Eliza Piotrowska

Stare radio. Wszystko gra!

Ilustracje Joanna Gębal

Tekst: Eliza Piotrowska

Ilustracje: Joanna Gębal

Redaktor prowadzący: Katarzyna Juszyńska

Redakcja: Katarzyna Juszyńska

Korekta: Anna Kapuścińska

Projekt graficzny i DTP: Ewa Sosnowska, Justyna Wiśniewska

© Copyright for text by Eliza Piotrowska, 2020

© Copyright for illustration by Joanna Gębal, 2020

© Copyright for this edition by Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o., Warszawa 2020

All rights reserved

Wydanie I

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

ISBN: 978-83-280-8576-3

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek / Virtualo Sp. z o.o.

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

02-672 Warszawa, ul. Domaniewska 48

tel. +48 22 826 08 82, fax +48 22 380 18 01

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

Spis treści

- Fototapeta

- Kisiel

- Szafa

- Ufoludek

- Strach

- Grająca szafa

- Radio

- Wakacje

- Radek

- Czas

- Kolacja

- Sen

- Książki

- Sąsiedzi

- Wojna

- Wydarzenia

- Fale

- Rytm

- Sonia

- Podwórko

- Dziewczyny

- Ukraina

- Mama

- Powitanie

- Gość

- Szyfr

- Alfabet Morse’a

- Tajemnica

- Film

- Kawa

- Wizyta

- Gabinet

- Zdjęcie

- I co teraz?

- Powrót

- Dziadek

- Lampa

- Pestka

- Kamyki

- LIST

- Przeprowadzka

- Niespodzianka

- Szaleństwo!

- Szczęście

- Początek

- Trzy tygodnie później

- Zakończenie

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Fototapeta

Cześć! Jestem Jaś. Mam dwóch starszych braci i odstające uszy. Uszy zakrywam włosami, a z braćmi jest trochę gorzej. Nasze mieszkanie jest duże, ale wydaje się małe, dlatego że to nas jest dużo. W jednym pokoju mieszkają mama z tatą, w drugim Radek, Michał i ja, a w trzecim – dziadek z babcią. W pokoju rodziców są białe ściany, w naszym pokoju każda ściana ma inny kolor, a w pokoju dziadków jest fototapeta, czyli wielkie zdjęcie z pięknym krajobrazem. Mamusia mówi, że ten krajobraz wcale nie jest piękny i że fototapeta jest stara i niemodna, a babcia mówi, że nie będzie niczego zmieniać, bo lubi stare i niemodne rzeczy.

I fototapeta wisi dalej.

Kisiel

– Idź do babci! – burknął Radek.

– Dlaczego?

– Zaraz przyjdzie do mnie kolega.

– A co będziecie robić? – chciałem wiedzieć.

– Grać na gitarach.

– Ale ja nie będę wam przeszkadzał. Mogę zostać? Proooszę…

– Idź do babci! No, już!!!

I tak było zawsze, gdy do moich braci przychodzili koledzy. Oni bawili się w najlepsze, a ja zostawałem sam, bo w naszej kamienicy nie ma nikogo, z kim mógłbym się bawić. To znaczy nikogo w moim wieku. Dlatego przesiadywałem u dziadków, którzy zawsze mieli dla mnie czas. Graliśmy w Piotrusia albo w chińczyka – bo moi dziadkowie znają tylko takie gry.

A gdy byłem smutny, babcia robiła mi kakao albo kisiel.

Szafa

– Co się stało? – zapytała babcia.

– Znów mnie wygonili…

– Wolisz kisiel czy kakao?

– A to zbóje! – Dziadek roześmiał się, wynurzając głowę z szafy.

– Dziadku, co tam robisz? – Przestraszyłem się, bo dziadek był strasznie potargany.

– Zaprawiam nawiasy…

A do tego plątał mu się język!

– Naprawiam zawiasy! – poprawił się szybko.

Babcia zajrzała mu przez ramię:

– No właśnie, i jak ci idzie?

– Prawe skrzydło jest uszkodzone. Nie będzie się domykać.

– Trudno…

– A może już czas… – zaczął nieśmiało dziadek, ale babcia szybko mu przerwała.

– Nie ma mowy! Ta meblościanka to nasz prezent ślubny!

Dziadek usiadł zrezygnowany na tapczanie.

– To będzie mnie bardzo denerwować – powiedział zmartwiony. – Jak obraz, który wisi krzywo na ścianie…

– A może Radek znajdzie taką szafę w internecie? – przyszło mi do głowy.

– To jest myśl! – Dziadek się ucieszył.

– Kaziu! – Babcia pogroziła mu palcem.

I dziadek się poddał.

Jak mamusia z tą fototapetą.

Ufoludek

Babcia przyniosła kisiel w kubku i postawiła go na stole. Zapachniało cukrem i poziomkami.

– Smacznego – powiedziała i pogłaskała mnie po głowie.

Jadłem i zerkałem na szafę. Dziadek miał rację – jej niedomknięte drzwi przeszkadzały. Szczególnie, gdy się o nich wiedziało. Nagle… w ciemnym brzuchu szafy coś błysnęło! Jakieś zielone oko!!!

– Ktoś tam jest! – Zakrztusiłem się z przejęcia.

– Gdzie? – zapytali chórem babcia z dziadkiem.

– W szafie! To na mnie patrzy!!! – krzyknąłem przerażony.

– Oj, Jasiu, Jasiu, pewnie twoi bracia znów naopowiadali ci jakichś niestworzonych historii. – Babcia pokiwała głową, a dziadek wstał i związał drzwiczki szafy sznurkiem.

– Już możesz jeść spokojnie – powiedział i wrócił do czytania gazety.

Ale ja wiedziałem swoje. Dziadkowie ukrywali w szafie ufoludka!