Wszystkim tym, których miłość zraniła, a mimo to w nią nie zwątpili, a także tym, którzy nauczyli mnie prawdziwej miłości – mojemu mężowi Marcinowi i synom: Michałowi i Miłoszowi.

I mojej Mamie, dziękując jej za to, że nauczyła mnie patrzeć na świat sercem.

Spełnienie

Pachniesz spełnieniem

Szepnąłeś

I ogrzałeś me dłonie

Wielkością swojego serca

A potem

Spojrzałeś w ocean lęku

Skryty w mrocznej otchłani źrenic

I moja noc zajaśniała tobą

Teraz

O świcie

Na wieki

Monika A. Oleksa

PROLOG

Sierpniowe słońce dopieszczało ostatnie chwile kończącego się leniwego dnia. Sad pachniał słodyczą dojrzewających jabłek, a lepki sok wezbrany pod skórką ściekał jasnymi kropelkami po palcach, wabiąc osy i składając obietnicę smaku, jakiego się nie zapomina.

Na kocu rozłożonym pod jedną z jabłonek leżała kobieta. Z głową podpartą na łokciu i jedną ręką wyciągniętą w górę przypominała posąg – dzieło precyzyjnego artysty, dopieszczającego szczegóły. W jej dłoni spoczywał dojrzały i zarumieniony lekką czerwienią owoc, który oglądała pod światło, a po jej twarzy błądził zamyślony uśmiech skierowany gdzieś daleko, ponad rzucające cień gałęzie jabłoni.

Leżący obok niej mężczyzna obserwował ją w milczeniu. W jego przejrzyście niebieskich oczach kryła się tęsknota, a wraz z nią wiele niewypowiedzianych emocji. Nie potrzebował słów. Ona i tak wiedziała. Potrafiła czytać w nim jak w książce, której nigdy nie napisał, choć chciał.

– Do twarzy ci z tym jabłkiem – powiedział, przerywając ciszę, w której tak wiele się działo. Śpiewy, ćwierkania, a nawet dobiegające z oddali klekotanie; bzyczenie, brzęczenie i cykanie odzywało się językiem natury, która hojnie dzieliła się z każdym, kto zechciał się w to wsłuchać.

– Aż żal mi je zjeść – odezwała się kobieta, opuszczając rękę i przybliżając twarz do aksamitnej, rozgrzanej latem, czerwonej skórki.

– Jeśli chcesz, zostaw je sobie na pamiątkę. Do jedzenia nazrywam ci kilogram innych.

Roześmiała się, a mężczyzna pomyślał, że już dawno nie słyszał jej śmiechu. Takiego dźwięcznego, dziewczęcego i beztroskiego jak ta chwila.

– I co mam z nim zrobić? Przecież wkrótce albo zgnije, albo zasuszy się i będzie wyglądało jak ja za kilkanaście lat, z wiotką, pomarszczoną skórką, obcym zapachem, wzbudzające jedynie tęsknotę za tym, czym było.

– Nawet gdy się pomarszczysz i zwiotczeje ci skóra, i tak będę cię kochał. I nie zniechęci mnie nawet obcy i niepodobny do ciebie zapach.

Znów usłyszał ten radosny śmiech, który tak rzadko pojawiał się między nimi. Prowokował go, chcąc uchwycić tę chwilę, która zawsze trwała za krótko. Zupełnie jakby wiedziała, że jest tylko wyrwana, ukradziona.

– Dlaczego życie tak bardzo lubi przekorę? – Śmiech nie powrócił już nawet echem. W jego miejsce pojawił się smutek, zawsze przyczajony obok i nieodpuszczający. Teraz też tu był. Rozepchał się na kocu pomiędzy nimi i w nosie miał fakt, że był tu nieproszonym gościem.

Mężczyzna usiadł i zapatrzył się na łany dojrzałego zboża, falujące w oddali. Tuż przed nim przeleciała ważka. Smukła i pełna gracji, unosiła się nad ziemią jak ulotne, wypowiedziane życzenie.

– Nie uważasz, że każdy z nas ma prawo napisać swój własny scenariusz? Przecież mówi się, że człowiek jest kowalem własnego losu.

Ciepła dłoń kobiety dotknęła jego policzka. Kilkudniowy zarost załaskotał, ale mężczyzna nie poruszył się. Zbyt cenny był dla niego ten dotyk.

