Ernest T. Misiuna

Spacer z nocą

2019

Copyright © by Ernest T. Misiuna, 2019

Copyright © by Wydawnictwo Witanet, 2019

Wszelkie prawa zastrzeżone

Projekt okładki, wybór fotografii: Ernest T. Misiuna

Skład, łamanie, opracowanie graficzne: Ryszard Maksym

ISBN: 978-83-66149-44-1

Książka dostępna również w wersji papierowej

Wydawca:

Wydawnictwo WITANET

tel.: #48 601 35 66 75

www.witanet.net

wydawnictwo@witanet.net

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Książka ani żadna jej część nie mogą być publikowane ani w jakikolwiek inny sposób powielane w formie elektronicznej oraz mechanicznej bez zgody wydawcy.

Skład wersji elektronicznej:

Pamięci Tych, których kochałem, lubiłem i szanowałem...

Ernest T. Misiuna

Wróć

nocą wilgotną przychodzisz

wonnym zapachem przypływasz

tulisz się do mnie mgłą

kroplami deszczu całujesz

oddycham tobą głęboko

najgłębiej

aż serce przystaje zdziwione

twój cichy chód słyszę

na kolana padam

gwiazdami chwytając ciemność

wyrwać cię pragnę

do mojego wymiaru sprowadzić

lub choćby ulepić cię z tej nocy czarnej

choć na chwilkę

R.S.V.P.

dziś zaprosiłem świt

na śniadanie

przybył o czasie

ja też byłem gotowy

miałem kanapkę

i wczorajszą herbatę

on słodkim chłodem częstował

zapachem pieczywa

z pobliskiej piekarni kusił

przyszedł pod rękę

z Rosą i Mgłą

fajne dziewczyny

lecz oziębłe nieco

raczyliśmy się tak

w niemych grzecznościach

aż on musiał odejść

ja z dziewczynami dalej straż trzymałem

przy kieliszku

z winem

Taniec z czarownicą

podarowałaś mi noc

w którą wtuliłem się

mgłą oczu przymkniętych

podarowałaś mi dotyk

jak ty

jaśminowy

podarowałaś mi szept

od tysiąca liryków

piękniejszy

chowałaś ten dar

który masz w sobie a i tak go oddałaś

z blaskiem świecy

księżyc świadkiem

Obietnica

mam wielkie łóżko

przestrzeń

pomiędzy mną a nikim

emiter snów bojaźliwych

dużego faceta

z przeszłością zgarniającą marzenia

innych facetów w czerni

nie mam zapotrzebowania na

przyszłość

jeżeli jednak

jak kiedyś

zawładniesz mną znowu

dam ci każdy horyzont zdarzeń

obiecuję

Pieśni polskie I

ugryź mnie w ucho

tak bym mógł ci wyrwać

oko patrzące na mnie

połyskliwą zemstą

opluj mnie czarną

wydzieliną słowa

ja już nóż ostrzę

na twe nędzne wątpia

wywieś kłamliwy sztandar

powiedz żem jest

organ

jam w anatomii bieglejszy od ciebie

wreszcie krzyknij

niech żyje polska

bracie mój

kochany rodaku

Takie sobie rymy na parkowej ławce

(tak mi się tęskniło za prosto-prostackim rymem, oj)

bez pazurów z przeszłością na karku

ze startymi zębami i kacem

siedzę na ławce w parku

niech mnie każdy zobaczy

niech zobaczą starszego człowieka

który cudem przeszedł przez życie

czasem przed sobą uciekał

czasem też żył należycie

pragnienia stawały się ciałem

dni malowały pastele

naprawdę żyłem jak chciałem

i nie straciłem tak wiele

a ja popatrzę na ludzi

co łypią na mnie złowrogo

niedługo mnie nicość obudzi

nic mi już zrobić nie mogą

mogą mi skakać po plecach

odziani w osrane buty

ja mam w dupie ich srogość

jam już w śmierć jest obkuty

Inżynieria wirtualnej miłości

pomost uczucia buduję

z drewna twardszego niż wiara

biciem serca montuję

każdy jego element

myślą splatam brzegi

naszej znajomości

by potem wędrować po nich

trzymając cię za rękę

do końca świata

Pieśń o brzasku

byłaś moją bielą

kontrastem szarej rzeczywistości

moim zauroczeniem

krwi mej obiegiem

gdy zabiłaś mnie po raz pierwszy

byłaś tajemniczym miejscem

którego zawsze szukałem

kolorem, którego mi brakło

w palecie barw codziennych

gdy zabiłaś mnie po raz drugi

byłaś obrazem do namalowania

matką naturą wyobraźni

chęcią bycia mojego

gdy zabiłaś mnie po raz trzeci

stałaś pośród dzikiego wina i akacji

wiatr ocierał się o twe włosy

czułem je

musiałem to zrobić

gdy ramiona twe opadły tak lekko

bezwładnie

zamknęłaś się w fałdy sukni tak cicho

niosłem cię do brzasku

miałaś oczy otwarte

niebieskie

zanurzyłem cię w ciemnym nurcie rzeki

która snuła się poranną mgłą

chłodnym pluskiem fal szeptała

słowa powitania

znikałaś powoli

ja w myślach

całowałem twą śmierć po trzykroć

Twoja wieś

(list – wiersz Mirki z Ambasady Kuratorów Rejonowych w Stanie Spoczynku)

to dziwne

mówisz

ale wcale się nie boję być sama

na tej zapadłej wsi

przed chwilą byłam na dworze

powietrze jest jak to ty mówisz

można nożem kroić

pachnie krowami i łąką

dzisiaj nie padało

ale wilgoci jest całe mnóstwo

zapachy są bardzo intensywne

tak lubię

rześkie noce i poranki

maciejka wzeszła szczątkowo

muszę zasiać jeszcze raz

pokazały się chrabąszcze majowe

okropnie kosmate i hałaśliwe

jak odrzutowce

mieszkają na moich brzozach i czeremchach

bo to już duże drzewa

kłosi się żyto za płotem

chyba pójdę wyć

Pieśni polskie II

wystarczy, że ktoś

postrzega inaczej lub

kochać nie umie

naznacza rzeczy osobistym piętnem

słów własnych dłutem

rzeźbi rzeczywistość

poetą jest

pętlą trudnego dzieciństwa

nawiasem rzeczywistości

dla porządnego pana sklepikarza jest

kloaką zboczeń świętych przywilejów

księżycem westchnień lubieżnych

religijnych praktyk

uchem okiem granicą zła

kryształem łzy

dziurą w majtkach psychoanalizy

potrzebą wiary powszechnego zbydlęcenia

czołgającym się ukradkiem

grymasem godności

zaszczutym szpionem siewodnia i wcziera

krwotokiem mych pragnień

twych sennych koszmarów

zostanę

jam dziś ten

który cię nie będzie używał

Pozostałe wiersze w pełnej wersji e-booka.

Table of Contents

Wróć

R.S.V.P.

Taniec z czarownicą

Obietnica

Pieśni polskie I

Takie sobie rymy na parkowej ławce

Inżynieria wirtualnej miłości

Pieśń o brzasku

Twoja wieś

Pieśni polskie II