Dariusz Sośnicki

Spóźniony owoc radiofonizacji

Biuro Literackie • Stronie Śląskie – Wrocław 2016

Poezje 112

Dariusz Sośnicki: Spóźniony owoc radiofonizacji

Projekt okładki: Wojtek Świerdzewski

Korekta: Anna Krzywania, Patrycja Wojkowska

Projekt typograficzny i skład wersji elektronicznej: Mateusz Martyn

Copyright © by Dariusz Sośnicki

Copyright © by Biuro Literackie, 2016

Biuro Literackie

ul. Sokolnicza 5/37, 53-676 Wrocław

tel. 71 346 01 42, poczta@biuroliterackie.pl

www.biuroliterackie.pl

ISBN 978-83-65358-28-8

Wszelkie powielanie lub wykorzystywanie niniejszego pliku elektronicznego inne niż jednorazowe pobranie w zakresie własnego użytku stanowi naruszenie praw autorskich i podlega odpowiedzialności cywilnej oraz karnej.

Spis treści

Zaproszenie

Spóźniony owoc radiofonizacji

Miasto dla duszyczki

TLK Starosta, odcinek Białystok – Warszawa

Jechać, jechać i jechać

TLK Starosta, odcinek Warszawa – Zielona Góra

Słuchając rozmowy z Andrzejem Wajdą i popatrując na balkon, który najwyraźniej przypadł do gustu parze gołębi

Święta rodzina

Rękopis znaleziony w stanie Maryland

Z opowieści naszych ojców: Polak, Rusek czy Niemiec

My z matką

Z opowieści naszych ojców: Do sklepu

Ani złotówki

Czarna Madonna z Centry

W podmiejskim warsztacie

Siła odśrodkowa

Dwa filmy, rok 2012

Trochę z życia, trochę z Iwaszkiewicza

Instrukcje dla Kolonii M.

Chmury, dymy i smogi

O słyszeniu echa

Przyjaźń

Mrówka

Słoń morski, latająca wiewiórka

Mokry Łazarz

Księgi wieczyste

Do Kierownika Działu Technicznego

O chodzeniu

Nowy dzień

Przy wspólnym stole

Podróż edukacyjna

Rialto

Córka karuzelnika

Do domu

Pusta lodówka

Aksamitna kontrrewolucja

Dzień Ziemi

Do Not Cross

Code Blues

Do jutra

O spaniu

Umowa wiązana

Pytanie

Wtedy

Z ostatniej chwili

Nota

Zaproszenie

Oto jest moja dziedzina, bracie, przyjacielu,

mój widmowy dom, zapraszam cię do niego

o dowolnej porze. Oto drzwi nie do sforsowania

i okna, przez które dojrzę cię z daleka

i przejrzę, by odnaleźć nieczyste intencje,

źle maskowane atuty. Oto są schody,

może niezbyt kręte, lecz dość, uwierz, żeby cię skołować,

gdy zajdzie taka potrzeba. I wyprowadzić

w puste semantycznie pole, słowa nie znajdziesz,

by się o nie oprzeć i odeprzeć mój atak,

jakże skuteczny, choć konwencjonalny.

Tutaj jest wejście na strych, tam zejście do piwnicy,

gdzie za regałem z wekami są drzwi do kolejnej piwnicy,

tam zniknę, jeśli wykażesz nadzwyczajną chytrość

i determinację wartą jakiejś sprawy.

Nic sobie nie obiecuj. Lecz dobrze mnie zrozum:

zapraszam. Przyjdź z niczym, będę gotowy.

Do niczego nie dojdziesz, nie ze mną, daję słowo,

nic nas nie połączy, na nic nam się nie uda

zwalić za to winy, z niczym cię wypuszczę.

A jeśli to lubisz, odprowadzę na tramwaj

lub nocny autobus, przez dziwnie wezbrane ulice

tego miasta. Nie, ono nie będzie nasze,

zaśpiewaj inną piosenkę słowikowi z bursztynu.

Przez wezbrane powietrze, siostro, przyjaciółko,

przez noc, lecz nie do kresu, nie tam,

gdzie nieskowronek. Przez brak słów i słowa,

tych kilka konwencji, te dziury pomiędzy nimi.

Zapraszam pomiędzy.

Spóźniony owoc radiofonizacji

Ani miejski, ani wiejski, wszystkiego po trochu.

Oczy otworzył na przedmieściach

i to jest jedyny krajobraz, który nazwałby swoim.

Ogrody warzywne, sady, szklarnie,

pies na łańcuchu, lecz do centrum kawałek,

może kwadrans autobusem. Miejskim.

Z nieszczęścia do nieszczęścia:

po zmianie krajobrazu na drobnomieszczański

i małomiasteczkowy (to chyba i tak komplementy)

podrósł i trzeba go było wyprawić do szkół.

„Nauka”, odbąknął, gdy matka zapytała

„nauka czy robota”. Więc go wywiozła na wieś (sic!),

miał tam zgłębiać zagadkę korzenia łubinu.

A wtedy – łatwo się domyślić – pierwiastek miejski

poczuł się zagrożony. Tak długo pozostawał

w uśpieniu, może parę pokoleń. Dużo muzyki,

książki i podróże. Studia filozoficzne,

lekarzu, lecz się sam. Uratowało go radio.

Po tylu dekadach on pierwszy w powiecie

zrozumiał, po co je wymyślono. Osrane przez muchy,

grałoby sobie do dzisiaj cicho na parapecie.

Miasto dla duszyczki

Musi być duże, tak duże, żeby cię nie było widać,

gdy staniesz z nim do wspólnego zdjęcia.

I musi być nocą, tak jasną, żeby cię tym bardziej nie było widać

w morzu świateł. Kroplo ciemności. Duszyczko.

W małym, w miasteczku, za dnia, wpadasz ciągle

na sąsiadów oraz znajomych. Tutaj wszyscy robią zakupy

w tym samym sklepiku, w tej samej pralni

piorą brudne rzeczy. Tu zgłębiasz swe uwikłanie w obyczaj.

Na wsi, w krytej strzechą chacie albo w dworku

zbudowanym w standardzie pasywnym,

u boku prawdziwego mężczyzny albo prawdziwej kobiety,

widzisz się od stóp do głów, zawsze rozpoznajesz

swój majestatyczny kontur na tle pozbawionym

innych konturów i w pastoralnej ciszy

wydobywasz prawdę ze swych rzekomych głębin

albo klepiesz po pijaku słodkie banały. Na pustyni stajesz się

pustelniczką, tam czyhają na ciebie demony.

A zatem tylko miasto, miasto dla ciebie. Duszyczko.