Tomasz Bednarski
Szymon Dranikowski

Spadek

© Tomasz Bednarski, 2021

© Szymon Dranikowski, 2021

Szymon Kasprowicz to trzydziestodwuletni mieszkaniec Poznania, który wiedzie spokojne życie początkującego przedsiębiorcy. Wszystko zmienia się, gdy nieoczekiwanie otrzymuje milion złotych spadku po zmarłym wuju. Niestety wypełnienie testamentu nie jest łatwe, a chętnych na pozbawienie Szymona pieniędzy przybywa. W końcu dochodzi do zbrodni, którą wyjaśnia znany z niekonwencjonalnych strategii śledczych komisarz Adam Sarna. Czy w tym przypadku jego metody okażą się skuteczne?

ISBN 978-83-8273-188-0

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Spadek

2. Prolog

3. Rozdział 1

4. Rozdział 2

5. Rozdział 3

6. Rozdział 4

7. Rozdział 5

8. Rozdział 6

9. Rozdział 7

10. Rozdział 8

11. Rozdział 9

12. Rozdział 10

13. Rozdział 11

14. Rozdział 12

15. Rozdział 13

16. Rozdział 14

17. Rozdział 15

18. Rozdział 16

19. Rozdział 17

20. Rozdział 18

21. Rozdział 19

22. Rozdział 20

23. Rozdział 21

24. Rozdział 22

25. Rozdział 23

26. Rozdział 24

27. Rozdział 25

28. Rozdział 26

29. Rozdział 27

30. Rozdział 28

31. Rozdział 29

32. Rozdział 30

33. Rozdział 31

34. Rozdział 32

35. Rozdział 33

36. Rozdział 34

Prolog

Dzień, w którym zmarł Henryk Kasprowicz

W pokoju panował półmrok. Gdyby nie włączony laptop, widoczność byłaby całkowicie ograniczona. Przy komputerze ktoś siedział i leniwie uderzał palcami w klawisze urządzenia.

W ciemnościach trudno było dostrzec kim jest osoba przebywająca w pomieszczeniu. Miała już odłożyć laptopa i udać się na spoczynek, ale w ostatniej chwili przypomniała sobie o jeszcze jednej rzeczy. Wpisała w wyszukiwarkę internetową frazę Prawda Regionu Garwoszyn. Była przekonana, że tradycyjnie nie znajdzie tu nic ciekawego, ale potrzeba spełnienia codziennego rytuału była silniejsza.

Na stronie lokalnej gazety pojawiło się zdjęcie znajomej twarzy, a pod nim krótki opis.

W wieku 64 lat zmarł Henryk Kasprowicz, lokalny biznesman i duma naszego regionu.

Od dawna było wiadomo, że Kasprowicz ciężko chorował. Nikt jednak nie zakładał, jak zwykle zresztą w takich sytuacjach, że śmierć przedsiębiorcy nastąpi tak szybko.

Jak wszyscy z pewnością wiedzą, Kasprowicz prowadził świetnie prosperujący biznes. Jego firma przynosiła ogromne dochody i dawała pracę wielu mieszkańcom Garwoszyna. Trudno się więc dziwić, że śmierć Kasprowicza wywołała ogromne poruszenie i lęk wśród lokalnej społeczności. Nikt nie wie, jak potoczą się losy firmy przedsiębiorcy, a pracownicy boją się o swoją przyszłość. Dodatkowo wielką niewiadomą pozostaje kwestia spadku po ogromnym majątku Kasprowicza.

Henryk Kasprowicz wychował się wspólnie z bratem w domu dziecka. Poza nim oraz żoną Celiną Kasprowicz nie miał innych krewnych. Z nieoficjalnych informacji należy przypuszczać, że stosunki zmarłego Henryka i Celiny znacznie pogorszyły się w ostatnich tygodniach. Czyżby szykowała się lokalna walka o schedę po zmarłym bogaczu? Andrzej Kowalik, prawnik zmarłego, który został wykonawcą testamentu, nie udzielił mediom żadnych informacji na temat ostatniej woli Kasprowicza.

Osoba przebywająca w pokoju uśmiechnęła się złowieszczo po zakończonej lekturze. Nie spodziewała się takiego newsa na koniec dnia.

„Wreszcie jakaś dobra informacja” — pomyślała. Sięgnęła po telefon i napisała szybko krótkiego SMS-a.

Zmiana planów! Za godzinę w Tropicanie!

Rozdział 1

Piątek, 2 października 2020 r.

Październik jeszcze nigdy nie był tak ciepły. Niebo było bezchmurne, a słońce mocno przygrzewało.

Szymon, bardzo zadowolony, właśnie wracał z pracy. Zadowolenie było spowodowane raczej tym, że był piątek i skończył już pracę. Słoneczna aura nie miała wpływu na dobre samopoczucie mężczyzny.

Szymon był niskim, szczupłym, dobrze zbudowanym trzydziestodwulatkiem. Włosy miał brunatne, a na skroniach zaczęły pojawiać się pierwsze oznaki upływającego czasu w postaci siwego koloru. Na twarzy o ostrych rysach, malował się zadbany zarost, starannie przycięty na kilka milimetrów z wyraźnie zaznaczonymi konturami.

„Wreszcie to wszystko zaczyna się jakoś układać” — pomyślał.

Szymon był księgowym. Od czterech miesięcy prowadził biuro rachunkowe, które założył wspólnie z przyjaciółmi, Darkiem i Mateuszem. Bardzo dobrze pamiętał rozmowę z chłopakami, która miała miejsce pół roku temu.

— Zobaczycie, że do końca życia będziemy robić w tej pojebanej skarbówce — powiedział Mateusz.

— Z cytryną i z lodem? — zapytał Darek.

Darek z całej trójki był najbardziej pogodną osobą. Ciężko było wyprowadzić go z równowagi, w każdej sytuacji starał się znaleźć rozsądne rozwiązanie i lubił wódkę. Szymon i Mateusz też ją lubili, ale miłość ta dość rzadko była odwzajemniana. Darek natomiast rozumiał się z wódką wybornie.

— E tam, marudzisz jak zwykle — odpowiedział Mateuszowi Szymon.

— Co, kurwa, marudzę?! Mieliśmy otworzyć firmę w tym miesiącu, najpóźniej w następnym. Przyszedł ten jebany wirus, kraj sparaliżowany, firmy zawieszają działalność. Aneta ze swoją firmą też się wycofuje, Mariusz też nie wie czy nie zawiesi działalności. Straciliśmy dwóch klientów, którzy gwarantowali nam jakikolwiek zysk w pierwszych dniach istnienia naszej firmy. Zobaczycie, zgnijemy w tej skarbówce! — krzyczał Mateusz.

— Macie z cytryną i lodem. Nie raczyliście mi łaskawie odpowiedzieć, to zrobiłem tak jak mi się podobało — powiedział Darek i położył na stoliku trzy drinki.

— Zobaczycie, ta cała pandemia skończy się najpóźniej w czerwcu, gdy zaczną się upały. Wiele firm wznowi wtedy swoje działalności i rozpocznie wszystko od początku. A skoro od początku, to zacznie się rozglądanie za nowymi biurami rachunkowymi. Ile jest teraz firm, które narzekają na swoich księgowych, ale nic z tym nie robią, bo im się po prostu nie chce? Szukanie nowych biur podatkowych, przenoszenie dokumentów, negocjowanie, podpisywanie umów i tak dalej. Ludzie wolą prowadzić biznes, a nie tracić czas na tego typu rzeczy. To jest nasza szansa. Jesteśmy młodzi, ambitni i mamy już doświadczenie. Wiemy, jak skarbówka prowadzi postępowania kontrolne, znamy ich procedury i znamy ludzi, którzy tam pracują. Jestem pewny, że będziemy bardzo interesującym partnerem dla wielu firm. Musimy tylko teraz spiąć dupska i przygotować dobrą reklamę, cenniki, umowy, licencje na programy, kserokopiarki i tego typu gówna. W czerwcu otwieramy! Ogłaszamy się gdzie się da i szukamy klientów. Ten wirus jeszcze się nam opłaci — zakończył przemowę Szymon.

— Nie wiem już, kurwa, sam. Może masz rację.

— Zobaczysz! Będzie tak jak Szymuś mówi. Pamiętasz jak kiedyś przyłapałeś Szymka, gdy czytał coś Tokarczukowej i się z niego nabijałeś, że to jakieś gówno? A on wtedy Ci odpowiedział, że ta kobieta jeszcze Nobla dostanie. No to zdrówko Panowie! — wybuchnął radośnie Darek.

Szymon nie miał racji. Pandemia mimo nadejścia upałów trwała w najlepsze. Wiele firm, zmuszonych trudną sytuacją, musiało szukać oszczędności i nowych rozwiązań. Tu swoje miejsce znaleźli chłopacy. Oferowali nowym klientom pomoc w optymalizacji podatkowej i uzyskaniu dofinansowań. Szybko zdobyli kilku intratnych klientów, w tym nawet zagranicznych. W lipcu Darek, Mateusz i Szymon mogli pozwolić sobie na zakończenie pracy w skarbówce i skupić się wyłącznie na własnym biznesie. We wrześniu ich firma przynosiła dochody o jakich nie śnili. Konieczne okazało się nawet zatrudnienie dwóch nowych pracowników, oczywiście młodych dziewczyn. Darek, Mateusz i Szymon w kilka miesięcy stali się królami życia.

Był piątek, a Szymon właśnie wracał z pracy. Facet był zadowolony z życia, które prowadził od kilku miesięcy. Miał wrażenie, że tak naprawdę dopiero się zaczął. Jego wcześniejsza egzystencja nie była wyjątkowa, była jałowa, smutna. Gdy otworzył własną firmę wspólnie z Darkiem i Mateuszem, wreszcie zaczął zarabiać przyzwoite pieniądze. Przyzwoite?! Szymon nie wiedział co robić z kasą, która wpływała na jego konto bankowe. W końcu nie miał szefa, przed nikim nie musiał się tłumaczyć z realizacji swoich obowiązków, nie obowiązywały go żadne bezsensowne procedury. Stał się kapitanem własnego statku i wypłynął na wody, na które chciał wypłynąć. A do swojej podróży zaprosił dwóch innych kapitanów, którzy towarzyszyli mu na swoich własnych statkach.

W piątki młodzi królowie życia pracę kończyli wcześniej. Biuro zamykali już o trzynastej. Dziewczyny wyganiali do domów i nie przyjmowali tego dnia już żadnych klientów. W firmie zostawali w trójkę i zaczynali świętować. W końcu wszyscy biznesmeni lubili wódkę, a ostatni roboczy dzień tygodnia wzmacniał to uczucie do niewyobrażalnych rozmiarów. O osiemnastej po Mateusza przyjeżdżała żona i szczęśliwego zabierała do domu, sama nie będąc wcale zadowoloną. Szymon zostawał sam z Darkiem.

Niemal każda taka libacja kończyła się dla Szymona…

Mężczyzna zazwyczaj nie był w stanie zbyt wiele przypomnieć sobie z tych piątków. Budził się w sobotę, z ogromnym kacem, we własnym mieszkaniu. Nie pamiętał jak do niego trafił. Za każdym razem dzwonił do Darka, aby zrekonstruować wydarzenia poprzedniego dnia, brał coś na kaca i sprawdzał stan swojego konta. Wiedział, że teraz nie był przecież w stanie przepierdolić wszystkich swoich oszczędności w jedną noc, ale pewnych przyzwyczajeń ciężko się pozbyć.

Był piątek. Było po trzynastej, a Szymon wracał z pracy. Dzisiaj nie zostawał z chłopakami. Udało mu się jakoś wykręcić przed wspólnikami. Najbardziej smutny był Darek, który uświadomił sobie, że o osiemnastej zostanie w biurze sam.

Szymon nie chciał zostać tego dnia na libacji, ponieważ wymyślił sobie, że w sobotę z samego rana pojedzie do Zakopanego. Już dawno nie był w górach, a od jakiegoś czasu miał ogromną ochotę sam pochodzić po Tatrach. Wieczór spędzony z Darkiem i Mateuszem nie wchodził więc w grę.

Szymon wyciągnął z tylnej kieszeni spodni telefon, który od jakiegoś czasu uparcie dzwonił. Spojrzał na wyświetlacz i zaklął brzydko w myślach. Dzwoniła mama. Matka Szymona od roku była szczęśliwą emerytką i absolutnie nie miała pojęcia co robić z wolnym czasem, którego tyle teraz miała. Stała się fanką tureckich seriali i nauczyła się sprawnie obsługiwać Messenger’a. Codziennie wysyłała Szymonowi różnego rodzaju obrazki z wizerunkami tandetnych zwierzątek, które trzymały w swoich obrzydliwych rączkach serduszka z jeszcze bardziej tandetnymi napisami w stylu I love You, czym bardzo Szymona wkurwiała. Oczywiście syn nigdy tego matce nie powiedział.

— Cześć Szymek! — przywitała się mama.

— No cześć! — odpowiedział syn.

— Przepraszam, że przeszkadzam, wiem, że w piątki zostajecie dłużej w pracy i macie te podsumowania, ale to naprawdę coś pilnego.

— No ok, chwilę mogę gadać. Co tam?

— A Ty nie jesteś w firmie? Słyszę jakieś głosy, gdzie jesteś, co robisz?

„Ja pierdolę, ta kobieta wszystko musi wiedzieć, za każdym razem trzeba jej relacjonować co się robi” — pomyślał zirytowany.

— Wyszedłem na chwilę z firmy do sklepu, bo skończyła nam się kawa, dlatego chwilkę mogę rozmawiać — odpowiedział Szymon.

— Słuchaj, smutna nowina –zmarł wujek Henio.

— Oh!

Szymon wiedział, że to najgłupsza rzecz jaką mógł odpowiedzieć. Ale nie miał pojęcia, co się w takich sytuacjach powinno mówić.

Wujek Henio już od kilku miesięcy męczył się z rakiem. Chociaż, żeby być uczciwym, trzeba stwierdzić, że na początku walczył. Trwało to jakiś rok. Ale potem było już tylko cierpienie, trwające kilka miesięcy. Szymon tak naprawdę poczuł ulgę, że wujek zmarł i nie musiał już zmagać się z tym gównem. Ale nie powiedział tego głośno, bo na pewno zostałby źle zrozumiany. Dlatego ograniczył się do bezsensownego „Oh!”.

— No, biedak męczył się już tyle czasu. Ale słuchaj, bo Heniek zostawił testament. I tam też jest coś o tobie.

Heniek był ojcem chrzestnym Szymona, a ten jego jedynym chrześniakiem. Wujek miał dużo pieniędzy. Chłopak wiedział o tym i nawet spodziewał się, że być może stryj zapisze mu w spadku jakieś pieniądze. Ale ile tego mogło być? Pewnie więcej zarabia jego firma tygodniowo.

