Trudno o lepszy czas na opublikowanie tej ważnej opartej na dokładnych badaniach licznych dokumentów książki. Autor dowodzi, że Stepan Bandera, przywódca radykalnej frakcji Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów (OUN), kierował się światopoglądem faszystowskim, i pokazuje, że celem OUN było stworzenie niepodległej i homogenicznej pod względem etnicznym Ukrainy, wolnej od wpływów rosyjsko-bolszewickich, polskich i żydowskich, kierowanej przez charyzmatycznego przywódcę stojącego na czele jedynej partii. Autor ujawnia wielowątkowe związki między OUN i nazistowskimi Niemcami, jak również jej udział w czystkach etnicznych przeciwko Polakom na zachodniej Ukrainie, a także kolaborację z Niemcami przy ludobójstwie Żydów, w których Bandera odgrywał rolę duchowego przywódcy, nawet gdy siedział w niemieckim więzieniu. Wielu Ukraińców uzna te tezy, drobiazgowo udokumentowane i opatrzone przekonującą argumentacją, za kłopotliwe. Jednak należy je postawić i autor robi to w swojej książce dokładnie i przekonywująco.

Omer Bartov, Brown University

Książka ta z pewnością wywoła dyskusję, ponieważ autor mierzy się w niej z człowiekiem i ruchem, którzy stali się mitami. Udaje mu się – w oparciu o ogromną masę dokumentów – przedstawić ich w całym trudnym kontekście historycznym. Autor podejmuje pionierski wysiłek usytuowania Stepana Bandery i kierowanej przez niego Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów w dziejach faszyzmu i czystek etnicznych. Bandera i jego ruch wywarli ogromny wpływ na sposób myślenia nowoczesnego ukraińskiego nacjonalizmu na zachodniej Ukrainie i w diasporze, a – w bardziej pośredni sposób – na wiele dysyplin naukowych zajmujących się Ukrainą. Praca ta nakłania do przemyślenia i wnosi istotny wkład w dyskusję nad nowoczesną historią Ukrainy.

John-Paul Himka, University of Alberta

Tytuł oryginału

STEPAN BANDERA: THE LIFE AND AFTERLIFE

OF A UKRAINIAN NATIONALIST:

FASCISM, GENOCIDE, AND CULT

Copyright © 2014 by ibidem-Verlag / ibidem Press, Stuttgart, Germany.

All rights reserved.

Projekt okładki

Lidia Michalak-Mirońska

Zdjęcia na okładce

© akg-images/Archive Photos/BE&W

Redaktor prowadzący

Adrian Markowski

Redakcja

Andrzej Wójcik

Korekta

Małgorzata Denys

ISBN 978–83–8123-670-6

Warszawa 2018

Wydawca

Prószyński Media Sp. z o.o.

02–697 Warszawa, ul. Gintrowskiego 28

www.proszynski.pl

Dla Martiny, Gustava i Almy

oraz

ku pamięci osób zamordowanych

przez ukraińskich nacjonalistów

PRZEDMOWA I PODZIĘKOWANIA

Moje zainteresowania Stepanem Banderą zrodziły się około dziesięciu lat temu, kiedy natknąłem się na zdjęcie jego pomnika we wschodniogalicyjskim miasteczku Dublany i przeczytałem artykuł, który opisywał ceremonię odsłonięcia monumentu. Zastanowił mnie uroczysty nastrój tłumu widniejącego na zdjęciu i podniosły ton autorów artykułu wobec Bandery i jego ruchu. Rozmyślając o tej uroczystości, przejrzałem kilkanaście naukowych i nienaukowych tekstów poświęconych Banderze, jego roli w historii Ukrainy i Polski oraz pamięci zbiorowej Ukraińców, Żydów, Polaków, Rosjan i innych narodów. Jednak te publikacje nie zaspokoiły mojej ciekawości. Charakterystyki Bandery i jego ruchu były intrygujące, ale powierzchowne. Z uwagi na brak istotnych i wiarygodnych informacji sam podjąłem badania nad życiem Bandery, jego kultem i rolą, którą odegrały one w historii Ukrainy. Dotarcie do podstaw tych zagadnień zajęło mi kilka lat. Im więcej czasu spędzałem w archiwach i bibliotekach, tym bardziej dziwiło mnie, jak mitycznie i eskapistycznie jest przedstawiany i rozumiany Bandera. Przeprowadzając wywiady z propagatorami kultu Bandery i zwiedzając muzea mu poświęcone, uświadomiłem sobie, jak wiele znaczył dla ludzi, którzy uczynili z niego część swojej tożsamości, i jak mało zainteresowani są oni bardziej realistycznym zrozumieniem tej postaci. Dostrzegłem również utajoną wrogość wobec krytycznej analizy tematu i doszedłem do wniosku, że rozpowszechnione przedstawienia Bandery, czy to apologetyczne, czy demonizujące, opierały się na wyparciu pewnych aspektów jego przeszłości albo zbiorowym niedoinformowaniu, w szczególności na postradzieckiej zachodniej Ukrainie.

Badając okres tuż po II wojnie światowej, uświadomiłem sobie, że nasze rozumienie Bandery i kierowanego przez niego ruchu opierało się w znacznej mierze na propagandzie, która uległa modyfikacji po II wojnie światowej i została dostosowana do realiów zimnej wojny przez jego weteranów i sympatyków. Kilka tysięcy takich osób opuściło zachodnią Ukrainę wraz z Niemcami w ostatniej fazie wojny i pozostało w różnych krajach bloku zachodniego. Ich narracje o wydarzeniach, które miały miejsce na zachodniej Ukrainie w czasie II wojny światowej, nie były aż do niedawna badane przez profesjonalnych historyków. Przeciwnie, niektórzy z badaczy zajmujących się ukraińskim nacjonalizmem w czasie zimnej wojny przyjęli część tej zniekształconej i wybiórczej narracji w swoich tekstach, biorąc za dobrą monetę wspomnienia weteranów i sposób przedstawiania przez nich samych siebie podczas wojny i Holokaustu. Po rozpadzie Związku Radzieckiego wielu działaczy politycznych i badaczy mieszkających na zachodniej Ukrainie przedstawiło narracje tego tematu, które przypominały te, jakie spopularyzowali wcześniej weterani ruchu i historycy zakorzenieni w ukraińskiej diasporze.

Teoretyczna część mojej pracy, w szczególności umieszczenie Bandery i kierowanego przez niego ruchu w kontekście innych ruchów faszystowskich w Europie Środkowo-Wschodniej, wywołała gwałtowne reakcje wśród działaczy prawicowych i zirytowała kilku historyków i intelektualistów, w tym ekspertów z dziedziny historii polskiej, radzieckiej i ukraińskiej. Równie intensywne emocje zrodziły się, kiedy zacząłem wyjaśniać zależność między apologetycznym upamiętnianiem wodza OUN a zaangażowaniem jego zwolenników i zwykłych Ukraińców w Holokauście oraz innych formach masowej przemocy. Ku mojemu zaskoczeniu historycy, którzy nie zajmowali się historią Ukrainy, ale specjalizowali się w takich tematach, jak masowa przemoc, faszyzm, nacjonalizm, Holokaust lub jego negowanie, mieli znacznie mniej problemów z zaakceptowaniem rezultatów moich badań i podążaniem za tokiem narracji tego studium niż specjaliści od historii Ukrainy, Polski albo Europy Wschodniej, którzy latami zaniedbywali i negowali badania nad Holokaustem, faszyzmem i antysemityzmem.

Kiedy planowałem dogłębne badania nad Banderą i jego ruchem i napisanie wszechstronnego opracowania na ten temat, niektórzy badacze ostrzegali mnie, że lepiej poświęcić uwagę mniej kontrowersyjnym tematom. Jak się okazało, reakcje na moje dociekania i niektóre z poczynionych przeze mnie ustaleń przekroczyły ich najśmielsze przewidywania. Zwłaszcza w ostatniej fazie pisania tej książki stałem się obiektem wielu nieprzyjemnych ataków na to opracowanie, a niekiedy również na moją osobę. Ataki te pochodziły zarówno od skrajnej prawicy ukraińskiej, jak i badaczy, którzy uważali Banderę za narodowego albo miejscowego bohatera, a jego zwolenników za antyniemiecki i antyradziecki ruch oporu, lub też za ukraiński „ruch wyzwoleńczy”. Wiele osób pośrednio lub bezpośrednio wyrażało opinię, że poruszanie takich tematów jak masowa przemoc, jakiej dopuszczali się ukraińscy nacjonaliści, kult Bandery i negowanie Holokaustu wśród diaspory ukraińskiej i postradzieckich intelektualistów stanowi atak na tożsamość ukraińską, oraz kwestionowało przydatność i uczciwość takich badań.

Gdy Fundacja Heinricha Bölla, Niemiecka Służba Wymiany Akademickiej i niemiecka ambasada w Kijowie zaprosiły mnie do wygłoszenia sześciu wykładów o przywódcy ukraińskich nacjonalistów w trzech ukraińskich miastach pod koniec lutego i na początku marca 2012 roku, wybuchła zorganizowana histeria, nie tylko wśród działaczy ukraińskiej skrajnej prawicy i historyków z nacjonalistycznymi poglądami, ale również wśród wielu „liberalnych” badaczy na Ukrainie i niektórych znawców historii Europy Wschodniej w innych krajach. Organizatorzy mieli wielkie trudności ze znalezieniem uniwersytetów albo innych instytucji, które mogłyby gościć moje wykłady. Znalazły się sale w Kijowie i Dniepropietrowsku, ale nie we Lwowie. Jednak nawet te cztery instytucje (w tym Ukraiński Instytut Badań nad Holokaustem „Tkuma”), które zgodziły się na moją obecność, odwołały prelekcje na kilka godzin przed ich planowanym rozpoczęciem. W rezultacie odbył się tylko jeden wykład w pomieszczeniach ambasady niemieckiej w Kijowie. Przed budynkiem około setki protestujących próbowało przekonać kilkuset zainteresowanych studentów, naukowców i zwykłych Ukraińców, by nie brali w nim udziału, twierdząc, że jestem „wnukiem Josepha Goebbelsa” i „liberalnym faszystą z Berlina”, który nie ma zielonego pojęcia o temacie, który będzie prezentować.

Sprzeciw przeciwko wygłoszeniu przeze mnie wykładów na Ukrainie na początku 2012 wyraziły dwie grupy oponentów. Pierwsza składała się z działaczy skrajnej prawicy, głównie z partii Swoboda, którzy zastraszali uniwersytety i inne instytucje. W skład drugiej grupy wchodzili nacjonalistyczni i „liberalni” intelektualiści i naukowcy, którzy kontaktowali się z tymi instytucjami, a także ogłaszali publicznie, że lepiej nie pozwalać mi wypowiadać się o temacie moich badań, ponieważ nie jestem historykiem, tylko „propagandzistą”, który oczerni kraj albo spróbuje wywołać wojnę domową i podzielić Ukrainę. Podczas tej fali obelg i protestów wiele osób, w tym Antony Polonsky, Delphine Bechtel, Per Anders Rudling, Marco Carynnyk, Andreas Umland, Jared McBride, Mark von Hagen, Arnd Bauerkämper, Christian Ganzer, Frank Golczewski, Anton Szechowcow, Gertrud Pickhan, Grzegorz Motyka, Omer Bartov, Simon Hadler, Susanne Heim, a zwłaszcza moja żona Martina, okazało mi wiele wsparcia. Utwierdzili mnie oni w przekonaniu, żeby nie zwracać zbyt wiele uwagi na nacjonalistyczną i intelektualną histerię, tylko skoncentrować się na ukończeniu pracy i opublikowaniu książki.

Po publikacji książki w grudniu 2014 roku ukazało się wprawdzie kilkanaście recenzji, ale tylko małe grono naukowców zarówno w Polsce, jak i na Ukrainie było zainteresowane przyjęciem wyników badań do wiadomości. Recenzje ukazały się głównie w czasopismach angielskojęzycznych i niemieckich. W Polsce czasopismo „Pamięć i Sprawiedliwość” opublikowało recenzję pod tytułem Pierwsza biografia naukowa Stepana Bandery – spojrzenie z Zachodu. Choć pierwszy człon tytułu się zgadza, drugi wydaje się nieporozumieniem albo próbą nieprzyjęcia pewnych wyników badań do wiadomości. Chociaż polscy naukowcy badali zagadnienie nacjonalizmu ukraińskiego, ich publikacje często oderwane były od kontekstu Holokaustu i transnacjonalnego faszyzmu. Koncentrowały się one głównie na konflikcie polsko-ukraińskim i masowej przemocy ukraińskich nacjonalistów skierowanej przeciwko Polakom na Wołyniu i we wschodniej Galicji. To podejście nie ułatwiało zrozumienia tematu i uniemożliwiało jego europejską i globalną kontekstualizację. Założenia, że ukraińscy nacjonaliści atakowali i mordowali tylko Polaków albo że ich ideologia nie miała nic wspólnego z europejskim faszyzmem, są zatem dalekie od prawdy i wymagają gruntownej korekty.

Recepcja tej książki na Ukrainie utrudniona była między innymi tym, iż w ostatnim rozdziale przeanalizowałem wkład ukraińskich historyków i intelektualistów w propagowanie kultu Bandery. To grono osób nie ogranicza się tylko do ukraińskich historyków o poglądach nacjonalistycznych, takich jak Wołodymyr Wjatrowycz. Również ukraińscy „liberalni” albo „postępowi” naukowcy zaangażowani byli w bezmyślne propagowanie kultu Bandery. Czynili to za pomocą historiografii albo innych publikacji, być może nieświadomie przez odrzucanie badań nad OUN i UPA, Zagładą, faszyzmem albo ukraińską diasporą. Konfrontacja ich z analizą kultu Bandery po rozpadzie Związku Radzieckiego wywołała w nich zawstydzenie albo może i złość, i uniemożliwiła przyjęcie wyników moich badań do świadomości. Nieliczni zaangażowani w badania nad Holokaustem albo to, co nazywają „integralnym nacjonalizmem”, wprawdzie uznali część moich wniosków za prawidłowe, ale ogólne przemyślenie tematu uznali za „niepotrzebne” albo „antyukraińskie”.

Tego studium nie ukończyłbym bez pomocy i wsparcia wielu osób i instytucji. W początkach tego przedsięwzięcia Philipp Ther motywował mnie do dalszej pracy. Heinz Dieter Kittsteiner († 2008), inspirujący teoretyk i wybitny krytyk pamięci zbiorowych, również mnie do tego zachęcał. Przez cały czas realizacji tego projektu promotor mojej rozprawy, Frank Golczewski, wspierał mnie poradami w różnych sprawach akademickich i pomógł mi stawić czoła rozmaitym przeszkodom biurokratycznym. Na Ukrainie Łeonid Zaszkilniak, Jarosław Hrycak, Ostap Sereda i wielu innych kolegów pomogło mi zlokalizować i wydobyć pewne istotne dokumenty i przezwyciężyć wiele komplikacji administracyjnych. Podobnie, wielu archiwistów i bibliotekarzy z Kanady, Niemiec, Polski, Rosji, Ukrainy, Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych pomogło mi w prowadzeniu badań. Od Johna-Paula Himki nauczyłem się ważnych rzeczy o ukraińskiej diasporze i jej nacjonalistycznym wypaczeniu historii. Omer Bartov, Dieter Pohl, Grzegorz Motyka i Per Anders Rudling zwrócili moją uwagę na kwestię przemocy etnicznej i politycznej oraz jej znaczenie dla badań nad Banderą. Prace o faszyzmie takich badaczy, jak Arnd Bauerkämper, Roger Eatwell, Roger Griffin, Constantin Iordachi, Michael Mann, Stanley G. Payne, Kevin Passmore, Robert Paxton i Zeev Sternhell, pomogły mi zrozumieć wpływ faszyzmu na życie Bandery i ukontekstualizować jego ruch polityczny.

Badając omawianą problematykę i pisząc tę książkę, miałem przyjemność przedstawić i przedyskutować moje badania na seminariach akademickich zorganizowanych przez Arnda Bauerkämpera, Franka Golczewskiego, Heinza Dietera Kittsteinera, Gertrud Pickhan, Philipa Thera, Niemiecki Instytut Historyczny w Warszawie, grupę roboczą „Holokaust i pamięć polityczna” na Uniwersytecie Alberty i Wydziale Historii Europy Wschodniej na Uniwersytecie w Gießen. Arnd Bauerkämper, Omer Bartov, Frank Golczewski, Mark von Hagen, John-Paul Himka, Jarosław Hrycak, Tanja Penter, Per Anders Rudling, Tomasz Stryjek i Andrzej Zięba skomentowali cały maszynopis tej pracy albo jego fragmenty. Ray Brandon, Franziska Bruder, Marco Carynnyk, John-Paul Himka, Jared McBride, Grzegorz Motyka, Dieter Pohl i Per Anders Rudling pomogli mi w uzyskaniu pewnych informacji albo zwrócili moją uwagę na dokumenty, które odkryli podczas swoich własnych kwerend dotyczących problemów związanych z tematyką tej pracy. Marco Carynnyk i Michał Młynarz pomogli mi przy redakcji maszynopisu. Przeprowadzenie badań i napisanie książki nie byłoby możliwe bez wsparcia finansowego ze strony Fundacji Gerdy Henkel, Uniwersytetu Alberty i Niemieckiego Instytutu Historycznego w Warszawie. Wsparcia przy redakcji maszynopisu udzieliła mi Fundacja Gerdy Henkel. Kończąc to przedsłowie, chciałbym podziękować wszystkim osobom, które pomogły mi w opublikowaniu tej książki. Z uwagi na jej temat i objętość było to niełatwe zadanie. Przede wszystkim chciałbym gorąco podziękować mojej żonie, która okazała wielką cierpliwość i wyrozumiałość podczas długiego i wyczerpującego procesu realizacji tego projektu. Książkę tę poświęcam jej i dwójce moich dzieci.

LISTA SKRÓTÓW

ASSS Archives of the Shevchenko Scientific Society, Nowy Jork (Archiwum Naukowe Towarzystwa Tarasa Szewczenki w Nowym Jorku)

AAN Archiwum Akt Nowych w Warszawie

ABN Anti-Bolshevik Bloc of Nations (Antybolszewicki Blok Narodów)

AENM Alliance of European National Movements (Sojusz Europejskich Ruchów Narodowych

AGMS Archiv der Gedenkstätte und des Museums Sachsenhausen (Archiwum Miejsca Pamięci i Muzeum Sachsenhausen)

AK Armia Krajowa

ASBML Archive of the Stepan Bandera Museum, Londyn (Archiwum Muzeum Stepana Bandery w Londynie)

ASSS Archives of the Shevchenko Scientific Society, Nowy Jork

ACDWR Archiw Centru Doslidżeń Wyzwolnoho Ruchu (Archiwum Centrum Badań Ruchu Wyzwoleńczego)

AUNR Armija Ukrajinśkoji Narodnoji Respubliky (Armia Czynna Ukraińskiej Republiki Ludowej)

AŻIH Archiwum Żydowskiego Instytutu Historycznego, Warszawa

BAB Bundesarchiv Berlin (Niemieckie Archiwum Federalne, Berlin)

BAK Bundesarchiv Koblenz (Niemieckie Archiwum Federalne, Koblencja)

BA-MA Bundesarchiv-Militärarchiv (Archiwum Wojskowe we Freiburgu)

BayHStA Bayerisches Hauptstaatsarchiv (Bawarskie Główne Archiwum Państwowe)

BCh Bataliony Chłopskie

BMN Blok Mniejszości Narodowych (Błok Nacional’nych Menszyn)

BN Biblioteka Narodowa w Warszawie

BND Bundesnachrichtendienst (Federalna Służba Wywiadowcza)

CDIAL Centralnyj Derżawnyj Istorycznyj Archiw Ukrajiny u Lwowi (Centralne Państwowe Archiwum Historyczne Ukrainy we Lwowie)

CDWR Centr Doslidżeń Wyzwolnoho Ruchu (Centrum Badań Ruchu Wyzwoleńczego)

BStU Bundesbeauftragte für die Unterlagen des Staatssicherheitsdienstes (Pełnomocnik Federalny do spraw Materiałów Państwowej Służby Bezpieczeństwa NRD)

CAW Centralne Archiwum Wojskowe, Rembertów

CDAHO Central’nyj Derżawnyj Archiw Hromadśkych Objednań Ukrajiny (Centralne Archiwum Państwowe Organizacji Społecznych Ukrainy)

CDAWOW Centralnyj Derżawnyj Archiw Wyszczych Orhaniw Włady ta Uprawlinnja Ukrajiny (Centralne Archiwum Państwowe Najwyższych Organów Władzy i Zarządzania Ukrainy)

CIA Central Intelligence Agency (Centralna Agencja Wywiadowcza)

CIC Counter Intelligence Corps (Kontrwywiad Wojskowy Stanów Zjednoczonych)

CIUS Canadian Institute of Ukrainian Studies (Kanadyjski Instytut Badań Ukraińskich)

CNW Centr Nacional’noho Widrodżennja imeni Stepana Bandery (Centrum Odrodzenia Narodowego im. Stepana Bandery)

CŻKH Centralna Żydowska Komisja Historyczna

DALO Derżawnyj Archiw Lwiwśkoji Obłasti (Archiwum Państwowe Obwodu Lwowskiego)

DP displaced person(s) (osoby przemieszczone, dipisi)

FBI Federal Bureau of Investigation (Federalne Biuro Śledcze)

FNIe Front nacional’noji jednosti (Front Jedności Narodowej)

FHO Fremde Heere Ost (Obce Armie Wschód, wojskowa służba wywiadowcza)

FSB Fedieral’naja Służba Bezopasnosti Rossijskoj Fiedieracyi (Federalna Służba Bezpieczeństwa Federacji Rosyjskiej)

GARF Gosudarstwennyj archiw Rossiiskoj Fiederacyi (Archiwum Państwowe Federacji Rosyjskiej)

Gestapo Geheime Staatspolizei (Tajna Policja Państwowa)

HA Hauptabteilung (Wydział Główny – MfS)

HDA SBU Hałuzewyj Derżawnyj Archiw Slużby Bezpeky Ukrajiny (Resortowe Archiwum Państwowe Służby Bezpieczeństwa Ukrainy)

HJ Hitlerjugend (Młodzież Hitlera)

HRO Hrvatska Revolucionarna Organizacija (Chorwacki Ruch Rewolucyjny) albo Ustasza

HSLS Hlinkova Slovenská Ludová Strana (Słowacka Partia Ludowa Hlinki)

HUNM Hrupa Ukrajinśkoji Nacionalnoji Mołodi (Grupa Ukraińskiej Młodzieży Narodowej)

