Spis treści

1. Mapa

2. Leksykon smoki Pyrrii

3. Witajcie w Akademii na Jadeitowej Górze!

4. Przepowiednia z Jadeitowej Góry

5. Prolog

6. Część pierwsza. Burza piaskowa

1. Rozdział 1

2. Rozdział 2

3. Rozdział 3

4. Rozdział 4

5. Rozdział 5

6. Rozdział 6

7. Rozdział 7

8. Rozdział 8

9. Rozdział 9

10. Rozdział 10

11. Rozdział 11

12. Rozdział 12

13. Rozdział 13

14. Rozdział 14

15. Rozdział 15

7. Część druga. Król cieni

1. Rozdział 16

2. Rozdział 17

3. Rozdział 18

4. Rozdział 19

5. Rozdział 20

6. Rozdział 21

7. Rozdział 22

8. Rozdział 23

9. Rozdział 24

8. Część trzecia. Blask smoków

1. Rozdział 25

2. Rozdział 26

3. Rozdział 27

4. Rozdział 28

5. Rozdział 29

6. Rozdział 30

7. Rozdział 31

9. Epilog

Tytuł oryginału:Wings of Fire. Book Ten: Darkness of Dragons

Copyright © 2017 by Tui T. Sutherland
Copyright for the Polish translation © 2024 by Wydawnictwo MAG

Redakcja: Urszula Okrzeja
Korekta: Magdalena Górnicka
Ilustracja na okładce: Joy Ang
Opracowanie graficzne okładki: Piotr Chyliński
Mapy i ramki: Mike Schley
Ilustracje smoków: Joy Ang
Projekt typograficzny: Phil Falco

ISBN 978-83-68240-89-4
Wydanie II

Wydawca:
Wydawnictwo MAG
Pl. Konstytucji 5/10
00-657 Warszawa
www.mag.com.pl

Wyłączny dystrybutor:
Dressler Dublin sp. z o. o.
ul. Poznańska 91
05-850 Ożarów Maz.
tel. 22 733 50 10
www.dressler.com.pl

Wersję elektroniczną przygotowano w systemie Zecer

Dla Elliotta i Johna, moich bohaterów i miłości, którzy każdego dnia obdarzają mnie szczęściem.

Z podziękowaniami dla Roberta Doara i Aayush Srivatsy, za Tajfuna, oraz Amy Doar, za wspieranie Lifting Hands International.

Witajcie w Akademii na Jadeitowej Górze!

W tej szkole będziecie uczyć się skrzydło w skrzydło ze smokami ze wszystkich plemion, dlatego chcemy udzielić wam kilku podstawowych informacji, które pomogą wam, kiedy zaczniecie poznawać inne smoki.

Każde z was zostało przydzielone do skrzydełka razem z innymi sześcioma smokami. Wszystkie skrzydełka wymieniono na następnej stronie.

Dziękujemy, że chcecie być częścią tej szkoły. Jesteście naszą nadzieją na przyszłość Pyrrii. Wy jesteście smokami, które mogę przynieść trwały pokój temu światu.

ŻYCZYMY WAM CAŁEJ MOCY SKRZYDEŁ OGNIA! JADEITOWE SKRZYDEŁKO

JADEITOWE SKRZYDEŁKO

Lodoskrzydły: Zima

Błotoskrzydły: Ugier

Nocoskrzydły: Strażniczka Pełni

Deszczoskrzydły: Kinkażu

Piaskoskrzydły: Ghibli

Morskoskrzydły: Żółw

Nieboskrzydły: Karneola

SREBRNE SKRZYDEŁKO

Lodoskrzydły: Changbai

Błotoskrzydły: Sepia

Nocoskrzydły: Nieulękła

Deszczoskrzydły: Delfin

Piaskoskrzydły: Strusia

Morskoskrzydły: Ukwiał

Nieboskrzydły: Drozd

ZŁOTE SKRZYDEŁKO

Lodoskrzydły: Sopella

Błotoskrzydły: Kropiatka

Nocoskrzydły: Duży Ogon

Deszczoskrzydły: Tamaryna

Piaskoskrzydły: Onyksa

Morskoskrzydły: Szczupak

Nieboskrzydły: Płomień

MIEDZIANE SKRZYDEŁKO

Lodoskrzydły: Alba

Błotoskrzydły: Moczar

Nocoskrzydły: Telepatka

Deszczoskrzydły: Kokos

Piaskoskrzydły: Widłoróg

Morskoskrzydły: Ostryga

Nieboskrzydły: Sokół

KWARCOWE SKRZYDEŁKO

Lodoskrzydły: Gronostaj

Błotoskrzydły: Traszka

Nocoskrzydły: Potężny Szpon

Deszczoskrzydły: Siamang

Piaskoskrzydły: Spiekota

Morskoskrzydły: Barakuda

Nieboskrzydły: Granat

Piaskoskrzydłe

Opis: bladozłote lub białe łuski w kolorze piasków pustyni; kolec jadowy na końcu ogona; rozwidlone czarne języki.

Zdolności: potrafią długo przeżyć bez wody, atakują przeciwnika jak skorpiony kolcem jadowym na czubku ogona, potrafią się ukryć, zakopując się w piasku pustynnym, zioną ogniem.

Królowa: od końca wojny o tron Piaskoskrzydłych królowa Cierń.

Uczniowie na Jadeitowej Górze: Spiekota, Onyksa, Strusia, Widłoróg, Ghibli.

Błotoskrzydłe

Opis: grube, wytrzymałe brązowe łuski (spodnie są niekiedy bursztynowe lub złociste); mają wielkie, płaskie łby z nozdrzami na szczycie pyska.

Zdolności: potrafią zionąć ogniem (jeśli jest im dostatecznie ciepło), mogą wstrzymać oddech do godziny, ukrywają się w wielkich kałużach błota; zwykle są bardzo silne.

Królowa: królowa Pardwa.

Uczniowie na Jadeitowej Górze: Moczar, Traszka, Sepia, Kropiatka, Ugier.

Nieboskrzydłe

Opis: czerwono-złote lub pomarańczowe łuski; ogromne skrzydła.

Zdolności: to potężni wojownicy i lotnicy, potrafią zionąć ogniem.

Królowa: królowa Rubinia (chociaż niektóre smoki wciąż popierają królową Czerwień, która być może nadal żyje i się ukrywa).

Uczniowie na Jadeitowej Górze: Karneola, Płomień, Granat, Sokół, Drozd.

Morskoskrzydłe

Opis: niebieskie, zielone lub turkusowe łuski; błony pławne między szponami; skrzela na szyi; jarzące się w ciemności pasy na ogonie, pysku, brzuchu.

Zdolności: mogą oddychać pod wodą, widzą w ciemnościach, wywołują wysokie fale uderzeniem potężnego ogona; doskonali pływacy.

Królowa: królowa Korala.

Uczniowie na Jadeitowej Górze: Ukwiał, Barakuda, Szczupak, Ostryga, Żółw.

Lodoskrzydłe

Opis: łuski srebrzyste jak księżyc albo bladoniebieskie jak lód; szpony z zadziorami umożliwiające sprawne poruszanie się na lodzie; rozwidlone niebieskie języki; mocno zwężające się ogony, których koniec przypomina bicz.

Zdolności: dobrze znoszą temperatury poniżej zera i bardzo jasne światło, zioną śmiercionośnym, zamrażającym oddechem.

Królowa: królowa Lodowiec.

Uczniowie na Jadeitowej Górze: Alba, Changbai, Gronostaj, Sopella, Zima.

Deszczoskrzydłe

Opis: łuski nieustannie zmieniają kolor, zwykle przybierając żywe barwy upierzenia rajskich ptaków; chwytne ogony.

Zdolności: stosują kamuflaż, dostosowując łuski do barw otoczenia, strzykają śmiercionośnym jadem z zębów jadowych.

Królowa: królowa Gloria.

Uczniowie na Jadeitowej Górze: Delfin, Kokos, Kinkażu, Siamang, Tamaryna.

Nocoskrzydłe

Opis: fioletowo-czarne łuski i rozrzucone srebrne łuski pod skrzydłami, przypominające obsypane gwiazdami nocne niebo; czarne rozwidlone języki.

Zdolności: potrafią zionąć ogniem, znikać w ciemnościach; kiedyś słynęły z umiejętności czytania w umysłach i przepowiadania przyszłości, ale to już minęło.

Królowa: królowa Gloria (patrz najnowsze zwoje na temat exodusu Nocoskrzydłych i Turnieju o Tron wśród Deszczoskrzydłych).

Uczniowie na Jadeitowej Górze: Duży Ogon, Nieulękła, Potężny Szpon, Telepatka, Strażniczka Pełni.

Przepowiednia z Jadeitowej Góry

Wystrzegaj się smoczego mroku,
intruza, co się w snach ukrywa.
Od szponów ognia i mocy stroń.
Unikaj tej, co tożsamość skrywa.

Przybędzie coś, co wstrząśnie całym naszym światem,
przybędzie coś, co na popiół ziemię spali.
Gdy zaginione miasto nocy się nie znajdzie,
Jadeitową Górę grom i lód obali.

Prolog

Niemal dwadzieścia jeden lat temu…

Przez wydmy uciekał smok.

Nie odważyła się lecieć. Słońce dopiero co wzniosło się na błękitne niebo. Na jego tle można by ją zauważyć równie łatwo, jak jednego z tych ciemnych, krążących myszołowów, które tylko czekały na jej śmierć.

Ale ja nie umrę, pomyślała z mocą. Nie dzisiaj.

Biegła, rozpościerając piaskowe skrzydła z nadzieją, że pochwyci ją jakikolwiek podmuch wiatru. Jednak na pustyni powietrze było nieruchome i gorące. Jej łuski paliły, a plecy jeszcze nigdy nie były tak rozgrzane. Jej ciało było niczym worek pełen rozżarzonych kamieni, który musiała za sobą ciągnąć, a kolczyki przypominały bliźniacze słońca płonące tuż przy skórze. W jej głowie co rusz pojawiały się krótkie, niewyraźne wizje upieczonych jaszczurek. Czasami ona sama znajdowała się na rożnie, obracając się nad ogniem, a czasami spadała w dół i otoczona płomieniami patrzyła, jak powoli obracają się nad jej głową.

Czy to nie odgłos bijących w oddali skrzydeł?

Rzuciła się na ziemię i dokładnie zagrzebała w piasku. Kilka warstw pod powierzchnią znalazła chłodniejszy pas ziemi i wbiła w niego szpony.

Zbyt długo suszyłam daktyle. Wszystkie się skurczyły. Kurzawka będzie mną bardzo rozczarowany.

Mrugnęła raz, a potem ponownie, starając się bez poruszania pozbyć się halucynacji. Jej dawny szef od lat nie żył. Nie była już w kuchni. Uciekała, by ratować swoje życie. Nie mogła pozwolić, by pustynia teraz opanowała jej umysł.

Obok niej przemknęły drgające cienie dwóch smoków. Znieruchomiała zakopana pod piaskiem jeszcze długo po tym, jak dźwięki ich skrzydeł umilkły.

Potem ponownie rzuciła się do ucieczki.

To musi być już niedaleko, pomyślała z desperacją. Oczywiście, kiedy leciała, podróż nigdy nie wydawała jej się tak długa. Jednak biegła pół nocy, a słońce wstało już z pewnością wiele godzin temu. A co, jeśli się zgubiłam? Albo jeśli przeprowadziła się, nie mówiąc mi o tym ani słowa? Od jej ostatniej wizyty minął niemal rok…

Coś zadrgało na niewyraźnym horyzoncie – czy to szałas? Drzewo? Smoczyca zmieniła kurs, ruszając w stronę obiektu, lecz kiedy była już bliżej, ten ponownie zniknął.

Miraż.

Tracę zmysły. Ale nie mogę oszaleć. Stawka jest zbyt duża.

Zatrzymała się, zamknęła oczy i z całej siły skoncentrowała.

Piaskoskrzydłe z natury były bardziej przystosowane do pustynnych warunków – lepiej radziły sobie z upałem i brakiem wody od innych plemion. Ale nawet one nie powinny spędzać wielu godzin na piasku, biegnąc w palących promieniach słońca. Miały podnieść się z niego i latać, przenosząc się na szybkich skrzydłach z oazy do oazy.

Oaza. Ona mieszka przy stawie z pięcioma palmami. Może…

Wytężyła słuch.

Tam… ledwie słyszalne pluśnięcie, jakby ktoś zanurzył w wodzie wiadro, a później ociekające wyciągnął na powierzchnię.

Otworzyła oczy i rzuciła się w stronę dźwięku, z determinacją wypełniającą każdy mięsień jej ciężkiego ciała.

W końcu znalazła się u celu – przed niewielkim szałasem przy stawie, stojącym w cieniu pięciu palm. Z jej gardła wyrwał się okrzyk ulgi. Zachwiała się, na wpół ześlizgując się z ostatniej wydmy, i wpadła do wody.

Drzwi szałasu otworzyły się i stanęła w nich smoczyca. Wycierała szpony w szorstki zielony ręcznik.

– Nie wypij za dużo – powiedziała cierpko. – Jak pochorujesz się w mojej oazie, sama będziesz po sobie sprzątać.

– Wiem – odparła uciekinierka, po czym upiła jeszcze jeden łyk. Powstrzymała się z niechęcią i usiadła, a woda zaczęła spływać po jej skrzydłach. Nagle wybuchnęła płaczem. – Kolczatko, m-mam ogromne kłopoty.

– Och, na wężowe kręgi. – Siostra rzuciła w jej stronę ręcznik. – Mówiłam ci, żebyś trzymała się z daleka od tego księcia. Powinnaś opuścić pałac razem ze mną, kiedy tylko zaczął kręcić się po kuchni. Wiedziałam, że prędzej czy później doprowadzi do twojej śmierci. I mojej też, gdybym się stamtąd nie zmyła.

– Proszę, pomóż mi – poprosiła ją błagalnie Palma. – Miałaś rację. Oczywiście, że miałaś rację. Przepraszam, że cię nie posłuchałam.

– Czy królewskie straże cię teraz ścigają? – zapytała ostro Kolczatka. – Doprowadziłaś ich do mnie? Nie dam się zamordować za twoje błędy. – Podniosła wzrok na niebo i cofnęła się o krok, w stronę drzwi.

– Nie, poczekaj! – Palma wydostała się ze stawu i rzuciła się siostrze do stóp. – Byłam ostrożna, przysięgam! Po prostu potrzebuję miejsca, w którym mogłabym się ukryć na kilka… na jeden dzień, tylko jeden. Potem ucieknę dalej i nigdy więcej mnie już nie zobaczysz, obiecuję!

Kolczatka spojrzała na nią i gniewnie poruszyła skrzydłami. Kiedy stały obok siebie, jasne było, że są siostrami z jednego wylęgu, z podobnym wzorem jasnobrązowych łusek na tle bledszych, bladożółtych. Jednak Palma była okrąglejsza i delikatniejsza, jak istota mająca dostęp do chleba i daktylowych ciastek w pałacowej kuchni, podczas gdy Kolczatka była szczupła, o wyraźnym wyglądzie smoka, który przez ostatnie dwa lata samotnie żył na pustyni.

– Proszę – błagała Palma. – Pomożesz mi?

Kolczatka przyjrzała się jej zimno. Palma przypomniała sobie ich kłótnię pierwszego dnia, kiedy Żar przyszedł do kuchni, by pochwalić jej gulasz z wielbłąda.

Kolczatka dostrzegła między nimi iskrę na długo przed tym, nim Palma zdała sobie sprawę, że jest ona wzajemna. Myślała, że zadurzenie się w przystojnym Piaskoskrzydłym księciu jest wystarczająco niewinne i że Kolczatka przesadza z reakcją.

Dopóki nie wrócił… i później nie przyszedł ponownie… A jeszcze później zaprosił ją na spacer po dziedzińcach… aż zaczęli spotykać się o zmroku i szeptać o przyszłości. Wkrótce potem, z dnia na dzień, Kolczatka wyprowadziła się z pałacu, ostrzegając Palmę, by trzymała się z dala od królewskiej rodziny, jeśli chce żyć.

– W porządku – rzuciła nagle Kolczatka. – Możesz zostać na jedną noc, jeśli oddasz mi swoje kolczyki.

– Co? – zapytała Palma, dotykając płomiennych opali w uszach. – Te? Ale to prezent od…

– Wiem – przerwała jej siostra. – Są zbyt kosztowne, by przy twoich zarobkach było cię na nie stać. W Skorpionim Gnieździe dostanę za nie mnóstwo złota.

Moja ostatnia pamiątka po Żarze, pomyślała ze smutkiem Palma.

– Daj mi je – powiedziała Kolczatka. – Albo w tej chwili leć dalej.

Palma wiedziała, że jej skrzydła i szpony nie dadzą rady zrobić nawet jednego kroku.

Pazury jej drżały, gdy uniosła ramiona, odpięła kolczyki i upuściła je na wyciągniętą dłoń Kolczatki.

To nie jest ostatnia pamiątka, upomniała się w duchu. Teraz mam coś o wiele ważniejszego.

– Ładne – powiedziała jej siostra, przyglądając się kamieniom. – Może zamiast sprzedawać, zatrzymam je dla siebie. – Wpięła je w uszy, skąd rzucały na pysk Palmy błyski w stylu „a nie mówiłyśmy?”. – A teraz przestań beczeć i powiedz, co się stało.

– Próbowaliśmy razem uciec – przyznała Palma i wytarła oczy ręcznikiem, pozostawiając na pysku pasma mokrego, lepkiego piasku.

Kolczatka prychnęła z frustracją.

– Masz rozum otępiałego od słońca wielbłąda.

– Wiem. – Palma pociągnęła nosem. – Ale… musieliśmy.

Kolczatka przesunęła wzrokiem po figurze siostry.

– Cofam to. Otępiałe od słońca wielbłądy jednak mają instynkt przetrwania. – Odwróciła się i weszła do szałasu, a Palma szybko podążyła za nią.

W porównaniu z potężnym upałem, w jakim Palma tak długo uciekała, wewnątrz było rozkosznie chłodno. Jedyne okno przesłaniała czerwona zasłona, przez którą wnętrze tonęło w odcieniach krwi i rubinów. Kolczatka podeszła do niewielkiego stołu, podniosła lusterko i przechyliła głowę, podziwiając kolczyki.

– Sama to na siebie ściągnęłaś – wytknęła z arogancją.

– Ale to niesprawiedliwe – wybuchnęła Palma. – Dlaczego nie możemy się zakochać? Dlaczego całe jego życie musi zostać zmarnowane, żeby tylko jego matka nie czuła się zagrożona? Inne rodziny królewskie takie nie są. – Ze złością potarła oczy. – Poza tym może się okazać, że to samiec. Wtedy nikogo by to nie obchodziło.

Kolczatka przewróciła oczami.

– Dokończ tą głupią historię.

– Przed północą mieliśmy spotkać się przy karawanowej bramie – powiedziała Palma. – Mieliśmy ruszyć na zachód, a może południe… i znaleźć niewielką oazę, w której moglibyśmy żyć spokojnie, tak jak ty.

– Ja nie sprowadziłam do mojej kryjówki księcia ani potencjalnej dziedziczki tronu – zauważyła jej siostra, po czym zdjęła z półki dwie miski i zaczęła grzebać w sakwie.

Palma miała nadzieję, że szuka jedzenia.

– Cóż, straże pojawiły się za wcześnie – powiedziała. – Nie mam pojęcia, skąd wiedzieli o mnie i naszych planach. – Usiadła w rogu i ścisnęła w szponach ręcznik.

– W tej kwestii przychodzą mi na myśl trzy rzeczy – warknęła Kolczatka. – I imiona wszystkich wiążą się z ogniem.

Zapewne miała rację. Palma zawsze czuła na sobie spojrzenia trzech Piaskoskrzydłych księżniczek – dziki wzrok Pożogi, wrogi i badawczy Żagwi, a nawet uważny i pełen ciekawości plotkującej Iskry. Żar próbował spotkać się z nią w tajemnicy, ale być może w pałacu nie istniało coś takiego jak prawdziwa tajemnica.

No cóż… może była jedna, pomyślała Palma, dotykając brzucha.

– Udało mi się uciec – powiedziała. – Straże usłyszały go, gdy nadchodził, i to odwróciło ich uwagę. Wtedy wzięłam nogi za pas. Ale wiem, że mnie szukają. Oaza nie pozwoli im spocząć, dopóki mnie nie znajdą.

– Żar prawdopodobnie już nie żyje – rzuciła bezlitośnie Kolczatka. – Nigdy nie uda ci się wrócić do pałacu. Jeśli Oaza cię nie dorwie, zrobi to któraś z jej córek.

– Wiem – powiedziała Palma, a jej oczy ponownie wypełniły się łzami.

Och, Żarze, tak bardzo za tobą tęsknię.

– Ciii! – Kolczatka zastrzygła uszami w stronę drzwi. Powoli i złowrogo uniosła nad głowę ogon.

Przez kilka długich sekund siostry czekały w pełnej napięcia ciszy.

– Jesteś pewna, że nikt cię nie śledził? – wyszeptała ostro Kolczatka.

– Jestem pewna! – odszepnęła Palma.

– To co to… – zaczęła Kolczatka, lecz jej pytanie przerwał niedający się z niczym pomylić głuchy odgłos lądujących na ziemi szponów.

– Och, księżyce – szepnęła przerażona Pełnia i skuliła się przy ścianie, gdy drzwi otworzyły się gwałtownie i do pomieszczenia wpadli dwaj Piaskoskrzydli żołnierze.

– Wiedziałem! – zawołał jeden z nich. – Mówiłem ci, że słyszałem, że jej siostra ma tutaj kryjówkę!

Drugi ze smoków skrzywił się i spojrzał Palmie w oczy.

Znała tą smoczycę. Agawa – to ta mała, która przez pierwsze kilka dni w skrzydłowym oddziale była tak bardzo przerażona. Palma była od niej zaledwie rok starsza, ale bardzo się o nią martwiła. Dzieliła się z nią przekąskami i przekonała ją do gry w smoki i jaszczurki do chwili, aż smoczyca się uspokoiła.

To jednak było dawno temu. Agawa była już dorosłym żołnierzem, o szerokich barkach i długich szponach. Poderwała ogon i patrząc na Palmę, zmarszczyła brwi.

– Tak, miałeś rację, Pochodnio – powiedziała. – Brawo za myślenie. No dobrze, ty zakochana w księciu zdrajczyni, chodź z nami. – Zrobiła krok do przodu i zatrzasnęła kajdany na nadgarstkach Kolczatki.

Gwałtowne westchnienie Palmy zagłuszyło pełne wściekłości warknięcie jej siostry.

– To nie ja jestem Palmą! – ryknęła Kolczatka. – Tylko ona! Nie jestem na tyle głupia, by potajemnie spotykać się z takim piaskowym pajacem jak Żar! Zdejmijcie to!

– Niezła gadka – rzuciła Agawa, po czym chwyciła ją za gardło i przycisnęła do ściany. Jedna z misek zakołysała się i przewróciła, a mleko kokosowe rozlało się na piasek.

– Nie jestem nią! – wykrztusiła Kolczatka, kurczowo chwytając za jej szpony. – Palmo, powiedz im!

Palma nie była w stanie mówić. Nie była w stanie oddychać. Czy Agawa naprawdę sądziła, że…?

– Jesteś tego pewna? – zapytał drugi żołnierz. – Są do siebie podobne. Ale powiedziałbym, że to ta druga jest Palmą… to znaczy… trudno to stwierdzić, ale…

– To jest Palma – odparła Agawa spokojnie. – Znałam ją w skrzydłowym oddziale. Poza tym spójrz na jej kolczyki. – Odwróciła głowę Kolczatki tak, że kamienie zalśniły w stłumionym czerwonym świetle. – Dostała je od księcia, co do tego nie ma wątpliwości. Słyszałam, że nosiła je w pałacu.

– A, tak. – Drugi smok westchnął z ulgą. – Ja też o tym słyszałem. Takie obnoszenie się z prezentem to proszenie się o kłopoty. Masz rację, to musi być ona.

– NIE! – krzyknęła Kolczatka, próbując odepchnąć Agawę. – Nie są moje! To ona mi je dała! Nie jestem Palmą!

Żołnierz przyskoczył do niej i zatrzasnął na jej szyi ciężką obrożę. Trzymał dołączony do niej łańcuch, gdy Agawa zakładała podobne kajdany na nogi smoczycy.

– Palmo! – krzyknęła Kolczatka. – Nie pozwól im na to!

Powinnam ich powstrzymać, pomyślała Palma z paniką. To moja siostra. Muszę ją uratować.

Ale… muszę też ocalić moje smoczę.

Gdyby wyznała prawdę i zabrano by ją do pałacu, królowa szybko by się domyśliła, że oczekuje jaja… i nigdy by nie pozwoliła, by smoczę Żara przeżyło.

Co mogę zrobić? Jak mogę wybierać między siostrą a jajem?

Palma podniosła się chwiejnie, gdy żołnierze zaczęli ciągnąć Kolczatkę do drzwi.

– C-co się z nią stanie? – wyjąkała.

– Królowa Oaza chce, by wtrącono ją do najgłębszego lochu – powiedział żołnierz. – Gdzie nikt jej nigdy nie znajdzie.

– Co do ciebie… – odezwała się Agawa, w końcu patrząc jej w oczy. – Ty możesz zostać oskarżona o udzielenie jej pomocy. Sugerowałabym, żebyś zaczęła uciekać. – Przesunęła wzrok na niewielką bliznę na lewym skrzydle Palmy – tę, która pozostała jej po upadku z dachu oddziału skrzydłowego.

Ona wie, kim naprawdę jestem. Chce mnie uratować.

– Palmo – warknęła Kolczatka. – Powiedz im prawdę albo przysięgam, że podpalę wszystkie księżyce i cię pod nimi pogrzebię!

Jednak nie tylko moje życie trzeba ocalić. Muszę ochronić jajo… Jestem jedyną, która może to zrobić.

– Przykro mi, Palmo – powiedziała i lekko odwróciła głowę, dokładnie naśladując protekcjonalny sposób, w jaki robiła to jej siostra. – Sama to na siebie ściągnęłaś.

– SŁUCHAM?! – ryknęła Kolczatka i zionęła ogniem, przed którym Palma ledwie zdążyła umknąć.

Płomienie ogarnęły wszystko w szałasie: niewielkie łóżko, stojącą obok niego skrzynię, półkę, misy. Zasłona rozbłysła niczym szybko kurcząca się flaga w odcieniach bieli, czerwieni i złota.

Żołnierze szarpnięciem wyprowadzili Kolczatkę za drzwi. Palma ruszyła za nimi, kaszląc i mrugając gwałtownie, by uchronić się przed dymem. Kiedy była w stanie już widzieć wyraźnie, zobaczyła, jak żołnierze zatrzaskują obręcz wokół pyska siostry. Dzisiaj już nie zionie żadnym ogniem… ani nie wykrzyczy nic o swojej niewinności. Będzie musiała powrócić do pałacu w pełnej wściekłości ciszy.

A wtedy ktoś ją rozpozna, pomyślała Palma. Uwolnią ją. Pomyślą, że to pomyłka. Mam nadzieję. Mam nadzieję, że Agawa nie wpadnie w kłopoty.

Stanęła przy stawie i patrzyła na trzy odlatujące smoki. Na plecach czuła żar płonącego szałasu, który po chwili się zawalił.

Kolczatka nigdy mi tego nie wybaczy. Ale kiedy tylko królowa ją zobaczy, dostrzeże, że to nie ja, i ją wypuści. A wtedy mnie już dawno tu nie będzie.

Mnie i mojego smoczęcia.

To właśnie ułatwienie, którego potrzebuję.

Obróciła się i rzuciła do stawu, zmywając z siebie piasek i wypijając kilka dużych łyków wody. Na jednym z drzew znalazła kilka wiszących sakw z wielbłądziej skóry, napełniła je wodą i przewiesiła przez pierś.

Zaledwie minutę później była już w powietrzu. Tym razem wysoko na niebie kierowała się na południowy zachód, w stronę gór. Ukryje się wśród drzew i wzgórz, być może na jakiś czas w deszczowym lesie… w jakimś osłoniętym miejscu, gdzie będzie mogła bezpiecznie złożyć jajo.

Wtedy ponownie ruszy w drogę. Utrzyma swoje smoczę przy życiu. Pewnego dnia opowie mu o jego dziedzictwie i – jeśli to będzie dziewczynka… a czuła, że to będzie dziewczynka – nauczy ją, że tron nie jest tego wart. Że lepiej jest się ukrywać i żyć. Że nie potrzebuje władzy i skarbów. Musiała jedynie wiedzieć, jak przetrwać.

Daleko w dole piasek poruszył się wokół czegoś małego, co przemieszczało się w pośpiechu. Palma poczuła w sercu nerwowe ukłucie i zmrużyła oczy, by się temu przyjrzeć.

Wyskrobki – trzy, na końskich grzbietach. Jechały przez pustynię, w stronę pałacu królowej.

To dziwne, pomyślała. Nie wiedzą, że w pobliżu są smoki?

Chwilę później już o nich zapomniała, a jej myśli pochłonęły marzenia o smoczęciu.

Przykro mi, że nigdy nie będzie ci dane jej poznać, Żarze, pomyślała ze smutkiem. Ale pamiętam imiona, o których rozmawialiśmy. Jeśli to dziewczynka – a właśnie takie mam wrażenie – nadam jej imię, które wybrałeś, i ukryję ją w jakimś tajemnym i bezpiecznym miejscu.

Dostanie szansę, by być zwyczajną smoczycą. Szansę, której ty nie miałeś.

Na księżyce Pyrrii przysięgam, że jak długo oboje będziemy żyć, nigdy nie będzie miała do czynienia z tronami, królowymi, bitwami czy koronami.

Rozdział 1

Ghibli stał na jednym ze szczytów Jadeitowej Góry i patrzył za odlatującą na zachód grupą siedmiu smoków. Chociaż wśród nich znajdowały się cztery małe czarne Nocoskrzydłe, doskonale wiedział, którym z nich była Pełnia. Przebył z nią całą drogę do Królestwa Nieba, do miasteczka Możliwość i z powrotem. Wiedział, w jaki sposób porusza skrzydłami, by pochwycić zmieniający się wiatr. Rozpoznawał sposób, w jaki unosiła głowę, by oddychać w promieniach słońca.

Gdyby to zależało od niego, przez resztę swojego życia latałby u jej boku.

Z pewnością nie patrzyłby, jak odlatuje ze smokiem, który mógł mieć niecne plany i z pewnością posiadał supermoce.

Wszyscy zostali w tyle za Mrocznym Prześladowcą, pozwalając mu objąć prowadzenie, zauważył w myślach, chociaż starożytny smok nie znał drogi do wioski Nocoskrzydłych w deszczowym lesie. Zachowują się, jakby był ich przywódcą, bo on sam zachowuje się, jakby nim był.

Może powinienem za nimi ruszyć?

Jego skrzydła drgnęły.

Wiedział, że nie powinien tego robić – to by sprawiło, że Mroczny Prześladowca stałby się wobec niego podejrzliwy. Poza tym Żółw będzie miał większe szanse na swobodne szpiegowanie bez niego na miejscu. Ale nie mógł znieść tego uczucia, gdy obserwował, jak Pełnia z nim odlatuje.

Wiedząc, że wkrótce rozdzielą ich królestwa.

Spojrzał w dół na niewielką tabliczkę, którą trzymał w szponach. Chciałby sprawić, że pojawi się na niej wiadomość, chociaż wiedział, że Żółw za nimi leciał i nie było jeszcze nic, o czym mógłby napisać. Żałował, że tabliczki nie działają w obie strony – wtedy mógłby wysłać Żółwiowi wiadomość. Już i tak przyszło mu do głowy z pięć rzeczy, o które chciałby go zapytać.

Pomiędzy Nocoskrzydłymi wyróżniały się dwa Morskoskrzydłe smoki: niemal na końcu znajdowała się zielona postać księcia Żółwia, a nieco bliżej Mrocznego Prześladowcy była księżniczka Ukwiał. Drobna, biało-różowo-błękitno-szara smoczyca wywijała salta w powietrzu.

Chce popisać się przed Mrocznym Prześladowcą. Chce mu pokazać, że niczego się nie boi. Ale myślę, że czuje nerwowość na myśl, że opuściła szkołę wbrew życzeniu matki. Nerwowość i podekscytowanie. Należy do tych, którzy uwielbiają sprzeciwiać się rozkazom, bo nigdy nie miała ku temu zbyt wielu okazji.

Właśnie przez to ironiczne, a jednocześnie smutne było to, z jak wielką chęcią poleciała za Prześladowcą. Ciekawe, jakie rzucił na nią zaklęcie… czy takie samo, jak na pozostałych, czy może inne?

Gdy smoki skręciły na południe, słońce odbiło się od zielonych skrzydeł Żółwia.

Ghibli martwił się też o niego. Morskoskrzydły książę rzucił na siebie zaklęcie, by pozostać niewidzialnym dla Mrocznego Prześladowcy, jednak przychodziło mu do głowy milion sposobów, na które to mogło się nie udać.

Ale powinienem trzymać się od tego z daleka. To Żółw posiada magiczne moce. To on może uratować sytuację, jeśli okaże się to konieczne. Właśnie po to są supermoce: by powstawali bohaterowie.

Gdybym tylko miał zwój Mrocznego Prześladowcy… gdyby tylko Groźba go nie spaliła. Wtedy ja również posiadałbym magię. Mógłbym zmienić świat. Mógłbym zmienić tyle rzeczy… gdybym tylko miał w sobie jakąkolwiek moc.

Ale nie był nikim wyjątkowym i z pewnością nie miał w sobie magii. W gruncie rzeczy był bezużyteczny. Był jak nakrapiane marnotrawstwo łusek, jak przez ostatnie trzy lata przypominali mu matka, brat i siostra.

Nadal nieustannie ich słyszał, a ich głosy w jego głowie powtarzały, jak bardzo był godny pożałowania. Starał się je zagłuszyć, koncentrując się na życiu jako Smoczyniec, lecz najmniejsza rzecz potrafiła wrócić je z pełną mocą. Już sama myśl o tym, jak stracił zwój – jak przez chwilę trzymał w rękach nieskończoną moc, by zaraz stracić ją na zawsze – przywołała falę wspomnień o panującym na pustyni upale i pogardliwym śmiechu.

Skorpionie Gniazdo, gdzie Ghibli dorastał, było okrutnym światem złodziei, oszustów, najemników, paserów, bandytów do wynajęcia i zabójców. Wszyscy jednak wiedzieli, że jeśli chodzi o wykonanie pierwszorzędnej podstępnej roboty, w mieście był tylko jeden smok, który ich przyćmiewał: matka Ghibliego.

Miała na imię Kobra i była córką potężnego mafioza. W pewnych kręgach jej umiejętności były wręcz legendarne. Troje gości, którzy zginęli na ślubie królowej Czerwień… wszyscy podejrzewali, że zmarli od jednej z nikczemnych trucizn Kobry, nikt jednak nie był w stanie tego udowodnić. Dwie siostry królowej Oazy, które zniknęły w mrokach nocy… pewnie to mogło być dzieło samej królowej, ale po co miała brudzić sobie szpony, skoro stać ją było na kogoś takiego jak Kobra?

Plotka głosiła, że wszystkie trzy Piaskoskrzydłe księżniczki próbowały zlecić jej zabójstwo pozostałych podczas Wojny o Sukcesję Piaskoskrzydłych. Podobno jednak odmówiła im, twierdząc, że tocząca się wojna przynosi jej o wiele więcej korzyści.

Ghibli słyszał wszystkie plotki o swojej matce. Wiedział, że największą tajemnicą w Skorpionim Gnieździe było to, dlaczego Kobra fatygowała się, by mieć troje smocząt, i dlaczego pozwoliła im żyć.

Słyszał szepty, kiedy w tawernie w głębi ulicy kradł pod stołami złote monety.

– Ona nie cierpi smocząt! Jakim cudem znosi całą trójkę, skoro przez cały dzień tylko hałasują i zajmują miejsce w jej domu?

– Eee tam, prędzej czy później będzie miała ich dość. Będą miały szczęście, jeśli uda im się uciec.

– Szczególnie ten wychudzony – mówili plotkarze z pełnym niedowierzania śmiechem.

Ten z piegowatymi łuskami na nosie. Ten, który zbyt dużo mówi i zbyt dużo zauważa i skrada się za nią. Ten z dziwnym imieniem.

To był Ghibli.

Wszyscy mówili, że Kobra nienawidziła swoich smocząt, a jego najbardziej, ale im nie wierzył.

Nawet kiedy ona sama tak mówiła, nie wierzył jej.

Do dnia, w którym go sprzedała.

Ghibli pamiętał te trzy pierwsze lata życia o wiele wyraźniej niż większość smocząt.

Pamiętał gorący, zatęchły zapach wiszących na ścianach i leżących na podłodze dywanów, zmieszany z wonią pieczonej w kuchni kolendry.

Pamiętał, jak kiedyś znalazł miskę z kilkoma kroplami pozostałego koziego mleka, którą wylizał do czysta. Pamiętał pierwszy raz, kiedy coś ukradł, by się pożywić – skarłowaciały, plamiasty owoc persymony, który spadł pod wóz z jedzeniem – i to, jak ukrył się w namiocie wróżbity, by go zjeść. Wiedział, że gdyby zobaczyli go Grzechotnik lub Sirocco, natychmiast by mu go zabrali.

Pamiętał ryki bijących się ze sobą smoków i to, jak wszyscy wzlatywali na mury dziedzińca, by się temu przyglądać. Pamiętał zwieszające się ze ścian wiadra z piaskiem, którym można by ugasić każdy wzniecony przez walczących pożar.

Najbardziej jednak pamiętał to, jak noc po nocy leżał, nie śpiąc, obok chrapiącego rodzeństwa i przyglądał się siedzącej po drugiej stronie pokoju matce. Oświetlona blaskiem pojedynczej lampy ostrzyła sztylety, mieszała trucizny, studiowała mapy i plany budynków lub ćwiartowała skorpiony, by badać ich wnętrze i wydobywać jad. Ghibli czuł obejmujące skrzydła napięcie, gdy noc w noc czekał, aż matka spojrzy w jego stronę.

Jedno spojrzenie… jedna chwila, kiedy jej wzrok by złagodniał, a miłość przebiłaby z niego, gdy byłaby przekonana, że nikt nie patrzy. Tylko tego pragnął. Maleńkiego śladu tej skrywanej miłości, którą był pewien, że w sobie miała.

Jednakże Kobra nigdy nie spojrzała na swoje smoczęta – ani razu przez cały ten czas, gdy się jej przyglądał.

W ciągu dnia również nie patrzyła, gdy Sirocco i Grzechotnik rzucali nim o ściany, przytrzaskiwali mu drzwiami ogon czy zakopywali go w piasku. Jego brat i siostra o wiele szybciej niż on uświadomili sobie, że Kobra ani trochę nie dbała o to, co robili.

Ale Ghibli nadal próbował. Stał się sprytniejszy i szybszy, żywiąc nadzieję, że matka to zauważy. Zastawiał na nich ich własne pułapki i nauczył się ich unikać, zwodzić i niemal zawsze oszukiwać. Brutalna siła nie podziałałaby na dwa smoczęta, które były od niego większe, dlatego inteligencja i spryt stanowiły jedyną broń dającą pewność, że zdobędzie swoją część posiłku.

Wierzył, że w końcu jego matka będzie musiała zauważyć, że jest wystarczająco dobry, by warto było go kochać.

Ghibli miał trzy i pół roku, kiedy pojawiło się jego wybawienie. Był to zwyczajny dzień, gorący jak diabli, a Kobra nakazała im wynieść się z domu, gdyż czekała na klienta. (Dosłownie powiedziała: „Zabierajcie stąd swoje parszywe pyski i nie wracajcie aż do nocy, jeśli w ogóle musicie wrócić”. Ghibli celowo doszukał się nadziei w tym, że mówiąc „parszywe pyski”, patrzyła na Sirocco, a przy „wrócić” na niego, jakby podświadomie ujawniała swoje prawdziwe uczucia. Mnóstwo takich historii przychodziło mu do głowy). Inne smoczęta zawsze ścigały się po ciemnych alejkach wokół ich domu, bijąc się, krzycząc i wyrywając sobie kawałki zdobyczy. Tego dnia jednak nie walczyły ze sobą. Zamiast tego tłum brudnych smocząt zgromadził się w kole w jednym ze ślepych zaułków, popychając się nawzajem i wykrzykując do siebie zakłady.

Gdy Grzechotnik przedarła się na przód, między szponami i ogonami blokującymi mu widok Ghibli dostrzegł kawałek futra i mały, drżący, wąsaty nos.

Cofnął się o kilka kroków, po czym wzbił na parapet okna na drugim piętrze pobliskiego sklepu z lampami. Stamtąd wyraźnie widział wolną przestrzeń, przyciągającą uwagę wszystkich smocząt. Coś dużego, z sierścią w odcieniach pomarańczy, krążyło wokół małego szarego futrzaka z długim ogonem.

– Co się tutaj dzieje? – zapytała stanowczo Grzechotnik.

– Zakładamy się o to, jak długo wytrzyma to stworzenie – odpowiedział jej umięśniony sierota, wskazując ogonem szarą futrzastą kulkę. – Chcesz się założyć? – Smok był tak bardzo pokryty brudem i popiołem, że wyglądał niemal jak Błotoskrzydły… którym w istocie mógł być. W Skorpionim Gnieździe było kilka hybryd, jako że Żagiew nie tolerowała żadnych „skażeń” w swojej armii, a Pożoga również ich nienawidziła.

Ghibli zmrużył oczy i dostrzegł, że stworzeniem tym była koścista mysz, nieco tylko większa od przeciętnej. Jej uszy drżały z przerażenia, gdy rzucała się w różne strony, blokowana jednak przez ogromne ogony, spieczone na słońcu łuski i ogniste oddechy. Większym zwierzęciem, które na nią polowało, był kot. To znaczyło, że był on pupilkiem kogoś ważnego, inaczej do tej pory zostałby już zjedzony.

– Co za głupia gra – rzuciła Grzechotnik, patrząc z pogardą na obydwa ssaki. – Prędzej je zjem, nim się o nie założę.

– Tak, ale te stworzenia kłują w język – zauważył inny smok. – Poza tym patrz, co zgarnie zwycięzca. – Głową wskazał pięć kokosów ułożonych pod ścianą w niewielką piramidę.

Pięć kokosów! Ghibli sam by się założył, gdyby tylko miał co postawić.

Odwrócił głowę i spojrzał w stronę domu. Jego matka uwielbiała kokosy. Była to jedna z tych rzeczy, którą nigdy nie dzieliła się ze smoczętami przy rzadkich okazjach, kiedy już udało jej się jakiś zdobyć.

Może i nie mam co postawić, pomyślał, ale może uda mi się inaczej zdobyć jeden z nich.

Kilka chwil później kot zagonił mysz do narożnika. Powoli zrobił krok w jej stronę… potem kolejny… mysz znieruchomiała ze strachu… kot wysunął łapę…

Wtedy całe wiadro piasku wylądowało mu na głowie, w jednej chwili go zasypując. Kot wrzasnął z furią.

– Szrama! – ryknął jeden z obserwujących smoków, po czym rzucił się do przodu i zaczął grzebać w piasku w poszukiwaniu kota. – Kto to zrobił?

Wszyscy spojrzeli w górę, lecz wtedy Ghibli stał już niewinnie w tłumie i ze zdumieniem podniósł wzrok. Zrobił krok w bok, „przypadkowo” przeciągając szponem po palcu jednego ze smoków, o którym wiedział, że miał skłonności do histerii. Tak jak miał nadzieję, jego cel zaczął melodramatycznie wrzeszczeć.

Smoki doskoczyły do niego i skupiły się na nowym zamieszaniu. Wokół myszy powstała luka i zwierzątko w jednej chwili umknęło z kręgu. W tej samej chwili kot wyskoczył z piasku, sycząc i plując wściekle.

– Gdzie mysz?! – zawołał jeden ze smoków.

– Kto wygrał?! – krzyknął inny.

– Nie pozwólcie gryzoniowi uciec! – zawołał trzeci.

– Pobiegł tam! – krzyknął Ghibli, wskazując miejsce położone z dala od uliczki.

Smoki minęły go, rzucając się w pogoń. W panującym chaosie szybkim ruchem chwycił jeden z kokosów, schował go pod skrzydłem i popędził wraz z tłumem.

U wylotu uliczki smoki rozpierzchły się, szukając małego gryzonia. Wtedy Ghibli w zwyczajnym tempie ruszył do domu.

Dorosła Piaskoskrzydła stała przed wejściem do budynku, przyglądając się, jak gang smocząt zaczyna wytykać się szponami i walczyć. Kiedy się zbliżył, spojrzała na niego badawczo.

– Dzień dobry – powiedział Ghibli, skłaniając głowę w jej stronę.

Pośpiesznie wszedł do środka i ruszył do pokoju na tyłach, w którym matka zawsze przyjmowała klientów. Miał szczęście – ten, na kogo czekała, jeszcze nie przybył. Kucała przy stoliku, przyglądając się dokumentowi z niestarannym rysunkiem smoczego pyska.

Jednocześnie miał też pecha, gdyż wyraźnie była w kiepskim nastroju.

Poderwała głowę i wbiła w niego gniewny wzrok.

– Wynoś się – warknęła.

– Przyniosłem ci coś – powiedział szybko Ghibli. Wyjął kokos i wyciągnął do niej w drżących szponach. – Ukradłem go dla ciebie.

Kobra wstała, rozkładając skrzydła tak, że w końcu wydawało się, iż wypełniają całe pomieszczenie.

– Ukradłeś orzech kokosa – syknęła. – I przyniosłeś go mi. – Zrobiła krok w jego stronę.

– Tak – powiedział z dumą. – Wiem, że je lubisz, więc…

– Niczego cię nie nauczyłam o przetrwaniu? – warknęła.

Wyrwała kokos z jego szponów i rzuciła nim o ścianę. Ghibli boleśnie uderzył głową w wiszący na ścianie kinkiet.

– Masz przeżyć! – zawołała jego matka. – To wszystko! Nikt się nigdy tobą nie zajmie! Smok ma dbać o siebie i nikogo innego. Ty mały robaku, ukradniesz kokos, to trzymasz go dla siebie.

Ponownie wyciągnęła do niego ręce, lecz wtedy ktoś odchrząknął w progu.

Kobra odwróciła się gwałtownie, niemal trafiając Ghibliego swoim trującym ogonem.

Przez łzy Ghibli rozpoznał smoczycę, która przyglądała mu się przed wejściem. Nieznajoma przekrzywiła głowę i przyglądała mu się przez chwilę.

– Przeszkadzam w czymś? – zapytała.

– Chcę tylko dać mojemu synowi idiocie lekcję – syknęła w odpowiedzi Kobra.

– A… jaką dokładnie? – zapytała smoczyca.

Kobra złożyła skrzydła.

– Za bardzo przejmuje się innymi smokami. Pewnego dnia przez to zginie.

– Interesujące – powiedziała nieznajoma. Przeniosła wzrok z Ghibliego na kokos, a potem na Kobrę, jak gdyby czytała historię, która właśnie się wydarzyła. – Tak się składa, że szukam smoków, które… powiedzmy, dobrze współpracują z innymi. Chciałabym przejąć go z twoich szponów.

– On nie jest na sprzedaż. – Ghibli podniósł na nią wzrok. To brzmiało tak, jakby zależało jej na nim wystarczająco, by go zatrzymała… tylko, że powiedziała to głosem mówiącym „jestem otwarta na negocjacje”, a nie tym „koniec dyskusji”. Jak gdyby się targowała o lepszą ofertę.

– Oddaj mi go, a moi Smoczyńcy będą trzymać się z dala od twoich interesów – powiedziała smoczyca.

Kobra uniosła brwi.

– Powinnam się przejmować tym, co robi twój mały gang brutali?

– Tak. Przed nowym rokiem zdobędziemy pełną kontrolę nad miastem. Jeśli jesteśmy skłonni zostawić cię w spokoju, to powinnaś czym prędzej chwycić tę ofertę. – Smoczyca wyminęła Kobrę i wskazała Ghibliego. – Chodź ze mną, smoku, któremu za bardzo zależy.

– Nie powiedziałam, że możesz go zabrać, Cierń – rzuciła Kobra.

– Ale go zabieram – odparła Cierń ze spokojem.

– Po co ci on? – drążyła Kobra. – Jest do niczego. Absolutnie przeciętny. Nigdy nie zrobi nic ważnego.

– Przeciętne smoki cały czas robią coś ważnego – odpowiedziała Cierń. – A może po prostu chcę, żeby ukradł dla mnie więcej kokosów. Nie musisz się o to martwić, bo nigdy więcej go już nie zobaczysz.

– Ha – prychnęła Kobra. – To byłaby ulga.

Ghibli z niedowierzaniem patrzył to na jedną, to na drugą smoczycę. Jego matka zamierzała ulec… a nigdy nie widział, żeby poddała się komukolwiek, poza jego strasznym dziadkiem. Kim była nieznajoma, która chciała go ukraść? Czy Kobra się jej… bała?

– A co z naszym interesem? – zapytała Kobra, skrzydłem blokując Ghibliemu drogę.

– Znalazłaś któreś z nich? – zapytała Cierń, wskazując głową rysunki smoków.

– Nie – odparła Kobra. – Nie ma po nich śladu.

Cierń ściągnęła brwi.

– W takim razie szukaj dalej. Ta sama stawka do czasu, aż je znajdziesz. – Upuściła niewielką, brzęczącą sakiewkę na rękę Kobry i ponownie odwróciła się do Ghibliego. – Czas iść.

– Ale… – zaprotestował Ghibli. – Moja matka…

– Nie chce cię tutaj – dokończyła Kobra, chciwie szperając w sakiewce.

Ghibli zamrugał gwałtownie, starając się powstrzymać łzy. Jego matka z pewnością nie będzie chciała go zatrzymać, jeśli się rozpłacze.

Nieznajoma smoczyca kucnęła przy nim i wtedy zdał sobie sprawę, jak łagodne były jej oczy.

– Będziesz ze mną bezpieczny – powiedziała cicho. – Będziesz chciany. I zaopiekowany.

– Ale… – wykrztusił Ghibli – …ch-chciałbym, żeby m-moja m-matka…

– Chciała cię i o ciebie dbała? – zapytała Cierń jeszcze łagodniej. – Wiem. Przykro mi, że taka nie jest. Ale twoje życie nie musi tak wyglądać. Chodź ze mną, a sam zobaczysz.

Musnęła skrzydłem jego skrzydło, po czym wstała i ruszyła do drzwi. Ghibli podążył dwa kroki za nią, lecz w progu zatrzymał się i obejrzał na matkę. Kobra układała monety w schludne stosiki na biurku, lecz poczuła na sobie jego wzrok i uniosła głowę.

– Masz nadzieję na ostatnie mądrości? – rzuciła pogardliwie. – Dbaj o siebie sam, jaszczurko. Nigdy za dużo nie osiągniesz, więc nie staraj się być bohaterem, bo przez to zginiesz. I nie przypełznij tu z powrotem. Może być?

Cierń objęła Ghibliego skrzydłem i poprowadziła go do wyjścia. Zaciskała szczęki, jakby siłą powstrzymywała mnóstwo słów cisnących jej się na usta.

Wnętrze jego domu jak za mgłą przesuwało mu się przed oczami i zanim podniósł wzrok, byli już na nieznanej mu ulicy, zmierzając w stronę przeciwnej strony miasta. Rosły tu palmy, oparte o ściany budynków przy uliczkach lub wyrastające nad dziedzińcami, niczym ciekawe pyski.

– Mogę cię o coś zapytać? – zapytała Cierń.

Skinął głową.

– Co zrobiłeś z tą kościstą myszą?

Sięgnął do niewielkiej sakiewki na piersi i wyciągnął małe drżące stworzenie. Cierń zatrzymała się i patrzyła, jak wypuścił zwierzątko do dziury w jednym z zewnętrznych murów miasta.

– Tak myślałam, że ją uratowałeś.

– Naprawdę nie warto ich jeść – powiedział, teraz zmartwiony.

Czy powinien zaoferować jej mysz? Czego od niego chciała? Skoro miał teraz do niej należeć, powinien zacząć myśleć, co zrobić, żeby go polubiła. A może nie udało mu się to już na samym początku?

– Zgadzam się – odparła, klepiąc go przyjaźnie w ramię. – Ja też bym ją wypuściła. To, co zrobiłeś, było bardzo sprytne. Zaimponowało mi to, jak wszystkich oszukałeś. Właśnie takich bystrzaków szukam do mojej organizacji.

Serce Ghibliego nagle jakby spuchło i niemal wyskoczyło mu z piersi. Nikt go nigdy za nic nie pochwalił. Nikt nigdy nie powiedział, że zrobił coś dobrze.

Nie zrobiła tego celowo, ale w tej chwili Cierń na zawsze zdobyła absolutną lojalność Ghibliego.

Myślał, że będzie jedynym smokiem, na którym będzie mu tak bardzo zależało… że spędzi całe życie, walcząc za nią i w końcu za nią umierając, i to z radością.

Dopóki nie wysłała go do szkoły, w której spotkał smoczycę o imieniu Strażniczka Pełni. Od tamtej pory wszystko wydawało się inne. Miał plan na życie: dowieść swojej lojalności, służyć Cierń, być najlepszym ze Smoczyńców. Plan ten nie uwzględniał nieustannego myślenia o pewnej Nocoskrzydłej.

Pełnia zajmowała ogrom jego myśli. Przyłapał się na tym, że przyglądał się jej w ten sam sposób, w jaki niegdyś obserwował Kobrę, mając nadzieję na jedno spojrzenie, które powiedziałoby mu, że odwzajemniała jego miłość. Chciał przynosić jej nowe zwoje, dzięki którym jej pysk cały rozjaśniałby się z radości. Chciał przynosić jej zupę, kiedy wizje przyprawiały ją o ból głowy, i śpiewać jej śmieszne piosenki, by przestała się martwić. Pragnął lecieć u jej boku, kiedy zmieniałaby świat.

Zdecydowanie nie chciał przyglądać się, jak odlatuje, nie mając najmniejszego pojęcia, kiedy do niego wróci.

Dalej, u podnóża góry, Ghibli zauważył błysk srebra. To był Zima, który z żałośnie tragiczną miną patrzył na odlatujące smoki.

Czy ja też tak wyglądam, patrząc, jak ode mnie odlatuje?

Zapewne nie. Zima ma o wiele lepszy pysk do takiego wyglądu niż ja.

Kiedykolwiek Ghibli próbował naśladować przed lustrem oszałamiające miny Zimy, wyglądał najczęściej tak, jakby chciał wyssać przez zęby skorpionie wnętrzności.

– Hej – powiedział, lądując obok przyjaciela. (Postanowił używać słowa „przyjaciel”, chociaż po części wiedział, że to nieco optymistyczne).

Zima podskoczył i spojrzał na niego z ukosa.

– Ekhm… – rzucił, chrząkając. – Ja tylko, uhm… podziwiam wschód słońca.

– Och tak, ja też – odparł Ghibli. – Nie dzieje się tu absolutnie nic interesującego. Nie. Przepiękny wschód słońca, to wszystko.

Zima przeniósł spojrzenie na coraz bardziej niknące w oddali skrzydła.

– Cóż – powiedział. – Przynajmniej Mroczny Prześladowca zajmie się… uhm, nimi.

– Pełnia potrafi o siebie zadbać.

– Zadomowi się gdzieś w deszczowym lesie, nawiąże nowe przyjaźnie, a potem wróci – powiedział Zima, ignorując Ghibliego. – I będziemy mogli wrócić do normalności. Tyle że teraz mamy ogromnego magicznego przyjaciela, który może przepowiedzieć nam przyszłość. To będzie przydatne.

Ghibli przyjrzał się Zimie, nie potrafiąc ukryć zmartwionej miny. Przyjaciel nie brzmiał już jak wyniosły, bystry Lodoskrzydły książę, którego Ghibli znał.

Wszyscy pozostali pod zaklęciem Prześladowcy – jeśli mam rację i jest to zaklęcie – nadal brzmią jak do tej pory. Są wobec niego mniej podejrzliwi, niż powinni, lecz nadal wydają się normalni. Zima zachowuje się, jakby ktoś obłożył mu mózg sadłem z morsa.

– Jak cokolwiek może wrócić do normalności? – zapytał. – Czy ty nie powinieneś być martwy? Co się stanie, kiedy twoja królowa się dowie, że ponownie pojawiłeś się w szkole? Albo twoi rodzice? Czy nie będzie to nieco dziwne dla twojego brata, który niby cię zabił?

Zima się zawahał.

– Ja… nie jestem pewien – odparł. – Do tej pory moje imię zapewne zniknęło już ze ściany rankingu. Myślę, że jeśli zdecyduję się pozostać na wygnaniu, nie powinno to robić większej różnicy mojej królowej czy rodzinie. I tak jestem dla nich martwy. – Ponownie zamilkł, a po chwili dodał cicho: – Ale naprawdę martwię się o Grada. Nie zamierzałem wracać do szkoły, ale… – Nagle urwał.

Ale tutaj była Pełnia, dokończył w myślach Ghibli, czując, jak niewidzialne szpony wbijają mu się w serce. I zaryzykuje wszystko, byle tylko z nią być.

Ghibli sądził, że mógłby zrobić to samo, nigdy jednak nie przeszedł takich prób, jak Zima, posłany w zimną ciemność zdrady i śmierci. Jak mógł kiedykolwiek pomyśleć, że będzie wart Pełni, gdy mogła wybrać kogoś takiego jak Zima?

A przynajmniej prawdziwy Zima – ten, który kryje się pod tym dziwnym zaklęciem.

Muszę go odzyskać. Dla jego i jej dobra. Kiedy ponownie będzie już sobą, będziemy mogli wymyśleć, co zrobić z Pełnią i Mrocznym Prześladowcą.

Muszę złamać pętające go zaklęcie Prześladowcy.

Ale jak?

Rozdział 2

Niedługo po południu Zima znalazł Ghibliego w sali zdobyczy i stuknął go ogonem.

– Wystarczy tego użalania się – powiedział. – Mamy zajęcia.

– Nie UŻALAM SIĘ – zaprotestował Ghibli, siadając prosto i wyrzucając banana, w którego wpatrywał się od dwudziestu minut. – Sam się UŻALASZ.

– Zdecydowanie nie – powiedział Zima. – Lodoskrzydli książęta nigdy się nie użalają.

– Och, bardzo przepraszam – odparł Ghibli. – Chyba coś pomyliłem. Ty ROZPAMIĘTUJESZ.

– Cóż, to już lepsze. – Zima złożył skrzydła i prychnął niewielką chmurą lodowych cząsteczek. – Ale tego też nie robię. Idę na zajęcia z historii. Ty też powinieneś.

– Historii! – rzucił Ghibli. – Jak niby mamy siedzieć w ciemnej jaskini i słuchać, jak Płetwonóg nudzi o jakiejś zamierzchłej przeszłości? Historia dzieje się teraz. Jesteśmy w samym środku wydarzeń, a przynajmniej powinniśmy być.

– Och, naprawdę? A jaką historię planujesz na dzisiaj? – zakpił Zima. – Wszystko, co emocjonujące, odleciało w stronę deszczowego lasu. My jesteśmy jedynie dopiskiem na marginesie. – Ponownie klepnął Ghibliego ogonem. – Daj spokój. Tsunami zacznie na nas krzyczeć.

Ghibli podążył za nim tunelami, starając się nie wyglądać zbyt ponuro na myśl, że jest jedynie przypisem do bohaterskiej historii kogoś innego.

Znaleźli drogę do nowej jaskini historii, mieszczącej się kilka krętych korytarzy dalej od tej, która została zbombardowana. W tej był świetlik, ale nadal była zbyt ciemna, wilgotna i zimna, jak na gust Ghibliego. Tęsknił za zalewającym pustynię słońcem. Nie był również zbyt wielkim fanem tego, że było tu tylko jedno wyjście i że zwoje leżały pod ścianami ułożone w sterty niczym podpałka.

Chociaż Kropiatki już nie było, nie potrafił przestać myśleć o ostatnim ataku i o tym, co mogłoby się wydarzyć bez ostrzegawczych przepowiedni Pełni. Kiedy dotarli na miejsce, Tamaryna, ranna Deszczoskrzydła, już tam była. Ostrożnie okrążała jaskinię, lekko stukając pazurami w ściany i wąchając powietrze.

– Jest coś, czym powinniśmy się martwić? – zapytał ją Ghibli.

Pokręciła głową.

– Chyba że… czujecie dym? – zapytała.

– Ja nie – odparł, głęboko wciągając powietrze do płuc. – A Piaskoskrzydłe mają całkiem niezły węch.

– Normalnie ja też – powiedziała. – Ale od czasu eksplozji nie jestem w stanie pozbyć się z głowy zapachu dymu. – Jej skrzydła drgnęły i wyciągnęła ramię, by dotknąć ściany, jakby chciała się upewnić, że nadal tam jest.

Ghibli przypomniał sobie wszystko, co wiedział o łuskach Deszczoskrzydłych – kiedy celowo nie zmieniały barwy dla kamuflażu lub adoracji, odzwierciedlały emocje smoka. Łuski Tamaryny, pomiędzy opatrunkami i śladami poparzeń, miały dzisiaj odcień zgaszonego granatu i szarości ze śladami bieli.

Jest trochę smutna, domyślił się. A Kinkażu była biała po tym, jak została zaatakowana i straciła przytomność, może więc to wskazuje na ból?

– Nic ci nie jest? – zapytał. – Czy poparzenia bardzo cię bolą?

– Dzisiaj tak – odpowiedziała, krzywiąc się. – Jednak najbardziej martwię się o Kinkażu.

– Ja również – przyznał Ghibli.

Ostatni raz widział przyjaciółkę leżącą bez przytomności w mieście Możliwość, daleko po drugiej stronie kontynentu.

To jedna rzecz, którą mógłbym zrobić ze zwojem Mrocznego Prześladowcy. Uzdrowiłbym ją. Uzdrowiłbym też Tamarynę i wszystkie smoki ranne podczas wojny.

Och, dlaczego przyjaciele po prostu nie pozwolili mu go zatrzymać? Wtedy Mroczny Prześladowca nadal spoczywałby pod górą, Ghibli naprawiłby problemy wszystkich, Kinkażu odzyskałaby przytomność, Tamaryna znów by widziała, a Pełnia nadal by tu była i mógłby codziennie z nią rozmawiać.

Do pomieszczenia wpadł Morskoskrzydły i machając skrzydłami, zaczął gorączkowo się rozglądać.

– Gdzie ona jest? – zapytał. – Czy ktokolwiek z was widział księżniczkę Ukwiał?

Szczupak. Ghibli przypomniał sobie jego imię z listy Skrzydełek. Współszpon Dużego Ogona, już martwego, i Płomienia, oskarżonego o próbę zamordowania Wyrwigłaza. Szczupak zawsze broni Ukwiał i może pracować dla jej matki, królowej Korali.

– Uhm, tak – odpowiedział Zima i spojrzał na niego. – Wcześnie rano Ukwiał odleciała ze wszystkimi Nocoskrzydłymi i ich wspaniałym przywódcą do deszczowego lasu.

– Naprawdę powiedziałeś „wspaniały przywódca”? – zapytał Ghibli.

– Naprawdę nie rozpoznajesz sarkazmu, kiedy go słyszysz? – odpowiedział pytaniem Zima.

Niemal wszystko, co mówił Zima, brzmiało sarkastycznie, ale Ghibli był przekonany, że zaczyna rozpoznawać, kiedy Lodoskrzydły książę jest poważny. A jego intonacja była… niepokojąca, by nie powiedzieć więcej.

– Odeszła?! – wykrzyknął Szczupak. – Odeszła ze szkoły? – Złapał się za głowę.

– Nie dałbyś rady jej powstrzymać – powiedział Ghibli. – Nie obwiniaj się.

– Muszę za nią lecieć – powiedział Szczupak, nerwowo krążąc po jaskini. – Ale nie mam zielonego pojęcia o deszczowym lesie! Och, królowa Korala nakarmi mną rekiny. Księżniczka sama! I nie ma nikogo, kto by jej strzegł.

– Książę Żółw z nią jest – podkreślił Zima.

– Wcale mnie to nie pociesza – odparł Szczupak.

– I tu się raczej z tobą zgodzę – rzucił Zima, po czym zanurzył nos w jednym ze zwojów.

– Żółw jest świetny – zaprotestował Ghibli. – Będzie o nią dbał. – Nie śmiał im powiedzieć, że Żółw był niewidzialny dla Mrocznego Prześladowcy. Ale z pewnością to znaczyło, że Żółw będzie skutecznie ją ochraniał… prawda?

– Poza tym Ukwiał jest animusem – dodała Tamaryna. – Może chronić siebie samą lepiej niż ktokolwiek z nas.

Być może to zależy od tego, jakie zaklęcie rzucił na nią Mroczny Prześladowca, pomyślał Ghibli.

– Muszę za nią lecieć – powtórzył Szczupak. Odwrócił się w stronę wyjścia i wpadł prosto na nauczyciela historii.

– Siadaj, młody smoku – powiedział Płetwonóg uprzejmie, lecz zdecydowanie. – Czas na naszą lekcję.

– Muszę lecieć uratować księżniczkę! – zawołał Szczupak.

– Bzdury – odparł Płetwonóg, zawracając go do jaskini. – Jesteś uczniem. Co masz robić, to napełniać głowę wiedzą i mądrością.

Ghibli w pełni podzielał malującą się na pysku Szczupaka frustrację. Miał ochotę szponami rozerwać sufit jaskini i podążyć za pozostałymi smokami.

– Ponieważ wasze skrzydełka są w tej chwili nieliczne, dołączy do nas dzisiaj Srebrne Skrzydełko – ciągnął Płetwonóg. Machnął skrzydłem w stronę wejścia i zaraz do jaskini weszły cztery smoki.

„Nieliczne” to łagodne określenie, by nas opisać, pomyślał ponuro Ghibli. Z Jadeitowego Skrzydełka w szkole pozostali jedynie on i Zima, a Złote Skrzydełko Tamaryny zostało równie mocno zdziesiątkowane przez wybuch i próbę zabójstwa Sopelli przez Kropiatkę.

Ale moment… Ghibli poderwał głowę. To znaczyło, że zobaczy Strusię, Piaskoskrzydłą ze Srebrnego Skrzydełka. Była córką najbardziej zaufanego generała królowej Cierń, Sześcioszpona, któremu Ghibli obiecał opiekować się nią podczas pobytu w szkole.

Po powrocie na Jadeitową Górę nie widział jej jeszcze, chociaż poprzedniej nocy jej szukał. Księżniczka Ukwiał była jedyną w jaskini, którą ze sobą dzieliły. Kiedy wetknął do środka pysk, księżniczka rozrzucała dookoła siebie biżuterię, będąc wyraźnie w tak złym nastroju, że nie śmiał zostać, by poczekać na Strusię.