— No wiesz, byłem jego jedynym chrześniakiem. Mieliśmy dobry kontakt. Pewnie zostawił mi jakiś drobiazg — odpowiedział Szymon.

— No zostawił. Milion złotych — powiedziała matka.

— Ile?! — krzyknął.

— No mówię, milion. Normalnie, aż cała się trzęsę. A ojciec musiał sobie siemię lniane zrobić, jak się o tym dowiedział, tak mu żołądek ścisnęło.

Całe szczęście, że Szymon był bardzo opanowaną osobą. Tylko dlatego utrzymał się na nogach, gdy dowiedział się o testamencie wujka. Co nie zmienia faktu, że wiadomość ta zrobiła na nim ogromne wrażenie. „Teraz to mi na pewno odjebie od tego siana” — pomyślał mężczyzna.

— Słuchaj mamo, ja jutro przyjadę. Albo nie, w niedzielę przyjadę i wtedy pogadamy na spokojnie. Zostanę już do pogrzebu wujka i pewnie będzie trzeba coś tam pozałatwiać z tym testamentem. Nie wiem jak to w sumie wygląda, ale pewnie jacyś adwokaci, urzędy. Ok? Pogadamy na spokojnie w niedzielę?

— Dobra, ok. To czekamy na ciebie w niedzielę.

— Ok, to na razie. Jakby coś się działo, coś było potrzeba, to dzwoń.

— Ok, to na razie, pa!

— No, pa!

Szymon wybrał z listy ostatnich połączeń numer do Mateusza.

— Cześć Mati! Zmiana planów, wbijam do was.

— Melanż, kurwaaa! — krzyknął Mateusz.

„No temu już dobrze weszła suka. Dobra, chuj z górami. Do monopolowego i do firmy. I jeszcze o aptekę trzeba zahaczyć, bo jutro na bank znowu obudzę się z kacem.”

Szymon tak jak pomyślał, tak zrobił.

Darek już nie był smutny.

Rozdział 2

6:30, sobota, 3 października 2020 r.

BIP BIP BIP BIP — BIP BIP BIP BIP — BIP BIP BIP BIP

Budzik piszczał jak oszalały. O ile można tak powiedzieć w kwestii sobotnio-porannego budzenia. W sobotnie poranki budzik nie piszczy — budzik wściekle napierdala niczym silnik odrzutowy Airbusa A380 w trakcie startu. Szymon o tym nie myślał. Otworzył powoli jedno oko, potem drugie. Natychmiast je zamknął. Światło wdzierające się do pokoju przez okno było nie do zniesienia. Świadomość powoli wracała z każdym dźwiękiem, który wgryzał się w czaszkę i nasilał z każdą chwilą. W końcu Szymon znalazł w sobie tyle siły i wyćwiczonym ruchem ręki odnalazł telefon i wyłączył budzik.

6:31

„Kurwa, po jaki chuj nastawiłem budzik tak wcześnie w sobotę?” — zaczął swoje rozważania Szymon. — „Ano tak, 7:42 odjeżdża pociąg do Zakopanego, miałem przecież jechać. A chuj z tym, jeszcze pośpię”.

10:22

„I can feel it coming in the air tonight, oh Lord….” — rozbrzmiał dzwonek telefonu.

— Halo?

— No siemanko! Jak tam żyjesz po wczorajszym? — zagaił Mateusz wyraźnie roześmiany.

— Jak żyję? Nie jestem jeszcze pewien czy w ogóle żyję. Gdzie my wczoraj byliśmy? Pamiętam, że pochlaliśmy w biurze, a potem poszliśmy gdzieś na miasto, ale mam straszne dziury.

— Hahaha! Nie dziwota stary. Byłeś wczoraj tak podjarany jakbyś jechał na koksie. Zrobiliśmy w biurze chyba z cztery flaszki. Ja już musiałem spierdalać, wiesz jak jest. Moja to mi się nigdy nie da porządnie pobawić. Wy z Darkiem zamawialiście Ubera i mieliście jechać do klubu.

— Kurwa stary, najebałem się jak młody. Nie pamiętam, żebym miał takie dziury w głowie po chlaniu. Chyba się starzeję.

— Ha! Mówisz tak co tydzień! Poprawiamy dzisiaj? Karolina wyjeżdża na weekend do rodziców, mam wolną chatę — zaproponował Mateusz.

— Zdzwonimy się później.

Szymonowi po porządnej kawie i śniadaniu zaczęło wszystko układać się na nowo w głowie. Jeszcze raz odtworzył w pamięci rozmowę z matką i zastanawiał się, jak zmieni się jego życie od teraz. Miał wyrzuty sumienia, że zamiast przejąć się śmiercią wujka już w myślach wydawał jego pieniądze. Co więcej, przez całą noc bawił się w najlepsze i świętował jakby wygrał w totka. Nie wiedział co o tym myśleć, a kac sprawiał, że jakiekolwiek myślenie sprawiało mu ból.

Szymon, jak w każde sobotnie południe, sprawdzał ślady minionej nocy w telefonie. Z aplikacji bankowej dowiedział się, że łącznie w nocy wydał 722,27 zł. 462 zł — w klubie Tropicana, 200 zł wybrał z bankomatu niedaleko biura, 43,27 zł na Ubera i 17 zł na kebaba o 3:24 w nocy. W galerii zdjęć znalazł kilka selfie z jakąś laską w klubie. To była niewysoka brunetka o włosach do ramion, w czerwonej sukience i dekolcie tak przyjemnie dużym, że Szymonowi uśmiech z kącików ust nie schodził przez cały wieczór. Przypomniał sobie już prawie wszystko. Jak poznał ją przy barze, postawił kilka drinków i jak siedzieli razem przy stoliku. Pamiętał też, że miała na imię Kasia i jak się później okazało miała faceta — wysokiego blondyna — z którym chwilę później wyszła z klubu.

„Wszystkie Kasie to zdziry” — pomyślał Szymon, a po tej myśli pospiesznie sprawdził jeszcze wysłane wiadomości. Na szczęście nie napisał po pijaku do nikogo. Mając już telefon w ręce wybrał numer do Darka, bo nie mógł sobie przypomnieć, kiedy i gdzie się pożegnali.

— Co tam Szymon?

— W porządku, dochodzę powoli do siebie. Nie pamiętam, kiedy się zmyłeś?

— Widziałem, że bajerujesz jakąś panienkę to nie chciałem się wpierdalać i zawinąłem do chaty. Było coś koło pierwszej. Ty, a powiedz mi, z tym milionem to tak na serio?

— Kurwa, no chyba tak. Matka dzwoniła, mówiła, że w tym piśmie ewidentnie czarno na białym, że milion dla mnie. Mam nadzieję, że się nie pomyliła o jedno zero. Miło byłoby przytulić bańkę.

— Ha! I co z nią zrobisz? — zapytał Darek.

— A nie wiem. Pewnie trochę pobalujemy. Może zrobimy jakąś zajebistą imprezę na łodzi? Weźmie się dupeczki, wódeczkę, jakiegoś DJ-a i będzie zajebiście. A resztę to nie wiem, pewnie jakoś bez sensu przepierdolę.

Przyjaciele roześmiali się i jeszcze chwilę snuli wizję szalonych imprez na jachcie, gdzieś na ciepłych morzach. Wizja ta wydawała się jednocześnie bardzo odległa i nierealna, a z drugiej strony wręcz przeciwnie. Chłopak czuł, że już za chwilę może się ziścić. Wróciły jednak wyrzuty sumienia i Szymon zaczął przygotowywać się do wyjazdu w rodzinne strony na pogrzeb wuja. Jednak ciągle przez głowę przebiegało mu sześć zer.

***

Henryk Kasprowicz miał 64 lata. Mieszkał wraz z żoną Celiną w willi w małym, powiatowym mieście, Garwoszynie. Był osobą szanowaną i lubianą, chociaż znajdowali się także ludzie, którzy nie byli dla niego życzliwi. Był właścicielem dużej fabryki chemii gospodarczej. Zaczynał w latach 90-tych od produkcji płynów do mycia naczyń oraz płynów do szyb. Aktualnie asortyment firmy był ogromny. Przedsiębiorstwo posiadało kilka oddziałów w Polsce i na Ukrainie, a produkty eksportowane były do większości krajów Unii Europejskiej i nie tylko. Taki sukces niósł za sobą to, że część ludzi w mieście mówiła o Kasprowiczu, że jest złodziejem i wszystko do czego doszedł to sprawka jego szemranych interesów. Henryk podchodził do tego z dystansem. Wiedział, że takie zachowania były czymś naturalnym i nie próbował ich zmieniać. Faktem było, że jego firma zapewniała pracę tysiącom osób mieszkających w okolicy i gwarantowała im godne życie. Sam Kasprowicz wiódł życie luksusowe. Lubił drogie samochody i wystawne wakacje, jednak nie obnosił się z tym. Spotykany na ulicy nie wyróżniał się przesadnie, w przeciwieństwie do jego żony. Celina rzucała się w oczy już z daleka. Uwielbiała nosić bardzo drogie ciuchy i całą masę błyskotek. Była stałą bywalczynią zakładu fryzjerskiego oraz kosmetycznego. Ten ostatni zresztą był jej własnością, od kiedy Henryk kupił jej go na rocznicę ślubu. Celina nie miała głowy do interesów, ale salon sprawiał jej dużo radości i zajmował czas, którego miała aż nadto. Małżeństwo nigdy nie miało dzieci. W mieście plotkowało się o tym, kto odziedziczy fortunę i kto przejmie kontrolę nad firmą na wypadek śmierci Henryka. Plotki te nasiliły się, gdy wyszło na jaw, że Kasprowicz choruje na raka. Ludzie mówili, że gdy Celina obejmie firmę, to ta szybko zbankrutuje, a ludzie pozostaną bez pracy. Inni twierdzili, że Henryk miał nieślubnego syna w Warszawie, który przyjedzie do miasta i będzie zarządzał firmą. Naturalnie nie było na to żadnych dowodów, a historia ta była zwyczajnie wyssana z palca. Ludzie po prostu bali się tego co nadejdzie.

Środa, 7 października 2020 r.

Chociaż rodzina nie była wielka, a na pogrzebie zjawili się tylko jej najbliżsi członkowie, cmentarz był pełen ludzi. Oprócz oficjalnej delegacji z firmy, przyszli też nieomal wszyscy byli i aktualni pracownicy. Każdy chciał się po raz ostatni pożegnać ze swoim wieloletnim szefem. Szymon wraz z rodzicami i ciotką Celiną stał bezpośrednio obok grobu. Ku jego zdziwieniu nie odczuwał wielu emocji. Wprawdzie bardzo lubił swojego wuja i miał z nim dobry kontakt, jednak w trakcie jego choroby zdążył przyzwyczaić się do myśli, że prędzej czy później stanie nad grobem stryja. Czuł jedynie niepokój. Wiedział, że czeka go załatwienie wszystkich spraw związanych z testamentem. Do tej pory nie widział jednak jeszcze żadnego dokumentu. Informacje o jego treści przekazała ciotka Celina, mówiąc, że wszystkimi formalnościami zajmie się później prawnik. Niezręcznie było mu dopytywać i naciskać. Pozostało jedynie czekać.

Po skończonej ceremonii, kiedy Szymon zmierzał już do samochodu podszedł do niego jakiś mężczyzna. Dobrze ubrany, w drogim garniturze, sprawiający wrażenie człowieka z klasą. Szymon widział go już przed pogrzebem, kiedy rozmawiał z Celiną, a także w trakcie, bo stał niedaleko. Nie wiedział jednak kim jest.

— Pan Szymon, prawda? — zapytał.

— Tak. A pan to…?

— Andrzej Kowalik — przedstawił się podając rękę. — Jestem prawnikiem… i przyjacielem Henryka. Przed śmiercią prosił mnie, żebym doprowadził wszystkie jego sprawy do końca. Wuj bardzo pana cenił. Zostawił dla pana list, ale proszę zachować go tylko dla siebie.

— Eee… — Szymon nie bardzo wiedział co powiedzieć.

— W środku jest też moja wizytówka. Proszę do mnie zadzwonić. Do widzenia — zakończył prawnik wręczając kopertę.

Szymon stał na środku parkingu i wpatrywał się w kopertę. Czuł się dziwnie. Andrzej Kowalik zniknął szybko w swoim Mercedesie GLC i odjechał.

— Szymuś, chodź już. Wszyscy czekają w samochodzie — z rozmyślań wyrwała go jego matka.

— Idę mamo, już idę!

Stypa, a właściwie skromne spotkanie rodziny i najbliższych znajomych w domu Henryka, była bardzo kameralna i ku uciesze Szymona całkiem krótka. Mężczyzna nie mógł skupić się na rozmowach. Nie przestawał bowiem myśleć o kopercie, którą miał w kieszeni. Czekał tylko na moment, w którym zostanie już sam i będzie mógł na spokojnie przeczytać list od wuja. Musiał tylko jeszcze odwieźć do domu rodziców, co gwarantowało mu przydługi monolog matki. Znał go prawie na pamięć.

— Szymuś, za dużo pracujesz, jesteś taki przemęczony. Może byś trochę odpoczął, gdzieś wyjechał?

— Szymuś, znalazłbyś sobie w końcu kogoś. Ta Amelia to była taka dobra dziewczyna. Bystra, znająca języki. Podobno bardzo dobrze mówi po niemiecku. Może przydałaby się u ciebie w biurze? Prowadzicie teraz interesy z kilkoma niemieckimi firmami. Przecież nie możecie rozmawiać z nimi tylko po angielsku. Jak to o was świadczy? A słyszałam, że Amelia teraz jest bez pracy. Może byś do niej zadzwonił? Może coś jeszcze z tego będzie?

— Szymuś, uważaj na siebie. Odżywiasz się zdrowo? Pamiętaj, że trzeba się zdrowo odżywiać.

— Szymuś, …

Szymon miał już swój własny system odpornościowy na te słowne zaczepki. Na część po prostu przytakiwał, na inne nie odpowiadał nic. Albo ostentacyjnie podgłaśniał radio. Nie przechodził tego pierwszy raz. Miał już doświadczenie.

W końcu dotarł do swojego mieszkania. Wyswobodził się z garnituru, przywdział domowe dresy, zrobił kawę i otworzył kopertę od wuja. Wizytówkę kancelarii Kowalik & Kowalik odłożył na bok — przyda się później. Swoją drogą zawsze wkurwiało go wciskanie angielskich słów lub znaków w polskie nazwy, czemu nie mogli się nazywać Kowalik i Kowalik? Jakbyśmy nie mieli swojego języka. Ale nie, przecież taki sales manager w popularnym dyskoncie brzmi lepiej niż siedzenie na kasie w Biedronce. W końcu mężczyzna się uspokoił i rozpoczął lekturę listu.