HURI Harvard Ukrainian Research Institute (Instytut Badań Ukraińskich w Harwardzie)

KAUM Katołyc’ka Akcija Ukrajinśkoji Mołodi (Akcja Katolicka Młodzieży Ukraińskiej)

KAW Karta, Archiwum Wschodnie w Warszawie

KE Krajowa Egzekutywa (Organizacja Ukraińskich Nacjonalistów)

KGB Komitiet Gosudarstwennoj Bezopasnosti (Komitet Bezpieczeństwa Państwowego)

KiSPSB Komitet iz Sporudżennja Pamjatnyka Stepanu Banderi (Komitet do spraw postawienia pomnika Stepana Bandery)

KONR Komitet Oswobożdienija Narodow Rossii (Komitet Wyzwolenia Narodów Rosji)

KP(b)U Komunistyczna Partija (bil’szowykiw) Ukrajiny (Komunistyczna Partia [bolszewików] Ukrainy)

KPSS Kommunisticzeskaja Partija Sowetskogo Sojuza (Komunistyczna Partia Związku Radzieckiego)

KPU Komunistyczna Partija Ukrajiny (Partia Komunistyczna Ukrainy)

KPZU Komunistyczna Partija Zachidnoji Ukrajiny (Partia Komunistyczna Ukrainy Zachodniej)

KUK Komitet Ukrajinciw Kanady (Komitet Ukraińców Kanady)

KUN Kongres Ukrajinśkych Nacionalistiw (Kongres Nacjonalistów Ukraińskich)

LAF Lietuvos Aktyvistų Frontas (Litewski Front Aktywistów)

LNAU Lwiwśkyj Nacional’nyj Ahrarnyj Uniwersytet (Lwowski Narodowy Uniwersytet Rolniczy)

LN-W Landesarchiv Nordrhein-Westfalen (Archiwum Landu Nadrenii Północnej-Westfalii)

LUN Lehija Ukrajinśkych Nacionalistiw (Legion Ukraińskich Nacjonalistów)

MfS Ministerium für Staatssicherheit, Stasi (Ministerstwo Bezpieczeństwa Państwowego Niemieckiej Republiki Demokratycznej)

MGB Ministerstvo Gosudarstwennoj Bezopasnosti (Ministerstwo Bezpieczeństwa Państwowego)

MI6 Potoczna nazwa wywiadu zagranicznego (brytyjskiej) Secret Intelligence Service (SIS)

MWD Ministerstwo Wnutrennich Dieł (Ministerstwo Spraw Wewnętrznych)

MSW Ministerstwo Spraw Wewnętrznych

MSZ Ministerstwo Spraw Zagranicznych

NARA U.S. National Archives and Records Administration (Archiwum Narodowe Stanów Zjednoczonych)

NDH Nezavisna Država Hrvatska (Niepodległe Państwo Chorwackie)

NKGB Narodnyj Komissariat Gosudarstwennoj Bezopasnosti (Ludowy Komisariat Bezpieczeństwa Państwowego)

NKWD Narodnyj Komissariat Wnutriennich Dieł (Ludowy Komisariat Spraw Wewnętrznych)

NPD Nationaldemokratische Partei Deutschlands (Narodowodemokratyczna Partia Niemiec)

NRD Deutsche Demokratische Republik (Niemiecka Republika Demokratyczna)

NRU Narodnyj Ruch Ukrajiny (Ludowy Ruch Ukrainy)

NSDAP Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei (Narodowosocjalistyczna Niemiecka Partia Robotników)

NSZ Narodowe Siły Zbrojne

NTS Nacjonal’no Trudowoj Sojuz (Związek Narodowych Solidarystów)

OKW Oberkommando der Wehrmacht (Naczelne Dowództwo Wehrmachtu)

ONR Obóz Narodowo-Radykalny

OPC Office of Policy Coordination (Biuro Koordynacji Politycznej)

OSS Office of Strategic Services (Biuro Służb Strategicznych)

OUN-B Orhanizacija Ukrajinśkych Nacionalistiw-Bandera (Organizacja Ukraińskich Nacjonalistów – Bandera)

OUN-M Orhanizacija Ukrajinśkych Nacionalistiw-Mel’nyk (Organizacja Ukraińskich Nacjonalistów – Melnyk)

OUN-z Orhanizacija Ukrajinśkych Nacionalistiw za kordonom (Organizacja Ukraińskich Nacjonalistów – za Granicą)

OWF Orhanizaciji Wyzwol’noho Frontu (Organizacje Frontu Wyzwoleńczego)

ObWB Objednannja Ukrajinciw u Wełykij Brytaniji (Zjednoczenie Ukraińców w Wielkiej Brytanii)

OWKUH Orhanizacija Wyszczych Kłasiw Ukrajinśkich Gimnazij (Organizacja Klas Wyższych Gimnazjów Ukraińskich)

PAA Provincial Archives of Alberta (Archiwum Prowincji Alberta)

PAAA Politisches Archiv des Auswärtigen Amtes in Berlin (Archiwum Polityczne Ministerstwa Spraw Zagranicznych w Berlinie)

PSPU Prohresywna Socialistyczna Partija Ukrajiny (Postępowa Partia Socjalistyczna Ukrainy)

PUN Prowid Ukrajinśkych Nacionalistiw (Przywództwo Ukraińskich Nacjonalistów)

PRL Polska Rzeczpospolita Ludowa

PZPR Polska Zjednoczona Partia Robotnicza

RCMP Royal Canadian Mounted Police (Kanadyjska Królewska Policja Konna)

RFN Bundesrepublik Deutschland (Republika Federalna Niemiec)

RFP Rossijskaja Faszystskaja Partija (Rosyjska Partia Faszystowska)

RGASPI Rossiiskij Gosudarstwennyj Archiw social’no-politiczeskoj istorii (Rosyjskie Archiwum Państwowe Historii Społeczno-Politycznej)

RGWA Rossiiskij Gosudarstwennyj Wojennyj Archiw (Rosyjskie Państwowe Archiwum Wojskowe)

ROA Russkaja Oswoboditelnaja Armjia (Rosyjska Armia Wyzwoleńcza)

RSHA Reichssicherheitshauptamt (Główny Urząd Bezpieczeństwa Rzeszy)

SB Służba Bezpeky (Służba Bezpieczeństwa)

SBU Służba Bezpeky Ukrajiny (Służba Bezpieczeństwa Ukrainy)

SD Sicherheitsdienst (Służba Bezpieczeństwa Reichsführera SS)

SED Sozialistische Einheitspartei Deutschlands (Socjalistyczna Partia Jedności Niemiec)

SIFAR Servizio Informazioni Forze Armate (Służba Informacyjna Sił Zbrojnych)

SIS Secret Intelligence Service

SNPU Sociał-nacional’na Partija Ukrajiny (Socjal-Nacjonalistyczna Partia Ukrainy)

SNUM Spiłka Nezależnoji Ukrajinśkoji Mołodi (Związek Niepodległej Młodzieży Ukraińskiej)

SS Schutzstaffel

StM Staatsarchiv München (Monachijskie Archiwum Państwowe)

SUB Sojuz Ukrajinciw u Wełykij Brytaniji (Związek Ukraińców w Wielkiej Brytanii)

SUF Sojuz Ukrajinśkych Faszystiw (Związek Ukraińskich Faszystów)

SUM Spiłka Ukrajinśkoji Mołodi (Związek Młodzieży Ukraińskiej)

SUN Sojuz Ukrajinśkych Nacionalistiw (Związek Nacjonalistów Ukraińskich)

SUNM Sojuz Ukrajinśkoji Nacionalistycznoji Mołodi (Związek Ukraińskiej Młodzieży Nacjonalistycznej)

SUOZUNwW Stowarzyszenie Upamiętnienia Ofiar Zbrodni Ukraińskich Nacjonalistów we Wrocławiu

TShLA Taras Shevchenko Library and Archives (Biblioteka i Archiwum im. Tarasa Szewczenki Związku Ukraińców w Wielkiej Brytanii)

UB Urząd Bezpieczeństwa

UCC Kongres Ukrajinciw Kanady (Ukraiński Kongres Kanadyjski)

UHA Ukrajinśka Hałyćka Armija (Ukraińska Armia Galicyjska)

UHWR Ukrajinśka Holowna Wyzwol’na Rada (Ukraińska Główna Rada Wyzwoleńcza)

UINP Ukrajinśkyj instytut nacional’noji pamjati (Ukraiński Instytut Pamięci Narodowej)

UKKA Ukrajinśkyj Kongresowyj Komitet Ameryky (Ukraiński Kongresowy Komitet Ameryki)

UKU Ukrajinśkyj Katołyćkyj Sojuz (Ukraiński Związek Katolicki)

UNA Ukrajinśka Nacional’na Asambłeja (Ukraińskie Zgromadzenie Narodowe)

UNA Ukrajinśka Nacional’na Armija (Ukraińska Armia Narodowa)

UNDO Ukrajinśke Nacional’no-Demokratyczne Objiednannja (Ukraińskie Zjednoczenie Narodowo-Demokratyczne)

UNDP Ukrajinśka Nacional’no-Demokratyczna Partija (Ukraińska Partia Narodowo-Demokratyczna)

UNF Ukrainian National Federation of Canada (Ukraińska Federacja Narodowa Kanady)

UNK Ukrajinśkyj Nacional’nyj Komitet (Ukraiński Komitet Narodowy)

UNO Ukrajinśke Nacional’ne Objednannja (Ukraińskie Zjednoczenie Narodowe)

UNP Ukrajinśka Narodna Partija (Ukraińska Partia Ludowa)

UNR Ukrajinśka Nacionalna Rada (Ukraińska Rada Narodowa)

UNRRA United Nations Relief and Rehabilitation Administration (Administracja Narodów Zjednoczonych do spraw Pomocy i Odbudowy)

UNSO Ukrajinśka nacional’na samooborona (Ukraińska Samoobrona Narodowa)

UPA Ukrajinśka Powstanśka Armija (Ukraińska Powstańcza Armia)

URL Ukrajinśka Narodna Respublika (Ukraińska Republika Ludowa)

USHMM United States Holocaust Memorial Museum (Muzeum Holokaustu w Waszyngtonie)

USRP Ukrajinśka Socialistyczno-Radykal’na Partija (Ukraińska Partia Socjalistyczno-Radykalna)

USRR Ukrajinśka Radjanśka Socialistyczna Respublika (Ukraińska Socjalistyczna Republika Radziecka)

UCK Ukrajinśkyj Centralnyj Komitet (Ukraiński Komitet Centralny)

UWF Ukrajinśkyj Wyzwol’nyj Front (Ukraiński Front Wyzwoleńczy)

UWI Ukrainisches Wissenschaftliches Institut (Ukraiński Instytut Naukowy)

UWO Ukrajinśka Wijśkowa Orhanizacija (Ukraińska Organizacja Wojskowa)

UWU Ukrajinśkyj Wil’nyj Uniwersytet (Wolny Uniwersytet Ukraiński)

UWVA Ukrainian War Veterans Association (Ukraiński Związek Weteranów)

UWW Ukrajinśke Wyzwol’ne Wijśko (Ukraińska Armia Wyzwoleńcza)

VNN Vereinigung der Verfolgten des Naziregimes (Stowarzyszenie Ofiar Nazizmu)

WMRO Wnatreszna makedonska rewoljucionerna organizacyja (Wewnętrzna Macedońska Organizacja Rewolucyjna)

ZAIG Zentrale Auswertungs- und Informationsgruppe des MfS (Centralna Grupa do spraw Analiz i Informacji)

ZCz OUN Zakordonni Czastyny OUN (Zagraniczne Oddziały OUN)

ZNiO Zakład Narodowy im. Ossolińskich we Wrocławiu

ZP UHWR Zakordonne Predstawnyctwo Ukrajinśkoji Hołownoji Wyzwolnoji Rady (Przedstawicielstwo Zagraniczne Ukraińskiej Głównej Rady Wyzwoleńczej)

ZSRR Sojuz Sowieckich Socialisticzeskich Riespublik (Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich)

ZURL Zachidno-Ukrajinśka Narodna Respublika (Zachodnioukraińska Republika Ludowa)

NOTA O JĘZYKU, NAZWACH I TRANSLITERACJI

Region, w którym Bandera spędził pierwsze 30 lat swojego życia, zamieszkany był przez ludzi posługujących się różnymi językami i używających różnych nazw na oznaczenie tych samych miejscowości i regionów. Dlatego jedno i to samo miasto znane było jako Lemberg, Lwów, Lemberik, L’wiw albo L’wow, a inne jako Kraków, Kroke, Krakiw albo Krakau. Podobnie było z Galicją, która znana była także jako Galizien, Halyczyna albo Golicje. W polskim przekładzie książki zastosowano nazwy polskie takie jak Kraków, Galicja, Kijów, Lwów, Moskwa czy Warszawa, jeśli istnieją. Jeśli nazwy polskie nie istnieją, podano nazwy w języku kraju, w którym są obecnie położone. W transliteracji słów ukraińskich i rosyjskich zastosowano aktualnie przyjęte zasady transkrypcji dla języka polskiego. We fragmentach z polskiej prasy przedwojennej dotyczących procesu warszawskiego zachowano pisownię oryginalną.

WPROWADZENIE

Stepan Bandera, jeden z głównych przywódców i symboli radykalnych nacjonalistów ukraińskich, urodził się w 1909 roku w Uhrynowie Starym. Jego kult powstał w połowie lat trzydziestych i przetrwał aż do dziś, chociaż on sam zamordowany został w 1959 roku w Monachium przez służby radzieckich organów bezpieczeństwa. Osoba i kult wodza OUN pozostawały w stanie wzajemnej zależności. Nie funkcjonowały one w próżni, ale w konkretnych kulturowych, społecznych i politycznych kontekstach. Zbadanie tych kontekstów i wyjaśnienie ich złożoności było jednym z głównych motywów dla przeprowadzenia moich badań. Wiedza uzyskana w tym studium pozwoli nam zrozumieć relacje między życiem Bandery i procesami tworzącymi i otaczającymi jego mitologizację. Dlatego też książka ta stanowi połączenie biografii politycznej legendarnego wodza ukraińskich radykalnych nacjonalistów z analizą pisarzy, historyków, ideologów, reżyserów, polityków i działaczy politycznych, którzy byli zaangażowani w proces tworzenia tego kultu między połową lat trzydziestych a końcem pierwszej dekady bieżącego stulecia.

Osoba

Nawet bez kultu, który zrodził się za jego życia i rozkwitł po jego śmierci, Stepan Bandera był postacią intrygującą. Nie przez przypadek stał się on jednym z centralnych symboli nacjonalizmu ukraińskiego, choć roli przypadków w tworzeniu historii nie powinno się nie doceniać. Ze względu na swoją radykalną naturę, doktrynerską determinację i silną wiarę w nacjonalistyczną rewolucję, która miała doprowadzić do „odrodzenia” narodu ukraińskiego, spełniał on ideologiczne oczekiwania swoich zwolenników. Już w wieku 26 lat był podziwiany nie tylko przez ukraińskich rewolucyjnych ultranacjonalistów, ale również przez innych członków społeczeństwa ukraińskiego zamieszkującego w II Rzeczpospolitej. Te same czynniki uczyniły z niego wodza (ukr. prowidnyk albo wożd’) i symbol najbardziej brutalnego dwudziestowiecznego zachodnioukraińskiego ruchu politycznego: Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów (Orhanizacija Ukrajinśkych Nacionalistiw, OUN), która pod koniec 1942 i na początku 1943 roku uformowała Ukraińską Powstańczą Armię (Ukrajinśka Powstanśka Armija, UPA). Pomimo, a być może ze względu na fakt, że znaczną część swojego życia spędził w więzieniu, innych miejscach odosobnienia albo poza Ukrainą, stał się on postacią legendarną. Tysiące jego zwolenników, sympatyków, a nawet zwykłych mieszkańców zachodniej Ukrainy nazywanych było banderowcami (ukr. banderiwci, ros. banderowci). Niektórzy badacze twierdzili nawet, że to jego osobliwie brzmiące nazwisko, oznaczające po polsku i hiszpańsku „banderę” (flagę), przyczyniło się do tego, że stał się on symbolem ukraińskiego nacjonalizmu.

Badania nad biografią Bandery nie były łatwym zajęciem z uwagi na to, że jego mit polityczny zakorzeniony jest w różnych ideologiach, które zniekształciły i utrudniły postrzeganie i rozumienie jego osoby. Nie bez powodu biografie, które po 1990 roku ukazały się w Polsce, Rosji i na Ukrainie, różnią się znacznie od siebie i zawierają niewiele istotnych informacji o osobie Bandery i powiązanej z nią historii. Tylko niektóre z nich opierają się na dokumentach archiwalnych. Wiele zakorzenionych zostało w różnych postradzieckich dyskursach nacjonalistycznych. Ich autorzy przedstawiają Banderę jako bohatera narodowego, niekiedy nawet jako świętego, i ignorują albo zaprzeczają jego radykalnemu światopoglądowi i praktykowaniu przez jego zwolenników przemocy etnicznej i politycznej. Inni przedstawiają wodza nacjonalistów jako biblijnego króla zła i zaprzeczają zbrodniom wojennym popełnionym na ukraińskiej ludności cywilnej przez Polaków, Niemców i Rosjan. Wcześniejsze publikacje z czasów zimnej wojny były albo osadzone w dyskursie radzieckim, albo – znacznie częściej – w nacjonalistycznym dyskursie diaspory ukraińskiej.

Zatem badania nad życiem Bandery wymagają nie tylko porównania jego różnorodnych biografii i innych publikacji powiązanych z historią ruchu, którego był przywódcą, ale też – co ważniejsze – zbadania licznych dokumentów archiwalnych, wspomnień spisanych przez osoby, które go znały, oraz dokumentów i publikacji napisanych przez niego osobiście. Przebadanie tych dokumentów pokazuje, jak działał na różnych etapach swojego życia i jak był postrzegany przez innych. Ta metoda pomoże nam zrozumieć rolę, jaką odegrał w dwudziestowiecznej historii Ukrainy, i pomoże nam też znaleźć odpowiedzi na trudne pytania dotyczące jego biografii, takie jak: czy i w jakim stopniu był on odpowiedzialny za okrucieństwa popełniane przez OUN i UPA, w które nie był osobiście zaangażowany, ale które aprobował i które dokonane zostały przez zbrodniarzy utożsamiających się z jego osobą i poglądami.

Kult, mit, charyzma i rytuały

Kult przywódcy jest zjawiskiem tworzonym i zakorzenionym w konkretnym społeczeństwie, grupie albo wspólnocie, które są gotowe zaakceptować ideologiczne wymiary tego kultu. Lider często pojawia się w czasie kryzysu, a jego zwolennicy wierzą, że pomoże on wspólnocie ów kryzys przezwyciężyć. Jego siła i charyzma tylko w części pochodzą od niego samego albo jego osobistości. W znacznej mierze są one produktem społecznym i wytworem oczekiwań, jakie są w nim pokładane[1]. Osoby, wokół których rodzą się kulty jednostek, mogą być zatem charyzmatyczne same w sobie albo charyzma może być im tylko przypisywana przez ich zwolenników i wielbicieli. Jak pisze Aristotle Kallis, charyzma może być „darem osobowości, zbiegiem okoliczności albo konkretnym paktem między przywódcą i jego zwolennikami”[2].

Charyzmatyczny wódz nie może istnieć bez „charyzmatycznej wspólnoty”, która zaakceptuje i będzie podziwiać jego „nadzwyczajność”. Aby osiągnąć ten stan rzeczy, powstać musi emocjonalna więź między przywódcą i wspólnotą. Wspólnota musi poczuć się związana ze swoim wodzem, który – jak wierzą jego zwolennicy – będzie się nimi opiekował i będzie ich prowadził ku lepszej przyszłości[3]. Jednym z najskuteczniejszych sposobów tworzenia emocjonalnej więzi pomiędzy przywódcą i wspólnotą jest wytwarzanie i świętowanie rytuałów. Branie udziału w rytuałach politycznych ma kluczowe znaczenie dla kształtowania zbiorowej tożsamości. Zrytualizowane uroczystości polityczne wpływają na moralność i wartości osób, które w nich uczestniczą, i przekształcają tożsamość, jak i światopogląd świętującej grupy[4].

W praktyce proces tworzenia charyzmy wokół wodza może następować na różne sposoby, w zależności od charakteru ruchu. Małe ruchy w państwach wieloetnicznych – takie jak OUN w Polsce albo chorwaccy ustasze w Jugosławii – będą wykorzystywały metody odmienne niż ugrupowania, które przejęły kontrolę nad państwem albo stworzyły reżim, jak włoscy faszyści albo niemieccy narodowi socjaliści. Charyzma natomiast nie musi umrzeć razem z przywódcą. Wspólnota charyzmatyczna może po śmierci wodza wciąż czuć się z nim emocjonalnie związana i w ten sposób nadal podziwiać go i upamiętniać. Nie tylko ciało przywódcy, ale też należące do niego przedmioty, w tym jego ubrania, biurko albo pióro, mogą zostać uduchowione i pomagać w utrzymaniu albo reaktywowaniu kultu. Członkowie wspólnoty charyzmatycznej mogą traktować je jako relikwie, ostatnie pozostałości po swoim słynnym wodzu, który opuścił gromadę[5].

Kulty faszystowskich i innych totalitarnych wodzów pojawiły się w Europie po I wojnie światowej. Pojawienie się ich związane było ze zniknięciem monarchii oraz kultów cesarzy uznawanych za przedstawicieli Boga na ziemi. Ich zniknięcie utworzyło pustkę w życiu wielu ludzi w państwach utworzonych na terenach monarchii[6]. Niektóre ruchy faszystowskie uznawały Kościół rzymskokatolicki za ważną instytucję do naśladowania, ponieważ głowa Kościoła nie musiał mieć własnej charyzmy, żeby jawić się charyzmatyczną[7]. W jednym ze swoich prywatnych listów w 1927 roku sekretarz partii nazistowskiej Rudolf Hess napisał: „Wielki przywódca narodu jest podobny do wielkiego twórcy religii: swoim słuchaczom musi komunikować apodyktyczną wiarę. Tylko wtedy bowiem rzesze zwolenników powiedzie się tam, dokąd powinny być poprowadzone. Wówczas pójdą za przywódcą także wtedy, gdy pojawią się trudności, ale tylko kiedy zakomunikuje on im bezwarunkową wiarę w absolutną słuszność swojego ludu”[8]. Filozof prawa Julius Binder dowodził w 1929 roku: „Wodza nie można stworzyć, a w tym sensie nie można go również wybrać. Wódz tworzy się sam, ujmując w sobie historię swojego ludu”[9]. Historyk Emilio Gentile zauważył, że „charyzmatyczny przywódca traktowany jest przez swoich zwolenników z czcią i oddaniem jako przewodnik, któremu są posłuszni, ponieważ uważają, że zostało mu powierzone zadanie zrealizowania misji; przywódca jest żywym wcieleniem mitycznej interpretacji swojej misji”[10]. W tym sensie wódz jako wcielenie misji albo jako charyzmatyczna osobowość może zyskać cechy świętego albo mesjasza[11]. Jego zwolennicy wierzą, że przychodzi on jako „przeznaczenie […] z najgłębszej istoty ludu”[12], ponieważ ucieleśnia ideę ruchu i uosabia jego politykę. Roger Eatwell zauważył, że wódz może pomóc ludziom „zrozumieć skomplikowane wydarzenia” i „poradzić sobie ze złożonością świata dzięki obrazowi jednej osoby, która uważana jest za specjalną, ale w pewien sposób także odpowiedzialną”[13].