Jednakże małej ciekawskiej Piaskoskrzydłej nie było wśród zebranych w jaskini smocząt. Ghibli odhaczył w myślach listę obecności – była tam Błotoskrzydła smoczyca o szerokich barkach, Sepia i siedzący tuż przy Tamarynie Deszczoskrzydły o łagodnym wyglądzie, zwany Delfinem. Kolejno był dumny Lodoskrzydły o imieniu Changbai, który siedział z dala od Zimy, i drobnej budowy Nieboskrzydły o łuskach w kolorze przydymionej pomarańczy, Drozd, który zajął jedno z miejsc na przodzie i intensywnie wpatrywał się w nauczyciela.

Gdzie się podziała Strusia? – zastanawiał się Ghibli. Zazwyczaj z entuzjazmem czeka na zajęcia, nawet na najnudniejsze. Jak udało jej się umknąć przed tą torturą?

– To na czym skończyliśmy? – zapytał Płetwonóg irytująco powoli. – Ach tak. Pięćsetletnia transformacja i przesiedlenie, do którego doszło po Wypaleniu…

Drozd podniósł szpon i zapytał, nie czekając na wywołanie:

– Czy może nas pan pouczyć czegoś o Mrocznym Prześladowcy?

– Tak! – poparł go Changbai. – Wydaje się zupełnie inny od smoka przedstawianego nam w opowieściach. Nie zaczął nas wszystkich od razu mordować.

– Na trzy księżyce – powiedział Delfin, a jego szpony zmieniły barwę na zieloną. – Czy… czy możliwe jest, że zacznie to robić?

– Mroczny Prześladowca… – mruknął Płetwonóg. – Niszczy moje plany nauczania. To ponad trzy tysiące lat po Wypaleniu! Jeszcze przez wiele miesięcy mieliśmy nie omawiać tej ery!

– Ale już teraz musimy dowiedzieć się o nim jak najwięcej – powiedziała Tamaryna.

– Ze względu na możliwe mordowanie? – rzucił Delfin. – Myślę, że się z tym zgodzę. Chciałbym usłyszeć o tym coś więcej. A może bardziej o tym, jak do tego nie dopuścić?

– Na własne oczy widzimy, jaki naprawdę jest Mroczny Prześladowca – powiedział lekceważąco Zima. – Ufam własnemu osądowi bardziej niż jakiemuś staremu zwojowi.

– I to mówi smok, którego własna siostra okazała się być morderczynią – wtrąciła nagle Sepia.

Zima zerwał się z miejsca i z obnażonymi zębami gwałtownie obrócił w jej stronę. Ghibli szybko stanął między nimi i rozłożył skrzydła, gotów powstrzymać Zimę lub walczyć razem z nim, cokolwiek okazałoby się konieczne.

– To Błotoskrzydła wysadziła tamtą jaskinię, nie moja siostra! – krzyknął Zima.

– Ale zrobiła to ze względu na to, czego dopuściła się twoja siostra – odparła uparcie Sepia.

– Zimo, bądźmy uczciwi – powiedział Ghibli. – Niedawno powstrzymaliśmy Sopellę przed próbą zabójstwa Gwiezdnego Lotnika, a później Glorii, zatem technicznie rzecz biorąc…

– Ghibli, nie pomagasz! – zawołał do niego Zima.

– No już, już, już – rzucił przestraszony Płetwonóg. – Wojnę mamy już za nami. To jest właśnie idea tego miejsca. Żadnych kłótni.

Za jego plecami Ghibli dostrzegł Słonko, która wetknęła głowę przez drzwi. Przesunęła wzrokiem po smokach, po czym lekko zmarszczyła brwi i w końcu ponownie zniknęła.

To niepokojące.

– No dobrze, dobrze, możemy porozmawiać o Mrocznym Prześladowcy – zgodził się Płetwonóg. – Jeśli wszyscy usiądziecie i się uciszycie, powiem wam wszystko, co o nim wiem. – Zwinął leżący na jego biurku zwój i mruknął pod nosem coś w rodzaju: „A myślałem, że Tsunami była zła”.

Zima ze złowrogą miną wycofał się na swoje miejsce.

– Mroczny Prześladowca jest synem Nocoskrzydłej o imieniu Wrogobójczyni i Lodoskrzydłego księcia, Arktyki – wyrecytował Płetwonóg. – Żył ponad dwa tysiące lat temu w starożytnym królestwie Nocoskrzydłych i był pierwszym animusem, który wykluł się w plemieniu Nocoskrzydłych. To był dar, który odziedziczył po ojcu. Jednak Prześladowca szybko stał się zbyt niebezpieczny, by dało się go kontrolować. Spiskował, by zabić królową i ukraść jej władzę, lecz jego przyjaciele, Sążeń i Jasnowidzka, sprzysięgli się, by go powstrzymać, grzebiąc go pod górą i na wieczność pogrążając we śnie.

– Najwyraźniej nie na wieczność – przerwał mu Changbai.

– Racja – przyznał nieco skołowany Płetwonóg. – Aż do teraz. Jednak Prześladowca wyłonił się spod góry jako odmieniony smok, pokorny i pozbawiony ambicji, który pragnie używać swojej mocy jedynie dla dobra. Dlatego nie ma się czym martwić. Czy możemy już wrócić do właściwej lekcji?

– Uhm, moment – powiedział Ghibli. – Skąd dokładnie wiemy, że jest pokorny i pozbawiony ambicji?

– To oczywiste – odpowiedział mu Zima, przewracając oczami. – Przecież nie zażądał od razu, by zostać królem Nocoskrzydłych ani nic w tym stylu.

Przy prawdziwie komicznym wyczuciu czasu, tabliczka w sakwie Ghibliego lekko drgnęła. Poczekał, aż nikt nie będzie na niego patrzył, po czym ukradkiem wyciągnął i schował ją pod biurkiem. Widział, jak męcząco powoli pojawia się na niej wiadomość od Żółwia.

MROCZNY PRZEŚLADOWCA CHCE BYĆ KRÓLEM NOCOSKRZYDŁYCH.

NOCOSKRZYDŁE DECYDUJĄ, CZEGO CHCĄ.

Ghibli niemal się roześmiał, nie chciał jednak zwracać uwagi innych na tabliczkę.

Poza tym wiadomość była zbyt przerażająca, by uznać ją za śmieszną.

Powiedz coś więcej, Żółwiu, błagał przyjaciela w duchu. Co się tam dzieje? Jak reagują Nocoskrzydłe? Co z Glorią? I Pełnią… Czy Pełnia chce, żeby został królem? Czy nadal zachowuje się jak ona?

Na tabliczce nie pojawiło się nic więcej. Po kilku minutach Ghibli musiał zaakceptować fakt, że to cała wiadomość od Żółwia. Westchnął.

Mroczny Prześladowca jako król. Widzę w tym logikę. To wybór między dwiema trudnymi, niezwykłymi możliwościami: mieć króla lub żyć pod panowaniem Deszczoskrzydłych. Wiedział, że paru Nocoskrzydłych stanowczo sprzeciwiało się temu, by rządziła nimi królowa Gloria. Widział to na ich obliczach w deszczowym lesie, nawet przed tym, jak Pełnia potwierdziła, że usłyszała to w ich myślach.

Bez względu na to, co zrobiła Gloria, jak ciężko pracowała, jak inteligentnie rozwiązywała ich problemy, czy jak sprawiedliwie i dobrze ich traktowała, niektóre Nocoskrzydłe nigdy jej nie zaakceptują… tylko dlatego, że jest Deszczoskrzydłą.

Ale jakim królem okaże się Mroczny Prześladowca? Czy zadowoli go rządzenie plemieniem? Czy jego ambicje na tym się skończą?

Ghibli chciałby wierzyć, że tak, lecz ostatnie słowa przepowiedni Pełni nieustannie krążyły mu po głowie.

Przybędzie coś, co wstrząśnie całym naszym światem.(To z pewnością wydostający się ze swojego więzienia Prześladowca).

Przybędzie coś, co całą ziemię spali.(Był pewien, że to również Mroczny Prześladowca).

Gdy zaginione miasto nocy się nie znajdzie,

Jadeitową Górę grom i lód obali.(Dlaczego? Kiedy? Za jak długo?).

Przez chwilę zastanawiał się nad przedostatnim wersem. Mroczny Prześladowca wiedział, gdzie znajdowało się zaginione miasto. Czy było tam coś, co mogło go powstrzymać? Być może coś, co Sążeń i Jasnowidzka pozostawili po sobie, na wypadek gdyby ich wróg/były przyjaciel ponownie się pojawił? Ghibli tak właśnie by zrobił na ich miejscu – pozostawiłby jakiś zapasowy plan. Ale skąd ktokolwiek miałby wiedzieć, gdzie on jest albo jak go użyć?

Słonko ponownie pojawiła się w drzwiach.

– Płetwonogu, muszę wypożyczyć Ghibliego – szepnęła.

Płetwonóg ze zniecierpliwieniem machnął ogonem, a Ghibli zerwał się z miejsca, ledwie dając radę ukryć radość.

– Dziękuję – szepnął do Słonka, kiedy tylko wyskoczył na korytarz. – Możesz tak robić zawsze, kiedy mam historię? To znaczy… nie przechodziłaś przez te same męczarnie, kiedy byłaś młodsza? Jak możesz wyrządzać tę krzywdę innym niewinnym duszom?

– Lekcje z Płetwonogiem były świetne – powiedziała stanowczo Słonko… a przynajmniej Ghibli zgadywał, że próbowała okazać stanowczość. – Bądź wdzięczny, że nie musisz przechodzić treningu bojowego z Pustułką. – Jej mina się zmieniła, a czoło zmarszczyło się ze zmartwienia. – Ghibli… widziałeś dzisiaj Strusię?

– Nie – odparł, w jednej chwili zaalarmowany. – Nie widziałem jej od powrotu na Jadeitową Górę.

– Wczoraj rano jadłam z nią śniadanie – powiedziała Słonko. – Ale po tym wszystkim, co się wydarzyło z moim ojcem i Płomieniem… zapomniałam zajrzeć do niej wieczorem. A dzisiaj nie mogę jej nigdzie znaleźć.

Potarła czoło, a Ghibli poczuł ucisk w sercu.

– Bardzo się obawiam, że Strusia zaginęła – powiedziała.

Rozdział 3

Ghibli pomógł Słonku jeszcze raz przeszukać górę. W myślach przeglądał mapę – wszystkie miejsca na terenie szkoły, i te, które do niej nie należały; wszystkie zaułki, w których mógłby ukryć się mały smok, w których mógłby utknąć albo się zgubić. Sprawdził wszystkie ulubione miejsca Strusi – salę muzyczną i bibliotekę – i te, których nie lubiła najbardziej: podziemne jezioro i zbocza pod jaskinią Wyrwigłaza, zaśmieconą kośćmi jego zdobyczy.

Zajrzał nawet do samej jaskini, gdzie ujrzał Płomienia przykutego do ściany kajdanami stworzonymi przez Prześladowcę, który z wściekłością starał się z nich uwolnić. Ghibli usłyszał całą historię od Żółwia, wciąż jednak szokował go gładki, całkowicie wyleczony pysk Płomienia i bijąca z jego oczu nienawiść. Pod ścianą, z odwróconą głową i zamkniętymi oczami, leżał Wyrwigłaz. Ghibli mimowolnie pomyślał, że uwięzienie Płomienia w tej samej jaskini wraz ze smokiem, którego próbował zamordować, było o wiele gorszą karą dla ofiary niż dla samego niedoszłego zabójcy.

Nie został jednak, by dłużej porozmyślać nad tym problemem. Musiał znaleźć Strusię. Jej rodzice, Sześcioszpon i Rozjarzka, ufali Ghibliemu. Królowa Cierń mu ufała… w zasadzie powiedziała mu, że Piaskoskrzydłe w Akademii to jego odpowiedzialność. A on odleciał i je wszystkie porzucił! Prawda, wyruszył na wyprawę, by pomóc Pełni i Zimie, i oczywiście spodziewał się, że pozostali uczniowie będą bezpieczni ze Słonko. Mimo to nawet na chwilę się o nich nie zaniepokoił.

Czy zbyt dużo myślałem o Pełni – o moich nowych przyjaciołach – a za mało o Cierń i reszcie mojego plemienia?

Zanim ponownie spotkał Słonko w jaskini, którą Strusia dzieliła razem z Ukwiał, zdążył wpędzić się w stan potężnego poczucia winy. Trudno było stwierdzić, czy Piaskoskrzydła kiedykolwiek tutaj była. Jak większość smoków dorastających wśród Smoczyńców była przyzwyczajona do surowego, wiedzionego na osobności życia, na wypadek gdyby musiała nagle się gdzieś przenieść, stawić czoło piaskowej burzy czy odeprzeć inwazję ulicznego gangu.

Z drugiej strony księżniczka Morskoskrzydłych wiodła wyraźnie inne życie. Jaskinię wypełniał stworzony przez nią bałagan, od stert wilgotnych koców, śladów wilgotnego mchu, po rozrzucone dookoła drobne rybie ości. Lecz ponad to wybijał się widok klejnotów, błyskotek i skarbów. Ghibli domyślił się, że niedbale porzuconego bogactwa jest tutaj więcej, niż on posiadał przez całe swoje życie.

Rozumiał, dlaczego nie miało sensu, by księżniczka zabierała to wszystko do deszczowego lasu, ale czy przynajmniej nie mogła schować tego wszystkiego w jednej z dużych drewnianych skrzyń? Albo znaleźć lepsze miejsce, by to wszystko schować?

Migocząca biało-różowa tiara wystająca spod jednego z koców… aż błagała, by ją ukraść. Jeden z kolczyków z kilkoma czarnymi perłami osiągnąłby sumę, za którą można by przez miesiąc wykarmić sieroty… Ukwiał zapewne i tak by pomyślała, że go zgubiła, i wcale by się tym nie przejęła.

Smoki, które w taki sposób traktowały taki skarb, w żadnym razie na niego nie zasługiwały.

Ghibli usiadł i owinął się skrzydłami, dławiąc w sobie wszelkie odruchy Smoczyńca. Cieszył się, że nie ma tutaj Pełni, która mogłaby odczytać jego myśli i odkryć wszelkie niegodziwe myśli, które go dręczyły.

Po tym, jak została królową, Cierń wydała mu jasne instrukcje.

– Nie jesteśmy już ponad prawem – powiedziała. – My jesteśmy prawem. A to oznacza, że to od nas zależy pokazanie, jak sprawiedliwi i uczciwi mogą być ci, którzy dzierżą władzę. Nie będziemy tacy jak reżimy przed nami. Wiem, że to będzie trudne, ale od tej chwili koniec z kradzieżami, oszustwami, koniec z uderzaniem jako pierwsi lub rozwiązywaniem problemów za pomocą szponów i jadu. Wszyscy musimy być teraz lepszymi smokami.

Aaaach, ale czy nie mógł wziąć jednego szmaragdowego naszyjnika, skoro mógłby nim zapłacić za prawdziwą bibliotekę w sierocińcach w Skorpionim Gnieździe?

Nie, nie, nie. Ghibli zamknął oczy i odetchnął głęboko. Zima nie miałby tego problemu. Nic stąd nawet by go nie kusiło. Właśnie dlatego to on zasługuje na Zimę, a nie ja.

– Na trzy księżyce, co za katastrofa – powiedziała Słonko, przechodząc obok niego i krytycznie rozglądając się po pokoju. – Wygląda na to, że księżniczka Ukwiał jeszcze nie przywykła do życia bez służących.

– Dobre jest to, że nie namówiła Strusi, by ta za nią sprzątała – podkreślił Ghibli i się uśmiechnął. – Chociaż byłoby zabawnie patrzeć, jak tego próbuje. – Strusia była jedną z najlepszych, najłagodniejszych dusz wśród Smoczyńców, lecz po ojcu odziedziczyła trochę zaciekłości, a po matce żelazny kręgosłup, przez który nie można było nią pomiatać. Ghibli wiedział, że nie ugnie głowy przed nikim z rodziny królewskiej, oczywiście poza królową Cierń.

Okrążyli pokój, rozglądając za jakimikolwiek wskazówkami, które mogłyby zdradzić, gdzie jest Strusia. W jej niewielkim kąciku w rogu jaskini nie było żadnych wskazówek mówiących, gdzie może się znajdować, poza rysunkiem rodziców, który powiesiła przy hamaku.

Ghibli wpatrywał się w oblicze Sześcioszpona, gdy poczuł, że tabliczka ponownie drgnęła. Szybko wyciągnął ją z sakiewki i patrzył, jak pojawia się nowa wiadomość.

NOCOSKRZYDŁE BĘDĄ MIAŁY KRÓLA,napisał Żółw.

Ghibli wpatrywał się w tabliczkę.

I patrzył jeszcze dłużej.

Jednak nic więcej się nie pokazało.

Żółwiu! Warknął cicho. Poważnie, czy to jedyna informacja, którą warto przekazać? CO TAM SIĘ STAŁO?

Tabliczka nie odpowiedziała, nadal pusta i spokojna.

Co z królową Glorią? Co z Pełnią? Czy wszyscy będą razem zamieszkiwać deszczowy las? Czy Prześladowca kogokolwiek zabił lub zrobił coś niebezpiecznego albo podejrzanego? Czy może to najbardziej pokojowe przekazanie władzy w historii Pyrrii? Co z supermocami, które Mroczny Prześladowca wczoraj rozdawał? Jesteś bezpieczny? Co Pełnia sądzi o tym nowym królu?

ŻÓŁWIU, POWIEDZ MI COKOLWIEK.

– Co to? – zapytała Słonko, przerywając potok myśli Ghibliego.

Stanęła za jego plecami i z ciekawością spojrzała na niewielki przedmiot w jego szponach.

– Nic takiego – odparł, wkładając pustą tabliczkę z powrotem do sakiewki.

Żałował, że nie może przekazać jej najnowszych wiadomości o Mrocznym Prześladowcy, lecz wtedy musiałby ujawnić posiadanie przez Żółwia mocy animusa, co nie tylko wydawało mu się nieuczciwe, ale i niezbyt bezpieczne.

Musiał się skoncentrować na Strusi. To jedyne, co mógł w tej chwili zrobić.

Jego wzrok padł na parę wygiętych, zniszczonych bransolet z miedzi, bezładnie rzuconych na stertę na wpół zwiniętych zwojów.

– Czy to nie bransolety, które Ukwiał zaczarowała, by kontrolować pogodę? – zapytał Słonko.

Smoczyca lekko zmarszczyła brwi.

– Chyba tak.

Nie wierzę, że ot tak je tutaj zostawiła. Tak wielka magia porzucona byle gdzie? Każdy mógłby dostać je w swoje szpony i narobić ogromnych szkód.

– Może powinnaś je wziąć – zaproponował Słonko. – Żeby nie zrobił tego nikt inny.

– Na myśl o tym czuję wyrzuty sumienia, ale chyba masz rację – odparła. Z westchnieniem podniosła obręcze i wsunęła do swojej torby.

Ghibli z lekkim ukłuciem zazdrości patrzył, jak ozdoby znikają w jej wnętrzu.

Ostatniej nocy poprosił Żółwia, by uczynił go animusem. Ujawnił swoje największe życzenie i złożył Żółwiowi u stóp, lecz ten tylko je zdeptał. Ghibli rozumiał, dlaczego przyjaciel to zrobił – kolejny animus na świecie oznaczał więcej zagrożeń dla tych już żyjących – lecz wciąż czuł ból na myśl, jak blisko był tej mocy, a mimo to nigdy jej nie otrzyma.

Zamiast tego będzie musiał patrzeć, jak inne smoki – takie jak Żółw czy Ukwiał – wykorzystują tę moc na nic nieznaczące rzeczy, jak na przykład kontrolujące pogodę bransolety i tabliczki, które przekazują wiadomości tylko w jedną stronę… a on nigdy nie będzie mógł zrobić nic dobrego, czego mógłby dokonać, gdyby tylko ta moc leżała w jego szponach.

Mając moc animusa, z łatwością odnalazłbym Strusię.

– Zapytajmy inne Piaskoskrzydłe, kiedy ostatni raz widziały Strusię – zaproponował. W następnej chwili uświadomił sobie, że Onyksa – współszponka Tamaryny – również powinna być na lekcji historii.

Tyle że jej tam nie było.

Ale ze mnie idiota. Jak mogłem to przegapić?

– Gdzie powinno być teraz Złote Skrzydełko? – zapytał Słonko.

– Na zajęciach z ziół i uzdrawiania, chyba z Miedzianym Skrzydełkiem – odparła.

– Z ziół i uzdrawiania? – powtórzył, podążając za nią, gdy ruszyła w stronę tunelu. – Nie wydaje mi się, żebyśmy kiedykolwiek mieli takie zajęcia.

– Dodaliśmy je zaledwie kilka dni temu – powiedziała Słonko. – Kilkoro uczniów pytało o takie lekcje – szczególnie Tamaryna i Sokół.

Sokół, pomyślał Ghibli, poszukując w głowie odpowiednich informacji. Nieboskrzydły z Miedzianego Skrzydełka, współszpon Widłoroga. To on po eksplozji w pobliżu jego domu podczas wojny ogłuchł na jedno ucho. Królowa Rubinia poświęciła wiele energii na opiekę nad tymi, którzy odnieśli rany podczas wojny… Założę się, że Sokół chce zostać uzdrowicielem.

Smoki zebrały się w centrum uzdrawiania i patrzyły, jak Łupek rozkłada opatrunki. Na ścianie za jego plecami przypięto duży rysunek smoka, ilustrujący, gdzie znajdują się poszczególne mięśnie.

– Który mięsień miałeś cały porażony jadem i poparzony? – zapytał Widłoróg, wskazując rysunek.

– Ten tutaj – odparł Łupek, pokazując odpowiednie miejsce na ilustracji, po czym dotknął blizny na udzie. – Właśnie dlatego utykam – mięsień został uszkodzony w miejscu, w którym te wszystkie partie się łączą. Pamiętajcie jednak, że parząc mnie tutaj, Groźba uratowała mi życie. Gdyby tego nie zrobiła, jad dość szybko rozszedłby się po moim ciele i mnie zabił. – Przeciągnął szponem po rysunku, wskazując drogę, jaką jad przebyłby w jego ciele.

– Oooooooooooooo – westchnęły smoczęta.

Ghibli przyjrzał się grupie uczniów. Onyksy również tu nie było, a jedynymi członkami Złotego Skrzydełka byli Tamaryna i Szczupak.

– Łupku, czy możemy pożyczyć na chwilę Tamarynę i Widłoroga? – zapytała Słonko.

– Oczywiście – odparł Łupek, posyłając jej uśmiech.

Ghibli podsunął Tamarynie swoje skrzydło, lecz ta jedynie pokręciła głową i sama znalazła wyjście na korytarz. Widłoróg stał obok niej, z niecierpliwością podskakując na palcach i wpatrując się w Ghibliego i Słonko.

Podczas wojny rodzina Widłoroga stanęła po stronie Iskry, ukrywając się wraz z nią w fortecy w tundrze, niedaleko Królestwa Lodu. Dlatego Ghibli nie znał go zbyt dobrze, jednak podobała mu się przepełniająca smoka energia. Królowa Cierń wybrała go do akademii, bo wysłał jej osiem listów, w których błagał, by go ujęto na liście, wykazując ogromną ciekawość względem innych plemion i wymieniając wszystkie rzeczy, których jest ogromnie ciekaw.

– O co chodzi? – spytał młody smok. – Mogę w czymś pomóc?

– Szukamy Onyksy i Strusi – powiedział Ghibli. – Widzieliście je przez ostatnie kilka dni?

Widłoróg w zamyśleniu zmarszczył nos.

– Ostatni raz widziałem Strusię wczoraj, podczas lunchu. Razem ze mną i Spiekotą zaniosła kilka instrumentów do wyższych jaskiń, żeby grać do dźwięku padającego w tle deszczu. Zaprosiliśmy też Onyksę, ale ona nie przepada za muzyką.

– Nie przepada za muzyką? – powtórzył zaskoczony Ghibli. – Czy brakuje jej duszy? Czego jeszcze nie lubi? Blasku słońca?

– Mnie – podsunęła Tamaryna. – I większości innych smoków.

– Naprawdę? – zapytała zaniepokojona Słonko. – Och nie, nie miałam o tym pojęcia. Czy trudno się z nią mieszka? Jest wobec was złośliwa?

– Nie, bezpośrednio jest dla mnie bardzo miła – odparła Tamaryna. W różowym i fioletowym świetle lamp w korytarzu trudno było stwierdzić, w jakim kolorze są jej łuski. – Większość smoków nie zdaje sobie sprawy, jak wiele potrafię wyczytać z tonu ich głosu lub niewielkich westchnień między zdaniami. Onyksa uważa, że skoro jej nie widzę, nie poznam, kiedy przewraca oczami albo z kogoś żartuje. Czasami ukradkiem wchodzi lub wychodzi z naszej jaskini, bo nie chce ze mną rozmawiać i myśli, że tego nie zauważę. – Tamaryna wzruszyła ramionami. – Ale to nic osobistego. Sądzę, że nieszczególnie obchodzą ją inne smoki, chyba że mogą pomóc jej dostać to, czego chce.

– A czego chce? – zapytał Ghibli.

Tamaryna ponownie wzruszyła ramionami.

– Nie wiem. Ale może zniknęła, żeby to zdobyć, bo wczorajszej nocy nie wróciła do naszej jaskini.

Ghibli i Słoneczko jednocześnie nadstawili uszu.

– Nie wróciła? – zapytała Słonko.

– Moment! Myślicie, że Onyksa i Strusia wyruszyły gdzieś razem? – zapytał Widłoróg. – Może wróciły do Królestwa Piasku?

– Strusia nie odeszłaby, nie mówiąc nic nikomu – powiedział Ghibli. – Nie odeszłaby, nie mówiąc mi.

– Chyba że zostałaby do tego zmuszona… – powiedziała Słonko. Zaczęła wykręcać przednie szpony, nagle wyglądając na chorą.

– Myślisz, że ktoś je porwał? – zapytał żywo Widłoróg. – Ale dlaczego ktokolwiek miałby porywać Onyksę i Strusię?

Ghibli nie miał pojęcia. Cały czas miał przed oczami oblicze Strusi… i pełen zaufania wzrok, jakim na niego zawsze patrzyła.

To ja ją przekonałem, żeby została w szkole. Powiedziałem jej, że będę ją chronił. A potem ją tutaj zostawiłem. Cokolwiek się z nią stanie, to będzie moja wina.

Rozdział 4

– Dlaczego nie możemy przeżyć nawet dwóch dni bez żadnego kryzysu? – zapytała gwałtownie Tsunami, kiedy jej o wszystkim powiedzieli. – Dlaczego ta szkoła to istny magnes na katastrofy?

– Może od samego początku to był zły pomysł – powiedziała Słonko, opadając na stertę liści w rogu biblioteki, po czym ukryła pysk w szponach. – Tak jak od samego początku twierdziła Iskra.

Gwiezdny Lotnik odnalazł do niej drogę i otoczył ją skrzydłem.

– Iskra jest dosłownie najmniej inteligentnym smokiem na świecie – powiedział. – Już z samej definicji nie może mieć racji. Jeśli uważa, że ta szkoła jest skazana na porażkę, to akademia zdecydowanie okaże się wspaniała.

Słonko spojrzała na niego żałośnie.

– Jeśli nadal będziemy tracić uczniów, to z pewnością taka nie będzie.

– Chodzi mi o to, że jedyne, o co prosimy, to żeby siedzieli na zajęciach i się uczyli – powiedziała Tsunami. – Czy to takie trudne?

– Cóż… – zaczął Łupek. – To trochę… To znaczy czasami… dla mnie było – wymamrotał, widząc jej spojrzenie.

– A nie WŁÓCZENIE SIĘ na jakichś szalonych ekspedycjach! – Wskazała na Ghibliego. – Mówię o tobie. Żeby było jasne. I o twoim całym sprawiającym kłopoty skrzydełku.

– Pomagaliśmy Zimie! – zaprotestował Ghibli. – I istnieje przepowiednia!

– Nie! – krzyknęła Tsunami i zakryła szponami uszy. – Żadnych przepowiedni, LA LA LA PRZEZNACZENIE JEST GŁUPIE!

– Cóż, przynajmniej wszyscy zachowujemy się w tej sytuacji jak dorośli – powiedział Gwiezdny Lotnik.

– Słucham? – spytała gwałtownie Tsunami, opuszczając szpony.

– Nic – odpowiedział niewinnie stary smok.

– Nie sądzę, by Strusia wyruszyła na jakąkolwiek włóczęgę – powiedział Ghibli, krążąc wokół biurka. – Gdyby musiała gdzieś się udać, powiedziałaby o tym mnie lub Słonko.

– Czy istnieje możliwość, że Strusia i Onyksa wyruszyły razem z Mrocznym Prześladowcą i pozostałymi? – zapytał Gwiezdny Lotnik. – Może były ciekawe, jak Żółw i Ukwiał?

– Nie – odparła Słonko. – Wygląda na to, że obie zniknęły ostatniej nocy, jeszcze przed odlotem Nocoskrzydłych. – Nagle wstała. – Spróbuję odwiedzić ich w snach. – Dotknęła skrzydłem ramienia Ghibliego, by spojrzał jej w oczy. – Nie waż się opuszczać tej góry, dopóki nie dowiem się, gdzie są.

Z niechęcią skinął głową.

– Dopóki?! – zawołała Tsunami, gdy Słonko ruszyła do wyjścia z biblioteki. – A co się stało z wcale? Wcale nie opuszczaj tej góry, ta zasada tak powinna brzmieć!

– Może powinniśmy wysłać wiadomość do Mrocznego Prześladowcy – powiedział Łupek. – Mógłby użyć swojej magii, żeby pomóc nam je znaleźć.

Pozostali chętnie się z nim zgodzili, lecz Ghibli tylko wpatrywał się w swoje stopy. Nie czuł się dobrze z tym, że Mroczny Prześladowca już stał się pierwszym rozwiązaniem, po które sięgali… Że Prześladowca wydawał się najlepszym rozwiązaniem na wszelkie problemy. Podniósł łapę i dotknął kolczyka. To była jego ochrona. To była jedyna rzecz, która sprawiała, że jego umysł należał tylko do niego. Żółw zaczarował dla niego ten kolczyk, używając zaklęcia, które on sam ułożył.

Mimo to Mroczny Prześladowca wyczuł rzucane przez Żółwia zaklęcie; właśnie tak się dowiedzieli, że smok natychmiast się dowie, kiedy jakiś animus użyje swojej magii. Dlatego Żółw nie mógł bezpiecznie rzucić więcej zaklęć ochronnych. Jednak, jeśli miał istnieć tylko jeden ochronny przedmiot, może ktoś inny powinien go mieć. Może powinien przekazać kolczyk Tsunami, Słonku lub Gwiezdnemu Lotnikowi… komuś, kto dokona czegoś ważnego, jeśli tylko będzie w stanie jasno myśleć.

Moment. Jest ktoś, kto potrzebuje kolczyka jeszcze bardziej niż oni.

– Niedługo wrócę – powiedział, po czym odwrócił się i wypadł z biblioteki. Pobiegł tunelem do jaskiń sypialnych i wpadł do swojego pokoju.

Zima siedział na swoim legowisku, zirytowany (ale on zawsze na takiego wyglądał).

– Musisz się tłuc jak stado morskich słoni staczających się ze wzgórza? – zapytał z niechęcią Zima. – Niektórzy próbują czytać, jak cywilizowane smoki.

– To mi nie wygląda na czytanie – zauważył Ghibli, wskazując niewielką kartkę papieru, na której Zima coś rysował.

Zima szybko ukrył kartkę pod kocem, lecz nie na tyle szybko, by Ghibli nie dostrzegł ciemnego pyska smoczycy ze srebrnymi łuskami wokół oczu.

– Trzymaj swój brudny, pokryty piaskiem nos z dala od moich spraw – odparł Zima arogancko.

– Nie ma sprawy. Ale najpierw musisz założyć mój kolczyk – powiedział Ghibli, podchodząc do niego.

– SŁUCHAM? – rzucił Zima z wyrazem nagłego zaniepokojenia. – Nie, dziękuję! Absolutnie nie! Sio stąd!

– Tylko na minutę – nalegał Ghibli i sięgnął do ucha.

– Powiedziałem: nie! – rzucił Zima. – Pewnie zarazisz mnie jakąś dziwną chorobą Piaskoskrzydłych. Poza tym okropnie by się prezentował przy moich łuskach!

– Próbuję ci pomóc! – powiedział Ghibli. – Przestań zachowywać się jak głupek i go po prostu załóż!

Skoczył na Zimę i próbował przycisnąć go do ziemi, ten jednak był nieco większy i szokująco zimny, niemożliwe więc było siłowanie się z nim i jednocześnie zdejmowanie z ucha kolczyka. Zima kilkukrotnie mocno uderzył go w głowę skrzydłami, zrzucił Piaskoskrzydłego z legowiska i wypadł na korytarz.

– Tym razem naprawdę idę załatwić sobie własną jaskinię! – zawołał do Ghibliego. – Nie zmuszą mnie do współmieszkania z obłąkanym smokiem!

Zanim Ghibli zdołał go powstrzymać, Zima zniknął w tunelu.

Ghibli zatrzymał się w progu, z trudem łapiąc oddech, a z sąsiednich sypialni wyjrzało kilka smoków, przyglądając się mu z ciekawością.

No cóż. Nieźle poszło.

Pewnie mógł wcześniej przewidzieć, że Zima bez powodu okaże się upartym osłem.

W następnej chwili zaczął się zastanawiać, co się z nim stanie, gdy podaruje kolczyk komuś innemu. Myśl o dobrowolnym oddaniu go wyraźnie wytrącała smoka z równowagi.

Gdybym tylko namówił Żółwia, żeby zrobił dwa kolczyki. Gdybym tylko był wtedy mądrzejszy i mniej samolubny. Jeden dla mnie, jeden dla Zimy. Podwoić kolczyki.

Nagle zamarł trafiony pewną myślą niczym błyskawicą.

Czy to się uda?

Wypadł ze swojej sypialni i pognał do pustej jaskini Żółwia. Mata Żółwia leżała od zeszłej nocy w pokoju Ghibliego, ale należąca do Ugra nadal tutaj była.

Pod matą Ugra leżała sakiewka, którą zostawił Żółw.

Wewnątrz tej sakiewki znajdowały się dwa kawałki drewna, które połączone razem tworzyły misę.

Ghibli drżącymi szponami połączył obie części.

Delikatnie położył misę na podłodze i zaczął zdejmować kolczyk.

Jeśli to się uda, to czy Mroczny Prześladowca to wyczuje, tak jak wyczuł rzucane zaklęcie?

Ghibli zastanawiał się nad tym przez chwilę.

Nie. Prześladowca potrafił wyczuć nowe zaklęcie rzucane przez animusa. To zaś jest obiekt dotknięty przez animusa i używany raczej w zwyczajny sposób. Gdyby zaklęcie Mrocznego Prześladowcy alarmowało go o każdym użyciu przedmiotu dotkniętego przez animusa, byłby bezustannie bombardowany alarmami o smokach używających Sennych Wehikułów, tabliczek z wiadomościami Żółwia, pałacu i drzewa światła oraz wszystkich innych zaklęć w Królestwie Lodu… To zbyt dużo, by śledzić je wszystkie. Skoro więc myślimy, że używanie tabliczek do przesyłania wiadomości jest bezpieczne, to bezpieczne powinno być też skorzystanie z tej misy.

Jeśli w ogóle zadziała.

Zrób to. Szybko, nie myśl nad tym zbyt długo. Nie rozmyśl się.

Mrugając gwałtownie, z brzękiem upuścił kolczyk do drewnianego naczynia.

Nic się nie stało. Kolczyk leżał spokojnie, połyskując ciepłym, złotawym odcieniem.

Skrzydła Ghibliego opadły.

To musi udawać się tylko z jedzeniem. Westchnął. Oczywiście, że tak. Wszystkie zaklęcia Żółwia takie są. Bardzo… konkretne.

Sięgnął po kolczyk i nagle sobie o czymś przypomniał.

Był pewien zwrot… słowa, które według Żółwia należało powiedzieć, żeby misa zadziałała.

Przyciągnął do siebie szpony, myśląc intensywnie.

– Rób swoją magię! – powiedział do misy. – Bądź magiczna! Zrób tę magiczną sztuczkę! – Dalej, Ghibli, użyj mózgu. – Podwój tę rzecz! – rzucił. – Niech będą dwa! Dwa razy tyle! Och, to jest to! Dwa razy tyle, dwa razy tyle! – Pochylił się podekscytowany.

Nic się nie stało. W misie nadal leżał tylko jeden kolczyk.

Och, dajcie spokój! To musiało się udać!

– Przydaj się bardziej! – krzyknął do miski.

– Krzyczysz na naczynia? – zapytała Groźba, wsuwając głowę do pokoju.

– Tylko na jedno – burknął Ghibli. – Bo to najgłupsza misa na całej Pyrrii.

Groźba podeszła bliżej i zerknęła na misę.

– Hmm – mruknęła. – Wygląda na normal… Nie! – Przerwała sama sobie na widok jego miny. – Masz rację! To najgłupsza misa, jaką kiedykolwiek widziałam! Mogę się dołączyć? HEJ, MISO, TWÓJ KSZTAŁT JEST BEZ SENSU! JEDZENIE ZAPEWNE CAŁY CZAS Z CIEBIE WYPADA! ZAŁOŻĘ SIĘ, ŻE NAWET NIE STOISZJAK NALEŻY, W KREDENSIE! TAK, DOBRZE SŁYSZYSZ, JESTEŚ NAJGORSZA! Oooch, to jest świetne. Róbmy tak codziennie, czuję się o wiele lepiej!

– Ja nie – odparł Ghibli (chociaż tak naprawdę było mu rzeczywiście nieco lepiej).

– Ajjj. Pomogłoby, gdybym ją podpaliła? – zaproponowała Groźba ze współczuciem.

– Nie, nie – rzucił szybko. – To znaczy dziękuję, ale próbuję ją nakłonić, żeby coś zrobiła. Żółw zaklął ją jako animus, ale ona nie działa!

– Och. No tak. – Groźba się zamyśliła. – Wiem! Może jednak ją odrobinę podpalę, to ją na pewno wystraszy i zrobi, co tylko zechcesz!

– Groźbo, to jest misa. Nie możesz jej przestraszyć, ona nie ma uczuć.

– Ty tak twierdzisz – odparła Groźba. – Według mnie wygląda teraz na bardzo zadowoloną z siebie.

– Zdaje się, że w tej sytuacji będę musiał pomyśleć o czymś innym. – Ghibli westchnął.

– A poprosiłeś ją ładnie? – zapytała Groźba. – Żółw powiedziałby, żebyś spróbował ją ładnie poprosić. Jest strasznie przeczulony na punkcie tego, jaka jestem w tej kwestii okropna, czy coś. Jakby podpalenie czegoś nie było najskuteczniejszym sposobem na zrobienie czegoś.

Ładnie poprosić…

Ghibli podniósł misę i uświadomił sobie, że jego szpony znów drżą. Wziął głęboki oddech i wbił wzrok w kolczyk.

– Dwa razy tyle – szepnął. – Proszę.

W powietrzu rozległ się cichy brzęk i nagle w misie znalazły się dwa kolczyki.

– Udało się! – krzyknął Ghibli. – To podziałało! Podziałało!

Groźba zerknęła do misy, trzymając swe ogniste łuski jak najdalej od naczynia.

– Och – powiedziała swoim „uprzejmym” tonem. – Jeszcze jeden kolczyk! Rozumiem. Teraz twoje uszy będą do siebie pasowały. A TO jest ważne. Zawsze uważałam, że wyglądasz raczej śmiesznie, nosząc tylko jeden.

– To nie dla mnie – powiedział Ghibli. – I wcale tak nie wyglądam! Wszyscy Smoczyńcy noszą tylko jeden kolczyk!

Czy Pełnia też uważa, że noszenie jednego wygląda głupio?

GHIBLI, SKUP SIĘ.

Wziął jeden z kolczyków i ponownie wpiął w ucho. W następnej chwili objął misę szponami i powiedział zdecydowanie:

– Dwa razy tyle, proszę. – Pojawił się kolejny kolczyk. – Dwa razy tyle, proszę – powtórzył i nagle były już cztery. – Dwa razy tyle, proszę. Dwa razy tyle, proszę. Dwa razy tyle, proszę.

Cztery kolczyki zmieniły się w osiem, potem w szesnaście, a potem w trzydzieści dwa. Wystarczy dla wszystkich smoków w szkole, pomyślał. Zaklęte kolczyki niemal już wysypywały się z misy, ciężkie w jego dłoniach niczym korona królowej Cierń.

Groźba przechyliła głowę, przyglądając się z ciekawością mnożącej się biżuterii.

– No dobrze, sama się domyślę – powiedziała. – Robisz zapas na wypadek, gdybyś zgubił tę niemodną ozdobę? To jednak porządny zapas. Musisz mieć uwagę jak wyskrobek, skoro tak często je gubisz. Może… masz fan club Ghibliego, którego członkowie chcą taki mieć?

Ghibli się roześmiał.

– Nigdy nie będę tak popularny – powiedział. – Może fan club Zimy, to już potrafię sobie wyobrazić.

– CO? DLACZEGO? – zapytała gwałtownie. – On jest taki…

– Przystojny, udręczony i bohaterski? – podsunął jej Ghibli. – Wszyscy kochają takie smoki.

– Ja nie – powiedziała, kręcąc głową. – Wolę smoki, które są przystojne, zdumione, miłe i przypadkowo bohaterskie. To znaczy – hipotetycznie – zakładając, że ktoś taki istnieje, pomyślałabym, że jest naprawdę świetny. Tylko mówię. Nie żebym miała na myśli kogoś konkretnego.

– Proszę, załóż go. – Potoczył w jej stronę jeden z kolczyków.

Ostrożnie trąciła przedmiot szponem.

– W jednej chwili stopi się w moim uchu.

– Też tak pomyślałem, ale może i tak spróbuj? – odparł.

– Właściwie to wyznaję nową politykę „dzięki, ale nie” wobec dziwnej biżuterii – powiedziała Groźba. – Miałam nieprzyjemne starcie z naszyjnikiem. Ale ten i tak nie przetrwa wystarczająco długo, by zrobić mi jakąkolwiek krzywdę. – Podniosła kolczyk, lecz ten w chwili, kiedy tylko jej dotknął, stopił się w grudkę złota wokół bursztynowej kropli. Mowy nie było, żeby dała radę go założyć.

– Tak mi przykro, Groźbo – powiedział Ghibli. Mógł użyć kolczyków do ochrony każdego na Jadeitowej Górze, oprócz niej.

– Cóż – powiedziała, usilnie starając się udawać smutek w głosie. – To naprawdę wielkie rozczarowanie, bo… wow, był taki ładny. W takim razie będę musiała znaleźć inny sposób na przetrwanie.

– Kolczyk jest zaklęty – wyjaśnił Ghibli. – Żółw zaczarował go, żeby chronił mnie przed wszelkimi zaklęciami, jakie mógłby na mnie rzucić Mroczny Prześladowca.

Groźba nie zareagowała na tę wiadomość entuzjazmem, na jaki liczył.

– Och – powiedziała. – Mroczny Prześladowca? Hmm. Cóż, myślę, że to nie będzie konieczne.

Dopóki będzie pod wpływem jego czaru, nie przekonam jej.

– Zaniosę je do Słonka – powiedział. – Idziesz ze mną?

Groźba się zastanowiła.

– No dobrze – zgodziła się.

Znalezienie tuneli do jaskiń założycieli szkoły zajęło mu chwilę; nigdy wcześniej nie szukał ich w ich sypialniach. Jaskinia Słonka była po części sypialnią, a po części gabinetem, ze stertą schludnie poskładanych w rogu koców.

Trzy niskie, ustawione w półkolu stoliki zajmowały większość pomieszczenia, zawalone papierami, kałamarzami, niewielkimi tabliczkami z ogłoszeniami i mapami. W jednej ścianie były dwa otwory, przez które do jaskini wlewało się poranne światło, podczas gdy pozostałe pokrywały niebiesko-biało-złote tapety Piaskoskrzydłych, rysunki Cierń i listy z rzeczami do zrobienia, z których połowa była już wykreślona.

Słonko siedziała w jednej z plam rzucanych przez słońce, trzymając w szponach duży błękitny szafir. Jej oczy były zamknięte, a ogon owijał się wokół stóp.

Ghibli zawahał się w progu.

– Co ona robi? – zapytała Groźba szeptem, który ledwie można było zaliczyć do szeptu.

– Szuka Strusi i Onyksy – mruknął w odpowiedzi.

– Piaskoskrzydłych? – zapytała Groźba. – Jak para tych, które wczoraj odleciały na zachód?

– Co?! – zawołał Ghibli, odwracając się do niej gwałtownie. – Widziałaś, jak odlatują?

– No jasne – odparła smoczyca. – Pomyślałam, że Mroczny Prześladowca je wystraszył. Jestem pewna, że wrócą, gdy wszyscy się w końcu uspokoją.

– Były same? – zapytał. – Tylko one dwie? I odleciały?

– Tak. – Groźba wpatrywała się zmrużonymi oczami w Słonko, która nadal nie otworzyła oczu.

– Ale w takim razie… – Ghibli próbował to wszystko rozgryźć. Strusia odleciała z własnej woli? Nic nikomu nie mówiąc?

Chyba że chodzi o coś innego, niż się wydaje.

Myśleliśmy, że ktoś się tutaj zakradł i je porwał… Ale może nie było żadnego porywacza z zewnątrz?

Może porywacz był tutaj, na Jadeitowej Górze?

Onyksa mogła powiedzieć cokolwiek, by nakłonić Strusię do odlotu. Już teraz przychodziło mu do głowy z osiem różnych gróźb, które by podziałały.

Pytanie brzmiało: dlaczego? Czego Onyksa mogła chcieć od takiej młodej smoczycy, jak Strusia?

To droga wiodąca do jej ojca, zgadł natychmiast. Najbardziej zaufanego generała Cierń. Czegokolwiek chce Onyksa, ma nadzieję wykorzystać Sześcioszpona, by to dostać.

A to znaczyło, że muszą być w drodze do pałacu królowej i że mają nad nim cały dzień przewagi. Musiał za nimi lecieć! Jego królowa była w niebezpieczeństwie! Musiał natychmiast wyruszać!

Szybko przeszedł przez pomieszczenie i postawił misę u stóp Słonko.

– Słonko! – zawołał. – Wracaj! Załóż kolczyk! Ja muszę lecieć!

Słonko otworzyła oczy i zamrugała oszołomiona.

– Co takiego? – Rozejrzała się, powoli rejestrując otaczającą ją górę. – Rozmawiałam z Glorią – powiedziała. – Powiedziała, że Mroczny Prześladowca zaproponował, że zostanie królem dla każdego Nocoskrzydłego, który postanowi za nim podążyć. Zdaje się, że dzięki temu życie Glorii stanie się o wiele mniej skomplikowane. Czy ty powiedziałeś: załóż kolczyk?

– Glorii nie zależy? – zapytał zaskoczony tym dziwnym szczegółem.

– Wow – powiedziała Słonko, dostrzegając stojącą przed nią misę. – To jest… mnóstwo kolczyków takich samych jak twój.

– To długa historia – powiedział. – Myślę, że Onyksa porwała Strusię, by wykorzystać Sześcioszpona i dostać się do królowej Cierń, i dlatego muszę teraz was opuścić. Dopilnuj, żeby każdy założył kolczyk, szczególnie Zima. No dobrze, to do widzenia.

Odwrócił się, by wylecieć z jaskini, lecz Słonko żelaznym chwytem złapała go za ramię.

– Ghibli, zaczekaj – powiedziała. – Mam pewien pomysł, gdzie może być Strusia. Ale proszę, najpierw mi to wyjaśnij. – Machnęła szponami na lśniącą, złoto-pomarańczową zawartość misy.

Ghibli westchnął z frustracją. Wiedział, że to też było ważne. Być może w tej chwili nawet najważniejsze. Ale jeśli cokolwiek stanie się Strusi lub Cierń, nigdy sobie tego nie wybaczy.

– Te kolczyki są zaklęte – powiedział. – Mają chronić przed… złymi zaklęciami. – Nie był pewien, czy założyłaby jeden z nich, gdyby powiedział, że chodzi o Mrocznego Prześladowcę.

– Och, jak miło – odparła Słonko z powątpiewaniem. – Skąd się wzięły?

– Zostawił je dla nas jeden ze smoków-animusów – powiedział Ghibli, co – jak uważał – było całkiem niezłą odpowiedzią. Powiedział prawdę, jednocześnie nie wyjawiając sekretu Żółwia.

– Och – westchnęła Słonko. – Masz na myśli Mrocznego Prześladowcę? Czy Ukwiał? Mam nadzieję, że Ukwiał nie zmarnowała swojej duszy na ochronę dla nas, chociaż to bardzo rozsądne z jej strony – kolczyki dla całej szkoły. Wow. Uhm, interesujący wybór, by wszystkie wyglądały jak twój.

– Proszę, po prostu załóż jeden z nich – błagał ją Ghibli.

– No dobrze – powiedziała ugodowo i ku jego zachwytowi sięgnęła po kolczyk i od razu go założyła.

Wstrzymał oddech, wpatrując się w nią.

– Nie rozumiem, przed czyimi złymi zaklęciami ma mnie to chro… – zaczęła Słonko, lecz zaraz urwała i wbiła wzrok w Ghibliego.

– Słonko? – zapytał.

– Ghibli!

– Uhm… tak? – powiedział.

– GHIBLI! – krzyknęła ponownie, zrywając się na nogi, a jej migoczące skrzydła rozpostarły się gwałtownie. – Gigantyczny, prawdopodobnie na wskroś zły smok o magicznych mocach właśnie wyłonił się spod ziemi i odleciał z sześcioma moimi uczniami! SZEŚCIOMA UCZNIAMI!

– Wiem – powiedział. – Uhm… Nie panikuj, dobrze?

– Za późno – rzuciła Groźba, przyglądając się Słonko z pełnym zdziwienia rozbawieniem.

– Dlaczego mu na to pozwoliłam?! – wykrzyknęła Słonko. – Jestem najgorszą opiekunką szkoły, jaka kiedykolwiek istniała! Na trzy księżyce, zabrał ze sobą Żółwia i Ukwiał! Królowa Korala zażąda naszych głów!

– Co to za zamieszanie? – zapytała Tsunami, wpadając do jaskini ze swojej sypialni.

– Dlaczego TSUNAMI mu na to pozwoliła?! – krzyknęła Słonko. – Obiecałyśmy, że nie spuścimy księżniczki Ukwiał z oczu! Tsunami, twoja siostra odleciała właśnie z kompletnie obcym smokiem!

– Z kim, Mrocznym Prześladowcą? – zapytała Tsunami przechylając głowę. – On nie jest obcy. To twój przodek, pamiętasz? Czarujący, przyjacielski i nieszkodliwy? Powiedział, że nauczy ją, jak być animusem. Ukwiał niedługo wróci.

– Proszę, załóż go. – Ghibli wyciągnął w jej stronę kolczyk.

Tsunami prychnęła.

– Mam własne klejnoty, dziękuję.

– Potrzebujesz go – powiedziała Słonko. – Tsunami, zaufaj mi.

– Uuuufam ci – odparła Tsunami z wahaniem, gdy Ghibli umieścił jej kolczyk w szponach. – W większości spraw. Ale w kwestii mody… To znaczy… przecież nie jest tak, że nosisz wszystkie rzeczy, które przysyła ci matka… – Spojrzała na zamkniętą skrzynię leżącą przy kocach.

– Po prostu załóż go na chwilę – nalegał Ghibli. – Dlaczego niektóre smoki są takie TRUDNE?

Tsunami pokazała mu język i szybko założyła kolczyk.

– Proszę – powiedziała. – Zadowolony? O co tu… – Urwała nagle, mrugając. – Dlaczego… dlaczego nagle czuję się okropnie?

– Mroczny Prześladowca rzucił na wszystkich zaklęcie – wyjaśnił szybko Ghibli. – Zaczarował wszystkich dookoła, by… nie jestem do końca pewien… zaufali mu, uwierzyli albo go polubili, coś w tym stylu.

– Skąd o tym wiedziałeś? – zapytała Słonko.

Bo… sam bym tak zrobił, uświadomił sobie Ghibli z ukłuciem wyrzutów sumienia. Właśnie dlatego tak szybko zdał sobie z tego sprawę. To jedno z pierwszych zaklęć, o którym pomyślał. Gdybym dostał zwój Mrocznego Prześladowcy… gdybym miał całą tę moc… najpierw ochroniłbym moją duszę, potem rzuciłbym zaklęcia ochronne na wszystkich, których kocham, a potem… ułożyłbym zaklęcie, dzięki któremu wszyscy by mnie polubili. Nawet Zima… nawet moja rodzina.

Czy to by było złe? Nie nadużyłbym tego, tak jak Mroczny Prześladowca. Nie oszukiwałbym nikogo, by zrobił to, czego od niego chcę. Chciałbym tylko, żeby inne smoki mnie lubiły… a niektóre mnie nigdy nie polubią, nieważne jak bardzo bym się starał. W żaden sposób nie pogorszyłbym ich życia.

Ale wiem, że to złe, kiedy Mroczny Prześladowca tak robi.

A mimo to chciałbym sam rzucić takie zaklęcie.

Rrrrrrrr. Zamknął oczy, starając się uciszyć tornado myśli szalejące w jego głowie. Słonko czekała na odpowiedź.

– Bo wszyscy tak dziwnie się zachowywali – powiedział w końcu. – Szczególnie Zima, ale nie tylko on. Wszyscy zaakceptowali Mrocznego Prześladowcę jako dokładnie takiego, jaki sam powiedział, że jest. I pomyślałem: cóż, może dam mu szansę… ale chciałem się upewnić, że mamy jasne umysły i sami możemy to ocenić.

– Wow – powiedziała Słonko, dotykając wiszącej w jej uchu bursztynowej kropli. – Nie mogę uwierzyć, że mi to umknęło.

– Ty i tak chcesz myśleć o każdym smoku tylko to, co najlepsze – powiedział Ghibli. – Prawdopodobnie wcale nie musiał cię zaczarować, byś dała mu szansę.

– Szansę, możliwe – odparła Słonko. – Ale szóstkę moich uczniów? Jestem przerażona samą sobą.

– Poprosiłeś Ukwiał, żeby je dla ciebie zrobiła? – zapytała Tsunami. – Czyli ona też taki nosi? Nie jest pod wpływem jego zaklęcia?

Ghibli się skrzywił.

– Nie – powiedział, zastanawiając się, jak teraz ominąć prawdę. – Miałem tylko jeden, dla siebie… ale dzisiaj wymyśliłem, jak stworzyć ich więcej.

Tsunami i Słonko wyglądały na zdezorientowane.

– Wolałbym nic więcej nie mówić – przyznał. – Na wypadek gdyby miało to narazić na niebezpieczeństwo kogoś innego.

– A skąd mam wiedzieć, że ten kolczyk nie został zaklęty, by namieszać mi w głowie? – zapytała gwałtownie Tsunami. – A co, jeśli kolczyk jest zaklęty, by wzbudzić nasze większe podejrzenia co do Mrocznego Prześladowcy, niż potrzeba? Albo wobec innych rzeczy? – Przekręciła kolczyk w uchu. – Nie lubię nosić przedmiotów dotkniętych przez animusa. Nie ufam im.

– To bardzo mądre – odezwała się niespodziewanie Groźba. – Bo nie powinnaś. Mogą zawierać inne, ukryte zaklęcia.

– Jestem pewien, że te ich nie mają – powiedział Ghibli. – Mogę wyjawić wam dokładne słowa czaru: „Zaklinam ten kolczyk, by uodpornił tego, kto go nosi, przed każdym zaklęciem, jakie Mroczny Prześladowca na niego rzucił lub rzuci, bez względu na to, czy było to w przeszłości, teraźniejszości, czy nastąpi w przyszłości”. I tyle, przysięgam.

– Hmm – mruknęła znów Tsunami, poruszając uchem.

– Dla mnie brzmi dobrze – powiedziała Słonko.

– W takim razie Ukwiał potrzebuje jednego z tych kolczyków – powiedziała Tsunami. – Jest w większym niebezpieczeństwie niż ktokolwiek inny.

– Ona i mój ojciec – uświadomiła sobie Słonko, nagle porażona. – Ale nie mogę go dać Wyrwigłazowi… Mroczny Prześladowca ocalił mu swoją magią życie. Jeśli uczynię go odpornym na zaklęcia Prześladowcy, to wymaże również ten czar… a wtedy mój ojciec umrze.

– Nie jestem pewien, czy Płomień również przyjmie jeden z nich, nawet jeśli dzięki temu się okaże, że jest niewinny – powiedział Ghibli, na co Słonko zamrugała ze zdziwieniem. – To znaczy… myślę, że Mroczny Prześladowca mógł zaczarować Płomienia, by ten zabił Wyrwigłaza. Pozbycie się wszystkich pozostałych animusów miałoby sens, biorąc pod uwagę to, co zrobił mu Sążeń.

Słonko westchnęła gwałtownie i zakryła usta szponami.

– Ale… on go ocalił – szepnęła. – Nie pozwolił Wyrwigłazowi umrzeć.

– Może zmienił zdanie – powiedział Ghibli. – A może to było tylko przedstawienie, żebyś jeszcze bardziej mu zaufała. A może potrzebował wymówki, by rzucić zaklęcie na Wyrwigłaza… zaklęcie kontrolujące, ukryte pod czarem uzdrawiania. A może to wszystko naraz.

– Twój mózg jest bardzo skomplikowany – powiedziała z zamyśleniem Groźba.

Mroczny Prześladowca powiedział coś podobnego, przypomniał sobie Ghibli.

– Mi nie wydaje się taki złowrogi. – Groźba wzruszyła ramionami.

– Bo nie mogę zdjąć z ciebie tego zaklęcia – zwrócił uwagę Ghibli. – A przynajmniej jeszcze nie teraz. Wymyślę jakiś sposób.

– W jakiś sposób musimy założyć jeden z kolczyków również tobie – powiedziała do niej Słonko, lekko dotykając skrzydłem misy. – Gdyby tylko udało się przekonać wszystkie Nocoskrzydłe, żeby je założyły.

– Nie zrobią tego, szczególnie, kiedy dowiedzą się, co to jest – stwierdził Ghibli. – To by oznaczało pozbycie się wszystkich mocy, którymi Prześladowca ich obdarzył. Żaden z nich się na to nie zgodzi.

Ale Pełnia… Pełnia powinna go mieć.

– Mógłbym polecieć do deszczowego lasu – powiedział. – Już teraz. Mogę zabrać kolczyki dla Glorii i Pełni… – Urwał nagle, przypominając sobie o Strusi.

– Ktoś inny może tam polecieć – zdecydowała Słonko i delikatnie nakryła jego szpony swoimi. – Ty musisz ruszyć za Strusią.

– Wiem – przyznał.

– Znalazłam ją za pomocą Sennego Wehikułu, ale była zbyt wstrząśnięta, by mnie słyszeć. Widziałam jednak, że wokół niej były smoki w ciemnych kapturach i cały czas śniła o ich przywódcy… naprawdę wysokim Piaskoskrzydłym o zakrzywionym pysku i z tatuażami czaszek na szyi.

– Tatuażami czaszek – powtórzył Ghibli powoli. – W sensie… mnóstwem czaszek?

– Zbyt wieloma, by je policzyć – powiedziała Słonko. – Całe to miejsce napełniło mnie wrażeniem mroku, przytłoczenia i pułapki. I pamiętam panujący tam zapach. Myślę, że może być w Skorpionim Gnieździe.

Ghibli potarł kark, jakby sam poczuł na skórze ukłucie igły do tatuażu.

– Jest tam – powiedział. – I wiem, kto ją przetrzymuje.

Wszyscy odwrócili się, by na niego spojrzeć.

– Kto? – zapytała Tsunami.

Wziął głęboki oddech i przez widmowe szpony zaciskające mu się na szyi wykrztusił:

– Mój dziadek.

Rozdział 5

– Łupku, wracam do Skorpioniego Gniazda – powiedział Ghibli. – Najniebezpieczniejszego miasta w Pyrrii! By uratować jedną z naszych uczennic! A ty masz tylko to?

– Przykro mi – odparł Łupek. – Mówiłem ci, że ta jaskinia to nie do końca zbrojownia.

– Nie. Powiedziałbym, że to raczej schowek na broń – rzucił Ghibli, krążąc wokół stojącej na środku pomieszczenia drewnianej skrzyni. – W którym prawie nic nie ma.

– Wiesz, to jest szkoła – powiedział Łupek. – Razem ze Słonko doszliśmy do wniosku, że posiadanie jaskini pełnej ostrych przedmiotów nie jest zbyt dobrym pomysłem. Pomyśleliśmy wtedy: hej, może coś, co ma zamek, będzie lepsze?

– W takim razie brońcie całej szkoły – odparł Ghibli. – Macie… trzy noże, jeden miecz i duży patyk. W zamkniętej skrzyni.

– Hej, ten patyk jest bardzo ciężki – zaprotestował Łupek. – Nie chciałbyś nim oberwać. Poza tym mamy Tsunami! I teraz również Groźbę. To lepsze od kilku mieczy.

Ghibli usiadł i zasłonił pysk skrzydłami.

– Nie mogę się z nim zmierzyć z pustymi rękami. – Czuł się tak, jakby jego serce miało zaraz powędrować wzdłuż ramion i wyskoczyć mu ze szponów. Oddychanie nagle stało się o wiele, wiele trudniejsze. – Jeśli polecę do niego bez żadnej broni, równie dobrze mogę sam poderżnąć sobie gardło i powiesić własne zwłoki na ulicznym murze.

– Raaaany – powiedział Łupek. – Czy nadal mówimy o twoim dziadku?

Ghibli skinął głową. Nie ufał sobie, by wstać, kiedy podłoga tak dziwnie się przechylała, co najwyraźniej musiała robić właśnie teraz.

Jego pierwsze wspomnienie dotyczące dziadka to tysiące oczu: oczu wytatuowanych na jego skórze czaszek, które patrzyły nań tym samym wyrachowanym wzrokiem, jaki wbijał w niego dziadek. Czaszki te powitały go, kiedy z wysiłkiem wydostał się z jaja, i powracały, jak złośliwy zegar, co trzy dni… I tak by było do tej pory, gdyby nie zabrano go od rodziny.

Późniejsze wspomnienie: syczenie węży, ich wijące się po podłodze łuski, gdy ciężko bił skrzydłami, by tylko utrzymać się nad nimi, podczas gdy jego dziadek mierzył czas, jak długo Ghibli i jego rodzeństwo pozostaną w powietrzu, nim w końcu runą na ziemię. Pamiętał, że ukąszenia węży były mniej bolesne niż widoczne na obliczu dziadka rozczarowanie.

Sęp był ogromną, przerażającą istotą, która czaiła się w każdym rogu na wczesnym etapie jego życia. Ghibli był przekonany, że dziadek zabiłby wszystkie trzy smoczęta Kobry, gdyby to tylko zależało od niego. To właśnie było największą wskazówką Ghibliego, że matka naprawdę go kochała – bo, jak rozumował, Kobra musiała chronić ich przed dziadkiem, ryzykując jego gniew, by tylko utrzymać ich przy życiu. A to znaczyło, że mimo wszystko w jakiś sposób musiała darzyć go miłością, nawet jeśli ten sposób był głęboko ukryty.

Plan Ghibliego na długie życie sprowadzał się do jednego kluczowego punktu: nigdy więcej nie widzieć dziadka.

Jednakże jeśli to dziadek przetrzymywał Strusię, nie miał wyboru.

– Naprawdę musisz być uzbrojony, by zobaczyć się z dziadkiem? – zapytał Łupek.

– Zdecydowanie. Taka była prawda, kiedy byłem smoczęciem, i taka jest teraz. Dziadek nigdy mnie nie lubił – odpowiedział Ghibli, próbując swobodnie oddychać. Nie. To nadal niemożliwe. – Nie widziałem się z nim od chwili, gdy wstąpiłem do Smoczyńców. Jednak jasno okazał, że jest z tego powodu bardzo niezadowolony.

– Przysyłał pełne gniewu listy? – spytał ze współczuciem Łupek.

– Coś w tym stylu – odparł Ghibli. – A raczej ze sto martwych szczurów. – Trwało to przez kilka lat i zawsze w najmniej spodziewanych miejscach.

Jak pod moim kocem, kiedy kładłem się w nocy spać. Zagrzebane i rozkładające się w beczce z ziarnem, którego miałem strzec. Leżące na brzegu stawu w oazie, z poderżniętymi gardłami. Wiedział, że szczury musiały być od dziadka, ale nigdy nie powiedział o tym Cierń. Nie chciał, żeby się o niego martwiła albo – co gorsza – próbowała coś zrobić z jego dziadkiem, przez co tylko by zginęła.

– Masz jakąś truciznę? – zapytał z nadzieją. – Mógłbym zanurzyć w niej jedno z ostrzy i w ten sposób miałbym zatruty sztylet! Och, czułbym się o wiele bezpieczniej z takim sztyletem. Schowanym w bardzo mocnej pochwie, ma się rozumieć.

– Oczywiście, że nie mamy trucizny – odparł Łupek. – Pamiętasz ten cały koncept „to jest szkoła”? Naszym zamiarem jest nauczyć młode smoki pokoju, nie dalszej przemocy. Moje sesje treningowe są wyłącznie na temat samoobrony.

– Ale ja tylko tego chcę! – rzucił Ghibli. – Bronić się! Za pomocą trującego sztyletu, kilku mieczy i może paru gwiazdek do rzucania. Buława też byłaby niezła.

– Nie potrzebujesz żadnej z tych rzeczy – dobiegł od drzwi szorstki głos. – Będziesz miał mnie. – Zima w bardzo efektownym stylu oparł się o ścianę i wykrzywił pysk w jednym ze swoich najbardziej heroicznych grymasów.

– Och, doprawdy? – zapytał Ghibli.

– Lecę z tobą – powiedział Zima. – Ocalić tę twoją małą Piaskoskrzydłą przyjaciółkę, czy co tam.

–Naprawdę? – rzucił szczerze zaskoczony Ghibli. – Dlaczego? Bo mnie uwielbiasz i nie możesz patrzeć, jak odlatuję sam?

Jaki był prawdziwy powód? Martwi się, że Lodoskrzydłe się dowiedzą, że nadal żyje, i dlatego postanowił się stąd wydostać? Czy może Mroczny Prześladowca zaczarował go, by miał na mnie oko, w dodatku do jakichkolwiek innych zaklęć, jakie rzucił na Zimę…

– Bo mam u ciebie dług po tym, jak pomogłeś mi odnaleźć Grada – odparł Zima. – A jak będziemy już kwita, może przestaniesz cały czas zawracać mi głowę. Poza tym zrobi się zabawnie, kiedy to ja będę tym irytującym, siedzącym ci na ogonie smokiem.