Drogi Szymonie,

Kiedy czytasz ten list, ja już z pewnością nie żyję. Jakkolwiek banalnie to nie brzmi — tak w istocie jest. Ja już nie żyję. Muszę Ci przyznać, że pisanie takich listów jest bardzo dziwne, chociaż teraz, kiedy piszę już czwarty, jest mi trochę łatwiej. Z pewnością Tobie także czyta się dość nieswojo — ot, taka wiadomość z zaświatów.

Na wstępie bardzo chciałem Ci podziękować za Twoje wsparcie, kiedy byłem chory. To wiele dla mnie znaczy i utwierdza mnie w przekonaniu, że mogę Ci zaufać. Zawsze uważałem Cię za bystrego chłopaka, który może wiele w życiu osiągnąć i tego Ci życzę.

Jak zapewne już wiesz, zostawiłem dla Ciebie w spadku milion złotych. Ale zanim go dostaniesz, mam do Ciebie jedną prośbę. Jednak najpierw muszę zdradzić Tobie jedną tajemnicę — jestem gejem. Proszę Cię, nie oceniaj mnie. Całe życie starałem się nikogo nie krzywdzić ani nie oszukiwać. Na swój sposób kochałem Twoją ciotkę. Ona oczywiście o niczym nie wie, chociaż spędziliśmy ze sobą tyle czasu, że może coś podejrzewa. Nie wiem. Ja nigdy nie miałem odwagi, żeby jej się do tego przyznać. Ty także zachowaj tę informację tylko dla siebie. Wie o tym tylko kilka osób i tak musi pozostać. Nie chcę, żeby Celina musiała przez to przechodzić i żeby rodzina miała o mnie złe zdanie. Ty jesteś inny. Jesteś młody, masz otwarty umysł. Wiem, że to zaakceptujesz.

W każdym razie, chcę żebyś odnalazł jednego człowieka. Znaliśmy się dawno temu, potem kontakt się urwał. Czasami rozmawialiśmy, ale od ponad 10 lat nie miałem od niego żadnej wiadomości. To Mirosław Piwowarski. Ponad 30 lat temu mieszkał u nas w mieście. Potem wyjechał. Był jakiś czas w Szczecinie, potem w Niemczech. Handlował sprzętem AGD. W 2008 roku prawdopodobnie sprzedał firmę i nie mam pojęcia co się z nim dzieje. Znajdź go proszę i przekaż dla niego list ode mnie. Na razie przechowuje go Andrzej Kowalik.

Pewnie zastanawiasz się, dlaczego poprosiłem o to właśnie Ciebie. Szymon, z całej rodziny uznałem, że tylko Ty to zrozumiesz i dasz radę zachować pełną dyskrecję. Oczywiście mogłem o to poprosić Andrzeja, ale on jest mało delikatny. Bałem się, że gdy użyje swoich kontaktów, sprawa się wyda i dojdzie do kogoś z moich bliskich, albo rodziny Mirka. Ufam, że Ty dasz radę zrobić to po cichu. Wiem, że wymagam dużo, ale myślę, że milion złotych to dobra zapłata za czas, który mi poświęcisz. Wszystkie formalności załatwisz potem z Andrzejem. Gdybyś potrzebował jakichś pieniędzy wcześniej, to również dzwoń do Andrzeja. On Tobie pomoże.

Mam nadzieję, że po tym liście nie zmieniłeś o mnie dobrego zdania i zgodzisz się mi pomóc ten ostatni raz. Pamiętaj, aby nikt nie dowiedział się o tym, o czym Tobie napisałem. Zachowaj to tylko dla siebie. To dla mnie bardzo ważne.

Trzymaj się zdrowo i się nie zmieniaj!

Gdybyś czegoś potrzebował — dzwoń do Andrzeja.

Wuja Henio

„O kurwa mać! Wuja, wuja… Dojebałeś do pieca, nie ma co” — powiedział na głos Szymon i poszedł do zamrażalki po butelkę wódki.

Rozdział 3

8:00, poniedziałek, 12 października 2020 r.

BIP BIP BIP BIP — BIP BIP BIP BIP — BIP BIP BIP BIP

Amelia rześkim ruchem wyłączyła budzik w telefonie. Nie spała od kilku godzin. Była zdenerwowana. Już od bardzo dawna nie brała udziału w rozmowie kwalifikacyjnej o pracę. Dzisiaj miało się to zmienić.

Dziewczyna zwlekła się z łóżka i poszła do łazienki. Po szybkim prysznicu próbowała zjeść owsiankę, którą przygotowała sobie dzień wcześniej. Ściśnięty z nerwów żołądek jednak nie dawał za wygraną. Amelia odłożyła prawie nietknięte śniadanie do lodówki i poszła do pokoju, aby się pomalować i uszykować do wyjścia z domu.

Przed opuszczeniem mieszkania jeszcze ostatni raz spojrzała w lustro, żeby sprawdzić, czy wszystko jest w porządku.

Amelia była średniego wzrostu blondynką, o długich włosach sięgających do ramion. Miała piękne niebieskie oczy. Niedawno skończyła trzydzieści lat i nigdy nie czuła się bardziej atrakcyjna. Faktycznie, miała prawo tak się czuć. Amelia była śliczną kobietą. Taksujące ją spojrzenia niemal wszystkich mężczyzn, których mijała spacerując ulicami miasta, tylko to potwierdzały. Zwłaszcza latem, kiedy pozwalała sobie na odsłonienie nieco więcej ciała.

Dziewczyna wsiadła do tramwaju, który przyjechał o 9.33 na przystanek znajdujący się pod jej blokiem. O 9.51 wysiadła z pojazdu w okolicach centrum, skąd miała około trzystu metrów do miejsca, do którego zmierzała. Po siedmiu minutach Amelia dotarła pod budynek Zespołu Szkół nr 5 im. Ofiar Tragedii Smoleńskiej 2010 roku. Kobieta weszła do środka. Jej obecność została odnotowana przez nieustraszonego ochroniarza, który w razie jakiegokolwiek niebezpieczeństwa byłby z pewnością pierwszą i zarazem najszybszą osobą spierdalającą z budynku placówki oświatowej.

— Musi pani pójść do sekretariatu i tam poczekać. To będzie na pierwszym piętrze, pokój 103 — powiedział ochroniarz.

Amelia ruszyła w kierunku schodów, a dziarski ochroniarz obserwował kobietę, dopóki nie stracił jej z oczu, oblizując przy tym obleśnie swoje wargi kilka razy.

„Ale robota! Ja jebię!” — pomyślał radośnie mężczyzna.

— Dzień dobry! Nazywam się Amelia Gil…

— Na rozmowę kwalifikacyjną? Proszę, niech pani tu usiądzie i chwilkę poczeka. Pan dyrektor zaraz poprosi — jednocześnie zapytała i odpowiedziała kobieta pracująca w sekretariacie szkoły.

Amelia usiadła i czekała. Sekretariat, w którym przebywała był połączony z pokojem, w którym z pewnością musiał urzędować dyrektor szkoły. Po piętnastu minutach drzwi pokoju się otworzyły i w progu ukazał się około sześćdziesięcioletni mężczyzna.

— Dzień dobry pani. Moje nazwisko Mieczysław Wichura, dyrektor szkoły — przywitał się z Amelią.

— Dzień dobry, Amelia Gil. Miło mi.

— Zapraszam do pokoju — dyrektor wskazał kobiecie wnętrze pomieszczenia, z którego wyszedł. — Pani Haniu może przygotowałaby pani dla nas dwie kawki? Napije się pani? — zwrócił się do Amelii.

— Bardzo chętnie, dziękuję.

— Pani Haniu, tak więc, dwie kawki — dyrektor wydał polecenie sekretarce, unosząc przy tym dłoń z wyciągniętymi dwoma palcami.

Amelia Gil oraz Mieczysław Wichura weszli do gabinetu. Dyrektor wskazał kobiecie miejsce, które było dla niej przeznaczone przy ogromnym biurku, sam siadając po jego drugiej stronie, na swoim wielkim, czarnym fotelu. Mężczyzna wziął w dłonie kilka kartek, które ze spokojem przeglądał. Musiały to być dokumenty, które Amelia złożyła, starając się o pracę w szkole. Dyrektor od jakiegoś czasu nic nie mówił, więc dziewczyna miała trochę czasu, aby przyjrzeć się swojemu potencjalnemu przełożonemu.

Mieczysław Wichura był starszym człowiekiem, który z pewnością musiał już odliczać dni do emerytury. Na jego głowie nie zostało już wiele włosów, a dość duży brzuch mężczyzny opinała troszkę za ciasna biała koszula, z której oko Saurona wściekle kierowało swój wzrok w stronę Amelii. Wichura musiał być starym kawalerem albo wdowcem. Przecież żadna, nawet najgorsza żona, nie puściłaby swojego męża w takiej koszuli do roboty. „W osiemdziesiątym szóstym była dobra, teraz też jest.” Takie frazesy musiały płynąć z ust mężczyzny, kiedy szykował sobie stylizację do pracy. Pod koszulą znajdowała się klasyczna biała żonobijka. Dodatkowo Wichura miał założony krawat, z jakiegoś okropnego materiału, na nieodpowiednią długość. Marynarkę z kolei facet miał za dużą. Mieczysław Wichura zdecydowanie nie był królem stylizacji.

— Szanowna pani… — w końcu odezwał się dyrektor.– Nie ukrywam, że ma pani najciekawsze CV z osób, które starają się o pracę na stanowisku nauczyciela języka niemieckiego. Skończyła pani studia na kierunku filologia germańska ze specjalizacją nauczycielską z bardzo dobrym wynikiem. Zaraz po studiach przez rok uczyła pani w szkole podstawowej, a potem przez niemal pięć lat prowadziła własny biznes. Mogłaby pani coś więcej powiedzieć o tym projekcie?

Drzwi do gabinetu zostały otwarte przez panią Hanię, która na chwilę weszła do pokoju zostawiając na biurku przygotowaną przez siebie kawę, mleko oraz cukier.

— Dziękujemy bardzo — odpowiedział dyrektor.

„Ja pierdolę, rozpuszczalna!” — pomyślała Amelia gdy do jej nozdrzy dotarł aromat kawy.

Pani Hania uśmiechnęła się uroczo i opuściła gabinet.

— Panie dyrektorze, przecież doskonale pan wie, czym się zajmowałam w ostatnich latach. Nie wierzę, że takie informacje do pana nie docierały — powiedziała Amelia.

— To prawda. Różne informacje do mnie docierały odnośnie placówki, którą pani prowadziła. Ale, tak jak mówię, były to informacje różne i z różnych źródeł. Z chęcią posłucham pani opowieści.

— I tylko po to zaprosił mnie pan na tę rozmowę? — zapytała trochę zdenerwowana Amelia.

— Zaprosiłem panią dlatego, ponieważ wyraziła pani chęć pracy w szkole, w której jestem dyrektorem i nie ukrywam, że jestem nawet bardzo zainteresowany współpracą z panią, ale najpierw chciałbym usłyszeć odpowiedź na pytanie, które zadałem — powiedział dyrektor bardzo pewnym i stanowczym głosem.

Amelia popatrzyła przez chwilę na Wichurę i zaczęła:

— Jak pan bardzo dobrze wie, przez prawie pięć lat prowadziłam liceum, w którym byłam dyrektorem. To był bardzo ambitny projekt. Taka już jestem, jak coś robię, to robię to porządnie. Muszę w to wierzyć i musi być tak jak chcę. Nie oznacza to jednak, że jestem apodyktyczna, bezwzględna i bezkompromisowa, wręcz przeciwnie. W tym czasie ukończyłam kilka kursów z zakresu księgowości i biznesu, bo chciałam mieć nad wszystkim kontrolę. Wiem, że być może nie są to cechy przydatne w pracy germanistki, ale gdyby była taka potrzeba jestem także gotowa przekazać uczniom wiele wiedzy z zakresu przedsiębiorczości.

Amelia wzięła pierwszy łyk kawy.

„Kurwa, jaka paskudna” — powiedziała w myślach.

— Założyłam sobie, że szkoła, którą pokieruję, będzie inna od znanych mi placówek — kontynuowała opowieść Amelia. — Moje liceum miało przygotowywać uczniów do dorosłego życia. Wiedza, którą chciałam przekazywać uczniom miała być przydatna i wykorzystywana w przyszłości w życiu codziennym. Starałam się, aby uczniom wtłaczać do głów jak najmniej wiadomości, które są zaraz zapominane po odbytych egzaminach. Chciałam, aby absolwenci mojego liceum byli otwartymi na świat młodymi ludźmi, którzy śmiałym krokiem ruszają ku dorosłemu życiu. Nie chciałam, aby mury mojej szkoły opuszczali znerwicowani nastolatkowie, którzy nie chcą i nie wiedzą, jak dalej się rozwijać. Skompletowałam grupę niezwykłych nauczycieli, którzy czuli to samo co ja. Realizowaliśmy swoją misję prawie przez pół dekady. Uczniowie, którzy opuszczali mury mojego liceum mieli pomysł na to co chcą robić w życiu. Potrafili myśleć krytycznie, umieli liczyć, wiedzieli co to są podatki, jak rozliczać się z fiskusem. Po prostu nie bali się dorosłości. Moja szkoła była dość mocno krytykowana w środowisku nauczycielskim. Niektórym nie podobały się metody, które były stosowane w moim liceum. Robiłam jednak swoje, wszystko zgodnie z przepisami i procedurami. Było dobrze, nawet bardzo dobrze, dopóki nie zaczęło się to całe szaleństwo z koronawirusem. Szkoła została zamknięta. Przestały wpływać pieniądze od rodziców. Niestety tak były skonstruowane umowy. Rodzice mieli do tego prawo. Wycofali się sponsorzy. Jednym słowem tragedia. Nie byłam w stanie wywiązywać się ze swoich najważniejszych zobowiązań, to jest wypłacanie wynagrodzeń pracownikom, podatki, inne świadczenia publicznoprawne. Pomoc, jaką zaproponował nasz kochany rząd przedsiębiorcom okazała się zbyt mała. Trzy miesiące wystarczyły, aby wirus zrujnował szkołę finansowo. Musiałam zamknąć biznes. Całe szczęście, mogłam sobie pozwolić na dwumiesięcznie wakacje i od września skupić się na poszukiwaniu nowej pracy…

***

Rozmowa między Amelią a Wichurą trwała jeszcze jakieś piętnaście minut i nic z niej nie wyniknęło dla dziewczyny. Ostatecznie dyrektor nie zdecydował się na jej zatrudnienie. Wichura żądał, aby Amelia w nowej pracy bezwarunkowo podporządkowała się swoim obowiązkom, procedurom i podstawie programowej. Z kolei dziewczyna nie wyobrażała sobie, by nie realizować swoich sprawdzonych metod, z czasów, gdy sama kierowała własną placówką oświatową. Przed samym wyjściem Amelia wygarnęła jeszcze Wichurze, że współczesne szkoły traktują uczniów przedmiotowo, jako „ludzi do zrobienia”, nie jako partnerów i jeżeli coś w tym aspekcie się nie zmieni, to w przyszłości będą w tym kraju żyli sami nieudacznicy.