Od faszystowskiego wodza oczekuje się, że będzie idealistyczną, dynamiczną, pełną pasji i rewolucyjną jednostką. Jest on „nosicielem misji”, próbującym obalić status quo, i ma bardzo jasną ideę swoich wrogów. Jego posłanie rozumiane jest jako rewolucyjna interwencja. Często przedstawia siebie jako osobę, która jest gotowa do poświęcenia życia swojego i swoich zwolenników dla idei ruchu. Jego przekształcenie się w mit jest niemal nieuniknione, a on sam może się stać więźniem swojej własnej sławy[14].

Okres międzywojenny był świadkiem narodzin całego wachlarza różnych charyzmatycznych wodzów i kultów jednostek. Nieliczni spośród nich, jak Tomáš Masaryk w Czechosłowacji, nie byli ani faszystowscy, ani autorytarni[15]. Niektórzy z nich, na przykład Józef Piłsudski w Polsce, byli autorytarni, ale nie faszystowscy, i można by ich nazwać przywódcami wojskowymi[16]. Kulty przywódców wynikały w różnych kontekstach politycznych, kulturowych i społecznych. Najbardziej znane europejskie kulty jednostek powstały wokół Adolfa Hitlera w Niemczech, Benito Mussoliniego we Włoszech i Józefa Stalina w Związku Radzieckim. Inne kulty otaczały Francisco Franco w Hiszpanii, Antónia de Oliveirę Salazara w Portugalii, Ante Pavelicia w Chorwacji, Corneliu Zeleę Codreanu i Iona Antonescu w Rumunii, Miklósa Horthy’ego na Węgrzech, Engelberta Dolfussa i Kurta Schuschnigga w Austrii, Andreja Hlinkę i Józefa Tiso na Słowacji i wielu innych totalitarnych albo faszystowskich przywódców[17].

W przeciwieństwie do tych jednostek Bandera nigdy nie rządził państwem, a jego kult nie został zinstytucjonalizowany w suwerennym państwie za jego życia. Zmieniło się to, dość ironicznie, pół stulecia po jego śmierci, kiedy nie tylko jego kult pojawił się na nowo w zachodniej Ukrainie, ale też prezydent Juszczenko ogłosił go Bohaterem Ukrainy. Od połowy lat trzydziestych XX wieku Bandera był czczony przez różne grupy jako prowidnyk, bohater narodowy albo romantyczny rewolucjonista. Pod względem ideologii kult Bandery nie różnił się zasadniczo od innych kultów nacjonalistycznych, faszystowskich albo autorytarnych wodzów, ale okoliczności, w których funkcjonował, były specyficzne. Co więcej, długi okres, w jakim był praktykowany, nie był typowy dla większości tego rodzaju kultów przywódców europejskich. Po jego zabójstwie diaspora ukraińska upamiętniła Banderę, nie tylko jako prowidnyka, ale też jako męczennika, który poległ za wolność ojczyzny. Po rozpadzie Związku Radzieckiego jego kult pojawił się na nowo na Ukrainie. Zatem jednym z głównych celów tego studium jest wyjaśnienie zarówno ciągłości fascynacji bohaterem tej książki, jak i jej różnych wariantów.

Mit przywódcy jest zjawiskiem powiązanym z kultem przywódcy, ale te dwa fenomeny nie są tym samym zjawiskiem. Mit jest opowieścią, która redukuje osobowość i historię przywódcy do ograniczonej liczby wyidealizowanych cech i wydarzeń. Może być wyrażany za pomocą hagiograficznego artykułu, książki, obrazu, filmu, pieśni albo innej formy przekazu. Zazwyczaj przedstawia wodza jako bohatera, odważnego rewolucjonistę, ojca narodu albo męczennika. Opisuje go w wybiórczy sposób, który zaspokaja i potwierdza oczekiwania „charyzmatycznej” albo „zaczarowanej” wspólnoty. Jak każda legenda mobilizuje on emocje i zniewala umysły.

Mit przywódcy należy do gatunku bardziej nowoczesnych zjawisk, osadzonych w konkretnej ideologii. Mity te powstały wraz z nowoczesną polityką, pod koniec XVIII i na początku XIX wieku. Według Christophera Flooda istnieje wzajemna zależność między mitami politycznymi i ideologiami. Ideologia wyposaża je w ramę znaczenia i nadaje im kontekst, a same mity są sposobami wizualizacji i manifestacji danej ideologii[18].

Dla celów niniejszego studium ideologia charakteryzowana będzie jako zbiór idei dotyczących autorytatywnych zasad, które zapewniają orientację polityczną i kulturową grupom cierpiącym z powodu czasowej dezorientacji kulturowej, społecznej albo politycznej[19]. Ideologia znacznie upraszcza złożoność świata, aby uczynić go zrozumiałym i przejrzystym. Dezaktywuje ona również krytyczne i racjonalne myślenie[20]. Zdaniem Clifforda Geertza „Jest to utrata orientacji, która prowadzi bezpośrednio do powstania działalności ideologicznej”[21]. Ideologie są trwalsze i bardziej radykalne w społeczeństwach, które mają silną potrzebę mobilizacji i legitymizacji, takich jak państwa totalitarne i ruchy faszystowskie, niż w społeczeństwach, które nie mają takich potrzeb. Z uwagi na wymienione powyżej cechy ideologie można również opisać jako systemy przekonań, które jednoczą społeczeństwa albo grupy, zapewniając im wartości i inspirując je do realizacji swoich celów politycznych[22].

Polityczny mit Stepana Bandery był początkowo osadzony w ideologii ukraińskiego nacjonalizmu, który w latach dwudziestych, trzydziestych i na początku lat czterdziestych XX wieku przeszedł proces faszyzacji. Ideologia ta wytworzyła całą mitologię składającą się ze zbioru różnych mitów politycznych, spośród których mit Bandery był przypuszczalnie najważniejszy. Przykłady innych ważnych mitów politycznych osadzonych w ideologii ukraińskiego nacjonalizmu to mit proklamowania państwowości ukraińskiej 30 czerwca 1941 roku we Lwowie; mity militarne, obejmujące mit tragicznej, ale bohaterskiej UPA; mity innych członków OUN i powstańców z UPA, takich jak Jewhen Konowalec, Roman Szuchewycz, Wasyl Biłas i Dmytro Danyłyszyn. Wreszcie, należy dodać, że mit Bandery był ważnym składnikiem ideologii radzieckiej i ideologii polskiego nacjonalizmu, które oceniały go bardzo odmiennie od sposobu, w jaki definiowała go ideologia ukraińskiego nacjonalizmu.

Ukraiński nacjonalizm i nacjonalizm integralny

Pojęcie nacjonalizmu integralnego fascynowało wielu historyków badających dzieje i ideologię Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów. Koncepcja ta została sformułowana około 1900 roku przez Charlesa Maurrasa, przywódcę i ideologa Action Française, rojalistycznego, konserwatywnego i antydemokratycznego ruchu francuskiego. Pięćdziesiąt lat później John Armstrong opublikował Ukrainian Nationalism, pierwsze obszerne i autorytatywne studium poświęcone OUN i II wojnie światowej. Amerykański historyk zaklasyfikował skrajne formy ukraińskiego nacjonalizmu jako „nacjonalizm integralny” i sprecyzował, że „teoria i nauczanie nacjonalistów [ukraińskich] były bardzo zbliżone do faszyzmu, a pod pewnymi względami, jak na przykład nacisk położony na «czystość rasową», wykraczały nawet poza oryginalną doktrynę faszystowską”[23]. Według tego badacza nacjonalizm integralny „nigdy nie zyskał większego oddźwięku we Francji i innych krajach Europy Zachodniej, ale w zmodyfikowanych postaciach stał się dominującą siłą w niektórych krajach Europy Środkowej i Południowej w latach dwudziestych XX wieku”[24]. Przed Armstrongiem historycy tacy jak Carlton Joseph Huntley Hayes zastosowali pojęcie nacjonalizmu integralnego do ruchów skrajnie prawicowych i reżimów autorytarnych na Węgrzech i w Polsce, jak również do faszystowskich Włoch i nazistowskich Niemiec. Ta metoda pozwoliła wspomnianym badaczom na uniknięcie kontrowersyjnego terminu „faszyzm”, ale nie przyczyniła się do analitycznego i porównawczego zrozumienia analizowanych ruchów i reżimów. Jak wyjaśnił Armstrong, nacjonalizm integralny był „z definicji ruchem raczej poszczególnych narodów niż ideologią uniwersalną”, co nie pozwalało na ukontekstualizowanie historii OUN[25].

W początkowym okresie swojej kariery naukowej Armstrong opracował pewną liczbę istotnych cech charakterystycznych dla ideologii ukraińskich nacjonalistów, a także kilka znaczących różnic i podobieństw między OUN i innymi wschodnioeuropejskimi ruchami skrajnie prawicowymi. Zdefiniował on „nacjonalizm integralny” za pomocą pięciu cech: „(1) wiara w naród jako najwyższa wartość, której muszą zostać podporządkowane wszystkie inne wartości, co jest w zasadzie koncepcją totalitarną; (2) odwołanie do mistycznie pojętych idei solidarności wszystkich jednostek tworzących naród, zazwyczaj przy założeniu, że biologiczne cechy charakterystyczne albo nieodwracalne skutki wspólnego rozwoju historycznego połączyły je w jedną organiczną całość; (3) podporządkowanie racjonalnego, analitycznego myślenia «intuicyjnie trafnym» emocjom; (4) wyrażanie «woli narodowej» przez charyzmatycznego przywódcę i elitę nacjonalistycznych entuzjastów zorganizowanych w jedną partię; (5) gloryfikacja działania, wojny i przemocy jako wyrazu wyższej biologicznej witalności narodu”[26].

Analizując ideologię ukraińskiego nacjonalizmu, Armstrong dowodził, że „zasadniczy irracjonalizm tej ideologii wyrażał się w fanatycznym romantyzmie, który jednak wśród stosunkowo niewyrafinowanych Ukraińców był bardziej spontaniczny i prawdziwy niż cyniczne reakcje rozumu u Niemców i Włochów”[27]. W artykule opublikowanym w 1968 roku poszerzył on zakres swoich analiz, uwzględniając inne ruchy z Europy Środkowo-Wschodniej, takie jak partia Hlinki i chorwaccy ustasze. Przyznał, że wszystkie one znajdowały się pod wpływem włoskiego faszyzmu, ale podkreślił, że „przynajmniej na początku wydaje się, że lepiej będzie nie nazywać ideologii OUN «faszyzmem», lecz określać ją jako «nacjonalizm integralny»”[28].

Cytowany uczony słusznie analizował ukraińską organizację w kontekście ustaszów, ale klasyfikacja ideologii OUN, ustaszów albo partii Hlinki jako „nacjonalizmu integralnego” wydaje się, przynajmniej ze współczesnego punktu widzenia, nieadekwatna. Po pierwsze, OUN w zasadzie nie używała określenia „nacjonalizm integralny” ani nie identyfikowała się z tą ideologią[29]. Po drugie, przywódcy tej organizacji nie głosili „tradycyjnej monarchii dziedzicznej” i wielu innych cech typowych dla nacjonalizmu integralnego, jak robił to Maurras, ojciec tej ideologii. OUN była integralna w sensie wykluczającym: przewidywała utworzenie etnicznego państwa ukraińskiego bez Żydów, Polaków, Rosjan i innych mniejszości. Skrajny nacjonalizm ukraiński obejmował niektóre z elementów nacjonalizmu integralnego, takie jak stawianie kraju ponad wszystko inne. Podobnie, w reżimach Horthy’ego na Węgrzech, Piłsudskiego w Polsce, Mussoliniego we Włoszech czy Hitlera w Niemczech można dopatrzyć się pewnych cech typowych dla Action Française i publikacji Maurrasa, ale nie jednoczył ich tylko „integralny nacjonalizm” ani nie były one jego formą, jak twierdzili Armstrong i Hayes[30].

Jeśli podejście teoretyczne Armstronga do tego tematu jest przynajmniej z dzisiejszego punktu widzenia nie całkiem przekonywujące i przydatne dla kontekstualizacji OUN, empiryczna część jego studium – która w znacznej mierze wpłynęła na późniejsze studia poświęcone OUN i UPA i rozumienie tego ruchu – jest problematyczna albo nawet propagandowa. Ograniczony dostęp do źródeł dotyczących zarówno OUN, jak i UPA oraz niektóre z przyjętych przez niego metod badania i wyboru dokumentów spowodowały, że część historii ruchu zaprezentował jako całość, pomijając wiele kluczowych wydarzeń i czynników. Jak wielu historyków w tym czasie Armstrong nie miał dostępu do archiwów radzieckich i nie wykorzystał świadectw i wspomnień pozostawionych przez tych, którzy przeżyli zbrodnie ukraińskich nacjonalistów. Armstrong oparł swoje studium głównie na dokumentach niemieckich i wywiadach z weteranami OUN i UPA. Badając w ten sposób przeszłość, nie był on w stanie wykryć, przeanalizować i zrozumieć wielu zbrodni popełnionych przez OUN i UPA podczas II wojny światowej. Podejście to wpłynęło na zrozumienie i ocenę tego ruchu i skanalizowało późniejsze badania nad nacjonalizmem ukraińskim w błędnym kierunku.

OUN i faszyzm

Spośród wszystkich ideologii przeanalizowanych w tej książce najbardziej kontrowersyjną, zwłaszcza w powiązaniu z Banderą i OUN, jest faszyzm. Constantin Iordachi trafnie zwrócił uwagę na to, że „faszyzm nadal jest jednym z najbardziej intrygujących i najżywiej dyskutowanych radykalnych zjawisk politycznych XX wieku”[31]. Aby używać tego pojęcia świadomie i uniknąć nieporozumień, niezbędne jest naświetlenie jego znaczenia i wyjaśnienie, jak będzie on stosowany w tym studium. Pozwoli to nam określić, w jakim sensie OUN była organizacją faszystowską, a Bandera przywódcą ruchu faszystowskiego. Umożliwi nam to również ulokowanie tej organizacji na mapie międzywojennych ruchów i reżimów skrajnie prawicowych i faszystowskich. Takie podejście nie powinno zawęzić naszych analiz, tylko stworzyć właściwy kontekst analityczny.

Termin „faszyzm” wywodzi się od łacińskiego słowa „fasces” oznaczającego pęk rózg obwiązanych wokół topora. Fasces noszone było przez rzymskich liktorów, co symbolizowało władzę sądową tych urzędników oraz reprezentowało jedność i siłę wspólnoty. Pod koniec XVIII wieku włoscy jakobini używali słowa „faszyzm” na wyrażenie wolności politycznej i jedności narodowej. W XIX wieku termin ten używany był przez różne grupy polityczne socjalistyczne i nacjonalistyczne. W marcu 1919 roku w Mediolanie Mussolini użył go, gdy zakładał Fascio di Combattimento, w których szeregi zrekrutował byłych żołnierzy, syndykalistów i futurystów. Pod koniec października 1922 roku Narodowa Partia Faszystowska (Partito Nazionale Fascista, PNF) poprowadziła marsz na Rzym, w wyniku którego Mussolini został premierem Włoch. Sprawując to stanowisko, zaczął przejmować władzę i tworzyć pierwszy reżim faszystowski. Choć ustanowienie pełnej dyktatury we Włoszech zakończyło się dopiero w 1926 roku, ideologia głoszona przez duce była podziwiana przez licznych polityków, pisarzy i intelektualistów europejskich, przynajmniej od czasu zamachu stanu w 1922 roku[32].

W okresie międzywojennym termin „faszyzm” używany był przynajmniej na trzy sposoby. Po pierwsze, opisywał on reżim polityczny we Włoszech. Po drugie, rozciągano go na inne skrajnie prawicowe ruchy i reżimy, które wyznawały wartości i idee podobne do wartości i idei włoskich faszystów. Pod koniec lat dwudziestych XX wieku Mussolini ogłosił faszyzm „produktem eksportowym”, przedsięwziął jego popularyzację i podjął próby jego globalizacji. Twierdził, że jest on „włoski w swojej szczególnej formie – uniwersalny w duchu”[33]. Przejęcie władzy przez narodowych socjalistów w Niemczech 1933 roku znacząco wzmocniło ekspansję i popularyzację tej ideologii w Europie i na innych kontynentach. Po trzecie, termin „faszyzm” używany był zwłaszcza przez komunistów i socjalistów do dyskredytowania przeciwników politycznych różnych orientacji[34].

Najwcześniejsze interpretacje i potępienia faszyzmu pochodziły od marksistowskich intelektualistów, komunistów i liberalnych myślicieli. Na początku lat dwudziestych XX wieku Międzynarodówka Komunistyczna (Komintern) używała tego terminu w odniesieniu do członków ruchu Mussoliniego we Włoszech i nazistów w Niemczech. Niebawem jednak zaczęła używać go w odniesieniu do różnych reżimów konserwatywnych, autorytarnych albo wojskowych, takich jak rządy Józefa Piłsudskiego w Polsce, reżim Antanasa Smetony na Litwie, autorytarny rząd Miklósa Horthy’ego na Węgrzech i dyktatura Iona Antonescu w Rumunii. Choć wszystkie one zapożyczały w mniejszym lub większym stopniu pewne elementy z faszyzmu, pozostawały w niezgodzie z ruchami faszystowskimi w swoich krajach, a czasami nawet otwarcie je zwalczały. Nazywając autorytarne rządy Piłsudskiego „faszystowskimi”, Komintern chciał podkreślić, jak bardzo rozczarowany był polskim wodzem, który we wcześniejszym okresie życia był socjalistą, ale po przejęciu władzy w 1926 roku nie wykazywał żadnego zainteresowania współpracą z komunistami i nie był przyjaźnie nastawiony do Związku Radzieckiego[35]. Podobnie, socjaliści w innych krajach nazywani niekiedy byli „faszystami”, ze względu na ich odmienne poglądy dotyczące systemów politycznych i ekonomicznych. W 1924 roku Stalin ogłosił, że „socjaldemokracja jest obiektywnie umiarkowanym skrzydłem faszyzmu”. Ponieważ socjaldemokratyczny rząd w Niemczech podjął działania przeciwko pochodom pierwszomajowym w 1929 roku, podczas których kilku komunistów zostało zabitych, Komintern stwierdził, że „socjaldemokracja jest gotowa do […] ustanowienia dyktatury faszystowskiej”[36].

Równie ważne dla ortodoksyjnych marksistów było utożsamienie faszyzmu z kapitalizmem. W raporcie Kominternu z 1935 roku Georgi Dimitrow twierdził, że reżimy faszystowskie były „jawnie terrorystyczną dyktaturą najbardziej reakcyjnych, najbardziej szowinistycznych i najbardziej imperialistycznych elementów kapitału finansowego”[37]. Tylko nieliczni myśliciele marksistowscy, na przykład Antonio Gramsci i Palmiro Togliatti, interpretowali tę ideologię w bardziej zniuansowany sposób. Niektórzy liberalni komentatorzy postrzegali natomiast faszyzm jako „swojego rodzaju chorobę kultury narodowej”[38].

Po II wojnie światowej kraje demokratyczne bloku zachodniego były w dyskursach radzieckich z reguły przedstawiane jako faszystowskie. Poza Związkiem Radzieckim niektóre grupy lewicowe używały pojęcia „faszystowski” jako obraźliwego określenia mającego na celu zdyskredytowanie ich wrogów[39]. W latach pięćdziesiątych XX wieku zyskała na popularności teoria totalitaryzmu, która utożsamiała, a niekiedy nawet zrównywała komunizm z faszyzmem, koncentrując się na Związku Radzieckim i nazistowskich Niemcach. Podejście to wyjaśniało źródła i cechy reżimów totalitarnych, ale pomijało ogromne różnice polityczne, społeczne i kulturowe dzielące oba systemy[40].

Pierwsze teoretycznonaukowe studia na temat europejskich ruchów i reżimów faszystowskich pojawiły się w latach sześćdziesiątych XX wieku. Autorzy ich, między innymi Ernst Nolte, Eugen Weber i George L. Moose, badali to zjawisko w krajach takich, jak Austria, Wielka Brytania, Francja, Niemcy, Włochy, Rumunia, Hiszpania, i zajmowali się takimi ruchami, jak Rosyjska Partia Faszystowska (Rossijskaja Faszystskaja Partija, RFP) i chorwaccy ustasze[41].

Od samego początku skrajna i ludobójcza forma ukraińskiego nacjonalizmu, która pojawiła się po pierwszej wojnie światowej, nie była klasyfikowana i badana jako ruch faszystowski, choć OUN, zwłaszcza w latach trzydziestych i na początku lat czterdziestych, odczuwała ideologiczne pokrewieństwo z włoskim faszyzmem, narodowym socjalizmem, ustaszami, Brytyjską Unią Faszystów, rumuńską Żelazną Gwardią i innymi pokrewnymi ruchami. Badacze, którzy w latach pięćdziesiątych XX wieku rozpoczęli badania nad OUN, w których dominowały antykomunistyczne dyskursy zimnej wojny, podkreślali, jak na przykład John Armstrong, że OUN w swojej ideologii kładła nacisk na swoją odrębność narodową i kulturową. Jednak ta cecha była typowa dla wszystkich ruchów faszystowskich. W szczególności małe i słabe ruchy wykazywały tendencję do podkreślania wyjątkowości tradycji narodowych, ponieważ ich przywódcy i ideolodzy byli zainteresowani niepodległością swoich krajów i chcieli uniknąć zaszufladkowania jako narodowi „zdrajcy” albo agenci takich ruchów międzynarodowych jak faszyzm[42].