– Czyli, mówiąc krótko: bo mnie uwielbiasz – powiedział Ghibli z szerokim uśmiechem.

– To już obraca się przeciwko mnie – mruknął Zima.

– Cóż, to tragiczne, ale obawiam się, że nie możesz ze mną lecieć – powiedział Ghibli.

– Przypominam sobie, że kiedyś chyba to samo powiedziałem do ciebie – zauważył Zima. – Z równie marnym skutkiem. Tak tylko mówię, żebyś był przygotowany.

– Nie, naprawdę nie możesz – upierał się Ghibli. – Dosłownie wkroczę w gniazdo zabójczych skorpionów.

– Nie boję się Skorpioniego Gniazda – rzucił Zima, nagle zjeżony.

– Nie mówię o mieście – wyjaśnił Ghibli. – Tylko o mojej rodzinie.

– Nie może być gorsza od mojej – stwierdził Zima, po czym machnął skrzydłem, jakby kończąc dyskusję.

– Właściwie to jest dokładnie taka jak twoja – mruknął Ghibli, pocierając oczy. – Tyle że oni nie zadają sobie trudu, by udawać, że są cywilizowani. Nie wiedzą, który widelec jest do sałatki, bo według nich wszystkie służą do nabijania na nie wrogów i z pewnością zaatakują mnie nimi z każdej strony, nie tylko wbijając mi je w plecy.

– Czyli mnie potrzebujesz – powiedział krótko Zima. – Wspaniale. Jestem gotów.

Ghibli zastanowił się przez chwilę. Jeśli Zima był pod wpływem jakiegoś szpiegującego zaklęcia Mrocznego Prześladowcy, nie było niczego, co Ghibli mógłby zrobić, żeby go powstrzymać. Chyba że…

– Jeśli pozwolę ci ze sobą lecieć, założysz mój kolczyk? – spytał.

– Absolutnie nie – odparł Zima, po czym spojrzał na ucho Łupka, w którym lśnił taki sam kolczyk jak u Ghibliego. Ściągnął brwi. Zmarszczki na jego czole stały się głębsze, a w oczach pojawiła się dezorientacja.

– Wszyscy je noszą – powiedział Łupek i dotknął bursztynowej łezki, która się zakołysała. – Bardzo modne.

– Ghibli, co ty knujesz? – zapytał Zima. – To zaskakujący, nowy poziom dziwności, nawet jak na ciebie.

– Nasz przyjaciel animus zaklął je, by chroniły nas przed złymi zaklęciami – wyjaśnił Ghibli, patrząc z ukosa na Łupka, który szczęśliwie nie zarzucił go tysiącem pytań, skąd się wzięły kolczyki. – Daj spokój, Zima, nie bądź złośnikiem. Po prostu załóż go, a sam zrozumiesz. Jeśli mam rację i teraz jesteś pod wpływem zaklęcia, to ten kolczyk je z ciebie zdejmie. A jeśli nie, pozostaniesz taki, jak teraz, ale za to bezpieczny przed jakimikolwiek zaklęciami w przyszłości. Czy to nie świetne?

– Nie jestem POD WPŁYWEM ŻADNEGO ZAKLĘCIA – warknął Zima. – I nie chcę być! Pamiętam, jak się czułem zaczarowany przez Grada, i to było okropne! Trzymaj te swoje zaczarowane świecidełka z dala ode mnie!

–Świecidełka– powtórzył Ghibli. – Jak możesz twierdzić, że to ja jestem dziwny, a potem używać tak starodawnych słów?

– Lecę z tobą i nie założę żadnego głupiego kolczyka – powiedział Zima stanowczo. – Myślałem, że to coś pilnego. Dlaczego nadal tutaj jesteś?

– Wiem, wiem – rzucił Ghibli, łapiąc się za głowę. – Muszę lecieć. Wiem, że muszę lecieć natychmiast, ale zmierzenie się z dziadkiem… nie jestem na to gotów. Nie wiem, jak się na to przygotować. Czy Słonko powiedziała ci o tatuażach?

– Nie – odparł znudzonym głosem Zima.

– Ma na sobie tatuaże czaszek wszystkich smoków, jakie zabił – powiedział Ghibli. – Cały jest nimi pokryty.

– To aż nazbyt oczywiste. – Zima ziewnął. – Dlaczego nie wytatuował sobie na czole JESTEM TOTALNIE NIEBEZPIECZNY?

Ghibli się roześmiał. Nigdy wcześniej nie śmiał się ze swojego dziadka. Szpony, które wbijały się kurczowo w jego płuca, odrobinę się rozluźniły.

Czułbym się lepiej, mając sojusznika. Nawet zaklętego i sarkastycznego, który udaje, że mnie nie cierpi. A jeśli będę trzymał się blisko niego, może znajdę sposób, by nakłonić go do założenia kolczyka.

– No dobrze, możesz ze mną lecieć – powiedział. – Dopóki będziesz mnie słuchał. Więc jeśli powiem: „Szybko, zanurz się w tej beczce pełnej skarabeuszy!”, będziesz musiał mnie posłuchać natychmiast, bez najmniejszej zwłoki.

– Och, nie martw się – rzucił Zima. – Obiecuję, że będę tak pomocny i posłuszny, jak ty byłeś podczas mojej wyprawy.

Ghibli podniósł jeden ze sztyletów.

– Chyba wezmę ten – powiedział do Łupka. – Jeśli mogę.

– Pewnie. – Łupek wzruszył ramionami i zamknął skrzynię.

Żałuję, że nie mam nic innego. Jeden miecz i misa, która podwaja wszystko, co w niej jest. To wszystko, z czym zamierzam stanąć twarzą w twarz z królem Skorpioniego Gniazda?

Gdybym tylko miał zwój Mrocznego Prześladowcy!

To przez Zimę Groźba spaliła zwój. To Zima się nie zgodził, żeby Ghibli go wziął. I to on zmienił doskonale rozsądną dyskusję w kłótnię, którą Groźba poczuła, że musi zakończyć przez zniszczenie jedynej szansy Ghibliego na posiadanie magii.

Jednakże teraz nie mógł się wściekać na Zimę, nie w taki sposób, w jaki chciał. Dopóki był pod działaniem zaklęcia Mrocznego Prześladowcy, Zima zasadniczo nie był sobą. Ghibli musiał zwrócić przyjacielowi rozum.

I wtedy będzie mógł być na niego wściekły.

– Chodźmy – powiedział do Zimy.

– Jestem gotowy od wieków – odparł Zima z kolejnym ziewnięciem.

Ghibli ruszył przez szkołę do głównego hallu, gdzie czekali na nich Słonko, Gwiezdny Lotnik i Groźba. Na zewnątrz szybko zapadła ciemność i jaskinię wypełniło lekkie echo, jakby szepty maleńkich smoczych skrzydeł, gdy nietoperze budziły się, poruszały i zrywały do lotu. Groźba dostrzegła wchodzącego za Ghiblim Łupka i lekko odskoczyła w bok, po czym zrobiła minę, jakby podskakiwała tak cały czas, wielkie rzeczy, totalna normalka, która przeszła w wyraz „Czy wszyscy na mnie patrzą? Przestańcie na mnie patrzeć!”. (Ghibli podejrzewał, że godzinami mógłby śledzić zmiany emocji na jej obliczu i nigdy by się nie znudził).

– Ghibli, może powinnam ci dać Senny Wehikuł – powiedziała Słonko, wykręcając szpony. – Och, dlaczego nie zatrzymałam tego, który znaleźliśmy przy Płomieniu? Nie mogę uwierzyć, że pozwoliłam Mrocznemu Prześladowcy tak po prostu sobie z nim odejść!

– To część zaklęcia – powiedział Ghibli. – Ufałaś mu, więc nie zaświtało ci nawet w głowie, żeby o tym pomyśleć.

– Hej, nie zapominajcie, że na początku wszystkie należały do niego! – rzuciła bez zastanowienia Groźba.

– To prawda – przyznał Gwiezdny Lotnik, kiwając głową. – To właśnie on wieleset lat temu stworzył Senne Wehikuły.

Ghibli przechylił głowę.

– Och. Zastanawiam się, czy to oznacza, że już nie będą na nas działały.

Słonko otworzyła usta, po czym na powrót je zamknęła i z przestrachem sięgnęła do kolczyka.

– O rany – powiedziała. – Używam ich cały czas! Jak mam bez nich sprawdzać, co u was? Albo komunikować się z Glorią?

– Będziemy musieli pomyśleć o czymś innym – stwierdził Ghibli. – Ale skoro o przedmiotach dotkniętych przez animusa, zastanawiałem się… zastanawiałem się, czy może mógłbym pożyczyć pogodowe bransolety Ukwiał. – To byłby dosłownie ułamek magii, ale wciąż magii, a jemu przyda się teraz każda jej ilość. Jakakolwiek magia będzie lepsza niż żadna.

Słonko zawahała się, po czym spojrzała na Gwiezdnego Lotnika i Łupka.

– Co o tym myślicie?

Nie ufa mi, jeśli o nie chodzi, pomyślał Ghibli, czując gwałtowną falę niepokoju. Jest jak Żółw i Groźba, myśli, że nie zasługuję na magię albo że zrobię z nią coś strasznego.

Ale nie zrobię! – odpowiedział z ogniem jego umysł. Będę bardzo uważał! Zanim cokolwiek zrobię, dokładnie wszystko przemyślę. A mam tak wiele świetnych pomysłów! Byłbym właściwym smokiem do zaopiekowania się zwojem Mrocznego Prześladowcy, wiem to na pewno, nieważne, co Zima o tym sądzi.

– Dla mnie w porządku – powiedział Łupek, wzruszając ramionami.

– Chyba że będziemy ich potrzebować do obrony szkoły – podsunął Gwiezdny Lotnik.

– Nie potrzebujecie ich – powiedział ze śmiechem Ghibli. – Widziałem waszą tajną broń.

– Czy to ja? – zapytała podekscytowana Groźba i rozpostarła skrzydła, przez co Zima odskoczył z sykiem. – Czy to ja jestem tą tajną bronią? Będę świetną tajną bronią!

– Właściwie to mówiłem o tym dużym patyku w pudle na broń – odpowiedział Ghibli. – Ale ty jesteś niemal tak samo groźna.

Słonko pogrzebała w swojej torbie i wyjęła parę bransolet, które w świetle lampy zalśniły niczym uwięziona błyskawica, gdy ostrożnie umieściła je w jego szponach.

– Obchodź się z nimi bardzo ostrożnie – powiedziała. – Nie mam pojęcia, jak działają. I proszę, kiedy już Strusia będzie bezpieczna, zwróć je Ukwiał.

Ghibli wsunął bransolety na nadgarstki. Na tle jego bladożółtych łusek wyglądały jak ogniste opaski. Wcale nie przypominały cichych, niepostrzeżonych i niezauważalnych zaklęć Żółwia. Te bransolety krzyczały MOC MOC MOC i ROBIĘ NIESAMOWITE RZECZY, i UWIELBIAJCIE MNIE, i CZY ZAUWAŻYLIŚCIE NIESAMOWITE RZECZY, KTÓRE POTRAFIĘ ROBIĆ?, i COFNIJCIE SIĘ, BO PRZYWOŁAM BŁYSKAWICĘ, i PS TAK, POWIEDZIAŁAM: BŁYSKAWICĘ! KLĘKNIJCIE PRZEDE MNĄ, WY NORMALNE I NUDNE SMOKI!

Prawdziwa magia.

Chciałby nosić je już zawsze. Może, jeśli ją uratuję, Ukwiał pozwoli mi je zachować?

– Na mnie wyglądałyby lepiej – skwitował Zima.

Ghibli posłał mu gniewne spojrzenie. Drugi raz na to nie pozwoli. Nie da Zimie zacząć kłótni, która przekona Słonko, by mu je odebrać.

– Zobaczymy się wkrótce – powiedział do Słonko pośpiesznie. – Znajdziemy Strusię i ją odbijemy. – Zerknął na Zimę i zniżył głos tak, by tylko Słonko go usłyszała. – Upewnisz się, by Pełnia założyła kolczyk? Tak szybko, jak to tylko możliwe?

– Tsunami wyruszy z kolczykami dla Glorii, Pełni, Żółwia i Ukwiał, jak tylko rozda je pozostałym Morskoskrzydłym w szkole – odpowiedziała cicho. – Ja zajmę się resztą uczniów. – Wzięła jego szpony w swoje. – Dziękuję ci, Ghibli. Powodzenia.

– Wam też.

– Rany, te wasze niekończące się pożegnania – rzucił zrzędliwie Zima. – CHOOOODŹMY już! – Wyszedł z jaskini i wzbił się w powietrze.

– Ja też będę tęsknić! – zawołała za nim Groźba.

– Chciałbym cię ze sobą zabrać – powiedział do niej Ghibli. – Aleeee w chwili, kiedy byś tylko czegokolwiek dotknęła, dosłownie spaliłabyś całe Skorpionie Gniazdo. To nie jest zbyt ognioodporne miejsce, tak dla jasności.

– Smoki powinny budować więcej miast, mając mnie na uwadze – rzuciła Groźba. – Również lasów deszczowych i bibliotek. Więcej ognioodpornych lasów deszczowych i bibliotek, to by było cudnie.

Czas w drogę. Ghibli o tym wiedział i nie mógł już tego odwlekać… lecz poszukiwanie dziadka było ponad jego siły. Czy w zamian nie mógł zmierzyć się z Czerwień, Mrocznym Prześladowcą czy Żagwią, czy kimś ogólnie złym? Czy to musiał być smok, który szczególnie go nienawidził i dręczył?

Pomyśl o Strusi. Pomyśl o przysiędze złożonej Smoczyńcom. Pomyśl, co Cierń by chciała, żebyś zrobił. Pomyśl o tym, co zrobiłaby Pełnia.

Pomachał do obserwujących go smoków, rozłożył skrzydła i wzleciał ku pełnej mroku przeszłości, która w tej chwili zmieniła się w jego niepewną przyszłość.

Rozdział 6

W środku nocy, gdy lecieli, Ghibli poczuł w sakiewce drgnięcie tabliczki od Żółwia. Dmuchnął niewielkim płomieniem, by przeczytać wiadomość.

KINKAŻU JEST PRZYTOMNA I NIC JEJ NIE JEST. PROSZĘ, PRZEKAŻ TO TAMARYNIE. RANO MROCZNY PRZEŚLADOWCA ZABIERA PLEMIĘ DO DAWNEGO KRÓLESTWA NOCY.

A kilka chwil później:

WSZYSCY OPRÓCZ KINKAŻU SĄ ZDECYDOWANIE POD WPŁYWEM JEGO ZAKLĘCIA.

Kinkażu! Ghibli z radością zrobił salto w powietrzu. Nic jej nie było! Och, chciałby być teraz z powrotem na Jadeitowej Górze, powiedzieć o tym Tamarynie i Słonko i patrzeć na ich miny.

– Co tak fikasz po całym niebie? – zapytał Zima.

– Ech, bez powodu – odparł Ghibli, ukradkiem chowając tabliczkę. Chciał powiedzieć Zimie o Kinkażu… ale tak długo, jak przyjaciel był pod wpływem zaklęcia Mrocznego Prześladowcy, nie mógł mu powierzyć żadnych tajnych informacji, szczególnie tych powiązanych z Żółwiem. – Powiem ci, jak założysz jeden z moich kolczyków.

Zima wycelował w niego szponem.

– Osobliwy. Właśnie taki jesteś. – Uderzył mocniej skrzydłami, by wysunąć się na prowadzenie.

Wtedy do Ghibliego dotarła pozostała część wiadomości i w jednej chwili jego uniesienie zmieniło się w niepokój.

Rano Mroczny Prześladowca zabiera plemię. Co, jeśli odlecą, zanim Tsunami tam dotrze? Czy Pełnia poleci z nimi? Co, jeśli Tsunami nie zdoła przekazać kolczyków Pełni i Ukwiał?

Będzie musiała podążyć za nimi do dawnego królestwa… jeśli ktokolwiek zwróci uwagę, w którą stronę w ogóle będzie zmierzał Prześladowca. Nie do końca zachwyca mnie myśl o mocarnym smoku i jego obdarzonych mocami wyznawcach o wypranych mózgach, którzy znikają gdzieś we mgle.

Lecz jeśli ktoś zwróci na to uwagę, być może my też będziemy mogli się tam udać i uratować Jadeitową Górę przed wypełnieniem się proroctwa.

Rozmyślał nad tym i martwił się przez resztę nocy. Góry ustąpiły lasom, które później przeszły w piaszczyste wydmy. Już niemal świtało, gdy w końcu dostrzegli majaczące na pustyni przed nimi Skorpionie Gniazdo.

Gdy podlecieli bliżej, Zima uważnie przyglądał się miastu: rozciągającym się w różne strony uliczkom, namiotom, kolorowym ścianom z dywanów, ogniskom i rozpadającym się budowlom.

– To miasto wygląda… – Przez chwilę z wysiłkiem szukał właściwych słów.

– Uroczo? – podsunął mu Ghibli. – Malowniczo?

– Niehigienicznie – odpowiedział Zima.

– Jestem pewien, że miałeś na myśli „uroczo” – powiedział Ghibli. – Ekscytująco? Dziko! Niekonwencjonalnie!

Zima prychnął.

– Zaniedbanie.

– Och tak. To prawda – przyznał Ghibli. – Zdecydowanie nie jesteśmy zadbani.

– To jaki jest plan? – zapytał Zima. – Zaczekać do zapadnięcia ciemności, przemknąć pod murem, włamać się do domu twojego dziadka, znaleźć Strusię… Dlaczego kręcisz głową?

– Nie ma mowy o zakradnięciu się do domu mojego dziadka – wyjaśnił Ghibli. – To najlepiej ufortyfikowana budowla w Pyrrii.

– Wielce wątpię, czy cokolwiek tutaj mogłoby się równać z fortyfikacjami wokół pałacu królowej Lodowiec – stwierdził wyniośle Zima.

– I to w zabójczym sensie – ciągnął Ghibli. – Całe to miejsce jest usiane minami i pułapkami. Jeden zły krok i urywa ci stopę. Inny zły krok i… cześć, wita cię mnóstwo toporów. Dziadka nie interesuje łapanie intruzów i dawanie im nauczki, a jedynie zabicie ich, nim zobaczą jego skarb.

Zima uniósł brwi tak wysoko, że te niemal dotykały jego rogów.

– Naprawdę? – zapytał. – W takim razie jaki jest twój genialny plan?

Ghibli się skrzywił.

– Najpierw zebrać informacje. Dowiedzieć się, czy się zmienił przez ostatnie kilka lat. A potem… – Odetchnął głęboko. – Potem zapewne będę musiał z nim porozmawiać.

– Ach, teraz już rozumiem – powiedział Zima, kiwając głową. – Planujesz zirytować go tak bardzo, że postanowi cię udusić, a kiedy będzie tym zajęty, ja uratuję Strusię. Wchodzę w to. Szczególnie w tę część, kiedy jesteś duszony.

– Uważasz, że żartujesz – odparł Ghibli. – Ale właśnie tak to może się potoczyć.

Zlecieli w dół, kierując się ku wejściu do miasta. Które nie było nawet strzeżone, co Ghibli zakonotował z oburzeniem. Standardy wyraźnie upadły, odkąd Cierń i jej Smoczyńcy odeszli, by rządzić.

Po łuskach przebiegł mu dreszcz niepokoju. W tym życiu w Skorpionim Gnieździe zawsze były dwa światy: ten widzialny, którym Cierń rządziła z wielką siłą i mądrością, i ten podziemny, który trzymał się od niej z dala i ograniczał swoje nielegalne działania do minimum, dopóki ona była przy władzy.

Ale po tym, jak odeszła do pałacu… kto pilnował podziemia? Czy cokolwiek trzymało go w ryzach? Kto zajął jej miejsce?

Miał okropne przeczucie, kto to mógł być.

Skierowali się prosto do otwartej bramy, na ulicę pełną kramów, z których wiele było jeszcze zamkniętych o tak wczesnej porze. Z tych, które już otwarto, dochodziły zapachy poranka, a aromat pieczonych żuków i kawy mieszał się w powietrzu wieloma, wieloma o wiele mniej przyjemnymi woniami.

– To miejsce jest zupełnie odmienne od pałacu królowej Lodowiec – mruknął Zima, ostrożnie przechodząc obok śpiącego Piaskoskrzydłego, który na wpół leżał w rynsztoku, z ogonem owiniętym brudnym bandażem i postrzępionymi, pokrytymi ranami skrzydłami.

– Smoczyńcy nie zostawiliby go w ten sposób – powiedział Ghibli.

– Zostawili kogo? – zapytał Zima.

Ghibli spojrzał na niego z ukosa. Zastanawiał się, czy Lodoskrzydły książę w ogóle dostrzegał bezdomne smoki pod swoimi nogami, czy może były dla niego niczym niewygodny brud.

– U was też muszą być ranni żołnierze – odparł. – Czy w Królestwie Lodu wszyscy oni mają doskonałą opiekę?

Zima z zażenowaniem zmarszczył nos.

– Chyba tak – powiedział. – W każdym razie nie znajdują się w pałacu. I zdecydowanie nie są… cóż…

– W takim stanie jak te – zakpił z niego Ghibli, wskazując skrzydłem kolejną skuloną postać.

– Nie to chciałem powiedzieć – zaprotestował Zima. – Królestwo Lodu jest bardzo CZYSTE, to wszystko. Nigdzie nie mamy takich miejsc jak to. – Podskoczył, gdy trzy małe stworzenia przebiegły przez ulicę niemal pod jego szponami.

– Z tego, co wiesz, siostrzeńcze królowej Lodowiec.

– To prawda – powiedział niespodziewanie Zima. – Masz rację. Rzadko opuszczałem pałac. Może być wiele miejsc, których nie widziałem.

Ghibli zerknął na niego z boku. Być może Zima rzeczywiście się zmienił, i to nie tylko ze względu na zaklęcie Mrocznego Prześladowcy. Może był w nim rozsądny smok o otwartym umyśle, który tylko czekał, by nagle się ujawnić.

Miał ochotę powiedzieć coś o pałacach, siostrzeńcach królowej i nieskazitelnym życiu, lecz wtedy kątem oka dostrzegł przemykający za nimi cień.

– Nieważne – powiedział, przyśpieszając.

Nie potrzebował ściągać uwagi na królewski status Zimy; to i tak było już aż nazbyt oczywiste. Srebrzysty, nieskalany książę wyróżniał się tu niczym mała góra lodowa, która sturlała się z góry i pożeglowała brukowanymi ulicami. Im głębiej zapuszczali się w miasto, tym więcej ogonów wydawało się ich śledzić i tym bardziej rósł niepokój Ghibliego.

Być może błędem było zabranie ze sobą Zimy.

Obserwowanie przybyłych obcych było czymś normalnym w Skorpionim Gnieździe. Bycie śledzonym również nie było niczym niezwykłym; rozgrywka polowania na nowych przyjezdnych była zawsze zacięta.

Chociaż wcale nie jestem przyjezdny i powinni mnie rozpoznać, pomyślał Ghibli, ściągając brwi.

Dziwny był fakt, że długo byli śledzeni beż żadnych innych działań. Żadne urwisy przypadkowo nie kopnęły im piłki pod nogi, by odwrócić ich uwagę. Żaden drobny złodziej nie wpadł na nich po drodze. Nikt nawet nie próbował wszcząć kłótni, by sprawdzić, jak zareagują. Nie zbliżył się do nich absolutnie nikt. Czuł, że cienie ich tylko obserwują, a to już było dziwne dla Skorpioniego Gniazda.

Szli krętymi, pokrytymi kurzem uliczkami, zmierzając w stronę dzielnicy, której Ghibli unikał przez ostatnie dwa lata. Za każdym rogiem zalewała go nowa fala wspomnień. Ciężki, słodki zapach palącego się kadzidełka. Muchy nieustannie bzyczące nad stertą porzuconych szczątków zdobyczy. Najeżone kolcami kaktusy w glinianych, zwieszających się z okien donicach. Krwistoczerwone maźnięcia farby na ścianach, gdzie rywale zaznaczali swoje terytorium, a młode Smoczęta śmiało ich naśladowały.

A w końcu kamienny łuk, otwarta czarna brama i leżący za nią dziedziniec, na którym brat i siostra wiele razy omal go nie zabili.

Zawahał się, gdy stanęli w progu. Nie muszę wchodzić. Dziadka tu nie będzie. Będzie we własnym domu.

Ale matka…

Po tych wszystkich latach naprawdę myślał, że już o to nie dba. Lecz teraz szpony same zaczęły nieść go do przodu, prosto do chorego, niewygodnego, pełnego nadziei, okropnego domostwa, w którym dorastał.

Kiedy przeszli przez zniszczone podwórze, z gardła Zimy dobiegło szydercze prychnięcie, lecz Ghibli nie był w stanie się zatrzymać, by na nie zareagować. Pchnął drzwi prowadzące do domu i zawołał:

– Matko?!

– Och – powiedział Zima. – Mieszkałeś… tutaj? – Spojrzał na popękane płyty chodnikowe tak, jakby jeszcze bardziej go rozczarowały.

Nie mogę wejść do środka, uświadomił sobie Ghibli, a jego ciałem wstrząsnął dreszcz. Nie mogę pozwolić, by znów otoczyły mnie te ściany. Unoszący się w powietrzu zapach pieczonych nasion kolendry przywołał kolejną falę bolesnych wspomnień.

– Matko?! – zawołał ponownie.

Odpowiedziała mu długa, ciężka cisza, jak ta, którą znajduje się głęboko pod wydmami.

Nic jej nie jest, powiedział do siebie w duchu. Jest jednym z najmądrzejszych i najbardziej zabójczych smoków w Skorpionim Gnieździe. Kto niby dałby radę zbliżyć się do niej wystarczająco blisko, by ją skrzywdzić?

Dziadek, oczywiście. Ale on by tego nie zrobił.

– Matko? – spróbował znów.

– Nie ma jej tu – rozległ się za nim szyderczy głos.

Zima i Ghibli odwrócili się gwałtownie. Dwa smoki siedziały na murach dziedzińca, jeden po każdej stronie. Ich jadowite ogony zwieszały się niebezpiecznie blisko nich, a na ich podobnych pyskach malował się identyczny złośliwy zachwyt.

– Witaj, Sirocco – powiedział Ghibli, siląc się, by jego głos brzmiał spokojnie. – Grzechotnik, dawno się nie widzieliśmy. Wyglądasz… – nawet okrutniej niż kiedyś, pomyślał – …na starszą. Gdzie jest matka?

Zauważył, że przez te kilka lat, kiedy ich nie widział, jego brat i siostra dorobili się własnych tatuaży smoczych czaszek – trzy widniały na szyi Sirocco, a pięć schodziło w dół głowy Grzechotnik, niczym długi, makabryczny kolczyk. Istniała nikła nadzieja, że były tylko dekoracją i powstały, by zaimponować i pochlebić dziadkowi, lecz Ghibli był niemal pewien, że reprezentowały to samo, co u dziadka.

– Matka nie chce cię widzieć – powiedział Sirocco chrapliwym głosem.

– Ale dziadek jak najbardziej – dodała złowróżbnie śpiewnym tonem Grzechotnik.

– Lepiej przyjdź szybko i bez problemów – warknął Sirocco. – On nie lubi czekać.

– Albo mógłbyś wszcząć walkę – podsunęła Grzechotnik. – Myyyyyyy nie mamy nic przeciwko. – Wysunęła swój rozdwojony język w stronę Zimy. – Lubię walczyć z błyskotkami.

– Ach, dziadek – powiedział Ghibli, z całej siły starając się nie czuć, jakby znów miał dwa lata. Jakby zaraz miał być wbity w ziemię, a cały jego spryt nie mógł mu pomóc. Spojrzał na swoje nadgarstki. Mam przyjaciół animusów i magiczne bransolety. Nie jestem tym samym smokiem, którym kiedyś pomiatali. – Jak się miewa? Nadal jest jak beczka zagłady na czterech nogach?

– Chodź i sam się przekonaj – odparła Grzechotnik, wskazując końcem ogona bramę na końcu uliczki.

Ghibli kątem oka zauważył ściągnięte brwi Zimy, ale wzruszył ramionami. Przynajmniej tak dostaną się do ośrodka dziadka… chociaż nie mógł zagwarantować, że kiedykolwiek się z niego wydostaną.

Jego brat i siostra ruszyli ulicą, a Ghibli i Zima podążali tuż za nimi.

– To gdzie jest matka? – zapytał Ghibli.

– To tak jakby długa historia – odpowiedział Sirocco.

– Powiedzmy tylko, że nie była do końca sobą od chwili, kiedy nas porzuciłeś – syknęła z uśmieszkiem Grzechotnik.

– Co to ma znaczyć? – zapytał Ghibli, a myśli zaczęły wirować mu w głowie.

Matka żałuje, że pozwoliła mi odejść. Miałem rację, jednak naprawdę mnie kochała, pomyślał, po czym natychmiast dodał: Nie budź w sobie nadziei. Może była wściekła i czekała, żebym wrócił. Wtedy pozwoliłaby dziadkowi w końcu mnie zabić. I zaraz: Gdzie się podziały nasze cienie? Musieli śledzić nas na zlecenie dziadka. Wiedział, że przybędziemy. Ale skąd miałby wiedzieć? Czy Onyksa wiedziała, że przybędę po Strusię? Czy to wszystko była pułapka? I dalej: Jak powinienem to rozegrać? Udawać, że wróciłem, by ponownie połączyć się z rodziną? Z pewnością nawet przez chwilę w to nie uwierzą. Jaki jest najsprytniejszy sposób, by uwolnić Strusię i wydostać się stąd? (I czy matka dostrzeże, że jestem naprawdę mądry i uświadomi sobie, że jestem o wiele bardziej interesujący, niż kiedykolwiek myślała?).

– Zobaczysz – rzuciła śpiewnie Grzechotnik, gdy skręcili w uliczkę, która nagle wiodła w lewo, potem w prawo i kończyła się wysokim na sześć smoków murem.

Sirocco nacisnął jedną z cegieł w murze, chwycił odsłoniętą w ten sposób klamkę, po czym uchylił ukryte drzwi do domostwa dziadka.

Cierń nigdy się tu nie zapuszczała ani nie wysyłała tutaj swoich Smoczyńców. Dopóki Sęp trzymał się z dala od jej spraw i pozwalał jej rządzić miastem po swojemu, ona trzymała się z dala od niego. Dlatego nigdy nie widziała ogromnego bogactwa, jakie kryło się za tymi sekretnymi drzwiami – rozległego i okazałego kompleksu, jedynego miejsca z marmuru w pobliżu Skorpioniego Gniazda, które wprost ociekało złotem.

Ghibli widział je kilka razy, kiedy był młody, gdy jego i jego rodzeństwo wzywano na rodzinne posiłki podczas świąt. Teraz jednak wszystko wydawało się o wiele bardziej przesadne, jakby złoto i inne skarby pokryto kolejnymi pięcioma warstwami złota i skarbów. A może czas spędzony z Cierń sprawił, że przywykł do prostszego gustu. Teraz, kiedy patrzył na wysadzane szmaragdami drzwi albo wykonane z czarnych diamentów oczy wszystkich posągów, jedynym, co widział, było ogromne marnotrawstwo bogactwa, które mogło sprawić, że setkom smoków żyłoby się lepiej.

Zapewne nie miałbym kłopotów z Cierń za to, że coś bym stąd ukradł, pomyślał. Lecz gdyby ktokolwiek inny przyłapał go na okradaniu dziadka, karą byłaby pewna śmierć.

Gdy szli przez krzykliwie okazałe wnętrza, Ghibli czuł emanującą z Zimy niczym wystające z jego ciała ostre sople dezaprobatę.

Miał nadzieję, że przed dziadkiem Zima powstrzyma się od swoich aroganckich komentarzy. Miał nadzieję, że nie prowadzi przyjaciela w pułapkę. Miał nadzieję, że Sęp nie ośmieli się skrzywdzić księcia Lodoskrzydłych, gdyby ujawnienie tej informacji miało ocalić Zimę. (Sęp nie musiał wiedzieć, że był to zhańbiony, wygnany i rzekomo martwy książę).

Ghibli był wyczulony na każdą oznakę obecności Onyksy lub Strusi, lecz żadnej z nich nie dostrzegł. Ona musi gdzieś tu być.

Dotarli do pawilonu, którego podłogi i kolumny wyłożone były turkusowymi, złotymi i białymi płytkami, a sufit zdobiły lustra. Po czających się w pobliżu smokach Ghibli poznał, że właśnie tutaj będzie jego dziadek, jeszcze zanim dostrzegł długą szyję, zakrzywiony pysk i ciemne oczy Sępa błyszczące z podwyższenia w samym środku pawilonu.

– Ja zajmę się mówieniem – szepnął do Zimy.

– Zazwyczaj właśnie tak wygląda rozmowa z tobą – mruknął w odpowiedzi Zima.

Sęp dodał sporo nowych tatuaży do swojej kolekcji, przez co z daleka wyglądał jak gepard – bladożółty, lecz naznaczony na całym ciele czarnymi plamami. Miał na sobie czarną, wykończoną złotem pelerynę, którą złotymi łańcuchami udrapowano na całej długości jego skrzydeł. Szpony miał pokryte warstwą złota, a w jego uszach lśniły przypominające ogromne pająki kolczyki.

Nie podniósł wzroku na Ghibliego i Zimę. Jego oczy – podobnie jak oczy czterech innych smoków obok niego – skupione były na niewielkiej drewnianej budowli postawionej na podłodze tuż przed nim. Wyglądało to na niewielki labirynt. To jest mały labirynt, uświadomił sobie Ghibli, podchodząc bliżej. A wewnątrz znajdowały się dwa wyskrobki, które w panice biegały od jednego ślepego zaułka do drugiego.

O-o… Zimo, nie reaguj…

Zima gwałtownie nabrał powietrza w płuca, po czym ruszył do przodu. Ghibli zablokował mu drogę skrzydłami, lecz hałas sprawił, że Sęp podniósł wzrok.

– Ghibli – powiedział z pełnym satysfakcji uśmiechem. – Smok, na którego właśnie czekałem.

Rozdział 7

Sęp przesunął wzrokiem po Ghiblim i Zimie, błyskawicznie ich oceniając, po czym ponownie skupił się na krążących po labiryncie wyskrobkach.

– Milczcie jeszcze przez chwilę – powiedział. – Chcę się przekonać, kto wygra.

– A co wtedy z nimi zrobisz? – zapytał Zima gwałtownie.

Sęp powoli podniósł głowę i ponownie na niego spojrzał.

– Zjem przegranego – odpowiedział. – I zachowam zwycięzcę, by jutro zmierzył się z innym. Jestem ciekaw, czy potrafią się czegoś nauczyć.

– Potrafią! – zawołał Zima. – Są bardzo inteligentne. Zbyt inteligentne, by je zjeść. Pożarcie ich byłoby okrutne.

– Zimo, ciiii – syknął Ghibli.

– Cóż za kapryśnego przyjaciela przyprowadziłeś dla mojej rozrywki – powiedział Sęp do Ghibliego, po czym odwrócił się do Zimy. – Ależ się mylisz. Wszyscy się zgadzają, że nie są mądrzejsze od myszy. Gdybyś miał rację, smoki już by o tym wiedziały i nikt by nigdy nie jadł wyskrobków. A jednak jemy je cały czas. Wniosek: mylisz się.

– Ale… – zaczął Zima.

– To absolutnie normalne czuć, że twoje zwierzątko musi myśleć tak jak ty – powiedział Sęp, a protekcjonalność w jego głosie była tak gęsta, że Ghibli miał ochotę wytrzeć łuski piaskiem, by się jej pozbyć. – To przytrafiło się wielu smokom. Ruch Praw Wielbłądów. Iguany To Też Smoki. Ocalić Wyskrobki. Światowy Fundusz na rzecz Morsów. Wszystko to bardzo słodkie… i bardzo chybione. Zachowaj energię dla smoków, które ją docenią.

– Przestań się z nim kłócić – syknął Ghibli. Widział to już milion razy – sposób, w jaki Sęp miażdżył tych, którzy się z nim nie zgadzali… Albo, jeśli przeciwnik spierał się z nim zbyt długo, jak dziadek z radością zwykł kończyć te dyskusje zwyczajną przemocą.

– Zapłacę ci za nie – powiedział szybko Zima. Dwa wyskrobki w końcu się odnalazły i teraz jeden próbował podsadzić drugiego, by spojrzał ponad ścianami labiryntu. Dla Ghibliego zdecydowanie był to przejaw inteligencji. O wiele większej inteligencji niż ta, którą teraz prezentował Zima, to pewne. – Odkupię je od ciebie. Właściwie to szukam właśnie nowych zwierzątek.

– Och, doprawdy, książę Zimo? – zapytał Sęp, odchylając się na oparcie swojego pozłacanego tronu. – A jak dokładnie zamierzasz mi zapłacić, skoro twoja rodzina uważa, że nie żyjesz, a wszyscy lojalni przyjaciele odwrócili się od ciebie?

W zapadłej nagle ciszy Ghibli starał się zapanować nad oddechem. Zdołał już wyznaczyć cztery możliwe trasy ucieczki, lecz żadna z nich nie zadziała, jeśli zapomni o oddechu.

Sęp machnął na wyskrobki w labiryncie.

– Zabierzcie je – powiedział do dwóch smoków w pobliżu. – Moi goście i tak zrujnowali mój dzisiejszy eksperyment. Jutro spróbujemy jeszcze raz.

Smoki pokłoniły się, chwyciły przeciwne strony platformy z labiryntem i wynieśli ją, z wciąż uwięzionymi wewnątrz wyskrobkami.

Zima patrzył za nimi z przerażeniem, lecz Ghibli nie odrywał wzroku od dziadka. Skąd Sęp wiedział nie tylko to, kim jest Zima, ale i znał całą jego historię? Czyżby wieści tak szybko się rozeszły? Czy miał swoich szpiegów w plemieniu Lodoskrzydłych?

– Cóż, wnuku – powiedział Sęp rozkazująco. – Widzę, że tak jak wieluset Piaskoskrzydłych w całym królestwie, zdałeś sobie sprawę, że Cierń na wiele sposobów nie ma kwalifikacji, by być królową, i przybyłeś poprzysiąc swoją lojalność temu, komu faktycznie się ona należy.

W umyśle Ghibliego wybuchła wojna.

Graj tak, jak chce! Dowiedz się, czego tylko możesz! Przeżyj! – krzyczała jedna połowa, podczas gdy druga wrzeszczała: Nie, nie, nie, nigdy! NIE ZDRADZĘ JEJ.

– Wieluset Piaskoskrzydłych? – powtórzył, grając na czas.

– Och tak – powiedział Sęp. – Jej niegdysiejsza popularność, jakakolwiek była, leci na łeb na szyję. Wszyscy się zgadzają, że do tej pory była raczej bezużyteczna. Czy w królestwie cokolwiek się poprawiło? Niczyje życie się nie poprawiło, oprócz – oczywiście – jej własnych Smoczyńców, którzy teraz tarzają się w skarbach w jej pałacu. Jestem pewien, że sam to widziałeś. Obdarza bogactwem tych, którzy kłaniają się jej i jej pochlebiają, ale nie dba o nikogo innego.

Nie, pomyślał Ghibli z mocą. To ty tak robisz.

– A te tragiczne bombardowania, ech… – Cmoknął, sięgając po stojące obok daktyle. – Smoki umierają, a ona nic nie zrobiła w tej sprawie. Nie ma pojęcia, kto jest za to odpowiedzialny. Jeśli w ogóle ją to obchodzi. Ale mnie tak. Odnalazłem winowajców! Jestem jedynym, który może chronić nasze plemię!

– Wiesz, kto wywołuje pożary kaktusów? – zapytał Ghibli.

– Oczywiście, że wiem. – Sęp przechylił głowę do jednego z wartowników. – Wezwij naszego zaprzyjaźnionego informatora, dobrze?

Strażnik skinął głową i wyszedł do ogrodu.

– To naprawdę oburzające – powiedział Sęp, rozpierając się wygodnie. W jego pajęczych kolczykach odbiło się światło, przywodząc Ghibliemu na myśl ostre sztylety. – Każdy, absolutnie każdy, mówi teraz o tym, jak to Cierń nie potrafi zapewnić nam bezpieczeństwa. – Zaczął głośno przeżuwać daktyle. – Ale ja mogę to zrobić.

– Naprawdę? – zapytał Ghibli, dusząc w sobie gniew. – Jak?

– Założyłem własną prywatną milicję.

Końcem zanurzonego w złocie ogona postukał w metalową tablicę, na co po ogrodzie poniósł się dziwny, miedziany, podobny do grzmotu dźwięk. Zza każdego krzewu, z każdego cienia, z każdego rogu, z każdego dachu i szczytu drzewa napłynęła fala smoków. Ich pyski zakrywały czarne kaptury, a na piersiach wisiały złote medaliony, na których widniał symbol drapieżnego ptaka… Lub sępa, uświadomił sobie nagle Ghibli.

– Stanowimy w mieście nowe prawo i porządek, a wkrótce będziemy to robić w całym królestwie – powiedział Sęp. – Kazałem moim smokom przyjrzeć się tym rozdzierającym serce atakom i okropnemu bałaganowi, jaki Cierń zrobiła ze śledztwa. Odkryliśmy, kto jest odpowiedzialny za ataki, i sprawimy, że stanie on przed obliczem sprawiedliwości.

Gdy pojawiało się coraz więcej zakapturzonych postaci, cztery możliwe drogi ucieczki Ghibliego nagle stały się trzema, a potem przeszły w dwie… i obie były bardzo wątpliwe. Kim są te wszystkie smoki? – zastanawiał się. Jakim cudem jest tak wielu, którzy z własnej woli popierają dziadka i są gotowi czynić dla niego zło?

Sęp rozłożył skrzydła, jakby prezentował ogromną tacę z nowymi klejnotami.

– Nazywam ich moimi Szponami Mocy.

Obok Ghibliego Zima jakby odkaszlnął. Ghibli doskonale wiedział, o czym pomyślał.

Przepowiednia.

Od szponów ognia i mocy stroń.

Myślałem, że chodzi o smoka animusa… Ale co, jeśli to o sekretnej armii mojego dziadka?

– Zawsze myślałem, że Szpony Pokoju to zbyt wyszukana nazwa dla tej zdezorganizowanej zgrai mięczaków – powiedział Sęp. – Wiedziałem, że mogę poprawić zarówno koncept, jak i rzeczywistość. Ach, oto i on.

Strażnik wrócił, prowadząc smoka tak bardzo obwieszonego złotem, że nie od razu można było poznać, z którego wywodzi się plemienia. Złote łańcuchy otaczały jego szyję i zwieszały się z wymyślnej, wysadzanej rubinami tiary, która dotykała rzędów srebrnych, szmaragdowych i topazowych kolczyków w każdym uchu. Jego pierś pokrywała srebrna, wysadzana szafirami kolczuga, a złocisty jedwab okrywał skrzydła. Miał nawet opaskę na ogon, która wyszła z mody już wieki temu, gdyż trudno było z nią latać. Jego była złota i w kształcie smoczych szponów pokrywających każdy centymetr ogona, a na końcu każdego tego szpona lśnił szafir.

Ghibli nigdy nie widział smoka wyglądającego bardziej niedorzecznie. Spojrzał z ukosa na Zimę, którego mina wskazywała, że jego oczy mogą już nigdy nie wrócić do zdrowia. Jednak pod całym tym brokatem łuski smoka były zwyczajnie brązowe, a jego pysk był szeroki i płaski.

Błotoskrzydły? – pomyślał zdezorientowany Ghibli.

Sęp przez chwilę przyglądał się z zaciśniętymi zębami tej zmierzającej ku nim, pobrzękującej górze kosztowności. Ghibli zastanawiał się, czy dziadek był zły przez to, że Błotoskrzydły tak bardzo obnosił z się przeogromną łapówką, jaką musiał dostać.

A może dziadek po prostu nie lubi żadnego smoka, który ma na sobie więcej złota niż on.

– Jak tam twój namiot, Bogu? – zapytał z wymuszoną uprzejmością Sęp.

– O wiele lepszy od więziennej celi – odparł Bog wesoło, lecz w taki sposób, jakby recytował napisaną dla niego kwestię.

– Miałem nadzieję, że podzielisz się swoim wyznaniem z naszymi gośćmi – powiedział Sęp, wskazując skrzydłem Ghibliego i Zimę.

Bog podążył wzrokiem za jego ruchem. Spojrzał na nich i odskoczył gwałtownie, niemal potykając się o swoje łańcuchy i inne ozdoby, a na jego obliczu pojawiło się przerażenie. Wtedy pochylił głowę, odetchnął głęboko i po chwili znów podniósł wzrok, tym razem spokojnie i z uśmiechem.

O co tu chodzi? – zastanawiał się Ghibli.

– Oczywiście, panie – powiedział. – To Błotoskrzydłe atakowały Królestwo Piasku. Za wszystko są odpowiedzialni królowa Pardwa i Błotoskrzydłe.

Ghibli wpatrywał się w Boga, który wyraźnie unikał jego wzroku.

Nie. Nie wierzę w to. On kłamie… Ale dlaczego?

– Widzisz? – zapytał Sęp. – W przeciwieństwie do Cierń, ja przeprowadziłem śledztwo. W przeciwieństwie do Cierń, odnalazłem tych, którzy próbują nas skrzywdzić. I w przeciwieństwie do Cierń, mogę poprowadzić nas do zwycięstwa przeciwko naszemu wrogowi, razem z moimi Szponami Mocy.

Błotoskrzydły skinął głową, a jego łańcuchy zabrzęczały.

Dlaczego Bog to robi? – zastanawiał się Ghibli. Dla skarbów? Jak Sęp znalazł smoka, który w ten sposób zechciałby zdradzić swoje plemię? Błotoskrzydłego, który jest gotów kłamać, by poprowadzić nas na kolejną wojnę… jest gotów patrzeć na śmierć swoich pobratymców, tylko po to, by założyć kolejny kosztowny pierścień na szpon?

On kłamie… musi kłamać. Królowa Pardwa nie ma powodu nas atakować. Nie chciałaby kolejnej wojny.

– Widzisz? – zapytał Sęp protekcjonalnie. – Teraz już znamy prawdę, i to dzięki mnie. A jeśli mamy pokonać to wszechobecne Błotoskrzydłe zagrożenie, będziemy potrzebowali silniejszego przywódcy, takiego jak ja, a nie skorumpowanej, szukającej sławy kłamczuchy jak Cierń. Możesz odejść, Bogu.

Błotoskrzydły odszedł tak szybko, jak pozwalały mu na to pobrzękujące łańcuchy, podczas gdy Sęp podszedł do Ghibliego otoczony chmurą perfum.

– Jestem pewien, że się ze mną zgadzasz, skoro będziesz z nami pracować. Zjawiłeś się w samą porę.

Ghibli zdusił wściekłość.

Opanuj się. Zbierz informacje.

– A według ciebie co teraz zrobię?

– Najpierw powiesz mi wszystko, co wiesz o Cierń: jej pałacu, strażnikach i wszelkich słabościach… o wszystkim, co dobry szpieg dowiedziałby się w czasie, który z nią spędziłeś. Następnie nauczysz moje Szpony każdego hasła, jakiego mogą użyć, by dostać się do pałacu. A na koniec wrócisz do pałacu i do naszej fałszywej królowej, niosąc jej dar.

Ghibli wziął głęboki oddech, a po chwili wypuścił powietrze z płuc, a kiedy w końcu się odezwał, upewnił się, że jego głos nie drży z gniewu.

– Gdzie jest Strusia?

– Strusia… – powtórzył za nim Sęp. – Och, córka generała. Nic jej nie jest. Jest doskonale bezpieczna. Uwielbia tutaj być. Ze wszystkich miejsc do przetrzymywania w niewoli to jest najlepsze, oczywiście.

– Chcę ją zobaczyć.

– A ja chcę nowej królowej Piaskoskrzydłych – odparł Sęp. – Prawdziwej królowej, która utworzy szlaki handlowe, które zapewnią mi jeszcze większe bogactwo, i zmieni to miasto w kwitnącą metropolię. Jestem pewien, że potrafisz sobie wyobrazić, jakie będzie wspaniałe. Wszyscy twoi dawni przyjaciele, twoja rodzina, będą szczęśliwi i będą rządzić światem. Wykopiemy każdego, kto nie jest Piaskoskrzydłym, i rozprawimy się z mącicielami. To będzie widowiskowe.

– A ta nowa królowa Piaskoskrzydłych – zapytał sceptycznie Zima. – Kto to ma być? Iskra?

Ghibli spotkał Iskrę, jedyną żyjącą córkę królowej Oazy i jedyną z sióstr, która pozostała przy życiu po Wojnie o Sukcesję Piaskoskrzydłych. Cierń pozwoliła jej nadal mieszkać w pałacu tak długo, jak nie będzie się mieszać w sprawy królestwa. Iskra z radością na to przystała, podekscytowana powrotem do ciepła Piaskoskrzydłych po latach na wygnaniu w tundrze na granicy Królestwa Lodu. Jedyne, o co dbała, to by jej łuski były wypolerowane, a klejnoty lśniły. W ocenie Ghibliego Iskra była ucieleśnieniem głupoty. Była istnym przeciwieństwem zrównoważonej i pełnej empatii Cierń.

– Nie, nie – rzucił Sęp, marszcząc nos. – Nikt nie chce Iskry. Naprawdę nie słyszeliście plotek, moje smoczęta? Od miesięcy całe królestwo aż buzuje od pogłosek o tajemniczym spadkobiercy tronu Piaskoskrzydłych. Tym, o którym do niedawna jeszcze nikt nie wiedział. O wnuczce, która ledwie umknęła przed zabójczymi szponami królowej Oazy i od chwili wyklucia mieszkała w ukryciu. Smoczycy, w której żyłach – w przeciwieństwie do Cierń – płynie prawdziwie królewska krew…

– Onyksa – przerwał mu Ghibli, gdy ta myśl dotarła do niego równie nagle, jak wąż zatapiający zęby w jego szyi.

Sęp zamknął pysk, wytrącony z rytmu swojej dramatycznej przemowy.

– Oczywiście, że to ona… właśnie to knuła przez cały ten czas – powiedział Ghibli, a myśli pędziły mu w głowie. – Wnuczka królowej Oazy… Ale jak? Mogłaby być córką Żagwi lub Pożogi, wyniesioną przez zaufaną sługę, która wychowałaby ją w sekrecie. Tyle że Żagiew nigdy by nie spuściła z oczu potencjalnego zagrożenia, a Pożoga nie chciała mieć nic wspólnego z partnerami czy jajami.

Iskra ma między uszami mnóstwo pustego miejsca, ale pamiętałaby posiadanie smoczęcia, choćby dlatego, że noszenie go byłoby dla niej ogromnym utrudnieniem. Dlatego po wojnie wyruszyłaby na jego poszukiwanie, a tego nigdy nie zrobiła, więc potomek nie może być jej.

To zaś pozostawia tylko królewskich synów, a z tych tylko jeden miał romans na tyle poważny, że istniała możliwość, że razem uciekną. Tyle że jego miłość została rzekomo schwytana i zabita przez królową Oazę na krótko przed śmiercią samej królowej… A jeśli tak się nie stało, mogła uciec i mogłoby się wykluć smoczę, które byłoby dokładnie w wieku Onyksy. Dlatego Onyksa może kłamać, będąc fałszywą pretendentką do tronu, ale równie dobrze ta historia może być prawdziwa… A to by oznaczało, że jest córką księcia Żara, wnuczką królowej Oazy i bezpośrednią dziedziczką tronu Piaskoskrzydłych.

Nastąpiła chwila ciszy.

– Czasami twój mózg sprawia, że mój mózg paruje – powiedział Zima.

– Dobra robota – powiedział Sęp. – Zawsze podejrzewałem, że jesteś najbystrzejszym z potomstwa Kobry.

Grzechotnik warknęła z urazą, na co Sirocco przestał na chwilę skubać swoje szpony i rzucił:

– Co? Przecież nic nie zrobiłem! Co?

– Teraz w końcu możesz wykorzystywać swoją inteligencję w dobrych celach – powiedział Sęp. – W słusznej sprawie.

– Nie. – Ghibli wyprostował się i złożył skrzydła. Nie mogę kłamać w tej sprawie, uświadomił sobie. Nie jestem donosicielem. Nie zdradzę Cierń ani też nie będę udawał, że to robię. – Jestem lojalny królowej Cierń. I zawsze będę.

Sęp się skrzywił.

– Tak ci się wydaje – powiedział do wnuka. – Bo ukradła nam cię i wyprała ci mózg. Od lat nie myślisz samodzielnie. Robisz dokładnie to, co ci każe, i myślisz to, co każe ci myśleć. Nie należysz do siebie, wnuku. Wszyscy wiedzą, że jej grupa to w rzeczywistości sekta. I to jest prawda, zapytaj, kogo chcesz. Całe królestwo już wie, że Smoczyńcy to jej ślepi wyznawcy. A ty nie chcesz być ślepym wyznawcą, prawda, Ghibli? Nie chcesz myśleć sam za siebie?

– Właśnie myślę samodzielnie – odparł Ghibli, jeżąc łuski.

– W takim razie wróć myślami do swojej rodziny – powiedział Sęp podstępnie przyjaznym tonem. – Zanim Cierń cię zabrała, uwielbiałeś być jej członkiem. Nakarmiła cię mnóstwem kłamstw na nasz temat, prawda? Obróciła cię przeciwko twojej własnej rodzinie. Jaki przywódca tak postępuje? Nie pamiętasz zagadek, jakie razem rozwiązywaliśmy? Rodzinnych obiadów? Tego, jak przygotowywałem cię do przejęcia interesu, kiedy będziesz już starszy? To były szczęśliwe czasy.

Oczy Sępa przywodziły Ghibliemu na myśl Onyksowe Oko – nie były całe czarne, lecz czarne warstwami, jakby patrzyło się w najdłuższą, najgłębszą dziurę na świecie.

Jednakże Ghibli nie zamierzał pozwolić, by zwiodły go hipnotyczne oczy dziadka i jego pewność siebie. Kątem oka dostrzegał Grzechotnik i Sirocco, którzy wyraźnie przypominali mu o męce, jaką przechodził każdego dnia do chwili, kiedy Cierń go ocaliła.

– Wcale nie uwielbiam być częścią tej rodziny – powiedział zdecydowanie. – Oddaj nam Strusię, a odejdziemy i poproszę Cierń, by darowała ci życie.

– Bystry i uparty – powiedział Sęp w zamyśleniu, podchodząc bliżej. – Wiedziałem, że taki będziesz. Widzisz, moje niskie rangą wnuki, właśnie dlatego byłem tak niezadowolony z waszej matki, kiedy go straciła.

Grzechotnik syknęła i posłała Ghibliemu pełne nienawiści spojrzenie.

– Kto? – zapytał Sirocco. – My? Co znów zrobiłem?

– Ale być może teraz, kiedy do nas powrócił… jeśli naprawdę do nas powrócił… – powiedział gładko Sęp – …być może w końcu nadszedł czas, by w końcu zwolnić waszą matkę z jej kary.

– Kary? – Ghibli poczuł ściskanie w żołądku. Co on jej zrobił? To nie ma sensu. Ukarał ją za to, że się mnie pozbyła? Ale myślałem, że dziadek w ogóle nie chciał, by którekolwiek z nas przeżyło… prawda? – Gdzie ona jest?

– Chodźmy sprawdzić – powiedział Sęp i machnął skrzydłami. – Zostaw tu swojego kochającego wyskrobki księcia. – Ruszył jedną z ogrodowych ścieżek, nie upewniwszy się, że wnuk za nim podąży.

Ghibli się zawahał.

– Nic mi nie będzie – powiedział Zima znudzonym głosem. Okrążył miejsce na chłodnej marmurowej podłodze pawilonu i położył się, udając senność i obojętność. – Tylko nie zapominaj, że jesteśmy tu dla Strusi.

– W porządku – odparł Ghibli. – Postaraj się nie zapalić, kiedy mnie nie będzie.

– Jeden raz – westchnął Zima. – Jeden raz się podpaliłem.

Ghibli pośpieszył za dziadkiem, który już mówił, gdy do niego podbiegł. Czarna peleryna przesuwała się, wirując między jego skrzydłami i wokół ogona, rzucając złociste odbicia na marmurową ścieżkę.

– Zawsze lubiłem to słowo – mówił Sęp. – Loch. Looooch. Brzmi to o wiele przyjaźniej niż w rzeczywistości, jakbyś miał zjeść to na przyjęciu. Wiesz, co to jest?

Ghibli skinął głową, czując, że serce opadło mu do samego żołądka i teraz wybijało ogromne dziury w jego ściankach.

Chciałbym, żeby Pełnia tutaj była. Wszystko jest mniej okropne, kiedy z nią jestem. Ciekawe, czy gdyby odczytała myśli Sępa, dalej byłaby przekonana, że smoki są w głębi duszy dobre.

Byłaby wystarczająco odważna, by stawić mu czoło. I właśnie to muszę zrobić: zacisnąć szpony i trzymać głowę wysoko, jak zrobiłaby ona.

– Jesteśmy na miejscu – powiedział nagle Sęp, zatrzymując się na dziedzińcu otoczonym palmami, z których wszystkie były posadzone w ogromnych pozłacanych donicach.

Zdezorientowany Ghibli rozejrzał się dookoła. Z tego, co widział, dziedziniec był opuszczony. Wtedy przypomniał sobie znaczenie słowalochi spojrzał w dół.

W ziemi, w samym centrum kręgu z palm, znajdowała się zapadnia, na tyle duża, by przecisnął się przez nią średniej wielkości smok.

Ghibli podszedł do niej, w jednej chwili zlany potem.

Przez kraty w zapadni zobaczył głęboki szyb. W pierwszej chwili wydawało się, że nie ma końca, lecz kiedy jego oczy przywykły, dostrzegł bezkształtną postać i błysk patrzących na niego oczu.

Zbyt wielu oczu.

Z głębi dobiegł go plusk, a potem cichy syk.

– Matka tam jest? – zapytał Ghibli z niedowierzaniem.

– Och tak – odparł Sęp. – Ona, kilka krokodyli, sporo węży, prawdopodobnie szczur… albo nawet siedem, jeśli jeszcze nie zostały zjedzone… i zapomniałem, co jeszcze. Wrzucamy tam wszelkie obrzydlistwo, jakie tylko znajdziemy.

– Ghibli – dobiegł z dołu ochrypły głos.

– Matko! – zawołał Ghibli, chwytając za żelazne pręty. – Matko, jestem tutaj. Wydostanę cię stąd, obiecuję. – Gwałtownie obrócił się do dziadka. – Musisz ją stąd wypuścić.

– Cóż, to, mój drogi wnuku, w całości zależy od tego, co teraz zrobisz – powiedział Sęp.

Rozdział 8

To nie było więzienie, nie do końca, ale też nie typowy zamkowy loch. Zdecydowanie jednak nie był to loch z dostępem tylko przez zapadnię… a mimo to Ghibli nigdy nie czuł się bardziej uwięziony niż tego dnia, czekając na matkę w obserwatorium dziadka. Właściwie był to piękny budynek z czarnego marmuru, z kopułą wznoszącą się wyżej niż dachy wszystkich innych budynków w kompleksie. Wszędzie, niczym gwiazdy, lśniły diamenty, zainkrustowane na powierzchni kolumn i ścian. Na zewnątrz ściany budynku ozdobione były rzeźbami księżyca, od sierpa aż do pełni, których krawędzie wyłożono mlecznym kamieniem księżycowym.

Wewnątrz na podłodze rozłożono duże srebrne i czarne poduchy oraz miękkie granatowe dywany, na których smoki mogły się położyć i patrzeć w niebo. Po obu stronach kopuły teleskopy były wycelowane w jeden z księżyców, a na ścianach wisiały mapy nieba.

W innych okolicznościach Ghibli byłby zachwycony tym miejscem, jednak tu i teraz czuł niepokój. Wiedział, że to odtworzenie dawnego gwiezdnego obserwatorium w pałacu Piaskoskrzydłych – tego, którego nie używano od lat, jeszcze przed wojną. To zaś sprawiło, że zaczął się zastanawiać, jak długo już żyje jego dziadek i jak blisko był niegdyś związany z monarchią. Sprawiło, że zaczął myśleć o królowej Cierń, usiłującej ponownie poskładać królestwo, podczas gdy obok czaiło się niebezpieczeństwo w postaci Sępa i Onyksy.

I w końcu przywiodło mu na myśl Pełnię, której bardzo spodobałoby się to pomieszczenie – cały budynek zaprojektowany po to, by obserwować księżyc, dokładnie jak jej imię. Chciałby odtworzyć to miejsce na Jadeitowej Górze, by miały do niego dostęp smoki, które na pewno by je doceniły. Wątpił, by tutaj ktokolwiek często korzystał z obserwatorium, gdzie było tylko symbolem statusu.

Ghibli krążył pod kopułą, gdy słońce powoli przemierzało nieboskłon. Gdyby podniósł wzrok, zobaczyłby, jak pełznie, gdyż kopuła była otwarta na szczycie. Jednak celowo tego nie robił. Wiedział, że siedziało tam sześć zakapturzonych smoków, wpatrujących się w niego i Zimę.

W trakcie poranka nadeszła tylko jedna wiadomość od Żółwia i podobnie jak inne była niezwykle bogata w informacje:

KINKAŻU, PEŁNIA I JA PODĄŻAMY ZA MROCZNYM PRZEŚLADOWCĄ DO KRÓLESTWA NOCOSKRZYDŁYCH. MIEJMY NADZIEJĘ, ŻE SZYBKO WRÓCIMY DO SZKOŁY.

Ghibli cierpiał, jak nigdy pragnąc, by mógł być w dwóch miejscach jednocześnie. Ile Nocoskrzydłych wyruszyło z Mrocznym Prześladowcą? W którą stronę kierowały się do zaginionego miasta nocy? Jak się miała Pełnia; czy zaklęcie ją zmieniło? Czy Tsunami dotarła do nich z kolczykami, a jeśli tak, to czy Pełnia założyła jeden z nich? Dlaczego Żółw w ogóle nie wspominał o Tsunami? Czy Pełnia była bezpieczna? Co teraz robiła? O czym myślała? Czy naprawdę minęło dopiero półtora dnia, odkąd widział ją po raz ostatni? Dlaczego miał wrażenie, że minęło już kilka lat?

Chciał tylko na moment znaleźć się w tym samym pomieszczeniu, co ona, by ponownie swobodnie odetchnąć. Chciał tylko usłyszeć jej głos, jej śmiech i oddać jej serce. To wszystko.

Tęsknił za nią.

Jego lojalność względem Cierń i Smoczyńców, jego obietnica złożona rodzicom Strusi, jego powiązania z rodziną i to, co winien był matce… wszystko to go tutaj trzymało. Ale w każdej sekundzie myślał o Pełni.

Podobnie jak on, pomyślał, dostrzegając minę Zimy. Tak myślę.

Jestem pewien, że o niej myśli.

A o kim myśli ona?

Zapewne o nim.

– Czy ktokolwiek ci kiedyś powiedział, że przebywanie z tobą jest wyczerpujące? – zapytał Zima z jedwabnych poduszek. – Czy ty w ogóle potrafisz siedzieć nieruchomo?

– Dlaczego to tak długo trwa? – zapytał Ghibli. – Dziadek już kilka godzin temu powiedział, że przyprowadzi do nas matkę i Strusię. Co, jeśli któraś z nich jest ranna, a on nie chce, żebyśmy się o tym dowiedzieli? Albo co, jeśli właśnie tego chce: trzymać nas tutaj w pułapce? Pozbyć się mnie, kiedy będzie przejmował tron?

– Hmm, tak – odparł Zima. – Bo przedtem tylko ty go przed tym powstrzymywałeś. Pomińmy stu innych Smoczyńców, pałacową straż i armię Piaskoskrzydłych, którą Cierń dowodzi.

– Zastanawiam się, co pomyślą wszyscy w królestwie, kiedy się dowiedzą, że Onyksa jest wnuczką królowej Oazy – powiedział Ghibli, przeciągając końcem skrzydła po jednej ze ścian. – Smoki uwielbiają królewskie pochodzenie.

– A jeśli ktoś planuje wybuchy w królestwie… – zaczął Zima.

– Ktoś! – przerwał mu Ghibli z prychnięciem. – Ten ktoś to mój dziadek.

Zima spojrzał na niego, mrużąc oczy.

– Myślisz, że to Sęp stoi za eksplozjami? Zdaje się, że mówił, że prowadzi w ich sprawie śledztwo.

– Ależ oczywiście – powiedział Ghibli. – To najstarsza ze sztuczek. Potajemnie zrób coś okropnego, spraw, żeby twój przeciwnik wyglądał, jakby nie potrafił ochronić swoich ludzi, a potem włącz się i sam ich „ochroń”. Martwić należy się tym, że zapewne przekona wiele Piaskoskrzydłych, że należy wyruszyć na wojnę z Błotoskrzydłymi. A jestem pewien, że to nie ich wina, bez względu na to, co powiedział ten dziwny miłośnik złota. – Wyciągnął przed siebie ramię i popatrzył na bransolety pogody Ukwiał. – Może powinienem ich użyć, by nas stąd wydostać. – Na samą myśl o władaniu taką magią poczuł mrowienie w szponach.

– Cóż za dobrze przemyślany plan – powiedział Zima. – Błagam, sprowadź deszcz, żebyśmy mogli tutaj utonąć.

– Być może naprawdę intensywna burza odwróciłaby ich uwagę – rzucił Ghibli i z optymizmem zacisnął szpony.

– Nie. Będzie po prostu mokro – stwierdził Zima. – Wiem, że bardzo się ekscytujesz swoimi magicznymi zabawkami, ale postaraj się nie być absurdalny. Zachowaj je na czas, kiedy naprawdę okażą się przydatne.

Świst skrzydeł sprawił, że obaj podnieśli wzrok. Do kopuły zbliżyły się dwa smoki: Sęp, a zaraz za nim długa i szczupła postać jego matki.

Ghibli wstrzymał oddech. Kobra była równie piękna i zabójcza, jak w dniu, kiedy ją opuścił. Loch nie pozbawił jej niebezpiecznego błysku w oczach.

Może jednak zmieniła się jej mina, kiedy na niego patrzyła. Być może to sobie wyobrażał, ale wyglądała nieco mniej w stylu „zejdź mi z drogi, robalu, zanim cię rozgniotę”, a nieco bardziej: „to MOJE smoczę”.

Smoki wylądowały na podłodze i Kobra podeszła do Ghibliego. Jej ogon powoli poruszał się to w jedną, to w drugą stronę.

– W końcu do nas wróciłeś – powiedziała. – Trochę ci to zajęło.

– Przepraszam… Gdybym wiedział, że zostaniesz tak ukarana… – powiedział, lecz zaraz się zawahał. – Zostałaś ukarana? Na cały ten czas? Przeze mnie?