– Czasami w sztuce życia występuje zbyt wielu aktorów, a twoja rola jest tak ściśle spleciona z kimś innym, że nie możesz jej tak po prostu rozpisać na nowo. W tym teatrze nie ma niczego „na niby”. Są prawdziwi ludzie i prawdziwe uczucia.

– Chrzanię taką sztukę, poproszę o inną.

Delikatnie zsunął z policzka kobiecą dłoń, pocałował ją i wstał, przeciągając się. Poczuł chłód, mimo że słoneczne promienie wciąż jeszcze były widoczne na tle lekko zamglonego nieba.

– Jeśli kiedykolwiek będę musiała odejść, odnajdziesz mnie tu, w jabłoniach, i w każdym z owoców, które one urodzą… – Usłyszał za sobą głos kobiety, który wplótł się w koncert na skrzypce jednego świerszcza.

Odwrócił się twarzą do niej i wyciągnął rękę, pomagając jej się podnieść. A potem, nie wypuszczając jej dłoni, zaprowadził na koniec sadu, aby mogli wspólnie obejrzeć ich prywatny spektakl zachodzącego nad lasem słońca.

JEDEN…

Powietrze pachniało wiosną. Przez delikatnie uchylone okno wpadały pojedyncze dźwięki miasteczka, a słońce, które nieoczekiwanie pojawiło się na niebie po wielu tygodniach szarości, ujawniło na zakurzonych szybach wszystkie niedoskonałości i brud świata zniekształcający prawdziwy obraz rzeczywistości. To brudne okno było jak wyrzut sumienia. Przyciągało wzrok, ale uwierało niczym niewygodne buty.

Nie mogłam się powstrzymać i, chcąc rozgonić szary smutek, narysowałam palcem na szybie serduszko. Banalny, dziecięcy symbol miłości, który sprawił jednak, że się uśmiechnęłam. Do nadchodzącej wiosny i do siebie samej. I do Pawła, choć nie mógł tego zobaczyć.

Tęskniłam za nim. Brakowało mi jego uśmiechu i spojrzenia, którym przytulał mnie czulej niż ramieniem. Brakowało spokoju, który wnosił ze sobą wszędzie tam, gdzie się pojawiał. Nie umiałam w tym obcym miejscu bez niego zasypiać. Duże łóżko rozpraszało niezapełnioną połówką, a wykrochmalona pościel szeleściła, wybudzając mnie ze snu za każdym razem, gdy się przekręcałam. Ciemna noc dłużyła się niemiłosiernie, a ranek nie przynosił niczego, z wyjątkiem zmęczenia. I tęsknoty. Za słowem i dotykiem. Za obecnością, której brak bolał, i nawet najlepsze chęci rodziców Pawła nie mogły tego złagodzić.

Było jeszcze coś. Ta jedna, uporczywa myśl, która tutaj, w tym domu, powracała jak natrętna mucha. Myśl, która przybierała kształt niewygodnego pytania i nie dawała się przegonić: Czy Paweł w ten sam sposób tęsknił za Julią? I czy tak samo mocno odczuwał jej nieobecność – jak jedną, wielką, niezaleczoną ranę?

Julia. Od dnia, gdy tu przyjechałam, stała się jakby bardziej obecna w naszym życiu. Może przez to zdjęcie w salonie? Nie mogłam mieć żalu do teściów, że nie ukryli wszystkich śladów obecności Julii w ich rodzinie i w życiu Pawła, a jednak coś zakłuło, gdy spojrzałam w oczy kobiety, o której tak niewiele wiedziałam, i sama nie wiem, czy chciałam dowiedzieć się więcej. Paweł był bardzo oszczędny w słowach, kiedy opowiadał o przeszłości.

„Miałem żonę. Zginęła w wypadku. Wybacz, nie chcę o tym rozmawiać”.

Uszanowałam to. Posłuchałam jego słów tak, jak słuchałam każdej jego prośby. Nie pytałam więcej, choć kobieca ciekawość często była silniejsza niż dobra wola. W Warszawie łatwiej było żyć bez tej wiedzy, która tutaj, w tym domu pamiętającym obecność tamtej kobiety, domagała się odpowiedzi na pytania, jakich nie chciałam zadawać nie tylko ze względu na obietnicę daną Pawłowi, ale i dla samej siebie. Bo dopóki niczego nie wiedziałam, wierzyłam, że jestem jedyną i najważniejszą kobietą w życiu mojego męża; tą, którą kocha tak, jak jeszcze nigdy nikogo…