Podobnie jak narodowi socjaliści i ustasze, ale inaczej niż Brytyjska Unia Faszystów i Rosyjska Partia Faszystowska, OUN nie używała określenia „faszystowska” w swojej nazwie. Członkowie i ideolodzy tej organizacji nazywali się nacjonalistami, chociaż odczuwali, zwłaszcza pod koniec lat trzydziestych i na początku lat czterdziestych, że nacjonalizm ukraiński był tego samego rodzaju ruchem co niemiecki narodowy socjalizm albo włoski faszyzm. Równocześnie postrzegali samych siebie jako „ruch wyzwoleńczy”. Ich głównymi celami było zwalczanie i usunięcie „okupantów” z terytoriów ukraińskich oraz ustanowienie niezależnego państwa ukraińskiego. W tym sensie OUN była blisko związana z „ruchami wyzwoleńczymi”, takimi jak ustasze i partia Hlinki, które również były zakorzenione w społeczeństwach pozbawionych państw narodowych.

Interpretowanie i rozumienie faszyzmu uległo zmianie w latach dziewięćdziesiątych XX wieku za sprawą między innymi Roberta Paxtona, Rogera Griffina, Rogera Eatwella i Stanleya G. Payne’a, którzy starali się stworzyć pojęcie rodzajowego faszyzmu (generic fascism). Wielką trudnością przy tworzeniu tej koncepcji była heterogeniczność międzywojennych ruchów skrajnie prawicowych, autorytarnych i faszystowskich, nierównomierny rozwój badań empirycznych nad poszczególnymi ruchami i reżimami oraz niespójny charakter samego faszyzmu. Pojęcie rodzajowego faszyzmu wywodzono z wczesnych badań Noltego, Mossego i Webera. Zapewniło ono podstawowe ramy teoretyczne dla porównawczych badań nad tą ideologią, jednak nie zakończyło ono debat nad faszyzmem, w tym na przykład nad kwestią, czy pojawił się on tylko w Europie i tylko w okresie międzywojennym, czy też był zjawiskiem globalnym, nieograniczonym w czasie albo czy istniała wyraźna różnica między ruchami faszystowskimi i rewolucyjnymi ultranacjonalistycznymi ruchami o niefaszystowskim charakterze[43].

Omawiając pojęcie i znaczenie faszyzmu, należy wskazać różnice między ruchem i reżimem faszystowskim. Tylko niewiele ruchów stało się reżimami, tak jak włoscy faszyści i narodowi socjaliści. Inne ruchy, takie jak ustasze i partia Hlinki, stworzyły reżim tylko z pomocą nazistowskich Niemiec i były od nich zależne. Istniały również długotrwałe dyktatury, takie jak Franco w Hiszpanii i Salazara w Portugalii, które w pewnych okresach czasu – przede wszystkim latach trzydziestych i wczesnych latach czterdziestych – sfaszyzowały się, ale ogólnie były reżimami narodowo-konserwatywnymi. Robert Paxton zaproponował wyróżnienie pięciu stadiów rozwoju faszyzmu: „(1) powstanie ruchu faszystowskiego; (2) zakorzenienie go jako partii w systemie politycznym; (3) zdobycie władzy; (4) sprawowanie władzy i, wreszcie, w długiej perspektywie (5) radykalizacja albo entropia”. Choć logiczna i pouczająca, koncepcja Paxtona nie pomoże nam zbytnio w zrozumieniu i badaniu ruchów wschodnioeuropejskich typu ustaszów albo OUN, ponieważ te najpierw musiały stworzyć państwo, żeby stworzyć reżim. Paxton utworzył swoją koncepcję na podstawie ruchów faszystowskich w krajach demokratycznych. Pewnie dlatego zasugerował on, że „faszyzm może się pojawić zawsze, gdy demokracja jest wprowadzona w życie w wystarczającym stopniu, by zrodziło się rozczarowanie nią”. Z tego samego powodu twierdził on, że Ku Klux Klan był „najwcześniejszym zjawiskiem, które wydaje się funkcjonalnie związane z faszyzmem”[44].

Griffin, który przyjął Weberowską metodologię typu idealnego, kładł nacisk na mit, jego siłę mobilizującą i jego rewolucyjne, populistyczne i ultranacjonalistyczne ramy odniesienia: „Faszyzm jest rodzajem ideologii politycznej, której mityczny rdzeń w jego różnych permutacjach jest palingenetyczną formą populistycznego ultranacjonalizmu”[45]. Kluczowe dla koncepcji stworzonej przez Griffina jest pojęcie palingenezy, co oznacza odrodzenie albo wybawienie narodu środkami nowej populistycznej i ultranacjonalistycznej polityki po okresie rzekomego upadku. Griffin wskazywał zarazem na ograniczenia definicji opartej na typie idealnym i sugerował, że „taki model jest zasadniczo utopią, ponieważ nie może odpowiadać ściśle niczemu w rzeczywistości, która jest zawsze nieredukowalnie złożona, «nieuporządkowana» i wyjątkowa. Definicje terminów rodzajowych nie mogą być zatem nigdy «prawdziwe» w odniesieniu do rzeczywistości, ale mogą być mniej lub bardziej użyteczne w jej badaniu («heurystycznie użyteczne»), kiedy stosuje się je jako pojęciowe narzędzia analizy”[46].

Roger Eatwell zauważył, że wczesna definicja Griffina pominęła „«negację» faszyzmu”, sześć punktów „faszystowskiego minimum” sformułowanego po raz pierwszy przez Noltego. Te punkty to: antymarksizm, antyliberalizm, antykonserwatyzm, Führerprinzip, armia partii i dążenie do totalitaryzmu[47]. Wydaje się, że Griffin pominął te punkty, ponieważ stworzył „podejście empatyczne”, inspirowane pismami George’a Mossego i Emilio Gentilego[48]. Była to jedna ze słabości koncepcji przedstawionej przez Griffina, ponieważ odrywała faszyzm od jego przesiąkniętej przemocą i destruktywnej natury, podkreślając jego siły twórcze związane z palingenezą[49]. Poszukując właściwej definicji faszyzmu, powinniśmy nie tylko uzupełnić definicję Griffina „faszystowskim minimum” Noltego, ale również wskazać dalsze negatywne cechy typowe dla tej ideologii, takie jak antydemokratyczność, ultranacjonalizm, populizm, rasizm, antysemityzm, militaryzm oraz kult przemocy etnicznej i politycznej.

Podobnie jak Griffin, inny czołowy badacz, Stanley G. Payne, położył w swojej definicji nacisk na rewolucyjny i ultranacjonalistyczny rdzeń: „Faszyzm można zdefiniować jako formę rewolucyjnego ultranacjonalizmu dążącego do odrodzenia narodowego, która opiera się przede wszystkim na filozofii witalistycznej i jest zorganizowana wokół elitaryzmu, mobilizacji mas i Führerprinzip, pozytywnie ocenia przemoc jako cel, a także jako środek oraz dąży do znormalizowania wojny i/lub cnót wojskowych”[50]. Podobnie jak Griffin również Payne doradzał, by takie definicje wspólnych cech charakterystycznych wykorzystywać z wielką ostrożnością. Omawiając palingenezę, wskazał on kolejny słaby punkt teorii Griffina. Payne wyjaśnił, że palingeneza jest typowa nie tylko dla faszystowskich, ale również dla lewicowych, umiarkowanych, konserwatywnych i skrajnie prawicowych nacjonalizmów i że istniały też „niefaszystowskie, populistyczne, rewolucyjne formy nacjonalizmu, takie jak Rewolucyjny Ruch Nacjonalistyczny (Movimiento Nacionalista Revolucionario, MNR) w Boliwii. Według Payne’a niezbędne jest „jasne rozróżnienie ruchów faszystowskich per se i niefaszystowskiej (albo niekiedy protofaszystowskiej) autorytarnej prawicy”. Takie rozróżnienie jest jednak trudne do przeprowadzenia, ponieważ „szczytowy okres faszyzmu pokrywa się z ogólną epoką politycznego autorytaryzmu” i dlatego, że „byłoby niezmiernie nietrafne twierdzić, że ten proces przebiegał niezależnie od niego, ale nie był on jedynie synonimem faszyzmu”. W tabeli obejmującej ruchy faszystowskie, radykalnie prawicowe i konserwatywno-prawicowe Payne nie uwzględnia OUN i Ukrainy, ale klasyfikuje podobne i lepiej znane ruchy, takie jak: ustasze, Żelazną Gwardię i polski Obóz Narodowo-Radykalny Falanga jako faszystowskie[51].

Ian Kershaw, autor kilku doskonałych studiów poświęconych III Rzeszy, w tym biografii Hitlera, naznaczył granice pojęcia powszechnego faszyzmu. Twierdził on, że nie miał „trudności z opisaniem niemieckiego narodowego socjalizmu zarówno jako specyficznej formy faszyzmu, jak i szczególnego przejawu totalitaryzmu”, zauważył jednak, że „jeśli chodzi o wyjaśnienie istoty zjawiska nazizmu, nie jest ono zadowalające”. To spostrzeżenie jest bardzo ważne, ponieważ wszystkie ruchy i reżimy faszystowskie miały swoje unikatowe cechy, których nie powinno się pomijać, analizując je w ramach tej teorii[52].

W sposób do pewnego stopnia podobny do Kershawa George Mosse wypowiadał się za badaniem faszyzmu „od wewnątrz”, czyli za próbą zrekonstruowania, jak był on postrzegany i rozumiany przez swoich zwolenników. Zdefiniował go on jako złożone zjawisko, które nie może zostać zredukowane tylko do polityki i które można najlepiej zrozumieć poprzez empatię: „Faszyzm traktowany jako ruch kulturowy oznacza postrzeganie go tak, jak widzi on sam siebie i jak widzą go jego zwolennicy, próbę zrozumienia ruchu w jego własnych kategoriach. Dopiero wtedy, kiedy uchwycimy faszyzm od wewnątrz, możemy prawdziwie ocenić jego atrakcyjność i jego siłę. […] Kulturowa interpretacja faszyzmu otwiera przed nami możliwość przeniknięcia samodefinicji faszyzmu, a takie empatyczne podejście ma zasadnicze znaczenie dla zrozumienia, jak ludzie postrzegali ten ruch”[53].

Michael Mann przypomniał nam o bardzo prostym, ale niezmiernie ważnym aspekcie. Napisał on, że „ideologię faszystowską należy traktować na serio i postrzegać ją w jej własnych kategoriach. Nie można jej odrzucać jako szalonej, sprzecznej wewnętrznie albo niejasnej”. Dowodził on również, że historycy idei muszą traktować wartości faszyzmu poważnie; nie powinni usprawiedliwiać ich albo relatywizować, ale dążyć do zrozumienia światopoglądów i czynów faszystów. Co więcej, zauważył on, że „faszyzm był ruchem wzniosłych ideałów, zdolnych przekonać znaczną część dwóch pokoleń młodych ludzi (zwłaszcza dobrze wykształconych), że może zaprowadzić bardziej harmonijny porządek społeczny” i że ruchy z nim związane były „hierarchiczne, ale mimo to traktowały swoich członków jak towarzyszy”[54].

Bardzo ważnym elementem faszyzmu była rewolucja. Niemieccy narodowi socjaliści przejęli władzę i stworzyli reżim w wyniku współpracy z politykami konserwatywnymi. Hitler postrzegał ten proces, podobnie jak swój wcześniejszy nieudany pucz w Monachium, jako „rewolucję narodową”[55]. Inne ruchy przejmowały władzę w drodze zamachu stanu, takiego jak marsz na Rzym włoskich faszystów, który został zainscenizowany, by przerazić liberalnych i konserwatywnych polityków, i wyniósł Mussoliniego do władzy. Ruchy i reżimy faszystowskie postrzegały rewolucję jako środek nie tylko do przejęcia władzy, ale również do przemiany społeczeństwa poprzez zmianę jego wartości i sposobu myślenia oraz zniszczenia przeciwników. Griffin nazywa ten proces „permanentną rewolucją”[56]. Jak pokażę w tym studium, przywódcy OUN, w tym Bandera, używali obu pojęć – „rewolucja narodowa” i „rewolucja permanentna” – na przygotowanie aktu rewolucyjnego, przejęcie władzy i stworzenie dyktatury faszystowskiej.

Choć ruchy i reżimy faszystowskie podzielały podobne wartości i miały poczucie, że należą do tej samej rodziny ruchów politycznych, z pewnością nie powinniśmy patrzeć na nie jak na polityczno-ideologiczne monolity. Kevin Passmore podkreślił niespójną i wewnętrznie sprzeczną naturę faszyzmu. Przypomniał nam, że ideologia ta łączyła różne elementy, również wzajemnie sprzeczne, takie jak modernizm i fascynacja tradycjami albo sekularyzm i obsesja na punkcie religii. Ruchy faszystowskie jednoczyły również bardzo odmienne typy ludzi ulicznych bojówkarzy, intelektualistów i terrorystów[57].

Zeev Sternhell zauważył, że faszyzm był „zjawiskiem paneuropejskim”, które „istniało na trzech poziomach – jako ideologia, jako ruch polityczny i jako forma rządów”[58]. Z uwagi na to, że pojawił się on w różnych krajach i w różnych społeczeństwach, musiał różnić się na wszystkich trzech poziomach w kategoriach kultury, tradycji narodowej, gospodarki, struktury społecznej i kultury politycznej. Ruchy faszystowskie pojawiły się zarówno w krajach uprzemysłowionych, na przykład w Wielkiej Brytanii i Niemczech, jak i w rolniczych i mniej rozwiniętych gospodarczo – Rumunii, Chorwacji i Słowacji. Pojawił się w państwach narodowych – Włoszech, Francji i Niemczech, a także w społeczeństwach pozbawionych państw – Chorwacji i Słowacji. Antysemityzm i inne formy rasizmu miały podstawowe znaczenie dla narodowego socjalizmu i kilku środkowoeuropejskich ruchów faszystowskich, ale nie były centralne dla włoskich faszystów. Romantyzm, mistycyzm i irracjonalność były bardziej typowe dla OUN i Żelaznej Gwardii niż dla włoskiego faszyzmu.

Należy tutaj podkreślić, że ruchy i reżimy faszystowskie – pomimo ich kulturowych i ideologicznych podobieństw – nie zawsze ze sobą współpracowały i nie zawsze ze sobą sympatyzowały. Większe i mniejsze konflikty między faszystowskimi, skrajnie prawicowymi i autorytarnymi przywódcami, ruchami i reżimami nie były niczym niezwykłym, ponieważ sprawy praktyczne, takie jak kontrola nad konkretnym terytorium, postrzegane były jako ważniejsze niż powiązania ideologiczne. Starcie między austriackimi narodowymi socjalistami z Frontem Ojczyźnianym (Vaterländische Front) i jego Heimwerą (Heimwehr), które po II wojnie światowej nazwano „austrofaszystami”, może tu służyć jako jeden z wielu przykładów. W lipcu 1934 roku, podczas zakończonego niepowodzeniem puczu narodowych socjalistów przeciwko reżimowi austrofaszystów, kanclerz Engelbert Dollfuss został zamordowany przez swoich faszystowskich oponentów. Niemal cztery lata później, w marcu 1938 roku, nazistowskie Niemcy najechały Austrię. Po anszlusie, wchłonięciu Austrii przez nazistowskie Niemcy, agresorzy aresztowali następcę Dollfussa, Kurta Schuschnigga, i przetrzymywali go jako specjalnego więźnia politycznego (Ehrenhäftling albo Sonderhäftling). Od 1941 roku przetrzymywany on był wraz z rodziną w domu położonym w specjalnej strefie obozu koncentracyjnego w Sachsenhausen. Do tego samego obozu koncentracyjnego trafił także Bandera i siedział tam jako specjalny więzień polityczny ulokowany w innym budynku zwanym Zellenbau[59]. W tym samym budynku przetrzymywany był również Horia Sima – wódz rumuńskiej faszystowskiej Żelaznej Gwardii założonej w 1927 roku przez Corneliu Zeleę Codreanu jako Legion Archanioła Michała[60].

Z jednej strony nowy konsensus co do teorii faszyzmu – a w szczególności koncepcja Griffina zawierająca teorię rodzajowego faszyzmu – rozbudził nowe zainteresowanie tą ideologią, zainspirował nowe badania nad nieprzebadanymi, zaniedbanymi albo silnie zmitologizowanymi ruchami faszystowskimi i innymi cechami europejskiego i globalnego faszyzmu oraz posunął naprzód porównawcze i transnacjonalne badania nad nim. Z drugiej strony nowy konsensus spotkał się z krytyką. Jednym z ważnych argumentów jego krytyków było to, że palingeneza, czyli odrodzenie narodowe, jest typowa nie tylko dla ruchów faszystowskich, ale również dla niemal wszystkich form nacjonalizmu. Inna krytyka dotyczyła tego, że badacze faszyzmu wykazywali tendencję do niwelowania różnic między różnymi ruchami i reżimami faszystowskimi. W szczególności historycy niemieccy i wschodnioeuropejscy kwestionowali znaczenie studiów nad faszyzmem, ponieważ ingerowały one w narodowe interpretacje historii[61].

W tym studium będę nazywał ruch, reżim albo ideologię faszystowskimi, jeśli spełniają główne kryteria zawarte w wymienionych wyżej koncepcjach faszyzmu. Po pierwsze, będę uznawał ruchy za faszystowskie, tylko jeśli przyjmowały one Führerprinzip, praktykowały kult przemocy etnicznej i politycznej, uznawały masową przemoc za rozszerzenie polityki i były w całości albo w znacznej części antydemokratyczne, antymarksistowskie, antyliberalne, antykonserwatywne, totalitarne, ultranacjonalistyczne, populistyczne, rasistowskie, antysemickie i militarystyczne. Po drugie, będę uznawał ruchy za faszystowskie, tylko jeśli planowały one przejęcie władzy i zamierzały wprowadzić dyktaturę faszystowską oraz jeśli planowały palingenezę albo radykalne polityczne i kulturowe odrodzenie narodu w celu zapobieżenia jego „degeneracji”. Po trzecie, należy pamiętać o różnicach między konserwatywnymi albo militarystycznymi reżimami, takimi jak reżim Antonescu, Horthy’ego albo Piłsudskiego, a reżimami faszystowskimi, takimi jak faszystowskie Włochy Mussoliniego i narodowosocjalistyczne Niemcy Hitlera, a także reżimami, które w pewnym okresie przechodziły okres faszyzacji, ale w długiej perspektywie wierne były ideologii narodowego konserwatyzmu, jak w przypadku Franco i Salazara. Podobnie, powinniśmy być również świadomi, że skrajnie prawicowe ruchy nacjonalistyczne, które próbowały przejąć władzę i ustanowić dyktaturę, mogły z biegiem lat zmienić swoje ideologie i swoją postawę wobec faszyzmu. Kiedy było to dla nich wygodne, mogły prezentować się jako faszystowskie. Później mogły twierdzić, że nigdy nie były faszystowskie. Podobnie, mogły łączyć nacjonalizm z faszyzmem i innymi skrajnie prawicowymi ideologiami, takimi jak rasizm albo antysemityzm w różnych proporcjach, a tym samym nie być ani typowo faszystowskie, ani typowo nacjonalistyczne albo rasistowskie.

Faszyzm, nacjonalizm i radykalna prawica

Po naświetleniu i uściśleniu definicji faszyzmu niezbędne jest krótkie wyjaśnienie różnicy między faszyzmem i nacjonalizmem, dwoma dość blisko związanymi zjawiskami. Współczesna postać nacjonalizmu, zdefiniowanego jako program polityczny, który instrumentalizuje i mistyfikuje przeszłość, by stworzyć wspólnotę narodową i ustanowić państwo narodowe, ma swoje początki na przełomie XVIII i XIX wieku[62]. Nacjonalizm był produktem ubocznym rewolucji francuskiej i nowoczesnej polityki, którą ona wytworzyła. W dodatku pozostawał również pod wpływem romantyzmu. Ruchy nacjonalistyczne przybierały bardzo zróżnicowane formy, w zależności od społecznych i politycznych grup, które formowały albo przyjęły tę ideologię. Nacjonalizm zradykalizował się, zwłaszcza pod koniec XIX i na początku XX wieku. Według George’a Mossego stał się „systemem życia, który zapewnił fundament dla wszystkich ruchów faszystowskich”. Masowa przemoc, wywołana przez I wojnę światową i doświadczana podczas niej, przyczyniła się do rozwoju faszyzmu, który w pierwszym stadium swojego rozwoju był, według Sternhella, „połączeniem organicznego nacjonalizmu i antymarksistowskiego socjalizmu”. Faszyzm stał się najbardziej radykalną formą nacjonalizmu, ale jego własna ideologia i cele różniły się od ideologii i celów nacjonalizmu. Choć oba te nurty pozostawały pod wpływem rasizmu i antysemityzmu, nie były rasistowskie albo antysemickie w takim samym stopniu. Wreszcie, powinniśmy pamiętać, że choć nacjonalizm i faszyzm są odrębne pod względem charakteru, granice między nimi zamazywały się, zwłaszcza w przypadkach takich ruchów jak OUN i ustasze, które rozumiały same siebie jako nacjonalistyczne „ruchy wyzwoleńcze” związane z innymi ruchami faszystowskimi[63].

W okresie międzywojennym Bandera i OUN nazywali siebie „nacjonalistami”, ale uważali organizację nacjonalistów za ruch związany z włoskimi faszystami, narodowymi socjalistami, Żelazną Gwardią i podobnymi ruchami. W tym studium będę ich zatem nazywał albo nacjonalistami, albo faszystami w zależności od kontekstu. Jednostki i grupy, które podczas zimnej wojny albo po rozpadzie Związku Radzieckiego nawiązały kulturową, duchową lub emocjonalną ciągłość między nimi samymi i międzywojenną OUN, jej przywódcami i członkami albo jej polityką, będę nazywał „nacjonalistami”, „neofaszystami”, „radykalną prawicą” lub „skrajną prawicą” w zależności od kontekstu. „Neofaszyzm” oznacza w tym studium odrodzenie faszystowskich idei i estetyki po zakończeniu II wojny światowej, kiedy główne państwa faszystowskie zniknęły, a sam faszyzm jako ideologia został zdyskredytowany z uwagi na okrucieństwa popełnione przez nazistowskie Niemcy i inne ideologicznie spokrewnione ruchy i reżimy.

Terminy „faszyzm” i „radykalna prawica” albo „skrajna prawica” nie są tożsame, a pojęcie „radykalna prawica”, podobnie jak faszyzm i nacjonalizm, nie jest jednoznaczne. Z jednej strony używane ono było od lat pięćdziesiątych XX wieku, zwłaszcza przez politologów, do opisu partii ultranacjonalistycznych, fundamentalistycznych albo populistycznych. Z drugiej strony badacze używali pojęć radykalna prawica” albo „skrajna prawica” w odniesieniu do współczesnych radykalnych ruchów nacjonalistycznych, które pojawiały się w Europie od końca XIX wieku. Ogólnie rzecz biorąc, termin „radykalna prawica” jest szerszy niż „faszyzm”. „Faszyzm” niesie ze sobą bardziej skonkretyzowane znaczenie. Odnosi się do specyficznego rodzaju „radykalnie prawicowych” ruchów, które pojawiły się po I wojnie światowej, takich jak włoscy faszyści, narodowi socjaliści i wiele innych mniejszych partii i organizacji, które dążyły do przejęcia władzy i wprowadzenia dyktatury faszystowskiej[64].