– Przez jej własny błąd – powiedział Sęp. – Wiedziała, że pragnąłem spadkobiercy mojej organizacji. Powiedziałem jej, że ma się nie pozbywać ani nie zabijać żadnego z was. Wiedziała, że poniesie konsekwencje za to, że pozwoliła Cierń cię zabrać… ze wszystkich smoków, ta nijaka karierowiczka!

Kobra skinęła głową.

– Tak. To mój błąd – powtórzyła jak echo.

Ghibliemu wirowało w głowie. Zawsze myślał, że Kobra utrzymywała ich przy życiu wbrew życzeniom dziadka, a nie ze względu na nie. Rozumienie własnego dzieciństwa rozmyło mu się przed oczami niczym miraż na pustyni.

– Pójdę po tę drugą – powiedział Sęp. – Dam waszej dwójce szansę nadrobić zaległości. – Ponownie wzbił się w niebo.

Kobra podeszła do Ghibliego, zmuszając go do cofnięcia się na oświetlony promieniami słońca środek pomieszczenia, po czym przyjrzała mu się uważnie od rogów aż po koniec ogona, jakby był przyczepą do wynajęcia, której Cierń przypadkiem nie uszkodziła.

– Hmm – powiedziała, stukając lekko w bliznę na jego pysku. – Nieporadność czy rana wojenna?

– To twoje dzieło – przypomniał jej.

– Och – powiedziała sceptycznie. Pazurem uniosła jego głowę i spojrzała mu w oczy. – Cóż, wyglądasz na nieco silniejszego. Być może przydasz się dziadkowi… i może nawet bardziej, niż gdybym cię wtedy zatrzymała. W zależności od tego, ile informacji tutaj masz. – Stuknęła raz w jego czaszkę, po czym strzepnęła mu piasek z ramion.

– No, teraz trochę lepiej – powiedziała, po czym zerknęła na Zimę. – Nie mogłeś się wykąpać przed przylotem? Wyglądasz na zaniedbanego przy tym lśniącym stworzeniu.

Z pewnością, pomyślał Ghibli. W innym miejscu na ziemi ta myśl nawet nie powstałaby mu w głowie, lecz tutaj, pod uważnym spojrzeniem matki, do głębi poczuł, jak mało był błyszczący, i mimowolnie pomyślał, że Pełnia musiała widzieć go tak samo.

– Nieważne – powiedziała Kobra, obejmując go skrzydłem. Jej oddech pachniał kolendrą, zupełnie jak dawniej. – Cieszę się, że wróciłeś.

Matka Ghibliego nigdy nie otaczała jego ramion skrzydłem. Strzepywanie piasku z ramion było znajome – robiła tak za każdym razem, kiedy dziadek do nich przychodził. Lecz ten lekki, opiekuńczy gest pojawił się znikąd.

Naprawdę za mną tęskniła. Naprawdę mnie kocha, pomyślał mimowolnie. W jednej chwili jego szpony wydały mu się dziwne, a serce tak oszołomione, jakby znów miał zaledwie trzy lata.

– Przedstaw mnie swojemu lśniącemu towarzyszowi – zasugerowała Kobra.

– To Zima – powiedział Ghibli, wskazując ogonem Lodoskrzydłego. – Cały czas staram się go pozbyć, ale wszędzie za mną łazi. Tak jak małpa, która nie chciała ode mnie odejść, pamiętasz? – Zawahał się, przypominając sobie, że chciał zatrzymać tę małpę jako swoje zwierzątko, lecz Kobra zamiast tego postanowiła ją zjeść.

Zostań w teraźniejszości. Nie pozwól, żeby wessała cię przeszłość. Zmusił się, by skoncentrować się na Zimie, jakby przyjaciel był nicią podczas burzy piaskowej, która mogła pomóc mu wrócić do samego siebie.

– To nawet urocze. Jest moim największym fanem – dokończył.

– Ha! – rzucił Zima. – To dobre! Ha, ha, ha! Nie wierz w ani jedno jego słowo! Nie znoszę go!

– Pewnego dnia zapewne skończymy, biorąc ślub – powiedział Ghibli.

Jedyną odpowiedzią Zimy było prychnięcie tak silne, że niemal się przewrócił.

Kobra uniosła brwi.

– Cóż, to z pewnością zwróciłoby uwagę twojego dziadka – powiedziała. – Poślubienie Lodoskrzydłego. – Postukała szponami, po czym powiedziała zamyślona: – Zawsze był zainteresowany sojuszem biznesowym z tym plemieniem.

Ghibli zamrugał, patrząc na matkę.

Naprawdę traktuje mnie poważnie? Czy z jakiegoś powodu tylko udaje? Czy tylko prowadzi rozmowę, a w rzeczywistości rozmyśla o czymś innym, jak na przykład wieloletnie uwięzienie w lochu dziadka? Czy może naprawdę uważa, że poślubienie Lodoskrzydłego przyniosłoby korzyści rodzinie?

Pamiętał inną rodzinę, z ich silną wrogością do innych plemion, ale może wiele rzeczy się zmieniło. Może pokój sprawił, że inne plemiona zmieniły się z wrogów w potencjalne garnce ze złotem.

– Zamierzasz pomóc dziadkowi? – zapytała nagle Kobra, patrząc Ghibliemu w oczy.

Pierwszy odwrócił wzrok.

– Nie mogę. Chce poznać wszystkie sekrety Cierń, a ja nigdy bym… nie jestem takim smokiem.

– Właśnie to mu powiedziałam – odparła. – Powiedziałam, że tego nie zrobisz… nawet dla mnie. Nawet gdyby to znaczyło… Cóż, to bez znaczenia.

– Znajdę inny sposób, żeby ci pomóc – zapewnił ją Ghibli. – Jeśli ją poproszę, Cierń wyśle tutaj swoją armię, żeby cię odbić. Jestem tego pewien.

– Mam lepszy pomysł – wyszeptała Kobra. – Zabierz mnie ze sobą. Uciekniemy. Dzisiaj.

Ghibli wpatrywał się w jej oblicze, po czym podniósł wzrok na strażników nad nimi.

– Jak? – zapytał również szeptem.

– Jestem zabójczynią, pamiętasz? Tak między nami dwojgiem, myślę, że razem przechytrzymy mojego ojca.

Ghibli zastanawiał się przez chwilę, a po głowie krążyło mu milion myśli.

– W porządku. – Odsunął się od niej o krok. – Ale musimy zabrać ze sobą Strusię.

Kobra zmrużyła oczy, ale skinęła głową.

– Ciii – syknęła. – Już tu są.

Miała rację. Sęp ponownie zniżał lot, tym razem w towarzystwie dwóch innych smoków: smukłej, ozdobionej czarnymi diamentami Onyksy, a obok niej drobnej Strusi.

– Ghibli! – zawołała Strusia.

Zleciała ze szczytu kopuły prosto w jego ramiona, a on złapał ją, promieniejąc z radości. Nic jej nie było. Nie była ranna. Ostatecznie nie zawiódł Sześcioszpona i Rozjarzki.

– Hej – powiedział, przytulając ją. – Przez ciebie trochę się martwiłem.

– Cóż, Onyksa powiedziała, że królowa Cierń przysłała jej wiadomość, że wzywa nas do siebie. Pomyślałam wtedy: „Wow, to niesamowite”, ale wiesz co, Ghibli? To okazało się KŁAMSTWEM! Ona mnie OKŁAMAŁA! Dlaczego to ZROBIŁA? – Strusia posłała Onyksie pełne urazy spojrzenie. – I byłyśmy już w połowie drogi do pałacu, kiedy nagle pojawił się TEN gość, razem z jakimiś OSIEMDZIESIĘCIOMA upiornymi smokami w kapturach! Kazali nam przylecieć właśnie tutaj, chociaż byłam całkiem pewna, że Cierń tutaj nie będzie. I miałam rację, ale wtedy powiedzieli, że nie mogę stąd odlecieć, i w końcu dotarło do mnie, że Onyksa z nimi PRACUJE, a wtedy pomyślałam: AAAACH NIE, znów jestem głupią ZAKŁADNICZKĄ, prawda? – Chwyciła go za szpony. – Ghibli, nie podoba mi się bycie zakładniczką. Czy możemy dźgnąć te wszystkie smoki w pyski, żeby żaden więcej nie pomyślał, że nadaję się na dobrą zakładniczkę? A potem może będę musiała zjeść wszystkie wielbłądy Pyrrii, żeby stać się naprawdę wielką; założę się, że to też by pomogło. Superwielka Strusia: Najgorsza Zakładniczka w Dziejach. O taki wygląd poproszę.

– Na pewno możemy nad tym popracować – obiecał Ghibli. – Ale czy nic ci nie jest?

– Jestem oburzona, ale nietknięta – powiedziała Strusia z dumą.

Widział, że robiła dobrą minę do złej gry i była bardziej przerażona, niż kiedykolwiek chciałaby przyznać, ale też, że była gotowa być silna i mógł na nią liczyć.

– Urocze – przerwał im Sęp. – Masz, czego chciałeś. Teraz podyskutujmy nad tym, czego ja chcę.

– Chyba raczej, czego ja chcę – powiedziała zimno Onyksa. – Czyli tronu.

– Dlaczego nie rzucisz wyzwania królowej Cierń? – zapytał ją Ghibli. – Skoro jesteś taka pewna, że tron powinien być twój?

– Taki na początku był mój plan. – Posłała Sępowi znaczące spojrzenie. – Ale ktoś mi powiedział, że nigdy nie uda mi się dotrzeć do pałacu, by rzucić to wyzwanie. Ktoś przekonał mnie, że mój plan wyjdzie lepiej, jeśli najpierw rozsiejemy trochę plotek. Ktoś pomyślał, że świetnym pomysłem będzie, jeśli ukryję się na jakiś czas w idiotycznej pacyfistycznej szkole, żebym mogła dowiedzieć się więcej o córce królowej.

– O Córce Cierń? O Słonku? – zapytała Strusia.

Coś działo się na zewnątrz. Ghibli nadstawił uszu w stronę szczytu kopuły. Jakieś zamieszanie w ogrodzie. Jeden z zakapturzonych strażników odleciał, prawdopodobnie, żeby sprawdzić, co to było. Sęp również przechylił głowę i zaczął nasłuchiwać. Napotkał wzrok Ghibliego i uśmiechnął się, jakby chciał powiedzieć: „Widzisz, jacy jesteśmy do siebie podobni? Jako jedyni cokolwiek zauważyliśmy”.

– Myślałam, że będzie kolejną pretendentką do tronu – ciągnęła Onyksa, nadal mówiąc o Słonko. Przewróciła oczami i buchnęła z pyska niewielkim płomieniem. – Ale nigdy nie spotkałam mniej ambitnej smoczycy. Żadnego zainteresowania zabiciem własnej matki. I tak zajęta tą cholerną szkołą… nigdy nie zbliżyłabym się do niej na tyle, by dowiedzieć się czegokolwiek przydatnego. W końcu zdecydowałam, że mam dosyć. Chaos, który zapanował po pojawieniu się tego gigantycznego Nocoskrzydłego, wywołał wystarczające zamieszanie, by udało mi się porwać tę małą idiotkę. Byłaby idealną kartą przetargową, bym dostała się za bramy pałacu i wyminęła jej ojca, a potem zabiła Cierń we śnie. Ale nie. Najwyraźniej muszę znów czekać, aż jakiś inny pokręcony plan nabierze kształtu.

– Wiem, że robisz się niecierpliwa – powiedział Sęp. – Ale udany plan zawsze trochę trwa.

Rozległ się huk i z zewnątrz dobiegły zduszone okrzyki. Teraz wszyscy już spojrzeli w niebo.

– Co się dzieje? – warknął Sęp do zakapturzonych postaci.

– Ktoś próbuje się z tobą zobaczyć, panie – odpowiedziała jedna ze Szponów. – Nie przyjmuje odmowy. Już oderwało mu w wybuchu kawałek ogona, kiedy starał się tu przedostać, ale nadal jest zdecydowany, chociaż krwawi i takie tam.

– Na wielkie węże – powiedział Sęp spokojnie. – Skoro jest taki uparty, to może mu się przyjrzyjmy.

– Tak, panie – odparła strażniczka, kłaniając się.

Odleciała, by wrócić kilka minut później, razem z trzema innymi Szponami eskortując nieznajomego smoka. Dwoje wartowników miało rozerwane i odrzucone na plecy kaptury, a trzeci ranę na boku, lecz nowo przybyły był w o wiele gorszym stanie: krwawił z kilku ran, a jego ogon kończył się krwawą miazgą, zamiast jadowego kolca Piaskoskrzydłych.

– Panie! – zawołał, gdy tylko dostrzegł Sępa. – Mam dla ciebie pilną wiadomość! Nie wolno mi się zatrzymać, odpocząć ani zrobić nic innego, dopóki ci jej nie dostarczę! – Opadł na marmurową podłogę, gdy strażnicy upuścili go przed Sępem.

– Intrygujące – powiedział Sęp. – Kontynuuj.

– Nocoskrzydłe mają nowego króla – rzucił smok bez tchu. – Ogromnego smoka, największego, jakiegokolwiek widziano. Schwytał nas w lesie deszczowym, razem z innymi czterema smokami. Jednak przysłał mnie, bym ci przekazał, że to nie jest odpowiedni czas na zabicie królowej Glorii. Powiedział, że wie o twoim planie zastąpienia królowej Cierń i pomoże ci w tym, jeśli ty pomożesz jemu. Powiedział, że wkrótce się z tobą skontaktuje i masz nie robić nic, dopóki nie prześle ci dalszych instrukcji. – Ostatnie zdanie smok wydyszał jednym tchem, po czym odetchnął, zamknął oczy i padł nieprzytomny u stóp Sępa.

Ghibli obrócił się gwałtownie do Zimy. To był dowód! Dowód, że Mroczny Prześladowca działał przeciwko swoim sojusznikom… że nie można mu ufać. Z pewnością Zima zobaczy go teraz takim, jakim jest naprawdę.

Jednakże Lodoskrzydły książę wydawał się nieporuszony. Przyglądał się Sępowi z uprzejmą ciekawością, ale z pewnością nie wyglądał na kogoś, kto właśnie usłyszał tak ogromną rewelację.

Sęp, z drugiej strony, wyglądał właśnie tak. Wpatrywał się w nieprzytomnego posłańca, poruszając ogonem w taki sposób, że jego peleryna z szelestem przesuwała się po podłodze.

– Nowy… król Nocoskrzydłych? – powtórzył powoli.

– To musi być ten wielki typ, o którym ci opowiadałam – powiedziała Onyksa ze wzruszeniem ramion.

– Ale… król? – zapytał Sęp. – Nocoskrzydłe się na to zgodziły? Królowa Gloria tak po prostu… je oddała? Królowi?

– A niby dlaczego chciałaby je mieć? – rzuciła Onyksa. – To zgraja kłamliwych zrzęd. Ja też bym się ich pozbyła. Skupiłabym się na moim plemieniu.

– Twoim plemieniu… – powiedział Sęp i w jednej chwili Ghibli domyślił się, co mu chodziło po głowie.

Skoro jedno plemię miało króla, to dlaczego nie inne? Po co mieć władzę w ukryciu, kiedy mogło się ją dzierżyć jawnie?

Po co zawracać sobie głowę posadzeniem na tronie Onyksy… skoro być może nareszcie nadszedł czas na Piaskoskrzydłego króla?

Było naprawdę źle, źle, źle, źle, źle. Knucie Sępa było wystarczająco straszne. Jego otwarte sięgnięcie po tron będzie jednak nowym rodzajem zagrożenia dla królowej Cierń. Szczególnie, jeśli współpracował z Mrocznym Prześladowcą, by osiągnąć swój cel.

Ghibli poczuł mdłości. Z magią Mrocznego Prześladowcy będą mogli w każdej chwili zabić Cierń, z każdego miejsca w Pyrrii i to zaledwie jedną myślą.

Muszę go jej dać. Natychmiast muszę dostarczyć jej jeden z kolczyków. Nie mogę czekać ani chwili dłużej.

– Zaniosę twój dar królowej Cierń – wypalił. – Tak, jak tego chciałeś. Cokolwiek to jest. Zrobię to jeszcze dzisiaj, jeśli tylko pozwolisz Strusi i Kobrze polecieć ze mną.

Sęp rzucił mu uśmiech, który mówił: „Widzę, że mnie przejrzałeś”.

– Och, ale ja nie tylko tego chcę – powiedział. – Pamiętasz? Najpierw wyjawisz mi wszystkie sekrety Cierń. Hasła. Umiejscowienie tajnych skarbców. Najbliżsi sojusznicy. I jak ich wszystkich zabić.

Strusia westchnęła i trąciła Ghibliego w ramię.

– Nie zrobisz tego! Nie możesz!

Sęp zdjął pusty zwój ze stojaka pod wiszącą na ścianie mapą nieba, po czym rozwinął go na podłodze przed Ghiblim i przytrzymał narożniki poduszkami i kałamarzem.

– Możesz zaczynać – powiedział. – Nie śpiesz się. Wygląda na to, że czekam na… instrukcje. – Skrzywił się lekko na te słowa. Był to nieznaczny grymas, lecz Ghibli go dostrzegł i poczuł cień nadziei, że Sęp i Mroczny Prześladowca mogą nie okazać się tak dobranymi wspólnikami, za jakich mogliby się uważać.

– Moglibyśmy wykorzystać pomoc tego dużego Nocoskrzydłego – powiedziała Onyksa z zamyśleniem. – To znaczy… on posiada magię. Potrafi czytać w myślach. Widzi przyszłość. To przydatne, gdyby był po naszej stronie.

– W rzeczy samej – zgodził się Sęp, wyciągając skrzydło w stronę szczeliny w kopule. – Chodźmy przedyskutować, jak bardzo przydatne.

Szpony podniosły nieprzytomnego smoka, pozostawiając Ghibliego ze Strusią, Kobrą i Zimą. I pięcioma innymi strażnikami, którzy nas obserwują, przypomniał sobie.

– Nawet o tym nie myśl, Ghibli – zagroziła Strusia, obnażając zęby. – Powstrzymam cię. Spalę ten zwój na popiół! Roar! – Z jej pyska buchnął niewielki płomień, podpalając niewielki dywan.

Zima pochylił się i zionął lodowym oddechem, by ugasić pożar.

– Prześpię się trochę – powiedział do Ghibliego. – Z nadzieją, że będziemy tutaj jeszcze tylko chwilę.

– Dobry pomysł – odparł Ghibli, przesuwając w jego stronę jedną z jedwabnych poduszek.

Zima zawlókł poduchę do odległego kąta i rozłożył się na niej. Wkrótce jego kolce zaczęły lekko postukiwać, a klatka piersiowa unosić się miarowo.

– Nie zamierzam nic Sępowi wyjawić – wyszeptał Ghibli. – Ale jeśli tego nie zrobię, będziemy musieli znaleźć inną drogę ucieczki.

– Udawaj, że zaczynasz pisać. – Kobra przeszła obok niego. – Ja poszukam broni.

Oczy Strusi nagle rozbłysły.

– Ja mam jedną! – wyszeptała.

Przywarła do boku Ghibliego, udając, że czyta, co napisał, i machnęła ogonem. Wtedy zobaczyli, że przez cały czas zaginała kolec jadowy, ukrywając pod nim coś małego. Kiedy wypuściła przedmiot, Ghibli dostrzegł krew w miejscu, w którym ją zadrapał.

– Ukradłam to mojemu strażnikowi – wyszeptała, po czym ukryła przedmiot pod jedną z poduszek i przesunęła w stronę Ghibliego.

Był to niewielki dysk z ostrą krawędzią i o bardzo złowrogim wyglądzie. Ghibli widział podobne na rynku, w zbrojowni matki i wśród Smoczyńców, lecz sam rzadko kiedy nim ćwiczył.

– Czakram – wyszeptała Kobra, pochylając się nad ramieniem Ghibliego. – Bądź tutaj bardziej konkretny – rzuciła głośniej ze względu na strażników i wskazała na jakieś miejsce na zwoju, jednocześnie przykrywając dysk szponami. – Twój dziadek będzie chciał wiedzieć, ilu dokładnie doradców przychodzi na poranne spotkania z królową.

Ghibli spojrzał na zwój, który zapełniał słowami:Jest wielu lojalnych Smoczyńców. Tak wielu lojalnych Smoczyńców. Mnóstwo, mnóstwo, mnóstwo, mnóstwo i mnóstwo smoków, które uważają, że królowa Cierń jest wspaniała. Bo taka jest.

– Mogę powalić tym jednego ze strażników… – szepnęła Kobra – …ale pozostaje jeszcze czworo.

– Jeśli uda ci się odwrócić uwagę Szponów, mogę stworzyć więcej czakramów – zaproponował Ghibli. Wyjął z sakiewki fragmenty misy Żółwia, szybko ukrył pod jedną z poduch i połączył obie części. Wtedy skinął głową do matki.

– Czy twoje pismo aż tak pogorszyło się od czasu, kiedy byłeś smoczęciem? – rzuciła, brzmiąc przerażająco podobnie do matki, którą pamiętał. Wyrwała mu zwój ze szponów (przy okazji upuszczając czakram do miski) i wpatrując się w niego, zaczęła szybko krążyć po pomieszczeniu, aż w końcu zasłoniła go przed wzrokiem strażników. – A twoja pisownia jest potworna. Który szanujący się Piaskoskrzydły nie potrafi przeliterowaćkapibara? Przysięgam, odkąd cię sprzedałam, stałeś się jeszcze głupszy.

Ghibli wiedział, że tylko robiła scenę i nic z tego nie mówiła poważnie. Mimo to nadal trudno mu było zdusić w sobie potrzebę obrony (Wcale nie chciałem pisaćkapibara! Moja pisownia jest poprawna! Inne smoki wiedzą, co mam na myśli!). Pochylił się nad miską i szepnął:

– Dwa razy tyle, proszę. Dwa razy tyle, proszę. Dwa razy tyle, proszę. – W misce zalśniło osiem groźnie wyglądających dysków.

Strusia wytrzeszczyła oczy na widok pełnej miski, a potem przeniosła wzrok na Ghibliego.

– Jak to zrobiłeś? – wykrztusiła z zachwytem. – Jesteś magiczny?

Z żalem pokręcił głową.

– Ja nie – powiedział. – Ktoś inny.

W wolnej chwili ponownie sprawdził tabliczkę. Nadal pusta. Co robił Żółw? Czy przydarzyło mu się coś okropnego? Czy zapomniał, że on czeka tutaj na wieści?

Strusia rozłożyła lekko skrzydło, by Ghibli mógł ukryć pod nim misę z bronią.

– Postaraj się bardziej! – warknęła Kobra, stając przed Ghiblim i zwijając zwój. – Pamiętaj, że twój dziadek ma bardzo wysokie standardy. Chce znać każdy szczegół. POPRAWNIE przeliterowany. – Ponownie usiadła za nim, wyglądając w każdym calu jak pilnująca poprawnej gramatyki matka, jaką spodziewaliby się zobaczyć strażnicy.

– Naprawdę imponujące – szepnęła, gdy Strusia odchyliła skrzydła, by pokazać jej misę z czakramami. – Teraz tylko czekamy, aż zapadnie ciemność… i uciekniemy.

Rozdział 9

Plask!

Plask!

Plask!

Kobra wyrzuciła trzy czakramy jednocześnie – dwa szponami i jeden ogonem – a chwilę później wszystkie trafiły trzech Szponów prosto w gardła, przecinając im struny głosowe i zabijając na miejscu.

Zaledwie sekundę później sięgnęła po kolejne dyski i natychmiast je wyrzuciła, a pozostali dwaj strażnicy nie mieli nawet czasu, by się odwrócić. Cała piątka spadła z dachu kopuły do obserwatorium, a ich peleryny wybrzuszyły się przy tym jak baldachimy.

Ghibli spojrzał w teraz już czyste niebo, usiane migotliwą mgłą galaktyk. Na szczęście żaden z księżyców nie był dzisiaj w pełni. Oni również mieli szczęście, że Sęp jeszcze nie wrócił, by sprawdzić zapis zwoju i że nie był świadomy, że Ghibli gra na zwłokę. (Przykład:I jest tam pałac, który niegdyś był twierdzą Pożogi. Jest duży, wow, tak duży, jak… naprawdę duży, po prostu największy. Zdecydowanie nie jest to miejsce, do którego łatwo się włamać. To znaczy… ma ściany… i jest taki ogromny…). Być może strażnicy, którzy o zmierzchu zastąpili dotychczasowych wartowników, donieśli, że Ghibli pilnie pracuje, i to Sępowi wystarczyło.

Pochylił się szybko nad powalonymi Szponami i ściągnął im kaptury. Jeden podał Kobrze, jeden Strusi, a ostatni sam przeciągnął sobie przez głowę.

Zima był beznadziejny. Zbyt oczywiste było to, że jest migoczącym Lodoskrzydłym i wykluczone, by mógł uchodzić za Szpona Mocy. Gdyby ktokolwiek ich zatrzymał, będą musieli udawać, że jest więźniem.

– Trzymajcie się blisko mnie – powiedziała Kobra. – Nie dotykajcie niczego ani nie nadepnijcie na nic, jeśli możecie tego uniknąć.

– Czy pułapki i teren nie będą się różniły od tego, co pamiętasz? – zapytał ją Ghibli. – Skoro byłaś tak długo więziona?

– Znam sztuczki mojego ojca – powiedziała ponuro. – Przy mnie będziecie bezpieczni.

Zapewni mi bezpieczeństwo. Ochroni mnie. Bo mnie kocha.

Ghibli otrząsnął się i ruszył za nią na dach, na którym położyli się płasko, by ześlizgnąć się po zewnętrznej stronie, wypatrując kolejnych straży. Strusia trzymała się tuż za Ghiblim, a za nią podążał Zima. W nocnym powietrzu unosił się zapach prażonych kokosów, olejku zapachowego dziadka i stawu w pobliskiej oazie. Ghibli słyszał członków Szponów Mocy wznoszących toasty w rozstawionych w ogrodzie namiotach. Kaptur ciężko opadał, zasłaniając mu widok po bokach, i zaczął się zastanawiać, jak Szpony to znoszą.

Ześlizgnęli się na ziemię i jeden za drugim pośpieszyli jedną z wyłożonych płytami ścieżek, uważając, by stąpać tylko tam, gdzie stąpała Kobra, chociaż Ghibli uważał, że chociaż centrum ogrodu powinno być bezpieczne. To na obrzeżach – dokąd zmierzali – znajdowały się mury i to tam było niebezpiecznie.

Na drodze przed nimi pojawiła się ciemna forteca najeżona długimi włóczniami. Ghibli zatrzymał się i rozejrzał.

– To nie jest droga do zewnętrznego muru – szepnął.

– Muszę się tu na chwilę zatrzymać – odszepnęła Kobra, wskazując skrzydłem fortecę.

– W skarbcu dziadka? – syknął Ghibli. – Oszalałaś?

– Ma tam coś, co może zrujnować cały nasz plan – warknęła w odpowiedzi. – Muszę mu to odebrać, inaczej wszystko, co zrobimy, będzie skazane na porażkę.

– Ale… ze wszystkich miejsc wyposażonych tak, by cię zabić… – powiedział Ghibli – …to zrobi to w najbardziej bolesny sposób.

Uśmiechnęła się, a jej zęby zalśniły w ciemności.

– Wiem, gdzie chowa swój klucz.

– Chyba, gdzie go schował – podkreślił Ghibli. – Lata temu.

– Miejsce z pewnością się nie zmieniło – odpowiedziała szeptem. – Zostańcie tutaj. Przestań się martwić.

– Nie – zaprotestował Ghibli. – Powiedz mi, co kradniemy. Jeśli chcesz, żebyśmy ci zaufali, powinnaś być w stanie nam to powiedzieć.

– Niech będzie – odparła zirytowana. – Słyszałeś kiedyś o Obsydianowym Zwierciadle?

– Ja słyszałem – odezwał się niespodziewanie Zima. – Legenda mówi, że daje ono każdemu Nocoskrzydłemu moc podsłuchiwania wszelkich rozmów na całym świecie.

– Wooow – rzucił Ghibli, czując ukłucie zazdrości, które czuł zawsze w pobliżu przedmiotów dotkniętych przez animusa.

Poznałbyś sekrety wszystkich. Mógłbyś usłyszeć, co mówią o tobie inne smoki… chociaż czy naprawdę bym tego chciał? Nie wydaje mi się. Ale wyobraź sobie moc spodziewania się każdego ruchu przeciwnika! Łatwo by było trzymać rękę na pulsie, jeśli chodzi o działania wrogów… lub twojego dawno zaginionego wnuka.

– Właśnie stąd wiedział wszystko o mnie i o Zimie – powiedział. – Stąd wiedział, że przybędziemy.

– Właśnie – powiedziała Kobra. – Dlatego musimy je ze sobą zabrać, inaczej zawsze będzie wiedział, gdzie jesteśmy i co robimy. Rozumiesz już, jaszczurko? – rzuciła do Ghibliego, lecz zaraz szybko się opanowała. Zamknęła pysk, wzięła głęboki wdech przez nos i powiedziała: – Przepraszam.

Przepraszam. Ghibli w jednej chwili poczuł oszołomienie. Nigdy by nie zgadł, że jego matka w ogóle wie, jak wypowiedzieć to słowo. A przynajmniej nie do jednego ze swoich dzieci.

– Nie, to ja przepraszam – powiedział. – Masz rację, nie możemy go zostawić w szponach Sępa.

Spojrzała na niego z zaskoczeniem, jakby nie sądziła, że on również zna to słowo.

– W jaki sposób Sęp zdobył to zwierciadło? – zapytał Zima. – Od jak dawna je ma?

– Już i tak pewnie wie mnóstwo rzeczy o Cierń – powiedział Ghibli z nagłym przerażeniem. – Co takiego miałbym mu jeszcze przekazać, czego jeszcze by nie wiedział?

Kobra wzruszyła ramionami.

– Nie wydaje mi się, by miał je od dawna – powiedziała. – Znalazł je na pustyni zaledwie kilka miesięcy temu.

– Zaledwie kilka miesięcy temu… – powtórzył Ghibli zamyślony.

Matka zerknęła na niego.

– Słyszałam stróżów, kiedy się zmieniali i przechodzili nad moim więzieniem. – Nagle złożyła skrzydła i naciągnęła kaptur. – A teraz zostań tu i przestań tyle gadać. Zaraz wrócę. – Zanim zdołał powiedzieć choć słowo, pobiegła w stronę skarbca, w ciemności zmierzając od jednego krzewu do drugiego.

Ghibli nakazał gestem Zimie i Strusi cofnąć się w cień pobliskich drzew. To najlepsze, co mógł zrobić, nadal pozostając na ścieżce, chociaż czuł się wyjątkowo odsłonięty. W każdej chwili mogły się pojawić Szpony Mocy. Podobnie jak Sęp, który mógł nagle wrócić.

Dziadek od miesięcy szpiegował królową, pomyślał Ghibli. Cierń będzie musiała zmienić wszystkie hasła. Przekodować system tajnych wiadomości, tak na wszelki wypadek. Zmienić wszystko, co zrobiła, na wypadek gdyby to zostało podsłuchane i mogło zostać wykorzystane przeciwko niej.Potarł czoło, czując, jakby jego mózg miał zaraz eksplodować od wszystkich komplikacji.

Długie minuty mijały, a każda z nich była niczym sztylet, który Ghibli osobiście wbijał w serce swojej królowej. Obsydianowe Zwierciadło było straszną rzeczą dla twoich wrogów, ale moc Mrocznego Prześladowcy była jeszcze straszniejsza. Cierń teraz potrzebowała ochrony przed Mrocznym Prześladowcą, a on po prostu stał, czekając w ciemności na matkę.

Może powinniśmy ruszyć, pomyślał, podchodząc do krawędzi cienia, by spojrzeć na milczący skarbiec. Ale to ona może nas stąd wyprowadzić. Co, gdybyśmy po prostu odlecieli? Wystartowali i polecieli tak daleko, jak to tylko możliwe? Zauważyliby nas, ale być może nie zdołaliby nas dogonić. Może ich strzały by chybiły.

Ale nie mogę ryzykować w ten sposób życia Strusi.

A co, jeśli matka nie wróci? Co, jeśli już teraz leży w środku martwa na stercie drogocennych kamieni? Czy nadal będziemy tu stać, gdy nadejdzie ranek?

Odwrócił się do pozostałych i niemal doznał zawału.

– Gdzie jest Zima? – spytał szeptem, trącając Strusię skrzydłem.

Smoczyca usiadła i rozejrzała się z oszołomieniem.

– Nie wiem – odparła. – Jeszcze chwilę temu tutaj był.

Ghibli obrócił się gwałtownie dookoła i dostrzegł białą postać przemykającą przez gruszowy sad. Nie mógł zawołać Zimy, by nie zaalarmować całego kompleksu. Warknął cicho.

– Zostań tu – powiedział do Strusi. – Schowaj się tak bardzo, jak to tylko możliwe. Zaraz wrócimy.

Skinęła głową i złożyła skrzydła.

Ghibli pośpieszył za Lodoskrzydłym księciem i zdał sobie sprawę, że przyjaciel zmierzał do innego niewielkiego budynku wśród grusz. Ten był jednak niski, z dużymi oknami, a z wewnątrz widać było miganie światła. Ściany ozdobione były bursztynowo-turkusową mozaiką we wzór goniących się węży i jaszczurek.

Zima podszedł bliżej domku i zwolnił, po czym okrążył go i ruszył w stronę szopy, która – sądząc po dochodzących z niej zapachach – służyła jako magazyn żywności. Ghibli wyczuwał cynamon, winogrona i kokos, wędzoną szynkę, jak i kilka żywych świń, jakiś wyrafinowany śmierdzący ser, który Sęp tak uwielbiał, cytryny, wyskrobki, suszoną rybę, żywe kaczki…

Wyskrobki.

Achhh, Zimo, ty ogarnięty obsesją głupcze.

Dogonił Zimę, gdy ten majstrował coś przy zamku szopy. Wewnątrz kilka zwierząt usłyszało skrobanie jego szponów i zaczęło się niespokojnie poruszać. Ghibli słyszał trzepotanie piór, chrząkanie świń i ciche stąpanie niewielkich stóp wyskrobków.

– Czy ty jesteś poważny? – zapytał, na co Zima podskoczył wysoko. Było to wystarczająco śmieszne, by cała ta wycieczka okazała się czegoś warta.

– Ciiiii – syknął Zima.

– O czym ty myślisz? – zapytał Ghibli.

– Myślę o tym, że twój przerażający dziadek zje biedne wyskrobki, które chowają się w środku – odpowiedział również szeptem Zima. – Chyba że je ocalę.

– Właśnie teraz? – zapytał Ghibli. – W samym środku naszej ryzykownej ucieczki?

– Cóż, nie planuję tu przecież wracać! – powiedział Zima i ponownie pociągnął za zamek. – Hej, to ty jesteś ulicznym mięśniakiem. Możesz za mnie otworzyć ten zamek?

– Smoczyniec to nie to samo, co bandyta – zaprotestował Ghibli. – Och, niech ci będzie. Przesuń się.

Przez chwilę przyjrzał się zamkowi, po czym wsunął w otwór szpon i przekręcił go powoli, aż usłyszał kliknięcie.

– Co teraz? – zapytał Zimę, uchylając drzwi. – Wrzucimy je do worka i wyniesiemy z nami na pustynię? Nie wiem, czy zauważyłeś, ale wyskrobki mają zwyczaj bardzo hałasować, kiedy myślą, że smoki zaraz je zjedzą. Albo kiedy smoki w ogóle się do nich zbliżają.

– Po prostu je stąd wypuścimy – odparł Zima, wymijając go i wchodząc do ciemnego wnętrza. – Są wystarczająco mądre, by potem same o siebie zadbać.

Ghibli już nie wypomniał, że nie były wystarczająco mądre, by najpierw nie dać się złapać.

Zima przykucnął przy dużej klatce w rogu. Wewnątrz wyskrobki, popiskując ze strachu, tuliły się do siebie pod ścianą. Dwa kolejne wystawiły głowy z niewielkiego gniazda ze słomy i wbiły w Zimę wzrok.

– Nie bójcie się – powiedział łagodnie Zima. Odbezpieczył górną część klatki, podniósł ją i odłożył na bok, po czym cofnął się o kilka kroków i czekał.

Jeden z chowających się w słomie wyskrobków natychmiast wstał i zaczął się wspinać po ścianie klatki. Chwilę później podążyły za nim kolejne dwa, piszcząc z ożywieniem na te, które jeszcze się nie ruszyły.

– Co to za hałas? – dobiegł ich z zewnątrz czyjś głos. – W środku nocy plądrujecie magazyn z żarciem? Jest jakaś uczta, na którą nie zostałem zaproszony? – Smok wetknął głowę do środka, ziewając potężnie.

Ghibli powalił go na ziemię, po czym zdał sobie sprawę, że to kłamliwy Błotoskrzydły Sępa. Uderzył łokciem o opaskę na ogon, a jego szpony zaplątały się w kolczugę, gdy obezwładniał większego smoka. Zima rzucił się mu na pomoc i sięgnął do ozdoby na głowie obcego, by przytrzymać Błotoskrzydłego.

– Nie krzycz – ostrzegł Ghibli, kiedy ten otworzył pysk. – Chcemy tylko kilku odpowiedzi. Powiedz nam prawdę, a cię nie skrzywdzimy.

– Ha! – rzucił Błotoskrzydły z dziwnym zgorzknieniem w głosie.

– Kim jesteś? – zapytał Zima.

– Nikim – odparł smok agresywnie. – Jestem Bog, po prostu Bog, zwyczajny Błotoskrzydły. To ja.

– Dlaczego kłamiesz, że to królowa Pardwa zleciła ataki? – zapytał Ghibli.

– Nie kłamię – odpowiedział Bog. – To wszystko prawda. To na pewno spisek Błotoskrzydłych.

– Gdzie są twoi familianci? – zapytał Ghibli. – Czy to również zdrajcy?

– Moi co? – odparł Bog.

Ghibli i Zima wymienili spojrzenia. Kwestia familiantów pojawiła się na zajęciach z Błotoskrzydłymi na Jadeitowej Górze. Ghibli słyszał już wcześniej o tym pomyśle, ale na tamtej lekcji po raz pierwszy szczegółowo dowiedział się o tym, jakie życie Błotoskrzydłe prowadziły ze swoim rodzeństwem, tworząc rodziny z braćmi i siostrami, zamiast kiedykolwiek żenić się lub w ogóle poznawać swoich rodziców.

– Uhm – poprawił się Bog. – Nie tutaj. To nie zdrajcy. Jestem tylko ja. Zostałem schwytany przez Szpony Mocy i zmuszony do wyjawienia wszystkiego.

– Tak, jasne – powiedział Zima. – Zdaje się, że użyli klasycznej metody tortur, która polega na zagrzebaniu cię pod górą diamentów.

Ghibli próbował strząsnąć coś, co zaplątało się wokół jego szpona i usłyszał szczęk pod kolczugą. Odsunął kilka oczek na bok. Bog zaczął się wić w jego uścisku, a wtedy Ghibli dostrzegł sakiewkę ciasno zawiązaną pod jednym z jego skrzydeł.

– Nie dotykaj tego! – krzyknął Bog, niespodziewanie przeciągając pazurami po jego szponach.

Ghibli odsunął się poza jego zasięg i coś obudziło w nim skojarzenie. Ten gniew w oczach smoka i sakiewka chroniona z taką brutalnością…

– Wiem, kim on jest – powiedział.

– Wiesz? – zapytał Zima. – Kiedy spotkałeś poza szkołą jakiegokolwiek Błotoskrzydłego?

– Kiedy ostatni raz go widzieliśmy, nie był Błotoskrzydłym – odparł Ghibli. – Był Nocoskrzydłym, który nazywał się Zmiennokształtny.

Rozdział 10

– Zmiennokształtny? – syknął Zima. – Ten, który pracował z Czerwień?

– Raczej ten, którego okradłeś – warknął Bog. – Być może pamiętasz, jak pobiłeś mnie do krwi, byle tylko dostać w swoje łapy mój zwój.

– Być może pamiętasz, że przez ciebie nasza przyjaciółka, Kinkażu, skończyła w śpiączce? – odwarknął Ghibli, zatapiając szpony w brązowe łuski. – Co robisz tutaj, z moim dziadkiem?

– Nie podobało mi się Królestwo Błota – burknął Bog. – Było tam zbyt brązowo. Pomyślałem, że spróbuję szczęścia w Skorpionim Gnieździe. Poszukam skarbu. – Udało mu się przesunąć jeden z pazurów tak, by go widział. – Chciałem zobaczyć na nim ogromny pierścień z klejnotem. I znalazłem go – rzucił z uśmieszkiem.

– Ale jaki idiota po ostatnim razie ponownie wplątałby się w królewską politykę? – zapytał stanowczo Ghibli. – Mogłeś udać się w każde inne miejsce, by zacząć od nowa.

– Próbowałem – powiedział Bog. – Sęp podszedł do mnie na rynku i zaproponował mi mnóstwo skarbów za to, że rozpowiem tę historię o Błotoskrzydłych. To co miałem zrobić? Powiedzieć „nie” takiej ilości skarbów?

– To byłby dobry początek – odparł Ghibli.

– Coś mi się nie zgadza – powiedział do niego Zima. – Jakim cudem on jest teraz Błotoskrzydłym? Czy nie odebraliśmy mu zwoju, dzięki któremu zmieniał postać?

– Odebranie mu zwoju oznaczało, że nie mógł tworzyć nowych zaklęć – wyjaśnił Ghibli. – Ale domyślam się, że miał ich już sporo zapisanych… na kawałkach papieru oderwanych od zwoju zaczarowanego, by zmieniać go w inne smoki. Czy właśnie to się tutaj kryje? – Trącił sakiewkę, na co Bog ponownie zamachnął się na niego.

– Czy już wystarczająco nie zniszczyliście mi życia? – zapytał Bog. – Naprawdę nie ma prawdziwych bandziorów, których moglibyście maltretować?

– Z radością chciałbym nie mieć z tobą nic do czynienia… – odparł Ghibli – …ale nie mogę, dopóki działasz, by wywołać wojnę pomiędzy Błotoskrzydłymi i Piaskoskrzydłymi.

Zima sięgnął do jego sakiewki, lecz kiedy tylko pochylił się nad głową Boga, ten nagle wyrżnął ozdobną tiarą w jego brodę. W tym samym momencie poderwał ogon i machnął nim w bok, uderzając ciężką opaską w Ghibliego i zrzucając go ze swoich pleców. Ghibli szarpnął się, by nie puścić kolczugi, lecz Bog nagle jednym płynnym ruchem zerwał ją z siebie, pozostawiając go w plątaninie metalowych oczek i szafirów.

Zima ponownie rzucił się na Błotoskrzydłego, lecz Bog chwycił coś z podłogi i wyciągnął w jego stronę.

– Stój! – rzucił z warknięciem. – Albo odgryzę temu wyskrobkowi głowę!

Zima zamarł, patrząc na niewielką postać w szponach smoka. Najwyraźniej udało mu się uciec z klatki i rzucił się do drzwi, lecz Bog schwytał go, zanim dotarł do progu. Teraz żałośnie wił się w jego uścisku, z czarnym futrem na głowie ledwie widocznym nad złotymi pierścieniami smoka.

– Nie możemy go wypuścić – powiedział Ghibli do Zimy. – Cały czas się gdzieś pojawia. Jest zbyt niebezpieczny.

– Odstaw tego wyskrobka – rzucił Zima do Boga.

– Wynoście się stąd i zostawcie mnie w spokoju! – zażądał smok, po czym odwrócił się gwałtownie i wypadł za drzwi.

Ghibli rzucił się za nim, lecz Błotoskrzydły już był w połowie sadu, biegnąc najszybciej, jak tylko mógł, w stronę dźwięków przyjęcia w jednym z odległych pawilonów.

Sfrustrowany Ghibli spojrzał na Zimę.

– Nie możemy go gonić – powiedział do Zimy. – Inaczej znów skończymy w szponach Sępa. Musimy natychmiast stąd znikać!

Zima przykucnął przy małej postaci w trawie – wyskrobku, którego Bog upuścił w biegu. Istota stanęła chwiejnie na nogach, po czym, kulejąc, cofnęła się przed Zimą. Jeden z pozostałych wyskrobków wypadł z szopy i z groźnymi piskami zaczął wymachiwać patykiem w stronę Zimy.

– Myślę, że wykonałeś już dzisiaj wystarczająco dużo pracy jak na Mistrza Wyskrobków – powiedział Ghibli, trącając Zimę w bok. – Chodźmy.

Pobiegli z powrotem do miejsca, w którym Ghibli zostawił Strusię. Kiedy wracali, Kobra przedarła się przez krzewy, uśmiechnięta i pokryta brudem. Przez ramię miała przerzucony duży czarny worek.

– Właśnie to jest dla mnie życiem – rzuciła śpiewnie.

– Widzieli nas – powiedział Ghibli. – Musimy iść.

– Och, cudownie – warknęła, a triumfalny wyraz w jednej chwili zniknął z jej pyska. Skoczyła na inną ścieżkę.

Ghibli i pozostali popędzili za nią, biegnąc najciszej, jak tylko potrafili. Cały czas spodziewał się usłyszeć zaalarmowane krzyki i dudnienie szponów po tym, jak Bog wysłał na ich poszukiwanie całą milicję Szponów Mocy. Nic jednak nie zakłóciło ciszy nocy.

– Stójcie! – szepnęła Strusia, chwytając Ghibliego za skrzydło. – Dwa smoki przed nami.

Miała rację. Dwa ciężkie smoki zagradzały ścieżkę przy jednym z dziedzińców, pochylając się nad fontanną i spryskując sobie pyski wodą.

Kobra zatrzymała się gwałtownie i uskoczyła do zagajnika przy drodze.

– Ciii – szepnął Ghibli.

Pociągnął Zimę za imponujący posąg Sępa i rozłożył skrzydła, by go ukryć. Strusia zaczęła udawać, że mierzy go od jednego końca skrzydła do drugiego.

– Hmm – powiedziała, gdy dwie postaci zaczęły się do nich zbliżać. – Tak, myślę, że uda nam się wykonać tutaj doskonały tatuaż… ehm, twojego oblicza. – Na jednym ze skrzydeł wyrysowała pazurem zarys pyska. – I może jakiś wzór, by wszystko pasowało do drugiego skrzydła. Zawsze popularne są diamenty i węże.

– Czaszki! – krzyknął jeden ze zbliżających się smoków. – Jeny prządny tatuaż to czaszki! – Zachwiał się na bok, kiedy drugi smok odepchnął go od siebie.

– Sirocco i Grzechotnik – mruknął Ghibli, uparcie wpatrując się w swoje skrzydła. Modlił się, by kaptur wystarczająco dobrze go ukrył.

Jego matka znieruchomiała i zaczął się zastanawiać, czy dziwnie było jej zobaczyć pozostałą dwójkę jej dzieci… które, prawdopodobnie, pracowały z Sępem przez cały czas, kiedy była więziona. Czy czuła, że ją zdradziły?

– Oczywiście jest jeszcze możliwość ozdobienia ich klejnotami – powiedziała Strusia. – Słyszałam, że są bolesne, ale to takie efektowne.

– Chcę rubin na samym środku czoła! – zawołał Sirocco, rzucając się na Strusię. – Potrafisz to zrobić? – Potknął się o własny ogon, upadł na pysk i krzyknął z bólu.

– Ale żenada z ciebie – rzuciła Grzechotnik. – Właśnie dlatego dziadek myśli, że oboje jesteśmy głupi, bo widzi tylko twój wielki pusty łeb! Dlaczego nie jesteście na patrolu? – zapytała nagle Ghibliego i Strusię. – Nie wiecie, że kompleks jest dzisiaj całkowicie zamknięty?

– Tak, wiemy – wyjąkała Strusia. – Mamy tylko… przerwę.

Grzechotnik nadęła się, przez co wyglądała na dwa razy większą.

– Przerwę, sir – powiedziała złowieszczo. – Pewnego dnia wszystko to odziedziczę, obaj moi bracia będą martwi, a wszyscy będą pełzać przede mną, tak jak teraz pełzają przed moim dziadkiem. – Podrzuciła głowę do góry i nagle dostrzegła kryjącą się w cieniu Kobrę. Na jej czole pojawiła się zmarszczka. – M-matko? Czy ty nie…?

Kobra poruszyła się tak szybko, że Ghibli nie zdołałby jej powstrzymać, z tym, że wiedział, co prawdopodobnie zrobi, i tylko na to czekał. W szponach miała gotowy do rzucenia dysk, lecz udało mu się odsunąć jej rękę, nim zdążyła go użyć.

– Nie możesz ich zabić! – zawołał. – Matko, to twoje dzieci!

– Ty jesteś moim jedynym smoczęciem – odparła zimno, sięgając po kolejny czakram.

– Ghibli? – wykrztusiła Grzechotnik, po czym odskoczyła do tyłu i otworzyła pysk, by wezwać pomoc.

Nagle pojawił się przy niej Zima. Powalił ją na ziemię, sięgnął do pyska i uderzył jej głową o płyty. Niemal w tej samej chwili Strusia rzuciła się na Sirocco, który tylko mrugał oszołomiony. Wylądowała mu na plecach i zasłoniła skrzydłami oczy.

– Nie – powiedział Ghibli do Kobry. – Są okropni, ale to nadal mój brat i siostra.

Podbiegł do Strusi, rozwiązując swój kaptur. Czarna tkanina równie dobrze uciszała smoka, jak ukrywała jego pysk. Sirocco na początku mocno się rzucał, lecz wkrótce leżał zakneblowany za posągiem, spętany baldachimem jednego z pawilonów. Ułożyli koło niego Grzechotnik, nieprzytomną i również związaną.

– Myślałam, że lata spędzone jako Smoczyniec uczynią cię mniej miękkim – powiedziała z dezaprobatą Kobra do Ghibliego, wpatrując się w swoje pozostałe dzieci.

– Nie ma słabości w okazywaniu współczucia – odpowiedział Ghibli.

– Możemy już lecieć, zanim wpadniemy na kogoś jeszcze z waszej kochającej się rodziny? – zapytał Zima.

Kobra skinęła głową, po czym szybko ruszyła ścieżką. Minęła posąg Sępa i podeszła do wysokiego, najeżonego kolcami kaktusa. Za nim Ghibli zobaczył zewnętrzny mur kompleksu, a jeszcze dalej ogromne, usiane gwiazdami niebo.

– W porządku – powiedziała Kobra. – Cofnijcie się. To będzie nieco dramatyczne.

Wzięła głęboki wdech i zionęła wielką kulą ognia, która w jednej chwili objęła cały kaktus.

Natychmiast z wnętrza płonącej rośliny dobiegło kilka mniejszych eksplozji, gdy zadziałały pułapki Sępa.

– Co, do…?! – zawołał Zima. – Myślałem, że plan był taki, żeby nie dać się zauważyć!

– Nie dać się zauważyć, a potem lecieć naprawdę szybko! – odpowiedziała Kobra. – Do zobaczenia w pałacu! – Wzleciała nad płomieniami, po czym zaczęła dziko bić skrzydłami powietrze.

Ghibli nie słyszał nic ponad trzaskiem i hukiem płonącego kaktusa, ale był pewien, że Szpony muszą już ruszać na nich z każdej strony. Chwycił Strusię i pociągnął ją za sobą w niebo.

– Nie odwracaj się! – krzyknął do niej, gdy przelatywali ponad murem. – Tylko leć przed siebie!

Obok niego pojawiła się księżycowo blada postać Zimy i cała trójka poleciała w ślad za Kobrą, na północ, do pałacu królowej Cierń.

Rozdział 11

Ghibli nie pamiętał już, kiedy ostatni raz spał, ale to nie miało znaczenia – wiatr uniósł go wysoko nad wydmami, a jego skrzydła wydawały się naładowane energią błyskawicy, gdy coraz bardziej zbliżał się do pałacu Piaskoskrzydłych i swojej królowej.

Błagam, niech Cierń będzie bezpieczna, modlił się w myślach. Błagam, niech Mroczny Prześladowca będzie zbyt zajęty innymi sprawami, by kierować myśli ku Piaskoskrzydłym.

Przez pierwszą godzinę podążał za nimi pościg, jednak później smoki najwyraźniej zmęczyły się i postanowiły wrócić do Skorpioniego Gniazda. Ghibli zastanawiał się, jak teraz reagował jego dziadek, co dalej może zrobić Onyksa i jakiego rodzaju straszliwy odwet niedługo ich spotka.

Poruszył przednimi szponami i w księżycowym świetle przyjrzał się bransoletom pogody. Musiał istnieć jakiś sposób, by za ich pomocą powstrzymać Sępa… gdyby tylko wymyślił, jak się ich używa.

– Zaraz będziemy na miejscu! – zawołała Strusia, robiąc obok niego salto w powietrzu.

Ghibli podniósł wzrok i w oddali zobaczył majaczący pałac. Za każdym razem, kiedy go widział, przeszywało go dziwne ukłucie strachu i dumy… a pierwszą myślą zawsze było: Och, nie! Jesteśmy za blisko! Pożoga nas złapie i wszystkich nas zabije! Potem musiał przestawić się na: Nie, chwila… pokonaliśmy ją… już jej nie ma. Teraz to NASZ pałac, a królestwem rządzi najlepsza królowa.

W czasach Pożogi zewnętrzne mury były obsadzone ściętymi głowami, lecz teraz wszystkie zniknęły, a kamień został oczyszczony, wyszorowany i pomalowany, by usunąć wszelkie ślady krwi, które na niego spływały. Cierń rozważała całkowite zburzenie murów, tak jak zburzyła wieżę ze zbiorem osobliwości, jako że jedynie przypominały wszystkim o Pożodze, ale była zbyt zajęta pozostałymi sprawami królestwa, by to zrobić w ciągu tych kilku miesięcy zasiadania na tronie.

Na murach rozstawieni byli strażnicy, a ostre cienie ich włóczni wyglądały niczym kolce na ogonach Lodoskrzydłych. W kilku oknach widoczny był blask świec.

Kobra zwolniła i zatoczyła koło, by ustawić się obok niego.

– Smoczyńcy przodem – powiedziała, ukazując w uśmiechu zęby. Cały czas przesuwała sakwę z jednego ramienia na drugie, jakby worek był ciężki albo jakby dręczyła ją nerwowość.

– Będziesz tu bezpieczniejsza niż w domu dziadka – powiedział Ghibli.

– Będę bezpieczniejsza tam, gdziekolwiek ty będziesz – odpowiedziała, a jej oczy zalśniły. – Być może uda nam się pokonać Sępa, a wtedy ty i ja obejmiemy władzę w Skorpionim Gnieździe. Jego cały kompleks i wszystkie skarby byłyby wtedy nasze.

– Gdybym otrzymał władzę w Skorpionim Gnieździe, pierwszym, co bym zrobił, byłoby zmienienie tego kompleksu w dom dla sierot i rannych żołnierzy – powiedział Ghibli.

Kobra spojrzała na niego z ukosa, jakby nie była pewna czy żartuje, czy nie.

– Tak – powiedziała. – Oczywiście. Ja też.

Dwaj strażnicy wzbili się z murów, by wyjść im na spotkanie. Nawet w słabym świetle księżyców Ghibli rozpoznał ich z czasów, kiedy byli Smoczyńcami.

– Śniada! Spierzch! – zawołał. – Muszę natychmiast zobaczyć się z królową!

Wartownicy okrążyli ich w powietrzu, machając do Strusi i chowając włócznie do pokrowców.

– To jasne, Ghibli! – rzucił Spierzch ze śmiechem. – Niech zgadnę… to pilna sprawa!

– Bo tak jest – zjeżył się Ghibli. – Chodzi o niebezpieczeństwo, jakiego nawet sobie nie wyobrażacie. Muszę natychmiast się z nią zobaczyć.

– Królowa ma spotkanie – przypomniała Śniada Spierzchowi. – Naprawdę ważne spotkanie z tym supersmokiem-hybrydą z Możliwości, pamiętasz?

– Tak, ale to Ghibli – odparł ugodowo Spierzch. – Nie będzie miała nic przeciwko.

Ghibli przypomniał sobie, że Spierzch był jednym ze smoków, które miały najwięcej kłopotów z przystosowaniem się do nowych zasad i struktury pałacu. W sprawach takich jak reguły ubioru czy punktualne pojawianie się na służbie nadal zachowywał się jak buntownik ze Skorpioniego Gniazda. Jednak nie robił tego złośliwie… Spierzch po prostu zakładał, że nikt nigdy się na niego nie pogniewa, biorąc pod uwagę, jak wiele razy omal nie zginął, ratując życie innym Smoczyńcom. I była to w gruncie rzeczy prawda, nawet jeśli to, że żartował sobie z Cierń, jakby była jakąś zwyczajną smoczycą, a nie królową, budziło szaloną irytację.

Jednakże dzisiaj lekceważenie zasad przez Spierzcha miało zadziałać na korzyść Ghibliego.

– Tak – rzucił Ghibli, chwytając go pod ramię. – Będzie chciała natychmiast o tym usłyszeć.

Spierzch spojrzał na Śniadą i wzruszył ramionami.

– To chyba coś ważnego.

Śniada przewróciła oczami, ale machnęła skrzydłem w stronę pałacu.

– W porządku, lećcie – rzuciła.

– Poczekajcie na mnie przy posągu Oazy na dziedzińcu – powiedział Ghibli do pozostałych.

– Ja też chcę się zobaczyć z królową! – zawołała Strusia.

– Poważnie? – rzucił Zima. – Nagle nie jesteśmy zaproszeni do środka?

– Właśnie – zaprotestowała Kobra. – Dlaczego nie możemy pójść z tobą?

– Bo najpierw muszę wyjaśnić waszą obecność, zanim Cierń was zobaczy – wytłumaczył cierpliwie Ghibli.

Patrzył, jak mrucząc coś pod nosami, zniżają się ku dziedzińcowi z białego kamienia, po czym zanurkował w stronę jednego z ogrodów. Jeśli królowa Cierń miała spotkanie z ważnym smokiem, to dokładnie wiedział, gdzie miało ono miejsce – w jej ulubionej sali w pałacu.

Nie do końca była to jednak sala; był to namiot z powiewającego materiału, który królowa kazała rozłożyć przy największym stawie w pałacu, by przypominał jej o dawnych kwaterach Smoczyńców.

Ghibli miał rację. Zbliżając się do namiotu, usłyszał jej głos, chociaż wiatr i plusk wody zniekształcały słowa. Bladożółte i różowe lilie dryfowały po stawie, wpadając na płatki szkarłatnych kwiatów rosnącego nad nim drzewa.

– Królowo Cierń! – zawołał. – To ja, Ghibli. Czy mogę wejść?

Zapadła cisza. Po chwili jedna poła namiotu odsunęła się gwałtownie i Cierń spojrzała na niego.

– Ghibli! – zawołała z nagle pojaśniałym pyskiem. – Może mógłbyś… nie, chwila… poczekaj. – Usiadła prosto i popatrzyła na niego srogo. – Dlaczego nie jesteś w szkole, łobuzie?

Nic jej nie jest. Ghibli z ulgi niemal osunął się na ziemię. Nadal był o krok przed Mrocznym Prześladowcą, przynajmniej, jeśli chodzi o Królestwo Piasku. Jeszcze nie było za późno. Mógł ją ochronić już teraz, zanim ogromny Nocoskrzydły zacznie pozbywać się wszystkich królowych w Pyrrii, czy co tam zamierzał zrobić.

– Musisz to założyć – powiedział, wygrzebując z sakiewki jeden z kolczyków. – Proszę. W tej chwili. Potem wszystko wyjaśnię.

– Wejdź – powiedziała, przywołując go szponem.

Wnętrze namiotu rozświetlał blask olejnych lamp, a w powietrzu unosił się aromat cynamonowo-kardamonowej herbaty. Z królową przebywały dwa inne smoki, a jednym z nich, z zaskoczeniem zauważył Ghibli, był Żar, brat Iskry, Pożogi i Żagwi.

Ojciec Onyksy, pomyślał, czując przeszywający go dreszcz. Czy ma jakiekolwiek pojęcie, że ona w ogóle istnieje?

Drugi ze smoków miał łuski w żywym kobaltowym kolorze, które w świetle lamp lśniły niczym szafiry, białym brzuchem i czarnymi oczami. Kolce na szyi wskazywały, że jest Lodoskrzydłym, jednak na spodniej stronie skrzydeł posiadał pasy, które fosforyzowały w przyćmionym świetle… jak u Morskoskrzydłego.

Śniada powiedziała, że jest tutaj hybryda, przypomniał sobie Ghibli. Najwyraźniej Morsko-Lodoskrzydła hybryda. Zastanawiał się, jak spotkali się i zakochali w sobie jego rodzice, kiedy ich królestwa dzieliła od siebie tak wielka odległość, a w tamtych czasach zapewne i wojna. Za tym musi kryć się jakaś historia.

– Ghibli, poznaj Tajfuna. – Królowa Cierń wskazała nieznajomego, który uprzejmie skinął Ghibliemu głową. – Przybył z niepokojącymi wieściami z Możliwości.

– To świetnie – odparł pośpiesznie Ghibli. – To znaczy wcale nie świetnie. Jestem pewien, że cokolwiek to jest, jest naprawdę okropne, ale zanim do tego dojdziemy, może najpierw szybko założysz ten kolczyk? Potem wszystko inne znów może stać się najważniejsze.

Żar próbował ukryć śmiech za kubkiem herbaty, ale z marnym skutkiem.

– To brzmi nieco podejrzanie – powiedziała Cierń, wyciągając szpon. Ghibli z drżeniem położył kolczyk na jej dłoni, a ona podniosła go, przyglądając się, jak światło załamuje się w ciepłym bursztynie. – Domyślam się, że rzucono na niego czar – powiedziała wnikliwie. – Pytanie tylko: czy to dobre, czy złe zaklęcie? Odpowiedź również zależy od tego, czy ty jesteś pod działaniem czaru, czy może masz mylne informacje.

– To dobre zaklęcie – odparł z desperacją Ghibli. – Przysięgam. Ochroni cię przed czymś, przed czym naprawdę potrzebujesz ochrony, i to natychmiast. Zaufaj mi.

– Ufam – odparła z pełną spokoju pewnością.

– Moment – powiedział Żar, gdy uniosła kolczyk do ucha. – Czy wszyscy mu ufamy? Czy to najmądrzejszy plan? Nie powinniśmy, uhm, zagłosować czy coś?

– Rozpuściłam go, od czasu do czasu pozwalając mu wygłaszać swoje opinie – powiedziała Cierń do Ghibliego, po czym spojrzała na Żara. – Jestem królową, ty żujący wielbłądy, charczący synu ropuchy.

– No tak – odpowiedział Żar. – To bardzo dostojne. Trudno się spierać z tak eleganckim doborem słów.

Cierń roześmiała się, wyciągnęła z ucha niewielki rubin i na jego miejsce założyła zaklęty kolczyk.

– Hmm. Czuję się w porządku – powiedziała do Żara. – Czy zmieniłam się jednak w ropuchę i po prostu tego nie widzę?

– Niezwykle piękną ropuchę – zapewnił ją Żar. – Taką, którą nadal z dumą nazywamy naszą królową.

– Nie pomagasz. – Cierń machnęła na niego szponami. – Ale chyba na razie pozwolę ci żyć.

Ghibli z ulgą opadł na jedną z dużych szkarłatnych poduch. Jego królowa była bezpieczna. Jego najważniejsza misja została spełniona. Dopiero teraz poczuł ogarniające go zmęczenie.

– Naprawdę się czymś martwisz – powiedział Żar, przyglądając się mu uważnie. Coś przemknęło mu pod nogami i Ghibli poderwał się, myśląc, że to jakieś dzikie zwierzę… ale to była tylko ulubiona wyskrobka Żara, Kwiatek. Swobodnie wspięła się po jego nodze, aż w końcu usiadła mu na ramieniu i spojrzała na pozostałe smoki.

Muszę dopilnować, żeby Zima ją poznał, pomyślał Ghibli. Może się od Żara wiele nauczyć o opiece nad wyskrobkami.

– Wszystko później ci opowiem – powiedział do Cierń i specjalnie patrząc tylko na nią. Żar był zabawny i interesujący, ale nie był Smoczyńcem i wyglądem niesamowicie przypominał Żagiew. Poza tym w czasie wojny wykonywał wszystkie polecenia Pożogi, w tym nawet próbę uwięzienia Cierń i Słonko, tylko po to, by mogła je mieć. Ghibli jeszcze nie był w stanie mu zaufać. – Bardzo przepraszam, przerwałem ci – powiedział do Tajfuna.

– Nic nie szkodzi – odparł Tajfun. – Nigdy nie śmiałbym stanąć na drodze tak pilnemu zakładaniu biżuterii.

Żar prychnął śmiechem, co było pomocne, jako że Ghibli nie do końca był pewien, czy to był żart. Tajfun zachował kamienną minę.

– Powiedz Ghibliemu, co właśnie powiedziałeś nam – nakazała Cierń smokowi o niezwykłym wyglądzie.

Tajfun pochylił się, a wtedy Ghibli zauważył w jego uchu kolczyk w kształcie ślimaka.

– Wszystkie Lodoskrzydłe w Możliwości są chore – powiedział bez wstępów. – Trzy dni temu były całkowicie zdrowe. W mieście nie mieszka jeszcze zbyt wiele Lodoskrzydłych, trzymamy się więc razem. A wtedy, ni z tego, ni z owego, wszystkie zaczęły kaszleć krwią.

Ghibli poczuł, jak po kręgosłupie przebiegł mu zimny dreszcz, jakby Lodoskrzydły przeciągnął mu szponem po plecach.

To może być naturalna choroba. W miastach cały czas wybuchają nowe plagi.

– Powiedziałeś, że wszyscy trzymacie się razem – zauważył Żar. – Czy nie jest więc prawdopodobne, że zachorował jeden smok, który potem zaraził pozostałe?

– To wydarzyło się zbyt szybko jak na coś takiego. – Tajfun pokręcił głową. – Przez ostatnie dwa lata studiowałem medycynę i metody uzdrawiania. Wiem, jak przenoszą się tego rodzaju gorączki. A nie choruje nikt poza Lodoskrzydłymi. To nie jest normalne.

– Dlaczego przybyłeś do mnie, a nie do królowej Lodowiec albo królowej Korali? – zapytała Cierń.

– Bo uważam, że w tej chwili jesteś najmądrzejszą i najbardziej kompetentną królową w Pyrrii – odpowiedział Tajfun, patrząc jej w oczy. – I, mówiąc szczerze, byłaś również najbliżej. Mój ojciec jest najbardziej chory. Jeśli istnieje jakakolwiek szansa na wyleczenie go, to potrzebujemy kogoś, kto potrafi szybko działać.

– Mam uzdrowicieli, mogę wysłać… – zaczęła Cierń.