***

Amelia leżała na kanapie w swoim mieszkaniu i była załamana. Właśnie uświadomiła sobie, że żadna szkoła nie zdecyduje się jej zatrudnić ze względu na niekonwencjonalne metody, które chciała stosować w swojej pracy. Chciało jej się płakać. Nie wiedząc dlaczego pomyślała o Szymonie, swoim byłym chłopaku.

— Jebany kutas! — zaklęła.

„I can feel it coming in the air tonight, oh Lord….”–rozbrzmiał dzwonek telefonu.

— Dlaczego ja jeszcze nie zmieniłam tego dzwonka?! Sentymentalne babsko!

Amelia odebrała telefon nie sprawdzając kto dzwoni.

— Amelia Gil, słucham?

— Cześć Amelia! Nawet nie wiesz, jak się cieszę, że nie zmieniłaś numeru telefonu! Wiem, że sześć lat temu obiecywałem tobie, że już nigdy mnie nie zobaczysz i w ogóle, ale proszę cię nie rozłączaj się! Mam dla ciebie pewną propozycję, na której możemy skorzystać oboje. Może spotkamy się dzisiaj o 18.00 i zjemy razem kolację? Oczywiście w celach zawodowych. Jeżeli nie przyjdziesz, zrozumiem. W każdym razie ja będę czekał na ciebie o godzinie 18.00 w restauracji Poczuj Smak Tajlandii. Mają tam naprawdę dobre żarcie. Wyślę ci lokalizację SMS-em. Mam nadzieję, że do zobaczenia!

Dziewczyna nie mogła w to uwierzyć. Była w szoku. Właśnie usłyszała głos swojego byłego chłopaka w telefonie. Aby się upewnić zerknęła jeszcze w komórkę. Faktycznie, w historii połączeń jak byk było napisane, że ostatnia rozmowa była prowadzona z Szymonem. Konwersacja trwała kilka sekund. Chłopak pewnie obawiał się, że Amelia od razu zakończy rozmowę, więc szybko powiedział, co miał do powiedzenia i się rozłączył.

— Jebany kutas! — zaklęła znowu.

Szymon był wielką miłością Amelii. W ogóle wszyscy mówili, że idealnie do siebie pasowali. Byli parą przez cztery lata. Wszystko układało się idealnie. Jednak pewnego dnia Szymon postanowił rozstać się z dziewczyną. Dlaczego? Tego nie wie chyba nawet sam Szymon. Może nie był gotowy na poważny związek, przestraszył się? W każdym razie dziewczyna bardzo przeżyła rozstanie. Przez rok nie mogła się pozbierać. W końcu wzięła się w garść. Otworzyła własną szkołę, której prowadzenie przynosiło jej ogromną radość. Znowu była szczęśliwa, aż do teraz. To właśnie dzisiaj, po rozmowie z Wichurą, zaczęła czuć to samo co wtedy, gdy rozstała się z Szymonem. Bała się, że znowu wpadnie w depresję i będzie musiała zaczynać wszystko od nowa. Aż tu nagle telefon byłego chłopaka i ta dziwna propozycja. Amelia pomyślała, że to jakiś sygnał od losu i zdecydowała spotkać się z chłopakiem, mimo że sześć lat temu obiecywała sobie coś zupełnie innego.

Dziewczyna wstała z kanapy i zaczęła szykować się na spotkanie.

Rozdział 4

Poniedziałek, 12 października 2020 r.

Dochodziła 17:30. Amelia była już prawie gotowa na wieczorne spotkanie. Ubrała się w swoje najlepsze i najdroższe ciuchy jakie miała w szafie. Założyła krótką czerwoną sukienkę z dużym dekoltem i wysokie szpilki. Dwie godziny spędziła na układaniu włosów i idealnym przygotowaniu makijażu. Użyła swoich najlepszych perfum i w zasadzie była już gotowa do wyjścia — przynajmniej, jeśli chodzi o wygląd. Wciąż zastanawiała się czy dobrze robi. Z jednej strony była ciekawa czego chce od niej Szymon. Z drugiej strony, sześć lat temu przysięgła sobie, że już nigdy więcej się z nim nie spotka i wymazuje go ze swojego życia. Teraz jednak wizualizowała sobie w głowie wieczorne spotkanie. Planowała jak powinna się dzisiaj zachować, o co zapytać, jak to wszystko rozegrać. Bardzo się denerwowała.

Ostatni raz przejrzała się w lustrze. Wyglądała jak milion dolarów. A właściwie jak milion juanów. Od czasów epidemii dolar mocno stracił na wartości, a Amelia wyglądała dzisiaj po prostu obłędnie. „Niech kutas wie co stracił” — pomyślała. Sprawdziła telefon. Witalij czekał już pod blokiem w Skodzie Fabii. „No to raz kozie śmierć” — pomyślała i wyszła z mieszkania.

***

Szymon siedział w restauracji Poczuj Smak Syjamu. Nazwa pasowała idealnie. Już od przekroczenia progu knajpy, dało czuć się Tajlandię. Unosił się tam specyficzny, duszny zapach, a powietrze wprost kleiło się do skóry. Szymon lubił to miejsce. Ze wszystkich tajskich knajp jakie znał, ta była najbardziej autentyczna. Stylizowana na azjatycki street food, w którym jedzenie robione jest na oczach klientów.

Szymon usiadł przy stoliku w narożniku lokalu, tak aby cały czas obserwować wejście. Zamówił swoje ulubione piwo Chang i zastanawiał się czy dobrze robi. Z jednej strony proszenie Amelii o pomoc, po tym wszystkim, co się między nimi wydarzyło, było co najmniej niezręczne. Z drugiej strony, kiedy dziś po południu zadzwoniła do niego matka i powiedziała mu o Amelii, pomyślał, że to może jakiś szczęśliwy znak. Mama dowiedziała się od koleżanki, która ma siostrę, której kuzynka jej męża ma koleżankę, która pracuje w Zespole Szkół nr 5 im. Ofiar Tragedii Smoleńskiej 2010 roku, że Amelia starała się o pracę i jej nie dostała. Szymon próbował się dowiedzieć jakim cudem ta kobieta… zdaje się Hania, skojarzyła Amelię i jakim cudem ta informacja dotarła do jego matki tak szybko. Mama coś tłumaczyła, ale nie przekonało go to. Chyba po prostu nie potrafił docenić potęgi plotek. Niemniej jednak mężczyzna pomyślał, że to może być dobry pomysł.

Szymon przypomniał sobie ostatnią rozmowę z matką i ze zdumieniem stwierdził, że miała rację. Biznes Kasprowicza i jego przyjaciół cały czas się rozwijał. Firma od jakiegoś czasu prowadziła interesy z kilkoma niemieckimi klientami, jednak nikt z biura nie potrafił płynnie posługiwać się językiem zachodnich sąsiadów. Bez wątpienia Szymonowi, Mateuszowi i Darkowi przydałby się pracownik, który swobodnie potrafił komunikować się w języku niemieckim. Na pewno wówczas wizerunek firmy znacznie by się poprawił. Po za tym, z tego co się dowiedział, Amelia ukończyła jakieś kursy księgowe i podatkowe. Zdaniem Szymona kobieta była więc idealnym kandydatem do pracy w biurze rachunkowym. Co więcej, Kasprowicz mógł wykorzystać swoją byłą dziewczynę do odnalezienia Piwowarskiego. Z pewnością, z pomocą dziewczyny poszukiwanie kochanka zmarłego stryja byłoby łatwiejsze. Chłopak jednym ruchem mógł upiec dwie pieczenie na jednym ogniu.

Od kilku dni Szymon starał się ustalić cokolwiek o Mirosławie Piwowarskim. Nie dowiedział się wiele, ale wszystko wskazywało na to, że po sprzedaniu firmy dalej prowadził jakieś interesy. Problem polegał na tym, że w Niemczech. Szymon z lekcji niemieckiego zapamiętał tylko zdanie „Ich bin heute nicht vorbereitet”, ale to mogło okazać się zbyt mało. Potrzebował kogoś zaufanego do pomocy. Na swoich kolegów nie miał co liczyć. Po pierwsze, też niewiele lepiej znali niemiecki. Po drugie, ktoś musiał zająć się firmą, kiedy on wyjedzie, a po trzecie, od razu by rozgadali całą sprawę na lewo i prawo, a mężczyźnie zależało na dyskrecji. Potrzebował kogoś zaufanego, z dobrą znajomością niemieckiego, kogoś spoza rodziny i kogoś, kto ma możliwość porzucenia pracy na jakiś czas albo kogoś bez pracy. Amelia pasowała idealnie.

Drzwi do restauracji otworzyły się. Szymon spojrzał na piękną kobietę, która weszła do środka. Wyglądała zjawiskowo, jak kolorowa postać na czarno-białej fotografii. Była ładniejsza niż ją sobie zapamiętał i odtwarzał w wyobraźni. Wszystkie oczy skierowały się na nią. Szymon wstał i uśmiechnął się z daleka. Amelia poczuła się niezręcznie. Nie znała wcześniej tej knajpy. Teraz wydawało jej się, że trochę przesadziła z ubiorem. Czerwona sukienka i szpilki nie pasowały do klimatów rodem z ulic Bangkoku. Z drugiej strony zauważyła już, że zrobiła na Szymonie zajebiste wrażenie, a właśnie o to jej najbardziej chodziło.

— Cześć Amelia! Tak się cieszę, że przyszłaś — zaczął Szymon.

— Cześć! Powiedz mi, czego ty właściwie ode mnie chcesz? — odpowiedziała Amelia, zupełnie inaczej niż w przygotowanym wcześniej scenariuszu rozmowy.

— Eee… Chciałem się z tobą spotkać, porozmawiać. Nie widzieliśmy się bardzo długo. Co u ciebie?

— Posłuchaj. Nie widzieliśmy się długo, bo zachowałeś się jak dupek i mnie zostawiłeś praktycznie bez słowa. Zresztą nieważne, już zdążyłam to przerobić. Ale nie mam czasu ani ochoty na jakieś pogaduchy. Mówiłeś, że masz jakąś sprawę. Przejdź od razu do rzeczy — Amelia nie tak planowała tę rozmowę, ale już było za późno. Kiedy zobaczyła Szymona, coś w niej pękło i czuła potrzebę, żeby wygarnąć mu wszystko to, co planowała wiele lat temu.

— Ok. Więc tak: usłyszałem dzisiaj, że starałaś się o pracę w liceum. Pomyślałem, że mogłabyś…

— Co? Skąd ty kurwa o tym wiesz? Szpiegujesz mnie? O co ci chodzi?

— Nie, nie. To nie tak. Dowiedziałem się przypadkiem, a akurat potrzebuję kogoś, kto zna dobrze niemiecki i ma trochę czasu. Mam pewne… — Szymon zrobił pauzę. — Pewną propozycję. I od razu pomyślałem o tobie.

— Wiesz co? Jesteś jeszcze większym dupkiem niż myślałam. Przyszłam dzisiaj tylko z ciekawości, żeby się dowiedzieć, o co ci chodzi. A ty co? Nie odzywasz się przez tyle lat i nagle sobie o mnie przypomniałeś, kiedy czegoś ode mnie chcesz? — Amelia zaczęła się wściekać i nakręcać, ale przerwał jej kelner, który podszedł do stolika.

— Państwa zamówienie. Bardzo proszę. Smacznego — powiedział pracownik knajpy z azjatyckim akcentem i postawił przed nimi dwa talerze.

— Częstuj się Amelia. Zamówiłem już wcześniej, żebyśmy nie musieli długo czekać. Proszę cię, zjedzmy, porozmawiajmy na spokojnie. Napijesz się czegoś? — Szymon starał się załagodzić sytuację.

— Kurwa, jak ty mnie w ogóle traktujesz? Jesteś zapatrzonym w siebie gnojkiem. Wiesz co? Udław się tym Pad thaiem i radź sobie sam — Amelia wstała zabierając szybkim ruchem torebkę. — I nawet nie potrafiłeś zapamiętać, że ja nie znoszę krewetek. Pierdol się!

Kobieta szybkim krokiem skierowała się ku wyjściu. Drzwi do restauracji zamknęły się z hukiem. Szymon siedział jak wryty. Był tak zaskoczony przebiegiem całej rozmowy, że nie potrafił zebrać myśli. Wściekł się na siebie, że nie dał rady jakoś zatrzymać Amelii.

„Spierdoliłeś temat, Szymon” — skarcił w myślach sam siebie.

„Może powinienem wyjść za nią i ją zatrzymać? Kurwa, nie wiem co się robi w takich sytuacjach. A może dam jej ochłonąć i zadzwonię za kilka dni? Tak. Tak zrobię. A teraz zjem Padthaia, póki ciepły. Nienawidzę zimnego jedzenia” — myślał Szymon.

— Proszę mi zapakować tę drugą porcję na wynos — powiedział do kelnera i pomyślał: „W końcu zapłacone, więc trzeba zjeść. Będę miał jutro na obiad.”

Amelia tymczasem szła roztrzęsiona ulicą. Cały, skrupulatnie przygotowany makijaż rozpływał się teraz momentalnie, razem ze łzami spływającymi po twarzy. Była wściekła. Na Szymona, że zachowywał się zupełnie tak, jak gdyby nigdy nic się między nimi nie wydarzyło. Na siebie, że nie potrafiła powstrzymać emocji i że rozmowa potoczyła się zupełnie odwrotnie niż planowała.

„A może rzeczywiście miał dla mnie jakąś dobrą propozycję, a ja nie dałam mu szansy wytłumaczyć? Co za dupek. Jak mógł zapomnieć, że nienawidzę krewetek? Nic dla niego nie znaczyłam. Ale może czas schować dumę do kieszeni? Nie mam kasy, nie mam pracy, nie mam faceta… Dobrze, że mam chociaż dwie butelki Prosecco w lodówce. Jakoś to będzie, Mela. Ogarniesz się, weźmiesz w garść i dasz radę… Jebany kutas!” — wygłaszała swój wewnętrzny monolog w drodze powrotnej.

***

Szymon wracał do domu. Był już na klatce schodowej pod swoim mieszkaniem i szukał kluczy w kieszeni kurtki. Pod drzwiami stało dwóch kolesi. Nie znał ich. Wyglądali jakby na niego czekali. Jeden z nich dużo wyższy i grubszy, drugi z kolei drobny i niski. Przypominali trochę Tadzia Norka z Karolem Krawczykiem, ale nie wzbudzali tyle sympatii. Raczej coś na kształt odrazy i strachu. W pierwszym odruchu Szymon chciał szybko wrócić do windy i odjechać z powrotem, ale było już za późno.