Sakralizacja polityki i dychotomia heroizacji-demonizacji

Sakralizacja polityki jest kategorią teoretyczną związaną z omówionymi wyżej pojęciami kultu, mitu, charyzmy i faszyzmu. Emilio Gentile, jeden z czołowych teoretyków tej kategorii, twierdził, że ruchy i reżimy totalitarne wykazują tendencję do sakralizacji polityki i tworzenia religii politycznych. Według Gentilego „sakralizacja polityki następuje, gdy polityka pojmowana jest, przeżywana i przedstawiana poprzez mity, rytuały i symbole, które wymagają wiary w świecki byt poddany sakralizacji, oddania od wspólnoty wiernych, entuzjazmu do działania oraz bojowego ducha i poświęcenia w celu zapewnienia jego obrony i tryumfu”[65].

Analizując radykalną i rewolucyjną formę nacjonalizmu ukraińskiego, który pozostawał pod głębokim wpływem religii, ważne jest zwrócenie uwagi na to, że „sakralizacja polityki niekoniecznie prowadzi do konfliktu z tradycyjnymi religiami ani nie prowadzi do zaprzeczenia istnienia jakiejś nadnaturalnej najwyższej istoty”[66]. Przeciwnie, związek między polityką i tradycyjną religią jest bardzo złożony. Religie polityczne przejmują elementy religijne i „przekształcają je w system wierzeń, mitów i rytuałów”, w konsekwencji czego granice między nimi często się zacierają: zwykłe jednostki przekształcane są w wyznawców, symbole polityczne ulegają sakralizacji, a bohaterowie narodowi postrzegani są jako świeccy święci[67].

Gentile trafnie zauważył, że sakralizacja polityki w XX wieku została wywołana przez I wojnę światową, podczas której kilka krajów wykorzystywało Boga i religię do legitymizowania przemocy. Po wojnie nawet te ruchy, które deklarowały się jako ateistyczne i antyreligijne, wykorzystywały symbole religijne do legitymizowania swoich ideologii i przyciągnięcia mas. Kult poległych na polu bitwy, bohaterów i męczenników, symbolika śmierci i zmartwychwstania, oddanie narodowi i jego wsławienie oraz mistyczne cechy krwi i poświęcenia były bardzo powszechnymi elementami ruchów militarystycznych i totalitarnych[68]. Sakralizacja państwa albo narodu była kolejną ważną odmianą religii politycznej, która stała się szczególnie ważna w kontekście ukraińskim. Kiedy Ukraińcom nie udało się utworzyć państwa po pierwszej wojnie światowej, próby uczynienia tego stały się dla ukraińskich rewolucyjnych nacjonalistów sprawą życia i śmierci[69].

Po II wojnie światowej, z uwagi na specyficzne okoliczności polityczne, pewne grupy ukraińskich rewolucyjnych nacjonalistów nadal sakralizowały politykę, zwłaszcza w diasporze. Zarówno przed, jak i po zamordowaniu Bandery w konsystencję jego kultu włączane były różne elementy religijne. Przekształcenie go po śmierci w męczennika było jednym z nich. Aby zbadać tę kwestię, połączę podejście Gentilego z wprowadzonym przez Clifforda Geertza pojęciem „opisu gęstego”. Wykorzystując opisową analizę rytuałów i tworzenia hagiograficznych elementów kultu Bandery, spróbuję zrozumieć rolę, jaką odegrał on w procesie wynajdowania ukraińskich tradycji narodowych[70].

Z kwestią sakralizacji związana jest dychotomia heroizacji-demonizacji. Pojęcie to będzie badane w tym studium, ale nie powinno nam to przeszkadzać przy badaniu życia bohatera naszej książki i historii kierowanego przez niego ruchu. Przedstawienie jednostek jako bohaterów i łajdaków albo jako przyjaciół i wrogów stanowi nieodłączny element ideologii totalitarnych. Najważniejszym pytaniem, jakie należy zbadać w tym kontekście, jest: która ideologia zaspokajała konkretne rodzaje potrzeb propagandowych, przedstawiając wodza ukraińskich nacjonalistów jako bohatera albo jako nędznika, i jakiego rodzaju bohaterem albo łajdakiem stał się Bandera?[71]

Badania nad Banderą, OUN i ukraińskim nacjonalizmem muszą uwzględniać również historię Związku Radzieckiego, jego ideologię i ich wpływ na życie Bandery. OUN postrzegała Związek Radziecki jako swojego głównego wroga, zarówno przed, jak i po tym, gdy Żydzi i Polacy w znacznej mierze zniknęli z Ukrainy. Na przykład ultranacjonalistyczna rewolucja planowana przez Banderę po II wojnie światowej miała wybuchnąć na radzieckiej Ukrainie i była skierowana przeciwko władzy radzieckiej. Co więcej, propaganda radziecka stworzyła swój własny obraz Bandery, który w czasie zimnej wojny wpłynął na postrzeganie go przez ukraińską diasporę, a po rozpadzie Związku Radzieckiego przyczynił się do jego heroizacji na Ukrainie zachodniej. Toteż wpływ historii i ideologii Związku Radzieckiego na ukraiński rewolucyjny nacjonalizm jest jednym z ważniejszych aspektów tego studium[72].

Pamięć, tożsamość, symbol i negacja

Ostatnim pojęciem teoretycznym, które należy krótko wprowadzić – zanim przejdziemy do empirycznej części tej pracy – jest pamięć. Obraz Bandery w pamięci zbiorowej różnych wspólnot zmieniał się od samego początku. Był przypominany i prezentowany w wyidealizowany i heroiczny sposób przez ludzi, którzy tworzyli i wyznawali jego kult i którzy wierzyli w jego mit. Sposób, w jaki Polacy, Żydzi i inne grupy, które przeżyły terror OUN i UPA, pamiętali Banderę, bardzo różnił się od sposobu, w jaki zapamiętali go członkowie ukraińskiej diaspory, w szczególności grupy emigrantów ukraińskich propagujące jego kult. Propaganda radziecka ukształtowała negatywny i wręcz obraźliwy sposób przedstawiania wodza ukraińskich nacjonalistów, a po rozpadzie Związku Radzieckiego pamięć o nim podzieliła postradziecką Ukrainę.

W celu przeanalizowania różnych pamięci o Banderze musimy rozróżnić przynajmniej trzy pojęcia: pamięć indywidualną, pamięć zbiorową i politykę pamięci. Pewna liczba ludzi znała Banderę bezpośrednio, a tym samym posiadała pewnego rodzaju osobistą pamięć o nim. Publikacja i upowszechnienie ich wspomnień pozwoliły innym jednostkom, które nie miały z nim kontaktów, na zaznajomienie się z jego życiem i wytworzenie pewnej emocjonalnej więzi z nim. To oczywiście wpłynęło na pamięć zbiorową społeczności, która miała wspólną tożsamość albo wspólne doświadczenia. Oba rodzaje pamięci pozostawały pod wpływem polityki pamięci, która definiowała, jak przeprowadzać oficjalne uroczystości upamiętniające, albo jak biografia, film lub wystawa powinny prezentować prowidnyka, aby zaspokoić oczekiwania polityczne danej wspólnoty, społeczeństwa albo państwa[73].

Badanie pamięci – podobnie jak badanie kultu i mitu – nie powinno jednak przeszkadzać nam przy odkrywaniu „realnej” historii ukraińskiego nacjonalizmu i „realnej” osobowości Bandery. Zaniedbywanie faktycznej historii albo próby zrozumienia historii poprzez pamięć są niebezpieczną tendencją we współczesnej historiografii, która zwłaszcza na polach takich jak II wojna światowa albo Holokaust otwiera drzwi dla różnych aktywistów radykalnej prawicy i innych jednostek dopuszczających się nadużyć względem historii. Aby uniknąć tego rodzaju problemów, powinniśmy badać pamięć również w świetle negowania i zniekształcania Holokaustu. Powinniśmy zwrócić szczególną uwagę na kwestię, czy skrajnie prawicowe grupy, wspólnoty nacjonalistyczne albo historycy, które upamiętniały Banderę, OUN albo UPA, ignorowały albo celowo zaprzeczały roli Ukraińców w zagładzie Żydów albo innym okrucieństwom popełnianym przez ukraińskich nacjonalistów[74]. Pamiętając o tym, powinniśmy przestudiować również „archiwa milczenia”, które są rezultatem zbiorowego przemilczania albo ukrywania „niewygodnej” historii. Te archiwa są pełne wypartych i zapomnianych – ale bardzo ważnych – elementów dziejów narodowych, w szczególności materiałów o zdarzeniach związanych z przemocą etniczną i polityczną, oraz innych dokumentów, które nie odpowiadają patriotycznej interpretacji historii[75]. „»Zrobiłeś to«, mówi mi moja pamięć. »Nie mogłem tego zrobić«, mówi mi moja duma – i pozostaje nieubłagana. W końcu – pamięć ulega” – zauważył Fryderyk Nietzsche już w 1886 roku[76].

Ludobójstwo, masowa przemoc i złożoność Holokaustu

„Ludobójstwo” jest terminem kontrowersyjnym, który jest unormowany w dyskursie prawnym i odgrywa ważną rolę w dyskursach politycznych. Używanie tego terminu przy analizie wydarzeń historycznych może natomiast kolidować z analizą naukową, zaciemniając związki między różnymi formami masowej przemocy dokonywanymi przez tę samą grupę sprawców przeciwko różnym wrogom etnicznym i politycznym[77]. Celem tej książki nie jest dowiedzenie, że pewne okrucieństwa popełnione przez OUN, nazistów albo ustaszów miały charakter ludobójczy, a inne nie, albo porównywanie Holokaustu z innymi masowymi zbrodniami w celu wywyższenia statusu cierpienia konkretnej grupy. Moje użycie terminu „ludobójstwo” zakłada u sprawców intencję zniszczenia grupy albo wspólnoty z uwagi na jej tożsamość narodową, kulturową albo etniczną. Z tego samego względu należy podkreślić niejednoznaczny charakter przemocy dokonanej przez OUN, która była skierowana przeciwko różnym rodzajom wrogów etnicznych i przeciwników politycznych, ale nie w takim samym stopniu. W zależności od kontekstu używam też terminów takich jak „masowa przemoc”, „czystka etniczna” albo „zbrodnia przeciwko ludzkości”. W ostatnich dwóch rozdziałach wyjaśniam, jak różne grupy działaczy politycznych, a nawet badaczy nadużywały terminu „ludobójstwo” do promowania narracji wiktymizacji.

Przez długi czas historycy, którzy badali Holokaust albo ruchy takie jak OUN, koncentrowali się na dokumentach sprawców i przeoczali świadectwa, wspomnienia, raporty i inne sprawozdania pozostawione przez tych, którzy przeżyli Zagładę i inne zbrodnie. Historycy ci byli przekonani, że dokumenty sprawców zawierają bardziej wiarygodne dane niż dokumenty pozostawione przez ocalałych, ofiary i postronnych świadków. Z punktu widzenia tych historyków sprawcy byli obiektywni, dokładni i emocjonalnie zdystansowani. Ocaleni uznawani byli natomiast za emocjonalnych, straumatyzowanych i niezdolnych do sporządzenia wiarygodnego opisu wydarzeń. To podejście było typowe dla specjalistów od OUN takich jak John Armstrong i promowane także przez niemieckich historyków Martina Broszata, Thilo Vogelsanga i Andreasa Hillgrubera, którzy dorastali w nazistowskich Niemczech i służyli w niemieckiej armii lub innych formacjach. Podobnie, niektórzy czołowi historycy Holokaustu, między innymi Raul Hilberg i pierwszy dyrektor Yad Vashem Ben-Zion Dinur, również stosowali takie podejście. Natomiast Joseph Wulf, Philip Friedman, Szymon Datner, Léon Poliakov i kilku innych badaczy, którzy sprzeciwiali się podejściu zorientowanemu na sprawców, sami byli w większości ocalałymi z Holokaustu. Za sprzeciw przeciwko jednostronnym interpretacjom opartym tylko na materiałach sprawców byli oni dyskredytowani, zwłaszcza przez historyków niemieckich, jako „nienaukowcy”, a niektórzy nawet, jak Wulf, byli poniżani i przezywani jak „schmutzige Ostjuden” (nieczyści Żydzi wschodni) między innymi przez kolegów z Instytutu Historii Współczesnej (Institut für Zeitgeschichte) w Monachium[78].

Pierwsza publiczna dyskusja nad jednostronną i niemieckocentryczną interpretacją historii Holokaustu odbyła się w latach 1987–1988 między dyrektorem Instytutu Historii Współczesnej, Martinem Broszatem, który wstąpił do NSDAP 4 kwietnia 1944 roku, i ocalałym z Zagłady Saulem Friedländerem, zaliczanym do grona czołowych badaczy Zagłady. Jednym z głównych zagadnień w tej debacie było przeciwstawienie „racjonalnej” niemieckiej nauki „mitycznej pamięci” ofiar[79]. Dyskusja ta nie odbudowała zaufania do sprawozdań ocalałych, ale sytuacja zaczęła się zmieniać dekadę później. W 1997 roku Friedländer wrócił do tej debaty w swoim studium Nazi Germany and the Jews (Niemcy Nazistowskie i Żydzi). Wskazał on problemy metodologiczne, które wynikały z ignorowania perspektywy i przeżyć ocalałych, i wypowiadał się za wykorzystaniem dokumentów zarówno sprawców, jak i ocalałych w celu osiągnięcia zintegrowanej i całościowej historii[80]. Czternaście lat później Jan Tomasz Gross opublikował studium o polskim miasteczku Jedwabne. Opierając się na świadectwach ocalałych, Gross dowiódł, że miejscowa ludność polska zamordowała swoich żydowskich sąsiadów z własnej inicjatywy i praktycznie bez żadnej pomocy Niemców[81]. W następnych latach Christopher Browning i Omer Bartov, którzy wcześniej skupiali się na badaniu sprawców, zakwestionowali rzekomą bezużyteczność sprawozdań pozostawionych przez ofiary i ocalałych oraz opracowali metodologiczne podstawy dla badań nad zaniedbanymi zagadnieniami Holokaustu za pomocą tych dokumentów[82].

W tym studium pójdę śladem sformułowanej przez Friedländera formuły historii zintegrowanej i będę wykorzystywał dwa rodzaje dokumentów: dokumenty pozostawione przez sprawców i dokumenty pozostawione przez ofiary i ocalałych. To podejście umożliwi uzyskanie pełnego obrazu wydarzeń. Oczywiście, oba rodzaje dokumentów będę traktował krytycznie. W odniesieniu do dokumentów sprawców konieczne jest odróżnienie dokumentów propagandowych, wewnętrznych dokumentów dotyczących spraw organizacyjnych i apologetycznych wspomnień powojennych. Pracując z tymi dokumentami, musimy zbadać intencje ich autorów oraz rozważyć okoliczności, w których one powstały. Świadectwa i wspomnienia ocalałych należy natomiast porównywać ze sobą i skonfrontować z dokumentami sprawców i świadków. Podobnie, analizując akta z przesłuchań NKWD, powinniśmy zdawać sobie sprawę, że takie przesłuchania były niekiedy przeprowadzane przy użyciu środków przymusu, a nawet tortur, co wpłynęło na ich przebieg i treść akt[83].

Dokumenty, interpretacje i manipulacje

Badania nad życiem Bandery, jego kultem i historią OUN i UPA w znacznej mierze muszą opierać się na dokumentach archiwalnych i oryginalnych publikacjach. Z uwagi na ekstremistyczny charakter OUN i jej zaangażowanie w Holokaust i inne rodzaje masowej przemocy podczas II wojny światowej i po niej emigranci z OUN i weterani UPA zaczęli podczas zimnej wojny produkować sfałszowane albo zmanipulowane dokumenty, za pomocą których wybielali swoją własną historię. Usunęli niepożądane albo niewygodne sformułowania z wydanych ponownie dokumentów, zwłaszcza tych związanych z faszyzmem, Holokaustem i innymi zbrodniami. Na przykład w 1955 roku w nowym wydaniu dokumentów zatytułowanym The OUN in the Light of the Resolutions of Great Congresses (OUN w świetle rezolucji Wielkiego Kongresu) przedrukowano rezolucje II Wielkiego Kongresu, który odbył się w Krakowie w kwietniu 1941 roku. Według oryginalnych rezolucji organizacja przyjęła na tym kongresie faszystowskie pozdrowienie składające się z podniesienia prawej ręki „trochę na prawo i trochę powyżej głowy”, wygłoszenia słów „Chwała Ukrainie!” (Sława Ukrajini!) i odpowiedzi „Chwała bohaterom!” (Herojam sława!). Wydanie z 1955 roku pominęło tę konkretną część tekstu[84].

Takie podejście do historii przypomina podejście radzieckie, również do kwestii przedstawiania Bandery i OUN. Na przykład Wydział Kultury Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii Ukrainy (Komunistyczna Partija Ukrajiny, KPU) doradził producentom filmu Zabójca jest znany, by pokazywać go, kiedy przekształca się w swastykę[85]. Jednak nie tylko dyskurs OUN albo publikacje radzieckie dotyczące Bandery zawierają zafałszowane przedstawienia przeszłości. Książka Alliance for Murder: The Nazi-Ukrainian Nationalist Partnership in Genocide (Współdziałanie w mordowaniu. Partnerstwo między nazistami i ukraińskimi nacjonalistami podczas czystek etnicznych) zawiera zdjęcie arcybiskupa Andrzeja Szeptyckiego ze swastyką i sugeruje, że głowa Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego nosił ją w czasie II wojny światowej, ponieważ sympatyzował z nazistowskimi Niemcami. Zdjęcie to jednak musiało zostać zrobione w latach dwudziestych. Przedstawia ono bowiem Szeptyckiego z dwoma mężczyznami w mundurach Płastu, ukraińskiej organizacji skautowskiej. Płast używał swastyki jako symbolu w latach dwudziestych, a organizacja została zakazana w 1930 roku. Co więcej, Szeptycki pokazany jest w pozycji stojącej, podczas gdy był on przykuty do wózka inwalidzkiego już przed rozpoczęciem II wojny światowej[86].

Inne przejawy tego procesu można znaleźć w powojennych wspomnieniach. Mykoła Kłymyszyn, bliski towarzysz Stepana Bandery, był autorem kilku ważnych publikacji historycznych i autobiograficznych dotyczących swojego przyjaciela i ważnym prekursorem jego kultu. Kłymyszyn był wystarczająco uczciwy, żeby przyznać, że ciemne plamy w jego publikacjach zostały wybielone na osobistą prośbę opisywanego. Przyznał to, by ostrzec przyszłe pokolenia, które mogły kwestionować pominięcie pewnych aspektów w jego opisach[87]. Jewhen Stachiw, inny członek OUN i autor ważnych publikacji autobiograficznych, przyznaje, że Mykoła Łebed’, inny ważny przywódca organizacji, prosił go, by przemilczał i nie opisywał niewygodnych elementów przeszłości, takich jak dyrektywa Bandery skierowana do ruchu pod koniec 1941 roku, by naprawić stosunki z nazistowskimi Niemcami i spróbować dalszej kolaboracji z nimi[88]. Do omówienia różnych rodzajów „zapomnianej” albo zinstrumentalizowanej historii niezbędne jest przestudiowanie oryginalnych dokumentów. Niektóre z nich, jak również ich lokalizację, omówię krótko tutaj.

Archiwum Akt Nowych w Warszawie przechowuje zbiór materiałów dotyczących historii UWO i OUN w okresie przedwojennym. Dokumenty dotyczące śledztwa w sprawie członków organizacji zaangażowanych w zabójstwo Bronisława Pierackiego oraz procesu warszawskiego i lwowskiego można znaleźć w Centralnym Państwowym Archiwum Historycznym we Lwowie (Centralnyj Derżawnyj Istorycznyj Archiw Ukrajiny u Lwowi, CDIA) i w Państwowym Archiwum Okręgu Lwowskiego (Derżawnyj Archiw Lwiwśkoji Obłasti, DALO). Wiele dokumentów – w tym 24 tomów akt śledczych przygotowanych na proces warszawski – najprawdopodobniej uległo zniszczeniu podczas II wojny światowej.

Wiele ważnych dokumentów dotyczących Bandery i OUN-UPA podczas II wojny światowej znajduje się w dwóch kijowskich archiwach: Centralnym Państwowym Archiwum Wyższych Organów Władzy i Rządu Ukrainy (Centralnyj Derżawnyj Archiw Wyszczych Orhaniw Włady ta Uprawlinnja Ukrajiny, CDAWOW) i Centralnym Państwowym Archiwum Organizacji Publicznych Ukrajiny (Central’nyj Derżawnyj Archiw Hromadśkych Objednań Ukrajiny, CDAHO). Archiwum Państwowe Służby Bezpieczeństwa Ukrainy (Hałuzewyj Derżawnyj Archiw Służby Bezpeky Ukrajiny, HDA SBU) przechowuje zbiory akt z przesłuchań NKWD, które zawierają również pewne informacje o ukraińskich nacjonalistach. Ponieważ przesłuchania NKWD były prowadzone z użyciem przemocy, a w niektórych przypadkach stosowano tortury, takie dokumenty powinny być wykorzystywane z ostrożnością i porównywane z innymi źródłami. Archiwum Prowincji Alberta w Edmonton również ma w swoich zbiorach istotne dokumenty o „Ukraińskiej Rewolucji Narodowej” i postępowaniu OUN i UPA podczas II wojny światowej[89].

Inne ważne dokumenty dotyczące Bandery, OUN-UPA i niemieckiej okupacji Ukrainy znajdują się w Niemieckim Archiwum Federalnym (Bundesarchiv, BA) w Berlinie i Koblencji, w Archiwum Wojskowym (Militärarchiv, MA) we Freiburgu i w Archiwum Politycznym Ministerstwa Spraw Zagranicznych w Berlinie (Politisches Archiv des Auswärtigen Amtes, PAAA). W Archiwum Landu Nadrenii Północnej-Westfalii (Landesarchiv Nordrhein-Westfalen, LN-W) można studiować materiały z postępowania przygotowawczego przeciwko Theodorowi Oberländerowi. Akta te są ważne dla badania pogromu lwowskiego z 1941 roku i kampanii przeciwko ministrowi federalnemu ds. przesiedleńców, uchodźców i ofiar wojennych w rządzie Adenauera.