– Kiedy dokładnie uderzyła choroba? – przerwał jej Ghibli. Cierń spojrzała na niego z zaskoczeniem, lecz nadal była bardziej Smoczyńcem niż królową, skłonną każdemu udzielić głosu. Żar, z drugiej strony, zrobił minę, jakby nie rozumiał, jakim cudem Ghibli jeszcze zachował głowę.

– Przedwczorajszej nocy – odparł Tajfun. – Około północy.

To pierwsza noc Mrocznego Prześladowcy na wolności.

Ghibli przypomniał sobie, że przez większą część tej nocy Prześladowca trzymał się z dala od Jadeitowej Góry. Co w tym czasie robił?

Czyżby rzucił zaklęcie, by skrzywdzić Lodoskrzydłe? Czy po tylu tysiącach lat nadal szuka zemsty? A jeśli tak, to jak złe jest to zaklęcie? Chce pozbyć się całego plemienia czy tylko je osłabić?

– Znam to spojrzenie – powiedziała Cierń, przyglądając mu się uważnie. – Domyśliłeś się czegoś.

– Myślę, że Tajfun ma rację – powiedział Ghibli.

– To zawsze miło słyszeć – odparł z krzywym uśmiechem niebieski smok.

– To nie jest normalna choroba – ciągnął Ghibli.

– To już mniej przyjemne – mruknął posępnie Tajfun.

– To w ogóle nie jest choroba – wyjaśnił Ghibli. – To zaklęcie. I sądzę, że wiem, kto je rzucił… smok animus, który nienawidzi Lodoskrzydłych. – Całe plemię zaatakowane tak potężną magią. Z daleka i żadnego pojęcia, że ich wróg powstał. Nie będą nawet wiedzieć, że to atak; wszystko będzie wyglądało na chorobę. Mroczny Prześladowca będzie mógł zaprzeczyć, że miał cokolwiek z tym do czynienia i nawet niezaczarowane smoki będą mogły mu uwierzyć.

– Wszystkich Lodoskrzydłych? – zapytała ostro Cierń. – Mówisz, że to może mieć miejsce również w całym Królestwie Lodu, a nie tylko w Możliwości?

– Domyślam się, że tak – odparł Ghibli i machnął ogonem.

Jednak dzisiejszy świat różni się od tego z czasów Mrocznego Prześladowcy. Wtedy Lodoskrzydłe mieszkały wyłącznie w Królestwie Lodu, odizolowane, gdzie zaraza mogłaby je wybić, a nikt by się o tym nie dowiedział, dopóki nie byłoby po wszystkim. W tym świecie… świecie, na którym istnieje Możliwość, Szpony Mocy, smoki-hybrydy i żołnierze z różnych plemion, którzy walczyli obok siebie podczas Wielkiej Wojny… w tym świecie widzimy umierające smoki.

Widzimy je i możemy je ocalić. Możemy go powstrzymać.

Ponownie spojrzał na bransolety pogody na nadgarstkach i poczuł przemożną ochotę, by użyć ich przeciwko Mrocznemu Prześladowcy. Pragnął cisnąć błyskawicą w pełen zadowolenia, uśmiechnięty pysk Nocoskrzydłego.

– Musimy wysłać kogoś, by sprawdził, co się dzieje w Królestwie Lodu – powiedziała Cierń, zrywając się na nogi.

– Ty nie możesz tego zrobić – powiedział rozsądnie Żar. – Każdy z naszych smoków zamarznie tam na śmierć lub zostanie zestrzelony przez Wielkie Lodowe Urwisko.

– To prawda. – Cierń zaczęła krążyć po namiocie. – Królowa Lodowiec ostrzegała mnie przed Urwiskiem. – Nagle odwróciła się do Tajfuna. – Czy ty możesz bezpiecznie je przekroczyć?

– Tak – odparł smok. – Najwyraźniej pół-Lodoskrzydły jest wystarczająco Lodoskrzydłym.

Ale czy wystarczająco, by dosięgnęła go choroba? – zastanawiał się Ghibli, na co jego wirujący od myśli umysł odpowiedział: Ponieważ Mroczny Prześladowca sam jest w połowie Lodoskrzydłym. Musiał wyłączyć z zaklęcia hybrydy, przekonany, że nie ma ich tyle, by ocalili pozostałych… i że w ten sposób jego potomkowie, jak Słonko, będą bezpieczni.

Ale co z Zimą? Dlaczego on został oszczędzony?

Przez chwilę rozmyślał o swoim Lodoskrzydłym przyjacielu, który w tej chwili stał na dziedzińcu razem ze Strusią i Kobrą.

– Chwila – powiedział, wstając nagle. – Znam najszybszy sposób na to, by dowiedzieć się, co się dzieje w Królestwie Lodu. Ale najpierw, królowo Cierń… musisz aresztować moją matkę.

Rozdział 12

– Co to wszystko ma znaczyć?! – ryknęła Kobra, kiedy czterech żołnierzy chwyciło ją za skrzydła i ogon.

Zarzucili jej łańcuchy na nogi i sprawnie zatrzasnęli klatkę na końcówce jej ogona, by nie mogła nikogo użądlić jadowym kolcem.

– Jesteś aresztowana – zakomunikowała Cierń, nieco wyżej unosząc płonącą pochodnię, by przyjrzeć się jej obliczu. – Za… – Pytająco spojrzała na Ghibliego.

– Za okłamanie mnie i spiskowanie przeciwko królowej – powiedział Ghibli.

– Okłamanie cię! – wykrzyknęła Kobra. – O czym ty mówisz? – Kłapnęła zębami w stronę jednego z żołnierzy, niemal odgryzając mu ucho.

– Byłaś uwięziona przez ostatnie dwa lata – powiedział Ghibli, usiłując powstrzymać drżenie w głosie. – Wątpię, byś przed moim przybyciem spędziła chociaż jeden dzień w tym lochu. Sęp wiedział, że nadchodzę, więc umieścił cię w nim, bo wiedział, że zrobię wszystko, żeby cię uwolnić.

– Nie – warknęła Kobra, wyrywając się.

– Królowo Cierń – powiedział. – Kto stoi na czele wszystkich twoich szpiegów?

– Smok o imieniu Kapibara – odparła Cierń.

– Tak właśnie myślałem – stwierdził Ghibli, po czym odwrócił się do matki. – Wymieniłaś to imię, kiedy udawałaś, że czytasz mój zwój dla Sępa, ale nigdzie go nie napisałem. Wspomniałaś również o porannych spotkaniach Cierń z najbardziej zaufanymi doradcami. Takich szczegółów mogłaś się dowiedzieć, będąc poza swoim więzieniem i szpiegując Cierń za pomocą Obsydianowego Zwierciadła, ramię w ramię z dziadkiem.

– To… to niedorzeczne – wykrztusiła Kobra. – Czysty zbieg okoliczności…

– A kiedy wróciłem do naszego dawnego domu… – mówił dalej Ghibli – …wyczułem pieczone nasiona kolendry… przekąskę, którą jadłaś zawsze, przygotowując się do zabójstwa. Byłaś tam zaledwie dzień, najwyżej dwa wcześniej, a nie przeszło dwa lata temu. Właśnie dlatego tak łatwo przyszło nam uciec. Bo właśnie tego chciał Sęp… żebym sam wprowadził ciebie, zabójczynię, do pałacu Cierń.

– Na żuki gnojaki – rzuciła Kobra. – To jakaś szalona spekulacja! Zawsze byłeś tępym idiotą o szurniętych pomysłach.

– Otwórzcie torbę – nakazał Ghibli żołnierzom, wskazując ogonem torbę, którą przyniosła jego matka. – Tylko ostrożnie.

Smoczyca ochoczo rozwiązała sakwę i zerknęła do środka, po czym wyjęła z niej duże owalne szkło i odłożyła je na piasek. Potem przyszła kolej na pozostałe czakramy, kolekcję coraz bardziej spiczastych i zabójczych noży, czarny kaptur i niewielką szklaną fiolkę ze szmaragdowym płynem. Na koniec sięgnęła do torby i wyjęła z niej gruby, najeżony kolcami ognisty kaktus.

Właśnie to wysadziło jaskinię historii, pomyślał Ghibli, czując ogarniające go przerażenie na widok rośliny. Właśnie to zabiło Karneolę i Dużego Ogona. Wiedział, że jeśli tylko wejdzie w kontakt z ogniem, eksploduje i pośle śmiertelnie ostre, maleńkie igiełki we wszystkie strony.

Żar zbliżył się o krok i skrzywił się na jego widok.

– Wasza Wysokość – powiedział.

– Wiem – odpowiedziała królowa. – Widzieliśmy dowody działania tej rośliny we wszystkich miejscach wybuchu.

– Czy wysłano cię, żebyś wysadziła pałac? – zapytał Ghibli, po czym końcem skrzydła lekko dotknął fiolki. – Czy twoją misją było otruć królową?

Kobra zmrużyła oczy. Na moment zapadła cisza, a w końcu smoczyca prychnęła:

– W porządku, panie Sprytnyszpon. Myślisz, że wszystko już rozgryzłeś. Ale czy kiedykolwiek przyszło ci do głowy, że to ja mogę zdradzić jego? Że nie będzie chciał, bym wzięła Obsydianowe Zwierciadło? Że naprawdę chcę go pokonać i przejąć Skorpionie Gniazdo z tobą u boku?

Z tobą u boku. Moje jedyne prawdziwe smoczę.Ghibli wzmocnił stalową obręcz wokół serca.

– Owszem, pomyślałem o tym – odparł. – Jednak w jakiś sposób myśl, że zawiodłabyś zaufanie własnego ojca, nie przekonało mnie, by zaufać ci bardziej.

Chciałem tego, matko. Zawsze tego pragnąłem. Sęp dokładnie wiedział, jak mną pograć. Jednak nie docenił tego, ile się nauczyłem od królowej Cierń… i o ile silniejszym uczynili mnie przyjaciele. Spojrzał na Zimę, którego mina mówiła, że on również miał podejrzenia co do Kobry.

– Zabierzcie ją do lochu – nakazała Cierń strażnikom. – Zamknijcie ją w celi obok szalonego więźnia. Przez jakiś czas mogą dotrzymywać sobie towarzystwa.

Kobra wrzasnęła z wściekłością, gdy żołnierze powlekli ją ze sobą, a Ghibli starał się nie wyobrażać sobie tego alternatywnego wszechświata, w którym zagrał, jak chciała, i jeszcze przez chwilę był jej ulubieńcem.

– Obsydianowe Zwierciadło? – spytała Cierń. – To, które Słonko zostawiła na pustyni i po wojnie nie mogła już znaleźć?

Ghibli machnął ogonem w stronę dziwnego owalu, który wyglądał, jakby wykonano go z czarnego szkła.

– Przez ostatnie kilka miesięcy było w posiadaniu Sępa.

– Cóż, to… przerażające…

– Wiem, ale teraz możesz go użyć, by sprawdzić, co z Lodowiec.

Zima gwałtownie uniósł głowę.

– Lodowiec? – zapytał. – Dlaczego? Co? Dlaczego miałabyś szpiegować moją królową Lodowiec?

– Nie szpiegujemy – wyjaśnił mu Ghibli. Z uwagą wpatrywał się w zwierciadło, które umieszczono w szponach Cierń. – Myślimy, że ma kłopoty.

– Jakie kłopoty? – Zima podszedł pośpiesznie i wbił wzrok w czarne lustro. Jeden z księżyców odbijał się w jego powierzchni, cienki i ostry niczym srebrzysty szpon, a padające z pochodni iskry trzaskały wokół jego krawędzi.

– Sprawdźmy, czy jeszcze pamiętam, jak opisywała to Słonko – powiedziała Cierń, zamykając oczy i myśląc przez chwilę. – Uhm… – Zbliżyła lustro do ust i wyszeptała: – Królowa Lodowiec z Lodoskrzydłych. – Po chwili, kiedy nic się nie wydarzyło, kiwnęła głową, jakby sobie o czymś przypomniała, po czym dmuchnęła dymem na szklaną powierzchnię.

Dym rozdzielił się na cztery osobne smugi, wszystkie w odcieniach bieli i bladego błękitu. Jedna, największa, znalazła się w środku, otoczona przez trzy pozostałe.

– Pogarsza jej się – szepnęła jedna ze smug.

– Nie przebudziła się od południa – dodała druga.

– Co zrobimy? – zapytała trzecia, zwijając się w niewielki dymny węzeł. – Narwal jest zbyt chory, by przejąć dowodzenie i… – Urwała porwana zaczarowanym kaszlem.

Ghibliemu aż ścisnęło się serce. Chciałby sięgnąć przez lustro i razem z nią przetrzymać ten atak.

Podniósł wzrok i zobaczył przerażenie na pysku Zimy. Czy rozpoznał te głosy? Czy… wspomniała kogoś o imieniu Narwal. To musiał być ktoś z rodziny królewskiej… być może nawet jego ojciec, jak się domyślał.

– Wszyscy są zbyt chorzy, by przejąć władzę – powiedziała ze smutkiem pierwsza smuga.

– Powinniśmy posłać po pomoc? – zapytała druga, po czym i nią targnął atak kaszlu. – Czy ktokolwiek jest wystarczająco zdrowy, by dostać się do Królestwa Piasku?

– Biedna Lodowiec – powiedziała cicho Cierń. – Miałeś rację, Ghibli. To uderzyło we wszystkie Lodoskrzydłe w Pyrrii.

– Co się z nimi dzieje?! – zawołał Zima. – Dlaczego oni wszyscy chorują? Skąd o tym wiecie? – Gwałtownie odwrócił się do Ghibliego, a potem do królowej Cierń. Kolce na jego ogonie zagrzechotały o siebie. – To niby ma być królowa? – Szponem wskazał nieruchomą smugę pośrodku. – Królowa Lodowiec jest chora?

– Wszystkie Lodoskrzydłe są chore – powiedział Ghibli ze smutkiem. – Przykro mi, Zimo, ale…

– Uratuję je – przerwał mu Zima zdecydowanie. – Wiem, co muszę zrobić. – Rozłożył skrzydła i kucnął, jakby szykując się do lotu.

Ghibli wpadł na niego i powalił na ziemię.

– Hej! – krzyknął Zima.

– Pomóżcie mi! – zawołał Ghibli do najbliżej stojących Smoczyńców. – Przytrzymajcie go!

– Nawet się nie ważcie! – ryknął na nich Zima z takim autorytetem, że na chwilę wszyscy się zawahali. – Ghibli, złaź ze mnie! Muszę powiedzieć o tym Mrocznemu Prześladowcy! On ich uratuje!

I właśnie na to nie mogę ci pozwolić, pomyślał Ghibli.

– Trzymajcie go! – zawołał znów do Smoczyńców.

Trzy Piaskoskrzydłe smoki zgodnie rzuciły się na Zimę, siadając na jego skrzydłach i ogonie, by nie mógł się wyrwać. Zima ponownie ryknął z frustracji.

– Ghibli, zabiję cię za to! – zawył. – Muszę pomóc mojej królowej! Magia Mrocznego Prześladowcy może im wszystkim pomóc!

– Ty idioto! – krzyknął mu Ghibli do ucha, kiedy przyjaciel wił się i kopał. – To wszystko zrobił Mroczny Prześladowca! Zesłał zarazę na Lodoskrzydłe! Dla niego wojna z Lodoskrzydłymi nie wydarzyła się dwa tysiące lat temu… w jego pojęciu, dopiero się skończyła. To jego zemsta!

Jeden z ząbkowanych szponów Zimy zahaczył o bok Ghibliego, pozostawiając na nim długie krwawe zadrapanie. Ghibli odskoczył z okrzykiem bólu, jednak Zima zdawał się nie dostrzegać, co zrobił.

– Mylisz się – warknął. – Prześladowca to dobry i szlachetny smok! Poprowadzi nas wszystkich ku jasnej i wspaniałej przyszłości! I może uratować moje plemię, więc zejdź ze mnie i daj mi go odnaleźć!

– Nie sądzę, by udało ci się go przekonać – powiedziała Cierń do Ghibliego.

– Bo go nie przekonam – odparł Ghibli. – Ale go naprawię. – Wyciągnął z sakiewki kolejny kolczyk i zamachał nim, jak bronią.

– Na trzy księżyce – powiedział Tajfun. – Wy, Piaskoskrzydłe, naprawdę poważnie podchodzicie do biżuterii.

– Nie! – krzyknął Zima, gdy Ghibli się do niego zbliżył. – Powiedziałem: nie! Żadnych zaklęć!

– Już jesteś pod działaniem zaklęcia – odpowiedział mu Ghibli. – To sprawi, że twój umysł znów będzie taki, jak powinien, obiecuję.

– Trzymaj się z dala od mojego umysłu! – syknął Zima. – Przysięgam, jeśli mi to założysz, skrzywdzę cię.

– Muszę – powiedział Ghibli. – Kiedy znów będziesz sobą, sam zobaczysz, że to Mroczny Prześladowca za wszystkim stoi. Wtedy pomogę ci uratować twoje plemię.

– Ty? – prychnął Zima. – Ty nie posiadasz magii. Jesteś zupełnie przeciętny. Jak miałbyś uratować kogokolwiek?

Te słowa uderzyły mocniej, niż Zima zdawał sobie z tego sprawę. Zraniony Ghibli krzyknął:

– Posiadałbym magię i nie mielibyśmy teraz żadnych problemów, gdybyś wcześniej nie był takim głupkiem w sprawie zwoju Mrocznego Prześladowcy! – Chwycił głowę Zimy i wbił kolczyk w jego ucho.

Zima wywinął się z uścisku i zionął chmurą mroźnego oddechu, która trafiła go prosto w ramię.

Lodowaty ból na chwilę sparaliżował Ghibliego. Był tak ogromny i nadszedł tak szybko, jakby ktoś odciął mu ramię, a potem – co było niemal jeszcze bardziej przerażające – jego ręka zdrętwiała tak, że niczego już nie czuł. Sekundę później pojawiła się przed nim Cierń. Chwyciła Zimę za pysk, nie pozwalając mu go otworzyć, i przycisnęła jego głowę do ziemi. W następnej chwili zabrała Ghibliemu kolczyk i szybko wsunęła go w jedną z dziurek na prawym uchu Zimy.

Nastąpiła długa, pełna napięcia cisza… i nagle Zima znieruchomiał. Jego bezwładne ciało opadło pod Piaskoskrzydłymi żołnierzami, a cała wola walki zniknęła.

– Sprowadźcie uzdrowicieli! – zawołała Cierń gdzieś daleko od Ghibliego. Nie, moment, nadal była przed nim… ale cały świat odpływał, coraz dalej i dalej, a mglista czerń zbliżała się do niego z każdej strony.

– Przepraszam, Ghibli – powiedziała, ujmując delikatnie jego szpony i badając odmrożone na jego ramieniu łuski. – Nie miałam pojęcia, że to zrobi. Myślałam, że to twój przyjaciel.

– Bo nim jest – wykrztusił Ghibli. Przez przesłaniającą mu wzrok mgłę dostrzegł, jak Zima podnosi głowę i patrzy na niego ze zdumieniem. – Jest dobrym… jakby bohaterskim… przyjacielem… – Poczuł, jak świat odpływa, gdy zalała go nowa fala bólu. – To było tylko zaklęcie – wyszeptał.

– Naprawimy to, Ghibli, słyszysz mnie? – powiedziała Cierń. – Już niosą wodę i gorące węgle. Nie mdlej, ty piaskowy pajacu! Ghibli! Twoja królowa wydała ci rozkaz!

– Kolczyki – próbował powiedzieć Ghibli, a może powiedział zbyt głośno, sam już nie wiedział. – Dla wszystkich Lodoskrzydłych… musimy… – Wtedy wszystko ogarnęła ciemność.

Rozdział 13

Ghibli płonął. Leżał zakopany w piasku na środku pustyni, słońce paliło go bezlitośnie, a wokół niego suche gałęzie zajmowały się ogniem. Jego łuski topiły się, lecz nie był w stanie poruszyć żadnym mięśniem lub choćby drgnąć szponem.

Obudź się, obudź. Smoki umierają. Obudź się, obudź, musisz je uratować.

Z potworną powolnością wydostał się ze snu i w końcu otworzył oczy. Obok niego siedział Zima, posępnie wpatrując się w swoje szpony. Ghibli z zadowoleniem dostrzegł kolczyk lśniący w jego uchu (nawet jeśli Zima miał rację i ozdoba źle wyglądała przy jego łuskach). Znajdowali się w skąpanym w słońcu ceglanym pomieszczeniu, do którego światło wlewało się przez okna i świetliki. Ghibli spojrzał w dół i dostrzegł, że jego ramię zanurzono w naczyniu z gorącą wodą. Nadal wyglądało na gdzieniegdzie uszkodzone, lecz większość jego łusek powróciła do normalnego koloru i ponownie czuł wszystkie swoje szpony.

– No dobrze, jestem gotowy – powiedział do Zimy.

Zima poderwał głowę do góry i spojrzał na niego.

– Jesteś gotowy… Na co?

– Na twoje szczere, płynące z głębi serca przeprosiny – powiedział Ghibli. – Ta tragiczna mina to dobry początek, ale jestem pewien, że przemowa będzie jeszcze lepsza.

Zima spojrzał na niego z gniewem.

– Moje przeprosiny? To ty mnie zaatakowałeś! Ja się tylko bro… – Urwał w pół słowa i wziął głęboki oddech. – Dlaczego sprawiasz, że wszystko jest niemożliwe? – burknął.

– Trzeba jeszcze trochę popracować – odparł Ghibli. – Ale może dalej będzie bardziej sentymentalnie. Przepraszam, już się zamykam i uważnie cię słucham. – Przywołał na pysk wyraz największej szczerości i powagi.

– Naprawdę mi przykro – powiedział zrzędliwie Zima. – Nie mogę uwierzyć, że ci to zrobiłem. – Zerknął na ramię Ghibliego, skrzywił się i szybko odwrócił wzrok.

– No wiesz, to przez zły czar – odparł Ghibli i machnął skrzydłem, jakby rozganiał dym. – Najważniejsze, że teraz możesz już jasno myśleć. Lepiej się czujesz?

– Nie – prychnął Zima. – Bo teraz czuję się jak idiota. Zamrażający przyjaciela, zaczarowany i otumaniony idiota.

– Przyjaciela! – zawołał z zachwytem Ghibli. – Nazwałeś mnie przyjacielem! NAPRAWDĘ mnie uwielbiasz! Cele życiowe: osiągnięte.

– Tylko oszczędzam na sylabach – rzucił Zima. – „Przyjaciel” mówi się szybciej niż „irytujący współszpon”. – Zawahał się. – Chciałbym winić za wszystko zaklęcie – powiedział ciszej. – Ale byłem wściekły i bałem się magii, która mogłaby mnie zmienić tak bardzo, jak zmieniła Grada…

– Nie przejmuj się tym. To jak piasek na wietrze – powiedział Ghibli.

– Zabiję Mrocznego Prześladowcę – powiedział Zima. – Obiecuję ci to. Jego śmierć będzie krwawa i długa. Pożałuje, że rozpoczął kolejną wojnę z Lodoskrzydłymi. Pożałuje, że mieszał mi w głowie. Rrrrrrrrh, wiedziałem, że jest zły… to znaczy, kiedy jeszcze myślałem jasno, wiedziałem o tym. Nie rozumiem, co Pełnia w nim widzi.

Nastąpiła niezręczna chwila, kiedy obaj pomyśleli o Pełni.

Chciałbym wiedzieć, czy nic jej nie jest. Albo co robi. Chciałbym, żeby przyszła i powiedziała mi, co mam robić. Ghibli rozejrzał się za swoją sakiewką, zastanawiając, czy Żółw przysłał mu jakąś nową wiadomość.

– Może ona też jest pod działaniem zaklęcia – powiedział Zima.

– Może – odparł Ghibli. – Chociaż ufała mu, zanim odzyskał moce, pamiętasz? Od tego, że rozmawiała z nim jeszcze w myślach.

Zima warknął cicho.

– Ale najpierw najważniejsze – powiedział Ghibli. – Czy królowa Cierń posłała Lodoskrzydłym ochronne kolczyki?

– Mówiłeś o tym, nim straciłeś przytomność – powiedział Zima. – Ale w twojej torbie zostały tylko dwa. Tajfun zgodził się je wziąć i zanieść prosto do pałacu królowej Lodowiec.

– Co? – Ghibli usiadł szybko, rozlewając gorącą wodę z naczynia, w którym miał zanurzone ramię. – To nie wystarczy! Mogę dać mu więcej!

– Już odleciał – powiedział Zima, wkładając mu rękę z powrotem do wody. – Jak tylko znaleźliśmy kolczyki w twojej torbie. Chciałem mu oddać również swój… ale królowa Cierń powiedziała, że nie jest pewna, co zrobię, jeśli ponownie dostanę się pod działanie zaklęcia Mrocznego Prześladowcy. – Z poczuciem winy zaczął bawić się frędzlami od dywanu, na którym leżał Ghibli.

– Zgadzam się z nią – powiedział Ghibli. – Która godzina?

– Jest późne popołudnie – odparł Zima. – Uzdrowiciele królowej podali ci coś, po czym miałeś dłużej spać.

– Nie, nie, nie, żadnego snu, arrrrrrh – rzucił Ghibli wyciągając ramię z naczynia i strzepując z niego krople wody. Podniósł się z dywanu i pośpieszył do najbliższej półki, na której ktoś położył jego sakwę.

Złożył razem części misy i sprawdził tabliczkę… lecz nie było żadnej wiadomości od Żółwia. Minęło już strasznie dużo czasu.

Czyżbym przegapił ją podczas snu? Wydawało mi się, że Żółw mówił, że wiadomość nie zniknie, dopóki jej nie wymażę. Ale z drugiej strony, co takiego robił przez dwa dni? Czy Mroczny Prześladowca go przyłapał? Czy Tsunami ich odnalazła? Czy Pełni nic nie jest? Upuścił własny kolczyk do misy i szepnął ochryple:

– Dwa razy tyle, proszę…

Zima z otwartym pyskiem patrzył, jak obok kolczyka nagle pojawił się drugi, identyczny.

– Wow, moment. Czy ty w tajemnicy też jesteś animusem? – zapytał.

– Nie – odparł Ghibli posępnie. „Dzięki tobie”, szepnął zgorzkniały głosik w jego głowie, który szybko zepchnął gdzieś w głąb umysłu. – Okazuje się, że niektóre z zaklęć Żółwia wcale nie są tak bezużyteczne, jak się wydaje. – Z powrotem założył kolczyk i powiedział: – Podaj mi dużą torbę. – I sprowadź dwa smoki… jednego chętnego, by polecieć do Możliwości, i drugiego, który zdoła dostać się do pałacu królowej Lodowiec.

Zima bez dyskusji pośpiesznie wyszedł. Zanim wrócił, Ghibli stworzył stertę dwustu pięćdziesięciu sześciu kolczyków i zaczął od nowa z ośmioma. W misie mieściły się maksymalnie trzydzieści dwa, nie był więc to tak szybki proces, jaki mógłby być przy większej misie. (Żółwiu, pomyślał z dezaprobatą Ghibli, po czym upomniał sam siebie… biedny Żółw nigdy nie przypuszczał, że jego niewielka misa na jedzenie będzie kiedykolwiek potrzebna do wykonania tak ważnego zadania).

– Na dymiące żmije – powiedziała Cierń, wchodząc do pomieszczenia za Zimą wraz z innym Piaskoskrzydłym u boku. – Ghibli, co ty tutaj robisz…? Nie, widzę, co robisz, pytanie jednak: jak?

– Magia animusa – odpowiedział Ghibli, pokazując jej misę. – Mamy przyjaciela, który stworzył tę misę, jak i kolczyki. To znaczy, że mogę zrobić ich więcej dla Lodoskrzydłych. Jeśli mam rację i zarazę zesłał Mroczny Prześladowca, to powinno natychmiast ich uzdrowić.

Cierń przyglądała mu się z napięciem, gdy tworzył kolejne kolczyki.

– Czy ten przyjaciel nie może po prostu rzucić zaklęcia, by całkowicie powstrzymać Mrocznego Prześladowcę? Być może w jednej chwili uczynić wszystkich w Pyrrii odpornych na jego magię? Albo wysłać kogoś, by go zabił? Myślałam, że magia animusów może dokonać takich rzeczy.

– Magia owszem, może, ale ten konkretny smok nie – odpowiedział Ghibli.

Biedny Żółw, tak się wszystkiego bojący… bojący się odkrycia, bojący się podjęcia złej decyzji, bojący się zabicia kogokolwiek. To jednak dobrze. Lepszy animus, który boi się zabić, niż taki, który nie ma z tym żadnego problemu.

– Czy możemy mieć całkowitą pewność, że temu animusowi można ufać? – zapytała Cierń i podniosła jeden z kolczyków z rosnącej sterty. – Nie ma w nich żadnego ukrytego zaklęcia? Jak moglibyśmy się dowiedzieć, gdyby tak było?

Ghibli zdjął z ucha własny kolczyk.

– Spójrz – powiedział. – Mogę bez problemu go zdjąć i ponownie założyć. Nadal jestem sobą, z nim lub bez niego. Ten kolczyk po prostu oczyścił mój umysł z zaklęcia Mrocznego Prześladowcy, które sprawiało, że był dla mnie tak czarujący i godny zaufania.

– Ale rzucone na niego zaklęcie… – powiedziała Cierń, wskazując ogonem Zimę.

– Było inne – przerwał jej Ghibli. – Podejrzewam, że miało za zadanie sprawić, że Zima go czcił i zgadzał się ze wszystkim, co Prześladowca powiedział.

Zima ponownie warknął i zaczął krążyć po pomieszczeniu.

Królowa położyła na dłoni kolczyk i zmrużonymi oczami spojrzała na jego ciepły złocisty blask. Ghibli zastanawiał się, czy myślała o tym, jak taki mały przedmiot może zapewnić ochronę przed tak ogromnym smokiem.

– Czy Słonko taki ma? – zapytała.

Ghibli skinął głową.

– W tej chwili wszyscy na Jadeitowej Górze powinni już je nosić.

– W takim razie po Lodoskrzydłych chcę je dla każdego Piaskoskrzydłego – powiedziała. – Chcę jeden dla każdego smoka w moim królestwie. – Zastanowiła się przez chwilę. – I dla wszystkich królowych. Zapewne wysłałeś jeden Glorii?

– Tak, ale nie wiem, czy go otrzymała – odparł Ghibli.

– Sprawdzę to w Obsydianowym Zwierciadle, ale jeśli nie będziemy mogli stwierdzić tego na pewno, poślemy kolejny. Wyślę smoka przez tunel… trzy smoki, by pozostałe dwa mogły się udać do Korali i Pardwy.

– Rozprzestrzenimy okropny gust Ghibliego na całym kontynencie? – zapytał Zima, żartując niezręcznie.

– Obawiam się, że nie mamy wyjścia – odparła Cierń.

– Chyba macie na myśli „Wow, jak to wiele szczęśliwych, wkrótce jakże modnych smoków – rzucił Ghibli i spojrzał na rosnącą stertę kolczyków. – Hmm… czyli o ilu smokach mówimy?

– Nie wiem – powiedziała. – Nie przestawaj ich robić. To moja najszybsza wysłanniczka; zaniesie tyle, ile to tylko możliwe do Możliwości, dla zgromadzonych tam Lodoskrzydłych.

– A ja zabiorę resztę do Królestwa Lodu – dodał Zima.

– A wpuszczą cię tam? – zapytał Ghibli pomiędzy szeptami „Dwa razy tyle, proszę”. – Będą ci ufać? Czy nie myślą, że nie żyjesz?

– Tak… ale jeśli będę tam, by ocalić smocze życia, z pewnością… – Zima urwał, jakby rzeczywiście nie był pewien, w jaki sposób przyjmie go plemię, bez względu na to, czy będzie miał ze sobą lekarstwo na zarazę, czy nie.

– Jeden z Lodoskrzydłych w Możliwości może zabrać resztę kolczyków do Królestwa Lodu, gdy tylko sam zostanie uzdrowiony – nakazała Cierń. – To praktycznie po drodze; nie stracimy zbyt dużo czasu. Wy zostańcie tutaj i wymyślcie, jak zwalczymy tego demonicznego smoka. – Odwróciła się i wyszła, mamrocząc pod nosem jakieś obliczenia.

Nie minęło dużo czasu, a sakwa była pełna. Wysłanniczka chwyciła ją w szpony i wyleciała przez okno. Widzieli jej blade łuski, gdy wzbijała się wyżej, lecąc w stronę Możliwości.

Mam nadzieję, że to podziała, modlił się Ghibli. Mam nadzieję, że nie napełniam tych smoków fałszywą nadzieją.

Dzień chylił się ku końcowi, a złociste światło zaczęło przechodzić w szarawy zmierzch. Ghibli nadal tworzył kolczyki. Zima przyniósł mu jedzenie i wodę, i przejął rolę w szeptaniu do misy, gdy ten z wilczym apetytem pochłaniał posiłek i patrzył na tabliczkę.

Żółwiu, GDZIE JESTEŚ?

– Właśnie przyszła mi do głowy okropna myśl – powiedział Zima, gdy Ghibli ponownie przejął misę.

– Nie, dziękuję za nią – rzucił Ghibli. – Mam wystarczająco dużo własnych.

Mimo to Zima mówił dalej:

– Mroczny Prześladowca widzi przyszłość, pamiętasz? Czyli, jeśli to zadziała… Czy nie wie już, że jego plan pozbycia się wszystkich Lodoskrzydłych się nie powiedzie?

Ghibli poczuł się tak, jakby po kręgosłupie ponownie przesunął się lodowaty pazur.

– Być może przyszłość nie zmieni się, dopóki nie dostaną kolczyków… może mamy trochę czasu, zanim cokolwiek zauważy. Ale masz rację, to się wkrótce stanie. Zastanawiam się, czy to sprawi, że stanie się podejrzliwy, kto działa przeciwko niemu – powiedział.

Biedny Żółw, dokładnie tego się obawiał. Ale, Żółwiu, muszę uratować te smoki. Na moim miejscu zrobiłbyś to samo, prawda?

Gdzieś niedaleko rozległ się stłumiony huk. Zima i Ghibli spojrzeli po sobie i przez jedną, pełną paniki sekundę Ghibli pomyślał: To Mroczny Prześladowca. Sprowadziliśmy go tutaj, tylko o nim rozmawiając… Przybył, by nas wszystkich pozabijać, a nie mam wystarczająco dużo zaklęć ochronnych…Potem jednak doszedł ich kolejny huk i jeszcze jeden, bardzo blisko, który wstrząsnął ziemią pod ich stopami. Kolczyki ześlizgnęły się ze sterty i rozsypały między szponami Ghibliego.

W jednej chwili zerwał się na nogi i drgnął, gdy nieopatrznie obciążył ranne ramię. Chciał odlecieć tak szybko, jak się da, ale nie mógł zgubić ani jednego przedmiotu, który mógł im posłużyć do walki z Mrocznym Prześladowcą. Szybko rozłączył części misy i razem z kilkoma kolczykami wsunął je z powrotem do sakwy na swojej piersi, podczas gdy Zima zgarnął pozostałe kolczyki do kolejnych sakiewek i ukrył je na półkach, między słojami z medykamentami.

Pośpiesznie wyszli na korytarz i znaleźli się w tłumie biegnących smoków. Ghibli przez chwilę opierał się napływającej fali, myśląc, że smoki uciekają przed atakiem. Wtedy jednak zdał sobie sprawę, że większość z nich to Smoczyńcy, i wiedział, że wszyscy oni stawiliby czoło niebezpieczeństwu, gdyby groziło ono królowej Cierń.

Odwrócił się i pobiegł razem z nimi. Mroźne łuski Zimy wywołały dreszcz, który przebiegł mu po ogonie i plecach, gdy Lodoskrzydły biegł tuż za nim.

Nagle wybiegli na jeden z wychodzących na pałac tarasów i Ghibli zatrzymał się, gwałtownie łapiąc oddech.

Z jednej z zewnętrznych ścian wydobywał się dym, a jeszcze większa chmura buchała ze skarbca. Dochodziły ich odgłosy walczących smoków, ale trudno było dostrzec, co dokładnie się dzieje. Ghibli podniósł wzrok, żałując, że księżyce nie świecą jaśniej, i zdał sobie sprawę, że ich blask przesłaniają skrzydła wypełniających niebo smoków.

Nocoskrzydłe? – pomyślał oszołomiony, lecz zaraz dostrzegł, że ich łuski są równie blade, jak jego własne.

– To nie Mroczny Prześladowca – powiedział do Zimy. – To Szpony Mocy. To mój dziadek.

W tej chwili zobaczył, jak z dziury w dachu skarbca wyłania się triumfująca postać Sępa, który spowity dymem podnosił nad głową Onyksowe Oko.

Rozdział 14

– Przyjaciele! – ryknął Sęp. – Piaskoskrzydłe! Szpony Mocy! Posłuchajcie mnie!

Wylądował na szczycie kopuły wznoszącej się ponad wiele innych budynków pałacu. Ghibli zastanawiał się, czy Sęp wie, co to jest, i czy celowo zdecydował się wygłosić mowę ze szponami na mauzoleum, w którym trzymano prochy poprzednich królowych.

Troje sług otoczyło go, a z ich pysków dobywały się resztki ognia, oświetlające jego pysk przerażającym pomarańczowym blaskiem. Walczące smoki odsunęły się od siebie i podniosły na niego wzrok, a na terenie pałacu zapadła cisza.

– Naprawdę do tego doszło? – zapytał Sęp hipnotycznym głosem. – Piaskoskrzydłe walczą z Piaskoskrzydłymi? Tak niedługo po wojnie, która rozdarła nasze plemię? – Machnął skrzydłami, jakby chciał ich wszystkich objąć. – Spójrzcie, jak jesteśmy podzieleni! Czy wiecie, dlaczego ze sobą walczycie?

Bo zaatakowałeś pałac? – pomyślał Ghibli, marszcząc brwi.

– Bo rządzi nami fałszywa królowa – zagrzmiał Sęp. – Ta, która nie zasługuje na ten pałac! Nie dba o nikogo, prócz siebie samej! Ukradła ten tron, by samej się wzbogacić! Pozwala Piaskoskrzydłym umierać w całym królestwie i nie kiwnie szponem, by im pomóc. Prawdziwy monarcha zapewniłby wam bezpieczeństwo. Dobry władca odnalazłby odpowiedzialnych za te czyny i wszystkich was by ochronił! Potrzebujemy kogoś, kto wyraźnie dostrzeże niebezpieczeństwo! Nasze plemię zostało zaatakowane, drogie Piaskoskrzydłe!

– Tak! – krzyknął Ghibli. – Przez ciebie!

Sęp zwrócił swoje czarne oczy w stronę balkonu i Ghibli musiał napiąć każdy mięsień w swoim ciele, by nie drżeć.

– Widzicie? Mój wnuk, niegdyś lojalny zwolennik Cierń, zgadza się ze mną – powiedział gładko. – Wie, że to ja dostrzegam niebezpieczeństwo i to ja mogę was wszystkich ochronić!

– Wcale tego nie powiedziałem! – wrzasnął z furią Ghibli.

– Ponieważ to ja odnalazłem tych, którzy nam grożą – ciągnął Sęp, zagłuszając Ghibliego. – Wiem, kto nas atakuje, moje drogie Piaskoskrzydłe! To Błotoskrzydłe i mam na to dowód!

Ghibli odczuł westchnienie, które potoczyło się przez tłum, jak potężny cios w brzuch.

– Schwytaliśmy jednego ze szpiegów Błotoskrzydłych i zmusiliśmy go do wyznania prawdy – powiedział Sęp. – Wtedy wzięliśmy ostatnią z jego broni i przyszliśmy tutaj, wiedząc, że moje Szpony Mocy są jedynymi, którzy mogą naprawdę ochronić królestwo. – Machnął Onyksowym Okiem niczym błyskawicą, którą chciałby rzucić w ziemię. – Moi przyjaciele, nadszedł czas na nowego władcę Piaskoskrzydłych!

Gdzie jest Onyksa? – pomyślał Ghibli. Dlaczego pozwala Sępowi na tę całą przemowę? Nawet o niej jeszcze nie wspomniał. Czyżby już się jej pozbył? Porzucił ją? Planuje sam przejąć tron? Rozejrzał się, przeszukując wzrokiem tłum smoków. Czy może ona tutaj jest? A jeśli tak, co knuje?

– Sępie. – Głos królowej Cierń był spokojny, lecz wyraźny, niosąc się po pałacu i na leżącą dalej pustynię. – Wystarczy.

Wszyscy odwrócili się, by odszukać ją wzrokiem.

Królowa stała na balkonie Szepczącej Wieży – wysokiej, smukłej wieży, z której od setek lat królowe Piaskoskrzydłych przemawiały do swojego plemienia. Była zaprojektowana tak, by osiągnąć doskonałą akustykę i by mogły je usłyszeć nawet smoki poza królewskim pałacem. Pożoga nigdy z niej nie korzystała. Nie widziała sensu w wygłaszaniu przemówień, a i tak nie posiadała plemienia wystarczająco zjednoczonego, by w ogóle jej słuchało.

– Jeśli w nielegalny sposób pojmałeś Błotoskrzydłego, sugeruję, byś przyprowadził go do mnie na przesłuchanie, nim zaczniesz rozsiewać niebezpieczne plotki. A jeśli masz poważnego pretendenta do tronu, przenieśmy się na teren pojedynków.

– Nie potrzebujemy się pojedynkować – stwierdził Sęp. – Mamy Onyksowe Oko! Symbol królewskiej władzy!

– To coś więcej niż tylko symbol – powiedziała Cierń cicho i zdecydowanie. – To obiekt dotknięty przez animusa. I to nie jest Onyksowe Oko. – Zdjęła swój naszyjnik i podniosła czarną kulę otoczoną złotymi skrzydłami. – To, co trzymasz, to replika, którą przechowuję w skarbcu, by oszukać złodziei… i oszczędzić im życie. To jest prawdziwe Onyksowe Oko.

Sęp zmrużył oczy, patrząc na nią i nawet z tej odległości Ghibli rozpoznał spojrzenie, które dziadek miał zawsze, kiedy ktoś go oszukał… i gotował się na zemstę.

Proszę cię, Cierń, uważaj, błagał ją w myślach Ghibli.

– Dlaczego mielibyśmy uwierzyć, że twoje jest prawdziwe? – zapytał Sęp. Szponami pieścił Oko, jakby to było cenne jajo… lecz takie, z którego zaraz miałaby się wykluć niepojęta wprost moc zamiast zwyczajnego smoczęcia.

– Ponieważ Onyksowe Oko zabije każdego niegodnego, kto spróbuje je ukraść i zdobyć tron – powiedziała Cierń. – Po jej pysku przemknął nikły uśmiech. – A mnie jeszcze nie zabiło.

Sęp podejrzliwie przyjrzał się klejnotowi w swoich szponach. Wszyscy usłyszeli aluzję w słowach Cierń: „Gdyby to było prawdziwe Onyksowe Oko, już byłbyś martwy”.

– Och – powiedział cicho Zima obok Ghibliego. – Założę się, że właśnie stąd wzięło się jej imię. Onyksa, jak Onyksowe Oko… to wskazówka dotycząca jej królewskiego pochodzenia.

Ghibli nadal gorączkowo przeszukiwał wzrokiem unoszące się na niebie smoki i te, które przedostały się do pałacu. Musiała gdzieś tu być. A jeśli jej tu nie było, mogła robić cokolwiek…

Tam!

To było zaledwie drgnięcie, ale wystarczyło, by przyciągnąć jego uwagę – przesunięcie jadowego kolca po kamieniu Szepczącej Wieży, co zdradziło smoka powoli podkradającego się do królowej.

– CIERŃ! – wrzasnął Ghibli, wzbijając się z balkonu w powietrze i mknąc w jej stronę. – Uważaj! Jest tuż pod tobą!

Zanurkował w kierunku ukrywającej się smoczycy w tej samej chwili, kiedy ta w świetle księżyca rzuciła się do góry. Jej jadowity ogon wystrzelił w stronę serca królowej, a Ghibli nagle poczuł, jak jego własne nagle zamiera.

Tylko nie Cierń. Tylko nie Cierń. Tylko nie Cierń.

Ale jego ostrzeżenie podziałało. Kiedy Onyksa zaatakowała, Cierń już odwracała się w jej stronę. Własnym ogonem odepchnęła od siebie ogon smoczycy i odepchnęła ją do tyłu, poza krawędź wieży. Onyksa rozpostarła skrzydła, by zapobiec upadkowi, lecz zanim zdołała odzyskać równowagę, dopadło ją siedmiu Smoczyńców, w tym Ghibli, którzy chwycili ją za kończyny i ogon i unieruchomili w powietrzu.

– Nie krzywdźcie jej – nakazała Cierń z góry. – Na razie.

Ghibli spojrzał na nią z niedowierzaniem.

– Właśnie próbowała cię zabić – powiedział.

Onyksa warknęła na niego.

– Ja tylko odbieram to, co jest moje – syknęła. – Mój tron i moją koronę.

– Skoro uważasz, że powinny należeć do ciebie, to walcz ze mną, jak powinna prawdziwa królowa – zadrwiła Cierń. – Ta korona nigdy nie wpadnie w szpony podstępnej skrytobójczyni.

– W porządku – rzuciła Onyksa, uwalniając się z uchwytu jednego ze strażników. – Jestem wnuczką królowej Oazy i prawdziwą dziedziczką tego tronu. Wyzywam cię na pojedynek.

Przez tłum przyglądających się smoków przebiegł pełen szoku szmer, lecz Cierń jedynie szeroko uśmiechnęła się do Onyksy.

– Do usług – powiedziała. – Przejdźmy więc na pałacowy stadion. Właśnie tam zawsze rozgrywano pojedynki o tron… ale być może ty już o tym wiesz. – Machnęła skrzydłem w stronę areny zajmującej odległy narożnik pałacowych ziem.

Odkąd Cierń została królową, Ghibli widział, że wykorzystywano ją jedynie dla zawodów i księżycowych festiwali. Nie zdawał sobie sprawy, że to miejsce miało taką mroczną historię.

Ile królowych rozlało swoją krew na tych piaskach? Czy moja królowa będzie jedną z nich?

– Puśćcie ją – rozkazała Cierń, machając ogonem i uniosła się w powietrze, gdy Smoczyńcy z niechęcią posłuchali nakazu.

– Teraz odbiorę swój tron – warknęła Onyksa, celując ogonem w smoki, które przed chwilą ją trzymały. – A wtedy będziecie pierwszymi, których ukarzę. – Obróciła się w powietrzu i zanurkowała w stronę stadionu, rozrzucając na boki stojące jej na drodze smoki.

Ghibli spojrzał na Sępa, który pocierając brodę, przyglądał się fałszywemu Onyksowemu Oku.

Myślał, że wystarczy, jeśli włamie się do skarbca i je weźmie. Miał nadzieję, że trzymanie go w rękach wystarczy, by uczynić go królem. Założę się, że gdyby tylko mógł, pozbyłby się Onyksy po tym, jak ta pokonałaby Cierń.

Ale teraz, wiedząc, że prawdziwy kamień może go zabić… nie podejmie tego ryzyka. Nie teraz, kiedy może wrzucić Onyksę prosto w ogień, żeby sprawdzić, co się stanie.

Myśli, że jeśli wygra, będzie mógł ją kontrolować. Sprytnie otoczył ją smokami, które są lojalne przede wszystkim jemu. Sama nie posiada żadnej armii.

Ale Onyksa nie może wygrać. Nie pozwolę jej wygrać.

Ghibli poczuł za sobą powiew chłodnej bryzy i obrócił się w powietrzu do Zimy.

– A co, jeśli Oko wybierze Onyksę? – wyrzucił z siebie, zanim Lodoskrzydły zdążył się odezwać. – Będzie wiedziało, że to córka Żara, prawda?

Mina Zimy mówiła o wiele więcej niż jakiekolwiek słowa. Jest pewien, że Onyksa wygra, uświadomił sobie Ghibli. Oczywiście, przecież wierzy w monarchię, linię sukcesji i królewską krew. Właśnie tak określona jest jego rodzina i tak funkcjonuje jego plemię. Może nawet uważa, że Onyksa powinna wygrać, pomyślał Ghibli z nagłą wściekłością.

Odwrócił się niezdolny patrzeć na Zimę nawet chwili dłużej i w wirującej chmurze skrzydeł sfrunęli w dół. Wszystkie smoki chciały zobaczyć, co się stanie. Żyło już tylko kilku z tych, którzy pamiętali ostatni raz, kiedy Onyksowe Oko było wykorzystane we właściwym pojedynku o tron… chociaż wszyscy doskonale pamiętali, jak zaledwie kilka miesięcy wcześniej zabiło Żagiew na pałacowym dziedzińcu.

Stadion zaprojektowano w kształcie owalnego amfiteatru, zbudowanego z piaskowca, bez dachu. Ławy wznosiły się w górę niczym schody, a na samej górze można było rozłożyć dodatkowe mocne żerdzie, by mogła na nich przysiąść większa liczba widzów. Na najniższym murze nadal widniały ledwie wyblakłe obrazy z ostatniego księżycowego festiwalu – granatowe tło pokryte białymi i złotymi gwiazdami i okręgami.

Ghibliemu udało się przepchnąć do pierwszego rzędu, wykorzystując swój mniejszy rozmiar, by prześlizgnąć się pod skrzydłami innych smoków. Kiedy już zajął miejsce, bezpiecznie chowając pod siebie ogon, zobaczył, jak smoki nagle się rozstępują, by zrobić miejsce dla Żara i Iskry, którzy wylądowali również przy pierwszym rzędzie, niedaleko od niego.

Oboje wyglądali na oszołomionych i zaniepokojonych.

W przeciwieństwie do gladiatorskiej areny królowej Czerwień, tutaj nie było żadnej królewskiej loży ani specjalnego podestu dla rodziny królewskiej. Królowa Cierń zazwyczaj siadała skrzydło w skrzydło ze swoimi poddanymi, śpiewając, jedząc szaszłyki i rzucając monety najlepszym tancerzom, jak wszyscy inni.

Teraz jednak wylądowała na piasku, na moment tylko sama na tym ogromnym owalu i Ghibli nagle poczuł okropne ukłucie strachu. Co stanie się ze światem, jeśli zabraknie w nim Cierń? Co się stanie z Piaskoskrzydłymi? Potrzebowali jej. Była jedyną królową, która potrafiła uleczyć pozostawione przez wojnę blizny.

Poza tym jest moją przywódczynią i przyjaciółką. Odmieniła moje życie. Gdyby mnie nie ocaliła, kim bym teraz był?

Onyksa wylądowała ciężko przed Cierń, a jego ogarnęła nowa fala strachu. Ghibli myślał o Onyksie jako koleżance, bo była uczennicą w Akademii na Jadeitowej Górze… lecz oczywiście była o wiele starsza od pozostałych smoków – miała niemal dwadzieścia lat. To zaś znaczyło, że była niemal w tym samym wieku, co Cierń… ale zdecydowanie większa.

Pośrodku przeciwległego muru otaczającego owal znajdowało się zagłębienie. Ghibli zauważył je, bo wyglądało na wykonane celowo, a jednak nigdy nie doszedł do tego, czemu miało służyć. Teraz jego przeznaczenie stało się jasne, gdy Cierń umieściła w nim Onyksowe Oko. Medalion idealnie się w nie wpasował.

Wokół całego stadionu zapalono pochodnie, Ghibli nie wiedział więc, czy to tylko złudzenie, lecz mógłby przysiąc, że gdy Cierń cofnęła szpony, dookoła kamienia rozbłysnął promień błękitnej energii.

Onyksa zbliżyła się do medalionu i wbiła w niego wygłodniały wzrok.

– Jesteś pewna, że chcesz to zrobić? – zapytała ją Cierń. – To, co robi Oko… to nie jest przyjemna śmierć.

Onyksa się skrzywiła.

– Nie zabije mnie – powiedziała. – Jestem prawowitą dziedziczką tronu Piaskoskrzydłych.

– Powiedziałaś, że jesteś wnuczką królowej Oazy… – dociekała Cierń.

Onyksa dumnie uniosła brodę.

– Moja matka miała na imię Palma – powiedziała. – A moim ojcem jest książę Żar.

Ghibli pochylił się, by zobaczyć reakcję Żara.

Powinienem był go ostrzec. Ale inne rzeczy odwróciły moją uwagę.

Żar wyglądał, jakby ktoś powbijał mu kolce pod szpony. Zamrugał kilka razy, po czym zerwał się z ławy, przeskoczył przez mur i pognał w stronę córki, o której nie miał pojęcia.

Odskoczyła w tył, patrząc na niego z gniewem, a on zatrzymał się tuż przed nią.

– Córka Palmy? – powiedział, zbierając się w sobie i patrząc na nią z góry. – Nie wiedziałem… nigdy mi nie powiedziała. Ale gdybyśmy mieli mieć córkę, zamierzaliśmy nazwać ją…

– Onyksa – przerwała mu. – To ja.

Cofnął się, a jego skrzydła opadły.

– Ale Palma umarła… zginęła wiele lat temu. Moja matka ją zabiła. To była tak jakby jej specjalność, zabijanie smoków, których nie lubiła.

– Ale nie tego smoka – powiedziała Onyksa. – Palma uciekła i miała mnie. Myślała, że nie żyjesz. Brawo za to, że nas szukałeś. Naprawdę to doceniam.

– Gdybym tylko wiedział, zrobiłbym to – powiedział z mocą.

Za jego plecami Cierń sięgnęła skrzydłem i musnęła końcówką jego skrzydło. Żar nie spuszczał wzroku z Onyksy, lecz jego ciało zareagowało podświadomie, pochylając się w stronę królowej, by ich skrzydła nadal się stykały.

Kiedy zaczęli coś do siebie czuć? – pomyślał Ghibli. Jakim cudem tego nie dostrzegł? Aż tak długo nie był w szkole… lecz z drugiej strony przez kilka ostatnich miesięcy nie widywał Cierń zbyt często, ze względu na jej królewskie obowiązki.

Cierń i Żar, poważnie? Zdaje się, że Słonko naprawdę jej powiedziała, by złożyła więcej jaj i zapewniła sobie spadkobierczynię, która rzeczywiście będzie chciała zostać królową.

Jednak najpierw będzie musiała przeżyć ten pojedynek.

I być może będzie musiała zabić jego córkę na jego oczach.

– Onykso, mam propozycję – powiedział Żar, a jego zwyczajny, na wpół kpiący ton ledwie skrywał kryjącą się głębiej szczerość. – Może, zamiast ryzykować natychmiastową śmierć z ręki naszej nowej królowej, poczekasz kilka dni, by najpierw nas poznać? Zostań tutaj, w pałacu. Opowiedz mi o swoim życiu. Przekonaj się, jak w rzeczywistości nudna jest funkcja królowej. Jedz tyle, ile zechcesz. Spędź ze mną czas. To znaczy… nie chciałabyś najpierw poznać swojego ojca, zamiast nagle zniknąć w rozbłysku kuli starożytnej magii?

– Oddaj mi więc tron – rzuciła Onyksa wyzywająco do Cierń. – Nie musimy o niego walczyć. Z radością przejmę go z twoich szponów.

– Nie mogę – odparła Cierń. – Nie mogłabym ci go oddać nawet, gdybym chciała… a nie chcę, żeby to było jasne. To Onyksowe Oko musi wybrać.

– Czytaliśmy legendy na ten temat – powiedział Żar. – Tysiące lat temu smoczyca o imieniu Jerboa stworzyła go dla królowej Piaskoskrzydłych. Od tamtej pory był on kluczową – i zabójczą – częścią przekazania władzy.

– Tak, tak. Matka o wszystkim mi opowiedziała – powiedziała Onyksa ze zniecierpliwieniem. – Powiedziała, że to jedyna rzecz, dzięki której będę mogła udowodnić, że mam królewskie pochodzenie, i dlatego chciała, żebym trzymała się od niego z daleka. – Przewróciła oczami. – Zaczynajmy już. Walczymy dotąd, aż Oko wybierze potężniejszego smoka, tak?

– Onykso – powiedział Żar. – Proszę cię.

– Siadaj, ty stary jaszczurze – rzuciła w odpowiedzi. – Nie jestem tutaj dla ciebie. Jestem tu po moją koronę.

Serce Ghibliego zaczęło pulsować bólem, gdy Żar pochylił głowę i wrócił na swoje miejsce. Cierń i Onyksa stanęły do walki, unosząc ogony niczym skorpiony, a Oko lśniło ciemnym blaskiem na ścianie za ich plecami.

Nie mogę patrzeć, jak Oko wybiera Onyksę i zabija Cierń. Nie mogę po prostu tak siedzieć i nic nie robić.

„Może wybierze Cierń”, sprzeciwił się inny głos w jego głowie. „Może wie, że jest lepszą królową”.

A skąd będzie miało to wiedzieć? Z pewnością wyczuje królewską krew przeciwko zwyczajnej i to może być wszystko, co mu wystarczy.

Onyksa ryknęła i rzuciła się na Cierń, obnażając szpony, zęby i kolec jadowy. Cierń zrobiła unik i przeturlała się na bok, wyprowadzając cios w tył jej głowy, gdy ta ją mijała. Onyksa prychnęła z wściekłością i zamachnęła się szponami na skrzydło królowej. Chybiła o włos, lecz zostawiła krwawe ślady na boku Cierń.

Ghibliemu przyszła do głowy nowa, przerażająca myśl. Mroczny Prześladowca zaproponował spisek Sępowi. Co, jeśli zrobił coś z Okiem? Co, jeśli z oddali wykorzystał swoją magię, by Oko wybrało Onyksę?

Ja bym tak zrobił, pomyślał, wbijając szpony w ławkę. Gdybym miał magię Mrocznego Prześladowcy, zakląłbym Oko, by wybrało Cierń już na zawsze; zakląłbym je, by chroniło ją i zniszczyło każdego, kto chciałby odebrać jej tron.

Ale nie mam magii Mrocznego Prześladowcy. Odsunął się o kilkanaście centymetrów od Zimy, kuląc się we własnych skrzydłach. Nie mam nic, czym mógłbym ją ochro… Zamarł, wpatrując się w swoje nadgarstki… i lśniące na nich bransolety. Gdyby mógł wezwać burzę… może błyskawicę, która powaliłaby Onyksę, szybko, zanim Oko by zaatakowało… mógłby zakończyć tę walkę, a Cierń byłaby bezpieczna.

Jedyny sposób, by walczyć z magią, to jeszcze więcej magii, prawda?

Muszę zrobić, co w mojej mocy.

Ghibli odchylił się i podniósł przedramiona.

– Dajcie mi grzmoty – szepnął. – Dajcie mi deszcz.

Poczuł, jak Zima pochyla się w jego stronę, i szybko zasłonił się skrzydłami jak namiotem, by się od niego odciąć.

– Dajcie mi burzę – rzekł cicho, zaciskając szpony w pięści.

Po arenie przemknął nagły podmuch wiatru, wystarczająco silny, by rzucić Cierń i Onyksę niemal na samą ścianę. Z rykiem wiatr powiał ponownie, a wszyscy podnieśli wzrok na ciemne chmury, które zaczęły kłębić się na niebie, zasłaniając gwiazdy. Trzy księżyce szybko w nich zniknęły.

– Jeszcze – szepnął Ghibli, podnosząc wyżej nadgarstki. – Chcę błyskawicę.

Jego łuski zaczęły mrowić pod bransoletami, jakby coś zatopiło w jego skórze małe ostre zęby. Wiatr znów dmuchnął, tym razem mocniej, a w powietrzu wokół areny poniósł się złowieszczy trzask.

– Ghibli, ty głupcze – rzucił Zima, potrząsając nim. – Nie masz pojęcia, jak je kontrolować.

– Muszę uratować Cierń – odparł Ghibli przez zaciśnięte zęby.

Bransolety zaczynały sprawiać mu ból, jakby kurczyły się coraz bardziej. Nadal nie spadła ani kropla deszczu, lecz wiatr stawał się silniejszy niż kiedykolwiek, gwałtownie tocząc na niebie chmury i wyjąc wokół murów i wież pałacu.

Na arenie Cierń i Onyksa przestały walczyć. Miały problem, żeby w ogóle utrzymać się w pionie, gdy wiatr usiłował pochwycić ich skrzydła i ponieść w dal. Onyksa z trudem zrobiła dwa kroki w stronę Cierń i zatrzymała się, kaszląc i dławiąc się piaskiem, który leciał jej na pysk.

– BURZA PIASKOWA! – ryknęła jedna ze smoczyc siedzących na wyższych ławach. Patrzyła poza pałacowe mury, na leżącą dalej pustynię. – BURZA PIASKOWA SIĘ ZBLIŻA!

Och nie, pomyślał Ghibli. Nie to chciałem przywołać.

Niegdyś widział już potężne burze piaskowe. Wiedział, że nie wolno z nich żartować.

Inny smok próbował wzbić się w powietrze, by zobaczyć burzę, lecz wiatr porwał go natychmiast i krzyczącego zniósł prosto w chmury.

Ghibli patrzył za nim przerażony.

– Wszyscy do środka! – krzyknęła Cierń. – Pochylcie się i biegnijcie! Do Wielkiego Holu! Zamknąć wszystkie drzwi i okna!

Piaskoskrzydłe zaczęły na oślep uciekać ze stadionu, chwytając się szponami ław i murów i trzymając skrzydła ciasno przy ciele.

Iskra wrzasnęła głośniej niż pozostali i zerwała się z miejsca, wspinając się po innych smokach, aż była jedną z pierwszych, które pognały przez ogrody w stronę wejścia do Wielkiego Holu.

– Nie! – zawołała Onyksa. – Chcę walczyć! Całe życie na to czekałam! – z trudem zrobiła kolejny krok, lecz wtedy wiatr porwał ją i rzucił plecami na mur.

– Onykso, daj spokój! – krzyknął Żar, wspinając się po arenie. Podbiegł do córki, lecz wiatr znów uderzył z rykiem, więc Ghibli nie słyszał, co do siebie wołali.

– Możesz to zatrzymać? – zapytał Zima, chwytając Ghibliego za nadgarstek.

– Próbuję! – odparł Ghibli i opuścił ramiona w dół, tak jak widział, że robiła to Ukwiał. – Przerwijcie to – nakazał im. – Wystarczy. Przerwijcie burzę. Zatrzymajcie ją. Przywróćcie słońce! Głupie rzeczy, słuchajcie mnie!

– Czyli uciekamy – stwierdził Zima.

Ghibli rozejrzał się i dostrzegł Cierń, która prowadziła grupę smocząt w bezpieczne miejsce. Lojalni Smoczyńcy zebrali się wokół niej, zapewniając jej ochronę, na wypadek gdyby Sęp lub Onyksa próbowali zabić ją w panującym chaosie. Ghibli dostrzegł Onyksowe Oko ponownie na jej szyi.

Przynajmniej nadal żyje. Cokolwiek się teraz stanie, utrzymałem ją przy życiu chociaż o tyle dłużej. Burza piaskowa z pewnością nie jest taka zła jak nagła śmierć mojej królowej w kuli błękitnego światła.

– Tak – powiedział do Zimy. – Uciekamy.

Rzucili się za pozostałymi smokami, ścigani przez wiatr i piach. Wiatr ich popychał, a szpony innych nadeptywały na ich pazury, gdy wszyscy w pałacu szukali bezpiecznego schronienia. Na progu Wielkiego Holu Ghibli zaryzykował spojrzenie w tył na burzę, którą przywołał.

Grzmiąca ściana piasku wzniosła się z wydm aż po samo niebo, rozciągając się na horyzoncie i napierając na pałac. Była to gwałtowna fala wściekłości, trzy razy wyższa od najwyższej pałacowej wieży.

Wtedy Zima wepchnął go do środka, a drzwi zaczęły się za nimi zamykać, gdy Piaskoskrzydłe zamknęły się w budynku i czekały, aż ich zasypie żywcem.

Rozdział 15

Burza szalała godzinami, a to oznaczało naprawdę długi pobyt w ścisku z ponad setką innych smoków, nawet w pomieszczeniu tak dużym jak Wielki Hol.

Iskra użyła jednej z długich zasłon, by zrobić sobie hamak, który zawiesiła pod wysokim sufitem i przespała w nim większość burzy. Po krótkim czasie Cierń zorganizowała grupę do kuchni, która przyniosła suszone owoce, wodę i chleb dla wszystkich, chociaż od piasku wszystko zgrzytało w zębach.

Ghibli przez większość czasu martwił się, że Sępa, Żara i Onyksy nie było w Holu razem ze wszystkimi. Dokąd w takim razie uciekli? Czy nadal jeszcze żyli?

Znalazł sobie zajęcie, tworząc kolejne kolczyki w osłoniętym rogu sali, gdzie nie widziało go wiele smoków i nikt nie zadawał mu dziwnych pytań. Strusia i jej ojciec, Sześcioszpon, znaleźli go, gdy minęła już połowa burzy i zgłosili się, by rozdać kolczyki zebranym w Holu smokom.

Ghibli czuł urazę co do faktu, że niektóre z tych smoków należały do Szponów Mocy, które ukryły się tu wraz z pałacowymi Piaskoskrzydłymi po tym, jak ich zaatakowali. Ale nawet oni potrzebowali magicznej ochrony – Szpony Mocy z wypranymi mózgami nie będą o wiele lepsze od obecnej wersji.

Co kilka minut sprawdzał też tabliczkę od Żółwia, a potem znów i znów, a potem coraz częściej.

Gdzie był Żółw? Dlaczego zniknął na tak długo? Czy stało się z nim coś strasznego?

Nie miał pojęcia, ile czasu minęło, kiedy podniósł wzrok i zobaczył nad sobą Cierń, która lekko marszczyła czoło.

– Och, cześć – powiedział. Zima dźgnął go w bok swoim ostrym łokciem, na co Ghibli drgnął gwałtownie. – To znaczy… witaj, Wasza Wysokość.

– Mam dziwne wrażenie… – zaczęła Cierń – …że coś o tym wiesz. – Wskazała skrzydłem krokwie, które drżały na wietrze.

– Uhm… – Ghibli zacisnął zęby i się wyprostował. – Tak. To byłem ja. Przywołałem burzę, by ocalić ci życie. Ja… nie do końca miałem pojęcie, jak duża się okaże.

– To znów magia animusa? – zapytała królowa, ściągając brwi.

Wyciągnął przed siebie nadgarstki, by pokazać jej bransolety.

– Mają niby kontrolować pogodę.

Postukała szponem w miedzianą obręcz.

– Nie jestem przekonana, czy kontrola to właściwe słowo.

– Przepraszam – powiedział Ghibli. – Za pałac. To znaczy… mam nadzieję, że nikomu nic się nie stało. Ale nie przepraszam za to, że jesteś bezpieczna. Próbowałem ochronić cię przed Okiem.

Skrzydła Cierń uniosły się lekko i znów opadły, gdy królowa spojrzała na niego, unosząc brwi.

– Ochronić mnie przed Okiem? Nie wierzyłeś w to, że mnie wybierze? Tak jak wybrało wcześniej?

