Krystyna Wanda Serdeczna

Stąd do wieczności

© Krystyna Wanda Serdeczna, 2022

„Stąd do wieczności” jest trzecim tomikiem poezji tej autorki.

Pisze wiersze okazjonalne dla rodziny, przyjaciół i znajomych. Wiersze są przemyśleniem autorki nad sensem życia i złożonymi charakterami ludzi, ale przede wszystkim dominuje w nich ogromna wiara w Boga i dobro drugiego człowieka.

ISBN 978-83-8273-578-9

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Stąd do wieczności

2. Biała jak opłatek

3. Betlejemska Gwiazda

4. Ta chwila

5. Spóźniony Wędrowiec

6. Świąteczna Choinka

7. Choinkowa Muza

8. Zjawiskowa Panna

9. Trzej Królowie

10. Bogacze

11. Było Minęło

12. Chłop i baba

13. Chwała czy Sława

14. Cisza

15. Człowiek — Marionetka

16. Dobra noc

17. Drogi powrotu

18. Ikebana

19. Jak mogłabym cię nie kochać

20. Jesień i Wiatr

21. Jesień już nadchodzi

22. Jesteś dla mnie Wszystkim

23. Już zapomniałam

24. Kolory

25. Marnotrawni Synowie

26. Marzenia

27. Marzenie

28. Marzyciele

29. Mgła

30. Moje bohomazy

31. Moje miasto

32. Moje widzi mi się

33. Nasz portret

34. Niepogodzeni

35. Moje obrazy

36. Piętno

37. Pomniki pamięci

38. Polityczni

39. Pomiędzy

40. Przewrotność

41. Strach

42. Szkoda dnia

43. Świadomość

44. Światłość

45. Wyznania

46. Zaradna kobieta

47. Żołnierzom…

48. Koty

49. Stare i Nowe

50. Myśli

51. Barwy życia

52. Deszczowa piosenka

53. Dziewczyna w zielonym szalu

54. Hipnoza

55. Kto z kim przystaje

56. Zranieni

57. Złoty Wiek

58. Stąd do wieczności

59. O Aniołach

60. Kapsuła czasu

61. Gliniane kolosy

62. Marzenia

63. Ostatni walc

64. Gdy odejdę

65. Rozmowa z Panem Bogiem

66. Dom

67. Mówimy Wojnie NIE!

68. Pewnego dnia Ukraino tak będzie

69. Niby Nic

70. Dzieci we mgle

71. Piękni i brzydcy

72. Nic nie trwa wiecznie

73. Wrota otchłani

74. Modlitwa o cud

75. Przebudzenie

76. Idąc w stronę nieba

77. Wybrani

78. Olimp

79. Kochasz czy lubisz

80. Życie jak bajka

81. Wiatr

82. Mamy to samo Niebo

83. Święto Bożego Ciała

84. Złote Myśli

85. Natchnienie

86. Narodziny dnia

87. Szare Madonny

88. Szarfa Najświętszej Marii Panny

89. Krajobrazy

90. Chciałabym

91. Myślę

92. Po namyśle

93. Najświętsza Maryja Panna zawsze Dziewica

94. Miłość

95. Dążyć do doskonałości

Biała jak opłatek

Białe są płatki śniegu,

białe róże w moim ogrodzie,

białe są obłoki na niebie,

biała jest nieskalana dusza

i tylko ona przypomina

Płatek Eucharystii.

On nas nakarmi i sprawi,

że nigdy już nie odczujemy głodu.

Spożywajmy go więc często,

abyśmy nigdy nie zapomnieli

jak smakuje chleb ze stołu Pańskiego.

Radom, dnia 20.12.2021 r.

Betlejemska Gwiazda

Wśród nocnej ciszy cały świat

zatrzymał się w bezruchu.

Wszystkie konstelacje gwiazd

zamarły oprócz jednej, która

zawisła nad ziemskim niebem.

