mną. Spośród osób, które nie są tutaj dzisiaj obecne, mandat zaufania mają u mnie Lexi Aracelli i Seth Byers oraz Ashley Kings, ale na razie wolałem ich w to nie mieszać, zwłaszcza że Ashley pojawi się w szkole dopiero za jakiś czas. – Urwał na chwilę i nabrał powietrza. – Dirvenly jest jednym z najważniejszych łączników świata nadnaturalnego ze zwyczajnym, miejscem, dzięki któremu między tymi sferami istnieje względna równowaga, co czyni je też bardzo niebezpiecznym, gdy ta równowaga zostaje zachwiana. Dlatego musimy ją za wszelką cenę odzyskać, a nie zrobimy tego, jeśli nie będziemy mieli pewności, że ktoś nam w tym nie przeszkodzi. Dlatego liczę na waszą pomoc.

Kiedy wracałam ze Skye i Elly do pokoju, moja głowa ciągle odtwarzała słowa Anthony’ego. Te, które powiedział na temat wagi Dirvenly, oraz te późniejsze, skierowane do mnie.

– Jak myślisz – zagadnęła mnie Elly z wyraźnym niepokojem – czego może chcieć od ciebie dyrektor?

– I czy na pewno chcesz iść do niego sama? – dodała Skye.

Carter i Ethan zostali, żeby porozmawiać z Aaronem oraz Rachel, a Skye twardo postanowiła, że nie zamierza na nich czekać. Choć poczułam iskierkę rozczarowania, bo myślałam, że zdążę jeszcze pogadać z chłopakami, to musiałam przyznać jej rację, bo ja też pragnęłam już tylko położyć się w łóżku, choć przecież i tak miałam się w nim znaleźć później niż one.

– Pewnie chodzi mu tylko o jakieś formalności. – Wzruszyłam ramionami. – Może chce poruszyć kwestię Caroline, bo inni skojarzyli z nią ostatnie wydarzenia i… nie wiem, ale nie wydaje mi się, żebym potrzebowała eskorty. – Posłałam Skye krzywy uśmieszek. – To tylko pan Darcen. Raczej nie planuje mnie zabić.

Skye prychnęła z rozbawieniem.

– Ciebie nie da się tak łatwo zabić. – Pokręciła głową. – Ale miałam na myśli to, że z nim ostatnio ciężko się rozmawia. Tak jak mówił Tony. To, co się wydarzyło, trochę go podłamało.

Zatrzymałyśmy się w drzwiach akademika. Tu miałyśmy się rozdzielić i ja miałam ruszyć do gabinetu dyrektora.

– Skąd wiesz? – spytała zaciekawiona Elly.

– Byłam tu przez ostatnie tygodnie, więc wiem, jak sprawy się miały i mają – powiedziała obojętnie Skye, a my wymieniłyśmy zaskoczone spojrzenia.

Nie miałam pojęcia, że Skye nie pojechała na święta do domu, ale z drugiej strony – czy wampiry w ogóle je obchodzą? Poza tym, tak jak już kiedyś wspominała, ona i Ethan nie mieli pojęcia, gdzie jest Dante, który chyba był ich jedyną rodziną, a skoro wcześniej cały czas byli w podróży, mogło to oznaczać, że zwyczajnie nie mają dokąd wracać.

Skye na szczęście zmieniła temat, mówiąc do Elly coś o treningach, więc ja mogłam spokojnie pójść do gmachu szkolnego i przynajmniej nie zdążyłam palnąć jakiejś głupiej odpowiedzi.

Nie miałam pojęcia, która jest godzina. Kiedy przechodziłam obok akademika, w oknach dormitoriów w większości jeszcze świeciło się światło, ale ja miałam wrażenie, może dlatego że byłam taka zmęczona, że jest strasznie późno. I zimno. Na szczęście jednak nie musiałam iść daleko, a kieszeń czarnej, o dwa rozmiary za dużej bluzy ratowała moje dłonie przed zmarznięciem. Weszłam do środka części szkolnej głównym wejściem i z ulgą stwierdziłam, że w holu jest jasno; na całym parterze i klatce schodowej paliło się światło, ale kiedy weszłam na górę, na korytarzach przywitała mnie ciemność. Na szczęście moje oczy szybko przyzwyczaiły się do panującego wokół półmroku i jakoś znalazłam drogę, dlatego postanowiłam nie szukać włącznika.

Drzwi do sekretariatu były uchylone, a przez szparę pomiędzy nimi a framugą na korytarz sączyła się smuga słabego światła. Podeszłam bliżej, chcąc mimo wszystko zapukać, kiedy usłyszałam głos dyrektora.

– Tak jak będę umiał. – Miałam wrażenie, choć może mylne, bo słowa docierały do mnie z lekkim pogłosem, że słyszę w jego tonie drżenie. Zastygłam w bezruchu. – Ale uważasz, że twoja obecność tutaj to dobry pomysł?

Coś mi mówiło, że nie jest to rozmowa, której powinnam się przysłuchiwać, więc przywarłam plecami do ściany zaraz obok wejścia, żeby w razie czego móc usłyszeć potencjalnego świadka. Dalej jednak nadstawiałam uszu. Pewnie powinnam się wycofać, ale jakoś nie mogłam tego zrobić. Nie dałoby mi to później spokoju. Przeklęta ciekawość.

– Ktoś musi tutaj być – odpowiedział Darcenowi niski męski głos, całkiem przyjemny w brzmieniu, jakby należał do kogoś niewiele starszego ode mnie – i chyba zgodzisz się ze mną, że lepiej, jeśli to będę ja.

– Ale Tropiciel… – próbował oponować dyrektor, co niespecjalnie mu wyszło, bo nawet nie miał szansy dokończyć.

– Znajdzie go, na pewno – odparł z przekonaniem jego rozmówca. – Już ostatnio był całkiem blisko. Znajdzie ich obu, a jeśli nie on, to ja. Zwłaszcza że jeden z ważniejszych członków zakonu skończył w Tartarze. Moim zadaniem jest między innymi dopilnować, aby ten infernista też tam skończył. Nie musiałbym, gdybyś to ty dobrze wypełnił swój obowiązek.

Serce zabiło mi mocniej.

– Nie sądziłem… – zaczął dyrektor tonem tak słabym, że z trudem przypisałam go dumnemu człowiekowi, który przywitał mnie w progu szkoły, gdy pierwszy raz tutaj przyjechałam. – Nie chciałem…

– Wiem. Ale objąłeś ważne stanowisko, którego obowiązkom nie podołałeś, więc przynajmniej nie podważaj mojego zdania. Swoją drogą masz szczęście, że możesz się jeszcze przydać.

Wydawało mi się, że słyszę, jak pan Darcen bierze głęboki oddech.

– A dziewczyna? – zapytał.

Jego rozmówca parsknął krótkim śmiechem i po chwili odpowiedział:

– Stoi pod drzwiami.

A ja na dźwięk tych słów poczułam lodowaty dreszcz biegnący wzdłuż kręgosłupa.