– Ale Onyksa pochodzi z rodziny królewskiej – wyjaśnił Ghibli. – A Mroczny Prześladowca jest po jej stronie i bałem się, że coś z nim zrobił… poza tym pochodzi z rodziny królewskiej. Myślałem, że tego może chcieć Oko.

Cierń pokręciła głową, po czym uniosła naszyjnik z Onyksowym Okiem nad głowę. Ghibli instynktownie zrobił krok do tyłu. Medalion wyraźnie emanował mocą… i niebezpieczeństwem. Nawet gdyby nie widział, jak zabija Żagiew, przeraźliwie by się go bał. Ale ponieważ to widział, trudno było nie pamiętać milczącego, pełnego agonii wicia się smoczycy czy swądu spalenizny po tym, jak eksplodowała w chmurze czarnego pyłu.

– Wiem, że jest straszny – powiedziała królowa Cierń. Ale od miesięcy noszę go na szyi i nauczyłam się mu ufać. – Delikatnie przeciągnęła szponem po złotych skrzydłach. – Mam wrażenie, że jest… dobry. Jakby został stworzony przez smoczycę animusa, która posiadała w sercu mądrość i dobro. Potwierdziły to wszystkie moje badania w tym temacie. Oko nie wybiera najbardziej królewskiej czy najniebezpieczniejszej smoczycy na królową. Wybiera najlepszą królową do pełnienia tego zadania. – Spojrzała na medalion i się uśmiechnęła. – Właściwie to odkryliśmy ten sekret razem z Żarem. Oko już wcześniej wybierało zwyczajne smoki ponad te z królewską krwią. Obecna linia rodziny królewskiej wywodzi się od smoczycy, która dorastała w mieście podobnym do Skorpioniego Gniazda – smoczycy, która objęła tron niemal przypadkiem, bo Oko wybrało ją, by ochroniła królestwo przed okrutną i mściwą księżniczką. – Cierń popatrzyła Ghibliemu w oczy. – Prawda jest taka, że Oaza i jej potomkowie – w tym Onyksa – nie są bardziej królewscy niż ty czy ja. O tyle, o ile sprawowanie władzy przez setki lat czyni cię królewskim. Ale Oko o to nie dba.

– Naprawdę? – Ghibliemu wirowało w głowie.

Właśnie dla takich celów, uważał, powinna być wykorzystywana magia animusa – nie dla osobistej władzy, ale dla udoskonalania świata w taki sposób, który zapewni plemionom bezpieczeństwo. Wystarczy tylko sobie wyobrazić, że każde plemię ma takie Onyksowe Oko – coś, co by zagwarantowało wybór tylko mądrych i dobrych królowych. Czy to by nie znaczyło, że w Pyrrii zawsze panowałby pokój? By wszystkie smoki były szczęśliwe i miały najlepszą opiekę?

– Mam teorię, że Jerboa oszukała swoją królową – powiedziała Cierń. – Skoro nakazano jej stworzenie Oka, być może królowa chciała posiadać przedmiot, który zapewniłby utrzymanie jej samej u władzy. Jednak zamiast tego Jerboa stworzyła to sprytne zaklęcie, by wybierano tylko dobre królowe.

– Przepraszam – powiedział Ghibli. – Nie zdawałem sobie sprawy. Jeśli takie jest prawdziwe zaklęcie, to oczywiście, że wybierze ciebie.

– Myślę, że jestem dobrą królową – powiedziała w zamyśleniu Cierń. – I zdaje się, że jeśli tak nie jest, to powinien pocieszać mnie fakt, że jest sposób, bym się o tym przekonała. – Roześmiała się. – Byłoby jednak miło, gdybym mogła trochę się z nim potargować. Coś w stylu: „Hej, Onyksowe Oko, zamiast mnie eksplodować, może wyślesz mi notkę? Coś w rodzaju »czas przestać być królową, wariatko«?”. Wtedy bym mogła z zadowoleniem przejść na emeryturę. Gdybym miała własnego animusa, z pewnością bym kazała mu nad tym popracować.

Może uda mi się namówić Żółwia, by to dla niej zrobił, pomyślał Ghibli. Po tym, jak poradzimy sobie z Mrocznym Prześladowcą. Kiedy już odwrócimy proroctwo i znów zapanuje spokój.

Cierń spojrzała w sufit.

– Burza chyba się już skończyła – powiedziała, a Ghibli uświadomił sobie, że miała rację – wiatr w końcu ucichł. – Chodźmy na zewnątrz sprawdzić, jakich narobiłeś szkód – powiedziała do niego. – Bo nie sądzę, że zabrałeś ze sobą zaklęty obiekt, który by po tobie sprzątał.

– Przepraszam – powiedział żałośnie Ghibli.

Głównych drzwi do Holu nie dało się otworzyć – musieli polecieć do jednego z wyżej położonych okien i otworzyć okiennice. Wtedy przekonali się, że pałac był zagrzebany pod warstwą piasku głęboką na trzy długości smoka, całkowicie blokującą drzwi i pokrywającą cały teren ogrodów. Słońce świeciło radośnie na błękitnym niebie nad ich głowami.

– Ghibli – burknęła Cierń.

Przesunęła wzrokiem po pałacu – wieże i dachy budynków niedorzecznie wystawały z nowo powstałych wydm. Ghibli zdał sobie sprawę, że musiała martwić się o Żara, chociaż ukrywała to pod skierowaną ku niemu irytacją.

– Zacznę szukać tych, których trzeba odkopać – zaproponował i szybko wrócił do środka, by zebrać zespół.

W całym pałacu znaleźli bezpiecznie ukrywające się smoki. Kompleks zbudowano z wieloma miejscami, w których można się było schować podczas burzy piaskowej, a w których zamontowano wzmocnione okiennice i mocne drzwi. Do niektórych trzeba się było dokopać, lecz we wczesnych godzinach poranka wszystkie smoki były już obecne, poza Żarem i |Onyksą… nie było też ani śladu po Sępie.

Ghibli zabrał Zimę, Strusię, Sześcioszpona i Śniadą do gigantycznej sterty piasku, która niegdyś była areną. Było to ostatnie miejsce, w którym widziano Żara.

Proszę, niech mu nic nie będzie, modlił się Ghibli, kiedy kopali. Jego zdaniem Żar mógł nie być wystarczająco dobry dla królowej Cierń, ale jeśli ona go lubiła, to tylko to się liczyło. Proszę, niech mu nic nie będzie. Proszę, znajdźmy go szybko. Bolały go ramiona. Chciałby, żeby była tutaj Pełnia, kopiąc obok niego z miną w stylu „nigdy się nie poddawaj”.

– Znaleźliście coś? – zapytała Cierń, lądując na wystającej z piasku żerdzi.

– Jeszcze nie, Wasza Wysokość – odparł Sześcioszpon.

Cierń poruszyła skrzydłami, jakby ją zaswędziały. Ghibli zauważył, że robiła tak zawsze, kiedy najbliżsi przyjaciele ją tytułowali.

– Powinnaś wypróbować Obsydianowe Zwierciadło – zaproponował.

– Wiem, że powinnam – odparła, pocierając pysk. – Jest schowane w bardzo bezpiecznej skrzyni, w bardzo bezpiecznym tajnym schowku w mojej sypialni, pod kilkoma tonami piasku. – Zerknęła do tyłu, na chmarę skrzydeł latających dookoła pałacu. – Pracujemy nad tym.

Ghibli usiadł i spojrzał na arenę, strząsając piasek ze skrzydeł. Co by zrobił, gdyby burza uderzyła, zanimby doszedł do Wielkiego Holu? Gdyby tam wtedy nie stał, jak Żar i Onyksa? Żar zna ten pałac lepiej niż ktokolwiek inny. Mieszkał tutaj przez całe życie, przez całą wojnę, podczas gdy jego siostry wyjechały, by toczyć bitwy o koronę.

Przetrwał Oazę i Pożogę. Musiał znać każdą bezpieczną kryjówkę, każdy bezpieczny dom.

Przesunął wzrokiem po ścianach, a w jego głowie rodziły się nowe możliwości.

Gdybym mógł, chciałbym zejść na dół. Do miejsca, które jest ufortyfikowane i bezpieczne…

Ghibli spojrzał na swoje szpony, po czym podniósł wzrok na swoją królową.

– Cierń! – zawołał. – Czy lochy nie mieszczą się dokładnie pod nami?

– Część z nich – odpowiedziała Cierń, marszcząc nos. – W tym pałacu jest MNÓSTWO lochów. – Przechyliła głowę. – A o czym myślisz?

– Być może lochy są jakoś połączone z areną – powiedział, krążąc po pomieszczeniu. – Żeby można było szybko sprowadzić na nią więźniów, którzy walczyliby dla królowej. Tak jak w pałacu Czerwień. To chyba możliwe, że dawno temu to miejsce było w ten sposób wykorzystywane, prawda?

– Przerażająco możliwe – przyznała Cierń. – Dobra myśl. Wy czworo… szukajcie wejścia z tej strony. Ghibli, pójdziesz ze mną.

Podążył za nią do górnych okien Wielkiego Holu, po czym zleciał na niższe poziomy i skierował na zewnątrz, ukrytymi przejściami prowadzącymi do kuchni, sali tronowej i innych części pałacu. W miejscach, w których okiennice nie zostały dobrze domknięte, zalegały sterty piasku.

– Gdzie twoje straże? – zapytał Ghibli, patrząc, jak ogon królowej prześlizguje się po jednej z tych zasp, wzbijając w powietrze rozświetlone słońcem drobinki piasku.

– Odkopują pałac, jak wszyscy inni – odparła. – Przydzieliłam do pracy również wszystkie smoki Sępa, które jeszcze tutaj były, w zamian za amnestię i fundusz relokacyjny. Pilnują ich Smoczyńcy, ale myślę, że okażą się w porządku po tym, jak już z nimi porozmawiamy i poukładamy im w głowach. – Odwróciła głowę i zerknęła na Ghibliego. – Trudno jest się przestawić, kiedy ktoś, komu absolutnie ufałeś, od lat cię okłamywał. Ale hej, ty okazałeś się w większości normalny, więc chyba jest dla nich nadzieja.

– W większości normalny? – zaprotestował Ghibli. – Na trzy księżyce, nie wiem już, co gorsze: w większości czy normalny.

Cierń się roześmiała.

– Może normalny to niewłaściwe słowo. Ogólnie akceptowalny? Rozsądnie dopasowany do społeczeństwa? Zdecydowanie po stronie nie-morderców?

– Proszę, przestań. Tyle pochlebstw nie może być dla mnie dobre – powiedział Ghibli cierpko.

Królowa skręciła w wąski, słabo oświetlony korytarz, który zakręcał i wił się w dół. Ghibli trzymał się blisko niej, zeskakując z pojawiających się od czasu do czasu stopni i trzymając skrzydła z dala od chropowatych ścian. Przez całą drogę w dół umieszczone w niszach latarnie migotały, rzucając tańczące cienie na jego szpony.

W powietrzu unosił się dziwny zapach, jakby mnóstwa pochowanych pod podłogą jaszczurek, o których każdy wiele lat temu zapomniał.

Schodząc w dół, Cierń otworzyła całą serię bram, które potem dokładnie za sobą zamknęła. Minęli kilku strażników, ustawionych na posterunkach parami, którzy zasalutowali przechodzącej królowej i nie wypuszczając broni, pozostali na stanowiskach.

W końcu ostatnie kamienne schody zawiodły ich do przedsionka, z którego rozchodziły się cztery tunele. Cierń wzięła lampę z kamiennej półki przy schodach i buchnęła w nią niewielkim płomieniem.

– Nie lubię tutaj schodzić – powiedziała do Ghibliego. – Biedny Żar nie chce tu ze mną przychodzić… to jedyna rzecz, do której nie mogę go nakłonić. Podejrzewam, że matka karała go, zamykając go tutaj na noc za każdym razem, kiedy była z niego niezadowolona. – Podniosła lampę, oświetlając jeden z korytarzy. – Gdyby teraz przez burzę musiał szukać tutaj schronienia… nawet nie potrafię sobie wyobrazić, jak okropnie musi się czuć.

– Znajdziemy go – obiecał Ghibli. Wyobraził sobie pałac, odwzorowując zakręty, które pokonali po drodze. – Ten chyba prowadzi pod samą arenę… prawda? – Wskazał w stronę najciemniejszego tunelu, gdy nagle dobiegło z niego dziwne, niezrozumiałe zawodzenie.

Dźwięk niczym lodowate igły wbił się pod jego łuski, przerażając go do szpiku kości. Odskoczył od korytarza i z trudem powstrzymał w sobie odruch, by z krzykiem rzucić się po schodach z powrotem na powierzchnię.

– Co…? – zaczął, wyobrażając sobie duchy i pełne wściekłości dusze. – Co…?

– To szalona więźniarka – odpowiedziała posępnie Cierń. – Jest tutaj od czasów królowej Oazy. – Minęła go i ruszyła w głąb przejścia.

Ghibli podążył za nią, by pozostać blisko światła i dodającego otuchy, rzeczowego głosu królowej.

– Szalona? – powtórzył.

– Chciałam ją uwolnić albo chociaż z nią porozmawiać, ale atakuje każdego, kto wchodzi do jej celi lub zbliża się do jej łańcuchów – powiedziała Cierń. – Nim przestaliśmy próbować, udało jej się przebić ogonem dwóch moich strażników. Myślę, że podczas wojny nastał czas, kiedy niemal o niej zapomniano i całymi dniami głodowała. Pożoga niezbyt przejmowała się swoimi więźniami. Jestem pewna, że nie obchodziło jej nawet, za jaki czyn ta tutaj trafiła… poza tym i tak nie ma żadnego rejestru przestępstw. – Machnęła skrzydłem w stronę opuszczonych cel, które mijali po drodze. – Cały loch jest teraz niemal pusty… uwolniłam większość smoków, które Pożoga uwięziła, gdyż wszystkie ich przewinienia dotyczyły nielojalności wobec niej. W pałacowych barakach jest dużo bardziej humanitarne więzienie, dla więźniów, których już niedługo będziemy mogli przetestować. – Cierń westchnęła. – Trzymałam tu dwoje Nocoskrzydłych dla królowej Glorii, ale w jakiś sposób udało im się zbiec. Co, jak dla mnie, jest kolejnym powodem, by zamknąć całe te lochy i nigdy więcej ich nie używać.

Skręcili za róg i Ghibli dostrzegł blask światła. Oboje zgodnie rzucili się biegiem w jego stronę, aż znaleźli się wystarczająco blisko, by dostrzec dwa smoki, które poza celami przywierały do ścian.

– Żar! – zawołała radośnie Cierń.

Smok uniósł głowę i uśmiechnął się do niej słabo.

– Najwyższy czas, wasza królewska powolność – powiedział.

– Nie musiałeś tutaj siedzieć i na mnie czekać, ty spieczony ślimaku – wytknęła, stawiając lampę w niszy naprzeciwko tej, w której już paliła się inna. – Masz stopy. Mogłeś po prostu wejść na górę, a nie sprawiać, by wszyscy się o ciebie martwili. To znaczy nie żebym ja się martwiła.

– Cóż, ja się martwiłem – odparł Żar.

Rozłożył skrzydła i Cierń go przytuliła, lecz zaraz odsunęła się szybko, jak gdyby nie chciała, by ktokolwiek był świadkiem jej uczuć. Na jego głowie nagle coś podobnego do kłębka futra usiadło i otrząsnęło się. Stworek pochylił się w stronę światła i Ghibli uświadomił sobie, że to Kwiatek.

– Ale nie mogliśmy stąd odejść – ciągnął Żar. – Onyksa jest ranna. – Odsunął się i odsłonił córkę, która leżała zwinięta w kłębek i oddychała płytko. Jedna z jej stóp wyglądała, jakby została zmiażdżona czymś ciężkim – była cała pokryta krwią i jasne było, że Onyksa nie da rady chodzić. Właściwie to Ghibli nie był pewny, czy w ogóle kiedykolwiek jeszcze na niej stanie.

Cierń odetchnęła gwałtownie.

– Musimy zabrać cię do uzdrowiciela – powiedziała do Onyksy.

– Wiem – rzuciła gniewnie smoczyca. – Powiedziałam, żeby przyprowadził tu jednego…

– Ale nie chciałem zostawiać jej samej – przerwał Żar.

– Jasne – prychnęła Onyksa. – Jak tchórz, który boi się duchów. – Próbowała zmienić pozycję i usiąść, lecz nagle zamarła, a na jej pysku pojawił się ból.

Żar uniósł skrzydła.

– Cóż, nie przeżyłem tak długo, wbiegając w ciemność, w stronę dochodzących z niej wrzasków. – Zrobił minę w stylu „jestem, jaki jestem”.

To „coś” w ciemności ponownie wrzasnęło niedaleko, sprawiając, że serce Ghibliego zaczęło bić jak oszalałe.

– To tylko szalona więźniarka – powiedziała Cierń. – Opowiadałam ci o niej. Ty też nie pamiętałeś, za co ją aresztowano.

– Za KŁAMSTWA! – wrzasnęła smoczyca. – MOJA TWARZ CZY NIE, ZABIJĘ JĄ!

Cierń westchnęła i wzięła lampę, po czym podeszła do jednej z cel, którą właśnie minęli. Wewnątrz krążyła wyglądająca na udręczoną smoczyca, wbijając szpony w łuski na swojej szyi. Zardzewiałe łańcuchy sięgały od jej kostek aż do wbitych w podłogę ogniw. Kiedy blask lampy rozświetlił jej więzienie, odwróciła się i z krzykiem rzuciła na kraty.

– WYPUŚĆCIE MNIE, ŻEBYM JĄ ZABIŁA!

– Widzisz, to raczej nie brzmi jak dobry pomysł – powiedziała Cierń. – Żarze, spójrz, to tylko smoczyca. Prawdopodobnie nie była szalona, kiedy tu trafiła, ale ponad dwadzieścia lat w ciemności każdego smoka pozbawiłoby rozumu.

– ZA KŁAMSTWA! – wrzasnęła znów więźniarka. – NIE JESTEM NIĄ! KRÓLOWA NIGDY NIE PRZYSZŁA! NIKT NIGDY NIE PRZYSZEDŁ! NIKT MNIE NIE WIDZI! ONA UKRADŁA MOJĄ TWARZ! RZUCIŁA MOJĄ TWARZ W OGIEŃ! NIE JESTEM NIĄ!

– Zaczekajcie – wykrztusiła Onyksa.

Używając przednich szponów, przeczołgała się do przodu, odtrącając po drodze Żara, który chciał jej pomóc. Zmrużonymi oczami spojrzała na szalejącą w celi smoczycę.

– Niemożliwe, żebyś ją znała – powiedziała zaciekawiona Cierń. – Jest tutaj dłużej, niż ty żyjesz.

– Wygląda jak moja matka – powiedziała Onyksa. – Która, tak przy okazji, sama nie była stabilna emocjonalnie. Dręczyły ją koszmary. Niewiarygodna paranoja. Gdyby tylko mogła, schowałaby mnie pod jakąś skałą.

Żar przesunął się do przodu, by również dokładniej przyjrzeć się smoczycy. Z pyskiem wciśniętym między pręty kurczowo zaciskała szpony na kratach. Oczy miała zamknięte, jakby próbowała się uwolnić samą siłą swojej nienawiści.

– Wygląda jak Palma? – zapytała Cierń.

– NIEEEEEEE! – zawyła więźniarka.

Żar odsunął się i usiadł, z wyrazem przerażenia i konsternacji zakrywając szponami pysk.

– Nie – powiedział. – To znaczy… tak, ale nie, bo… myślę, że to Kolczatka.

– Kto? – zapytała Cierń.

– Ciocia Kolczatka? – zapytała Onyksa, krzywiąc się, gdy chwyciła ją kolejna fala bólu.

– Siostra Palmy – powiedział Żar. – Kolczatko, czy to ty? Co ty tu robisz?

– Ty – warknęła na niego, szarpiąc za łańcuchy. Na jego widok jakby wróciła jej odrobina rozumu. – To wszystko twoja wina. Twoje kolczyki. Twoje piękne słówka. I twoje głupie smoczę.

– To ja – wtrąciła Onyksa. – To głupie smoczę. Matka pozwoliła żołnierzom zabrać Kolczatkę, którą wzięli za Palmę, żeby mogła ze mną uciec. Opowiedziała mi o tym po chyba dziewięciu tysiącach koszmarów o tym. Ale powiedziała, że mieli wypuścić Kolczatkę po jednym albo dwóch dniach, gdy królowa uświadomiła sobie ich pomyłkę.

– Tyle że królowa zmarła – powiedział Żar. – Musiała zginąć, zanim ją zobaczyła. A potem już nikt nigdy… – Jego głos zamarł.

– Wow – wykrztusił Ghibli.

– Chcę cię uwolnić – powiedziała Cierń do Kolczatki przez dzielące ich pręty. – Ale trochę obawiam się tego, co możesz zrobić. – Z ukosa spojrzała na Żara.

Kolczatka syknęła i odwróciła się do niej plecami, po czym ciasno owinęła się skrzydłami.

– Wrócimy tu i spróbujemy jeszcze raz – powiedziała Cierń. – Teraz, kiedy wiemy już, kim jesteś i co się wydarzyło… przyślemy tu kogoś, z kim będziesz mogła porozmawiać. Wyprowadzimy cię z powrotem na słońce, obiecuję.

Jedyną odpowiedzią było ciche warknięcie.

– Halo? – rozległ się czyjś znudzony głos. – Skoro uwalnia się więźniów, czy mogę być następna?

– Nie, Kobro – odpowiedziała królowa. – A tak przy okazji, twój ojciec zaatakował bez twojej pomocy, poniósł porażkę w obaleniu mnie i zniknął.

Kobra roześmiała się gdzieś w ciemności.

– Naprawdę uważasz, że tak łatwo się podda? – zapytała. – Myślisz, że wróci do swojego pokrytego złotem ośrodka i do końca życia spocznie, w spokoju zajadając się wyskrobkami? Ha. Ha. Ha. Sęp spali całe królestwo na popiół, nim kiedykolwiek się podda.

Cierń spojrzała na Ghibliego, który kiwnął głową. Chciałby, żeby Kobra się myliła, ale wiedział, że właśnie taka była prawda.

Nagle z końca tunelu dobiegł dźwięk szurania – dźwięk z wysiłkiem otwieranych od zewnątrz drzwi. Do korytarza wpadło światło, rozpraszając ponury mrok lochów.

Żar odwrócił się w jego stronę, a na jego pysku pojawiła się ulga.

Strusia wetknęła głowę przez szparę w drzwiach.

– Znalazłam! – zawołała radośnie. – To byłam ja!

– Jesteś bardzo mądra – zahuczał za nią z uczuciem Sześcioszpon.

– Dobra robota. Sprowadź uzdrowiciela – powiedziała do niej Cierń, podchodząc do drzwi i pchnięciem otwierając je kilkanaście centymetrów szerzej. – Sześcioszponie, pomóż mi wynieść Onyksę na piasek.

Onyksa syknęła z wściekłością, gdy Sześcioszpon pochylił się nad nią, lecz trzymała swój ogon z dala od niego i Cierń, gdy zaczęli ją nieść.

Przez jakiś czas nie rzuci ponownego wyzwania królowej, pomyślał Ghibli. A może i w ogóle tego nie zrobi, jeśli jej to wyperswadują, gdy będzie wracać do zdrowia. Spojrzał na Żara, który pośpiesznie ruszył za nimi. To… podejrzanie szczęśliwy traf.

W panującym chaosie wszystko mogło się zdarzyć.

Czy Żar celowo zranił swoją córkę, by powstrzymać ją przed pojedynkiem z Cierń? By uratować życie królowej i jej samej?

Nie był pewien, czy chciał to wiedzieć. Celowe działanie czy przypadek… cokolwiek to było, Cierń była bezpieczna, a Onyksa nie musiała ginąć. Oko mogło wrócić na szyję królowej, która nadal mogła w spokoju rządzić królestwem.

Chyba że Mroczny Prześladowca po nie sięgnie. I to będzie kolejny etap jego planu, jakikolwiek on jest.

– Żegnaj, Ghibli – dobiegł z ciemności szept Kobry. – Jestem pewna, że twój dziadek wkrótce się do ciebie odezwie.

Ghibli zadrżał i wyszedł na piaszczystą arenę. Zima wyciągnął do niego ramię i chwycił jego szpony, po czym podciągnął do góry. Mroźny dotyk szponów przyjaciela przypomniał Ghibliemu chłód przepełniającego go niepokoju.

Mroczny Prześladowca i Sęp działający razem. To mogłoby oznaczać koniec Pyrrii.

Ponownie sięgnął do sakiewki po tabliczkę, chociaż niemal już stracił nadzieję, że Żółw kiedykolwiek jeszcze przyśle jakąś wiadomość. Może zapomniał, że ma swoją tabliczkę albo że Ghibli czeka na jego wieści.

Tym razem jednak na tabliczce widniała nowa wiadomość.

Wiadomość, której Ghibli obawiał się od chwili, gdy patrzył, jak Pełnia i Żółw odlatują z Mrocznym Prześladowcą:

MROCZNY PRZEŚLADOWCA O MNIE WIE. UWIĘZIŁ MNIE W PAŁACU NOCOSKRZYDŁYCH.

POMOCY!

Rozdział 16

Zima kilka razy obrócił tabliczkę, po czym podniósł ją do słońca, jakby chciał sprawdzić, czy pod tą istnieje jakaś inna wiadomość.

– Wystarczy – powiedział Ghibli, wyciągając szpony. – Tylko tyle napisał.

Zawrócił na drugą stronę płyt, owinął ogonem jedno z wyciągniętych skrzydeł dachu pawilonu i utkwił wzrok w pustyni. Wiatr powiewał za nim wesoło, jakby nie miał nic wspólnego z piaskiem pokrywającym pałac poniżej. Stąd, na szczycie jednej z najwyższych pałacowych wież, Pyrria wyglądała tak, jakby we wszystkie strony ciągnęła się w nieskończoność.

– Jest źle – rzucił Zima.

– TAK MYŚLISZ?! – krzyknął Ghibli.

– Nie ma potrzeby, żebyś podnosił na mnie głos – powiedział Zima, strosząc kolce na szyi. – Przecież to ja pomogę ci go uratować.

– Wiem, wiem – odparł Ghibli. Zacisnął szpony i próbował się uspokoić. – To na Żółwia tak naprawdę mam ochotę nawrzeszczeć.

– Na Żółwia? – zapytał Zima. – Czy to nie on jest tutaj smokiem w opałach?

– Tak, ale… – odpowiedział Ghibli – …jeśli już masz wysłać wołanie o pomoc, to czy nie powinno to być UŻYTECZNE wołanie o pomoc? Z UŻYTECZNYMI informacjami? Może takimi, jak na przykład GDZIE, NA CHOLERNE KSIĘŻYCE, JEST TO LIZANE PRZEZ WIELBŁĄDY KRÓLESTWO NOCY???

– Ochhhhhh – powiedział Zima, ponownie patrząc na tabliczkę. – Masz rację. Nic o tym nie wspomina.

– Jak niby mamy go uratować? – zawołał Ghibli, wyrzucając szpony w powietrze. – Skoro nie potrafimy go nawet znaleźć? Dlaczego od trzech dni nie przysłał żadnej wiadomości? Tylko „Hej, spadamy do Królestwa Nocy, nara!”, a potem „OCH, NIE. POTWIERDZAM, JESTEM UWIĘZIONY W KRÓLESTWIE NOCY” i nic więcej! Rrrrrrrrgh. – Ukrył pysk w szponach.

I nic na temat Pełni. Czy nic jej nie jest? Co myśli o tym, że Mroczny Prześladowca uwięził Żółwia? Czy to znaczy, że ona też ma kłopoty?

Wziął głęboki oddech i ponownie spojrzał na Zimę. Jakkolwiek był sfrustrowany, musiał przyznać, że nie miał pojęcia, przez co Żółw musiał przejść albo jak okropne mogło być dla niego kilka ostatnich dni.

Najprawdopodobniej nie było czasu, by cokolwiek napisał. A teraz Żółw przeżywał swój własny koszmar.

– Biedny Żółw – powiedział. – Musi być przerażony.

– Jak myślisz, co Mroczny Prześladowca z nim zrobi? – zapytał Zima. – To znaczy… przecież obiecał Pełni, że nie skrzywdzi żadnego z jej przyjaciół.

– Jasne, ale mam wrażenie, że Mroczny Prześladowca zna mnóstwo sposobów na to, by wykręcać się od swoich obietnic – powiedział Ghibli. – Na przykład Żółwia nie krzywdzi delikatne wrzucenie do lochu Nocoskrzydłych. Ciebie nie krzywdzi rzucenie na ciebie zaklęcia, które pierze ci mózg. Kinkażu nie skrzywdziłby czar, który wcześniej rzucono na Grada, a przez który zmieniłaby się w kompletnie innego smoka. Rozumiesz, co mam na myśli?

– Wie, jak oszukiwać za pomocą słów – powiedział Zima, kiwając głową. – To trochę jak ty.

– Co?! Nie! To złe – zaprotestował Ghibli. – Więc wcale nie jak ja.

– Jasne – odparł nieprzekonująco Zima. – Och, spójrz, znalazła je. – Wskazał postać lecącej w ich stronę królowej Cierń.

Ghibli zdusił w sobie podejrzenie, że Zima chciał zmienić temat. Wstał i pomachał, a Cierń obniżyła lot i upuściła Obsydianowe Zwierciadło prosto w jego szpony.

– Dziękuję – powiedział, kiedy wylądowała obok niego.

– Mam nadzieję, że znajdziesz swojego przyjaciela – powiedziała. – Potrzebujecie armii? Bo wiesz, mam teraz armię. Taką naprawdę dużą. Jest niesamowita.

– Ale armia Nocoskrzydłych ma supermoce – zauważył ponuro Zima.

– A Mroczny Prześladowca dostrzeże nas, jeśli ruszymy na nich z armią – dodał Ghibli. – To coś, co jasno i wyraźnie pojawiłoby się w jego wizjach przyszłości. Nie chcę śmierci któregokolwiek z Piaskoskrzydłych. – Zważył zwierciadło w szponach. – Mam nadzieję, że nie będzie postrzegał Zimy i mnie jako zagrożenia. To znaczy… w tej chwili w ogóle nie stanowimy dla niego zagrożenia, skoro nie wiemy nawet, jak go znaleźć.

– Jestem pewna, że to pomoże. – Cierń wskazała głową zwierciadło. – Nie zobaczysz w nim smoka, którego szpiegujesz. Ani żadnych szczegółów wskazujących, gdzie się znajduje. Będą musieli powiedzieć coś pomocnego.

– Wiem – odparł Ghibli. – Trzymaj za mnie szpony.

Dmuchnął dymem na ciemną powierzchnię lustra i szepnął:

– Strażniczka Pełni.

Zima spojrzał na niego ostro.

– Pełnia? – zapytał. – Nie Żółw albo Mroczny Prześladowca?

– Z nimi spróbuję później – odparł Ghibli. Instynktownie wybrał Pełnię. Naprawdę musiał się dowiedzieć, czy nic jej nie jest.

Dym natychmiast utworzył niewielką czarną spiralę i nieco mniejszą, w odcieniach niebieskiego, różowego, żółtego i czerwonego, która żywo poruszała się wokół tej pierwszej.

– Założę się, że wiem, kto to – powiedział, a w tej samej chwili rozległ się głos Pełni:

– Kinkażu, proszę, uspokój się.

– Kinkażu nic nie jest? – powiedział Zima, a jego oczy pojaśniały.

Ghibli kiwnął głową i go uciszył.

– Ja mam się uspokoić? – zawołała Kinkażu. – To ty się oduspokój! Musisz w tej chwili zacząć świrować!

– Ale dlaczego? – zapytała Pełnia. – Jak mam zacząć świrować, skoro nie chcesz mi powiedzieć, dlaczego?

– Nie mogę ci powiedzieć! – krzyknęła Kinkażu. – Aaaarrrrrgh! Nie mogę ci powiedzieć, bo nie masz gwiezdnego ognia. Mroczny Prześladowca mógłby odczytać twoje myśli, a wtedy dowiedziałby się, że ci powiedziałam, i MOGŁOBY SIĘ WYDARZYĆ MNÓSTWO OKROPNYCH RZECZY. AAAAAAARRRGH!

– Och, rany boskie, Kinkażu – odparła Pełnia. – Cokolwiek to jest, jestem pewna, że to nie koniec świata.

– Ale właśnie dokładnie tak jest! To prawdopodobnie dosłowny koniec świata. Muszę wracać na Jadeitową Górę – powiedziała nagle. – Polecisz ze mną?

– W tej chwili? – Pełnia się zawahała. – Prześladowca poprosił mnie, bym została przynajmniej do jutra… powiedział, że chce mnie komuś przedstawić. Czy możemy wylecieć po tym, jak to zrobi?

Smuga Kinkażu kilkukrotnie zmieniła kolory, w końcu zatrzymując się na odcieniu zielonego groszku i przydymionej czerwieni.

– W porządku – powiedziała w końcu. – Do tej chwili zrobię trochę detektywistycznej pracy. Tryb niewidzialny! To właśnie ja! – Wszystkie kolory zniknęły, zostawiając jedynie bladoszarą barwę dymu.

– Tylko uważaj – powiedziała Pełnia. – Pamiętaj, Mroczny Prześladowca nie ma paranoi bez powodu, biorąc pod uwagę to, co mu się przydarzyło.

– Ale sam to na siebie sprowadził – zauważyła Kinkażu. – Tym, że jest absolutnie zły.

– Kinkażu…

– Nie kłóć się ze mną – przerwała jej Kinkażu. – Po prostu daj mi znać, kiedy będziesz gotowa stąd spadać. – Jej ledwie widoczny dym rozwiał się, pozostawiając w zwierciadle samotną smugę Pełni.

– Nie mogę uwierzyć, że teraz Kinkażu brzmi rozsądniej niż Pełnia – powiedział Zima, pocierając czoło.

– Mam nadzieję, że nic jej nie jest – odparł Ghibli. – Mroczny Prześladowca w każdej chwili może się domyślić, że nie jest pod wpływem jego zaklęcia. – Zmarszczył brwi. – Ale nie rozumiem, jakim cudem Pełnia nadal jest zaczarowana. Czy Tsunami nie miała do nich dołączyć? Już wiele dni temu powinna była dać Pełni kolczyk.

– Może i jej powinniśmy poszukać – zasugerowała Cierń.

– Najpierw sprawdźmy Żółwia – powiedział Ghibli.

Przez chwilę wpatrywał się w niewielką smugę dymu, która obecnie była jego najbliższym kontaktem z Pełnią, po czym oddechem oczyścił lustro i wywołał Żółwia.

Smuga przyjaciela była ciemnozielona i jakby emanowała smutkiem, na tyle, na ile wątły opar mógł go przekazać. Dym wił się żałośnie pośrodku zwierciadła. Ghibli nie potrafił stwierdzić, czy Żółw śpi, czy jest tylko smutny, gdyż jedynym dźwiękiem, jaki dochodził ze strony smugi, było okazjonalne westchnienie.

– Przynajmniej żyje – powiedziała z nadzieją Cierń.

– Prawdopodobnie jest w celi – zauważył Zima. – Nie ma nikogo, do kogo mógłby się odezwać.

Mam nadzieję, że to nie nasza wina, pomyślał Ghibli ze zmartwieniem. Na przykład, jeśli któryś z moich czynów zmienił przyszłość, a to doprowadziło Mrocznego Prześladowcę do odkrycia, że jakiś inny animus musi działać przeciwko niemu… och, Żółwiu, tak mi przykro.

Żółw nie udzielił im żadnych informacji, więc Ghibli w końcu spróbował połączyć się z Mrocznym Prześladowcą, chociaż samo wypowiedzenie imienia smoka sprawiło, że przeszył go dreszcz, iż starożytny smok jakimś sposobem go usłyszy i domyśli się, że jest szpiegowany.

Smuga dymu Mrocznego Prześladowcy była o wiele większa od pozostałych i powoli, choć z rozmysłem, poruszała się po obsydianowym zwierciadle.

– Witaj – rozbrzmiał jego donośny głos i Ghibli dostrzegł, że Zima mimowolnie robi krok w tył, jakby również się obawiał, że Nocoskrzydły ich dostrzeże.

– Witaj – powtórzył Prześladowca. – Och, niezła robota z usunięciem chwastów. Dobry pomysł. Powinniśmy przywrócić porządek w ogrodach, by móc się wyżywić. Nie otrzymałeś jeszcze daru, prawda? Mógłbym obdarzyć cię mocą, dzięki której wzejdzie każde ziarno, które zasiejesz… coś w rodzaju mocy najwyższego ogrodnika. Czy nie byłoby to przydatne?

– Uhm – odparł niewielki purpurowy płomyk, który przysiadł obok niego. – To znaczy… tak, taki dar byłby bardzo przydatny, dziękuję. Ale myślałem bardziej o czymś w rodzaju przewidywania przyszłości… Chyba zawsze myślałem, że to coś naprawdę fajnego.

– Hmm – odpowiedział Mroczny Prześladowca. – Zdaje się, że takie jest. Ale właściwie to nie potrzebujesz tej mocy, jako że ja już przewiduję przyszłość, a jeden taki smok w plemieniu w zupełności wystarczy. A z drugiej strony przydałoby nam się wielu dobrych ogrodników… cóż, przemyśl to, a wkrótce znów porozmawiamy.

– Panie, poczekaj – odparł szybko drugi smok. – Przepraszam cię, masz całkowitą rację. Bardzo podoba mi się moc, którą opisałeś. Jestem na nią gotów.

– Jeśli jesteś tego pewny… – Prześladowca zawiesił głos.

– Jestem! Jestem tego pewny!

– Rany! – mruknęła Cierń, pochylając się, kiedy Mroczny Prześladowca coś wymamrotał. – To takie proste? Chcesz posiadać supermoc i proszę bardzo, już ją masz?

– Właśnie takie proste – odparł Ghibli, zaciskając szpony. Gdyby nie zwój Mrocznego Prześladowcy, to mógł być on, rozdający moc, by smokom żyło się lepiej.

Słuchali jeszcze przez chwilę, lecz Prześladowca zdawał się przechadzać po ulicach swego królestwa, odwiedzając poddanych. Nikt, na kogo się natknął, nie powiedział nic w stylu: „Rany, ta wyspa pół dnia lotu na zachód od Skorpioniego Gniazda jest całkiem niezła” albo „Kto by powiedział, że pod górami istnieje całe królestwo, do którego można dostać się przez tunel pod Pałacem Czerwień?”. (Oba miejsca mieściły się na liście licznych teorii Ghibliego na temat tego, gdzie to królestwo może być).

Nikt nie podał nawet skrawka wskazówki. Jedyne, co Ghibli wychwycił, a co mogło okazać się użyteczne, to szumiący gdzieś w tle wiatr, który jakby świszczał w głębokich jarach. (W takim razie nie pod ziemią).

– Myślę, że możemy zrobić tylko jedno – powiedział w końcu.

– Co takiego? – zapytał Zima.

– Wrócić na Jadeitową Górę. – Ghibli z nieco większą niż potrzeba siłą rozwiał smugę Mrocznego Prześladowcy. – Wiemy, że za dzień lub dwa Kinkażu i Pełnia mogą się tam znaleźć. Albo może Słonko i Łupek będą mogli nam pomóc. – Potrząsnął głową. – Jednak nie cierpię zostawiać ich, gdziekolwiek są. Chcę natychmiast dostać się do Żółwia. – I do Pełni, i Kinkażu, które w każdej sekundzie narażone są na niebezpieczeństwo.

– Ostatni raz – powiedział Zima, wskazując głową zwierciadło. – Spróbuj Tsunami.

– Z pewnością wróciła już do Akademii – westchnął Ghibli.

Prawdopodobnie dotarła do deszczowego lasu już po tym, jak wszyscy odeszli, i zapewne byli już za daleko, by zdołała domyślić się, dokąd odlecieli. Mimo to wyszeptał jej imię i dmuchnął na zwierciadło.

Dym zdawał się czekać przez chwilę, wijąc się we wszystkie strony, nim w końcu zmienił się w smukłą spiralę pośrodku, która natychmiast zaczęła wrzeszczeć.

– PYTAŁAM: KIM JESTEŚCIE?! – rozległ się głos Tsunami. – Wy tchórze! Pokażcie się! Czego ode mnie chcecie? – Wzięła głęboki wdech, jakby nasłuchując odpowiedzi, po czym ponownie ryknęła: – WYPUŚĆCIE MNIE STĄD! Moi przyjaciele to bohaterowie! JESZCZE TEGO POŻAŁUJECIE!

Ghibli i Cierń spojrzeli po sobie zszokowani.

Tsunami nie była jednak na Jadeitowej Górze.

Wielka wojowniczka Pięciorga Smocząt, jedna z najlepszych i najbardziej zaciekłych smoków, jakie Ghibli znał, była czyimś więźniem.

Rozdział 17

– Tsunami jest więziona? – zapytała królowa Cierń z niedowierzaniem.

– Ale przez kogo? – dodał Ghibli. – I jak? Tsunami? Ze wszystkich smoków… Jak? I dlaczego? I przez kogo?

– Przez Mrocznego Prześladowcę, tak? – rzucił Zima. – Bo kto inny mógłby to być? Zapewne miał wizję, że nadchodzi z kolczykami, wymknął się, schwytał ją i wsadził do jakiejś kryjówki.

– Ale wygląda na to, że Tsunami nie wie, kto ją porwał – zauważył Ghibli. – Nawet jeśli zasłonił jej oczy i odurzył, mogłaby ocenić jego rozmiary, prawda? – Zamknął oczy, próbując myśleć. Kto jeszcze mógł pojmać Tsunami? Kto ośmieliłby się schwytać słynną wojowniczkę pięciu smocząt z przepowiedni? Czego od niej chciał?

Mroczny Prześladowca rzeczywiście miał najwięcej sensu… ale Ghibli odnosił wrażenie, że to nie jest właściwa odpowiedź.

– Teraz naprawdę musimy wracać na Jadeitową Górę – powiedział Zima, wstając. – Muszą się tam o nią zamartwiać. A my i tak będziemy potrzebowali ich pomocy, by ją odnaleźć i uwolnić Żółwia.

– Sprawdzę, jak sytuacja u Glorii i pozostałych królowych – powiedziała Cierń. Wzięła od Ghibliego Obsydianowe Zwierciadło i wyczyściła jego powierzchnię. – I zacznę przekazywać te kolczyki, które stworzyłeś. Dziękuję ci, Ghibli.

– Nie wiem, czy tyle wystarczy – powiedział. – Może powinienem zostawić ci misę…

– W tej chwili kolczyki są w całym moim pałacu – przerwała mu królowa. – Jestem zaskoczona, że między nimi i piaskiem w ogóle jeszcze mogę dostrzec cokolwiek z moich królewskich rzeczy. Uwierz mi, na razie ich wystarczy. Zatrzymam Obsydianowe Zwierciadło, ale misa może się tobie przydać.

– Powinniśmy nadać jej również jakąś imponującą nazwę – powiedział Ghibli. – Na przykład Przepastna Misa Nieskończonego Gulaszu, czy coś takiego.

Cierń otoczyła go skrzydłami i uścisnęła mocno.

– Idź i ocal świat – szepnęła mu do ucha. – Zawsze wiedziałam, że to zrobisz.

– Ja? – zapytał, kiedy go puściła. – Naprawdę?

– Tak – odparła Cierń. – Cóż, dopóki nie nawalisz i nie zakopiesz go w piasku. – Postukała szponem w jedną z jego bransolet. – Żadnych więcej burz, Ghibli.

– Racja. Absolutnie. – Skinął głową. – Chyba, że zajdzie nagła potrzeba.

– Nie! – powiedziała. – Użyj mózgu, a nie czyjejś magii, na której nie można polegać. Inaczej wytropię cię i osobiście zakopię pod jakąś wydmą.

– Tak jest, szefowo – odparł z szerokim uśmiechem.

Jednakże w drodze na Jadeitową Górę rozmyślał o tym. Myślał o magii i mocy, o tym, kto które miał i co trzeba było zrobić, by walczyć z bandziorami, kiedy nie miało się żadnej z nich. Z pewnością lepiej było wywołać tu i tam przypadkową burzę, jeśli było to w imię powstrzymania niegodziwców. Potrzebował tej magii, jakiejkolwiek magii, by wyrównać szale… nie żeby jakakolwiek równowaga była możliwa, jeśli chodziło o Mrocznego Prześladowcę.

Co innego mógł zrobić? Jak inaczej mógł walczyć i uratować Żółwia?

Zwyczajny, zabrzmiało mu w głowie. Mały. Bezużyteczny. Bez znaczenia.

Jeden zaniedbany smok z ulicy przeciwko najpotężniejszemu smokowi w historii i wszystkim jego sługusom, których obdarzył mocą?

Kątem oka dostrzegł lśniące łuski Zimy i spojrzał na przyjaciela.

Jeden obszarpany smok z ulicy i jeden wygnany książę. Plus zaciekła mała tęcza, jeśli uda nam się do niej dotrzeć, zanim zrobi to Prześladowca.

Nim minęli Skorpionie Gniazdo, skrzydła zaczęły mu ciążyć, lecz nie chciał się zatrzymać, dopóki nie dotrą do Jadeitowej Góry. Na widok rozciągającego się niżej miasta przeszył go dreszcz, jakiego jeszcze nigdy nie czuł, i zaczął się zastanawiać, gdzie podział się Sęp. U Mrocznego Prześladowcy czy może ukrył się w swoim kompleksie?

– Co to takiego? – zapytał nagle Zima, wskazując postać skuloną przy jednym z pustynnych stawów, wystarczająco dużym, by nosić miano oazy. Podlecieli bliżej i dostrzegli, że to smok pijący wodę… jednak nie był to Piaskoskrzydły. Jego łuski miały barwę bardziej szaro-błękitno-różową… dziwną, lecz znajomą…

– To Ukwiał! – westchnął Ghibli. – Myślałem, że jest z Mrocznym Prześladowcą! Co ona robi aż tutaj?

– Powinniśmy trzymać się od niej z daleka – powiedział Zima, gwałtownie wznosząc się na wyższy prąd powietrzny. – Praktycznie sama rzuciła się w sieć Mrocznego Prześladowcy. Jest wobec niego lojalna najbardziej ze wszystkich.

– Albo do głębi zaklęta – podsunął Ghibli. – Musi uwolnić się od niego, tak samo jak ty.

– Zapomniałeś już, że jest animusem? – spierał się Zima. – A twoje okropne kolczyki chronią nas jedynie przed zaklęciami Mrocznego Prześladowcy, prawda? Mogłaby z powrotem nas zaczarować albo zrobić coś jeszcze gorszego. Jakiekolwiek zbliżenie się do niej byłoby skrajnym idiotyzmem.

– Wydaje mi się, że potrzebuje pomocy – upierał się Ghibli. – Jest sama na pustyni… Może od niego uciekła?

– A może Mroczny Prześladowca wysłał ją tu, by wykonała jeden z jego złowieszczych planów – rzucił Zima. – Ghibli! Przestań! Co ty robisz? Wracaj tu, ty absurdalnie irracjonalny smoku!

Ghibli zignorował go i zleciał do Morskoskrzydłej księżniczki. Rozumiał argumenty Zimy, ale był pewien, że Ukwiał potrzebowała pomocy i że jeśli tylko mogli, musieli uwolnić ją spod wpływu Prześladowcy. Poza tym była obiecującym ogniwem łączącym ich z potężnym smokiem i starożytnym królestwem Nocoskrzydłych. Musiał mieć tylko nadzieję, że uda mu się oczarować Ukwiał na tyle, by założyła jeden z jego kolczyków.

Zatoczył koło, by podlecieć do niej od przodu i upewnić się, że jej nie przestraszy. Słysząc bicie jego skrzydeł, podniosła wzrok i – ku jego zaskoczeniu – rozpromieniła się.

Czy w ogóle wie, kim jestem? Czy może Zima miał rację…? Mroczny Prześladowca wysłał ją, by mnie znalazła?

– Wow – powiedział, z pluskiem lądując obok niej w płytkiej wodzie. – Nie co dzień Morskoskrzydła księżniczka cieszy się na mój widok.

Nie mógł się powstrzymać i odwzajemnił jej uśmiech. Smoki, które się do niego uśmiechały, smoki, które go lubiły… nigdy nie potrafił im się oprzeć.

Jednakże Ukwiał nie odpowiedziała. Zamiast tego usiadła, pomachała szponami w powietrzu i gorączkowo wskazała swój pysk.

– Coś jest nie tak – domyślił się głośno Ghibli. – Czy to… poczekaj. – Podszedł do niej bliżej, wpatrując się w coś, co kurczowo trzymała w szponach. – Czy to patyk Żółwia?

Widział go tylko raz, przelotnie, kiedy Żółw przekładał rzeczy w swojej sakiewce, nim wyleciał do deszczowego lasu razem z Pełnią i Mrocznym Prześladowcą. Wiedział jednak, jak ważny był patyk, który przyjaciel zaklął, by ukryć się przed starożytnym smokiem. A ten, który trzymała Ukwiał, miał podobną aurę… aurę mówiącą: „nie zauważysz mnie, ale jestem wszystkim”.

Ukwiał żałośnie opuściła skrzydła i pokiwała głową.

– Czyli to się stało – powiedział. — Właśnie stąd Mroczny Prześladowca wie o Żółwiu? Bo to ty masz jego ukrywający patyk. Zabrałaś mu go?

Gwałtownie uniosła głowę i wbiła w niego gniewny wzrok.

– Dlaczego nie możesz mówić? – Ghibli powoli obszedł ją dookoła. Jej srebrny naszyjnik – ten, który miał niby chronić jej duszę – zniknął. I cała była pokaleczona, jakby niedawno stoczyła jakąś walkę. Czyżby walczyła z Żółwiem, żeby odebrać mu patyk? Czy to on rzucił na nią zaklęcie, które powstrzymywało ją od mówienia?

Trudno było sobie wyobrazić, by Żółw z kimkolwiek walczył. Albo sam wymyślił przydatne zaklęcie. Przepraszam, Żółwiu, pomyślał, krzywiąc się. Chciałby móc powstrzymać się od takich myśli na temat przyjaciela, który w głębi serca był dobrym smokiem. Nie było jego winą, że wszechświat właśnie jego obdarzył magią, a nie Ghibliego, czy to, że był naprawdę kiepski w używaniu jej.

Ukwiał warknęła z frustracją i uderzyła ogonem w wodę. Ponownie wskazała na swój pysk, po czym koślawymi literami napisała na piasku:Zaklęcie Mrocznego Prześladowcy.

– Och! – rzucił Ghibli. – Możemy je cofnąć! Ukwiał, spójrz! – Wcześniej zabrał kilka kolczyków z zapasu Cierń i teraz sięgnął do sakiewki i wyjął jeden z nich. – Po prostu go załóż. Zlikwiduje wszelkie zaklęcia, jakie rzucił na ciebie Mroczny Prześladowca, i ochroni cię przed nimi w przyszłości.

Ukwiał sięgnęła z wahaniem po kolczyk, lecz zaraz zamarła w pół ruchu i przyjrzała mu się z uwagą.

– Jest bezpieczny, obiecuję – powiedział Ghibli. Skoro miała patyk Żółwia, musiała już wiedzieć, że jej brat jest animusem. Przynajmniej miał taką nadzieję… nie chciał być tym, który jej o tym powie. – Żółw go zaklął. Zrobił taki też dla mnie, widzisz? – zapytał i wskazał ozdobę w swoim uchu. – Poprosiłem go, żeby ochronił mnie przed magią Mrocznego Prześladowcy. To wszystko, co ten kolczyk robi, przysięgam.

Wyraz nadziei na jej pysku wprost łamał serce… co u księżniczki Morskoskrzydłych, która przeważnie dla wszystkich była wredna, było dziwne.

Dwoma szponami ostrożnie podniosła kolczyk i przez chwilę przyglądała się bursztynowi. Ghibli poczuł, jak serce wali mu gwałtownie, gdy podniosła go i założyła.

Jej oczy nagle stały się okrągłe jak trzy księżyce.

– Podziałało? – zapytała, po czym z westchnieniem chwyciła się za pysk.

– Na to wygląda – odpowiedział z szerokim uśmiechem Ghibli.

– Mogę mówić! – wykrzyknęła. – Jestem wolna! Lećmy i zabijmy tego cholernego jaszczura!

– Chwila, chwila – powiedział szybko Ghibli, chwytając ją za skrzydło, nim poderwała się w powietrze. – Powiedz nam, co się stało! Jedyne, co wiemy, to że Żółw został schwytany przez Mrocznego Prześladowcę.

– Nam? – powtórzyła Ukwiał, po czym spojrzała w górę i dostrzegła Zimę.

Ghibli pomachał do przyjaciela, na co ten z niechęcią zniżył lot, pełen nieufności i niezadowolenia. Kiedy leciał w ich stronę, Ukwiał pochyliła się i chwyciła Ghibliego za nadgarstek.

– Hej! – zawołała. – To MOJE bransolety!

– Och, racja – powiedział. – Uhm… przepraszam. Potrzebowaliśmy ich, a ty… je zostawiłaś, więc… pomyśleliśmy, że nie miałabyś nic przeciwko.

– Cóż, możesz je teraz oddać – rzuciła, wyciągając po nie szpony.

Poczuł nagły przypływ wściekłej zaborczości. Dlaczego miałbym je jej oddawać? Zostawiła je w szkole. Nie obchodziły jej, dopóki nie zobaczyła, że je mam! Ona ma mnóstwo magii, a to jedyne, co mam ja.

– Chciałbym je zatrzymać – powiedział. – To znaczy… na razie. Dopóki nie uporamy się z Mrocznym Prześladowcą. Proszę. – Uśmiechnął się do niej czarująco. – W zamian za mój bardzo modny kolczyk?

– Ten kolczyk wygląda na niej jeszcze gorzej niż na mnie – powiedział Zima, brodząc w ich stronę.

– Wątpię – odparła Ukwiał. – Ja dobrze wyglądam we wszystkim. – Odwróciła głowę. – Poza tym założyłabym nawet naszyjnik ze smoczych żmij, gdyby tylko to miało ochronić mnie przed zaklęciami Mrocznego Prześladowcy. – Zmrużyła swoje niebieskie oczy i przez chwilę przyglądała się Ghibliemu, jakby badała go pod lupą, dostrzegając wszystkie jego wady.

– W porządku – powiedziała w końcu. – Możesz zatrzymać bransolety pogody. Na razie.

– Dziękuję – odparł.

– To co tam się wydarzyło? – spytał Zima. – Co robisz aż tutaj?

– I dlaczego Prześladowca zaklął cię, żebyś przestała mówić? – dodał Ghibli.

– Zrobił coś o wiele gorszego – powiedziała Ukwiał. – Zaczarował mnie, bym wykonywała każde jego polecenie.

– Podobne zaklęcie rzucił na swojego ojca – zauważył Zima, a jego ciałem targnął dreszcz. – Masz szczęście, że nadal żyjesz.

– Och. Żółw dał ci ten patyk, tak? – domyślił się w końcu Ghibli. – By ochronić cię przed tym zaklęciem. W chwili gdy zostałaś wymazana z umysłu Mrocznego Prześladowcy, nie mógł cię już kontrolować… chociaż mógłby, ale tylko wtedy, gdyby jakimś cudem przypomniał sobie, że istniejesz.

– Wow – rzucił Zima.

– Tak. – Ukwiał przycisnęła patyk do serca. – Wiem, wiem, że to z jego strony niesamowicie odważne, ale czy możemy zostawić te wszystkie bzdury na czas po tym, jak już zabijemy Prześladowcę?

– Mogłabyś go zabić już teraz, prawda? – zapytał Zima. – Możemy zakończyć to tu i teraz! Jedno twoje zaklęcie i bum, Prześladowca nie żyje!

Ukwiał z cichym warknięciem pokręciła głową.

– Wierz mi, zrobiłabym to. Ale powiedział mi, że żadne z moich zaklęć nigdy na niego nie podziała. Zabezpieczył się przed moją magią… w taki sam sposób, w jaki one chronią nas przed jego. – Dotknęła kolczyka w swoim uchu.

– A nie mogłaś użyć magii – na przykład po to, by się uwolnić – bo on wyczuwa wszelkie zaklęcia rzucane przez animusa – powiedział Ghibli. – Jesteś w tej samej sytuacji, w której niedawno był Żółw. Nie chcesz zrobić nic, przez co mógłby cię zauważyć.

– Owszem, chcę! – powiedziała z zaciętością Ukwiał. – Chcę, żeby mnie zauważył, kiedy będę wbijała mu ostrze w oko!

– Nagle dostrzegam rodzinne podobieństwo pomiędzy tobą i Tsunami – zauważył Zima.

– Która również jest w niebezpieczeństwie – powiedział Ghibli do Ukwiał. – Ktoś ją uwięził, ale nie wiemy kto.

– Uhm, oczywiście, że wiemy! – zawołała Ukwiał. – To musi być Prześladowca! Z powodu Sążnia nienawidzi wszystkich Morskoskrzydłych; w szczególności mojej rodziny, bo jesteśmy jego potomkami. – Gwałtownie uniosła się w powietrze, niemal powalając ich ogonem. – A teraz musimy uratować mojego brata i siostrę! Możecie mi wszystko opowiedzieć po drodze… pogadamy w locie, w locie, ślamazary!

– Dokąd lecimy? – zapytał Zima, cofając się, gdy Ghibli w ślad za księżniczką wzbił się w powietrze.

– Do zaginionego miasta nocy! – zawołała Ukwiał.

– Wypełnić przeznaczenie! – rzucił z zachwytem Ghibli. – Uratować świat!

– Zabić Mrocznego Prześladowcę! – dokończyła Ukwiał. – Hurra!

Rozdział 18

Zima spierał się z nimi do samego Królestwa Nocy, przez całe kilometry pustyni, którą przemierzali, kierując się na południowy zachód.

– Słuchajcie, to bardzo ekscytujące – powiedział. – Ale Mrocznego Prześladowcy dosłownie nie można zabić. Przez zaklęcia niezniszczalności! Nieśmiertelność! I widzi przyszłość! Musi już wiedzieć, że jesteśmy w drodze.

– Nie mnie – powiedziała Ukwiał, pokazując mu patyk. – MNIE nie widzi w swojej przyszłości. Dlatego to ja go zabiję.

– Ma rację – przyznał Ghibli. – Ty i ja lecimy tylko po to, by zobaczyć się z Pełnią i Kinkażu. Rozumiesz, Zimo? Powtarzaj to w myślach. To jest naszym celem. W żaden sposób nie zmienimy przyszłości tak, by zaszkodzić Mrocznemu Prześladowcy. Lecimy tylko po to, by odnaleźć przyjaciółki.

I dać im ochronne kolczyki, pomyślał z nadzieją. Już lecę, Pełnio. Wkrótce z tobą będę.

– Ale nie możesz zabić Prześladowcy – powtórzył Zima. – Nie podziała na niego żadna zwyczajna metoda, a twoja magia w jego przypadku jest bezużyteczna.

– Zacznijmy więc od uratowania Żółwia – powiedział Ghibli. – I miejmy nadzieję, że i Tsunami, jeśli też tam jest. Może magia Żółwia nadal będzie działać na Mrocznego Prześladowcę.

– Nie ma szans – rzucił Zima.

– Najbardziej lubię w tobie to pozytywne nastawienie – powiedział do niego Ghibli.

– A ja w tobie umiejętność dalekosiężnego planowania – odgryzł się Zima. – Dlaczego nie możemy mieć jakiegoś planu? Chociaż raz?

– Jeśli wymyślisz jakiś konkretny plan, ukaże się on w wizji Prześladowcy – zauważyła Ukwiał.

– Widzisz, dlatego lepiej jest po prostu lecieć z prądem – dodał Ghibli. – Ha, ha, smoczy kawał, lecieć z prądem. Jestem przezabawny. – Zrobił małe salto w powietrzu. Jego serce wznosiło się równie wysoko, jak jego skrzydła. Teraz mieli po swojej stronie animusa… i to takiego, który był ukryty i chroniony przed zaklęciami Prześladowcy. Mieli przewodnika do Królestwa Nocy i niedługo tam będą. I w końcu leciał do Pełni.

Wszystko wydawało się możliwe, nawet pokonanie Mrocznego Prześladowcy.

– Naprawdę uważam, że najpierw powinniśmy polecieć na Jadeitową Górę – upierał się Zima. – Powinniśmy powiedzieć o wszystkim innym smokom z darem przepowiedni, na wypadek gdyby coś nam się stało.

– Nie – odparła Ukwiał tonem nieznoszącym sprzeciwu. – Im więcej czasu damy Prześladowcy, by dostrzegł, że do niego lecimy, tym lepiej będzie przygotowany, by nas powstrzymać.

– Kiedy zaczęłaś wyraźnie widzieć, jaki jest? – zapytał Ghibli.

– Żółw rzucił zaklęcie, które zdjęło ze mnie wszystkie czary Prześladowcy – odpowiedziała. – Toczyliśmy właśnie walkę i na początku nie do końca wiedziałam, co czuję. Kiedy jednak byłam w stanie zatrzymać się na moment i pomyśleć… zrozumiałam, że nie jest wspaniałym, wszechwiedzącym mentorem, którego szukałam. I zobaczyłam, że sama uczyniłam kilka naprawdę okropnych rzeczy, starając się, by mnie polubił.

Spojrzała w dół, na przesuwające się pod nimi wydmy i opowiedziała im o wszystkim, co się wydarzyło – o tym, jak Mroczny Prześladowca zauroczył niemal całe plemię Nocoskrzydłych w lesie deszczowym; o tym, jak smoki zgodziły się podążyć za nim do dawnego królestwa; o tym, jak rzuciła zaklęcie, by obudzić Kinkażu…

– To byłaś ty? – zapytał Ghibli. – Ty ją uleczyłaś?

Ukwiał się zawahała.

– Tak – powiedziała dziwnym tonem. – To był pomysł Żółwia. Zdaje się, że nie mógł tego zrobić sam, inaczej Mroczny Prześladowca by to zauważył. Ale…

– Ale co? – dopytywał Ghibli.

– Nic – odparła Ukwiał. – Ma się świetnie. Jest najbezpieczniejszym smokiem w całej Pyrrii. Mroczny Prześladowca nie dotknie nawet jednej łuski na jej głowie, bo jest najlepszą przyjaciółką Pełni. – Wyniośle uniosła brodę.

Ghibli pozwolił, by minęło kilka sekund. Miał przeczucie, że było coś, o czym Ukwiał nie chciała im powiedzieć.

– No dobra – powiedziała w końcu. – Chodzi o to. Tak jakby… miałam scysję z Pełnią i Mroczny Prześladowca mnie wyrzucił.

– Scysję z Pełnią? – powtórzył Zima. – Co jej zrobiłaś?

– Nic jej nie jest? – dodał Ghibli.

– Wszystko z nią W PORZĄDKUUUU – warknęła Ukwiał. – Wszyscy BEZ POWODU mają na jej punkcie OBSESJĘ. To było tylko maleńkie zaklęcie, ale Prześladowca dosłownie ześwirował i wysłał mnie do domu, żebym zabiła matkę.

– Co?! – wykrzyknął Ghibli.

– Przestań przerywać i słuchaj – rzuciła księżniczka. Opowiedziała im o kłótni – o tym, jak Mroczny Prześladowca zawsze martwił się o Pełnię, słuchał jej i dbał o nią bardziej niż o Ukwiał… i o tym, jak Ukwiał rzuciła niewielkie zaklęcie, dzięki któremu miał o nią dbać bardziej. Jednak zamiast tego to jej się dostało i musiała wyruszyć do Królestwa Morza i zdobyć broń, która zabiłaby królową Koralę…

– Ale tego nie zrobiłam – powiedziała szybko, widząc ich miny. – Nawet nie wiem, czy rzeczywiście to ja chciałam ją zabić, czy Mroczny Prześladowca jakimś sposobem zaklął mnie, żebym tego chciała – powiedziała. – To znaczy… dorastałam, wiedząc, że kiedyś będę musiała to zrobić, wiecie? A wtedy byłam tak zła… że wydawało mi się, że to właściwe. Ale Żółw mnie powstrzymał.

Opisała im błyskawicznie toczącą się walkę na plaży, z eksplodującymi dookoła nich zaklęciami. (Właśnie to zwróciło uwagę Mrocznego Prześladowcy, a nie to, co ja zrobiłem … ani nie tylko to, co zrobiłem; może wszystko razem, zaklęcia i zmiana przyszłości, kiedy uratowaliśmy Lodoskrzydłe).

Wtedy opowiedziała im, jak później Mroczny Prześladowca zawołał ich z powrotem do sali tronowej, rzucił zaklęcie posłuszeństwa na Ukwiał, zagroził Kinkażu i odkrył Żółwia… jak Żółw w ostatniej chwili rzucił jej patyk, otaczając ją, zamiast siebie, zaklęciem ochronnym.

– Kazał mi ciebie odszukać – powiedziała do Ghibliego. – Uciekłam więc tak szybko, jak to tylko możliwe. Nie wiem, co później stało się z Żółwiem. – Zmarszczyła nos, jakby dręczyło ją mnóstwo uczuć, które nie do końca jej się podobały.

– On nadal żyje – odparł. – Wiemy, że jest w celi albo czymś takim. Jestem pewien, że nic mu nie jest. Nie sądzę, by Mroczny Prześladowca go zabił, jeśli Żółw w jakikolwiek sposób może okazać się dla niego przydatny.

Zima przez chwilę leciał jakimś dziwnym torem, oddalając się od nich i wzlatując wyżej, jakby obserwował teren pod nimi. Teraz podleciał do Ukwiał od lewej, ściągając brwi na swój posępny, arystokratyczny sposób.

– Księżniczko… – powiedział. – Dokąd dokładnie nas prowadzisz?

– Dawne Królestwo Nocy jest na południe od tych gór – odpowiedziała, wskazując łańcuch pobliskich szczytów.

– Na Półwyspie Szponów? – zapytał Ghibli, przywołując w pamięci mapę Pyrrii. – Ale… on jest taki mały. Niemożliwe, żeby żyło tam całe plemię. – To była jedna z możliwości, którą rozważał i odrzucił, gdy podczas pobytu w Możliwości razem z Pełnią przeglądał mapy.

– Kiedyś było większe – odparła Ukwiał, wzruszając ramionami. – Trzęsienia ziemi, lawiny, fale przypływów, coś tam, coś tam, bla, bla, bla. Mówiąc szczerze, Mroczny Prześladowca był w tym temacie bardziej melodramatyczny, w typie: „Aaaaaargh, gdzie się podziało moje królestwo?”, ale w gruncie rzeczy to czego się spodziewał? To znaczy nie było go niemal dwa tysiące lat. Oczywiście, że wszystko wygląda inaczej. W każdym razie plemię jest wystarczająco niewielkie, by na razie bez problemu tam żyć. Poza tym i tak coś tam mruczał, że wyciągnie skały z morza i odbuduje wszystko przy użyciu magii. – Zrzędliwie prychnęła nosem. – Miałam mu w tym pomagać, ale Z PEWNOŚCIĄ TERAZ NIE BĘDĘ.