***

– Przywiozłaś nam, Zosiu, wiosnę. Jesteś jak przebiśnieg zwiastujący zmiany. – Przyjemny dla ucha głos teściowej wybudził mnie z zamyślenia, do którego skłaniała iskrząca w ostrym słońcu, pofalowana lekkim wiatrem wstążka Wisły. Dałam się namówić na ten spacer z nadzieją, że po tak wielkiej dawce świeżego powietrza zasnę w końcu bez trudności i prześpię noc bez rozmyślań i gdybania. Chciałam poznać miasteczko, w którym wychował się mój mąż, i spojrzeć na nie oczami nie turysty, a mieszkańca znającego tu wszystkie ścieżki i każdy zakamarek.

– Tutaj wiosnę czuć bardziej niż w Warszawie – odpowiedziałam, wciągając w spragnione powietrza płuca świeżość, jakiej nie można było odnaleźć w żadnym dużym mieście. – Nawet powietrze pachnie tu inaczej. – Sięgnęłam do szalika i poluzowałam jego ciasny splot, chcąc poczuć słońce, za którym tęskniłam niemal tak bardzo, jak za Pawłem.

– Nie rozwiązuj! – powstrzymała mnie gestem teściowa. – Taka pogoda jest najbardziej zdradliwa, łatwo się przeziębić, a w twoim stanie musisz dbać o siebie bardziej niż dotychczas.

Dobrze, że szłam parę kroków za nią, bo po tej uwadze matki Pawła nie mogłam się powstrzymać i przewróciłam oczami, zachowując się dokładnie jak nastolatka, której nadepnięto na odcisk.

– Ale ja się bardzo dobrze czuję. – Próbowałam się bronić. Wiedziałam jednak, że w starciu z Joanną nie mam żadnych szans. Tak jak każdy.

– I niech tak zostanie. Jesteśmy za ciebie odpowiedzialni, Zosiu. Obiecałam Pawłowi, że oboje z Janem zajmiemy się tobą najlepiej jak potrafimy.

Uśmiechnęłam się i, zachęcona słowami, które usłyszałam, podeszłam i wsunęłam rękę pod ramię kobiety, którą wszyscy w tej rodzinie szanowali.

„Choć to ojciec jest głową rodziny i to on podejmuje w domu wszystkie decyzje, ostatnie słowo i tak należy do mamy…” – Pamiętałam, jak Paweł wprowadzał mnie w rodzinne zawiłości tuż przed naszą pierwszą wizytą u jego rodziców. – „Na pierwszy rzut oka mama wydaje się aniołem, ale nie daj się zwieść, bo to tylko pozory”.

Miał rację. Niewysoka i dość drobna Joanna, z włosami w kolorze jasny blond podwijającymi się tuż za uszami, wciąż wyglądała atrakcyjnie pomimo skończonych sześćdziesięciu pięciu lat. Widziałam spojrzenia mężczyzn odwracających się za nią i dumę teścia, który wodził za żoną wzrokiem mówiącym: „Ona należy do mnie!”. Szare oczy, w których ukryta była łagodność, ale i zdecydowanie, Paweł odziedziczył właśnie po matce. Tylko jego włosy były ciemniejsze niż włosy Joanny, no i był od niej dużo wyższy. Ja ledwo sięgałam mu do ramienia, teściowa była parę centymetrów niższa.

Nie miałam wątpliwości, dlaczego młody doktor, Jan Rybicki, zwrócił kiedyś uwagę na studentkę farmacji, i zauroczył się nią tak bardzo, że pobrali się po niespełna pół roku znajomości. Osiem lat różnicy pomiędzy nimi okazało się tym, co najlepsze dla ich małżeństwa. Jan wniósł w nie swoją dojrzałość i spokój, który właśnie po nim miał Paweł, a Joanna ożywiła ich związek spontanicznością typową dla młodości, szaleństwem niedojrzałości i bezgraniczną miłością do męża. Jan uczynił z niej kobietę szanowaną w środowisku lekarzy i farmaceutów, a później również w całej społeczności miasteczka, w którym zamieszkali wraz z jego rodzicami. Teraz mijający nas mieszkańcy Kazimierza kłaniali się nam z uśmiechem, wymieniając z Joanną drobne uprzejmości, przystając, aby zapytać o jakiś lek lub jego zamiennik i przekazując pozdrowienia dla profesora, który zdecydowanie wolał samotne spacery bardzo wcześnie rano. Towarzyszyła mu w nich jedynie Nela, wilczyca mająca swoje prawa w jego domu.