Dwa kolejne ważne źródła zbiorów dokumentów dotyczących Ukrainy podczas II wojny światowej to Archiwum Państwowe Federacji Rosyjskiej (Gosudarstwennyj Archiw Rossiiskoj Fiederacyi, GARF) i Rosyjskie Archiwum Państwowe Historii Społeczno-Politycznej (Rossiiskij Gosudarstwennyj Archiw Social’no-Politiczeskoj Istorii, RGASPI) w Moskwie. Archiwum Żydowskiego Instytutu Historycznego w Warszawie (AŻIH) przechowuje ogromny zbiór świadectw ocalałych Żydów, głównie zebranych między 1944 i 1947 rokiem w Polsce przez Centralną Żydowską Komisję Historyczną (CŻKH)[90]. Dwa inne ważne zbiory świadectw ocalałych znajdują się w archiwach Holocaust Memorial Museum w Waszyngtonie i w archiwum Yad Vashem. Shoah Foundation Institute Visual History Archive, które zostało założone w 1994 roku, również zgromadziło ogromną liczbę świadectw ocalałych. Wczesne dokumenty zgromadzone przez AŻIH są szczególnie ważne dla tego studium[91].

Bawarskie Główne Archiwum Państwowe (Bayerisches Hauptstaatsarchiv, BayHStA) i Monachijskie Archiwum Państwowe (Staatsarchiv München, StM) przechowują głównie dokumenty policyjne dotyczące Bandery i OUN podczas II wojny światowej. Kolejne ważne źródło do badań stanowią dokumenty znajdujące się w posiadaniu służb wywiadowczych, ale nie wszystkie z nich udzielają do nich dostępu. Dokumenty dotyczące wodza ukraińskich nacjonalistów w czasach zimnej wojny można znaleźć w National Archives and Records Administration w Waszyngtonie. Wiele ważnych protokołów przesłuchań członków OUN i partyzantów UPA i inne dokumenty dotyczące okresu zimnej wojny znajdują się w HAD SBU. Federalna Służba Bezpieczeństwa Federacji Rosyjskiej (Fedieral’naja Służba Bezopasnosti Rossijskoj Fiedieracyi, FSB) poinformowała mnie, że jej archiwa nie zawierają żadnych dokumentów dotyczących zabójstwa Bandery. Federalna Służba Wywiadowcza Niemiec (Bundesnachrichtendienst, BND) nie udostępniła większości istotnych dokumentów dotyczących ich współpracy z OUN.

Archiwum Muzeum Stepana Bandery w Londynie przechowuje pewne dokumenty dotyczące jego zabójstwa i emigrantów z OUN w okresie zimnej wojny. W ciągu ostatnich dwóch dekad kilka ważnych edycji dokumentów dotyczących Bandery i OUN-UPA ukazało się na Ukrainie. Niektóre z nich, takie jak trzytomowe Stepan Bandera w dokumentach radzieckich organów bezpieczeństwa państwa, wraz z dokumentami z Archiwum Państwowego Służby Bezpieczeństwa Ukrainy były ważnym źródłem informacji dla tego studium[92].

Literatura

Do czasu powstania niniejszego opracowania nie napisano żadnej naukowej biografii Bandery ani studium jego kultu, ale w ostatnich dwóch dekadach powstało wiele ważnych prac dotyczących tematów związanych z tymi zagadnieniami. Publikacje te zostały opublikowane po niemiecku, angielsku, polsku, rosyjsku, ukraińsku i w innych językach. Obejmują one takie tematy, jak OUN, UPA, II wojna światowa i Holokaust na Ukrainie, okupacja radziecka Ukrainy i konflikt polsko-ukraiński w okresie międzywojennym. Z uwagi na ich ogromną objętość tylko te najważniejsze z punktu widzenia celów tej książki zostaną krótko omówione w tym miejscu.

Złożoność okresu międzywojennego i stosunków między Żydami, Polakami i Ukraińcami w II Rzeczypospolitej oraz sytuacja polityczna Ukraińców w szczególności były przedmiotem badań między innymi Christopha Micka, Maksyma Hona, Timothy Snydera, Jerzego Tomaszewskiego i Roberta Potockiego[93]. Frank Golczewski opublikował monumentalną monografię stosunków niemiecko-ukraińskich w latach 1914–1939[94]. Los Ukraińców w Cesarstwie Habsburskim i Imperium Rosyjskim oraz temat nacjonalizmu ukraińskiego w XIX wieku był badany w latach osiemdziesiątych XX wieku między innymi przez Johna-Paula Himkę, a później przez historyków takich jak Jarosław Hrycak[95]. Wieloetniczny charakter terytoriów ukraińskich został przedstawiony między innymi przez Andreasa Kappelera, Natalię Jakowenko, Marka von Hagena i wielu innych uczonych[96]. Bohdan Bociurkiw opublikował ważną monografię o Ukraińskim Kościele Greckokatolickim[97]. Antony Polonsky napisał trzytomowe studium poświęcone Żydom w Polsce, na Ukrainie i w Rosji[98].

Do chwili obecnej trzech badaczy opublikowało monografie OUN. W 1955 roku John Armstrong wydał swoje klasyczne, a zarazem problematyczne studium. Monografie Romana Wysockiego i Franziski Bruder ukazały się po rozpadzie Związku Radzieckiego, kiedy możliwe stały się badania w archiwach postradzieckich. Wysocki skoncentrował się na OUN w Polsce w latach 1929–1939. Bruder napisała krytyczne i oparte na wszechstronnych studiach opracowanie omawiające ideologię ukraińskich nacjonalistów, zwracając szczególną uwagę na antysemityzm oraz przemoc polityczną i etniczną[99]. Innym solidnym naukowcem, który zajmuje się antysemityzmem OUN, jest Marco Carynnyk[100]. Alexander Motyl w 1980 roku i Tomasz Stryjek w 2000 roku opublikowali prace poświęcone ukraińskim myślicielom politycznym, w tym Dmytro Doncowowi, głównemu ideologowi pokolenia Bandery[101]. Grzegorz Motyka opublikował najpełniejszą monografię o UPA, w której zbadał również konflikt polsko-ukraiński w czasie II wojny światowej, wymierzone w Polaków okrucieństwa we wschodniej Galicji i na Wołyniu oraz konflikt między OUN-UPA i władzami radzieckimi. Jednak studium Motyki tylko marginalnie zbadało przemoc nacjonalistów ukraińskich skierowaną przeciwko Żydom[102]. Ważne artykuły o ukraińskiej policji, OUN, UPA i przemocy etnicznej zostały napisane przez Alexandra Prusina[103]. Jeffrey Burds opublikował artykuły o konflikcie między nacjonalistami ukraińskimi i UPA oraz o początkach zimnej wojny na Ukrainie[104]. Alexander Statiev wydał opartą na solidnych badaniach monografię konfliktu między ukraińskimi nacjonalistami i władzami radzieckimi, a Katrin Boeckh o stalinizmie na Ukrainie[105].

Ważna publikacja o niemieckiej okupacji wschodniej Ukrainy (Reichskommisariat Ukraine) w czasie II wojny światowej, która poświęca również uwagę przemocy etnicznej realizowanej przez OUN i UPA na Wołyniu, została napisana przez Karela Berkhoffa[106]. Dieter Pohl wydał monografię o niemieckiej okupacji wschodniej Galicji, w której opisał dogłębnie, jak Niemcy z pomocą lokalnej policji ukraińskiej prześladowali i eksterminowali Żydów. Jednak rola OUN, UPA i lokalnej ludności w Holokauście jest niedostatecznie uwzględniona[107]. Thomas Sandkühler, który również opublikował monografię o niemieckiej okupacji zachodniej Galicji, potraktował rolę organizacji nacjonalistów do pewnego stopnia bardziej poważnie niż Pohl, ale również skoncentrował się na niemieckich sprawcach[108]. Zarówno Diether Pohl, jak i Frank Golczewski opublikowali kilka ważnych artykułów o policji ukraińskiej i o kolaboracji Ukraińców z Niemcami[109]. Shmuel Spector zbadał Holokaust na Wołyniu, zwracając szczególną uwagę na sprawozdania ocalałych, na podstawie których opracował ważne studium, które nie marginalizuje nieniemieckich sprawców[110]. Dekadę temu Hans Heer poświęcił artykuł o pogromie lwowskim w 1941 roku, a John-Paul Himka, Christoph Mick i ja zrobiliśmy to samo ostatnio, bardziej dokładnie i mniej jednostronnie[111]. W 2015 roku, po ukazaniu się tej książki, Kai Struve opublikował obszerne studium pogromów na Ukrainie zachodniej[112]. Ocalali z Holokaustu historycy Philip Friedman i Eliyahu Yones również przeprowadzili ważne badania nad różnymi aspektami eksterminacji Żydów na zachodniej Ukrainie, w tym nad pogromem lwowskim, oraz nad postawą UPA wobec Żydów[113]. Jeden z tych historyków Aharon Weiss napisał ważny artykuł analityczny o Ukraińcach, którzy popełniali zbrodnie, i tych, którzy szli na ratunek ofiarom[114]. W 2012 roku Witold Mędykowski opublikował transnacjonalne studium o pogromach, które miały miejsce w lecie 1941 roku na Białorusi, w państwach bałtyckich, Polsce, Rumunii i na Ukrainie[115]. Omer Bartov, Wendy Lower, Kai Struve i Timothy Snyder przedłożyli z kolei publikacje na temat różnych zagadnień związanych z Zagładą na zachodniej Ukrainie[116].

Kilkunastu badaczy zapoznało czytelników z materiałami na temat ukraińskiej diaspory, ale z wyjątkiem artykułów autorstwa Johna-Paula Himki, Pera Andersa Rudlinga i moich historia OUN i ukraińskiego nacjonalizmu w diasporze pozostała nietknięta[117]. O postradzieckich aktach z przesłuchań i procesów oraz o problemach metodologicznych związanych z ich analizą pisali Diana Dumitru, Tanja Penter, Alexander Prusin i Vladimir Solonari[118]. Tarik Cyril Amar opublikował artykuł o Holokauście w dyskursie radzieckim na zachodniej Ukrainie[119]. Per Anders Rudling, Anton Szechowcow i Andreas Umland przedstawili kilka artykułów o radykalnych grupach i partiach prawicowych po 1990 roku na Ukrainie[120]. Problem, czy ukraiński nacjonalizm jest formą faszyzmu, był omawiany w publikacjach Franka Golczewskiego, Antona Szechowcowa, Ołeksandra Zajcewa i moich[121].

Jak już wspomniałem, w ostatnich dwóch dekadach ukazało się na Ukrainie wiele tomów przedrukowanych dokumentów archiwalnych[122]. Obejmują one wiele ważnych materiałów i nie powinno się ich wykluczać wyłącznie dlatego, że ich autorzy, tacy jak Wołodymyr Serhijczuk, zaprzeczają, że OUN i UPA stosowały przemoc etniczną i polityczną, albo jak Iwan Patryljak cytują byłego Wielkiego Czarownika Ku Klux Klanu Davida Duke’a jako „eksperta” od „kwestii żydowskiej” w Związku Radzieckim[123]. Poza wspomnianymi wyżej studiami akademickimi wiele książek napisali weterani z OUN, UPA i Waffen-SS Galizien, z których część została profesorami na zachodnich uniwersytetach. Po rozpadzie Związku Radzieckiego apologetyczna i wybiórcza narracja, zainicjowana przez tych historyków i innych autorów, została przejęta przez większość młodych ukraińskich patriotycznie nastawionych pracowników nauki i działaczy mieszkających na zachodniej Ukrainie. Z jednej strony prace historyków takich jak Mykoła Posiwnycz i weteranów OUN jak Petro Mirczuk zawierają ważne materiały do biografii Bandery. Z drugiej strony propagują one kult prowidnyka i dlatego analizowane są w rozdziałach dziewiątym i dziesiątym, w których omawiam kult Bandery[124]. W 1997 roku prezydent Łeonid Kuczma utworzył komisję do badania historii OUN i UPA pod kierownictwem Stanisława Kulczyckiego, która opublikowała kilka zbiorów dokumentów i prac dotyczących ukraińskiego nacjonalizmu i II wojny światowej[125].

Cele, możliwości i ograniczenia

W książce tej badam życie i kult Bandery. Koncentruję się w niej na jego życiu politycznym, a nie prywatnym. Zwracam uwagę na jego myśli i światopogląd, które można zrekonstruować na podstawie książek i gazet, które czytał, publikował albo redagował, opinie, które żywił i które publicznie głosił, jak również na podstawie działalności bojowej i propagandowej, którą organizował i w której uczestniczył. Historia OUN i UPA zajmuje znaczną część tego studium, by zapewnić wiedzę dla ram życia i działalności przywódcy tych organizacji. Forma tej książki zdeterminowana jest przez interesy badawcze, długi okres objęty narracją i zastosowane metody. Różni się zatem od studiów, które rozważają i zalety, i wady nacjonalizmu albo socjalizmu w życiu narodu, albo eksplorują krótkookresowe procesy, takie jak kolaboracja w konkretnym regionie albo kraju w czasie II wojny światowej.

Książka ta jest napisana „pod prąd” w celu ujawnienia kilku ukrytych, zapomnianych, ignorowanych albo zaciemnionych aspektów historii Ukrainy i innych historii narodowych. Oczywiście nie dąży do usprawiedliwienia okrucieństw popełnionych przez Niemców, Rosjan, Polaków czy jakikolwiek inny naród albo grupę podczas II wojny światowej lub po wojnie, ale nie może zaprezentować – ani nie pretenduje do tego, aby pokazać – wszystkich istotnych aspektów w pełni całościowy sposób. Poświęcam w niej więcej uwagi tematom etnicznej i politycznej przemocy popełnionej przez OUN i UPA niż niemieckiej i radzieckiej polityce okupacyjnej na Ukrainie. Metoda prezentowania historii zdeterminowana jest przez główny temat tego studium, którym jest Bandera i jego rola w ukraińskim ruchu ultranacjonalistycznym. Niektóre części tej książki mogą zatem pozostawiać wrażenie, że głównymi sprawcami Holokaustu na zachodniej Ukrainie byli ukraińscy nacjonaliści, a nie okupujący ją Niemcy i policja ukraińska. Celem tej publikacji nie jest dowodzenie takiej tezy. W opracowaniu tym jasno podaję szacunki dotyczące odsetka ludzi, którzy zostali zabici przez Niemców i ukraińską policję z jednej strony oraz przez OUN i UPA, a także innych ukraińskich sprawców z drugiej strony.

Nie jest celem tej książki dowodzenie, że wszyscy Ukraińcy ze wschodniej Galicji i Wołynia (a tym bardziej nie wszyscy Ukraińcy w ogóle) popierali politykę OUN, walczyli w UPA, byli zaangażowani w Zagładę, czystki etniczne przeciwko ludności polskiej i inne formy przemocy etnicznej i politycznej, których dopuściły się nacjonalistyczne organizacje, albo że zgadzali się z takimi działaniami. Zgłębiam wzajemne związki między nacjonalizmem i przemocą popełnianą w jego imię, ale nie pomijam czynników ekonomicznych, społecznych i politycznych, które przyczyniły się do konfliktów etnicznych albo tworzenia się ruchów faszystowskich.

Nie neguję też faktu, że podczas II wojny światowej Ukraińcy byli zarówno ofiarami, jak i sprawcami i że te same osoby, które były zaangażowane w przemoc etniczną i polityczną, mogły stać się ofiarami reżimu radzieckiego. Co więcej, nie twierdzę, że wszyscy Ukraińcy, którzy należeli do OUN albo UPA, byli faszystami albo radykalnymi nacjonalistami. Do OUN albo UPA wstępowano z różnych powodów i przyłączali się do nich różni ludzie, część z nich pod przymusem. Co za tym idzie, nie zakładam, że wszyscy Ukraińcy, którzy wstąpili do nich, popełnili mordy albo że wśród Ukraińców tylko członkowie OUN i UPA byli zaangażowani w Holokaust albo inne okrucieństwa. Takie założenie zniekształciłoby rzeczywistość i usprawiedliwiałoby takie grupy jak nienacjonalistycznie nastawieni Ukraińcy, policja ukraińska i Ukraińcy, którzy uczestniczyli w Zagładzie przede wszystkim ze względów ekonomicznych i innych pozapolitycznych powodów. Wreszcie, ukraińskie partie polityczne i organizacje inne niż OUN pojawiają się w prezentowanych rozważaniach tylko marginalnie, ponieważ monografia ta koncentruje się na Banderze i OUN. W rezultacie czytelnicy mogą odnieść wrażenie, że OUN było organizacją, która zdominowała całe życie polityczne Ukrainy i jej historię. To, oczywiście, nie jest prawdą. Wiele innych organizacji i partii nacjonalistycznych, demokratycznych, konserwatywnych i komunistycznych istniało na Ukrainie przed II wojną światową, a także wywierało wpływ na tamtejsze życie polityczne, ale nie są one tematem tej książki.

CIĄG DALSZY DOSTĘPNY W PEŁNEJ, PŁATNEJ WERSJI

PEŁNY SPIS TREŚCI:

PRZEDMOWA I PODZIĘKOWANIA

LISTA SKRÓTÓW

NOTA O JĘZYKU, NAZWACH I TRANSLITERACJI

WPROWADZENIE

Osoba

Kult, mit, charyzma i rytuały

Ukraiński nacjonalizm i nacjonalizm integralny

OUN i faszyzm

Faszyzm, nacjonalizm i radykalna prawica

Sakralizacja polityki i dychotomia heroizacji-demonizacji

Pamięć, tożsamość, symbol i negacja

Ludobójstwo, masowa przemoc i złożoność Holokaustu

Dokumenty, interpretacje i manipulacje

Literatura

Cele, możliwości i ograniczenia

Rozdział 1. HETEROGENICZNOŚĆ, NOWOCZESNOŚĆ I ZWROT NA PRAWO

Perspektywa „długiego trwania” a heterogeniczność historii ukraińskiej

Ukraińska „heroiczna nowoczesność”

Przegrana walka o państwowość ukraińską

Brak państwa ukraińskiego i konflikt polsko-ukraiński

OUN: rasizm, faszyzm, rewolucja, przemoc i walka o państwo ukraińskie

Przepaść pokoleniowa i droga do masowego zrywu

Przemoc etniczna i polityczna

Współpraca, życie poza Ukrainą i finansowanie

Ideologia

Podsumowanie

Rozdział 2. KSZTAŁTOWANIE OSOBOWOŚCI

Rodzina, edukacja, początki działalności i zaangażowanie polityczne

Kariera w OUN

Światopogląd

Podsumowanie

Rozdział 3. ZABÓJSTWO PIERACKIEGO ORAZ PROCESY W WARSZAWIE I LWOWIE

Zabójstwo Pierackiego

Ideologiczny wymiar zabójstwa Pierackiego

Proces OUN w Warszawie

Proces OUN we Lwowie

Następstwa procesów

Bandera w polskich więzieniach

Podsumowanie

Rozdział 4. „UKRAIŃSKA REWOLUCJA NARODOWA”: MASOWA PRZEMOC...I KATASTROFA POLITYCZNA

Początek II wojny światowej

Rozłam w OUN

Drugi Wielki Kongres Ukraińskich Nacjonalistów w Krakowie

Praktyczne przygotowania do „Ukraińskiej Rewolucji Narodowej”

„Ukraińska Rewolucja Narodowa”

Pogromy, proklamacje i obchody narodowe we Lwowie

Pogromy i tworzenie państwa na zachodniej Ukrainie

Listy i przywódcy

Bilans „Ukraińskiej Rewolucji Narodowej”

Działalność i odpowiedzialność Bandery

Podsumowanie

Rozdział 5. RUCH OPORU, KOLABORACJA I LUDOBÓJCZE ASPIRACJE

OUN-M i kwestia Ukrainy wschodniej

Brak porozumienia

Ukraina bez Bandery

Policja ukraińska i OUN-B

OUN-B w 1942 roku

UPA – masowa przemoc i „demokratyzacja”

UPA i masowa przemoc wobec Polaków

UPA i mordowanie Żydów

Bandera i banderowcy

Opór, dalsza kolaboracja i reaktywacja Bandery

Podsumowanie

Rozdział 6. III WOJNA ŚWIATOWA I GLOBALIZACJA UKRAIŃSKIEGO NACJONALIZMU

Podporządkowanie Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego

Konflikt między OUN-UPA i władzami radzieckimi

Operacja Rollback

Displaced Persons

Podsumowanie

Rozdział 7. PROWIDNYK NA UCHODŹSTWIE

Przeciwnicy i ofiary nazistowskich Niemiec

Bandera i konflikty w organizacji

Bandera i zachodnie służby wywiadowcze

Życie prywatne prowidnyka

Światopogląd Bandery po II wojnie światowej

Staszynśkyj, Oberländer, Lippolz i zabójstwo Bandery

Podsumowanie

Rozdział 8. BANDERA I PROPAGANDA RADZIECKA

Niemiecko-ukraińscy nacjonaliści

Burżuazyjni nacjonaliści

Reakcja podziemia nacjonalistycznego na propagandę radziecką

Hałan – radziecki męczennik i heroiczny intelektualista

Radzieccy bohaterowie i pomniki ofiar OUN-UPA

Bandera w późnym dyskursie radzieckim

Podsumowanie

Rozdział 9. ODRODZENIE KULTU

Śmierć i pogrzeb Bandery

Antykomunistyczne obchody, demonstracje i rytuały

Pierwsze muzeum Bandery

Historycy i kult Bandery

Podsumowanie

Rozdział 10. POWRÓT NA UKRAINĘ

Podwójna propaganda

Pierwszy pomnik Bandery na Ukrainie

Drugi zwrot na prawo

Kult Bandery w historiografii

Popularne biografie

Bandera i świat naukowy

Muzea Bandery

Zmartwychwstanie w Dublanach

Wola Zaderewacka i Uhrynów Stary

Ulice, tablice i pomniki Bandery

Upamiętnienia Bandery po rozpadzie Związku Radzieckiego

Prowidnyk na festiwalach, w pubach, w powieściach i w kinie

Postradzieckie pomniki ofiar OUN-UPA

Kresowiacy, polska martyrologia i Bandera

Spór o Banderę

Bandera w kontekście kultów innych przywódców

ZAKOŃCZENIE

Osoba, ruch i kult

Faszyzm

Życie pozagrobowe

Niezdolność do przeżywania żałoby, brak empatii, sakralizacja i trauma

SŁOWNIK

BIBLIOGRAFIA

Zbiory archiwalne:

Gazety:

Filmy:

Wywiady:

Prace opublikowane

1 Ian Kershaw, Hitler 1889–1936: Hybris, przeł. Przemysław Bandel, Poznań, Dom Wydawniczy Rebis 2013, s. XXIX.

2 Aristotle A. Kallis, Fascism, ‘Charisma’ and ‘Charismatisation’: Weber’s Model of ‘Charismatic Domination’ and Interwar European Fascism, „Totalitarian Movements and Political Religions”, t. 7, nr 1 (2006), s. 25.