Było w niej coś czarownego,

swoją wielkością nie tylko

przewyższała inne, ale mieniącym

blaskiem rozświetliła całe niebo.

Przyciągnęła uwagę mędrców,

którzy na jej widok z wrażenia

zamarli, ale oświeceni duchem

świętym, zaczęli za nią podążać.

Szli przez pustynne bezdroża,

mając nad sobą gwiazdę,

która przyświecała im jak latarnia.

Zatrzymali się dopiero w Betlejem.

Gwiazda zawisła i zatrzymała się

nad małą stajenką, w której nad

kolebką klęczeli rodzice Dziecięcia,

które w niej leżało i cicho kwiliło.

Obok klęczeli pastuszkowie, hołd

Dziecięciu i Jego rodzicom złożyli,

bowiem usłyszeli od Anioła, że narodził

się im Zbawiciel, Mesjaszem nazwany.

W nocnej ciszy słychać było ich śpiew.

Oni ze swoich sakw wyjęli mirrę, złoto

i kadzidło, i pokłon złożyli na znak

swego oddania Bogu Najwyższemu.

Zanim odeszli, usłyszeli chór zastępów

anielskich, który wielbił syna Bożego:

chwała Bogu na wysokościach,

a na Ziemi pokój i ludziom Jego upodobania.

Radom, dnia 06.01.2022 r.

Ta chwila

Codziennie biegamy każdy w inną stroną,

nie zastanawiamy się, że to nie ma sensu.

W końcu osiągamy to coś, po co tak

zachłannie czerpiemy z umykającego czasu.

Obawiamy się, aby niczego nie zabrakło

na tej uczcie, aby każdy z niej wyszedł zadowolony

i z pełnym brzuchem, choć dusza wciąż głodna

i łaknie duchowego pokarmu.

Zatrzymajmy więc tę chwilę i usiądźmy do stołu,

aby nakarmić głodne dusze i napawajmy się nią

do woli i radujmy, aby nic nam nie umknęło,

kiedy będziemy siadać do stołu za rok.

Usiądźmy więc wspólnie i trzymajmy się za ręce,

niech oczy napawają się widokiem pokarmów,

niech radość wypełnia serca widokiem naszych bliskich

i ufajmy, że za rok usiądziemy w tym samym gronie.

Radom, dnia 07.12.2021 r.

Spóźniony Wędrowiec

Usiądźmy do stołu i zostawmy wolne krzesło,

a nuż zapuka do naszego domu spóźniony wędrowiec.

Usiądzie za stołem i zaśpiewa wspólnie kolędę.

Ze żłóbka Dziecina cieszyć się z nami będzie.

Jadło będzie smakowało lepiej a ciepła atmosfera

wypełni nasze serca nadzieją, bo nic tak nie podnosi

na duchu jak wspólne obiadowanie i kolędowanie.

Nasza modlitwa wzniesie się do samego nieba.

Zgoda przy jednym stole więcej dobrego uczyni

niż wystawne przyjęcie, radujmy się więc i czekajmy

na wędrowca, bo za jego przyczyną pojmiemy słowa proroka:

nie wiedząc, przyjęli pod swój dach Anioła.

Radom, dnia 19.12.2021 r.

Świąteczna Choinka

Stoi w rogu wystrojona.

Wiszą na niej kolorowe

bombki, świecą lampki,

żołnierzyk, złote szyszki,

domek i mnóstwo aniołów.

Przynosi ze sobą ducha i czar

świąt Bożego Narodzenia.

Wszystko mieni się na niej

i złoci, jakby szła na swój

pierwszy bal.

Wszyscy goście wokół stołu

chcą przy niej robić fotki,

zachować ją w pamięci

i te święta, które nas tak cieszą

a szczególnie małe dzieci.

Radość nie tylko od niej bije,

ale od nas pięknie ubranych

na tę chwilę i kiedy na nią

spoglądamy, składając sobie

nawzajem różne życzenia.