– Zobacz, Zosiu, już są bazie na gałązkach. Tylko patrzeć, jak zakwitnie forsycja. Uwielbiam wczesnowiosenny ogród. Choć mnóstwo w nim pracy, zawsze mnie cieszy pozimowe odrodzenie.

Radość Joanny była zaraźliwa. W jasnym świetle dnia, mając na wyciągnięcie ręki tę samą Wisłę, na którą patrzył Paweł, poczułam, że czas tutaj, w Kazimierzu, może być darem, którego początkowo nie chciałam przyjąć.

– Zosiu, to jest naprawdę bardzo dobre rozwiązanie, szczególnie w tych pierwszych, najważniejszych miesiącach ciąży.

To był jeden z tych dni, kiedy wszystko mnie irytowało, a najbardziej decyzja mojego męża, bym zostawiła pracę na czas ciąży i poprosiła lekarza o zwolnienie. Byłam na nim od tygodnia.

***

– Nie rozumiem, dlaczego nie mogę wrócić do szkoły. Sam słyszałeś, że plamienia w tym okresie mogą się zdarzać i nie są niczym niepokojącym, a zasłabnięcia to coś najzupełniej normalnego w ciąży.

Szare oczy Pawła zrobiły się stalowoniebieskie w chwili, kiedy to powiedziałam. W jego wzroku było coś takiego, że przeszedł mnie dreszcz niepokoju i skłonił do tego, że zaczęłam słuchać męża.

– Zosiu, nie upieraj się, wiesz dobrze, że świetlica w szkole podstawowej, i do tego w dzielnicy Praga-Północ, to nie jest najlepsze miejsce dla przyszłej mamy. Wiem, że kochasz te dzieciaki i oddajesz im całą siebie, angażując się w pracę w stu procentach, ale teraz powinnaś pomyśleć o naszym dziecku. Wspólnie musimy je chronić od samego początku.

– Pawełku, doktor Banasik powiedział, że moja ciąża rozwija się prawidłowo i jeśli będę dobrze się czuła, nie potrzebuję dłuższego zwolnienia. Mam dwadzieścia osiem lat, jestem zdrowa, nic złego się nie wydarzy, naprawdę.

Próbowałam go uspokoić i przekonać, że jego ostrożność jest przesadzona i zupełnie bezpodstawna, ale miałam wrażenie, że każde moje słowo zamiast łagodzić, zadrażnia niepotrzebny konflikt między nami i sprawia Pawłowi ból, którego nie chciałam mu zadawać.

– Zosiu, poczekaj z powrotem do pracy do drugiego trymestru. Jeśli wszystko będzie w porządku, wrócisz do tych swoich małych potworów.

Uśmiechnęłam się mimowolnie. Oboje wiedzieliśmy, że „małym potworom” on również oddawał swój czas, uwagę i serce. Za to go przecież pokochałam. Skinęłam jednak głową na znak, że taki układ mi odpowiada.

– Pojedziesz do moich rodziców do Kazimierza. Będę spokojny, wiedząc, że masz troskliwą opiekę. Poza tym tamtejsze powietrze, w porównaniu ze spalinami Mokotowa, będzie dla ciebie o wiele zdrowsze i przyjemniejsze.

– Prawie ich nie znam – jęknęłam, przerażona wizją rozstania z mężem i przymusowej zsyłki do obcych dla mnie ludzi. – Widziałam twoich rodziców zaledwie dwa razy w życiu.

– No to nadarzy się okazja, aby nadrobić zaległości i zacieśnić więzy rodzinne. – Paweł uśmiechnął się i puścił do mnie oko. – Rodzice bardzo cię lubią. Daj im szansę, aby ci to udowodnili.

Przyłożyłam ręce do skroni. Miałam mętlik w głowie jak po przejażdżce na wirującej karuzeli.

– Będę tęsknić – wyszeptałam.

Pomimo zamkniętych oczu wyczułam jego bliskość, a potem poczułam ciepło warg na czubku mojego nosa. Zawsze kiedy to robił, wprawiał mnie w zakłopotanie, wzruszenie, a czasami w irytację.

– Ja też, Zosieńko. Ale będę do ciebie przyjeżdżał i będę dzwonił rano i wieczorem, aby ci powiedzieć „dzień dobry, kochanie” i „dobranoc, kochanie”. I będę pisał do ciebie miłosne SMS-y i zasypiał z twoją kusą koszulką przy policzku.