— Cześć Szymuś! Czekaliśmy na ciebie. Zaprosisz nas do środka? — zapytał drwiąco niższy z nich.

— A my się znamy? O co chodzi?

— A wujaszek ci o nas nie opowiadał? No proszę, jaki zapominalski. Wpuść nas do środka. Głupio tak rozmawiać o interesach przy sąsiadach.

Szymon nic nie odpowiedział. Wiedział już, że w zasadzie nie ma wyjścia. Goście stali już po jego obu stronach. Byli zdecydowanie więksi, bardziej przypakowani i na pewno bardziej doświadczeni w siłowym załatwianiu spraw. Nie miał drogi ucieczki. Otworzył drzwi i cała trójka weszła do środka.

— Dobra młody. Koniec już tych uprzejmości. Twój szanowny wujaszek, świeć Panie nad jego duszą, wisi nam kupę kasy. Równo bańkę. Widzisz, pożyczył, ale tak mu się spieszyło na tamten świat, że zapomniał oddać. A teraz mi się trochę spieszy, żeby dostać hajs z powrotem. I ty mi go oddasz — mówił cały czas ten niższy.

— Ale panowie, spokojnie. Przede wszystkim, to ja nie mam takiej kasy. A poza tym, jak pożyczaliście wujowi pieniądze, to na pewno są na to jakieś kwity, dokumenty… Firma wciąż dobrze prosperuje, da się to jakoś rozwiązać. Na pewno macie jakąś umowę, nie będzie problemu, żeby to załatwić. Przecież, kurwa, żyjemy w państwie prawa do cholery! — Szymon starał się odpowiedzieć spokojnie, ale czuł już jak zimny pot spływa mu po plecach.

— Hahaha… Ta… w państwie prawa i sprawiedliwości — zaśmiał się oprych.

BACH! Szymon nagle dostał w ryj od wyższego z typów. Cios go zaskoczył. Grubas, wbrew ogólnemu wrażeniu, był całkiem szybki i zwinny. Szymon przewrócił się na kanapę trzymając się za twarz. Na podłogę spadła siatka z Pad thaiem. Nie zdawał sobie w ogóle sprawy, że cały czas trzyma ją w ręce. Wszystko trwało dosłownie sekundy, ale Szymon w trybie slow motion widział jak jego nowy narożnik KIVIK z Ikei (3699zł) zabarwia się na czerwono od jego krwi.

„Kurwa, ja przecież tego nigdy nie dopiorę” — pomyślał Kasprowicz.

— A to młody, była właśnie ręka sprawiedliwości — zaśmiał się niższy. — Nie każ nam jej znowu używać. Masz takie ładne mieszkanko, a zobacz, jak je zapaskudziłeś. Nie warto. Słuchaj, ja nawet cię polubiłem, więc daję ci dwa tygodnie. Potem się zobaczymy znowu, więc lepiej, żebyś miał kasę. I nie odpierdalaj żadnych numerów, bo może stać ci się jakaś krzywda. Tobie albo tej twojej paniusi… Amelii, tak? No… to trzymaj się młody! — obaj mężczyźni odeszli już pod drzwi — Aha! I na drugi raz zaproponuj nam jakąś kawę, czy coś. Niegrzecznie tak traktować gości.

Szymon, po dłuższej chwili, podniósł się z kanapy i dotarł do łazienki.

„O kurwa! Jak ja wyglądam?” — pomyślał widząc swoje odbicie w lustrze.

Obmył twarz i doprowadził się do względnego porządku. Zatamował krwotok z nosa i siedział na kanapie przykładając do twarzy opakowanie mrożonego groszku Hortex.

„Kurwa, co tu się odpierdala? W co ja się wjebałem? Czuję się jak w jakimś pierdolonym Truman Show. Jak do tego doszło? Nie wiem. Jeszcze tydzień temu prowadziłem spokojne życie młodego przedsiębiorcy, a potem co? Przez chwilę czułem się jak milioner, teraz wszystko się zjebało. Czuję się, jakbym był bohaterem jakiejś taniej książki pisarza — amatora. Ja pierdolę!” — myślał Szymon.

„I can feel it coming in the air tonight, oh Lord…” — dźwięk telefonu przypomniał Szymonowi scenę z Kac Vegas, w której zagrał Mike Tyson. Czuł się dokładnie jak po takim uderzeniu.

— Halo, Amelia? — odebrał zdziwiony Szymon.

— Słuchaj gościu malowany — głos nie pozostawiał wątpliwości, że kobieta była pijana. — Niech ci kurwa będzie. Spotkam się z tobą jeszcze raz i wysłucham co mi masz do powiedzenia. Ale lepiej dla ciebie, żeby ta propozycja była warta mojego czasu — zakończyła i rozłączyła się.

Rozdział 5

Poniedziałek, 12 października 2020 r.

— Dwa tygodnie to wystarczająco dużo czasu. Chłopak jest bystry, poradzi sobie. Przez ten czas odnajdzie tego pedała. Zgłosi się do mnie po kasę. Ja mu ją wydam. On całą sumę przekaże wam, a wy przekażecie ją z powrotem do mnie… Możesz to jeszcze raz powtórzyć? Chyba was pojebało! To jest absolutnie wykluczone! Jak się umawialiśmy? Dzięki temu, że jestem waszym obrońcą i tylko dlatego, że znam prokuratora, który was oskarża i sędziego, który was sądzi możecie szczęśliwie korzystać z wolności. A co do samej rozprawy niczego nie musicie się obawiać. Dostaniecie najłagodniejszy wyrok z możliwych. Za to, co wyrabialiście przez tyle lat, ile krwi napsuliście uczciwym ludziom, to chyba dobra zapłata? I stanowczo odradzam, nie kombinujcie nic na własną rękę! Z tym sobie też poradzę i nie chciałbym wówczas być w waszej skórze. Żeby wam tylko zobrazować co was może czekać, gdy mnie zdenerwujecie. W mieście w ostatnich tygodniach jest znowu nagonka na jakiegoś proboszcza, który molestował dzieci. Wiecie, że żyjemy w kraju, w którym rządzący wolą takie sprawy zamiatać pod dywan. Myślicie, że nie byłbym w stanie, biorąc pod uwagę moje układy i znajomości, sfingować tak proces, żebyście to wy odpowiadali za molestowanie dzieciaczków? Zdajecie sobie sprawę, jaki to byłby piękny obrazek medialny dla Kościoła i obozu rządzącego? Najpierw nagonka na księży, potem okazuje się, że czarni niewinni, a za wszystkim stoją dwaj degeneraci. Wiecie o ile moje akcje wzrosłyby w środowisku za takie coś? A wam chyba nie muszę mówić, jak traktuje się osoby skazane za pedofilię w samym więzieniu? Także rozumiecie chyba, że układ, który wam zaproponowałem jest uczciwy? Cały milion, który za dwa tygodnie dostarcza wam chłopak, wy przekazujecie mnie. W zamian gwarantuję najbardziej łagodny wyrok z możliwych… No to cieszę się, że się rozumiemy.

Andrzej Kowalik skończył rozmowę i odłożył telefon. Ułożył się wygodnie w fotelu, wziął głęboki oddech, a następnie sięgnął po szklankę, w której znajdował się, przyrządzony kilka minut wcześniej, ulubiony drink mecenasa.

„Wódka z pepsi… Boże, jak ja, kurwa, lubię wódkę”, pomyślał prawnik.

Mecenas Kowalik, jeszcze w czasach studenckich wypijał ogromne ilości wódki ze swoimi znajomymi i przyjaciółmi. To właśnie wtedy uświadomił sobie, że właściwie inne rodzaje alkoholi mogłyby nie istnieć.

Andrzej Kowalik jeszcze gdy studiował miał znajomych i przyjaciół. Odkąd wódkę pijał samotnie, w wynajmowanej przez siebie garsonierze w centrum Poznania, zdał sobie sprawę, że jest kompletnie sam. Nie miał już przyjaciół, nikogo bliskiego. Co prawda, miał przecież żonę i dorosłą córkę, ale to nic nie znaczyło. Jeżeli pijasz swój ulubiony alkohol sam i nie możesz z nikim innym dzielić tej przyjemności, to znaczy, że jesteś samotny, nie masz przyjaciół.

Mimo wszystko Kowalik był zadowolony z życia jakie prowadził i z tego co osiągnął, nie zawsze, jakby się wydawało, ciężką pracą. Facet po studiach trafił do bardzo dobrej kancelarii, w której zrobił aplikację. Specjalizował się głównie w sprawach karnych. Bronił ludzi, którzy byli oskarżani o różnego rodzaje przestępstwa: gwałty, rabunki, napady z bronią, czasami zabójstwa. Potrafił wziąć sprawę, która wydawała się być przegrana i ją wygrać. Prowadząc takie zlecenia Kowalik uświadomił sobie, że w zawodzie, który wykonuje nie ma nic szlachetnego. Owszem, przed prawem wszyscy są równi i wszystkich obowiązują te same przepisy. Nie wszyscy jednak mają taką samą wiedzę, znajomości, umiejętności dyplomatyczne i pieniądze. Kowalik to wszystko miał. Był niesamowicie inteligentny, znał sędziów, prokuratorów, wiedział jak polski system prawny działa i funkcjonuje. Z kim musi się spotkać, z kim porozmawiać, kogo nastraszyć, a kogo przekupić, żeby było tak, jak życzy sobie jego klient. To, czego mężczyzna nauczył się podczas aplikacji, kontynuował pracując już na własną rękę w kancelarii, którą otworzył.

Kowalik po kilku latach dorobił się ogromnego majątku. Cały czas prowadził najgłośniejsze sprawy karne, jeździł coraz lepszymi samochodami i nosił najdroższe garnitury z najnowszych kolekcji. W międzyczasie pomagał swemu dawnemu znajomemu, Henrykowi Kasprowiczowi, który prowadził własny biznes.

Kasprowicz uważał Kowalika za przyjaciela, ale ten miał nieco inne zdanie w tej kwestii. Wprawdzie spędzali ze sobą wiele czasu podczas cotygodniowych partyjek golfa i wypadów na drinka, ale mecenas służył Henrykowi swoją wiedzą prawniczą tylko dlatego, że otrzymywał z tego tytułu godziwe wynagrodzenie. Ponadto, obaj panowie pochodzili z Garwoszyna. Co prawda, Kowalik od dawna mieszkał w Poznaniu i z rodzinnym miastem niewiele go łączyło. Czuł jednak pewnego rodzaju sentyment do miejsca, z którego pochodził i to również motywowało go do tego, aby nie skupiać się w swojej pracy zawodowej wyłącznie na reprezentowaniu kryminalistów.

Po śmierci Kasprowicza i ogłoszeniu testamentu, ego Kowalika zostało niesamowicie dotknięte. Zmarły cały swój majątek zostawił w zasadzie żonie oraz chrześniakowi. Henryk całkowicie pominął swojego prawnika. Kowalik nie wierzył, że wdowa Celina Kasprowicz udźwignie ciężar prowadzenia tak wielkiego biznesu. Firma z pewnością za chwilę zacznie przynosić straty i dochody prawnika drastycznie się obniżą. Oprócz tego, że mecenas stracił intratne źródło dochodów, to jeszcze sama treść ostatniej woli w znaczący sposób uchybiała jego godności. Takich rzeczy się nie wybacza, nawet zmarłym.

Kowalik od razu opracował chytry plan. Celinę zostawił w spokoju. Uznał, że zdobycie od niej pieniędzy może być zbyt trudne. Skupił się na chrześniaku, który w jego opinii był łatwiejszym celem. Gówniarzowi zmarły zostawił równy milion złotych, który chłopak dostanie po odszukaniu dawnej miłości Kasprowicza. Mecenas dowiedział się o tym z listu, który zmarły zostawił chrześniakowi. Prawnik nie miał skrupułów, aby przeczytać pismo, które nie było do niego adresowane. Wiedza to ogromny kapitał i żaden list z adnotacją do rąk własnych nie może być ograniczeniem do jej zdobywania. Kowalik postanowił, że chłopak nie otrzyma obiecanych pieniędzy. Wymyślił, że zaszantażuje chłopaka. Naśle na niego jakichś zbirów, którzy przedstawią historyjkę o pożyczonym milionie, trochę go nastraszą. Chłopak z pewnością przerazi się. Spełni ostatnią wolę Kasprowicza i zgłosi się po obiecany milion, który odda zbirom. Złodzieje natomiast przekażą pieniądze z powrotem Kowalikowi.

Nie było trudno znaleźć dwóch gangsterów oskarżonych o wymuszanie haraczy i drobne kradzieże. Kowalik wybrał takich, których oskarżał znajomy prokurator. Sędzia, który miał prowadzić sprawę także nie był dla mecenasa obcy. Kowalik dogadał się z bandziorami i załatwił im, że do czasu procesu mogą przebywać na wolności. Obiecał chłopakom także najłagodniejszy wyrok z możliwych. Złodzieje się zgodzili. Co prawda w ostatniej rozmowie telefonicznej z Kowalikiem, mężczyźni zaczęli wspominać coś o dodatkowej zapłacie za wykonaną usługę, ale przedstawiona im perspektywa przebywania w więzieniu za dopuszczenie się obcowania płciowego z osobami nieletnimi, skutecznie ich od tego pomysłu odwiodła.

Kowalik sączył drinka uśmiechając się do siebie. Był zadowolony z wymyślonego przez siebie planu. Był wieczór i poniedziałek powoli zmierzał ku końcowi.

***

W tle grało radio. Szymon nie mógł zasnąć. Był środek nocy, a chłopak leżał na sofie i rozmyślał. Twarz nie napierdalała już tak bardzo, mimo to niedoszły milioner wewnętrznie czuł się rozbity. Na brzuchu Szymona spoczywała książka Fiodora Dostojewskiego, pod tytułem Bracia Karamazow. Nikt tak nie potrafił spenetrować ludzkiej duszy, nawet jej najmroczniejszych zakamarków, jak rosyjski pisarz. Szymon czuł, że ktoś próbuje wniknąć w jego wnętrze i wykorzystać jego słabości. Dlatego, aby to wszystko poukładać sobie w głowie sięgnął po Dostojewskiego. Już dwukrotnie przeczytał najważniejsze fragmenty książki, które kiedyś sobie zaznaczył. Cały czas miał jednak mętlik w głowie.

O dziwo zamęt ten nie był tak bardzo spowodowany niespodziewaną wizytą dwóch podejrzanych kolesi. Bałagan, który powstał w głowie Szymona wynikał bardziej ze spotkania z Amelią. Chłopak nie mógł przestać o niej myśleć. I nie chodzi nawet o to, że dziewczyna odpierdoliła się jak milion dolarów, aby odegrać się na swoim eks i zrobić na nim wrażenie. To prawda, fizycznie Amelia wyglądała bardzo dobrze, ale Szymon nie był aż takim troglodytą, żeby skupiać się wyłącznie na cyckach i dupie. Chłopak wiedział, że dziewczyna równie dobrze mogła pojawić się w knajpie w golfie, podartych spodniach, dziurawych butach i bez makijażu, a i tak zrobiłaby na nim takie samo wrażenie. Chodziło o to, że sposób, w jaki Amelia weszła na spotkanie, jej ton rozmowy, pewność siebie i zdecydowanie, nawet złość wywołana przez krewetki, ta naturalność, wszystko to spowodowało, że Szymon zwariował.