Nagle Ghibli zdał sobie sprawę, że Zima pozostał z tyłu. Zatrzymał się w powietrzu i obrócił, by spojrzeć na przyjaciela.

– Zimo? Wszystko w porządku?

– Nie mogę tam lecieć – powiedział Zima.

– Dlaczego? – zapytał Ghibli ze zdumieniem.

– To miejsce jest przeklęte – odpowiedział Zima, wskazując ostre krawędzie gór. – Żaden Lodoskrzydły nigdy nie wrócił stąd żywy. Te legendy są w naszym plemieniu równie stare, jak sam Mroczny Prześladowca.

– I założę się, że ma równie groźną nazwę – zauważył Ghibli. – Szczyty Potępienia? Łańcuch Pewnej Śmierci?

Zima spojrzał na niego spod ściągniętych brwi.

– Nazywamy je Kłami Mrocznego Prześladowcy – odparł z ogromną godnością.

– Poważnie?! – zawołał Ghibli. – POWAŻNIE?! Łańcuch górski nazwany Kłami Mrocznego Prześladowcy, a ty nigdy nie pomyślałeś, że dawne Królestwo Nocy jest po drugiej stronie?

– Przecież nie myślę o tym zbyt często! – zaprotestował Zima. – I nie. Szczerze myśleliśmy, że podróżował po Pyrrii, przeklinając przypadkowe miejsca, zakładając w nich pułapki na Lodoskrzydłe.

– Na co czekamy? – zapytała Ukwiał gwałtownie, podlatując do nich.

– Zima uważa, że te góry go zjedzą – odpowiedział jej Ghibli.

– Wcale nie – zaprotestował Zima. – Ale owszem, rzeczywiście uważam, że mnie zabiją.

– Uhm… zaledwie kilka dni temu przeleciała nad nimi cała horda smoków. – Ukwiał machnęła ogonem w stronę wieczornego nieba, nabierającego odcieni purpury. – I nic im nie jest.

– Bo nie są Lodoskrzydłymi – podkreślił Zima.

– Góry zjadają tylko Lodoskrzydłe – wyjaśnił Ghibli z kamienną twarzą.

– PRZESTAŃ – syknął na niego Zima. – To PRAWDZIWA KLĄTWA.

– Skoro jest prawdziwa, to nie jest to klątwa, tylko zaklęcie – stwierdził praktycznie Ghibli. – A skoro to zaklęcie, to rzucił je Mroczny Prześladowca, a w takim wypadku kolczyk cię ochroni.

Zima z powątpiewaniem dotknął kolczyka. Jeden element biżuterii przeciwko setkom lat koszmarnych opowieści… Ghibli niemal widział, jak odwaga Zimy próbuje pokonać lęki z jego dzieciństwa.

– Przedostaniesz się – powiedział. – Pamiętaj, po drugiej stronie jest Pełnia.

Wiedział, że ten argument podziała, bo działał też na niego.

Zima rzucił mu zdziwione spojrzenie, jakby w ogóle go nie rozumiał.

– Dobrze – powiedział w końcu. – Niech będzie. Lećmy.

– W kooooooooońcu – rzuciła gderliwie Ukwiał, po czym zakręciła się w powietrzu.

Gdy lecieli między ukrytymi w cieniu szczytami, w ciemności obejmującej ich długimi, mrocznymi szponami, Ghibli poczuł, że wolałby, żeby Zima zatrzymał swoje opowieści o duchach dla siebie. Nic ich jednak nie pochwyciło i żadne starożytne zaklęcie nie pociągnęło ich wrzeszczących w przepastne wąwozy.

W końcu przelecieli nad górującym nad wszystkim pałacem i zobaczyli ruiny Królestwa Nocy – teraz upstrzone błyskami ognisk, jak gdyby Mroczny Prześladowca rozpostarł skrzydła, a każdy płomień był niczym gwieździsta łuska na jego czarnym ciele.

Pełnia jest tutaj. Jest już blisko. Serce Ghibliego uderzało boleśnie.

– To jak, Królu Lecę z Prądem? – rzucił Zima. – Zakradniemy się czy zapukamy do głównych drzwi?

– Możemy wejść przez pokój, który mi zaoferował – powiedziała Ukwiał. – Nikogo tam nie będzie, bo jest cały zakurzony, okropny i niedostosowany do zamieszkania przez smoka, a co dopiero przez księżniczkę. – Obrażona poleciała w górę pałacowych ścian, na ciemny balkon.

Ghibli i Zima podążyli za nią, gdy zeskoczyła z barierki i pochylona przedarła się przez gruzy do pustej komnaty. Tak jak Ghibli podejrzewał, pomieszczenie było dziewięć razy większe od wszystkich, które kiedykolwiek widział, nawet w pałacu Cierń. Dmuchnął niewielkim płomieniem, by móc się rozejrzeć. To prawda, komnata była nieco zapuszczona, ale był w stanie sobie wyobrazić, jak piękna była przed wiekami. Znajdowała się w niej nawet działająca fontanna, stojąca w jednym z narożników pokoju.

Jego płomień odbił się od czegoś na podłodze, tuż przy fontannie. Ostrożnie ruszył ku temu w ciemności, po czym ponownie buchnął ogniem, by cokolwiek zobaczyć.

Oczekiwał jakiegoś skarbu, lecz przedmiot okazał się dziwnym urządzeniem przypominającym małą lunetę z dołączoną klepsydrą, ale jakąś dziwną, z białym piaskiem po jednej stronie i czarnym z drugiej.

Podniósł ją i przyjrzał się jej dokładnie. Czy to jakaś zaawansowana maszyna, którą wynalazły Nocoskrzydłe i o której wiedza później zaginęła? Do czego służyła?

– Hej, panie buchający ogniem – powiedział Zima. – Przydaj się na coś i zapal ją. – Podetknął mu pod nos pochodnię.

Ghibli był zbyt zajęty urządzeniem, by rzucić jakiś docinek na temat królewskich manier Lodoskrzydłych. Z roztargnieniem dmuchnął płomieniem na pochodnię, po czym spojrzał na Zimę przez okular. Wydawało się, że przedmiot działa jak zwyczajna luneta. Ale po co była klepsydra? Co dziwne, kiedy odwrócił urządzenie do góry nogami, nic się nie stało z wypełniającym klepsydrę piaskiem. Po jednej stronie był biały, po drugiej czarny i chociaż drobinki przesuwały się wewnątrz baniek, nigdy nie przedostały się na drugą stronę i nie zmieszały.

Może była zepsuta.

– Dziwne – powiedział.

– Chyba chciałeś powiedzieć: nudne – odparła Ukwiał, ziewając.

Księżniczka przechylała się nieco na bok i Ghibli przypomniał sobie, że była młodsza od niego i jego przyjaciół.

– Kiedy ostatni raz spałaś? – zapytał, wsuwając lunetę z klepsydrą do torby, by później jej się przyjrzeć.

– Ja… nie pamiętam – odpowiedziała.

– Zrób to teraz – polecił, podając Zimie pochodnię i kierując Ukwiał w stronę koca, który pozostawiono w pokoju.

– Nie! – zaprotestowała szeptem. – Chcę zabić Mrocznego Prześladowcę!

– I uratować Żółwia – przypomniał jej.

– Tak – przytaknęła. – Jestem bardzo zajęta, muszę… – Zachwiała się i opadła na koc. – No, może utnę tylko małą drzemkę. – Z westchnieniem zamknęła oczy i zwinęła się w kłębek.

– Nigdzie bez nas nie idź – wyszeptał jej do ucha Ghibli.

W odpowiedzi wymamrotała coś, co brzmiało:

– Idźcie posiedzieć na rafie.

– Jasne – powiedział Zima. – Zanim wrócimy, na pewno jej tu nie będzie.

– Miej trochę wiary, mój królewski kompanie – odparł Ghibli z uśmiechem. – Gotowy na zwiedzanie?

Zima kiwnął głową i obaj wymknęli się z komnaty. Pałac był masywny i imponujący, lecz słyszeli dochodzącą skądś muzykę, ruszyli więc w stronę, z której dobiegała, aż dźwięki stały się głośne, a przed sobą dostrzegli światło.

Korytarz, w którym się znajdowali, wychodził na długą kolumnadę wokół dziedzińca, który teraz był pełen smoków. Wszyscy przechadzali się, rozmawiali, ucztowali i tańczyli. Dziedziniec, niczym duchy z odległej przeszłości, otaczały posągi smoków z czarnego marmuru. Wszystkie prezentowały bohaterskie pozy i w miejsce oczu miały wstawione diamenty.

W jednym z narożników czworo Nocoskrzydłych grało na instrumentach, których Ghibli nigdy nie widział. Muzyka była srebrzyście radosna, lecz brakowało jej energii bębnów. Z ustawionych wokół dziedzińca stołów unosił się zapach jedzenia – smażonych bananów, pieczonych batatów i dzika. Wszystko zabrano z lasów deszczowych, domyślił się Ghibli.

Razem z Zimą ruszyli do przodu. Przemykali się ukradkiem, dopóki nie dostrzegli Mrocznego Prześladowcy, który siedział rozparty na swoim tronie, z koroną na głowie.

Ghibli od wielu dni go nie widział i w jego wyobrażeniach starożytny smok z każdą chwilą stawał się większy, bardziej przerażający i złowrogi. Teraz poczuł zaskoczenie, jak normalnie w rzeczywistości wyglądał. Owszem, był większy od pozostałych, lecz nie iskrzył mocą, nie ociekał krwią ani nie wbijał groźnego wzroku w kulący się u jego stóp tłum. Wyglądał na przyjaznego, spokojnego i nawet nieco znudzonego. Od czasu do czasu poruszał ogonem w rytm muzyki i rozglądał się po dziedzińcu, niczym gospodarz, który zaprosił na swoje przyjęcie tylko niewłaściwe smoki.

Ghibli gorączkowo przeszukał wzrokiem tłum, lecz nigdzie nie dostrzegł Pełni i Kinkażu.

– Czy nadszedł już czas, Wasza Wysokość?! – zawołał chudy Nocoskrzydły smok gdzieś z tłumu.

Wszyscy nagle odwrócili się do Mrocznego Prześladowcy i spojrzeli na niego, jakby był słońcem. Ghibli miał nadzieję, że nie patrzył tak na Cierń. Istniała lojalność i istniało też… to, to coś innego, to coś bardziej desperackiego i pazernego.

Nocoskrzydłe tak długo nic nie miały, pomyślał, przypominając sobie wulkaniczną wyspę, na której ich plemię żyło przez ostatnie dwa tysiące lat. Straciły swój dom, swój status, swoje moce. Chcą, żeby Mroczny Prześladowca oddał im wszystko, co uważają, że powinny mieć. Chcą, by w magiczny sposób spadła na nie moc, bo sądzą, że na nią zasługują.

Gwałtownie nabrał powietrza w płuca.Ale… czy ja również nie chcę tego samego?

– Dobrze – powiedział Mroczny Prześladowca, dając znak muzykom. Ci natychmiast opuścili instrumenty i pochylili się w pełnej wyczekiwania ciszy. – Macie bardzo dużo szczęścia. Kolejny raz odkryłem sposób, by rozdać dzisiaj dziesięć darów.

Nocoskrzydłe chwyciły się za szpony i zaczęły szeptać z podekscytowaniem.

– Chociaż… – ciągnął Prześladowca ostrzegawczym tonem – …powtarzam: żeby wszystko się udało, musiałem naprzód przygotować te dary. Dlatego obawiam się, że nie mogą być wybrane przez was indywidualnie. Te są dla smoków, które uszczęśliwi cokolwiek, co zostanie im dane. – Wstał z tronu i skinął palcem, na co najeżona kolcami smoczyca podeszła do niego z tacą pełną srebrnych bransolet.

Postawiła tacę obok Prześladowcy i spojrzała na niego buntowniczo.

– Dziękuję ci, Ostrozębo – powiedział uprzejmie Prześladowca. – Spójrzmy… czy nasz gość tu jest…? Och tak, tutaj jesteś. Podejdź i popatrz, jestem pewien, że będziesz pod wrażeniem.

Jakimś sposobem Ghibli wiedział, kto to będzie, a mimo to i tak poczuł wyrwę w trzewiach na widok dziadka, który teraz stanął u boku Mrocznego Prześladowcy.

– Kto to? – zapytała Ostrozęba. – Co Piaskoskrzydły robi w naszym tajemnym królestwie?

– Już nie musi być tajemne – powiedział Prześladowca. – Teraz możemy mieć normalnych sojuszników i szlaki handlowe. A ten Piaskoskrzydły może być naszą nadzieją na naprawdę lojalnego i pomocnego sojusznika na północy. A takiego będziemy potrzebowali, kiedy Lodoskrzydłe postanowią nas niesprawiedliwie zaatakować. Właśnie taką możliwość ukazały moje wizje. Witaj, Sępie.

Sęp chciwie rozglądał się po dziedzińcu. Kataloguje w myślach bogactwo Mrocznego Prześladowcy, domyślił się Ghibli. Pochylił się niżej, nie mogąc otrząsnąć się z wrażenia, że obsydianowe oczy dziadka dostrzegą go bez względu na to, jak dobrze by się ukrył.

– Te bransolety, podobnie jak te z ostatniej nocy, obdarzą mocą niewiarygodnej siły i niezniszczalności każdego, kto je nosi – ogłosił Prześladowca. – To dopiero ekscytujące, nie sądzicie? To… kto by je chciał?

– Ja! – krzyknęło kilka smoków z tłumu.

– JA! JA! – Przynajmniej dwadzieścia innych zaczęło przeciskać się przez tłum, torując sobie drogę szponami.

Pozostałe Nocoskrzydłe cofnęły się, ustępując miejsca chętnym i patrząc na nich ze śmiechem, wiwatami lub sykiem. Prześladowca również im się przyglądał, a gdy poddani zaczęli brutalnie walczyć u jego stóp, na jego ustach pojawił się nikły uśmiech. W końcu ziemia usłana była pokonanymi, jęczącymi z bólu kandydatami, a jedynie dziesięć smoków pozostało na nogach. Wciąż jeszcze krwawiły, z trudem łapiąc oddech, gdy ruszyły w stronę tacy.

Jednakże w chwili, gdy bransolety zatrzasnęły się na ich nadgarstkach, wyprostowały się, a ich rany zaczęły się goić. Ich mięśnie jakby się naprężyły pod wpływem nowej mocy.

Razem odrzuciły skrzydła do tyłu i pokłoniły się Mrocznemu Prześladowcy.

Ghibli napotkał spojrzenie Zimy i w błękitnych oczach przyjaciela dostrzegł odbicie swoich największych obaw.

Mroczny Prześladowca gotował się na wojnę z Lodoskrzydłymi… i tworzył armię superżołnierzy, którzy mieli ich wszystkich zabić.

Rozdział 19

Ghibli nie mógł już na to patrzeć. Nie mógł znieść widoku swojego dziadka u boku Mrocznego Prześladowcy, gdy obaj chichotali jak najlepsi przyjaciele, knując, jak obalić cały świat.

– Sprawdźmy w ogrodach, czy nie ma tam Pełni – szepnął do Zimy. W nocy tak jasnej jak ta, miał przeczucie, że znajdzie ją pod gwiazdami.

– Chciałbym poobserwować go jeszcze przez chwilę – odszepnął Zima, wskazując ogonem Prześladowcę. – Na wypadek gdyby powiedział coś jeszcze o walce z Lodoskrzydłymi.

Ghibli się zawahał. Nie chciał zostawiać Zimy samego… ale miał wrażenie, że coś ciągnie go do Pełni, jakby był rozbitym wazonem, a ona kawałkiem, dzięki któremu ponownie będzie cały.

– W porządku – odparł i odsunął się od krawędzi balkonu. – Spotkamy się w pokoju Ukwiał?

Zima z roztargnieniem kiwnął głową. Jego oddech pokrył kamienne rzeźbienia poręczy warstwą lodu.

Ghibli podążył za wiejącą w korytarzu bryzą, aż doszedł do wielkich schodów wiodących na tarasy z ogrodami. A przynajmniej wiedział, że na każdym z poziomów niegdyś były porządne ogrody, lecz na przestrzeni wieków wszystkie rośliny zdziczały. Winorośl i bluszcz wielokrotnie owinęły się wokół kamiennych barierek i trudno było poznać, gdzie ogrody miały się zaczynać, a gdzie kończyć.

Zatrzymał się na moment i spojrzał na trzy księżyce, gdy nagle przeszyło go okropne uczucie… jakby ktoś patrzył na niego z ciemności… jakby ktoś go obserwował. Z pewnością ktoś go obserwował.

Szybko odbił się i wylądował na zarośniętej poręczy, po czym przeskoczył za rozrośnięty krzak. Gdy próbował uspokoić oddech, jego nos zaatakował kwaśny zapach kwiatów. Nikogo nie widział. Nie pojawił się żaden Nocoskrzydły, żaden z żołnierzy z superwzrokiem czy jakąkolwiek inną mocą, którą rozdawał Prześladowca.

Na schodach zapadła cisza. Wszystkie cienie zamarły.

A mimo to był pewny. Coś go obserwowało. Coś, co nadal mogło tam być i czekać. Ktoś, poprawił się w myślach. Nie ma czegoś takiego jak duchy. Nie ma mściwych dusz nawiedzających mury pałacu. Nie chowam się przed zjawą.

Jednak w tych ruinach aż nazbyt łatwo było wyobrazić sobie szepczące wśród walących się murów nadnaturalne siły.

Ghibli tak bezgłośnie, jak tylko potrafił, przekradał się przez zieleń, trzymając się blisko muru, gdzie skrywały go rośliny. Dziwne mrowienie pod łuskami stopniowo zanikło i westchnął z ulgą, gdy w końcu dotarł do miejsca niewidocznego ze schodów.

Wyszedł zza rogu i natychmiast zderzył się z niezwykle twardą pustką.

Pustką, która krzyknęła z radości i rzuciła się na niego, gdy cofnął się chwiejnie.

– Ghibli! – zawołała pustka. – Jesteś tutaj! Naprawdę tutaj jesteś! CIIII!

Niewidzialne szpony zacisnęły się na jego pysku i przez dłuższą chwilę czuł przy pysku poruszające się skrzydła.

– W porządku, wciąż tam jest – szepnęła. – Ale bądź cicho, dobrze?

Szpony cofnęły się, a Ghibli zdusił śmiech.

– Kinkażu? – szepnął. – Mam nadzieję?

– Och, oczywiście, że to ja! – odpowiedziała cicho. Zarys jej skrzydeł i pyska zamigotał na moment, po czym jej łuski ponownie skrył kamuflaż. – Śledzę podejrzaną postać.

Nagle ponownie zacisnęła szpony na jego pysku.

– Ciii, właśnie się odwrócił!

– Mm mmsbmms chmmmr? – wymamrotał Ghibli.

Odwróciła jego głowę w stronę pochylonej wieży, która wyłaniała się z gąszczu bluszczu na końcu tarasu. Wtedy zauważył smoka węszącego przy podstawie wieży. Podnosił wszystko, co błyszczało.

– Miałam misję przeszukiwania pałacu, tak jak robił ten nieustraszony detektyw, o którym zwoje Pełnia pomagała mi kopiować w szkole – powiedziała Kinkażu. – A potem zobaczyłam coś zdumiewającego – Błotoskrzydłego. Tutaj, w dawnym Królestwie Nocy! Wałęsającego się po pałacu jak po własnym bagnie!

Zaalarmowany Ghibli przyjrzał się smokowi. Błotoskrzydły. To musiał być Bog. Zapewne przybył tu z Sępem.

– Dlatego zaczęłam za nim chodzić – ciągnęła. – Ukradkiem, to było niesamowite, byłbyś pod wrażeniem, aż w końcu poszedł do jednej z komnat i zamknął drzwi. Stałam tam, rozmyślając nad innymi sposobami śledzenia go, ale wtedy drzwi znów się otworzyły i wyszedł zza nich Nocoskrzydły. Cóż, to bardzo dziwne, prawda? Dlatego zaczekałam, aż Nocoskrzydły będzie w połowie korytarza, i szybko wślizgnęłam się do pokoju, bo zostawił otwarte drzwi. I wiesz co? Błotoskrzydły zniknął. Pomyślałam: wyleciał przez okno? Ale nigdzie go nie widziałam. Postanowiłam więc pójść za jego przyjacielem. Muszę przyznać, że to jakiś duży trąbiący Nocoskrzydły. I trochę nudny. Jedyne, co robił, to kradł klejnoty, gdziekolwiek zdołał je znaleźć.

Tak. Bog. A w tej formie raczej Zmiennokształtny.

Postukał lekko w jej szpony i w końcu puściła jego pysk.

– Kinkażu… – wyszeptał – …nie przestrasz się, ale jestem przekonany, że to smok, który zaatakował cię w Królestwie Nieba.

W powietrzu pojawiły się niewielkie pomarańczowe przebłyski, gdy łuski Kinkażu zareagowały.

– Niemożliwe – odszepnęła. – Ten, który potrafi zmieniać kształt? Ojciec Groźby?

Och, racja. Ghibli jakoś o tym zapomniał.

– Żółw ci o nim mówił?

– Oczywiście – odparła zdecydowanie. – Jestem winna temu gościowi kilka złamanych kości i śpiączkę.

– Mieliśmy nadzieję, że zniknie już na zawsze po tym, jak zabraliśmy mu zwój Mrocznego Prześladowcy – wyszeptał. – Ale teraz pracuje dla mojego złowrogiego dziadka i udaje, że jest Błotoskrzydłym. Musimy odebrać mu zaklęcia, dzięki którym zmienia kształt.

– Już się robi – rzuciła Kinkażu.

Ghibli rzucił się przed siebie i zdołał chwycić ją za ogon, zanim umknęła.

– Nie sama! – powiedział. – Zaczarował tę formę tak, by posiadać supersiłę i ziać niesamowicie gorącym ogniem. Może też, żeby mieć niezniszczalne łuski. Jeśli to możliwe, nie chcemy wdać się z nim w walkę, kiedy jest w tej postaci.

– Ajjj – powiedziała Kinkażu. – Nie mogę po prostu plunąć mu jadem w pysk?

– Uważam, że najbardziej potrzebujemy teraz twojego kamuflażu – odparł. – Przykro mi. Plunięcie jadem w pysk może być naszym planem B.

– No dobrze, w porządku. W takim razie podkradam się do niego i chwytam… Co mam mu zabrać?

– Ukrywa zaklęcia transformacji w elementach biżuterii, które chowa w brązowej skórzanej sakiewce. Ostatnim razem, kiedy go widziałem, miał ją przywiązaną pod jednym ze skrzydeł, niełatwo więc będzie ją dostać. I będzie nosił też coś, dzięki czemu staje się Nocoskrzydłym. – Skrzywił się, patrząc na widocznego w blasku księżyca smoka. – Dobra wiadomość jest taka, że nosi teraz o wiele mniej biżuterii niż wcześniej. Ale to może być cokolwiek… widzę kolczyk, trzy bransolety, pierścień i kilka naszyjników.

– To kolczyk – powiedziała Kinkażu z pewnością w głosie. – Pozostałe rzeczy nosił jeszcze jako Błotoskrzydły. Nowy jest tylko kolczyk.

Ghibli starał się spojrzeć sceptycznie w pustkę.

– Byłam detektywem! – powiedziała. – I wszystko uważnie obserwowałam! To znaczy… w porządku, przegapiłam tę część, że to jeden i ten sam smok, ale zauważyłam pasujące klejnoty. Po prostu pomyślałam, że Błotoskrzydły z jakiegoś powodu oddał całą swoją biżuterię. To nie jest bardziej sensowne od „zmienił się w smoka z zupełnie innego plemienia”.

– Kolczyk – mruknął Ghibli. – Dobrze. Jedyne, co mi przychodzi do głowy, to że ja odwrócę jego uwagę, a ty spróbujesz zabrać mu sakiewkę. Może nam się nie udać sięgnąć do kolczyka, ale przynajmniej utknie z jedną formą, a nie z siedmioma.

– Odwrócenie uwagi, o którym mówisz, nie brzmi zbyt bezpiecznie – zauważyła Kinkażu.

– Nic mi nie będzie. Mamy dobry plan B, prawda? – Uśmiechnął się szeroko i miał dziwne uczucie, że powietrze przed nim odpowiedziało podobnym uśmiechem.

Zmiennokształtny znalazł coś w ruinach pałacu i zaczął dmuchać niewielkim płomieniem, by móc się temu przyjrzeć. Ghibli ruszył w jego stronę, celowo następując na gałęzie, które trzasnęły pod jego łapami. Nocoskrzydły odwrócił się gwałtownie, a jego pysk wykrzywił się z gniewu.

– To znowu ty! – warknął.

– Przychodzę w pokoju – powiedział szybko Ghibli, rozkładając skrzydła. – Chcę tylko porozmawiać.

– To byłoby mądre – stwierdził Zmiennokształtny. – W tej formie mogę skręcić ci kark równie łatwo, jak spalić ogniem, jeśli zbliżysz się choć jeszcze o krok.

Och, Kinkażu, bardzo uważaj.

– Pewnie, nie ma sprawy – odparł Ghibli. – Zostanę tutaj. Chciałem tylko zapytać, czy planujesz kiedykolwiek jeszcze spotkać się z Groźbą?

– Niby dlaczego miałbym to zrobić? – prychnął Zmiennokształtny. – Zdradziła mnie. Wydała mnie królowej Rubinii, a potem pomogła wam wszystkim ukraść mi zwój.

– Prawdę mówiąc, to tak jakby ty pierwszy ją zdradziłeś – zauważył Ghibli.

– Ale ona zdradziła mnie bardziej! – rzucił Zmiennokształtny. – Poza tym ona również nie chce mnie widzieć.

– No nie wiem – odparł Ghibli. – Powiedziałem jej, że wpadłem na ciebie w Królestwie Piasku, a wtedy poprosiła mnie, żebym ci coś dał, gdybym jeszcze się na ciebie natknął.

– Tak, jasne. – Zmiennokształtny skrzywił się i zrobił krok w jego stronę. – Co to takiego?

– Kolczyk. – Podał mu jeden ze złotych kolczyków z bursztynem, który zalśnił w jego szponach. – Wiem, nie jest tak okazały jak twoje pozostałe ozdoby. Ale Groźba źle się czuła z tym, co się wydarzyło. Chciała, żebyś miał coś, co sprawi, że będziesz o niej myślał. – Zmusił się, by oddychać spokojnie. Zmiennokształtny podszedł kolejne kilka kroków bliżej i z chciwym błyskiem w oku przyjrzał się kolczykowi.

– Trochę mały – powiedział w końcu. – I nie za bardzo iskrzący. – Spojrzał na Ghibliego podejrzliwie. – Wygląda jak twój.

– Kupiłem je w tym samym sklepie w Możliwości – odparł Ghibli. – Nie mogła sama go dotknąć, bo przecież od razu by się stopił. Ale powiedziała, żebym kupił dokładnie taki sam.

– Hmm. Wygląda to na żałosną propozycję pokoju po tym, co zrobiła. – Zmiennokształtny przez chwilę mruczał coś do siebie. Jednak pokusa zdobycia skarbu, jakiegokolwiek skarbu, była zbyt duża, by ojciec Groźby mógł się jej oprzeć. Chwycił kolczyk ze szponów Ghibliego i natychmiast go założył. – Powiedz jej, że jej jednak nie wybaczę – rzucił. – Powiedz jej, że to jeszcze nie koniec i… Hej, co się dzieje?! – Zamachał skrzydłami, które nagle zmieniły się z czarnych w jasnozielone, a Ghibli dostrzegł niewielki ruch w powietrzu, gdy Kinkażu zerwała sakiewkę i ukryła ją za plecami.

– NIE! – ryknął Kameleon, teraz w pełni przeobrażony do swojej prawdziwej postaci, która była o wiele bardziej cherlawa i nie tak groźna jak którakolwiek z jego pozostałych form. – To był podstęp! Ty kłamliwy Piaskoskrzydły! – Sięgnął do kolczyka, lecz wtedy Ghibli rzucił się na niego i złapał za szpony.

– Przepraszam! – krzyknął ponad hukiem bijących wokół niego skrzydeł mniejszego smoka. – Groźba pozwoliła ci zachować twoje postacie, bo po części nadal cię kocha, nawet po tym, co jej zrobiłeś. Ale nie możemy ci ufać, jeśli o nie chodzi.

Kameleon wrzasnął i Ghibli zauważył, że drugi kolczyk również zniknął z ucha smoka.

Dobra robota, Kinkażu.

– Nie możesz mi tego zrobić! – syknął Kameleon, kłapiąc zębami tuż przed pyskiem Ghibliego. – Bez moich postaci jestem nikim! Nie możesz mnie zostawić jako jakiegoś bezużytecznego Deszczoskrzydłego! Dokąd mam niby iść?

– Wróć do deszczowego lasu – powiedział Ghibli. – Królowa Gloria jest bardzo sprawiedliwa. Zajmie się tobą.

– NIGDY nie… – zaczął, lecz wtedy kamień z przechylonej wieży runął w dół i uderzył go w głowę.

Oczy Kameleona wywróciły się i smok zwalił się nieprzytomny na ziemię. Ghibli zamrugał kilka razy, po czym spojrzał na wieżę.

– Wow – powiedział. – To było…

– Niesamowite? – podsunęła mu Kinkażu, pojawiając się na wieży. – Tak myślałam – powiedziała, po czym zeskoczyła w dół i z promiennym uśmiechem wylądowała obok niego.

– Byłaś doskonała – pochwalił ją.

– Nadal uważam, że zasługuje na splunięcie jadem w pysk – rzuciła. – Ale tak, to było niezłe. Ty też byłeś doskonały. To znaczy nie wiem, co dokładnie zrobiłeś, ale było to imponujące.

Ghibli ją uścisnął.

– Wspaniale widzieć, że jesteś przytomna – powiedział. – Tak bardzo się o ciebie martwiłem.

– Eee tam. O mnie? Jestem za twarda, by pokonał mnie byle który supersilny i zmiennokształtny zdrajca – powiedziała radośnie Kinkażu. Jej łuski przybrały zaskakujący kolor cytryny z przebłyskami różu. – Poza tym nie mogę umrzeć, bo jestem tak jakby najlepszą przyjaciółką królowej Glorii, a ona mnie potrzebuje. A Pełnia potrzebuje mnie, by zachować głowę na karku! I musimy powstrzymać Mrocznego Prześladowcę! I uratować Żółwia!

– Wiem – rzekł. – I zrobimy to. Chcesz to zachować? – Wskazał sakiewkę z zaklętą biżuterią. – Możemy też ją teraz zniszczyć. Kiedy Kameleon odzyska przytomność, może zacząć jej szukać.

– W takim razie zdecydowanie ją zatrzymam – powiedziała, odwracając się, by przywiązać sobie sakiewkę pod skrzydłem w podobny sposób, w jaki robił to zmiennokształtny. – Jestem absolutnie chętna na gorącą dyskusję z tym smokiem, kiedykolwiek tylko zechce.

Ghibli uśmiechnął się do niej.

– W takim razie jakiego heroicznego czynu dokonamy teraz?

– Nadal pracuję nad tym, gdzie przetrzymywany jest Żółw – powiedziała.

– Powinnaś odszukać Pełnię i przekonać ją, by odleciała z nami najszybciej, jak to tylko możliwe. Myślisz, że ci się uda? – Jego serce biło tak mocno, jakby chciało wyrwać mu się z piersi. – Gdzie ona jest? – zapytał.

– Tam. – Kinkażu wskazała plac daleko pod pałacem.

Ghibli dostrzegł migotanie pochodni i niosącą ją postać, która weszła do budynku naprzeciwko pałacu.

To Pełnia. Jest tam, jest tam, jest tam.

– No dalej, idź do niej – powiedziała Kinkażu, a jej oczy zalśniły, jakby na jego obliczu dostrzegła dokładnie to, czego się spodziewała. – Do zobaczenia wkrótce. – Ponownie zmieniła kolor łusek tak, by dostosowały się do barw otoczenia.

Ghibli jeszcze raz poczuł, jak ciągnie go w tamtą stronę, i chwilę później leciał już w stronę placu, skrzydłami muskając szczyty pałacowych drzew.

Rozdział 20

Granice placu wyznaczały cztery duże budowle, w tym pałac. Ta, do której zmierzał, miała wysokie kolumny od frontu, wyciosane w taki sposób, że wyglądały jak podtrzymujące dach zwoje. W świetle księżyca Ghibli dostrzegł, że na każdej z nich wyryto litery, lecz księżyce nie świeciły na tyle jasno, by mógł odczytać napisy. Jedna z kolumn była popękana u podstawy, a inna złamała się w połowie i przewróciła. Jednak jak na tak starą budowlę, ta wydawała się w o wiele lepszym stanie od wielu pozostałych.

Wejście ziało pustką – jakiekolwiek drzwi tutaj istniały, zgniły albo zostały zabrane w jakimś innym celu. Na nadprożu wyryto kolejne napisy: coś o wiedzy, płomieniach i ciemności, z tego, co Ghibli rozumiał. Ostrożnie wszedł do środka, z nadzieją, że w ciemnościach nie czają się inne, mniej przyjaźnie nastawione Nocoskrzydłe.

Blask pochodni dobiegał z jednej z komnat przy wielkim holu. Ghibli podkradł się bliżej i nagle dotarło do niego, co to był za budynek, i poczuł się jak idiota, że nie odgadł tego wcześniej.

To była biblioteka.

Prawdopodobnie największa biblioteka na świecie, jeśli każde z pomieszczeń było równie wielkie jak to, z którego dochodziło światło. Pod ścianami stały sięgające od podłogi do sufitu regały na zwoje, a sufit był raczej wysoko. Na środku komnaty stał duży drewniany stół, tak wielki, że z pewnością nie zmieściłby się w drzwiach.

Większość miejsc na regałach była pusta, lecz pod sklepieniem smoczyca latała od jednej półki do drugiej, wyciągając te zwoje, które jeszcze zostały. Nuciła coś cicho pod nosem, a światło odbijało się od łusek wokół jej oczu.

To ona.

Ghibli miał wrażenie, że po raz pierwszy od wielu dni znów może oddychać. Przez chwilę wsłuchiwał się w piosenkę, którą nuciła, po czym podszedł do stołu i zaczął do rytmu stukać szponami w blat.

Chwilę trwało, nim cokolwiek zauważyła, lecz w końcu obróciła się, spojrzała w dół i go dostrzegła.

Jej radosna mina sprawiła, że serce niemal wyskoczyło mu z piersi. Chciał, żeby codziennie się tak do niego uśmiechała. Chciał czuć się tak już zawsze – jak smok, którego serdecznie witano i za którym tęskniono (i może coś jeszcze, czego nie odważył się ująć w słowa).

– Niemożliwe! – wykrzyknęła.

– A jednak – odparł, uśmiechając się do niej.

– Ghibli! – Wetknęła pochodnię do uchwytu na ścianie i zleciała w dół, lądując w biegu, który pchnął ją prosto na niego.

Złapał ją ze śmiechem (ale nie płaczem,nie płaczem).

– Jesteś prawdziwa – wyrzucił z siebie. – Już miałem wrażenie, że sobie ciebie wyobrażam.

W schronieniu jego skrzydeł Pełnia splotła szpony z jego szponami i przytuliła się do niego w tajemniczym połączeniu chłodnych łusek, silnych mięśni i bijącego serca. Ghibli pochylił ku niej głowę, nagle przepełniony nadzieją.

– Jak się tutaj znalazłeś? – zapytała.

– Cóż – odparł. – Pomyślałem: sprawdź wszystkie biblioteki w Pyrrii, a w końcu trafisz na Pełnię.

Roześmiała się i spojrzała na niego błyszczącymi oczami.

– Czy to miejsce nie jest niesamowite? Nie chciałbyś zamieszkać tutaj na zawsze, gdybyś mógł?

Nie, pomyślał Ghibli. W tych zimnych murach, z daleka od słońca i nieba? Tylko, gdybyś mnie o to poprosiła. A wtedy do głowy przyszła mu myśl: Czy Zima by się zgodził? Czy to nie czyni go lepszym smokiem?

– Chodź, zobacz – powiedziała Pełnia i pociągnęła go w stronę półek. Podekscytowana oprowadziła go po pomieszczeniu, opisując stary system klasyfikacji, archiwa, zbiory w każdej z komnat i ogromne zwoje z indeksem, w których znajdował się pełen katalog książek w Królestwie Nocy. – Plemię zabrało tyle, ile mogło, ale zostawili wiele zwojów – powiedziała. – I musimy uważać… to znaczy zwoje z założenia nie mają przetrwać dwóch tysięcy lat – z niektórych pozostały tylko fragmenty lub kurz – ale inne są wspaniale zachowane. Zaczęliśmy kopiować te najważniejsze, szybko, zanim całkiem się rozpadną. Tutaj jest tak ogromna historia… – dokończyła z rozmarzeniem.

– Nie widziałem cię tak podekscytowanej od… biblioteki w Możliwości – zażartował.

– Tamta też była świetna – powiedziała. – Przede wszystkim dlatego, że znajdowały się tam zwoje ze wszystkich plemion… Pamiętasz, jak znaleźliśmy ten naprawdę stary zwój Deszczoskrzydłych?

Oczywiście, że Ghibli to pamiętał. Pamiętał, że Pełnia wrzasnęła wtedy tak głośno, że surowy Nieboskrzydły bibliotekarz przybiegł do nich i zaczął upominać, jak to podskakiwanie nie jest dozwolone w bibliotece.

– Taka ekscytacja w bibliotece jest kategorycznie zakazana – powiedział, naśladując nosowy głos Nieboskrzydłego.

I pamiętał coś jeszcze: to, jak Pełnia opadła na niego z chichotem po wyjściu bibliotekarza, dokładnie tak jak teraz.

– Po co być bibliotekarzem, skoro nie czuje się ekscytacji zwojami?! – zawołała. – Nigdy nie zrozumiem niektórych smoków!

– Chciałbym, żeby mnie ekscytowały trochę bardziej – powiedział nieco nerwowo.

Uniosła głowę, by na niego spojrzeć, po czym sięgnęła do jego pyska.

– Nie każdy musi być molem książkowym. Dla ciebie inne smoki są jak zwoje – uwielbiasz spotykać nowe i próbować je odczytać. Zawsze się zastanawiasz, jak myślą inne smoki i jakie są naprawdę. Właśnie to… to znaczy, to jedna z najbardziej interesujących w tobie cech. – Odsunęła się od niego gwałtownie i spuściła wzrok. – Przepraszam. Wiem, że nie lubisz słuchać tego, co podsłuchałam w twoich myślach.

– Już mi to nie przeszkadza – powiedział, chwytając ją za ogon. – To znaczy, jeśli tobie nie przeszkadza bałagan, jaki w nich panuje.

Albo złośliwe myśli, które czasami miewam. Jeśli przejrzała mnie na wylot i nadal chce być moją przyjaciółką… może jestem… może rzeczywiście jestem coś wart.

– To najmniej zabałaganiony umysł, na jaki się natknęłam – odparła, ściskając jego szpony.

Wcale nie wydaje się zaklęta. Wygląda, jakby była sobą. Ale jeszcze nie rozmawialiśmy o Mrocznym Prześladowcy…

Pełnia trąciła go skrzydłem w bok.

– Tą gadką o bibliotece odwracasz moją uwagę – powiedziała. – Tak naprawdę, to jak się tu dostałeś?

Nie powinienem nic mówić o Ukwiał, uświadomił sobie. Tak na wszelki wypadek. Nie chciał jej okłamywać, ale musiał, przynajmniej na razie. Dla dobra Ukwiał.

– Nie uwierzysz – powiedział. – Zima przypomniał sobie, że Lodoskrzydłe nazywają tamte góry „Kłami Mrocznego Prześladowcy”. Pomyśleliśmy więc: hmm, może „zaginione miasto nocy” znajduje się właśnie tam. I oto jesteśmy.

– Właśnie dlatego tutaj jestem! – powiedziała. – To znaczy w bibliotece. Nadal staram się rozgryźć to proroctwo. Odnaleźliśmy zaginione miasto nocy… To co teraz? Czy Jadeitowa Góra została ocalona? Czy może jest tutaj coś, co powinniśmy dostać, przeczytać lub się domyślić? Może czegoś, co pozostawili Sążeń lub Jasnowidzka? Ale nie mogę znaleźć niczego o tym, co się później stało z jego przyjaciółmi.

Ghibli przechylił głowę. Ulgę przyniosło mu odkrycie, że Pełnia nadal przejmuje się proroctwem. (Poza tym ucieszył się, że pomyślała to samo, co on, że może Sążeń i Jasnowidzka coś dla nich pozostawili). Oczekiwał raczej, że przez zaklęcie Prześladowcy Pełnia uzna, że wszystko jest w najlepszym porządku, tak jak sądzili wszyscy pozostali.

– Mogę pomóc ci szukać – zaproponował. – Ale najpierw, hmm… mam do ciebie dziwną prośbę.

– Wszystko w moim życiu stało się dziwne od czasu, kiedy zaczęła się szkoła – odparła Pełnia. – Dawaj.

Bursztynowa kropla w kolczyku zalśniła niczym miniaturowa kula ognia, odbijając blask wiszącej wyżej pochodni. Ghibli przez chwilę trzymał go w dłoni, żałując, że nie może dodać dla niej kolejnych zaklęć, po czym jej go podał.

Pełnia spojrzała na kolczyk i zamrugała ze zdziwieniem, po czym podniosła na niego wzrok.

– Identyczne kolczyki? – zapytała. – Czy to typowe dla Piaskoskrzydłych? Czy my… uhm… czy to znaczy, że jesteśmy…?

– Są zaklęte – powiedział szybko, zanim coś źle zrozumiała. – Na oba nałożono czar ochronny… na wszystkie, bo jest ich więcej.

– Och – odparła. Czyżby wydawała się rozczarowana? Czy może poczuła ulgę? Być może w jaśniejszym świetle byłby w stanie to ocenić. – Jaki to czar?

– Poprosiłem Żółwia, by uczynił mnie odpornym na wszelkie zaklęcia Mrocznego Prześladowcy – wyznał. – Kolczyk chroni mnie przed jego magią… a ten może ochronić ciebie.

Teraz zdecydowanie wyglądała na zasmuconą.

– Mam nadzieję, że go nie potrzebuję – powiedziała, ale wzięła kolczyk z jego szponów. – Obiecał, że nie rzuci na mnie żadnych zaklęć. Chcę mu ufać.

– Nawet jeśli tego chcesz, nie sądzisz, że lepiej będzie się ubezpieczyć? Tak na wszelki wypadek? – zapytał Ghibli. – To tak jak z gwiezdnym ogniem. Ufamy ci, ale i tak nam go podarowałaś, żebyśmy mogli zachować nasze myśli dla siebie. Prześladowca może rzucić zaklęcie przypadkowo albo uważać, że chce tylko pomóc, ale to coś, czego raczej byś nie chciała. Rozumiesz?

– Tak. – Lekko dotknęła szponem bursztynu, po czym sięgnęła do ucha i założyła kolczyk.

Tak po prostu. Spodziewał się większej dyskusji… martwił się, że zaklęcie, jakie rzucił na nią Prześladowca, będzie tak silne, że odeprze jakąkolwiek próbę zwalczenia go. A teraz była bezpieczna, a w jej uchu lśniło maleńkie słońce. Ghibli się uśmiechnął.

– To dziwne uczucie, prawda? – powiedział. – Czy czujesz się jakoś inaczej? Jakby powietrze wokół ciebie było pełne dymu, a teraz ten dym rozwiał się i wszystko stało się jasne?

Spojrzała na niego zdziwiona.

– Nie – powiedziała powoli. – Nie czuję się wcale inaczej. – Rozejrzała się po bibliotece i pokręciła głową. – Ghibli, naprawdę nie sądzę, by Prześladowca rzucił na mnie jakiekolwiek zaklęcie. Miałam mętlik w głowie od chwili, kiedy wyłonił się spod góry, i nadal go mam. To skomplikowany smok. Wiem o tym. Ale nie uważam, że jest zły, naprawdę. To mój przyjaciel.

Ghibli wpatrywał się w nią oszołomiony, a prawda powoli do niego dotarła. Ona nie jest zaklęta. Naprawdę go lubi.

Jego rozumienie Mrocznego Prześladowcy nieco się zmieniło, jakby fragmenty układanki zmieniły nieco miejsce.

Bo on naprawdę lubi ją. Założę się, że chciał mieć jednego smoka na świecie, który lubiłby go takim, jakim jest… a nie z powodu zaklęcia. Pełnia jest dla niego ważna.

Naprawdę są przyjaciółmi.

Ale ona nie wie o wszystkim, co Prześladowca zrobił.

Czy mogę jej powiedzieć? Czy to bezpieczne? Prześladowca nadal może odczytać jej myśli. Znajdzie w nich wszystko, co jej powiem. Zaklęcie rzucone na Zimę… groźby pod adresem Kinkażu, uwięzienie Żółwia, zaraza uśmiercająca Lodoskrzydłe… jego sojusz z Sępem. Jeśli Prześladowca dowie się o tym wszystkim… czy to nie narazi jej na niebezpieczeństwo?

Muszę znaleźć dla niej gwiezdny ogień. Wtedy jej wszystko opowiem.

Nagle coś do niego dotarło i aż zadrżał. Gdy tylko ją zobaczy, dowie się również o kolczykach.

– Nie martw się, Ghibli – powiedziała Pełnia. – Teraz jesteśmy razem. Rozgryziemy proroctwo i uratujemy Jadeitową Górę. Jestem tego pewna. – Chwyciła go za szpony. – Och, i stało się coś niesamowitego! Kinkażu się obudziła! Nic jej nie jest, Ghibli!

– Wiem – powiedział. – To wspaniale. Zima też tutaj jest. – Uważnie wypatrywał jej reakcji, ale wyglądała po prostu na szczęśliwą. Szczęśliwszą niż wtedy, gdy zobaczyła jego? Czy może tak samo? Czy do któregokolwiek z nich czuła coś więcej? Nie potrafił tego ocenić.

– Nasze skrzydełko – powiedziała z uśmiechem. – Teraz potrzebujemy już tylko Żółwia. – Uśmiech zniknął z jej pyska. – Od wielu dni go nie widziałam. Był… pewien problem z Ukwiał.

– O tym też już wiem – powiedział.

– Naprawdę? – zapytała. – Jak…?

Jakiś głuchy odgłos na zewnątrz przerwał jej pytanie. Oboje odwrócili się do drzwi i Ghibli usłyszał powolne kroki zbliżające się od strony głównego korytarza. Wyciągnął ogon, by opiekuńczo otoczyć nim Pełnię (bardzo ostrożnie, ze względu na znajdujący się na jego końcu kolec jadowy), a w następnej chwili przypomniał sobie to dziwne uczucie, że coś z pałacu go obserwuje.

Jednakże to nie duch wetknął głowę do komnaty.

Tylko Mroczny Prześladowca.

– Tutaj jesteś – powiedział radośnie do Pełni. – To przyjęcie było bez ciebie TAKIE nudne. Nie martw się, rozumiem, nie lubisz takich imprez. Jasnowidzka również za nimi nie przepadała. – Przeniósł swój uśmiech na Ghibliego, sprawiając wrażenie całkowicie niezaskoczonego jego widokiem. – Witaj w Królestwie Nocy, Ghibli. Zastanawiałem się, kiedy się pojawisz. Nie sądziłem, że będziesz w stanie długo wytrzymać, nim przybędziesz w poszukiwaniu Pełni. – Prześladowca mrugnął do niego, a Ghibli zaczął się zastanawiać, czy wyglądał na równie skołowanego jak ona.

– To naprawdę wspaniała biblioteka – powiedział szybko, rozkładając skrzydła, by wskazać na ogromne pomieszczenie. – To… mam się teraz do ciebie zwracać per Wasza Wysokość?

Prześladowca wzruszył ramionami.

– Nie jesteś jednym z moich poddanych, więc to zależy od ciebie. – Lekko poruszył ramionami. – Król Mroczny Prześladowca. To dziwne, jak bardzo ten zwrot wydaje się właściwy, a mimo to jakby nie pasuje.

Wtedy nagle zamarł i nadstawił uszu, jakby się w coś wsłuchiwał, a na jego pysku pojawiła się zmarszczka. Podszedł niego bliżej i pochylił się ku Pełni.

– Nowy kolczyk – powiedział obojętnie, po czym zerknął na pasujący kolczyk w uchu Ghibliego.

On wie, pomyślał Ghibli, czując w sercu ukłucie strachu.

– Nie smuć się – powiedziała Pełnia, patrząc Prześladowcy w oczy. – Wiesz, że to tylko na wszelki wypadek. W odwrotnej sytuacji zrobiłbyś to samo. Prawda?

– Hmm – odparł Mroczny Prześladowca. – To tylko… przypomina mi o bransoletce, którą kiedyś dla kogoś wykonałem. Bo mi nie ufała. A okazuje się, że powinno być odwrotnie.

– Obiecałeś nie rzucać żadnych zaklęć na mnie ani na moich przyjaciół – powiedziała Pełnia. – Zatem nie powinno ci to robić żadnej różnicy.

– Obiecałem ci, że twoi przyjaciele zawsze będą bezpieczni – poprawił ją Prześladowca. – A co, jeśli zostaniesz zaatakowana i będę musiał cię uleczyć, tak jak Wyrwigłaza? Co, jeśli Ghibli zostanie porwany, a ja nie będę mógł go dla ciebie odzyskać? I cała ta piękna magia, którą wykonałem. Żadnych więcej wizyt w snach? Zamierzałem polecieć z tobą na jeden z księżyców… Smoki stojące na prawdziwym księżycu, wyobrażasz to sobie?

– Zobaczmy, co się stanie – odpowiedziała Pełnia łagodnie, acz stanowczo.

Mroczny Prześladowca przechylił głowę, by skupić się na Ghiblim. Jego wzrok był intensywny, lecz Ghibli odnosił wrażenie, jakby Prześladowca patrzył przez niego… jakby widział wszystkich Ghiblich, którzy kiedykolwiek istnieli, i wszystkich tych, którzy kiedykolwiek mogliby się pojawić.

Sprawdza moją przyszłość.

Ghibli nie wiedział, czy to cokolwiek da, ale z całej siły skoncentrował się na przyszłości, której najbardziej pragnął… takiej, która zaalarmowałaby Prześladowcę najmniej. Przyszłości, w której był lojalnym doradcą królowej Cierń i żył w pałacu Piaskoskrzydłych. Z Pełnią. Smoczyca pojawiła się w jego myślach, chociaż na początku nie zdawał sobie z tego sprawy. Wyobrażał sobie, jak przechadza się po pałacowych ziemiach i nagle Pełnia była obok niego, trącając go lekko skrzydłami… a potem lecieli nad pustynią, śmiejąc się, i mieli własny apartament, który ona wypełniła zwojami…

Nie oszukiwał się, że Prześladowca odnajdzie tę fantazję w jego prawdziwej przyszłości. Ale miał nadzieję, że smok dojdzie do wniosku, że Ghibli chce tylko pomagać królowej Cierń i w żaden sposób nie zamierza powstrzymać jego planów.

Żałował, że nie wie więcej o tym, jak działało przewidywanie przyszłości.

Nieoczekiwanie Mroczny Prześladowca się roześmiał i pochylił głowę do Ghibliego, jakby właśnie zjadł soczystą kozę, którą Ghibli dla niego złapał.

– Cóż, rób to, co uważasz, że musisz – powiedział do Pełni, teraz już o wiele radośniej. Mogę poprosić was na moment na zewnątrz? Chciałbym, żebyście kogoś poznali.

Odwrócił się i wyszedł, poruszając ogonem w rytm muzyki, która grała mu w głowie.

To najbardziej złowieszcza rzecz, jaką dotąd u niego widziałem, pomyślał Ghibli. Co takiego zobaczył w mojej przyszłości? I dlaczego przestał się przez to martwić?

Pełnia spojrzała na Ghibliego i z rozbawieniem wzruszyła ramionami, jakby chciała powiedzieć: „Cóż, poszło lepiej niż myślałam”. Wzbiła się w powietrze po pochodnię, po czym oboje wyszli przez główną salę i przeszli przez łukowate wejście prosto na plac.

Prześladowca zatrzymał się przy jednej z przypominających zwój kolumn, jakby coś przed nim pochłaniało całą jego uwagę. Jego mina… najbliższy opis, jaki przychodził Ghibliemu do głowy, to sposób, w jaki Zima czasami patrzył na Pełnię.

Między przewróconymi posągami i przerośniętymi roślinami na placu szła piękna czarna smoczyca. Rozłożonymi skrzydłami sięgała do kamieni, jakby musiała ich dotknąć, by uwierzyć, że są prawdziwe.

Nagle podniosła na nich wzrok i dostrzegła Prześladowcę, na co Ghibli pomyślał: „Dobra, tak właśnie wygląda ktoś, kto zobaczył ukochanego”.

– Pełnio, Ghibli – zagrzmiał Mroczny Prześladowca. – Chciałbym, żebyście poznali Jasnowidzkę.

Rozdział 21

Pełnia zareagowała pierwsza, podczas gdy Ghibli nadal próbował skojarzyć słowa Prześladowcy z czymś, co było sensowne i realne. Słyszał w pałacu muzykę, niesamowitą i odległą, jakby rozbrzmiewała między gwiazdami.

– Jasnowidzka? – zapytała zaskoczona. – Jasnowidzka? Jak… ta Jasnowidzka sprzed dwóch tysięcy lat?

– Moja Jasnowidzka – powiedział Prześladowca.

Wyciągnął przed siebie szpony, a Nocoskrzydła smoczyca podeszła z uśmiechem, by je ująć. Od strony górskich szczytów powiał nagle wiatr, przetoczył się przez plac, zamarł na moment, po czym rozdzielił się wokół dwóch smoków, jakby nie śmiał im przeszkadzać.

– To… niemożliwe… jak to możliwe? – Pełnia zrobiła krok do przodu i zamrugała, wpatrując się w nowego smoka.

Jak to możliwe? Mózg Ghibliego zaczął tworzyć hipotezy. Może wieleset lat temu Prześladowca zaklął ją, żeby również była nieśmiertelna. Co wydaje się czymś, co on sam by zrobił… Ale w takim razie gdzie była przez cały ten czas? Czaiła się wokół ruin? Czekała na jego powrót? Czy to właśnie ona wcześniej mnie obserwowała?

A może to nie Mroczny Prześladowca. Być może to Sążeń zrobił coś, co utrzymało ją przy życiu… Albo przywróciło do życia, gdyby Prześladowca kiedykolwiek powrócił! To byłby interesujący plan. Może to właśnie ją mieliśmy odnaleźć w zaginionym mieście nocy… jedynego smoka, który potrafił powstrzymać Mrocznego Prześladowcę.

Przyglądał się smoczycy z nadzieją. Czy to właśnie jest znaczenie przepowiedni, w końcu odkryte?

Hmmm. Teraz nie do końca wygląda, jakby planowała go przed czymkolwiek powstrzymać. Wygląda raczej jak ktoś, kto z radością podpaliłby cały świat, gdyby tylko ją o to poprosił.

– Miło mi cię poznać, Pełnio – odezwała się słodkim głosem Jasnowidzka. – Prześladowca wszystko mi o tobie opowiedział. Również o tym, jak pomogłaś go uwolnić.

– To nie do końca… – Pełnia się zawahała. – Jakim cudem teraz żyjesz?

– A dlaczego miałabym nie żyć? – Jasnowidzka ze zdumieniem zamrugała dużymi, ciemnymi oczami.

– To, w jaki sposób teraz żyje, nie jest ważne – powiedział Mroczny Prześladowca, który sprawiał wrażenie, jakby dosłownie odnalazł największy skarb Pyrrii. – Co jest ważne, to to, że teraz jest tutaj. Może rządzić ze mną plemieniem. Jutro się pobierzemy.

– Tak – zgodziła się Jasnowidzka.

Prześladowca wcale nie jest zaskoczony, uświadomił sobie nagle Ghibli. Nawet jeśli miał o tym wizje, to czy nie powinien być zdziwiony widokiem swojej dawno utraconej miłości? To powinien być cud.

Nie wspominając już o tym, że to ona go zdradziła i uwięziła pod górą. Powinien być zaskoczony i wściekły na nią.

A zamiast tego wygląda, jakby… triumfował?

– Pobierzecie? – powtórzyła Pełnia. – Po tym wszystkim, co się wydarzyło z… bransoletą i… morderstwem?

– Wszystko jej wybaczyłem – odparł z uczuciem Prześladowca.

Zapadła cisza, podczas której Jasnowidzka wpatrywała się w niego z uwielbieniem.

– A ty? – Ghibli wskazał na nią. – Ty też jemu wybaczasz?

– Ależ co? – odparła.

– Prześladowcy? – spytała Pełnia. – Co…?

– To znaczy tak – poprawiła się Jasnowidzka. – Ja mu również wybaczam.

Obie smoczyce przez chwilę wpatrywały się w siebie z równym oszołomieniem.

– Twoje wizje przyszłości są legendarne – powiedziała Pełnia. – Ogromnie bym chciała się dowiedzieć, jak to robisz… jak sięgasz w głąb każdej ścieżki i badasz wszystkie wersje przyszłości naraz.

– Och – odparła Jasnowidzka, jednym skrzydłem odganiając latającą w pobliżu ćmę. – Wiesz, raczej już nie jestem zainteresowana przewidywaniem przyszłości. Wolałabym żyć w teraźniejszości.

Pełnia zmarszczyła nos.

– Poważnie? Ty?

– Po dwóch tysiącach lat jest nieco inna, to wszystko – wtrącił pośpiesznie Prześladowca. – Ale tak jest lepiej. Zawsze za bardzo przejmowała się przyszłością. Teraz nie będzie już musiała się o nią martwić. Będziemy po prostu szczęśliwi i wszystko będzie dobrze.

Trącił skrzydłem jedno ze skrzydeł Jasnowidzki, na co szybko mu przytaknęła.

– Ale… ja wciąż… jak… – zaczęła Pełnia.

– Wystarczy tych pytań, Jasnowidzka jest zmęczona – ogłosił Prześladowca. – Oprowadzę ją po pałacu i znajdę dla niej własny królewski apartament. Proszę, dołącz do nas rano na śniadaniu. Wszyscy będziemy dobrymi przyjaciółmi. Ghibli, ty też możesz przyjść. – Skinął głową Pełni i Ghibliemu, po czym otoczył Jasnowidzkę skrzydłem, by pokierować ją z powrotem na plac. Smoczyca pomachała do nich radośnie i oba Nocoskrzydłe smoki wzbiły się w powietrze i poleciały w stronę pałacu.

– Nie – powiedziała Pełnia do Ghibliego, gdy tylko smoki zniknęły im z oczu. – Nie. Nie, nie, nie. To się nie dzieje. CO TU SIĘ DZIEJE?

– Bardzo dziwne rzeczy – przyznał Ghibli.

– Nawet bardziej niż dziwne! Jasnowidzka nagle wróciła do życia? I to z osobowością suszonego pomidora?

– Może zawsze taka była? – zapytał. – Tego nie wiemy.

– Ja wiem! – zaprotestowała Pełnia. – Czytałam o niej wszystko, cokolwiek tylko udało mi się znaleźć. Odnalazłam jej szkolne zapiski i opowieści, jakie spisał o niej przyjaciel o imieniu Słuchacz. Jasnowidzka była genialna, może nawet najbardziej genialna ze wszystkich Nocoskrzydłych, jakie kiedykolwiek żyły. Nikt nie potrafił jednocześnie nawigować w wielu wersjach przyszłości w taki sposób, jak ona. – Machnęła skrzydłami w stronę widniejącego w oddali pałacu. – Właśnie dlatego Mroczny Prześladowca ją kochał. A nie pokochałby kogoś takiego.

– Może ona po prostu się przebudza – podsunął Ghibli. – A może manipuluje nim, by zmienić przyszłość. Zacząłem się zastanawiać, czy nie jest sercem naszej przepowiedni… tą, którą powinniśmy odnaleźć w zaginionym mieście nocy.

Pełnia z zamyśleniem splotła szpony.

– To miałoby sens – powiedziała w końcu. – Jeśli może nas przed czymś ostrzec, byśmy mogli temu zapobiec. Ale przecież nie chciała nawet rozmawiać o przyszłości ani o swoim profetycznym darze. – Zadrżała, na co Ghibli przysunął się bliżej, by ogrzać ją ciepłem swoich łusek. – Po prostu się martwię – przyznała. – Coś w tym wszystkim mnie martwi. To znaczy wszystko. Wszystko w tej sprawie jest megadziwne. Dlaczego nie powiedział nam, skąd przybyła?

Ghibli przychodziło do głowy kilka powodów, ale każdy z nich tylko jeszcze bardziej by ją zmartwił.

– Powinienem wracać do Zimy – przypomniał sobie. – Będzie się zastanawiał, dlaczego zniknąłem na tak długo.

– Tak – odparła Pełnia, rozkładając skrzydła. (Ghibli, nie bądź samolubny – chciałeś wywołać u niej uśmiech. Jeśli zabranie jej do Zimy ją uszczęśliwi, to czy nie tego właśnie chcesz?). – Sprowadzę Kinkażu i wszyscy zastanowimy się nad tym proroctwem. I może wyperswadujesz jej, cokolwiek sobie ubzdurała; nie chce mi powiedzieć, co się dzieje.

W głowie Ghibliego momentalnie pojawił się tuzin nowych obaw. Chciał rozmawiać z Kinkażu o tym, co się stało z Żółwiem… ale nie mógł tego zrobić przy Pełni. Nie mógł również zabrać Pełni do komnaty Ukwiał, bo ta właśnie tam była. Mroczny Prześladowca nie był w stanie usłyszeć żadnych myśli dotyczących Ukwiał, ale by wyjaśnić Pełni, dlaczego smoczyca tu jest, musieliby jej powiedzieć o uwięzieniu Żółwia, a TO już pojawiłoby się w jej myślach.

Arrrrrrgh, ci wszyscy czytający w myślach.

– Znajdę Zimę i przyjdziemy do ciebie – podsunął. – Jak cię znajdziemy?

– Oznaczę balkon – powiedziała. – Będziesz wiedział, że to nasz.

– W porządku – odparł, rozkładając skrzydła. – Do zobaczenia wkrótce.

– Ghibli – rzuciła, na co zatrzymał się na sekundę przed wzbiciem się w powietrze i wykorzystał rozpęd, by zamiast tego obrócić się do niej.

Jej uśmiech był jak wszystkie księżyce i słońce razem wzięte, ciepły niczym złote monety na rozgrzanych piaskach pustyni.

– Naprawdę cieszę się, że tu jesteś – powiedziała. – I uważam, że nasze pasujące do siebie kolczyki są naprawdę super.

– Ja również – odparł z uśmiechem.

To dziwne, uświadomił sobie, lecąc z powrotem w stronę zamku, z jednej strony czuć, że świat zaraz się skończy, a mimo to być najszczęśliwszym w życiu.

Tyle że… nadal był Zima.

Zima, który również kochał Pełnię. Który przy niej stawał się lepszy.

Zima, przyjaciel Ghibliego.

Najpierw uratuj świat. Dopiero potem poukładaj swoje skomplikowane uczucia.

Kiedy dotarł na balkon – a chwilę trwało, nim znalazł ten właściwy – Ukwiał nadal spała zwinięta na kocu i oddychała spokojnie. Zima niespokojnie krążył po komnacie, w tę i z powrotem wyginając najeżony kolcami ogon.

– Długo cię nie było – powiedział do Ghibliego.

– Znalazłem ją – odparł ten cicho, spoglądając na śpiącą Ukwiał. – Chodź ze mną.

Wylecieli z pałacu i w locie przechylili się, by Ghibli mógł przyjrzeć się balkonom.

– Posłuchaj… – powiedział do Zimy. – Uważaj, co mówisz do Pełni, dobrze? Nie ma swojego gwiezdnego ognia. Mroczny Prześladowca może czytać w jej myślach równie łatwo, jak ze zwoju. Dlatego właśnie nie powiedziałem jej o Żółwiu, Lodoskrzydłych ani o niczym innym. Myśli, że przylecieliśmy tutaj jedynie po to, by odcyfrować znaczenie proroctwa, i musi tak zostać, dopóki nie znajdziemy sposobu, by ochronić jej myśli. Rozumiesz?

– Nie sądzę, bym potrzebował od ciebie lekcji dyskrecji – odparł Zima.

Na jednym z balkonów Ghibli zauważył ruch – rozkładające się skrzydła, na których pojawiły się rozjarzone wzory, podobne do widocznych w ciemności pasów Morskoskrzydłych, lecz spiralnie wijące się na łuskach.

– Kinkażu – powiedział do Zimy, trącając go skrzydłem.

Zanurkowali w stronę balkonu. Kiedy się zbliżyli, Kinkażu ich dostrzegła i z podekscytowaniem do nich pomachała. Ghibli zmienił kąt lotu i przyśpieszył, by wpaść wprost na nią, po czym chwycił ją w szpony, z impetem wpadając do komnaty za jej plecami. Wybuchnęła śmiechem, gdy z poślizgiem upadli na stertę poduch.

– Ajj, przepraszam – powiedział, pomagając jej się podnieść.

– Żartujesz? Chciałabym, żeby wszyscy witali się ze mną w ten sposób – odparła, otrząsając skrzydła.

Ghibli odwrócił się w stronę Zimy i Pełni i w jednej chwili pożałował, że to zrobił.

Po prostu… patrzyli na siebie. Jednak Zima miał wygląd, za jaki każdy tragiczny bohater gotów byłby umrzeć. Jego pysk był pełen tak udręczonej tęsknoty, że nawet Ghibli miał ochotę podejść do niego i otoczyć jego serce grubym futrem, żeby tylko je ochronić.

Właśnie to powinienem był zrobić, pomyślał ze smutkiem. Powinienem był postarać się wyrazić wzrokiem to, co do niej czuję, a nie rzucać żartami, jak jej głupkowaty przyjaciel.

Dlaczego miałaby wybrać mnie, skoro ma coś takiego?

I w jaki sposób miałbym kiedykolwiek o nią walczyć, wiedząc, co stałoby się z Zimą, gdybym wygrał?

– Nie mogę uwierzyć, że obaj tutaj jesteście! – zaszczebiotała Kinkażu i czar prysł. Podbiegła do Zimy i jego również uściskała. – Och, BRRRR, zapomniałam, jaki jesteś zimny – rzuciła, odskakując od niego i bijąc się skrzydłami.

– Czuję ogromną ulgę, widząc, że w pełni już wyzdrowiałaś – powiedział Zima.

– Wiem, to naprawdę super – odparła. – Ukwiał całkowicie mnie uzdrowiła, tylko to nie do końca takie niesamowite, bo…

– I ty – powiedział Zima do Pełni i końcówką skrzydła dotknął kolczyka w jej uchu. – Chociaż wszyscy możemy się zgodzić, że te kolczyki są okropne, przynajmniej teraz jesteś wolna.