Roześmiałam się. Kochałam Pawła za to jego niezwykłe wyczucie chwili i wrażliwość, którą mnie ujął już od pierwszego, zupełnie przypadkowego spotkania w szpitalu, gdzie trafiłam, z jednym z podopiecznych, na jego dyżur. Zawsze taki był. I w domu, i w pracy miał do siebie ogromny dystans i wielki szacunek do człowieka, z którym rozmawiał.

– Ale jeśli będzie mi źle, zabierzesz mnie z powrotem do domu?

Otworzyłam oczy i zobaczyłam tuż przed sobą jego twarz, na której czas powolutku zaczynał żłobić drobne bruzdy i linie, zaznaczając upływ lat i doświadczeń, które przynosiło życie.

– Jestem pewien, że nie będziesz wcale chciała stamtąd wracać. Kazimierz rozkochuje w sobie i uzależnia. Ma niewytłumaczalną siłę przyciągania, której mało komu udaje się oprzeć.

– Tobie się udało – mruknęłam, potrzebując tej bliskości, którą Paweł chciał mnie obdarować.

– Nie do końca – odpowiedział mój mąż, odsuwając się ode mnie. – Ja po prostu uciekłem od wspomnień. Jak najdalej…

Nie pytałam więcej, bo nigdy nie chciał o tym rozmawiać.

***

Uległam namowom Pawła, trochę z ciekawości, a trochę z rozsądku, który podpowiadał, że Paweł ma rację. Dałam szansę na bliższe poznanie ludziom, którzy przyjęli mnie z serdecznością, i już następnego dnia witałam się z miasteczkiem, o którym dotąd niewiele wiedziałam. Dostałam czas dla siebie w tym obcym dla mnie miejscu, próbując je oswoić i otworzyć się na ten magnetyzm, o którym tyle mówił mój mąż.

Gdzieś w zaroślach rozśpiewał się skowronek. Długo i melodyjnie odczarowywał wiosnę, która rozbudzała się powoli. Pod szaroburą ziemią, rozpulchnioną jak kobieta w ciąży, pączkowało już życie oczekujące na cieplejsze dni i pieszczotę słonecznych promieni.

Mimowolnie dotknęłam dłonią zupełnie jeszcze płaskiego brzucha. W nim też było życie, na które Paweł czekał z taką nadzieją, że aż czasami mnie to przerażało.

Joanna zauważyła mój gest i uśmiechnęła się serdecznie i promiennie.

– Jesteś dla nas wiosną, Zosiu – powiedziała, a potem zapatrzyła się na Wisłę, która też usłyszała te słowa, powtórzone już szeptem i oddane rzece. – Jesteś dla nas wiosną…

***

Ciepło rozpalonego w salonie kominka przyciągało, podobnie jak igrające ze sobą języki ognia, splatające się w miłosnym uścisku jak kochankowie – zbliżający się do siebie i odpychający jednocześnie. Gra płomieni intrygowała i sprawiała, że nie byłam w stanie oderwać od niej oczu. Moje spojrzenie przyciągało też stojące nad kominkiem zdjęcie.

Miałam dużo czasu, którego nikt mi nie zakłócał. Dość czasu na to, aby przyjrzeć się kobiecie, która była tu przede mną i której miejsce zajęłam. Dwie kobiety w życiu mojego męża i dwie epoki: Julia i Zosia.

Różniłyśmy się od siebie. Moje krótkie włosy w kolorze ciepłego brązu wypadały nijako na tle długich, rudych włosów Julii, podobnie jak i ja sama, niższa i drobniejsza od rudowłosej piękności, szara myszka z daleka przyglądająca się rasowemu kotu, świadomemu własnej urody. W moich brązowych oczach kryło się zaciekawienie. A co było w twoich, Julio? Uśmiechasz się równie tajemniczo jak Mona Lisa i patrzysz gdzieś poza obiektyw na tego, kto uchwycił cię w tej właśnie chwili, wykradzionej wieczności i utrwalonej na zawsze. Ile marzeń miałaś w sobie i jak wiele niezrealizowanych planów, na które zabrakło ci czasu, choć wtedy jeszcze o tym nie wiedziałaś? Ile niewypowiedzianych słów zamknęłaś w sobie i ile niewyjaśnionych spraw zostawiłaś, nie mogąc przewidzieć tego, co się stanie?