„W sumie dobrze, że chłopaki mi wpierdoliły. Za te jebane krewetki należało mi się. Jak ja mogłem zapomnieć, że Amelia ich nie cierpi?” — rozmyślał.

Chłopak wstał i zaczął chodzić po pokoju. Po chwili zaczął rozmowę sam ze sobą. Robił tak czasem, gdy miał silną potrzebę porozmawiania z kimś inteligentnym.

— Nie no wkurwili mnie! Można wjebać mi się na chatę, obić mordę i zapaskudzić nowe meble. Można mi nawet grozić, ale grozić Amelii to już była gruba przesada! Przecież ona nie ma z tym nic wspólnego.

Szymon z natury był typem spokojnej osoby. Dlatego potrafił zachować względne opanowanie, pomimo zdenerwowania całą sytuacją. W takich wypadkach starał się żartować i ironizować. Zachowywał się trochę jak bokser, który podczas walki, po otrzymaniu silnego ciosu od przeciwnika, uśmiecha się głupkowato prowokując rywala i informując go tym samym, że wszystko jest w porządku. Nie było jednak w porządku. Ktoś przecież wprosił się chłopakowi do mieszkania, obił twarz, groził i zażądał miliona złotych. W dodatku nie wiedział dlaczego nie może przestać myśleć o Amelii?

Chłopak, poza spokojem, miał jeszcze jedną bardzo cenną cechę, która sprawiała, że jego życie było przyjemniejsze i łatwiejsze. Potrafił bardzo szybko dostosowywać się do nowych warunków, w których przyszło mu żyć. Nie bał się zmian. Wiedział, że czekają go ciężkie dwa tygodnie i musi się na to przygotować. Ktoś go zaatakował i groził niewinnej kobiecie. Szymon był zdeterminowany, aby dowiedzieć się z kim przyszło mu się mierzyć. Miał na to dwa tygodnie.

— Te dwa przygłupy są zbyt tępe — Szymon cały czas kontynuował monolog. — Na pewno działają z polecenia. Znałem przecież wujka. Nie ma szans, żeby zadawał się z takim rynsztokiem. Jeszcze, żeby pożyczać od takich ludzi tyle pieniędzy?! Chociaż o tym, że wuja był gejem nie wiedziałem, więc tak dobrze go nie znałem… Nie no, kurwa, na pewno nie zadawał się ze złodziejami. Ci dwaj musieli wiedzieć, że otrzymałem w spadku bańkę. O tym akurat zdążyli się już dowiedzieć pewnie wszyscy pracownicy z firmy wuja, ich rodziny, moja rodzina, rodzina Mateusza i Darka, Kowalik… On też ma list do Mirosława Piwowarskiego, którego mam odnaleźć. O tym, że wuja zlecił mi tę dziwną misję pewnie też wie. Kowalik jest prawnikiem. Prawnicy to mendy. Przez wiele lat uczą się kłamać, a potem kasują za tę umiejętność ogromne pieniądze, których ciągle chcą mieć więcej. Co to za problem dla takiego Kowalika ustalić mój adres zamieszkania i nasłać na mnie dwóch zbirów. Może nastraszyć gówniarza i w prosty sposób zdobyć mnóstwo siana. O tym, że odnajdę Piwowarskiego jestem przekonany. Kowalik też zdaje sobie z tego sprawę. Musiał wszystko starannie zaplanować… Nie, przecież to jakieś szaleństwo. To brzmi jak jakiś Jo Nesbo w wersji dla biedaków. Od tego jebnięcia w głowę coś mi się stało… Kowalik przecież przyjaźnił się z wujem.

Szymon znowu położył się na sofie. Chłopak cały czas nie mógł zasnąć.

Nagle usłyszał swój telefon. Komórka krótkim, lecz wyraźnym sygnałem poinformowała właściciela o otrzymaniu wiadomości tekstowej. Mężczyzna podniósł telefon ze stolika, aby sprawdzić kto pisze. Amelia wysłała do niego SMS-a o treści:

Dzisiaj o godzinie 19.00 w Twoim mieszkaniu. Masz przygotować coś dobrego do jedzenia i niech Cię ręka boska broni, żeby to było zamawiane żarcie. Sam musisz coś ugotować. I lepiej, żeby to było smaczne! Wyślij mi jakieś namiary do siebie!

Szymon zanim odłożył telefon spojrzał jeszcze na zegarek. Była 8.30 rano. Facet nie zmrużył oka przez całą noc i wcale nie chciało mu się spać. Od razu wysłał Amelii SMS-a, podając swój adres. Chwilę później zaczął zastanawiać się co przygotować na kolację.

Z radia dobiegał głos Andrzeja Zauchy.

Byłaś serca biciem…

Rozdział 6

Wtorek, 13 października 2020 r.

Celina obudziła się w sypialni swojej willi na obrzeżach miasta. Przeciągnęła się i powoli wstała z wielkiego małżeńskiego łoża. Nigdzie się nie spieszyła. Dała wolne gosposi, więc była w domu sama. Firma po śmierci męża szybko wróciła do normalności. Wszystkimi bieżącymi sprawami zajmował się dyrektor operacyjny, 37–letni kawaler, bardzo ambitny. Pracował w firmie od nieco ponad piętnastu lat. Od ponad pięciu właściwie samodzielnie ją prowadził, a Henryk tylko podejmował strategiczne decyzje i spotykał się od czasu do czasu z najważniejszymi klientami.

„Jak to dobrze, że ten obleśny impotent w końcu się przekręcił” — pomyślała Celina wpatrując się w ponad hektarowy ogród. „Jeszcze tylko wyprostuję sprawy spadkowe i skończę z tą żenującą zrozpaczoną wdową. Rzygam już tym”.

Celina wzięła telefon i wybrała numer.

— No cześć Tygrysie — zaczęła.

— Dzień dobry pani Celino. Moje najszczersze kondolencje — w słuchawce odezwał się męski głos.

— Weź się nie wydurniaj. Nie czas na żarty, mamy sprawy do załatwienia. Musisz wymyślić jak odzyskać resztę kasy, którą ten idiota porozdawał na prawo i lewo. Porozmawiaj z kim trzeba, zorientuj się, co możemy zrobić. Tylko, kurwa, dyskretnie! Przyjadę po południu do biura to porozmawiamy.

— A może to ja przyjadę wieczorem do ciebie? Na pewno czujesz się strasznie samotnie w tak wielkim domu. Wypijemy wino, porozmawiamy na spokojnie…

— Nie! Jeszcze za wcześnie. Nie po to ukrywaliśmy się tak długo, żeby teraz się zbyt wcześnie ujawnić. Obiecuję, że wszystko ci wynagrodzę jak tylko to się skończy. Pa, Misiu! — zakończyła rozmowę Celina.

— Pa! Do zobaczenia.

Celina siedziała na łóżku. Przeglądała raz jeszcze dokumenty spadkowe i wyciągi bankowe. Nie mogła uwierzyć, że z ponad 4,5 miliona złotych oszczędności zostało jej raptem 500 tysięcy. O połowę mniej niż przepisał temu przygłupiemu chrześniakowi.

Między dokumentami znajdowała się jeszcze jedna koperta, która teraz wpadła w ręce wdowy. W środku był list, który napisał Henryk, a który przekazał jej Kowalik po pogrzebie Kasprowicza. Zupełnie o nim zapomniała.

Kochana Celino,

Wprawdzie już w szpitalu się pożegnaliśmy i powiedziałem Tobie właściwie wszystko co zamierzałem, jednak mimo to postanowiłem napisać do Ciebie ten list, żeby wytłumaczyć Tobie, w jaki sposób podzieliłem spadek.

Otóż, największa część przypadła naturalnie Tobie. Dla Ciebie Celino pozostał nasz dom, samochody, dom letni na Mazurach oraz firma. O firmę nie musisz się specjalnie martwić. Jest w dobrych rękach. Michał wie, co robi, możesz mu zaufać. Wystarczy, jak od czasu do czasu będziesz doglądała czy wszystko w porządku. Z miesięcznych dochodów utrzymasz się spokojnie i jesteś zabezpieczona. Zostawiłem też Tobie 500.000 zł. To tak na wszelki wypadek, jako dodatkowe zabezpieczenie.

1.000.000 zł przepisałem Szymonowi. To młody, ambitny chłopak. Ja przez całe życie niewiele mu pomogłem i niewiele dla niego zrobiłem. Chociaż teraz chciałem mu to jakoś wynagrodzić. Jestem przekonany, że dobrze to wykorzysta.

2.000.000 zł przepisałem na dom dziecka, w którym się wychowałem. Czuję, że tak po prostu trzeba. Wyremontują za to budynek i będą mogli się utrzymać przez długie lata. Może kupią coś fajnego dla dzieciaków. Należy im się. Jestem im to winien.

Całą resztę oszczędności, czyli nieco ponad 1.000.000 zł przeznaczyłem na Wielkopolskie Centrum Onkologii w Poznaniu. Naprawdę dobrze się tutaj mną zajmują. A przez te wszystkie lata napatrzyłem się na to, jak bardzo ludzie tutaj cierpią i jak wiele pracy i wysiłku kosztuje to personel. Zwłaszcza teraz, w trakcie tej pandemii.

Mam nadzieję, że w pełni rozumiesz i akceptujesz moje decyzje. Kocham Cię!

Twój Henio

— Jebany kutas! — powiedziała Celina i podarła list.

***

DING-DONG

Szymon spojrzał przez wizjer w drzwiach swojego mieszkania. Przekręcił wszystkie zamki, zdjął łańcuch i wpuścił do środka Amelię.

— A ty co się tak ryglujesz jak w jakiejś twierdzy, co? — zapytała.

— A wiesz… tyle ostatnio włamań w okolicy. Lepiej się zabezpieczać — odpowiedział.

Amelia nie czekała na słowa zachęty, zdjęła kurtkę i od razu weszła w głąb mieszkania.

— Dobra, nieważne. Posłuchaj. Dzisiaj rozmawiamy na moich warunkach. Chcę wiedzieć, co masz dla mnie za interes, ile płacisz i dlaczego akurat ja. I tylko po to tu przyszłam, więc nie wyobrażaj sobie nie wiadomo czego. — Amelia dopiero teraz obróciła się i spojrzała w stronę Szymona. — No i co się tak gapisz?

Amelia tym razem ubrana była w dresowe spodnie i nieco rozciągniętą i o rozmiar za dużą bluzę z kapturem. „Kurwa, jednak w tej sukience wczoraj lepiej wyglądała…”. W Szymonie obudził się jego wewnętrzny troglodyta.

— Eee… Fajna bluza. Zajebisty kolor!

— Dzięki! Od razu zakochałam się w tej oberżynie jak ją zobaczyłam na wyprzedaży — odpowiedziała Amelia.

— W czym się zakochałaś? — spytał Szymon zakłopotany.

— No w mojej bluzie. Mówiłeś, że podoba ci się ten bakłażanowy

— Przecież to fiolet.

— Ignorant! — zaśmiała się. — Powiedz lepiej, co ugotowałeś. Pachnie całkiem dobrze

— Sama zobacz. Zapraszam do stołu — Szymon wskazał ręką elegancko zastawiony stół. Na dzisiejszą okazję specjalnie zainwestował w nową zastawę, obrus i wazon z kwiatami. Na stole paliły się dwie świeczki, a w wiadrze z lodem chłodziło się Prosecco. — Rozgość się, ja wyjmę kolację z piekarnika.

— No, no, no… Postarałeś się — powiedziała Amelia patrząc z uznaniem na zastawiony stół. — Ale od razu uprzedzam. Jeśli liczyłeś na seks, to się mocno przeliczyłeś. To nie jest randka, tylko spotkanie w interesach.

Szymon nic nie odpowiedział. Poszedł do kuchni i wrócił po chwili do stołu.

— Polędwiczki wieprzowe w sosie musztardowym z ratatouille — powiedział stawiając tacę. — Mam nadzieję, że będą tobie smakowały.

— Zobaczymy! Wygląda nieźle — odpowiedziała grzebiąc widelcem w ratatouille. — Zobacz! Tu jest bakłażan. Uważasz, że jest fioletowy?

— No tak! A niby jaki? — odpowiedział Szymon rozbawiony.

— Jesteś niereformowalny. Ale nieważne… Zaproponujesz mi wina?

Rozmowa początkowo wyglądała jak podręcznikowy przykład small–talk. Rozmawiali właściwie o wszystkim i o niczym. Ku zaskoczeniu obojga obyło się prawie bez niezręcznej ciszy. Panowała przyjemna atmosfera. Szymon ośmielony dobrym przebiegiem spotkania postanowił przedstawić Amelii swój pomysł na jej zatrudnienie.

— … a jako, że mamy teraz coraz więcej dużych klientów z Niemiec myślę, że bardzo byś się nam w firmie przydała. Zwłaszcza teraz, kiedy mam inne sprawy na głowie.

— No słyszałam jakieś plotki. Ponoć odziedziczyłeś spadek? — zapytała.

— To prawda, ale póki co to mam z nim więcej kłopotu i niż pożytku.

— To stąd to podbite oko?

Mężczyzna opowiedział Amelii cała historię dotyczącą spadku i niezapowiedzianej wizyty gangsterów w jego mieszkaniu. Pominął tylko tę część, w której przestępcy grozili także dziewczynie. Nie chciał jej na razie niepotrzebnie martwić.

— Muszę przyznać, że brzmi to trochę jak z jakiegoś filmu — powiedziała kobieta kiedy Szymon skończył swoją opowieść. — Byłeś z tym już na policji?

— Nie byłem. I póki co, to się wcale tam nie wybieram. Nie chcę pogorszyć sprawy.

— Zwariowałeś? Niby jak masz pogorszyć sprawę? Przecież sam sobie z tym nie poradzisz. Musisz to zgłosić!

— Nieważne, dam sobie radę. Nie rozmawiajmy już o tym. — odpowiedział chłopak. — Powiedz lepiej co myślisz o mojej propozycji?

— Nie odpowiem tobie dzisiaj. Musisz mi dać czas do namysłu. Zadzwonię do ciebie kiedy podejmę decyzję.

„I can feel it coming in the air tonight, oh Lord…” — rozbrzmiał dzwonek telefonu.

Oboje zaczęli szukać swoich komórek.

— To mój! — powiedział Szymon i wyjął smartfon. Ekran był czarny, a telefon dzwonił w ręce Amelii. — Wciąż masz ten sam dzwonek?