A życzeń, jak co roku mamy wiele,

jedne się spełniają, drugie na następny

rok odkładają, bo co to byłaby

za radość, kiedy spadłyby nam

wszystkim gwiazdki z nieba.

Radom, dnia 11.01.2022 r.

Boże Narodzenie 2021 rok

świąteczna choinka — Boże Narodzenie 2021 rok

Autorka

Oliwka — wnuczka autorki

Autorka z synem Olafem

Kasia, wnuczka autorki — Karolina córka i syn Olaf

Tomek Kania — miłośnik retro mebli

Tereska Kawa — koleżanka autorki

Zosia Mroczek — koleżanka autorki

Choinkowa Muza

Stoi sobie nadal w rogu pokoju,

cała rozświetlona i wystrojona,

tyle że bez zapachu, bo nie z lasu,

ale i ta dodaje mi otuchy, ciepłem otula.

Siedząc przy biurku, piszę wiersz

właśnie o niej, stała mi się bliska,

bo w jej kolorowym odbiciu widzę

siebie, choć nie tak wygalowaną.

Szkoda, że sezon na nią już mija,

będzie mi jej brakować, mam tylko

nadzieję, że bez mojej Choinkowej

Muzy weny nie stracę.

Radom, dnia 28.01.2022 r.

Święta Bożego Narodzenia 2021 r.

i móc otwarcie spojrzeć Mu w oczy.

Radom, dnia 06.02.2022 r.

Zjawiskowa Panna

Wisiała na zakurzonej ścianie w starej chałupie.

W drewnianej ramie, zmurszałej przez czas

na ciemnym tle nie było widać Jej twarzy.

Spod pajęczyn prześwitywał jedynie zmatowiały

nimb wokół jej pochylonej głowy.

Nie było w Niej nic szczególnego,

dopóki nie położyła się na Jej wizerunku

złotym cieniem smuga jasnego światła.

Wtedy zobaczyłam jaka jest Zjawiskowa,

pomimo bruzd na udręczonej twarzy.

Jej oczy lśniły nieziemskim blaskiem,

smutna twarz przyciągała moje oczy.

Dziecię, które trzymała w ramionach

rozjaśniało promiennym uśmiechem

mrok ciemnej izdebki.

Tylko Ona w otoczeniu tak lichym,

wyglądała jak prawdziwa Królowa,

choć była w prostej sukni, biło od niej światło.

Pochyliłam więc głowę, przytuliłam Jej

wizerunek do piersi i poczułam Jej ciepło.

Nie ma już starego domu i ścian, na których

wisiały święte obrazy lecz we wspomnieniach

zachował mi się szczególnie jeden wizerunek

Najświętszej Panienki z Jezusem na rękach,

Tej pięknej, choć z rysami na twarzy.

Radom, dnia 28.12.2021 r.

Wizerunek Matki Boskiej z Dzieciątkiem

Trzej Królowie

Zapiszmy kredą na futrynie drzwi

naszego domu Ich imiona:

Kacper, Melchior i Baltazar.

Niech ten, który puka, pozna

z jakiego plemienia pochodzimy.

Trzej mędrcy ze wschodu poszli

za gwiazdą do Jerozolimy,

tam spotkali Heroda, który

zdziwił się wielce, gdy zapytali

go o nowo narodzone Dziecię.

Oni nie zwątpili, szli prosto

przed siebie, aż zatrzymali się

przy lichej stajence, skąd bił

blask od ogniska przy którym stali

pasterze ze swą trzodą.

Jedni grali na fujarce, drudzy

śpiewali Małemu kołysankę,

które kwiliło w żłóbku zziębnięte.

Nawet Maryja matka Dzieciątka

nuciła mu cichutko na pociechę.

Śpij malutki, zamknij oczka,

bo już gwiazdka dawna zaszła,

trzej Królowie sobie poszli,

zostawili Ci drogocenne dary,

a pasterze twardym snem zasnęli.