Gdy patrzę na ciebie, uświadamiam sobie, jak kruche jest ludzkie życie i jak często my, ludzie, trwonimy bezcenny czas. Przesypujemy między palcami dni, nie traktując ich poważnie. Wierzymy, że mamy ich nieskończoność, tak wiele odkładając na później i na „potem”, i nie uświadamiamy sobie, że żaden z nich się nie powtórzy. Patrząc na ciebie, zrozumiałam, że właśnie tego chciał mnie nauczyć Paweł, wysyłając tutaj. On znał to ze szpitalnej rzeczywistości i z doświadczenia przeżytych lat. Jego czterdzieści trzy i moje dwadzieścia osiem to była ta różnica, którą chciał zatrzeć, przekazując mi to, co on zdołał pojąć wiele lat przede mną: mądrość przeżywania każdej chwili i wdzięczność, bo każda z nich była darem.

– Wybrałaś sobie najprzytulniejsze miejsce na popołudniowy odpoczynek.

Zaskoczył mnie spokojny głos mężczyzny, w którym pobrzmiewały wesołe nutki sympatii. Odwróciłam się powoli, natrafiając dłonią na szorstkie futro Neli i zimny nos, którym mnie szturchnęła.

– Zawsze marzyłam o tym, aby mieć w domu kominek – powiedziałam, uśmiechając się do Jana zapraszająco.

– Jak widzisz, marzenia często lubią się spełniać, czym niejednokrotnie nas zaskakują. To jest teraz również twój dom, Zosiu, i oboje z Joasią chcemy, abyś naprawdę dobrze się tutaj czuła.

Podziękowałam mu spojrzeniem, starając się wyrazić nim wdzięczność.

– Możemy dotrzymać ci towarzystwa? – spytał Jan, wskazując na siebie i na wilczycę, która już zdążyła się ułożyć przy fotelu, na którym prawdopodobnie przesiadywał jej pan.

– Oczywiście, będzie mi bardzo miło. Nie szukam samotności.

– Nikt jej nie szuka – odpowiedział mężczyzna, siadając w swoim ulubionym miejscu. – To ona najczęściej nas znajduje, gdy człowiekowi zbyt daleko jest do człowieka.

Zamilkł na chwilę, a potem wskazał na fotografię, przy której studiowaniu mnie przyłapał.

– Widzę, że z Julią już się zaprzyjaźniłaś.

– Na razie tylko przywitałam – odpowiedziałam, czując, jak moje serce zaczyna niebezpiecznie galopować. – Jest bardzo skryta i niewiele chce mi o sobie powiedzieć. Podobnie jak Paweł… – Nie chciałam, aby w moim głosie wybrzmiał sarkazm, ale Jan najwyraźniej go usłyszał.

– Potrzebuje czasu, Zosiu. To bolesna rana, wciąż niezabliźniona.

Skinęłam głową, dając mu do zrozumienia, że szanuję potrzebę milczenia Pawła.

– A pan? Opowie mi pan, jaka była?

Uśmiechnął się, pokręcił głową i pogroził mi palcem.

– Przede wszystkim, nie „pan”. Na Boga, Zosiu, jesteś żoną mojego syna, a nie jego partnerką na jakiś czas. Teściu, tato albo Janie, ale nie „pan”, chyba że chcesz mnie obrazić.

Podeszłam do fotela, w którym siedział, i przykucnęłam przy jego oparciu, opierając brodę na ramionach ułożonych na podłokietniku.

– Wybieram „tato”. To „pan” było tylko zaczepne.

– Ze mną ci się upiekło, ale niech ci nie przyjdzie do głowy zatytułować Joanny „panią”. Nawet sobie nie wyobrażasz, co by się tu rozpętało.

– Domyślam się – szepnęłam, uśmiechając się do Jana figlarnie.

Był dokładnie taki sam jak Paweł. Nie można go było nie polubić. Z niebieskich, doświadczonych życiem i latami oczu Jana emanował spokój. Pewnie dlatego wilczyca nie odstępowała swojego pana na krok, odprowadzając go nawet pod drzwi toalety. Psy nie lubią nerwowości i niepokoju. Są jak dzieci, cenią przewidywalność i ustalone ramy, do których się przyzwyczajają, każda zmiana powoduje stres. Nela swoim psim instynktem wyczuła, że Janowi można pod tym względem zaufać, i jego obrała za przewodnika stada, czemu wcale się nie dziwiłam.

– Powiesz mi, tato, coś o Julii? – ponowiłam pytanie.