— Tak jakoś wyszło. Ty też nie zmieniłeś? — zapytała.

Szymon pokiwał przecząco głową i uśmiechnął się delikatnie. Przez chwilę siedzieli w milczeniu unikając swojego wzroku.

— Odwieziesz mnie do domu? — przerwała ciszę Amelia. — Mam już dość wrażeń jak na dzisiaj.

— Jasne, że tak.

Szymon odwiózł Amelię do mieszkania. Nie rozmawiali ze sobą całą drogę. Umówili się, że Amelia zadzwoni do Szymona kolejnego dnia, żeby przekazać ostateczną decyzję. Szymon miał przeczucie, że się zgodzi. Czuł się dziwnie. Od czasu, gdy odezwał się telefon Amelii, rzeczywiście czuł w powietrzu, że coś nadchodzi. Nie wiedział tylko jeszcze co. Włączył Phila Collins’a i zapętlając jeden kawałek śpiewał razem z nim aż w końcu dojechał pod swój blok. Kiedy zaparkował, zauważył w lusterku inny samochód, który zatrzymał się po drugiej stronie ulicy. W sekundę uświadomił sobie, że to auto jechało za nim aż spod mieszkania Amelii. To nie mógł być przypadek.

— Kurwa mać! — zaklął Szymon uderzając pięścią w kierownicę.

Rozdział 7

Poniedziałek, 12 października 2020 r.

Gangsterzy po wizycie u Szymona wrócili do mieszkania znajdującego się na poznańskim Dębcu. Była to odrażająca melina, z której panowie korzystali od początku swojej znajomości. Schronienie było okropne, ale miało kilka zalet. Zapewniało dach nad głową. Znajdowało się kilka kroków od równie obleśnego sklepu monopolowego, w którym przyzwoita wódka była tańsza od tej, którą można było kupić w najbardziej popularnych dyskontach. Oczywiście monopol był czynny całą dobę. Poza tym w miejsce, które upodobali sobie gangsterzy nikt się nie zapuszczał. Podobno w mieszkaniu straszył duch. Lokalna legenda głosiła, że powiesił się w nim załamany mężczyzna od którego odeszła jego ukochana kobieta. Ponoć do dnia dzisiejszego słychać w nocy przeraźliwy krzyk rozpaczy i dźwięk przewracanego taboretu. Gangsterzy zjawy nigdy nie spotkali, ale byli jej ogromnie wdzięczni za możliwość darmowego wynajmowania mieszkania.

— No mówię tobie, tak było Mario — powiedział ten większy. — Facet dowiedział się, że laska go zdradza. Zdenerwował się, poszedł spać i obudził się już martwy. Na skutek szoku chyba.

— Gruby! Zamknij w końcu ryj! Opowiadałeś tę historię już tyle razy. Jest późno i chce mi się spać. A poza tym, jak mógł obudzić się martwy?! Skoro umarł, to już się nie mógł obudzić!

— Dobra, kurwa! Filozof się znalazł!

Mężczyźni rozmawiali jeszcze kilka minut. W końcu Gruby usnął, a Mario rozmyślał. Wiedział, że ciężko będzie mu zasnąć tej nocy. Okłamał swojego współlokatora mówiąc, że jest zmęczony. Tak naprawdę Mariowi zależało na ciszy.

Nie spodziewał się, że idąc z Grubym na spotkanie z Szymonem, spotka akurat tego Szymona. Wizyta przywołała wspomnienia, bardzo przykre wspomnienia. W ogóle całe życie chłopaka było jednym wielkim dramatem.

***

Mariusz Jędrusik, ksywa Mario, tak jak i Szymon pochodził z Garwoszyna. Mężczyźni chodzili do tej samej szkoły podstawowej oraz gimnazjum. Szymon nie poznał dawnego znajomego, gdy ten złożył mu wizytę ze swoim kompanem, Grubym. Miał prawo. Mario zmienił się bardzo, a rówieśnicy widzieli się ostatni raz ponad dziesięć lat temu. W tym czasie wiele się wydarzyło w życiu obu facetów.

Szymon i Mariusz byli z dwóch różnych światów.

Kasprowicz pochodził z dobrego domu. Jego rodzice mieli dobrą pracę i dbali o wychowanie i rozwój syna. Chłopak chodził na dodatkowe lekcje języka angielskiego i gry na gitarze, za które płacili ojciec i matka. Wiedział czym są prawdziwe wakacje. Każdego lata jeździł z ojcem w góry. Rodzice także zabierali syna na spływy kajakowe. Dzięki temu u chłopaka już w młodym wieku rozwinęły się zainteresowania muzyczne i sportowe. Szymon nie musiał się martwić o to, co przyniesie kolejny dzień. Jego dzieciństwo i młodość były bezpieczne i stabilne.

Młode lata Mariusza były zupełnie inne. Dom, w odczuciu Mariusza, był miejscem, które miało służyć za mieszkanie i noclegownię. Inne, bardziej metaforyczne pojmowanie tego słowa było dla chłopaka obce. Mario nigdy nie myślał o domu w kategoriach ciepła rodzinnego, bezpieczeństwa, rodziny. Nie ma się co dziwić. Mariusz nigdy nie poznał swojego ojca. Facet zniknął zanim chłopak się urodził. Z kolei matka Mariusza była alkoholiczką. Kobieta rzadko kiedy była trzeźwa. W zasadzie chłopaka wychowała babcia. Jedynym źródłem utrzymania rodziny była emerytura babki oraz zasiłek z opieki społecznej matki. Nie było z tego wiele, ale musiało wystarczyć. W życiu młodego Mariusza każdy kolejny dzień był znakiem zapytania. Czy matka będzie dzisiaj trzeźwa i chociaż przez chwilę porozmawia z synem? Czy babcia będzie bardziej wesoła i uśmiechnie się chociaż raz do wnuka? Może chociaż dzisiaj nie będzie płakać? Mariusz bał się każdego kolejnego dnia. Tyle zapamiętał z dzieciństwa.

Babcia Mariusza zmarła, gdy wnuk rozpoczynał naukę w gimnazjum. Od tego momentu chłopak kompletnie się pogubił. Mario zaczął zadawać się z najgorszym elementem społecznym w szkole. To wówczas zaczęły się pierwsze fajki, alkohol, bijatyki, gnębienie słabszych i wyłudzanie pieniędzy. W życiu Mariusza pojawił się nawet kurator wyznaczony przez sąd. Do dwudziestego roku życia chłopak żył jak najgorsza męta społeczna.

Jednak rówieśnikowi Szymona udało się wyjść na prostą. Chłopak znalazł zatrudnienie u Henryka Kasprowicza. Poznał dziewczynę, z którą był szczęśliwy. Zakochani spodziewali się dziecka. Planowali nawet ślub. To był najszczęśliwszy okres w życiu Mariusza. Trwał tylko dwa lata. Wszystko zaprzepaścił pewien feralny słoneczny dzień, w którym szczęśliwa para zdecydowała się wyjść na spacer.

Gdy zakochani wracali z przechadzki, Mariusz zauważył coś niepokojącego. Po drugiej stronie ulicy jakiś nieznany mężczyzna znęcał się nad psem. Mariuszowi to się nie spodobało. Mario w swoim życiu wielokrotnie pastwił się nad słabszymi, ale nigdy nie skrzywdziłby psa i byłby pierwszą osobą, która stanęłaby w obronie zwierząt. Jędrusik miał także impulsywny charakter. To połączenie nie wróżyło nic dobrego dla sadysty. Chłopak podbiegł do faceta, który znęcał się nad czworonogiem i sprzedał mu solidny cios w twarz. Uderzenie nie było nokautujące, ale miało zaboleć i spełnić istotną funkcję wychowawczą. Jednak mężczyzna po otrzymaniu ciosu stracił równowagę i przewrócił się tak nieszczęśliwie, że upadając uderzył głową o kamień, który leżał na ziemi. Mężczyzna zmarł na miejscu. Mario trafił do więzienia. Został skazany za nieumyślne spowodowanie śmierci. Po kilku latach opuścił areszt, ale nie miał już dokąd wracać. Dziewczyna Mariusza nie była już dziewczyną Mariusza, a córeczka Mariusza mówiła tato, ale do kogoś innego. Nic tak nie boli, gdy własne dziecko mówi do ciebie Pan, a innego faceta traktuje jak ojca. Z tym bólem Mariusz musiał się mierzyć już każdego dnia.

Prosta Jędrusika trwała więc bardzo krótko. Chłopak nigdy już na nią nie wrócił. Po jakimś czasie Mariusz przeniósł się do Poznania. Małe miasto powiatowe nie było odpowiednim miejscem dla kogoś kto został skazany za morderstwo. W Poznaniu Mario poznał Grubego, który wkrótce stał się jego najbliższym partnerem biznesowym. Panowie prowadzili działalność z zakresu wyłudzeń oraz haraczy, głównie od właścicieli małych, dobrze prosperujących sklepów. Mariusz miał już w tym zakresie doświadczenie. Przychody z działalności pozwalały jakoś egzystować. Wystarczało na alkohol i jedzenie. Po kilku latach działalność przedsiębiorstwa została w brutalny sposób zakończona przez organy ścigania. Mariusz i Gruby w końcu wpadli. Panowie trafili do więzienia, gdzie czekali na decyzję o swojej przyszłości. Mario jako recydywista miał szczególnie przesrane. Niespodziewanie pojawił się jednak Kowalik ze swoją propozycją. Panowie mogli na niej tylko zyskać, tak przynajmniej im się wydawało. Od razu zgodzili się na współpracę z adwokatem.

Mario nigdy by nie pomyślał, że kiedyś przyjdzie mu wyłudzać pieniądze od swojego dawnego znajomego.

W latach szkolnych Mariusz i Szymon nigdy nie należeli do wspólnej paczki. Mimo to chłopacy się szanowali. Między rówieśnikami ukształtowało się coś na kształt sympatii. Na przerwach Szymon zawsze ostrzegał umówionym znakiem Mariusza i jego znajomych o tym, że nauczyciel zmierza w kierunku miejsca, gdzie gimnazjaliści palili fajki. Z kolei Mario nigdy nie pozwalał, aby Szymon był bity i gnębiony. Po ukończeniu gimnazjum chłopakom zdarzało się czasem razem kończyć weekendowe melanże. Dużo wtedy rozmawiali, nawet bardzo szczerze. O dziewczynach, seksie, alkoholu, marzeniach. Później ich drogi się rozeszły. Szymon na stałe trafił do Poznania, a Mario został w rodzinnym mieście. Jędrusik zawsze jednak bardzo dobrze wspominał Szymona. Mariusz wiedział od Kasprowicza, że chłopak przeprowadził się do miasta, zaczął pracę jako urzędnik i ma dziewczynę o imieniu Amelia. Mariusz życzył Szymonowi jak najlepiej.

***

Jędrusik leżał w swoim obleśnym mieszkaniu. Gruby chrapał przeraźliwie. Mario wcale nie był zdziwiony, że nie został rozpoznany przez Szymona. Wiedział, że bardzo się zmienił. Nic tak nie zmienia człowieka jak popełnienie morderstwa i pobyt w więzieniu. Mario rozważał w swojej głowie różne scenariusze nadchodzącego dnia. Po kilku godzinach intensywnych rozmyślań zdecydował.

Wtorek, 13 października 2020 r.

Mario przechadzał się w okolicy mieszkania Szymona. Na głowie miał założony kaptur, a w uszach słuchawki, z których rozbrzmiewał na cały regulator Seweryn Krajewski. W tym momencie wokalista śpiewał Wielką miłość. Serce Mariusza, jak w piosence, biło jak natchnione. Cały czas nie był pewien czy dobrze robi.

W końcu zobaczył znajomy samochód, który właśnie wjechał na parking. Mariusz ujrzał Szymona uderzającego pięścią w kierownicę i coś krzyczącego. Z ruchu ust domyślił się co krzyknął dawny znajomy.

Rozdział 8

Wtorek, 13 października 2020 r.

Szymon siedział w samochodzie jeszcze kilka chwil obserwując w lusterku podejrzany samochód. Było ciemno. Z auta nikt nie wychodził. Szymonowi zdawało się, że w środku znajdują się dwie osoby. „Kurde, może to czysty przypadek? Może już dostałem na głowę i wszędzie widzę spisek?” — myślał Szymon. W końcu postanowił wyjść z samochodu. Przekręcił videorejestrator samochodowy w taki sposób, aby był skierowany na wejście do bloku. „Jak mnie zabiją to chociaż policja będzie miała łatwiej” — pomyślał i wyszedł z samochodu.

Szymon przemknął szybkim krokiem do bloku oglądając się nerwowo na boki. Nie usłyszał żadnego dźwięku. Z auta naprzeciwko nikt nie wysiadł. Zatrzymał się na moment pod drzwiami wpisując kod do domofonu. Wydawało mu się, że ktoś stoi obok na chodniku. Gdy tylko domofon zapiszczał otworzył błyskawicznie drzwi i natychmiast zatrzasnął je od wewnątrz. Oparł się o nie i wziął kilka nerwowych, szybkich oddechów. Odwrócił się i spojrzał przez niewielką szybę w drzwiach na ulicę. Jakiś mężczyzna z kapturem na głowie przebiegał na drugą stronę ulicy.

Kiedy wszedł do mieszkania nie zapalał żadnego ze świateł. Zaryglował drzwi i nacisnął na klamkę, żeby mieć pewność, że są zamknięte. Przeszedł po omacku do komody, a następnie na czworaka przedostał się obok okna w kuchni. Był pewien, że jest obserwowany przez gości w samochodzie. Nie chciał, żeby dostrzegli go w oknie. Siedząc pod parapetem uruchomił wyjętą z szuflady kamerkę GoPro i ułożył ją na parapecie. Sprawdził w aplikacji telefonu czy jest ustawiona właściwie, skorygował nieco, tak aby obejmowała swoim zasięgiem miejsce, w którym stoi zaparkowane auto i włączył nagrywanie.

***

Mario ukrył się za narożnikiem budynku. Obserwował całą okolicę i czekał, aż Szymon wyjdzie z samochodu. „Co on tam tak długo robi?” — zastanawiał się. W końcu, gdy ten wyszedł, zrobił dwa kroki do przodu. Szybko jednak wycofał się, gdy zauważył, jak Szymon rozgląda się cały czas. Zaczekał, aż zbliżył się do wejścia i wtedy ruszył biegiem w jego stronę. Kiedy dobiegł, drzwi zatrzasnęły się dosłownie o ułamek sekundy przed tym, zanim chwycił za klamkę, aby je zatrzymać.

— Kurwa mać! — zaklął pod nosem i zaczął uciekać.

***

— Co on tam tak długo robi? — denerwował się pasażer. — Co robimy? Czekamy czy idziemy?