Jutro wszystko Ci opowiem,

co Mędrcy ci przekazali, choć wiem,

że nic Ci nie muszę mówić,

bo przecież Ty wszystko rozumiesz,

choć jesteś jeszcze taki malutki.

Radom, dnia 06.01.2022 r.

Bogacze

Mają więcej, niż chcieliby mieć,

ale wzbogacanie weszło im w krew,

więc ciułają w pocie czoła,

aby jak najwięcej wepchać już

i tak do pękatego wora.

Nie zwracają uwagi na wielką nadwagę,

bo na wszystko mogą sobie pozwolić,

więc formy i kształty muszą być pełne,

bo jakże to byłoby, gdyby bogaty

był chudy jak patyk.

Nikt a nic nie liczy się dla nich,

bo po co głowę sobie tym zawracać,

że wkoło biedni muszą się borykać,

choćby z bezrobociem czy niedojadaniem,

czy jeszcze z innymi problemami.

Radom, dnia 03.09.2021r.

Było Minęło

Było, choć jeszcze nie minęło,

choć widzę przez mgłę drugi brzeg,

białą poświatą rozjaśniony.

A może jest bliżej, niż mi się wydaje.

Na razie stąpam twardo po ziemi,

szukam nowych doznań i wrażeń,

które by mnie uskrzydliły i dodały weny,

bym potem mogła przelać je na papier.

Jeszcze nie mówię było, minęło,

jeszcze za wcześnie na sny w katakumbach,

jeszcze chcę patrzeć w błękit nieba

i rozkoszować się ciepłem poranka.

Pragnę patrzeć, jak rosną wnuki,

jak pory roku zmieniają barwy,

pragnę poczuć wiatr we włosach

i słońce, które rozgrzewa moje stare kości.

Gdy ujrzę szczęście w twarzach moich

dzieci, gdy przekażą swoim dzieciom

dobre tradycje i nauczą prawdziwych wartości,

wtedy mogę odejść spełniona.

Radom, dnia 13.10.2021 r.

Chłop i baba

Baba łóżko czym prędzej zasłała,

poduchy porządnie otrzepała,

a nuż zachce się coś chłopu,

i na tę myśl szeroko się zaśmiała.

Ledwie nieborak położył się

po ciężkim dniu pracy,

już przysypiał na puchowej poduszce,

gdy w bok kuksańca dostał od baby.

Chłop dobrze zmiarkował,

co żoneczce po głowie chodzi,

odwrócił się na bok i spojrzał

na żonę: a będą pyzy na śniadanko?

A już ci, nawet z omastą i mlekiem,

odparła żonka z szerokim uśmiechem.

Zrobił, co zamierzał, atmosfera w domu

od razu się poprawiła, dąsy zniknęły.

Pyzy były na śniadanko z mlekiem,

na obiad suto okraszone słoninką,

a na kolację w plasterki przysmażane

albo mięskiem nadziewane.

Morał taki, że do serca chłopa trafia się tylko przez żołądek.

Radom, dnia 05.11.2021 r.

Chwała czy Sława

Dawniej chwałę w bitwach zdobywano,

dziś w politycznych nagonkach

albo w wyścigach szczurów po laur

wątpliwego zwycięstwa.

Sławą cieszyli się wielcy tego świata,

zdobywcy tysięczników w Himalajach

albo w konkursach miss piękności,

czy też w prześciganiu samego siebie.

Dzisiaj nie można rozróżnić chwały

od sławy, bo nazwy bardzo podobne,

więc je stawiamy na tym samym poziomie

i bierzemy za jedną monetę.

Radom, dnia 30.08.2021 r.

Cisza

Błogą ciszę przerwał wiatr,

zeschłymi liśćmi omiótł aleje

i przysiadł w konarach drzew,

gdzie przycupnęły wrony i kawki.

Załopotały i one skrzydłami,

zakrakały i przeleciały nad domami.

Umieściły się przy kominach,

gdzie ciepłem im zapachniało.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.