– Usiądź wygodnie, bo taka pozycja nie sprzyja dobremu krążeniu. – Wskazał na fotel stojący po drugiej stronie kawowego stolika, ten bliżej kominka. Posłuchałam go. Moje nogi zaczęły już drętwieć, z ulgą więc zapadłam się w miękkość wygodnego siedzenia, zerkając na fotografię, która w magiczny sposób mnie przyciągała.

– Ona też najbardziej lubiła to miejsce. I tak, jak ciebie, hipnotyzował ją ogień w kominku.

– Jaka była?

Zamyślił się przez chwilę, wpatrzony w walczące ze sobą płomienie.

– Zachłanna życia. Zaciekawiona nim i nienasycona, zupełnie jakby wiedziała, że nie ma dużo czasu, aby się w nim rozsmakować… Myślę, że dlatego tak bardzo kochała te swoje reportaże. Dzięki nim mogła być bliżej tych wszystkich ludzkich spraw, dotknąć ich. Powiedziała mi kiedyś, że nagrywając je i prowadząc długie rozmowy z ludźmi, czuje się tak, jakby żyła podwójnie.

Przymknęłam oczy, czując przyjemne ciepło kominka. Suchy trzask drzewa miał dokładnie taki sam dźwięk, jak gałązka złamana pod ciężarem buta na leśnej ścieżce.

Zobaczyłam cię, Julio. Zobaczyłam cię w tym salonie, siedzącą po turecku na podłodze przed kominkiem, zapatrzoną w scenę płomiennej miłości za żaroodporną szybą. Intensywnie nad czymś rozmyślałaś i patrzyłaś na ogień, jakbyś tam chciała znaleźć odpowiedź na niewypowiedziane pytanie. Czy odtwarzałaś któryś ze swoich reportaży, zamyślona nad problemem, jakiego dotknęłaś, czy też rozmyślałaś nad kolejnym? W tej chwili, w której cię ujrzałam, było w tobie tyle niewypowiedzianych emocji, że zrozumiałam, co miał na myśli Jan, mówiąc o twojej zachłanności na życie. I tylko jednym mnie zaskoczyłaś. Samotną łzą, która spływała wolno po twoim policzku, a której nawet nie otarłaś, pozwalając jej przewędrować całą drogę, zupełnie jakby niosła jakieś przesłanie.

***

– Jak ci minął dzień, kochanie?

Próbowałam wtulić się w zimny telefon, słysząc kochany głos, w którym było ciepło i troska. I ta czułość, którą tylko Paweł umiał mnie obdarować. Pragnęłam, aby tu był, ze mną i przy mnie. Potrzebowałam jego bliskości i dotyku. Tęskniło za nim moje ciało, nienasycone mężczyzną będącym centrum mojego świata.

– Miło, ale samotnie.

– Rodzice się tobą nie zajęli?

Pomimo tego, że byłam żoną Pawła od pół roku, wciąż nie mogłam się przyzwyczaić do takiej troski, jakiej nikt już od dawna mi nie okazywał.

– Zajęli, kochanie. Wciąż się mną zajmują i naprawdę o mnie dbają, ale nic nie poradzę na to, że tylko przy tobie nie czuję się samotna. Kiedy przyjedziesz?

– W sobotę, jak tylko odeśpię dyżur.

– Zostaniesz kilka dni? – Wiedziałam, że zachowuję się jak rozkapryszone dziecko, ale nic nie mogłam na to poradzić.

– Zosieńko, w poniedziałek lecę na sympozjum do Brukseli… Ale samolot mam dopiero w południe, więc śniadanie zjemy jeszcze razem. – Mówiąc to, pocierał kciukiem zmarszczone czoło, byłam tego pewna. Uwielbiałam się w niego wpatrywać, gdy siedział do późnej nocy nad dokumentacją i historią chorób pacjentów. Znałam te jego zmarszczenia, zamyślenia i kciuk pocierający czoło, gdy zmagał się z czymś, co wymykało mu się spod kontroli i na co nie miał wpływu.

– Długo cię nie będzie?

– Pięć dni. Ale obiecuję, że przywiozę ci prawdziwe belgijskie czekoladki.

– Mmm – zamlaskałam. Wbrew stereotypom zupełnie nie miałam ochoty na śledzie, natomiast ciągnęło mnie do czekolady w każdej postaci.

– Rozmawiałaś już z kazimierskimi kaczkami?

