agata furczyk

stegosaurus i inne

W I E R S Z Y D E Ł K A

Ilustrator piotruś furczyk

Fotograf agata furczyk

Fotograf grzegorz furczyk

Projektant okładki agata furczyk

© agata furczyk, 2021

© piotruś furczyk, ilustracje, 2021

© agata furczyk, fotografie, 2021

© grzegorz furczyk, fotografie, 2021

© agata furczyk, projekt okładki, 2021

Na prezentowany zbiorek składają się melodyjne wiersze dla dzieci, dopełnione poezją DLA DINOZAURÓW.

Uśmiechnięty i refleksyjny „Stegosaurus i inne. Wierszydełka” powstał z myślą o podarunku dla dzieci i ich opiekunów, objętych pomocą bielskiego, domowego hospicjum.

Osobliwy tomik uzupełniają ilustracje oraz zdjęcia z własnego archiwum. Motywem przewodnim jest MIESIĄC LUTY, który w moim kalendarzu zapełniają daty rodzinnych rocznic, dzięki czemu to jeden z najcieplejszych okresów w całym roku.

ISBN 978-83-8245-196-2

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. stegosaurus i inne

2. Cztery łapy, pies kudłaty

3. *** (Między drogą Donikąd)

4. Wyszły sobie…

1. Dwa bałwanki

2. Nie ma lekko…

3. Bałwankowa

4. Bez przerwy

5. Komandos

6. Stegosaurusy i inne

1. Triceratops —

2. Przed zimą para…

3. Zielony stegozaur —

4. Allozaur

5. Pterodaktyl

6. Raptor nie traktor

7. Zjadamy szpinak

8. Katarek jadł muchomorek

7. Za ufoludkiem

8. To jest kroko… dyl …!

9. Chrapie babcia…

10. Płyniemy Krutynią

11. Sroka, śnieg i brzoza…

12. Kot najsłodszy w świecie

13. Bajka

1. O miśku Pizzly, piracie czystym

2. Może spytacie… —

14. Mam rozterki

1. Gdzieś spod belki

2. Musia i Kisiek…

15. DLA DINOZAURÓW

1. *** (Kto jeszcze…)

2. Szpitalik

3. Szaroniebieski — ostatni

4. Ogrodnicy

5. Piosenka, która nie jest

Stało zaś tam sześć stągwi kamiennych przeznaczonych do żydowskich oczyszczeń, z których każda mogła pomieścić dwie lub trzy miary. Rzekł do nich Jezus: Napełnijcie stągwie wodą! I napełnili je aż po brzegi.

Jana 2,1 — 7

Stągwie napełnione nadzieją —

W podziękowaniu dla Zespołu Domowej Opieki Paliatywnej

w Bielsku-Białej

Cztery łapy, pies kudłaty

Za oknem mokry śnieg z nieba,

wiatr zetrze z policzków łezkę;

w taką pogodę jest ona

jak zwykle, dziewczyna z pieskiem.

Kto wyprowadza, wiadomo.

Piesek kudłaty lubi śnieg,

łapy są cztery, cześć — ścianie.

Kto lubi oczy niebieskie?

Codziennie swój list wysyła

spod bloku, dziesięć jest pięter,

a z każdym dniem rośnie siła

przyjaźni zwierzęciu wiernej.

Chybocze się jej postura,

jakby dźwigała dwie s t ą g w i e;

nieważna zamieć lub upał,

zręczny kundelek w dal ciągnie.

Do kogo dziś się uśmiechnie

promyczek wątłej nadziei?

Z pieskiem przez życie nam raźniej…

.. Ja czekam przecież w alei!

*** (Między drogą Donikąd)

Między drogą Donikąd

a uliczką Niczyje

mieszka z tatą, gdy chłodek

mały skrzat Włóczykijek.

Pewnie znasz go z doliny,

którą chadzał Muminek,

ale nie wiesz być może,

że miał w swojej opinii

WŁASNY domek przy piecu;

mówiąc skromniej — zapiecek.

Tam nie zmiata pajęczyn,

nawet muchę zawlecze.

W świat co ranek wyrusza,

ale stary Włóczykij

mówi: ja nie doczekam.

Zatem kolejnej zimy

trwają w książce o trollach

za okładką gdzieś z tyłu.

Za górami się schował,

zszedł doliny labirynt,

gdzie niewygórowanie

jak w tych bajkach dla dzieci

— Włóczykijek z plecakiem,

a w nim stosik rupieci.

Skrzaty — zwykle wesołe,

żwawe, nigdy cherlawe,

mogą spać wszak na liściu,

a nad ranem iść dalej.

Lubią z ludzi żartować,

niewidoczne w brzezinie,

że nam z brzozą, nie maślak —

lepiej pachnie kominek.

Przy kominku, niezmiennie

czeka wiosny Muminek,

grzebie łapką kot w żwirku.

Włóczykije — lubimy.

Jak dobrze, gdy sam już potrafisz!

Wyszły sobie…

Dwa bałwanki

Wyszły sobie dwa bałwanki;

pierwszy — z marchewkowej pianki

— nosek, oczka — dwa goździki,

a ten drugi wyszedł z krzykiem:

— Do bałwana ja nic nie mam,

ot, dla wprawy się rozgrzewam,

stale ćwiczę górne partie;

bywa tak, gdy kaszkiet — garnkiem.

— Trochę mało, zbita piana,

jak to wsadzić w garnek z rana?

Zerwał goździk — spojrzał — rozkwitł

z wiosną w uśmiech na rabatach.

Nie ma lekko…

Nie ma lekko nasz bałwanek.

Pośród rannych przepychanek

rondel wypadł za patelnią.

Trafił śnieżką w samo sedno:

— I co, bracie? M a s z  d z i ś  c h w i l ę ? —

Lepki sobie z sypkim typem,

by pogadał, chociaż smugi

miał od deszczu i ten drugi;

W końcu strącił sopel z noska:

— Już mi cieplej. (Ciekawostka).

Bałwankowa

Bałwankowa tematyka

od lat kilku szybko znika

gdzieś pod ziemię jak kamfora.

W ciepłym domku bywa chora.

[1] Niedźwiedź pizzly / grolar / nanulak to wyjątkowy przedstawiciel niedźwiedziowatych, będący krzyżówką niedźwiedzia grizli i niedźwiedzia polarnego.

[1] Sokołówka to szczyt położony na pograniczy pasm Magurki Wilkowickiej i Hrobaczej Łąki, ale jeżeli przyjmiemy, że Przełęcz Przegibek dzieli te pasma, to Sokołówka należy do pasma Magurki. Szczyt Sokołówki jest całkowicie zalesiony i pozbawiony jakichkolwiek widoków. Na górę nie prowadzi, żadna większa ścieżka, nie wspominając już nawet o szlaku. Sokołówka stanowi pierwszą, dość stromą przeszkodą w dojściu na Magurkę.
http://www.beskid-maly.pl/szczyty/sokolowka/

[2] GRAFIK W LAURKĘ — str. 15

[3] Henryk Pysz — twórca onkologii na Podbeskidziu.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.