— Siedź spokojnie. Jak pójdziemy teraz to nam odjedzie. Gdzie ci się kurwa spieszy? — odpowiedział kierowca.

— Ok. Patrz! Wychodzi z auta. Idziemy?

— Czekaj, niech odejdzie kawałek… Dobra! Teraz!

— Stój! — krzyknął pasażer. — Ktoś biegnie w jego stronę. Co robimy?

— Kurwa! Nic. Musimy czekać. Zaraz zadzwonię do szefa. Zobaczymy co powie.

Środa, 14 października 2020 r.

Szymon obudził się około godziny 10:00. Większość nocy nie spał. Myślał o wszystkim, co działo się w jego życiu w ostatnich dniach. Bał się tego, co się wydarzy. Udawało mu się zasnąć na krótkie momenty, ale wtedy śniły mu się dziwne rzeczy: ktoś go gonił, ktoś mu groził, on kogoś gonił, gdzieś przewijała się Amelia. Za każdym razem budził się wystraszony. Dopiero nad ranem zasnął na trochę dłużej.

Od razu po przebudzeniu sprawdził widok z kamery. Samochodu już nie było. „Kurwa, może to też mi się śniło?” — pomyślał Szymon, po czym od razu uświadomił sobie, że to niemożliwe. Wziął prysznic, zrobił kawę i wyjął kartę pamięci z GoPro. W trakcie, gdy nagrania zgrywały się na komputer Szymon sprawdzał aktualne wiadomości na lokalnym portalu informacyjnym. Jeden nagłówek przykuł jego uwagę. Nocne morderstwo w kancelarii adwokackiej. Czy to porachunki gangów? Kliknął w niego i zaczął czytać artykuł.

Brutalne morderstwo w biurze mecenasa. Czy to porachunki poznańskich gangów?

Dziś rano w biurze kancelarii prawnej przy ulicy Kościuszki znaleziono zwłoki mężczyzny. Według naszych nieoficjalnych doniesień to zwłoki Andrzej Kowalika — znanego poznańskiego adwokata.

Z informacji, do których nasz portal dotarł jako pierwszy wynika, że ciało mężczyzny zostało znalezione przed godziną 6:00 przez sprzątaczkę. Zwłoki znajdowały się w biurze mecenasa. Na ciele znaleziono liczne ślady ran kłutych. Śledczy wyjaśniają okoliczności tragedii. Prawdopodobnie do zdarzenia doszło z udziałem osób trzecich. Prokurator Ryszard Janusz, rzecznik prasowy Prokuratury Okręgowej w Poznaniu, w rozmowie z naszym portalem poinformował, że na chwilę obecną, ze względu na dobro śledztwa, nie może udzielić żadnych informacji.

Andrzej Kowalik był znanym w kraju adwokatem. Prowadził wiele spraw, które niejednokrotnie wstrząsały opinią publiczną w Polsce. Najgłośniejszą z nich była sprawa Bartosza G. (pseudonim Guma), oskarżonego o kierowanie grupą przestępczą (pisaliśmy o tym tutaj i tutaj). Po wieloletnim procesie, w którym zarzucano mu m.in. handel ludźmi, wymuszenia, zlecenie dwóch zabójstw oraz handel narkotykami, dzięki obronie Kowalika w 2008 roku usłyszał wyrok skazujący go na zaledwie cztery lata pozbawienia wolności za kradzież z włamaniem. Z pozostałych zarzutów został oczyszczony.

Czy zabójstwo Andrzeja Kowalika było wynikiem porachunków mafijnych? Nie od dziś wiadomo, że mecenas wielokrotnie łączony był z działalnością poznańskiego półświatka. Oprócz wspomnianego Gumy bronił w późniejszym czasie wiele osób powiązanych z Bartoszem G. Być może stał się niewygodnym świadkiem jego działalności przestępczej lub został zamordowany przez jego wrogów? Mogło to być również morderstwo na tle rabunkowym. O możliwe motywy zapytaliśmy prok. Ryszarda Janusza. „Na chwilę obecną trwają czynności śledcze. Badamy wszystkie możliwe scenariusze. Przesłuchujemy świadków, zabezpieczamy ślady. Jest zbyt wcześnie, żeby wyciągać jakiekolwiek wnioski.” Rzecznik prokuratury nie udziela informacji dotyczących czasu zabójstwa, czy też rodzaju zabezpieczonych śladów. Jak mówi w rozmowie z naszym portalem, sprawca może czytać artykuł i przygotować sobie alibi.

***

— Dzień dobry Celinko! — rozległ się głos w słuchawce. — Oglądałaś poranne wiadomości?

— Jeszcze nie. Co się dzieje? — zapytała zaspana.

— Ten przydupas twojego eks męża wykitował. Kowalik. Igrał, igrał i się doigrał. Ktoś go w nocy zamordował.

— Co? Ale jak? Skąd wiesz? — kobieta powoli przyswajała informację.

— No przecież ci mówię. Wszystkie wiadomości o tym trąbią od rana — wytłumaczył cierpliwie mężczyzna. — Wiesz co to dla nas oznacza?

— Oświeć mnie proszę. Dopiero się obudziłam. Jeszcze do mnie nie dociera.

— Posłuchaj. Skoro ten Kowalik już nie żyje, to ty jesteś jedyną osobą, która posiada testament Henryka. Kowalik na pewno zrobił jakąś kopię dla siebie, ale teraz już mu nie będzie potrzebna. Teraz wystarczy, że zniszczymy ten testament i uruchomimy procedurę dziedziczenia ustawowego. A zgodnie z tym dziedziczeniem ty na pewno dostaniesz połowę spadku. Rozumiesz? — zreferował wyraźnie uradowany.

— Rzeczywiście… Ale co z tym gówniarzem? Na pewno będzie chciał swoją część.

— No tak, ale jak nie będzie testamentu, to gówno może zrobić. Zgodnie z dziedziczeniem ustawowym połowa spadku należy do ciebie. A do drugiej połowy też się dobierzemy. Coś wymyślę. Możesz być tego pewna.

— Ale na pewno też dostał list i może ma kopię testamentu od Kowalika? — zapytała.

— List to nie testament, może go sobie w dupę wsadzić. A Kowalik to zawsze była hiena, po co miałby dawać młodemu testament? Zresztą, nawet jeśli, to jest to tylko kopia. Spokojnie podważymy ją w sądzie i nie będzie żadnego problemu.

— Michał? Ale… ty nie masz z tym nic wspólnego, prawda?

— Z tym morderstwem? Zwariowałaś? Absolutnie nic! Po prostu gwiazdy nam sprzyjają.

— Dobra… ja sobie muszę to wszystko przemyśleć. Spotkamy się po południu — powiedziała Celina. — A co w firmie? Wszystko w porządku?

— Firmą się nie przejmuj. Nad wszystkim panuję. Dopinam nowy kontrakt. Jak dobrze pójdzie to za jakieś 2–3 miesiące popłynie do nas strumień gotówki — odpowiedział Michał. — Do zobaczenia wieczorem!

— Pa Misiu! — rozłączyła się.

***

— A ty, gdzie się kurwa włóczysz od rana? — zapytał Gruby widząc Mariusza wchodzącego do meliny.

— A ty co? Moja matka jesteś? — odpowiedział Jędrusik. –Nie zamierzam ci się tłumaczyć.

— Dobra, nieważne. Słyszałeś, że ktoś zajebał Kowalika?

— I bardzo dobrze, że go zajebali. Kawał chuja z niego był i tyle. Mówię ci Gruby, dla nas to tylko lepiej. Będziemy mieli święty spokój.

— Jak kurwa święty spokój? Ten kolo wisiał nam kasę. Nie po to ganiałem za jakimś małolatem po mieście, żeby nic z tego nie mieć — odpowiedział Gruby wyraźnie wkurzony.

— Jaką kasę, Gruby? Czy ty siebie słyszysz? Ten gość nas szantażował, groził odsiadką, a i tak by nam chuja zapłacił. Ktoś nam zrobił zajebiście wielką przysługę, że sprzątnął tego frajera.

— No ale… przecież obiecał, że zapłaci…

— Gruby! Czy ty mógłbyś chociaż raz pomyśleć zanim otworzysz japę? Czy ty naprawdę musisz być taki tępy?

— A weź spierdalaj! Znalazł się kurwa inteligent za dychę. Sam ledwo podstawówkę skończyłeś, a się mądrzysz jak jakiś profesor.

— Dobra, weź się już nie nakręcaj. Zajmij się jakąś robotą, a ja się idę zdrzemnąć — powiedział Mario.

— Ale jaką robotą? Przecież ja nie mam nic do roboty. A poza tym jak idziesz na drzemkę? Przecież jest dziesiąta.

— Kurwa nie wiem, po prostu się czymś zajmij. A drzemka po śniadaniu jest bardzo ważna. Nie po to wybrałem wolny zawód, żebym nie mógł teraz iść na drzemkę, kiedy tylko mam ochotę.

— Mario, a może jak nie ma Kowalika to sami ściągniemy hajs od tego całego Szymona? — zapytał Gruby.

— Gruby, za ciency w uszach na to jesteśmy. Zresztą, mówię ci, z tego jeszcze będą jakieś kłopoty. Odpuszczamy temat. Zajmiemy się czymś innym. Wieczorem pójdziemy do Tropicany. Coś mi się wydaje, że właściciel dawno nie odpalił nam doli za ochronę. Wpadnie trochę grosza, a może coś jeszcze wyrwiemy. Zobaczymy. A teraz daj mi już w końcu święty spokój.

— Dobra, nie to nie. Po co się tak od razu wkurwiasz?

***

Szymonem mocno wstrząsnęło. Jakby miał za mało problemów to teraz jeszcze śmierć Kowalika. Nie zdążył z nim nawet załatwić spraw spadkowych. Nie widział testamentu. Co więcej, nie wziął od niego ani grosza na poszukiwanie Piwowarskiego. Cały ten kochanek stryja to jedno, a reszta formalności to druga sprawa. Teraz, bez Kowalika, jeszcze bardziej skomplikowana.

Szymon postanowił wziąć się w garść i uporządkować wszystkie sprawy. Był najwyższy czas, żeby przejąć kontrolę nad sytuacją. Przynajmniej nad tą częścią, nad którą się dało. W pierwszej kolejności napisał maila do Mateusza i Darka. Dobijali się do niego od kilku dni, a ten nie miał głowy do rozmowy z nimi i ich zlewał. W mailu przeprosił za to chłopaków, wytłumaczył bardzo ogólnie swoje zachowanie i poprosił jeszcze o kilka dni na uporządkowanie swoich spraw. Napisał, że oczywiście przy comiesięcznym podziale zysków uwzględnią jego czasową absencję.

„I can feel it coming in the air tonight, oh Lord….”

Telefon od Amelii przerwał Szymonowi jego research w Internecie. Sprawdzał drogi postępowania w sprawach spadkowych.

— Cześć Szymon! — usłyszał jej głos w słuchawce i uśmiechnął się mimo woli.

— Cześć Amelia! Jakie wieści?

— Długo o tym myślałam, ale ostatecznie postanowiłam, że zgodzę się na twoją propozycję. Powiem szczerze, że trochę się boję, ale i tak już właściwie w tym siedzę, więc chyba nie mam nic do stracenia. Powiedz mi tylko, czy twoi wspólnicy nie będą mieć nic przeciwko mojej obecności w waszej firmie?

— Super! Nawet nie wiesz jak bardzo się cieszę. Dziękuję! Obiecuję, że wszystko będzie dobrze. A Darkiem i Mateuszem się nie przejmuj, na pewno ucieszą się z nowego pracownika. Od kiedy możesz zacząć? I co to znaczy, że właściwie już w tym siedzisz?

— W zasadzie to nie mam nic innego do roboty, także mogę zacząć w każdej chwili. A jeżeli chodzi o twoje drugie pytanie, to poszperałam trochę w sieci o tym Piwowarskim, o którym wczoraj wspominałeś. Wyślę ci potem maila z informacjami, które udało mi się znaleźć. Facet faktycznie, najprawdopodobniej, mieszka teraz w Niemczech. Wcześniej prowadził jakiś biznes z żoną, z którą teraz jest w separacji.

— To świetnie — przerwał Szymon. — Posłuchaj, sprawy się jeszcze bardziej skomplikowały. Nie żyje ten adwokat, który był przyjacielem wuja i który prowadził sprawę jego spadku. Muszę teraz się zająć formalnościami, bo nawet nie mam testamentu. Wszystko było u niego. Wyczytałem dzisiaj, że istnieje coś takiego jak Notarialny Rejestr Testamentów. Muszę się zorientować, co i jak trzeba zrobić, żeby go zdobyć. Może w tym czasie wyślę tobie wszystko co mi z kolei udało się znaleźć o tym… przyjacielu wuja. Może uda ci się ustalić coś więcej niż wiemy do tej pory. Zajmiesz się tym?

— Tak, wyślij mi wszystko co masz. A ten adwokat to ten Kowalik? Ten, o którym piszą we wszystkich mediach? — zapytała dziewczyna.

— Tak, to on — odpowiedział.

— A nie wydaje ci się to dziwne?

— Ale co? Że ktoś go zabił? Nawet nie. Wszędzie piszą, że miał sporo za uszami, więc pewnie też bez winy nie jest. Ja nie chcę się tym zadręczać. Muszę się skupić na tym, co muszę teraz zrobić. Pomożesz mi?

— Tak, pewnie. Przecież już ci mówiłam. Wyślij mi na maila wszystko co masz i zdzwonimy się później. Do usłyszenia.

Szymon znalazł w Internecie kancelarię notarialną, która znajdowała się niedaleko jego mieszkania i umówił się na wizytę. Odhaczył na swojej liście „rzeczy do zrobienia” kolejny punkt i trochę mu ulżyło, że sprawy zaczynały posuwać się naprzód. Z najważniejszych tematów pozostało jeszcze sprawdzić nagrania z kamerki. Spodziewał się, że zejdzie mu na to sporo czasu, jednak pomylił się. Jak się okazało, w samochodzie rzeczywiście siedziały dwie osoby. Około pięć minut po tym, kiedy Szymon wrócił do mieszkania zapaliły się światła i auto ruszyło. Zatrzymali się tuż obok jego Volvo. Pasażer wysiadł i włożył coś za wycieraczkę. Chłopak zatrzymał klatkę i zrobił zbliżenie na twarz mężczyzny. W ciemności była bardzo rozmazana i nie dało się nikogo rozpoznać.

Szymon wyjrzał przez okno w kuchni. Rozejrzał się po ulicy. Nie widział nikogo. Pospiesznie założył kurtkę i zbiegł ze schodów do samochodu. Za wycieraczką miał złożoną kartkę. Wyjął i przeczytał.

ODPUŚĆ SOBIE TEN TESTAMENT

ZREZYGNUJ Z PIENIĘDZY

I NIE RÓB ŻADNYCH GŁUPOT

ŻYCZLIWY

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.