Uśmiechnęłam się, przypominając sobie przedpołudniowy spacer z Joanną nadwiślańską promenadą.

– Jeszcze nie, ale widziałam bazie i wiosnę, która nieśmiało tutaj zajrzała.

– W Warszawie jeszcze byś jej nie dostrzegła. W mieście jest szaro, buro i przygnębiająco. I do tego każdy się tutaj dokądś spieszy.

– W Kazimierzu natomiast czas płynie spokojnie, odmierzany jedynie porami posiłków. – Ziewnęłam, czując zmęczenie dniem i nadmiarem świeżego powietrza, do jakiego nie byłam przyzwyczajona. – Pawełku, czy ty w ogóle pamiętasz o posiłkach? Bo ja, akurat, zaczęłam jeść za dwoje.

– To bardzo dobry objaw, zwłaszcza po tych pierwszych tygodniach, kiedy nawet nie chciałaś patrzeć na jedzenie.

– Też byś nie mógł patrzeć, jakby wszystko przyprawiało cię o mdłości. Nie zagaduj mnie, tylko powiedz, jesz coś?

Roześmiał się.

– Jem, pani żono, jem. Szpitalny barek ma naprawdę niezłą kuchnię, a o lekarzy dbają tam szczególnie troskliwie.

– Byle nie za troskliwie – mruknęłam, czując lekkie ukłucie zazdrości.

– Kochanie, nic nie dorówna twoim obiadom, ale jak to się mówi: gdy się nie ma, co się lubi, to trzeba polubić to, do czego ma się dostęp.

Westchnęłam, dobrze wiedząc, jak wygląda zabiegana codzienność Pawła.

– Zaprzyjaźniłaś się już z Bożenką? – spytał, przeglądając jednocześnie jakieś papiery, co poznałam po charakterystycznym szeleście przekładanych kartek.

– Jeszcze nie miałyśmy okazji, cały czas siedzi w aptece. Mieli tu ostatnio jakąś zmianę systemu operacyjnego i Bożenka wprowadza nowe leki do systemu, a Joanna zajmuje się mną. Widuję jednak Bartka przy posiłkach.

– Pozdrów go od wujka.

– Pozdrowię. On wciąż o ciebie pyta. Dzieci pana lubią, panie doktorze.

– Mam nadzieję, że duże dziewczynki też, mruuu… – zamruczał, a ja poczułam dreszcz pożądania i jeszcze bardziej zatęskniłam za mocnymi ramionami Pawła, w które uwielbiałam się wtulać.

– Duże dziewczynki nieustannie mają fantazje z panem w roli głównej, doktorze Rybicki.

– Przyjadę w sobotę, stęskniony jak wariat.

Zaśmiałam się i cmoknęłam słuchawkę.

– Niech mój mąż-wariat idzie już spać i niech nie siedzi do rana nad papierzyskami.

– Obiecuję, że położę się przed północą. Dobranoc, Zosieńko.

– Dobranoc, Pawełku. Tęsknię…

Ostatnie słowo wypowiedziałam w ciemną noc, która zapadła już nad Kazimierzem, otulając go swoją miękką peleryną i kojącą ciszą.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

SPIS TREŚCI

Okładka

Karta tytułowa

Dedykacja

Spełnienie – Monika A. Oleksa

PROLOG

JEDEN…

DWA…

TRZY…

CZTERY…

PIĘĆ…

SZEŚĆ…

SIEDEM…

OSIEM…

DZIEWIĘĆ…

DZIESIĘĆ…

JEDENAŚCIE…

PODZIĘKOWANIA

Reklama

Karta redakcyjna

Copyright © by Monika A. Oleksa, 2017

Copyright © by Wydawnictwo FILIA, 2017

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany w jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy. Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania za pośrednictwem nośników elektronicznych.

Wydanie II, Poznań 2022

Projekt okładki: PANCZAKIEWICZ ART.DESIGN

Zdjęcie na okładce: © Bernard Białorucki/Dreamstime.com

Redakcja i korekta: SEITON, www.seiton.pl

Skład i łamanie: Graphito, www.graphito.pl

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej:

„DARKHART”

Dariusz Nowacki

darkhart@wp.pl

eISBN: 978-83-8280-182-8

Wydawnictwo Filia

ul. Kleeberga 2

61-615 Poznań

wydawnictwofilia.pl

kontakt@wydawnictwofilia.pl

Wszelkie podobieństwo do prawdziwych postaci i zdarzeń jest przypadkowe.