3 Aristotle A. Kallis, Fascism, ‘Charisma’ and ‘Charismatisation’, s. 25–26.

4 Albert Bergesen, Die rituelle Ordnung, [w:] Ritualtheorien: Ein einführendes Handbuch, red. Andréa Belliger i David J. Krieger, Opladen, Westdeutscher Verlag 1998, s. 50–51.

5 O kulcie przywódcy po jego śmierci zob. Sergio Luzzatto, The Body of Il Duce: Mussolini’s Corpse and the Fortunes of Italy, New York, Metropolitan Books 2005.

6 Heidi Hein-Kircher, Führerkult und Führermythos: Theoretische Reflexionen zur Einführung, [w:] Der Führer im Europa des 20. Jahrhunderts, red. Benno Ennker i Heidi Hein-Kircher, Marburg, Verlag Herder Institut 2010, s. 3.

7 Emilio Gentile, Mussolini as the Prototypical Charismatic Dictator, [w:] Charisma and Fascism in Interwar Europe, red. Roger Eatwell, Stein Ugevlik Larsen i António Costa Pinto, London, Routledge 2007, s. 125.

8 Cyt. [w:] Ian Kershaw, Mit Hitlera: Wizerunek a rzeczywistość w III Rzeszy, przeł. Jacek Lang, Zakrzewo, Wydawnictwo Replika 2010, s. 39.

9 Kurt Sontheimer, Antidemokratisches Denken in der Weimarer Republik, Monachium, Nymphenburger Verlagshandlung 1962, s. 273, cyt. [w:] Ian Kershaw, Mit Hitlera, s. 31.

10 Emilio Gentile, Mussolini as the Prototypical Charismatic Dictator, s. 113.

11 Aristotle A. Kallis, Fascism, ‘Charisma’ and ‘Charismatisation’, s. 29.

12 Ian Kershaw, Mit Hitlera, s. 31.

13 Roger Eatwell, Concept and Theory of Charismatic Leadership, [w:] Charisma and Fascism, s. 13.

14 Emilio Gentile, Mussolini as the Prototypical Charismatic Dictator, s. 114, 117, 119, 127.

15 Masaryk nie był ani faszystowskim, ani autorytarnym dyktatorem, ale jego charyzmę wykorzystano do stworzenia kultu, który pomógł legitymizować istnienie Czechosłowacji. Por. Andrea Orzoff, The Husbandman: Tomáš Masaryk’s Leader Cult in Interwar Czechoslovakia, „Austrian History Yearbook” 39 (2008), s. 121–137.

16 O kulcie Piłsudskiego zob. Heidi Hein, Der Piłsudski-Kult und seine Bedeutung für den polnischen Staat 1926–1939, Marburg, Verlag Herder Institut 2002.

17 O kulcie jednostki w Europie i charyzmatycznych przywódcach europejskich zob. Charisma and Fascism in Interwar Europe, red. Roger Eatwell, Stein Ugevlik Larsen i António Costa Pinto, London, Routledge 2007; Benno Ennker i Heidi Hein-Kircher, Der Führer im Europa des 20. Jahrhunderts, Marburg, Verlag Herder-Institut 2010; Balkan Strongmen: Dictators and Authoritarian Rulers of South Eastern Europe, red. Bernd J. Fischer, West Lafayette, Purdue UP 2007.

18 Christopher Flood, Political Myth: A Theoretical Introduction, New York, Garland Publishing. Inc. 1996, s. 164; Yves Bizeul, Theorien der politischen Mythen und Rituale, [w:] Politische Mythen und Rituale in Deutschland, Frankreich und Polen, red. Yves Bizeul, Berlin, Duncker & Humboldt 2000, s. 18.

19 Clifford Geertz, Ideologia jako system kulturowy, [w:] Clifford Geertz, Interpretacja kultur: Wybrane eseje, przeł. Maria M. Piechaczek, Kraków, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego 2005, s. 249–250; Yves Bizeul, Theorien der politischen Mythen, s. 16–17.

20 Anton Grabner-Haider, Ideologie und Religion: Interaktion und Sinnsysteme in der modernen Gesellschaft, Vienna, Herder 1981, s. 23–31; Yves Flood, Political Myth, s. 26. Na ten temat zob. też Hubert Schleichert, Wie man mit Fundamentalisten diskutiert, ohne den Verstand zu verlieren: Anleitung zum subversiven Denken, Monachium, C.H. Beck 1997.

21 Clifford Geertz, Ideologia jako system kulturowy, s. 249.

22 Terry Eagleton, Ideology: An Introduction, New York, Verso 1991, s. 43–44.

23 John A. Armstrong, Ukrainian Nationalism, New York, Columbia University Press 1963, s. 280.

24 John A. Armstrong, Ukrainian Nationalism, s. 20.

25 Ibidem, s. 20; Carlton Joseph Huntley Hayes, The Historical Evolution of Modern Nationalism, New York, The Macmillan Company 1950, s. 167.

26 John A. Armstrong, Ukrainian Nationalism, s. 20.

27 Ibidem, s. 22.

28 John Armstrong, Collaborationism in World War II: The Integral Nationalist Variant in Eastern Europe, „The Journal of Modern History”, t. 40, nr 3 (1968), s. 400.

29 Ołeksandr Zajcew znalazł dwa wyjątki, zob. Ołeksandr Zaitsev, André Härtel i Yuri Radchenko, De-Mythologizing Bandera: Towards a Scholarly History of the Ukrainian Nationalist Movement, „Journal of Soviet and Post-Soviet Politics and Society” t. 1, nr 2 (2015), s. 416.

30 John Armstrong, Ukrainian Nationalism, s. 20. O Charlesie Maurrasie i nacjonalizmie integralnym zob. Steve Bastow, Integral Nationalism, [w:] World Fascism: A Historical Encyclopedia, red. Cyprian P. Blamies, Santa Barbara, CA, ABC-CLIO 2006, t. 1, s. 338.

31 Constantin Iordachi, Comparative Fascist Studies: An Introduction, [w:] Comparative Fascist Studies: New Perspectives, red. Constantin Iordachi, London, Routledge 2009, s. 1.

32 Constantin Iordachi, Comparative Fascist Studies, s. 16; Kevin Passmore, Fascism: A Very Short Introduction, Oxford, Oxford University Press 2002, s. 10; Arnd Bauerkämper, Die „radikale Rechte” in Großbritanien, Göttingen, Vandenhoeck & Ruprecht 1991, s. 13–15, 143; Roger Eatwell, Introduction: New Styles of Dictatorship and Leadership in Interwar Europe, [w:] Charisma and Fascism, s. xxi.

33 Samuel Huston Goodfellow, Fascism as a Transnational Movement: The Case of InterWar Alsace, „Contemporary European History” t. 22, nr 1 (2013), s. 93; Philip Morgan, Fascism in Europe, 1919–1945, London, Routledge 2003, s. 168.

34 Stanley G. Payne, Fascism and Communism, „Totalitarian Movements and Political Religions” t. 1, nr 3 (2000), s. 1–15; Stanley G. Payne, Soviet Anti-fascism: Theory and Practice, 1921–45, „Totalitarian Movements and Political Religions” t. 4, No. 2 (2003), s. 1–62; Leonid Luks, Entstehung der kommunistischen Faschismustheorie: Die Auseinandersetzung der Komintern mit Faschismus und Nationalsozialismus 1921–1935, Stuttgart, Deutsche Verlags-Anstalt 1984.

35 Leonid Luks, Entstehung der kommunistischen Faschismustheorie, s. 109–111.

36 Leonid Luks, Entstehung der kommunistischen Faschismustheorie, s. 137; Stanley G. Payne, Soviet anti-fascism, s. 10, 15.

37 Georgi Dimitroff, The United Front Against War and Fascism: Report to the Seventh World Congress of the Communist International 1935, New York, Gama 1974, s. 7.

38 Stanley G. Payne, A History of Fascism 1914–1915, London, University College London 1995, s. 123–125.

39 Constantin Iordachi, Comparative Fascist Studies, s. 7–8; Daniel Ursprung, Faschismus in Ostmittel und Südosteuropa: Theorien, Ansätze, Fragestellungen, [w:] Der Einfluss von Faschismus und Nationalsozialismus auf Minderheiten in Ostmittel- und Südosteuropa, red. Mariana Hausleitner i Harald Roth Monachium, IKGS-Verlag 2006, s. 12–13; Stanley G. Payne, A History of Fascism, s. 128.

40 Hannah Arendt, Korzenie totalitaryzmu, t. 1–2, przeł. Daniel Grinberg, Mariola Szawiel, wyd. 3, Warszawa, Wydawnictwa Akademickie i Profesjonalne 2008; Zbigniew Brzezinski i Carl Joachim Friedrich, Totalitarian Dictatorship and Autocracy, Cambridge, Mass., Harvard University Press 1956. Zob. też Leonid Luks, Entstehung der kommunistischen Faschismustheorie, s. 12; Constantin Iordachi, Comparative Fascist Studies, s. 29–32.

41 Ernst Nolte, Der Faschismus in seiner Epoche, Monachium, Piper 1963; Eugen Weber, Action Française: Royalism and Reaction in Twentieth Century France, Stanford, Calif., Stanford University Press 1962; Varieties of Fascism: Doctrines of Revolution in the Twentieth Century, Princeton, NJ, Van Nostrand 1964. Pierwszy numer „Journal of Comparative History” poświęcony był faszyzmowi. Zob. „Journal of Comparative History” t. 1, nr 1 (1966).

42 O transnacjonalnej naturze ruchów i reżimów faszystowskich zob. Arnd Bauerkämper, Transnational Fascism: Cross-Border Relations between Regimes and Movements in Europe, 1922–1939, „East Central Europe” 37 (2010), s. 215–216, 236.

43 Aby zapoznać się z omówieniem i krytyką nowego konsensusu i teorii faszyzmu autorstwa Griffina, zob. Fascism Past and Present, West and East: An International Debate on Concepts and Cases in the Comparative Study of the Extreme Right, red. Roger Griffin, Werner Loh i Andreas Umland, Stuttgart, ibidem-Verlag 2006.

44 Robert Paxton, The Five Stages of Fascism, „The Journal of Modern History” t. 70, nr 1 (1998), s. 11–12. O różnicy między reżimem faszystowskim i ruchem faszystowskim zob. Aristotle A. Kallis, The ‘Regime-Model’ of Fascism, [w:] Comparative Fascist Studies, s. 217. Niektórzy inni badacze faszyzmu, jak Wolfgang Wippermann, przyjmują pogląd, że najwcześniejszy reżim faszystowski pojawił się w okresie II Cesarstwa Ludwika Napoleona między 1849 i 1852 rokiem. Ta interpretacja została wprowadzona przez Augusta Thalheimera i Otto Bauera. Zob. Stanley G. Payne, A History of Fascism, s. 125–126. Stanowisko Wolfganga Wippermanna zob. Wolfgang Wippermann, Faschismus: Eine Weltgeschichte vom 19. Jahrhundert bis heute, Darmstadt, Primus 2009, s. 16–21.

45 Roger Griffin, The Nature of Fascism, London 1991, Printer, s. 26. Później Griffin rozszerzył swoją definicję na „rewolucyjną formę nacjonalizmu opartą na mobilizacji wszystkich «zdrowych» energii społecznych i politycznych w celu stawienia oporu zalewowi «dekadencji», tak by osiągnąć cel odrodzenia narodowego, który to projekt obejmuje odrodzenie (palingenezę) zarówno kultury politycznej, jak i kultury społecznej i etycznej, na której się ona opiera”. Zob. Roger Griffin, General Introduction, [w:] Fascism: Critical Concept in Political Science, red. Roger Griffin i Matthew Feldman, London, Routledge 2004, t. 1, s. 6.

46 Roger Griffin, General Introduction, [w:] International Fascism: Theories, Cases, and the New Consensus, red. Roger Griffin, Oxford, Oxford University Press 1998, s. 2.

47 Ernst Nolte, Die Krise des liberalen Systems und die faschistischen Bewegungen, Monachium, Piper 1968, s. 385.

48 Roger Eatwell, The Nature of ‘Generic Fascism’: The ‘Fascist Minimum’ and the ‘Fascist Matrix’, [w:] Comparative Fascist Studies, s. 137.

49 Griffin uzupełnił później swoje pojęcie faszyzmu o negacje i wartości negatywne. Zob. Constantin Iordachi, Comparative Fascist Studies, s. 118–124.

50 Stanley G. Payne, A History of Fascism, s. 14.

51 Ibidem, s. 5, 14–15.

52 Ian Kershaw, Hitler and the Uniqueness of Nazism, [w:] Comparative Fascist Studies, s. 241.

53 George L. Mosse, The Fascist Revolution: Toward a General Theory of Fascism, New York, H. Fertig 1999, s. x–xi.

54 Michael Mann, Fascists, Cambridge, Cambridge University Press 2004, s. 2–4.

55 Ian Kershaw, Hitler 1889–1936: Hybris, s. 405.

56 Roger Griffin, Revolution from the Right: Fascism, [w:] Revolutions and the Revolutionary Tradition in the West 1560–1991, red. David Parker, Routledge, London 2000, s. 196.

57 Kevin Passmore, Fascism: A Very Short Introduction, s. 11–12, 25, 30–31.

58 Zeev Sternhell, fascism, [w:] Comparative Fascist Studies, s. 57.

59 Ian Kershaw, Hitler 1936–1941: Nemezis, przeł. Przemysław Bandel, Poznań, Dom Wydawniczy Rebis 2013, s. 62–67, 69–72; Stanley G. Payne, A History, s. 245–252; Volker Koop, In Hitlers Hand: Sonder und Ehrenhäftlinge der SS, Köln, Böhlau 2010, s. 95–109.

60 Armin Heinen, Die Legion „Erzengel Michael” in Rumänien Soziale Bewegung und politische Organisation: Ein Beitrag zum Problem des internationalen Faschismus, Monachium, Oldenbourg 1986, s. 461, 522; Volker Koop, In Hitlers Hand, s. 190–196.

61 W niemieckim świecie akademickim faszyzm i studia nad faszyzmem były marginalizowane, ponieważ wielu badaczy historii współczesnej zajmowało się przede wszystkim narodowym socjalizmem i osobliwością reżimu narodowosocjalistycznego. Doprowadziło to również do marginalizacji badań nad Holokaustem w powojennych Niemczech. Dyskusja między Rogerem Griffinem i badaczami krytycznymi wobec jego koncepcji faszyzmu zob. Roger Griffin, et al., Fascism Past and Present, a zwłaszcza Klaus Holz i Jan Weyand, ‘Wiedergeburt’ – ein nationalistisches Geschichtsbild; Bärbel Meurer, Ernst Nolte oder May Weber: Braucht die Wissenschaft einen (Gott-)Vater?, Stanley G. Payne, Commentary of Roger Griffin’s ‘Fascism’s new faces, Roger Griffin, Fascism Past and Present, s. 125, 151, 177. O historykach ukraińskich i faszyzmie zob. rozdział 9 i 10.

62 Ogólnie o nacjonalizmie zob. Benedict Anderson, Wspólnoty wyobrażone: Rozważania o źródłach i rozprzestrzenianiu się nacjonalizmu, przeł. Stefan Amsterdamski Kraków – Warszawa, Znak – Fundacja im. Stefana Batorego 1997; Eric J. Hobsbawm, Narody i nacjonalizm po 1780 roku: Program, mit, rzeczywistość, przeł. Jakub Maciejczyk i Marcin Starnawski, Warszawa, Difin 2010; Ernest Gellner, Narody i nacjonalizm, przeł. Teresa Hołówka, Warszawa, Państwowy Instytut Wydawniczy 1991.

63 George L. Mosse, Fascist Revolution, s. xi–xii; Zeev Sternhell, fascism, s. 575.

64 O użyciu terminów „radykalna prawica”, „ekstremistyczna prawica” i „skrajna prawica” zob. Uwe Backes, ‘Rechtsextremismus‘ – Konzeption und Kontroversen, [w:] Rechtsextreme Ideologien in Geschichte und Gegenwart, red. Uwe Backes, Köln, Böhlau 2003, s. 23–25, 30.

65 Emilio Gentile, The Sacralisation of Politics: Definitions, Interpretations and Reflections on the Question of Secular Religion and Totalitarianism, „Totalitarian Movements and Political Religions” t. 1, nr 1 (2000), s. 21–22.

66 Emilio Gentile, The Sacralisation of Politics, s. 23.

67 Ibidem, s. 23, 36–37.

68 Ibidem, s. 38.

69 O sakralizacji państwa zob. Emilio Gentile, Fascism as Political Religion, „Journal of Contemporary History” t. 25, nr 2–3 (1990), s. 248.

70 Clifford Geertz, Opis gęsty: W poszukiwaniu interpretatywnej teorii kultury, [w:] Clifford Geertz, Interpretacja kultur, s. 19–47. O tradycji wynalezionej zob. Tradycja wynaleziona, red. Eric Hobsbawm i Terence Ranger, przeł. Mieczysław Godyń i Filip Godyń, Kraków, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego 2008.

71 O dychotomii heroizacji-demonizacji w ruchach i reżimach totalitarnych zob. Peter Lambert i Robert Mallett, Introduction: The Heroisation-Demonisation Phenomenon in Mass Dictatorships, „Totalitarian Movements and Political Religions” t. 8, nr 3–4, (2007), s. 453–463. W kontekście Ukrainy zob. David Marples, Heroes and Villains: Creating National History in Contemporary Ukraine, Budapest, Central European University Press 2007.

72 O radzieckiej Ukrainie oraz ideologii i propagandzie Związku Radzieckiego zob. Katrin Boeckh, Stalinismus in der Ukraine: Die Rekonstruktion des sowjetischen Systems nach dem Zweiten Weltkrieg, Wiesbaden, Harrassowitz 2007; Terry Martin, The Affirmative Action Empire: Nations and Nationalism in the Soviet Union, 1923–1939, London, Cornell University Press 2001; William Jay Rish, The Ukrainian West: Culture and the Fate of Empire in Soviet Lviv, Cambridge, Mass., Harvard University Press 2011; Alexander Statiev, The Soviet Counterinsurgency in Western Borderlands, Cambridge, Cambridge University Press 2010; Amir Weiner, Making Sense of War: The Second World War and the Fate of the Bolshevik Revolution, New Jersey, Princeton University Press 2001; Serhy Yekelchyk, Stalin’s Empire of Memory: Russian-Ukrainian Relations in the Soviet Historical Imagination, Toronto, University of Toronto Press 2004. O partyzantach radzieckich na Ukrainie zob. Aleksandr Gogun, Partyzanci Stalina na Ukrainie: Nieznane działania 1941–1944, Warszawa, Bellona 2010.

73 O koncepcjach pamięci zob. Jeffrey K. Olick, The Politics of Regret: On Collective Memory and Historical Responsibility, New York, Routledge 2007, s. 17–35; Aleida Assmann, Der lange Schatten der Vergangenheit: Erinnerungskultur und Geschichtspolitik, Bonn, C.H. Beck 2007, s. 21–37.

74 O negowaniu Holokaustu zob. Deborah Lipstadt, Denying the Holocaust: The Growing Assault on Truth and Memory, New York, Free Press 1993; Michael Shermer i Alex Grobman, Denying History: Who Says the Holocaust Never Happened and Why Do They Say It?, Berkeley, University of California Press 2010; Michael Shafir, Between Denial and ‘Comparative Trivialization’: Holocaust Negationism in Post-Communist East Central Europe, „Analysis of Current Trends in Antisemitism” 19 (2002), s. 1–83.

75 O archiwach milczenia zob. Moritz Csáky, Ideologie der Operette und Wiener Moderne: Ein kulturhistorischer Essay, Vienna, Böhlau 1998, s. 228; Jacques Le Goff, Geschichte und Gedächtnis, Frankfurt, Campus Verlag 1992, s. 228. O etnicyzacji historii i pamięci zob. Christian Gerlach, Extremely Violent Societies: Mass Violence in the Twentieth-Century World, Cambridge, Cambridge University Press 2010, s. 255–265; Jeffrey Burds, Ethnicity, Memory and Violence: Reflections on Special Problems in Soviet & East European Archives, „Comma. International Journal of Archives” nr 3–4 (2002), s. 69.

76 Friedrich Nietzsche, Poza dobrem i złem: Preludium do filozofii przyszłości, przeł. Grzegorz Sowiński, Kraków, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego 2012, § 68, s. 86. W niemieckim oryginale: „»Das hab ich getan«, sagt mein Gedächtnis. »Das kann ich nicht getan haben« – sagt mein Stolz und bleibt unerbittlich. Endlich gibt das Gedächtnis nach”.

77 Christian Gerlach, Extremely Violent Societies, s. 2–3, 5–6; Alexander Korb, Understanding Ustaša violence, „Journal of Genocide Research” t. 12, nr 1–2 (2010), s. 1–14. Ogólnie na temat pojęcia i znaczenia „genocydu” zob. Dan Stone red., The Historiography of Genocide, New York, Palgrave Macmillan 2008.

78 Laura Jockusch, Collect and Record! Jewish Holocaust Documentation in Early Postwar Europe, Oxford, Oxford University Press 2012, s. 196–201. O Wulfie zob. też Nicolas Berg, Der Holocaust und die westdeutschen Historiker: Erforschung und Erinnerung, Göttingen, Wallstein 2003, s. 337–363. Za informację o napiętnowaniu Josefa Wulfa przez historyków z Institut für Zeitgeschichte wdzięczny jestem Jürgenowi Zaruskiemu, długoletniemu pracownikowi tej instytucji.

79 Laura Jockusch, Collect and Record!, s. 196–201. O debacie między Freidländerem i Broschatem zob. też Saul Friedländer, Nachdenken über den Holocaust, Monachium, C.H. Beck 2007, s. 78–124.

80 Saul Friedländer, Czas eksterminacji: Nazistowskie Niemcy i Żydzi 1939–1945, przeł. Sławomir Kupisz, Anna Maria Nowak, Krzysztof Masłowski, Warszawa, Prószyński Media 2010, s. 15–16.

81 Jan Tomasz Gross, Sąsiedzi: Historia zagłady żydowskiego miasteczka, wyd. 3, Sejny, Fundacja Pogranicze 2008.

82 Christopher Browning, Pamięć przetrwania: Nazistowski obóz pracy oczami więźniów, przeł. Hanna Pustuła-Lewicka, Wołowiec, Wydawnictwo Czarne 2012, s. 1–12; Omer Bartov, Eastern Europe as the Site of Genocide, „The Journal of Modern History”, t. 80, nr 3 (2008), s.  562, 572.

83 O metodologii wykorzystywania świadectw ocalonych i protokołów przesłuchań prowadzonych przez służby radzieckie zob. Vladimir Solonari, Patterns of Violence: The Local Population and the Mass Murder of Jews in Bessarabia and Northern Bukovina, July-August 1941, „Kritika: Explorations in Russian and Eurasian History”, t. 8, nr 4 (2007), s. 753–755; Jan Grabowski, Hunt for the Jews: Betrayal and Murder in German-Occupied, Bloomington, Indiana University Press 2013, s. 11–15; Grzegorz Rossoliński-Liebe, Der Verlauf und die Täter des Lemberger Pogroms vom Sommer 1941: Zum aktuellen Stand der Forschung, „Jahrbuch für Antisemitismusforschung” 22 (2013), s. 210–211; Alexander Prusin, ‘Fascist Criminals to the Gallows!’: The Holocaust and Soviet War Crimes Trials, December 1945–February 1946, „Holocaust and Genocide Studies” t. 17, nr 1 (2003), s. 1–30; Tanja Penter, Collaboration on Trial: New Source Material on Soviet Postwar Trials against Collaborators, „Slavic Review” t. 64, nr 4 (2005), s. 782–790. Pierwsza monografia o II wojnie na Ukrainie, w której wykorzystano świadectwa ocalałych, została napisana przez Franziskę Bruder. Zob. Franziska Bruder, „Den ukrainischen Staat erkämpfen oder sterben!” Die Organisation Ukrainischer Nationalisten (OUN) 1929–1948, Berlin, Metropol Verlag 2007. Wcześniejsze publikacje nie wykorzystywały świadectw ocalałych, lecz głównie dokumenty niemieckie i radzieckie. Zob. np. John A. Armstrong, Ukrainian Nationalism; Dieter Pohl, Nationalsozialistische Judenverfolgung in Ostgalizien 1941–1944: Organisation und Durchführung eines staatlichen Massenverbrechens, Monachium, Oldenbourg 1997; Frank Grelka, Die ukrainische Nationalbewegung unter deutscher Besatzungsherrschaft 1918 und 1941/42, Wiesbaden, Harrassowitz 2005.

84 Por. OUN w switli postanow Welykych Zboriw, np. Zakordonni Czastyny Orhanizaciji Ukrajinśkych Nacionalistiw 1955, s. 44–45 z oryginalnym wydaniem z 1941 roku Postanowy II. Wełykoho Zboru Orhanizaciji Ukrajinśkych Nacionalistiw, CDAHO f. 1, op. 23, spr. 926, k. 199.

85 Pro wnesennja wyprawłeń do fil’mu ‘Wbywca widomyj, CDAHO f. 1, op. 25, spr. 869, k. 32, przedrukowane [w:] Ljubow Krupnyk, Formuwannja switohljadnych ustanowok pro Druhu switowu wijnu zasobamy radjanśkoho kino (materialy CDAHO Ukrajiny, 1973 r.), „Mołoda Nacija. Almanach” t. 41, nr 4 (2006), s. 116–117.

86 Zob. B.F. Sabrin, Alliance for Murder: The Nazi-Ukrainian Nationalist Partnership in Genocide, New York, Sarpedon 1991, s. 172. O Szeptyckim zob. Julian J. Bussgang, Metropolitan Sheptytsky: A Reassessment, „Polin. Studies in Polish Jewry” 21 (2009), s. 401, 404; Julijan Busgang, Mytropołyt Szeptyćkyj: Szcze odyn pohljad na żyttja i dijal’nist’, Lwów, Drukarśki kunszty 2009, s. 18, 19. Jestem wdzięczny Marco Carynnykowi za jego spostrzeżenie. Mnie również zmyliło zdjęcie w Alliance for Murder. Zob. Grzegorz Rossoliński-Liebe, The ‘Ukrainian National Revolution’ of Summer 1941, „Kritika: Explorations in Russian and Eurasian History” t. 12, nr 1 (2011), s. 98.

87 Mykoła Kłymyszyn, W pochodi do woli, Detroit, Ukrainska Knyharnia 1987, t. 1, s. 333.

88 Jewhen Stachiw, Kriz’tjurmy, pidpillja i kordony, Kijów, Rada 1995, s. 100.

89 O „Ukraińskiej Rewolucji Narodowej” zob. rozdział 4 i Grzegorz Rossoliński-Liebe, ‘Ukrainian National Revolution’, s. 83–114.

90 O historii CŻKH i innych instytucji gromadzących świadectwa ocalałych we wczesnym okresie powojennym zob. Laura Jockusch, Collect and Record!, s. 5–7, 36–37, 89–98.

91 Zob. podrozdział Ludobójstwo, masowa przemoc i złożoność Holokaustu w tym Wprowadzeniu.

92 Stepan Bandera u dokumentach radjanśkych orhaniw derżawnoji bezpeky (1939–1959), red. Wołodymyr Serhijczuk, t. 1–3, Kijów, Wipol 2009. Trudno ocenić, jak wybiórcza – jeśli w ogóle – była edycja tomów Serhijczuka albo tomów wydanych przez Akademię Nauk w Kijowie.

93 Christoph Mick, Kriegserfahrungen in einer multiethnischen Stadt: Lemberg 1914–1947, Wiesbaden, Harrassowitz 2010; Maksym Hon, Maksym Hon, Iz krywdoju na samoti: Ukrajinśko-jiewrejiśki wzajemyny na zachidnoukrajinśkych zemlach u składi Pol’szczi (1935–1939), Równe, Vołynśki oberehy 2005; Timothy Snyder, Rekonstrukcja narodów: Polska, Ukraina, Litwa i Białoruś 1569–1999, przeł. Magda Pietrzak-Merta, Sejny, Fundacja Pogranicze 2006; Tajna wojna: Henryk Józewski i polsko-sowiecka rozgrywka o Ukrainę, przeł. Bartłomiej Pietrzyk, Kraków, Społeczny Instytut Wydawniczy Znak 2008; Robert Potocki, Polityka państwa wobec zagadnienia ukraińskiego w latach 1930–1939, Lublin, Instytut Europy Środkowo-Wschodniej 2003; Jerzy Tomaszewski, Ojczyzna nie tylko Polaków: Mniejszości narodowe w Polsce w latach 1918–1939, Warszawa, Młodzieżowa Agencja Wydawnicza 1985.

94 Frank Golczewski, Deutsche und Ukrainer 1914–1939, Paderborn, Ferdinand Schöningh 2010.

95 John-Paul Himka, Socialism in Galicia: The Emergence of Polish Social Democracy and Ukrainian Radicalism (1860–1890), Cambridge, HURI1983; ten sam, Serfdom in Galicia, „Journal of Ukrainian Studies” t. 9, nr 2 (1984), s. 3–28, Galician Villagers and the Ukrainian National Movement in the Nineteenth Century, Basingstoke, Macmillan 1998; Jarosław Hrycak, Narysy istoriji Ukrajiny: Formuwannja modernoji ukrajinśkoji naciji XIX–XX stolittja, Kijów, Heneza 2000.

96 Natalia Jakowenko, Choice of Name versus Choice of Path: The Names of Ukrainian Territories from the Late Sixteenth to the Late Seventeenth Century, [w:] A Laboratory of Transnational History: Ukraine and Recent Ukrainian Historiography, red. Georgiy Kasianov i Philipp Ther, Budapest, Central European University Press 2009, s. 117–48; Andreas Kappeler, From an Ethnonational to a Multiethnic to a Transnational Ukrainian History, [w:] A Laboratory of Transnational History, s. 51–80; Mark von Hagen, Revisiting the Histories of Ukraine, [w:] A Laboratory of Transnational History, s. 25–50.

97 Bohdan Bociurkiw, Ukrajinśka Hreko-Katołyćka Cerkwa i Radjanśka derżawa (1939–1950), Lwów, Wydawnyctwo Ukrajinśkoho Katołyćkoho Uniwersytetu 2005.

98 Antony Polonsky, The Jews in Poland and Russia, 1350–2008, t. 1–3, Oxford, The Littman Library of Jewish Civilization 2010–2012. [Istnieje polski przekład wersji skróconej: Antony Polonsky, Dzieje Żydów w Polsce i Rosji, przeł. Mateusz Wilk, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN 2014 (przyp. tłum.).]

99 John Armstrong, Ukrainian Nationalism; Roman Wysocki, Organizacja Ukraińskich Nacjonalistów: Geneza, struktura, program, ideologia, Lublin, Wydawnictwo Uniwersytetu Marie Curie-Skłodowskiej 2003; Franziska Bruder, Den ukrainischen Staat.

100 Marco Carynnyk, Foes of Our Rebirth: Ukrainian Nationalist Discussions about Jews, 1929–1947, „Nationalities Papers” t. 39, nr 3 (2011), s. 315–352.

101 Alexander Motyl, The Turn to the Right: The Ideological Origins and Development of Ukrainian Nationalism, 1919–1929, Boulder, East European Monographs 1980; Tomasz Stryjek, Ukraińska idea narodowa okresu międzywojennego: Analizy wybranych koncepcji, Wrocław, FUNNA 2000.

102 Grzegorz Motyka, Tak było w Bieszczadach: Walki polsko-ukraińskie 1943–1948, Warszawa, Oficyna Wydawnicza Volumen 1999, Ukraińska partyzantka 1942–1960: Działalność – Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów i Ukraińskiej Powstańczej Armii, Warszawa, Rytm 2006.

103 Alexander V. Prusin, Revolution and Ethnic Cleansing in Western Ukraine: The OUN-UPA Assault against Polish Settlements in Volhynia and Eastern Galicia, 1943–1944, [w:] Ethnic Cleansing in Twentieth-Century Europe, red. Steven Béla Várdy, T. Hunt Tooley, New York, Boulder: Social Science Monographs 2003, s. 517–535; Gabriel N. Finder i Alexander V. Prusin, Collaboration in Eastern Galicia: The Ukrainian Police and the Holocaust, „East European Jewish Affairs” t. 34, nr 2 (2004), s. 95–118.

104 Jeffrey Burds, AGENTURA: Soviet Informants’ Networks and the Ukrainian Underground in Galicia, 1944–1948, „East European Politics and Societies” t. 11, nr 1 (1996), s. 89–130; The Early Cold War in Soviet West Ukraine, 1944–1948, „The Carl Beck Papers in Russian & East European Studies”, Number 1505. Pittsburgh, The Center for Russian and East European Studies 2001; Gender and Policing in Soviet West Ukraine, 1944–1948, „Cahiers du Monde russe” t. 42, nr 2–4 (2001), s. 279–320.

105 Alexander Statiev, Soviet Counterinsurgency; Katrin Boeckh, Stalinismus in der Ukraine.

106 Karel Berkhoff, Harvest of Despair: Life and Death in Ukraine under Nazi Rule, Cambridge, Belknap Press of Harvard University 2004.

107 Dieter Pohl, Nationalsozialistische Judenverfolgung in Ostgalizien 1941–1944: Organisation und Durchführung eines staatlichen Massenverbrechens, Monachium, Oldenbourg 1997. Podobny punkt widzenia zob. Frank Grelka, Die ukrainische Nationalbewegung

108 Thomas Sandkühler, „Endlösung” in Galizien: Der Judenmord in Ostpolen und die Rettungsinitiativen von Berthold Beitz 1941–1944, Bonn, Diezt 1996.

109 Dieter Pohl, Ukrainische Hilfskräfte beim Mord an den Juden, [w:] Die Täter der Shoah: Fanatische Nationalisten oder normale Deutsche?, red. Gerhard Paul, Göttingen, Wallstein-Verlag 2002, s. 205–234; Frank Golczewski, Shades of Grey: Reflections on Jewish-Ukrainian and German-Ukrainian Relations in Galicia, [w:] The Shoah in Ukraine: History, Testimony, Memorialization, red. Ray Brandon i Wendy Lower, Bloomington, Indiana University Press 2008, s. 114–155; Frank Golczewski, Die Ukraine im Zweiten Weltkrieg, [w:] Geschichte der Ukraine, red. Frank Golczewski, Göttingen, Vandenhoeck & Ruprecht 1993, s. 241–260; Frank Golczewski, Die Kollaboration in der Ukraine, [w:] Kooperation und Verbrechen: Formen der „Kollaboration” im östlichen Europa 1939–1945, red Christoph Dieckmann, Babette Quinkert i Tatjana Tönsmeyer, Göttingen, Wallstein 2003, s. 151–182.

110 Shmuel Spector, The Holocaust of Volhynian Jews 1941–1944, Jerusalem, Achva Press 1990.

111 John-Paul Himka, The Lviv Pogrom of 1941: The Germans, Ukrainian Nationalists, and the Carnival Crowd, „Canadian Slavonic Papers” t. LIII, nr 2–4 (2011), s. 209–243; Christoph Mick, Incompatible Experiences: Poles, Ukrainians and Jews in Lviv under Soviet and German Occupation, 1939–44, „Journal of Contemporary History” t. 46, nr 2 (2011), s. 336–363; Hans Heer, Einübung in den Holocaust: Lemberg Juni/Juli 1941, „Zeitschrift für Geschichtswissenschaft” t. 49, nr 5 (2001), s. 409–427; Grzegorz Rossoliński-Liebe, Der Verlauf und die Täter, s. 207–243.

112 Kai Struve, Deutsche Herrschaft, ukrainischer Nationalismus, antijüdische Gewalt, Berlin, Walter de Gruyter 2015.

113 Philip Friedman, Ukrainian-Jewish Relations during the Nazi Occupation, [w:] Roads to Extinction, New York, Jewish Publication Society 1980. Artykuł ten został po raz pierwszy opublikowany w „YIVO Annual of Jewish Social Science” t. 12 (1958–1959), s. 259–263; Eliyahu Yones, Smoke in the Sand: The Jews of Lvov in the War Years 1939–1944, Jerusalem, Gefen Publishing House 2004.

114 Aharon Weiss, Jewish-Ukrainian Relations in Western Ukraine During the Holocaust, [w:] Ukrainian-Jewish Relations in Historical Perspective, red. Peter J. Potichnyj i Howard Aster, Edmonton, CIUS 2010, s. 409–420.

115 Witold Mędykowski, W cieniu gigantów: Pogromy 1941 r. w byłej sowieckiej strefie okupacyjnej, Warszawa, Instytut Studiów Politycznych Polskiej Akademii Nauk 2012.

116 Omer Bartov, Wartime Lies and Other Testimonies: Jewish-Christian Relations in Buczacz, 1939–1944, „East European Politics and Societies” t. 26, nr 3 (2011), s. 486–511; Wendy Lower, Pogroms, Mob Violence and Genocide in Western Ukraine, Summer 1941: Varied Histories, Explanations and Comparisons, „Journal of Genocide Research” t. 13, nr 3 (2011), s. 114–55; Timothy Snyder, The Life and Death of Western Volhynian Jewry, 1921–1945, [w:] Shoah in Ukraine, s. 77–113; Kai Struve, Rites of Violence? The Pogroms of Summer 1941, „Polin. Studies in Polish Jewry” 24 (2012), s. 257–274.

117 John-Paul Himka, A Central European Diaspora under the Shadow of World War II: The Galician Ukrainians in North America, „Austrian History Yearbook” 37 (2006), s. 17–31; Grzegorz Rossoliński-Liebe, Celebrating Fascism and War Criminality in Edmonton: The Political Myth and Cult of Stepan Bandera in Multicultural Canada, „Kakanien Revisited”, 12 (2010), s. 1–16; Grzegorz Rossoliński-Liebe, Erinnerungslücke Holocaust: Die ukrainische Diaspora und der Genozid an den Juden, „Vierteljahrshefte für Zeitgeschichte” t. 62, nr 3 (2014), s. 397–430; Per Anders Rudling, Multiculturalism, Memory, and Ritualization: Ukrainian Nationalist Monuments in Edmonton, Alberta, „Nationalities Papers” 39, 5 (2011), s. 733–768; Per Anders Rudling, The OUN, the UPA and the Holocaust: A Study in the Manufacturing of Historical Myths, „The Carl Beck Papers in Russian & East European Studies”, Number 2107, Pittsburgh, The Center for Russian and East European Studies 2011.

118 Diana Dumitru, An Analysis of Soviet Postwar Investigation and Trial Documents and Their Relevance for Holocaust Studies, [w:] The Holocaust in the East: Local Perpetrators and Soviet Responses, red. Michael David-Fox, Peter Holquist i Alexander M. Martin, Pittsburgh, University of Pittsburgh Press 2014, s. 142–157; Tanja Penter, Collaboration on Trial, s. 782–790; Alexander Prusin, ‘Fascist criminals to the gallows!’, s. 1–30; Vladimir Solonari, Patterns of Violence, s. 749–787.

119 Tarik Cyril Amar, A Disturbed Silence: Discourse on the Holocaust in the Soviet West as an Anti-Site of Memory, [w:] The Holocaust in the East, s. 158–184.

120 Per Anders Rudling, The Return of the Ukrainian Far Right: The Case of VO Svoboda, [w:] Analysing Fascist Discourse: European Fascism in Talk and Text, red. Ruth Wodak i John E. Richardson, New York, Routledge 2013, s. 228–255; Per Anders Rudling, Anti-Semitism and the Extreme Right in Contemporary Ukraine, [w:] Mapping the Extreme Right in Contemporary Europe: From Local to Transnational, red. Andrea Mammone, Emmanuel Godin i Brian Jenkins, London, Routledge 2012, s. 189–205; Anton Szechowcow i Andreas Umland, Pravoradikal’naja partijnaia politika w postsowietskoj Ukraine i zagadka elektoral’noj marginal’nosti ukrajinśkich ul’tranacionalistow w 1994–2009 godach, „Ab Imperio” 2 (2010), s. 1–29; Anton Shekhovtsov, The Creeping Resurgence of the Ukrainian Radical Right? The Case of the Freedom Party, „Europe-Asia Studies” t. 63, nr 2 (2011), s. 203–208.

121 Frank Golczewski, Deutsche und Ukrainer, s. 571–592; Grzegorz Rossoliński-Liebe, ‘Ukrainian National Revolution’, s. 83–114; Anton Shekhovtsov, By Cross and Sword: ‘Clerical Fascism’ in Interwar Western Ukraine, „Totalitarian Movements and Political Religions” t. 8, nr 2 (2007), s. 271–285; Nacionalizm i relihija: Hreko-katolyćka Cerkwa ta ukrajinśkyj nacionalistycznyj ruch v Hałyczyni (1920–1930-ti roky), red. Ołeksandr Zajcew, Lwów 2011, Wydavnyctvo Ukrajinśkoho Katołyćkoho Uniwersytetu; Ołeksandr Zajcew, Ukrajinśkyj integral’nyj nacionalizm (1920–1930-ti) roky: Narysy intelektual’noji istoriji, Kijów, Krytyka 2013.

122 Dwa zbiory dokumentów ważne dla tego studium to: Iwan Patryljak, Wijśkowa dijal’nist’ OUN (B) u 1940–1942 rokach, Kijów, Instytut Istoriji Ukrajiny 2004 oraz Stepan Bandera u dokumentach radjanśkych orhaniw derżawnoji bezpeky (1939–1959), t. 1–3, red. Wołodymyr Serhijczuk, Kijów, Wipol 2009.

123 Iwan Patryljak, Vijśkowa dijal’nist’ OUN (B), s. 326. O Serhijczuku zob. Grzegorz Rossoliński-Liebe, Der polnisch-ukrainische Historikerdiskurs über den polnisch-ukrainischen Konflikt 1943–1947, „Jahrbücher für Geschichte Osteuropas” 57 (2009), s. 65–66. Zob. też Grzegorz Rossoliński-Liebe, Debating, Obfuscating and Disciplining the Holocaust: Post-Soviet Historical Discourses on the OUN-UPA and other Nationalist Movements, „East European Jewish Affairs” t. 42, nr 3 (2012), s. 218.

124 Najważniejsze publikacje Petro Mirczuka związane z Banderą to: Stepan Bandera: Symwoł rewoljucijnoji bezkompromisowosty, New York, Orhanizacija oborony czotyrioch swobid Ukrajiny 1961; Narys istoriji OUN: 1920–1939, Kijów, Ukrajinśka Wydawnycza Spilka 2007. Publikacje Posiwnycza o Banderze, zob. Stepan Bandera: Dokumenty i materiały (1920–1930 rr.), red. Mykoła Posiwnycz, Lwów, Afisza 2006; Mykoła Posiwnycz, Stepan Bandera żyttja, pryswiaczene swobodi – Toronto, Litopys UPA 2008; Żyttja i dijal’nist’ Stepana Bandery: Dokumenty i materiały, red. Mykoła Posiwnycz, Tarnopol, Aston 2008; Żyttja i dijal’nist’ Stepana Bandery: Dokumenty i materiały, red. Mykoła Posiwnycz, Tarnopol, Aston 2011; Mykoła Posiwnycz, Warszawśkyj akt obwynuwaczennja Stepana Bandery ta towarysziw, Lwów, Centr doslidżeń wyzwol’noho ruchu 2005; Stepan Bandera: 1909–1959–2009: Zbirnyk statej, red. Mykoła Posiwnycz i Bohdan Hordasewycz, Lwów, Triada Pljus 2010.

125 O utworzeniu komisji zob.: http://zakon4.rada.gov.ua/laws/show/1004––97-%D0%BF (dostęp: 22 marca 2014). Komisja wydała takie prace jak OUN v 1941 rotsi: Dokumenty czastyna 1, red. Stanisław Kulczycki, Kijów, Instytut istoriji Ukrajiny NAN Ukrajiny 2006; A.W. Kentij, Narys istoriji Orhanizaciji Ukrajinśkych Nacionalistiw (1929–1941), Kijów, Instytut Istoriji Ukrajiny 1998.

Spis treści

PRZEDMOWA I PODZIĘKOWANIA

LISTA SKRÓTÓW

NOTA O JĘZYKU, NAZWACH I TRANSLITERACJI

WPROWADZENIE

Osoba

Kult, mit, charyzma i rytuały

Ukraiński nacjonalizm i nacjonalizm integralny

OUN i faszyzm

Faszyzm, nacjonalizm i radykalna prawica

Sakralizacja polityki i dychotomia heroizacji-demonizacji

Pamięć, tożsamość, symbol i negacja

Ludobójstwo, masowa przemoc i złożoność Holokaustu

Dokumenty, interpretacje i manipulacje

Literatura

Cele, możliwości i ograniczenia