– Ja nie uważam, że są okropne – wtrąciła Kinkażu. – Hej, momencik. Dlaczego wszyscy oprócz mnie mają pasujące do siebie kolczyki? Czy to sekretny znak przynależności do jakiegoś klubu? Mogę też do niego należeć? Dlaczego już do niego nie należę?

Uśmiech Pełni zbladł, gdy smoczyca niepewnie spojrzała na Kinkażu.

– Jak to jestem wolna?

– Od złych zaklęć Mrocznego Prześladowcy – wyjaśnił Zima. – Teraz widzisz, jaki jest naprawdę. – Zamilkł na chwilę. – Prawda?

– Nie byłam pod wpływem żadnych złych zaklęć – odpowiedziała mu Pełnia. – To tylko mój przyjaciel.

– Twój przyjaciel? – wybuchnął Zima. – Co się z tobą dzieje? – Odsunął się od niej, machając ogonem, dopóki nie strącił antycznego wazonu stojącego na szafce nocnej.

Kinkażu rzuciła się w jego stronę, lecz nie zdążyła. Porcelana roztrzaskała się u jej stóp, a białe płatki i ostre odłamki rozprysnęły się po podłodze wraz z powiększającą się kałużą wody. Kinkażu z bezradnością spojrzała w dół.

Wydawało się, że Zima niczego nie zauważył.

– Jak możesz w ogóle rozważać przyjaźń z kimś, kto jest przesiąknięty złem?! – krzyknął na Pełnię.

– On nie jest zły! – odkrzyknęła Pełnia, nim Ghibli zdążył cokolwiek wtrącić. – Naprawdę uważam, że chce postąpić właściwie! Po prostu czasami robi to inaczej niż my. Dlaczego jesteś taki wściekły? Wydawało mi się, że mówiłeś, że dasz mu szansę! – Nagle zasłoniła szponami pysk, jakby poraziła ją błyskawica, i odwróciła się do Ghibliego. – Och nie. On nie był…

– Zaczarowany? – zapytał z gniewem Zima. – Poddany praniu mózgu? Czy miałem umysł przejęty przez twojego „przyjaciela”? Nad tym się zastanawiasz? Odpowiedź brzmi: tak. Ten smok, którego tak lubisz, Pełnio, użył na mnie swojej magii!

– Od razu o tym wiedziałeś – powiedziała Pełnia do Ghibliego. – Ale Prześladowca obiecał…

– Obiecał tylko, że wszyscy twoi przyjaciele będą bezpieczni, pamiętasz? – odpowiedział Ghibli. – Hej, zapewne myślał, że wszyscy będą bezpieczniejsi, jeśli Zima będzie go lubił, zamiast cały czas wszczynać z nim walkę. To znaczy, gdybym dysponował zaklęciem, dzięki któremu Zima by mnie lubił…

Natychmiast zdał sobie sprawę, że źle to powiedział. Zima gwałtownie obrócił się do niego i syknął.

– Nie banalizuj tego! – warknął. – Nie zachowuj się, jakby to, co zrobił, było normalne i akceptowalne. Próbował sprawić, że będę go uwielbiał. Wbrew własnej woli! Zmienić moje myśli i uczucia, jakbym był zaledwie postacią w historii, którą o sobie pisze. Jakby nikt oprócz niego nie był prawdziwy. Jeśli właśnie coś takiego byś zrobił, Piaskoskrzydły, to nigdy, przenigdy nie możemy być przyjaciółmi.

Ghibli otworzył i zamknął pysk. Nawet w chwili, kiedy naprawdę mocno martwił się o Zimę, nadal jakaś maleńka część w nim uważała, że w zaklęciu Mrocznego Prześladowcy nie ma nic złego. Zaklęcie, które sprawiało, że wszyscy by go lubili… Czy to naprawdę takie straszne? Nie uważał tego za coś absolutnie samolubnego.

– Masz rację – powiedział cicho. – Przepraszam.

Zima odwrócił się do Pełni, jakby teraz czekał na jej przeprosiny. Na moment spojrzała mu w oczy, po czym złożyła skrzydła i kucnęła obok Kinkażu, by pomóc przyjaciółce zbierać fragmenty wazonu.

– Nie ruszaj się – powiedziała do Deszczoskrzydłej. – Pokaleczysz sobie stopy.

– Ja również uważam, że Prześladowca jest zły – powiedziała Kinkażu. – Przykro mi, Pełnio. – Jednym skrzydłem delikatnie dotknęła pleców przyjaciółki.

Pełnia spojrzała na nią, po czym przeniosła wzrok na Ghibliego.

– Ale ja widziałam w nim dobro – powiedziała. – I słyszałam to w jego myślach. Ma wizję przyszłości, w której wszyscy w Pyrrii są szczęśliwi i bezpieczni… chce się upewnić, że tak się właśnie stanie. Wierzę, że tego właśnie chce.

– Powiedz mi coś – powiedział ostro Zima. – Czy w tej błogiej przyszłości są jakieś Lodoskrzydłe?

Zamrugała kilka razy, niczego nie rozumiejąc.

– Oczywiście, że są.

– Zimo – zaczął ostrzegawczo Ghibli.

– Nie, nie ma! – rzucił Zima. – Bo Prześladowca właśnie zesłał magiczną zarazę, która ma ich wszystkich wybić!

– Zimo! – zawołał Ghibli. – O czym dopiero co rozmawialiśmy? Naprawdę mnie nie rozumiesz? Nie możesz mówić jej takich rzeczy!

– Co? – Pełnia podniosła się, lecz krzyknęła, gdy jeden z odłamków wbił jej się w dłoń. Po skórze spłynęła jej strużka krwi, jaskrawoczerwona na tle czarnych łusek.

– Ona musi wiedzieć – upierał się Zima, gdy Ghibli chwycił jeden z ciemnozielonych koców z najbliższego łóżka i oderwał długi pas. – Musi zrozumieć, jak bardzo jest niebezpieczny.

Ghibli podszedł do Pełni, delikatnie wziął jej szpony w swoje i owinął jej ranę materiałem. Tego u Zimy nie lubił – tej gniewnej i przemądrzałej części. To jedyne, co sprawiało, że zastanawiał się, czy Zima naprawdę jest dobry dla Pełni. Skoro naprawdę ją kochał, jak mógł na nią tak krzyczeć?

– Chcę wiedzieć – powiedziała Pełnia, pyskiem dotykając głowy Ghibliego. – Chcę wiedzieć wszystko.

– Ale to narazi wszystkich na niebezpieczeństwo – ostrzegł Ghibli. Zawiązał końcówki koca w taki sposób, by opatrunek pozostał na miejscu, po czym spojrzał jej w oczy. – Nie masz gwiezdnego ognia. Nie wiem, gdzie można znaleźć go więcej. Z twoich myśli Prześladowca i tak już dowiedział się o kolczykach – teraz dowie się, że wiemy też o zarazie Lodoskrzydłych. Nie wiem, co wtedy zrobi.

Jej szpony zadrżały w jego szponach.

– Czyli to prawda? Naprawdę to zrobił? Zesłał na Lodoskrzydłe zarazę?

– Tak – powiedział Zima. – Zaklęcie, które ma zabić wszystkie Lodoskrzydłe w Pyrrii.

– Poza Zimą. I wszelkimi hybrydami. I zdaje się, że nie mamy potwierdzenia, że to był on – dodał Ghibli.

Zima wbił w niego wzrok.

– Ale jesteśmy niemal pewni.

– Niedobrze mi – powiedziała Pełnia, po czym usiadła i zasłoniła oczy szponami.

– Musimy coś zrobić! – powiedziała Kinkażu. – Możemy ich ocalić? Musimy go zmusić, by cofnął zaklęcie… albo znaleźć innego animusa, który może to zrobić.

– Już dobrze – odparł Ghibli. – Sądzimy, że udało nam się to zatrzymać. Jeśli to zaklęcie rzucił Mroczny Prześladowca, powinni być już wyleczeni. – Odsunął jeden ze szponów Pełni od jej pyska, by mogła zobaczyć, że się uśmiecha. – Posłaliśmy im setki moich okropnych kolczyków.

– Czyli teraz całe plemię Lodoskrzydłych należy do tego sekretnego klubu? – zapytała Kinkażu. – Hmm, nie rozumiem tego, ale i tak chyba jestem urażona.

– To zaklęcia ochronne – wyjaśnił Ghibli. – Sprawiają, że jesteśmy odporni na czary Mrocznego Prześladowcy. Możesz taki dostać, ale myślę, że Żółw już uczynił cię odporną na jego magię, czyż nie?

– To prawda – przyznała Kinkażu.

– Nie wiem, co teraz zrobić – powiedział Ghibli. – Pełnio, myślę, że powinniśmy zabrać cię daleko stąd, zanim Mroczny Prześladowca ponownie się z tobą zobaczy.

– To nie będzie konieczne – dobiegł od okna czyjś głos. – Ja mam gwiezdny ogień.

Rozdział 22

Księżniczka Ukwiał weszła królewskim krokiem przez drzwi balkonowe, delikatnie omijając kałużę wody z roztrzaskanego wazonu. Do piersi miała przywiązaną nową sakiewkę, w której – jak domyślał się Ghibli – musiała mieć zaklęty patyk.

– Ukwiał! – warknęła Kinkażu najbardziej niepodobnym do Deszczoskrzydłych głosem, jaki kiedykolwiek Ghibli u niej słyszał, po czym wygięła plecy, które przybrały złowieszczy, czerwony kolor.

– Uspokój się, owocożerco – rzuciła arogancko. – Nie przyszłam po to, by skrzywdzić Pełnię. Jestem tutaj, by pomóc. – Odwróciła nadgarstek i zaczęła majstrować przy srebrno-szafirowej bransoletce. Chwilę później niewielki czarny i błyszczący kamień wyskoczył jej na dłoń i potoczył się wprost w jej szpony. – Żółw dał mi go tuż przed tym, jak Prześladowca nas tu wezwał – powiedziała, unosząc go. – Ale dopóki mam patyk Żółwia, Mroczny Prześladowca i tak nie może przeczytać moich myśli. Dlatego Pełnia może go sobie wziąć. – Rzuciła kamień Pełni, która złapała go niezręcznie. – Proszę. Teraz jesteśmy kwita.

– Nadal jestem na ciebie wściekła – rzuciła Kinkażu. – Wiesz za co.

Ukwiał spojrzała na Deszczoskrzydłą i uniosła brwi.

– Wiem?

– Moment. Patyk Żółwia? – powtórzyła Pełnia. – Dlaczego go masz? I co masz na myśli, mówiąc, że Prześladowca was tu wezwał?

– To… raczej długa historia – powiedział Ghibli. – Ale teraz możesz ją usłyszeć, dopóki będziesz trzymać gwiezdny ogień przy sobie i nie dasz Prześladowcy poznać, że cokolwiek wiesz.

– Tylko mów szybko – rzuciła Ukwiał. – Jestem gotowa ruszyć bratu na ratunek.

Ghibli mówił tak szybko, jak mógł – o tabliczce z wiadomościami od Żółwia, jego podróży do Królestwa Piasku i o tym, co odkrył w związku z Sępem i Tajfunem oraz o najnowszych wieściach o Lodoskrzydłych. Ukwiał opowiedziała swoją część, o walce z Żółwiem i wydarzeniach w sali tronowej Prześladowcy, a w końcu Kinkażu dodała swoje – o tym, jak Prześladowca rozkazał umieścić Żółwia w lochu, a potem zaklął ją, by zapomniała o wszystkim, co się wydarzyło w sali tronowej.

– Tylko że zaklęcie nie zadziałało, oczywiście, bo odważny, szlachetny i przystojny Żółw mnie ochronił – dodała. – A jeśli brzmię teraz nieco dziwnie, to dlatego, że ta MORSKA ŻMIJA rzuciła na mnie MIŁOSNE ZAKLĘCIE! – Obnażyła zęby, patrząc na Ukwiał.

– Och, wiesz o tym? – zapytała Ukwiał. – Nie mogę uwierzyć, że ci o tym powiedział! Żółw to taki matoł!

– To BOHATER! O NAPRAWDĘ DOBRYM SERCU! A PRZEZ CIEBIE nawet NIE WIEM, CZY NAPRAWDĘ TAK MYŚLĘ. Jestem na ciebie tak wściekła, że mogłabym utopić cię w jadzie!

Ukwiał odsunęła się od niej.

– Uhm… jeśli to zrobisz, nie będę mogła uratować Żółwia – powiedziała. – A jestem jego jedyną nadzieją.

– Nie, ja jestem jego nadzieją! – Kinkażu zapłonęła gniewem. – Mroczny Prześladowca również nie widzi mnie w swojej przyszłości! Uważa, że jestem absolutnie bez znaczenia. Dlatego to ja uratuję Żółwia.

– Nic ci nie jest? – zapytał Ghibli Pełnię, która nie odzywała się od dłuższego czasu.

– Tylko się zastanawiam, co teraz zrobić – odpowiedziała, owijając szpon kolejnym fragmentem koca. – Ukwiał, czy możesz zdjąć z Kinkażu zaklęcie?

– Chyba tak, prawdopodobnie – odpowiedziała zirytowana. – Ale nie mogę teraz tego zrobić. Jeśli rzucę zaklęcie, Prześladowca się o tym dowie, a już mam za sobą jedno okropne odkrycie animusa. Albo… nie wiem, mogłaby rzucić swoim kamieniem w Żółwia, ale to ten sam kamień, który chroni ją przed wszelkimi innymi zaklęciami, chyba więc musi go zatrzymać.

Kinkażu warknęła na nią.

– Cóż, przynajmniej wiesz, jak się czuję – powiedział do niej Zima. – W przeciwieństwie do tych dwojga. – Jednym ze skrzydeł machnął w stronę Ghibliego i Pełni.

– Czuję się okłamana – powiedziała Pełnia. – Czuję się, jakby Prześladowca ukrywał przede mną ogromną część swojej osoby. Tylko nie jestem pewna, co zamierza z tym zrobić.

– Cóż, ja idę po Żółwia – zakomunikowała Ukwiał, ruszając do drzwi.

– Nie, to ja idę po Żółwia! – zawołała Kinkażu. Pobiegła za księżniczką i zasłoniła sobą drzwi. – Dlaczego ktokolwiek z nas miałby ci ufać? Tak często używałaś swojej magii, że nie pozostało ci już pewnie ani trochę duszy!

Ukwiał zesztywniała i schowała za sobą skrzydła.

– Myślę, że obie powinnyście pójść – powiedziała Pełnia. – Wygląda na to, że tylko wy możecie to zrobić, przynajmniej bezpiecznie, żeby Prześladowca się o niczym nie dowiedział. I możecie nawzajem potrzebować swojej pomocy.

– Prędzej zjadłabym własny ogon, nim przyjęłabym od niej jakąkolwiek pomoc – warknęła Kinkażu, patrząc z gniewem na Ukwiał.

– Nie mam nic przeciwko, żebyś za mną poszła – powiedziała Ukwiał z lekkim machnięciem ogona. – Ale myślę, że powinnyśmy już ruszać, zanim Prześladowca zmieni zdanie i postanowi pozbyć się Żółwia.

Kinkażu pisnęła z furią.

– Postaraj się za mną nadążyć! – Jej łuski ponownie przybrały barwy kamuflażu i nagle zniknęła przy ścianie. Powietrze przy drzwiach rozmyło się, gdy jej zakamuflowane szpony przekręciły klamkę i wymknęła się na korytarz.

Ukwiał przewróciła oczami.

– Jakie to dojrzałe. Jakbyś wiedziała, gdzie jest loch. – Ruszyła za Kinkażu.

– Poszukajcie tam również Tsunami! – zawołał Ghibli, gdy drzwi zatrzasnęły się za nimi. – Tak, to z pewnością pójdzie dobrze.

Nagle zdał sobie sprawę, że on, Pełnia i Zima zostali sami. Woleliby, żebym wyszedł? Żeby mogli dalej się spierać, a potem pogodzić w wielkiej, romantycznej scenie?

Zima nie wyglądał, jakby był w romantycznym nastroju. Niespokojnie krążył po komnacie, wijąc się między dwoma łóżkami, stojącymi na podłodze skrzyniami i niewielkimi, wypełnionymi zwojami szafkami nocnymi.

– Błagam, niczego już nie potłucz – powiedziała do niego Pełnia. – Ghibli, chodź ze mną.

– Ja? – zapytał. – Dokąd idziemy?

– Porozmawiać z Mrocznym Prześladowcą. Ty zostań tutaj – rzuciła do Zimy.

– Co? Nie! – odparł Zima. – To okropny pomysł!

– Widzisz, dlatego właśnie zostajesz tutaj – powiedziała, idąc do drzwi. – Ghibli, idziemy.

Ghibli rzucił Zimie przepraszające spojrzenie, po czym ruszył za nią.

– Może cię zabić! – zaprotestował Zima. – Albo może zabrać ci kolczyk i zmusić cię, byś nas zabiła! Nie masz pojęcia, Pełnio, do czego on jest zdolny.

– Teraz już wiem – odparła. – Ale mnie nie zabije. Pewne rzeczy są w nim prawdziwe. A to jest jedna z nich.

– Po tych wszystkich dowodach, które usłyszałaś, nadal mu ufasz – powiedział Zima ze znużeniem. – Przynajmniej pozwól mi iść, żebym mógł cię chronić.

– Obawiam się, że „ochronisz” mnie, atakując go w chwili, kiedy tylko go zobaczysz – odparła. – Zaufaj mi. Zostań tutaj i zastanów się nad proroctwem. Niedługo wrócimy. – Otworzyła drzwi i przepuściła Ghibliego.

Zima rzucił się na jedno z łóżek, a jego pysk zmienił się w lodowatą maskę bez uczuć. Nie spojrzał Ghibliemu w oczy ani nie odpowiedział na jego pożegnanie.

Ghibli poczekał, aż znajdą się z Pełnią po drugiej stronie korytarza, nim cicho się do niej odezwał:

– Muszę przyznać, że myślę, że to raczej okropny pomysł.

– Rozmowa z Prześladowcą? – zapytała Pełnia. – Trzeba to zrobić. Chcę się przekonać, co powie, kiedy przedstawi mu się jego kłamstwa. I chcę usłyszeć, jak uzasadni zesłanie plagi na Lodoskrzydłe. Myślę, że jestem jednym z nielicznych smoków, z którymi przynajmniej spróbuje być szczery… to znaczy o samym sobie. Chyba że mam przywidzenia co do naszej przyjaźni. Ale myślę, że chce, żebym się z nim zgadzała, by mógł poczuć, że postępuje właściwie.

– Sądzę, że to prawda – przyznał Ghibli. – Ale jeśli się z nim nie zgodzisz, to nie wiem, na jak długo pozostanie twoim ulubionym smokiem.

– Poza tym mam nadzieję, że to odwróci jego uwagę na tyle długo, by Kinkażu zdołała uwolnić Żółwia z lochu – powiedziała Pełnia. – Jak zacznie się ze mną spierać, nie będzie mógł obserwować przyszłości i widzieć, że się zmienia.

Nagle zamarła w pół kroku i chwyciwszy się za głowę, gwałtownie się pochyliła. Skrzydła przylgnęły do jej ciała niczym skorupa do kraba.

– Pełnio, co się dzieje? – Ghibli kucnął przy niej i objął ją skrzydłem. – Co się dzieje?

Przez dłuższą chwilę nie odpowiadała. W końcu wyprostowała się z grymasem i zaczęła pocierać czoło między swoimi rogami.

– Skoro już mowa o wizjach przyszłości… – powiedziała.

– Co widziałaś?

– To samo, co zawsze – westchnęła. – Blask błyskawicy, lawina miażdżąca smoki, pękająca i waląca się Jadeitowa Góra. Śmierć wszystkich. W ostatnich dniach często miewam tę wizję, na jawie i we śnie. A słowa proroctwa bezustannie się powtarzają.

– Czy to oznacza, że to się wkrótce wydarzy? – zapytał Ghibli.

– Wszystko, co wiem, to to, że na pewno tego jeszcze nie powstrzymaliśmy – odparła. – Chociaż odnaleźliśmy zaginione miasto. To kolejna rzecz, o której chcę porozmawiać z Mrocznym Prześladowcą. Martwię się, że to on może być tym, który zniszczy Jadeitową Górę, ale nie rozumiem jak i dlaczego.

Ponownie szli, w głąb kolejnego marmurowego korytarza. Ghibli zastanawiał się, czy Pełnia zapamiętała rozkład tego zawiłego miejsca.

– Jego komnata jest tutaj – powiedziała i przyśpieszyła kroku.

Kiedy jednak zapukali do drzwi, nikt nie odpowiedział.

– Mam nadzieję, że nie ma go w lochach – szepnął Ghibli.

– Sprawdźmy w sali tronowej – zaproponowała Pełnia. – Ma naturalne cechy Nocoskrzydłych – woli być aktywny całą noc i spać w dzień, jeśli w ogóle śpi. Może nad czymś pracuje.

Sala tronowa również była pusta, podobnie jak dziedziniec, na którym wcześniej urządzono ucztę. Szli przez pogrążony w ciszy pałac i Ghibli poczuł, jak w dziwny sposób jego nadzieja wraca. W spacerowaniu z Pełnią było coś szczególnego … przypominało mu to o dniach, które spędzili razem w Możliwości, tylko we dwoje, szukając wskazówek na temat dawnego Królestwa Nocy i czekając na poprawę stanu Kinkażu lub powrót Zimy. Wtedy również przemierzali ulice; cały czas rzucali nowe pomysły, studiowali mapy i na zmianę czytali nieprzytomnej przyjaciółce.

Przebywanie z Pełnią było dla niego niczym skoncentrowana wersja bycia Smoczyńcem – jakby być w drużynie z kimś, komu naprawdę na tobie zależy, kto z tobą pracuje i sprawia, że twój własny umysł pracuje lepiej.

W końcu usłyszeli głos dochodzący z jednej z mniejszej sal obradowych rady na samym szczycie pałacu. Nasłuchując, podkradli się bliżej. To był Mroczny Prześladowca.

– Nie, nie, nie – powiedział. – Nie tak. Cofnij się. – Usłyszeli drapanie szponów o marmur i dźwięk przesuwających się ogonów. – Zacznij od nowa. Wszystkie wspomnienia nietknięte do momentu tuż przed tym, jak zdjęła kolczyki.

– Hej – rozległ się głos Jasnowidzki. – Widziałeś gdzieś Sążnia?

– Przestań – rzucił Prześladowca. – To jeszcze gorzej.

Byli już wystarczająco blisko, by zajrzeć do komnaty. W sali nie było nikogo oprócz Prześladowcy i Jasnowidzki, za którymi wznosiła się ściana wychodzących na miasto okien. Na podłodze leżał rozłożony zwój. Mroczny Prześladowca podszedł do niego i zapisał coś zielonym atramentem. Jasnowidzka stała, przyglądając mu się cierpliwie.

– Wspomnienia to podchwytliwa część – powiedział na wpół do siebie. – Ale ich brak jest całkowicie bezużyteczny. No dobrze. – Podszedł do smoczycy i położył jej szpon na głowie. – Bądź Jasnowidzką ze wspomnieniami do dnia po tym, kiedy mnie poznała. Ale bez mocy. Całkowicie we mnie zakochaną. Bez żadnych obaw co do przyszłości.

Jasnowidzka na moment zamknęła oczy, po czym na powrót je otworzyła i uśmiechnęła się do niego z uwielbieniem.

– Chwila, jesteśmy w pałacu? Jak się tutaj dostaliśmy? Na wszystkie księżyce, co się z tobą stało? – zapytała, mrugając ze zdumieniem na widok jego rozmiaru, lecz nie czekała na odpowiedź. – Wiesz, co jest dziwne? Moje wizje chyba nie działają. Czy to nie zabawne? To takie relaksujące. Może powinniśmy iść dzisiaj na plażę. – Wyjrzała za okno. – Hmm, coś jest chyba nie tak z miastem. Zauważyłeś? Och, cóż, jestem pewna, że to nic takiego.

– Jasnowidzko – powiedział Prześladowca. – Czy wyjdziesz za mnie? Będę władał Nocoskrzydłymi i chcę, byś została moją królową.

Roześmiała się.

– Nie możesz władać Nocoskrzydłymi. Mamy królową, pamiętasz? Ma na imię Czujność. Ale jasne, wyjdę za ciebie. I nie wiem, czy to jakoś wpłynie na przyszłość! Co za dziwne uczucie!

– Rrrrrgh – warknął Mroczny Prześladowca. – Stop.

Jasnowidzka zamarła w pół śmiechu.

– Być może to nie wspomnienia – powiedział, z zamyśleniem stukając szponem po pysku i rozmazując na nim zielony atrament. – Może… może twoja moc była jedną z tych rzeczy, które w tobie kochałem. Nawet jeśli czasami była wyjątkowo irytująca. – Westchnął. – Niech będzie. Bądź Jasnowidzką, ze wszystkimi jej wspomnieniami i zrozumieniem tego, co się dzieje teraz, ale zdolną widzieć jedynie dobre wersje przyszłości, w których wszystko wspaniale się układa. Obudź się.

Jasnowidzka nie ruszała się przez chwilę. Wpatrywała się w widniejące za oknem ruiny.

– Prześladowco – powiedziała. – Co się stało?

– To bez znaczenia! – odparł. – To już przeszłość. Jesteśmy teraz razem. Możemy być szczęśliwi.

– Władając Nocoskrzydłymi? – zapytała z niedowierzaniem. – Po wszystkim, czego się dopuściłeś, oni…

– Stop – rzucił Prześladowca, na co ponownie zamarła.

– To okropne – szepnęła Pełnia do Ghibliego.

– Nawet tego nie rozumiem – odszepnął Ghibli. – To tak, jakby nie była prawdziwa. On ją… ponownie programuje, raz za razem.

– Nie jest prawdziwa – zgodziła się Pełnia. – A przynajmniej nie jest naprawdę Jasnowidzką. On musiał ją jakoś… stworzyć.

– Bądź Jasnowidzką – powiedział Mroczny Prześladowca, teraz już widocznie sfrustrowany. – Dokładnie taką, jaką ją znałem, ale bez żadnego zrzędzenia, martwienia się i pesymizmu albo mówienia mi, co mam robić i co jest ze mną nie tak! Na wszystkie księżyce! – Sięgnął po zwój i podarł go na kawałki. – No dalej, bądź nią!

– Och, biedny Prześladowca – powiedziała kojącym głosem Jasnowidzka. – Nie bój się, kochanie. Jesteś doskonały. Będziesz wspaniałym królem.

– Dlaczego to nie działa? – zapytał ją Prześladowca. – Dlaczego bycie z tobą wydaje się tak niewłaściwe i dziwne? – Osunął się na podłogę i ukrył pysk w szponach. – Naprawdę za tobą tęsknię, Jasnowidzko.

– Jestem tutaj – powiedziała.

– Nie ty. Stop.

Zamarła z jednym skrzydłem za jego plecami.

– Tęsknię za prawdziwą tobą – powiedział, wpatrując się w podłogę. – Po co to wszystko robię, skoro nigdy nie będę mógł z tobą być?

– Właśnie takiego smoka widzę – szepnęła Pełnia do Ghibliego. – Pod tym innym smokiem.

– Masz rację – odparł Ghibli. – Pod tym piorącym mózgi i ludobójczym mordercą kryje się bardzo samotny piorący mózgi i ludobójczy morderca.

– No dobra, łapię – powiedziała Pełnia. – Ale to najlepsza chwila, by z nim porozmawiać. Będziesz trzymać się blisko?

– Będę tutaj – odparł, lekko dotykając jej skrzydła swoim. – Zawsze będę blisko, jeśli będziesz mnie potrzebować.

Wzięła głęboki wdech i weszła do komnaty.

Rozdział 23

Mroczny Prześladowca podniósł wzrok i na widok Pełni zerwał się z gniewem.

– Co ty tutaj robisz? – zapytał. – Dlaczego nie słyszałem, że nadchodzisz? – Dotknął swojej głowy, po czym przyjrzał się uważnie smoczycy. – Nic ci nie jest? Nie mogę do ciebie dotrzeć.

– Używam gwiezdnego ognia – odparła Pełnia.

– Gwiezdnego ognia? Zaklęć ochronnych? – powiedział, wyglądając na prawdziwie zranionego. – Pełnio, czy nie jesteśmy przyjaciółmi?

– Tak właśnie myślałam – odpowiedziała Pełnia. – Ale wtedy odkryłam, że mnie okłamywałeś i robiłeś naprawdę złe rzeczy.

Prześladowca ponownie uniósł szpony do czoła.

– Wszystkie wersje przyszłości się chwieją. Te wersje, w których nie jesteśmy przyjaciółmi… dla nikogo nie są dobre. – Spojrzał nieco w bok, jakby podążał wzrokiem za rozwijającą się przed nim ścieżką. – Coś się dzieje. Coś bardzo złego.

Ucieczka Żółwia? – pomyślał Ghibli z niepokojem. Czy to ona powoduje zniekształcenia, które dostrzega?

– Ten smok nie jest prawdziwy – powiedziała Pełnia, ponownie ściągając na siebie jego uwagę, i wskazała Jasnowidzkę. – Nie wiem, jak ją stworzyłeś, ale wiem, że to nie jest prawdziwa Jasnowidzka. Na początku naprawdę się martwiłam, że w jakiś sposób przywróciłeś ją do życia.

– Nie. – Prześladowca westchnął, przyglądając się milczącej, zaklętej smoczycy. – Pogłoski mówią, że to jedyne, czego animus nie potrafi. Ale żeby tego spróbować, i tak zapewne potrzebowałbym jej kości. To znaczy… nie żebym próbował – dodał szybko, widząc minę Pełni. – Bo to potworne? Tak. Potworne.

– Ale właśnie dlatego czujesz, że to złe – powiedziała Pełnia. – Bo to jest złe… eksperymentowanie na innych smokach. Usiłowanie stworzenia idealnego smoka tylko dla siebie. Staranie się, by zmienić smoka w dokładnie takiego, jakiego myślisz, że chcesz. To nie jest miłość.

– Ja naprawdę kocham Jasnowidzkę – upierał się Prześladowca.

– Tak, ale to nie jest ona – odparła Pełnia. – Kochałeś prawdziwą ją, nawet kiedy z tobą walczyła, bo zawsze była całkowicie sobą. – Wyciągnęła skrzydło w stronę Jasnowidzki. – A nie wersją, którą starałeś się stworzyć. Daj jej odejść, Prześladowco. Cokolwiek to jest… cokolwiek zakląłeś, by zmieniło się w nią… cofnij czar.

To nie jest cokolwiek, uświadomił sobie Ghibli z nagłym przerażeniem. Tylko ktokolwiek. Pod tą fałszywą postacią kryje się ktoś inny.

Mroczny Prześladowca przez chwilę z zamyśleniem przyglądał się Pełni.

On nie chce, żeby wiedziała, że to inny smok. Wie, jak by zareagowała.

– Dobrze, zrobię to – odparł w końcu. – Jeśli obiecasz, że pozostaniesz moją przyjaciółką. Na zawsze.

Pełnia podniosła strzęp zwoju i powoli zaczęła składać go w szponach.

– Nie wiem, czy mogę to obiecać – powiedziała i spojrzała mu w oczy. – Nie, jeśli prawdą jest to, co zrobiłeś Lodoskrzydłym.

– Cóż takiego zrobiłem? – powiedział. – Co ty… dość. – Jego głos w jednej chwili zmienił się w dziki syk. – To właśnie ta zmiana. Już ją widzę. To Lodoskrzydłe. One… moje zaklęcia już na nie nie działają. – Z wściekłością odwrócił się w stronę okna. – Kto to zrobił? Który idiota… Pełnio, czy to czujesz?

– Wizję? – zapytała.

– Tak! – odparł. – Twoją wizję! Niedługo się ziści… Nie czujesz, jak bliska jest spełnienia?

– Cały czas ją mam – powiedziała Pełnia. – Niemal codziennie.

– Myślałem, że ją dla ciebie powstrzymałem! Ktoś jednak zrujnował moje plany. – Prześladowca rzucił się w stronę porwanego zwoju i podniósł kałamarz. – Powiedz mi, co Lodoskrzydłe w tej chwili robią – powiedział, przechylając buteleczkę nad pergaminem. Zielony atrament wylał się z niej, lecz zamiast rozlać się w formie dużego kleksa, rozciągnął się i uformował w stojące w rzędach litery.

– Królowa Lodowiec nie żyje – przeczytał.

Ghibli zdusił westchnienie. Och nie. Nie dotarli z kolczykami wystarczająco szybko. Zima będzie zdruzgotany.

– Nową królową Lodoskrzydłych jest jej córka, Śnieżyca – czytał dalej Prześladowca. – Wypowiedziała wojnę Nocoskrzydłym po tym, gdy dowiedziała się o powrocie Mrocznego Prześladowcy i o tym, że to on jest odpowiedzialny za zarazę dręczącą jej plemię. Cała armia Lodoskrzydłych wyruszyła w drogę, zamierzając na dobre zetrzeć w proch Nocoskrzydłe. – Prychnął z gniewem.

– Czyli naprawdę starałeś się ich wszystkich uśmiercić – powiedziała Pełnia.

– Bo wiedziałem, że w przeciwnym wypadku przybędą, by nas zabić! – zawołał Prześladowca. – Gdybyś nie słyszała, teraz jest o wiele więcej Lodoskrzydłych niż Nocoskrzydłych. I nas nienawidzą. Zniszczą całe plemię, a to wszystko przez twoich wtrącających się przyjaciół!

– Nie, to przez ciebie! – odparła Pełnia z mocą. – Pomiędzy Lodoskrzydłymi i Nocoskrzydłymi panował pokój! Królowa Gloria i królowa Lodowiec zawarły rozejm, w końcu, po tylu latach wzajemnej nienawiści. Zaczynaliśmy od nowa. Ale oczywiście po tym, co zrobiłeś, odpowiedzą na atak.

– I tak by na nas napadli – upierał się Prześladowca. – Kiedy tylko usłyszeli, że wróciłem. Właśnie o to chodziło w całej tej twojej wizji… o wojnę pomiędzy Nocoskrzydłymi i Lodoskrzydłymi. Właśnie przed tym próbowałem nas ochronić.

– Mordując całe plemię? – zapytała. – Prześladowco, naprawdę nie widzisz, jakie to zasadniczo potworne?

– To oni wszystko zaczęli – warknął. Odwrócił się z powrotem do zwoju i machnął ogonem. – Powiedz mi, gdzie teraz jest armia Lodoskrzydłych?

Pełnia przechyliła głowę, by przeczytać nowe słowa, które pojawiły się na pergaminie.

– W drodze na Jadeitową Górę – przeczytała. – By zażądać odpowiedzi, gdzie znajduje się Mroczny Prześladowca i plemię Nocoskrzydłych. Och nie. – Z niepokojem splotła szpony. – Jadeitowa Góra upadnie… Proroctwo…

– Już za późno, by mu zapobiec – rzucił Prześladowca. – Musimy wyruszyć, by stanąć z nimi do walki, inaczej przybędą tutaj i zniszczą nowy dom, który zaczynamy budować.

– Może tego nie zrobią – powiedziała z desperacją Pełnia. – Ghibli mi powiedział, że boją się gór na północnej granicy. Być może nie będą chcieli ich pokonać.

Mroczny Prześladowca zatrzymał się i spojrzał na nią błyszczącymi oczami.

– Właśnie – powiedział. – Moje zaklęcie chroniące granicę. To było genialne. Sprawiło się doskonale, chroniąc nas przed inwazją lodowych smoków. No cóż, wiesz co? TERAZ JEST KOMPLETNIE BEZUŻYTECZNE! – Gwałtownie wbił szpon w zwój. – Dzięki temu półgłówkowi, który uczynił Lodoskrzydłe odpornymi na moje zaklęcia. Teraz całe ich plemię może nas zalać i wyciąć w pień! – Pokręcił głową. – Nie. Nie będziemy po prostu czekać, aż przybędą nas zabić. Jesteśmy Nocoskrzydłymi! Najwspanialszym plemieniem Pyrrii! Podejmiemy z nimi walkę.

Nagle obrócił się do Jasnowidzki.

– Wróć do postaci smoka, którym byłaś, bez żadnych wspomnień o zaklęciach, jakie na ciebie rzucałem – warknął.

Smoczyca skinęła głową i uśmiechnęła się uprzejmie. Sekundę później piękna i elegancka Jasnowidzka zniknęła, a na jej miejscu stała chuda postać Ostrozębej, której pysk wykrzywiał gniewny grymas. Rozejrzała się dookoła i jej gniew wzrósł.

Ajjj, pomyślał Ghibli.

– Ty… – Pełnia wskazała na Ostrozębą. – Ona… ty…

– Zbierz wszystkie Nocoskrzydłe, które potrafią walczyć – powiedział Prześladowca do Ostrozębej. – Najmłodsi i chorzy mogą pozostać na miejscu. Pozostali mają jak najszybciej spotkać się ze mną na Wielkim Diamencie.

– Wielkim Diamencie?! – zapytała opryskliwie Ostrozęba.

– Na placu przed pałacem. – Prześladowca machnął szponami w stronę okna. – Ruszaj. Leć tak szybko, jak tylko potrafisz. I nie drażnij mnie znów.

– Ale po co? Co mam im powiedzieć? – zapytała gwałtownie Ostrozęba.

Pysk Mrocznego Prześladowcy był niczym wykuty z kamienia.

– Powiedz im, że ruszamy na wojnę.

Rozdział 24

Ghibli i Pełnia biegli przez pałac, zlatując z kolejnych pięter i przeskakując schody na drodze do pokoju Pełni. Ghibli miał szew na boku, a rana Pełni ponownie krwawiła, pozostawiając za nimi ślad, lecz żadne z nich nie zwracało na to uwagi.

– Zgaduję, że nie poszło tak, jak miałaś nadzieję – rzekł Ghibli.

– Cóż – odparła Pełnia. – Przynajmniej teraz będzie zdecydowanie zbyt zajęty, by przejmować się ucieczką Żółwia.

– Czy możemy wysłać wiadomość na Jadeitową Górę? – zapytał Ghibli, oddychając ciężko. – Do Słonka? – Pokręcił głową, odpowiadając samemu sobie. – Nie wiem nawet, jak to zrobić. Musimy sami tam dotrzeć i to tak szybko, jak tylko się da.

– I musimy przekazać Zimie złe wieści – dodała Pełnia z udręką w głosie.

– Ja mogę to zrobić – zaproponował Ghibli. – Ja mogę mu powiedzieć. Ty nie musisz.

– Nie, zrobię to. Ty poszukaj Kinkażu i Żółwia – odparła, zatrzymując się gwałtownie przy drzwiach do swojej komnaty.

– Gdzie są lochy? – zapytał.

Bezradnie wzruszyła skrzydłami.

– Zdaje się, że… gdzieś na dole?

– Mogę skończyć, przez całą noc biegając po tym ogromnym pałacu – wytknął. – Czy jest ktoś, kogo możemy bezpiecznie zapytać?

– Tak! – odparła Pełnia. – To znaczy nie, ale jest tu zwój z planami architektonicznymi pałacu… Oglądałam go wcześniej. Nadal powinien leżeć na stole. W górę po tych schodach, drugie drzwi po prawej. – Wskazała najbliższą klatkę schodową.

Ghibli się zawahał.

– Nie chcę zostawiać cię samej. Ja… nie chcę, żeby Zima znów na ciebie krzyczał.

– Słyszałam to wszystko w jego myślach – powiedziała. – I jeszcze gorsze rzeczy w umysłach innych smoków. Dam sobie radę.

– Czy to sprawia, że wszystkich nienawidzisz? – zapytał bez zastanowienia. – Wiedza, o czym wszyscy naprawdę myślą?

Przechyliła głowę.

– Nie, Ghibli. Jest dokładnie odwrotnie – odpowiedziała, chwytając go za szpony. – To pomaga mi dostrzec, co kryje się we wnętrzu każdego smoka. Chyba dlatego wierzę, że każdy z nich ma w sobie dobro. – Ścisnęła jego szpony. – Niektórzy mają go tyle, że to daje mi nadzieję dla świata.

Czy ma na myśli mnie? – pomyślał. Czy właśnie to we mnie znalazła?

– Znajdź Kinkażu – poleciła. – I wróć tutaj tak szybko, jak możesz.

Ghibli natychmiast pognał po schodach i wpadł do biblioteki. Była to jedna komnata, ale za to bardzo duża, a rozwinięte zwoje leżały na wielu stołach. Jednak nie trwało długo, nim znalazł ten z planami pałacu. Pośpiesznie rozwinął zwój, przypadkowo rozdzierając szponem krawędź pergaminu.

Jak się okazało, na samym dole pałacu istniały trzy poziomy lochów. To wydawało się Ghibliemu przesadą, dopóki nie wyobraził sobie, co mógłby zrobić z więźniami Mroczny Prześladowca, gdyby zabrakło mu miejsca do przetrzymywania. Uważnie studiował szkice klatek schodowych i domyślił się, że wejście do lochów musi znajdować się tuż przy sali tronowej.

Poczuł mrowienie na karku, jakby jego łuski uniosły się z niepokoju. To dziwne uczucie ogarnęło go powoli, niczym rozlewająca się wilgotna mgła.

Obrócił się gwałtownie.

I ku jego zdziwieniu ktoś rzeczywiście za nim stał.

– Witaj – powiedziała nieznajoma Nocoskrzydła. Przez chwilę mu się przyglądała. – Nie wiem, kim jesteś.

Zrobiła krok w jego stronę, wpatrując się w niego ani przyjaźnie, ani nieprzyjaźnie. Jej minę było bardzo trudno odczytać.

– Jestem tylko… przyjacielem – powiedział Ghibli. – Przyjacielem… Strażniczki Pełni.

– Strażniczki Pełni – powtórzyła, jakby smakowała imię swoim rozdwojonym językiem. – Rozumiem. Czy przyjaźnisz się z Mrocznym Prześladowcą?

Milczenie było ciężkie, naznaczone niebezpieczeństwem, lecz nie potrafił stwierdzić, w którą stronę.

– Pełnia jest jego przyjaciółką – odparł. – Ja mogę powiedzieć, że mam pewne obawy.

Machnęła ogonem.

– Na przykład jakie? Proszę, mów szczerze.

– Tak jakby muszę gdzieś teraz być – powiedział, robiąc krok w stronę drzwi.

– W takim razie mów szczerze i szybko – odrzekła tonem wykluczającym wszelką dyskusję.

– No dobrze – ustąpił. – Takie jak fakt, że zabił swojego ojca. Fakt, że jego jasnowidząca dziewczyna uważała, że jest tak bardzo niebezpieczny, że trzeba go uwięzić pod górą na całą wieczność. Potrafi zakląć smoki, by robiły dokładnie to, co im każe, albo zmienić je w zupełnie inne smoki, jeśli chce. Fakt, że dopiero co usiłował zgładzić swoją magią całe plemię Lodoskrzydłych. I fakt, że jest tak bardzo czarujący i uroczy, że mądre smoki również go lubią, nawet jeśli nie są zaklęte. Poza tym nie wiem, czy w ogóle ktokolwiek może go powstrzymać. – Mówiąc, nadal przesuwał się w stronę drzwi, zwiększając dystans pomiędzy sobą i nieznajomą. – Nie wiem, czy jest ktoś, na kim zależy mu na tyle mocno, by go posłuchał, ani czy jest ktokolwiek, kto chciałby spróbować.

– Rozumiem – powiedziała Nocoskrzydła. – Przekonujące. Ostatnie pytanie. Dlaczego ścigała go wściekła Morskoskrzydła?

To sprawiło, że Ghibli zamarł w pół kroku.

– Tsunami? – spytał. – To ty ją powstrzymałaś? Gdzie ona jest?

– Rozumiem, że Mroczny Prześladowca miał już wcześniej kłopoty z rozgniewanymi Morskoskrzydłymi – powiedziała. – Ta była bardzo… bardzo krzykliwa. Niezbyt dobrze szło jej odpowiadanie na uprzejme pytania. Zamknięcie jej wydawało się rozsądnym środkiem ostrożności.

– Gdzie? – zapytał Ghibli. – Gdzie ona jest? Tutaj, w pałacu?

– Nie – powiedziała Nocoskrzydła. – Zostawiłam ją w wygodnej jaskini w lesie deszczowym, by ocenić poziom jej gróźb. Po namyśle, chciałabym ją wypuścić – powiedziała zadumana. – Wysunęła jednak bardzo konkretne groźby. Ktoś mógłby nazwać je alarmująco szczegółowymi.

– Jeśli powiesz mi, gdzie ją znaleźć, uwolnię ją i powiem, jaki miałaś zamysł. Wyperswaduję jej wszelką chęć zemsty, obiecuję.

– To by było bardzo pomocne, dziękuję – powiedziała.

Podała mu złożony strzęp pergaminu. Kiedy Ghibli go otworzył, zobaczył szkic lasu deszczowego z niewielkim X zaznaczonym mniej więcej w połowie między górami i wioską Deszczoskrzydłych.

– Czy właśnie dlatego do mnie podeszłaś? – zapytał, przez chwilę przyglądając się mapie, po czym podniósł wzrok. – Bo zgadłaś, że bym… och…

Nocoskrzydła zniknęła.

To było dziwne, gdyż Ghibli stał tuż przed drzwiami. Zerknął pod najbliższy stół, rozejrzał się po ogromnym pomieszczeniu i w końcu się domyślił, że po przeciwnej stronie komnaty musi być jeszcze jedno wyjście.

Nadal zastanawiając się, co się właśnie stało, pośpieszył do sali tronowej i przeszukał otaczające ją korytarze, aż w końcu znalazł złowieszczo wyglądające żelazne drzwi, których powierzchnię pokrywała warstwa rdzy. Ku jego zaskoczeniu nikt nie stał na ich straży.

Być może strażnicy są na Wielkim Diamencie, słuchając wezwania na wojnę Prześladowcy.

Albo Mroczny Prześladowca nie postawił tutaj strażników, bo nie chciał, żeby Pełnia ich zobaczyła i zaczęła pytać, kto znajduje się w lochu.

Trzy ciężkie żelazne bolce spinały krawędź drzwi, trwale je pieczętując.

Ghibli jeden po drugim wyrwał je z otworów, po czym z całej siły szarpnął za klamkę. Z okropnym piskliwym zgrzytem drzwi się otworzyły.

Po drugiej stronie panowała ciemność. Dostrzegał kilka pierwszych stopni, jednak reszta schodów znikała za krawędzią światła. Ghibli zamrugał, przez chwilę dając oczom przywyknąć, gdy coś nagle uderzyło go w pierś.

Zatoczył się do tyłu, czując uderzające go w pysk skrzydła, lecz nie dostrzegając napastnika.

– Auuu! – krzyknął. – Błagam, bądź podekscytowaną Deszczoskrzydłą, a nie kimś bardziej przerażającym!

– Och, przepraszam! – rozległ się głos Kinkażu.

Smoczyca pojawiła się przed nim, w czarnych i srebrzystych łuskach Nocoskrzydłych. Dziwnie było mu widzieć pysk Kinkażu w wydaniu Nocoskrzydłej. Ghibli nie był pewien, czy którykolwiek z Nocoskrzydłych tak się uśmiechał.

– Utknęliśmy tutaj na wieki – powiedziała. – A wszystko to przez KOGOŚ, kto nie chciał poczekać na zewnątrz i upewnić się, że drzwi znów się nie zamkną.

– Owszem – rozległ się zirytowany głos Ukwiał. Księżniczka wystawiła głowę za drzwi i rozejrzała się po korytarzu. – I tym KIMŚ jesteś ty.

– Wcale nie! – krzyknęła Kinkażu. – To ty! Mówiłam o tobie!

– Zrozumiałem – zapewnił ją Ghibli.

– W porządku, można bezpiecznie wyjść – powiedziała Ukwiał za siebie.

– Widzę więcej korytarza niż ona i to ja mówię, że bezpiecznie jest wyjść! – rzuciła Kinkażu pośpiesznie.

Ukwiał wymownie przewróciła oczami i wyszła na korytarz, po czym stanęła za drzwiami. Tuż za nią, powoli i mrugając, wyszedł Żółw.

Wyglądał na starszego i bardziej zmęczonego niż ostatnim razem, gdy Ghibli go widział. Na całym jego ciele widniały drobne ślady krwi – na pysku, szyi, bokach, skrzydłach, ogonie… Przez chwilę Ghibli się martwił, że Prześladowca go torturował, ale wtedy przypomniał sobie o jego walce z Ukwiał (teraz dostrzegł, że Ukwiał miała problem z patrzeniem na brata).

– Dostałeś moją wiadomość – powiedział łamiącym się głosem, a jego oczy pojaśniały.

– Oczywiście – odparł Ghibli, w jednej chwili czując ogromne wyrzuty sumienia, że tak bardzo narzekał na zdolności komunikacyjne przyjaciela. – Natychmiast przybyliśmy. – Podszedł do Żółwia i otoczył go skrzydłami.

– Ukwiał twierdzi, że uczyniłeś ją odporną na zaklęcia Prześladowcy – powiedział Żółw. – Dziękuję.

– Nie, ty to zrobiłeś – odparł Ghibli, odsuwając się i chwytając go za ramiona. – Jesteś bohaterem, Żółwiu! Uratowałeś królową Cierń, wszystkich na Jadeitowej Górze i całe plemię Lodoskrzydłych!

Żółw spojrzał na niego zmrużonymi oczami.

– Raczej bym to pamiętał…

– To prawda! – Ghibli wskazał na swoje ucho, a potem na ucho Ukwiał. – Wyglądają znajomo? Zaklęcie, którego użyłeś, by mnie chronić… to samo zaklęcie chroni ją. I Słonko, i Łupka, i Gwiezdnego Lotnika, i Zimę, i Pełnię, i wszystkie Lodoskrzydłe. Twoje zaklęcie. Mroczny Prześladowca zesłał zarazę na plemię Lodoskrzydłych, a twoje zaklęcie ich ocaliło!

– Co? – zapytał Żółw nieco oszołomiony. – Ja to zrobiłem?

– Mówiłam ci, że jesteś bohaterem – powiedziała z dumą Kinkażu, po czym zmarszczyła nos i potarła szponami pysk. – Arrrrrgh, teraz chyba robię głupią, zakochaną minę. UKWIAŁ.

– Jestem całkiem pewna, że zawsze masz taką głupią minę, KINKAŻU – prychnęła księżniczka.

– No dobra, dosyć – rzucił Ghibli, chwytając Kinkażu, nim ta zaatakowała Ukwiał. – Mam złe wieści. Te Lodoskrzydłe, które Żółw ocalił? Są dość wściekłe na to, co próbował zrobić Prześladowca. Są w drodze na Jadeitową Górę, gotowe do walki, a Mroczny Prześladowca również zaraz wyruszy tam z Nocoskrzydłymi, by im ją zapewnić.

– Na Jadeitową Górę?! – zawołała Kinkażu. – Jak w…

– Tak, dokładnie jak w wizji Pełni – potwierdził Ghibli.

– Ale odnaleźliśmy zaginione miasto nocy – powiedziała Kinkażu gorączkowo. – To powinno zatrzymać proroctwo!

– Cóż, jeszcze nie zatrzymało – odparł Ghibli. – Ale może, jeśli pierwsi dotrzemy do Jadeitowej Góry, będziemy mogli coś zrobić. Z twoją magią i twoją magią, jeśli będzie trzeba – zwrócił się do Ukwiał i Żółwia.

Żółw opuścił skrzydła.

– Nie mam już w sobie magii – powiedział. – Mroczny Prześladowca mi ją odebrał.

– Och, Żółwiu – powiedziała ze współczuciem Kinkażu. Wyciągnęła ogon i splotła go z jego ogonem, po czym rzuciła Ukwiał spojrzenie, jakby chciała powiedzieć: „Zrobiłabym to nawet bez twojego zaklęcia”.

Ghibli był przerażony. Mieć magię animusa, a potem ją stracić… to musi być najgorsze, co może kogoś spotkać. Może nawet gorsze od nieposiadania jej nigdy.

To tak jak trzymać w szponach zwój z nieskończoną mocą, a chwilę później patrzeć, jak zostaje spalony na popiół.

– Kolczyk powinien to naprawić – powiedział szybko. – Usunie wszelkie zaklęcia, jakie rzucił na ciebie Prześladowca. Znów będziesz animusem. – Sięgnął do sakiewki i zdał sobie sprawę, że powoli kończą mu się kolczyki. Będzie musiał zrobić ich więcej.

– Nie jestem pewien, czy na to zasługuję – powiedział Żółw.

– Cóż, to nieistotne – warknęła Ukwiał. – Naprawimy cię, czy ci się to podoba, czy nie.

– Ukwiał ma rację – zgodził się z nią Ghibli. – Przykro mi, ale jeśli mamy pokonać Mrocznego Prześladowcę, musimy dysponować wszelką możliwą magią.

Wyciągnął kolczyk w stronę Żółwia, który wziął go w szpony. Jego oczy rozszerzyły się, nieco zamglone, jakby siłą powstrzymywał łzy.

– Tylko że żadna nasza magia na niego nie podziała – przypomniała Ukwiał. – Dlatego się nie ekscytujcie. Będziemy tak stać i cały dzień użalać się nad sobą czy możemy już ruszać na Jadeitową Górę?

– Och, cóż za współczucie – rzuciła kąśliwie Kinkażu. – To takie pocieszające, że być może pewnego dnia będziesz władać królestwem.

– Chodźcie tędy – powiedział Ghibli.

Biegnąc przez pałac, nie dostrzegli nikogo z Nocoskrzydłych. Kompleks był opuszczony, jakby wszyscy ponownie zniknęli. Kiedy jednak Ghibli zerknął za jedno z okien, zobaczył, że na Wielkim Diamencie aż roi się od czarnych skrzydeł i migających pochodni. Tym razem plemię nigdzie nie ucieknie. Zamierzali ruszyć do walki, w której zginą smoki.

Plany pałacu miał wyraźnie wyryte w pamięci, nie trwało więc długo, nim krętymi korytarzami poprowadził pozostałych do komnaty Pełni.

Zima wyglądał, jakby miał eksplodować.

– Witajcie, miło was widzieć, cieszę się, że jesteście bezpieczni. W drogę, już! – rzucił, popychając ich skrzydłami w stronę okna.

Jako pierwszy wzbił się w powietrze, a pozostali, jeden po drugim podążyli za nim. Poszybowali w stronę gór, łapiąc dziwnie wirujący powiew wiatru i jak najmocniej bijąc skrzydłami.

Wystrzegaj się smoczego mroku.

Proroctwo rozbrzmiało w myślach Ghibliego niczym uderzenia bębna, które odbiły się echem w jego sercu.

Przybędzie coś, co wstrząśnie całym naszym światem.

Wizja Pełni zaraz miała się spełnić.

Jadeitową Górę grom i lód obali.

A on nie miał pojęcia, jak to powstrzymać.

Rozdział 25

Niewidzialne pędzle pomalowały wznoszące się na horyzoncie chmury odcieniami różu i pomarańczu. Wkrótce potem wzeszło słońce, które niczym kula ognia odbijało się w oczach Ghibliego. Cieszył się, że jest Piaskoskrzydłym, stworzonym do dalekich lotów nad pustynią bez konieczności odpoczynku i zdolnym przez wiele dni do obywania się bez jedzenia (Kiedy ostatni raz jadłem?).

Widział Kinkażu, Ukwiał i Żółwia, którzy walczyli ze słabością, chociaż żadne z nich nie narzekało (nawet Ukwiał, co było zaskakujące). Deszczoskrzydłe nie były w locie długodystansowcami ani też nie były nawykłe do braku pożywienia; zazwyczaj kołysały się i przeskakiwały z gałęzi na gałąź, które zawsze zapewniały posiłek.

A Morskoskrzydłe, kiedy musiały pokonywać długie odległości, wolały na zmianę latać i płynąć. Ponadto zarówno Żółw, jak i Ukwiał zaledwie przed kilkoma dniami przemierzyli niemal cały kontynent i do tej pory nie mieli czasu odpowiednio wypocząć.

Jako Lodoskrzydły Zima radził sobie z długim lotem, jednak wyraźnie męczył go upał pustyni. Mimo to zacisnął zęby i leciał z ponurą determinacją, bez wątpienia kierowany niebezpieczeństwem, w jakim znalazło się jego plemię.

Jedynie Pełnia leciała tak szybko i zwinnie jak Ghibli, chociaż przyglądał się jej uważnie i od czasu do czasu dostrzegał grymas udręki wykrzywiający jej pysk – wizje, które niczym drzewo uderzały prosto w jej głowę. Kiedy ból był tak duży, że jej skrzydła się poddały, zanurkował pod nią, by ją złapać, gdyby zaczęła spadać. Ona jednak wyprostowała się i poleciała dalej, rzucając mu pełne wdzięczności spojrzenie.

Długi lot dał Ghibliemu długi czas na myślenie… myślenie i znów myślenie.

Mamy magię, jeśli tylko dojdziemy do tego, jak jej używać. Mroczny Prześladowca wkrótce odkryje, że Żółw jest wolny. Dlatego Żółw powinien zacząć korzystać z magii, zanim ten wymyśli inny sposób, jak go powstrzymać.

Ale jak? Jakie byłoby najlepsze zaklęcie?

Moglibyśmy zakląć oba plemiona, by zawarły traktat pokojowy? Ale czy zaczarowanie ich byłoby właściwe? Czy to jest jakkolwiek lepsze od zaklęcia smoków takich jak ja, zaklęcia Ukwiał, czy manipulacji Mrocznego Prześladowcy? A jeśli Prześladowca zechce, to nic go nie powstrzyma przed zerwaniem traktatu.

Ciekawe, czy Żółw i Ukwiał mogliby ułożyć zaklęcie chroniące Jadeitową Górę… stworzyć wokół niej swego rodzaju tarczę. Ciekawe, czy to zapobiegłoby jej zniszczeniu. Ale nie uratowałoby Lodoskrzydłych ani Nocoskrzydłych. Ile smoków dzisiaj zginie?

Jego umysł pracował bezustannie, zadając te same pytania.

Zaraz po przybyciu powinniśmy ewakuować Jadeitową Górę, tak na wszelki wypadek. Pozostałe Smoczęta w szkole… powinny zostać przeniesione w bezpieczne miejsce. Najbliżej jest las deszczowy… albo pałac królowej Pardwy.

Byli jednak dopiero w połowie drogi do Jadeitowej Góry, kiedy minęła ich grupa Nocoskrzydłych – przynajmniej piętnastu smoków, lecących dwa razy szybciej niż zwyczajne smoki. Trzy z nich niosły coś białego, być może fragmenty pergaminu, jednak Ghibli nie zdołał się dobrze im przyjrzeć. Kilka z nich rzuciło smoczętom pełne wyższości uśmieszki.

– Nie! – krzyknął Zima, jeszcze mocniej uderzając skrzydłami, by je dogonić. To jednak zdało się na nic – smoki z niesamowitą szybkością zniknęły im z oczu.

Superszybkość, którą obdarzył ich Prześladowca, pomyślał Ghibli i z frustracją machnął ogonem.

Nie rozmawiali o tym, zachowując energię na lot, lecz po tym Ghibli poczuł nowy strach, jaki ogarnął grupę. Jakie inne talenty rozdał Mroczny Prześladowca, przygotowując plemię do wojny? Ile niezniszczalnych, supersilnych smoków było w drodze, by zabić Lodoskrzydłe?

A co, jeśli kogoś jeszcze obdarzył mocą animusa? Kolczyki nie ochronią przed magią kogoś innego niż Mroczny Prześladowca.Jednak Ghibli nie potrafił sobie wyobrazić, by Prześladowca zrobił coś takiego. Nie ufał innym animusom. Nie chciałby, żeby na świecie było ich więcej – każdy z nich był zagrożeniem dla jego władzy absolutnej.

Wkrótce po tym, jak dotarli do granicy Pazurów Chmur i lecieli nad pagórkami, dwa z szybkich Nocoskrzydłych przemknęły z powrotem obok nich, tym razem nie rzucając na pozbawione tchu smoczęta nawet jednego spojrzenia.

Polecieli zapoznać Prześladowcę z obecną sytuacją… o liczbie Lodoskrzydłych, o tym, czy mają broń, gdzie dokładnie są. To musi być pożyteczne, posiadać tak szybkich zwiadowców… chociaż jestem pewien, że Mroczny Prześladowca ma inne sposoby na pozyskanie tych samych informacji. W ten sposób jednak jego poddani czują się potrzebni. Uważnie karmił ich próżność, by kochali go jeszcze bardziej.

Późnym popołudniem Ghibli w końcu dostrzegł Jadeitową Górę. Na pierwszy rzut oka wyglądała spokojnie, z dwoma szczytami skąpanymi w promieniach słońca i otoczonymi chmurami, puszystymi niczym smoczy dym. Kiedy jednak podlecieli bliżej, dostrzegli na niebie błyski, jakby światło odbijało się od śniegu – białe i bladoniebieskie skrzydła Lodoskrzydłych krążących wokół góry. Ghibli skoncentrował wzrok na najbliższym szczycie, który teraz pokrywał śnieg, lecz zaraz zdał sobie sprawę, że to wcale nie śnieg. To kolejne Lodoskrzydłe, całe setki, zgromadzone w formacjach i gotowe rzucić się w wir walki.

Nie dostrzegł śladu po zwiadowcach Nocoskrzydłych, co było bardzo niepokojące.

Na szerokim występie, który stanowił główne wejście do szkoły, zauważył troje dużych Lodoskrzydłych, najeżonych kolcami i wyraźnie emanujących gniewem.

Naprzeciw nich, blokując wejście do szkoły, stali Słonko, Łupek, Gwiezdny Lotnik i Groźba. Wszyscy, nawet Łupek i Groźba, wyglądali na maleńkich przy górującymi nad nimi lodowymi smokami.

Chwilę później Zima również ich dostrzegł i syknął.

– Twoi przyjaciele? – zapytał Ghibli. – Nie, gorzej… Krewni?

– Mój ojciec, Narwal – odparł Zima, wskazując największego ze smoków. – Moja kuzynka, Śnieżyca, nowa królowa. I pamiętasz mojego brata, Grada… – Odetchnął głęboko przez nos.

– Uważają, że Słonko i Gwiezdny Lotnik wiedzą, gdzie znajduje się nowe Królestwo Nocy – powiedziała Pełnia.

– Potrafisz odczytać ich myśli? – zapytał Ghibli.

Pokręciła głową.

– Gwiezdny ogień blokuje moją telepatię, kiedy go trzymam. Ale poznaję to po sposobie, w jaki na nich krzyczą.

Ghibli również to odgadł. Narwal i Śnieżyca emanowali furią, rozkładając skrzydła i gwałtownie machając najeżonymi kolcami ogonami przy każdym krzyku. Grad stał krok za Narwalem, z napięciem ściągając brwi, niczym smok, który w sztuce stara się grać tego najpoważniejszego i najbardziej złowrogiego.

Podlecieli bliżej i usłyszeli odbijające się od otaczających ich zboczy krzyki.

– Jak mogliście puścić wolno takiego potwora, a potem przestać zwracać na niego uwagę?! – zagrzmiał Narwal.

– Całe nasze plemię niemal wyginęło. Gdyby tak się stało, to byłaby wasza wina – warknęła Śnieżyca.

– Nie wypuściliśmy go! – zawołała Słonko. – Zaklął nas, tak samo jak was!

– I od chwili złamania tego zaklęcia staramy się wymyślić, co zrobić – dodał Gwiezdny Lotnik nerwowo, przysuwając się do emanującego ze Słonka ciepła.

Ghibli domyślił się, że nawet niewidomy, Gwiezdny Lotnik musiał wyczuwać zimne spojrzenia, jakie troje Lodoskrzydłych posyłało w jego stronę.

– To całkiem proste. Wszystko, co musicie zrobić, to powiedzieć nam, gdzie on jest. – Śnieżyca obnażyła zęby.

– Naprawdę tego nie wiemy! – powiedział bezradnie Łupek. – Nie wiem, ile razy mamy to powtarzać.

– Ale i tak byśmy wam nie powiedzieli! – odezwała się z mocą Groźba. – Wiecie, WIDZIMY stojącą za wami armię.

– Ta wojna toczy się od wieków – syknął Narwal. – Lepiej trzymajcie się od niej z daleka.

– Nie ma sprawy! – rzuciła Groźba. – W takim razie zabierajcie się stąd, już!

– Nie, proszę, nie atakujcie Nocoskrzydłych! – powiedziała gwałtownie Słonko. – Oni wszyscy są pod wpływem jego zaklęcia, nie widzicie? To nie jest plemię, które chciało was skrzywdzić… tylko Mroczny Prześladowca. Znajdziemy sposób, by go powstrzymać, ale zabijające się nawzajem Lodoskrzydłe i Nocoskrzydłe to żadna odpowiedź.

– Na tę zarazę zmarło dwudziestu Lodoskrzydłych, w tym nasza królowa – syknęła Śnieżyca. – To oni zaczęli. I za to zapłacą.

– Nie mam pojęcia, dlaczego jesteście tutaj i na nas wrzeszczycie! – wtrąciła się znów Groźba. – To uczeń Jadeitowej Góry wysłał wam wszystkim te kolczyki. Bez Jadeitowej Góry wszyscy bylibyście martwi, więc nie ma za co!

– Bez Jadeitowej Góry Mroczny Prześladowca nadal byłby pogrzebany pod ziemią, gdzie powinien być – warknął Narwal.

– To… – Groźba zawahała się, a byli teraz wystarczająco blisko, by Ghibli dostrzegł poruszenie na jej pysku. Spojrzała na swoje szpony, po czym zakryła je skrzydłami.

Łupek wyciągnął skrzydło i okrył nim jej ramiona, krzywiąc się lekko na dotyk jej ognistych łusek.

– Proszę, dajcie nam czas, by znaleźć inny sposób – błagała Słonko. – Pozwólcie nam spróbować zająć się Mrocznym Prześladowcą, bez zabijania kolejnych smoków.

– Już za późno – powiedział Zima, wraz z pozostałymi lądując na występie, pomiędzy Lodoskrzydłymi a smokami z Jadeitowej Góry. Z powagą pokłonił się rodzinie. – Ojcze. Kuzynko. Gradzie.

Wszyscy troje wpatrywali się w niego zszokowani.

– Co… ale… – Narwal odwrócił się i spojrzał na Grada, jakby spodziewał się, że jego drugi syn zniknął. Na pysku Grada malowały się osłupienie, udręka i odrobina ulgi, jeśli Ghibli dobrze go odczytywał.

– Ty nie żyjesz! – zawołała Śnieżyca, ze zdumieniem poruszając ogonem. – Totalnie umarłeś!

Zima rozłożył skrzydła.

– Obawiam się, że nie tak totalnie.

– Niezręczna sytuacja – powiedział Ghibli. – Ale niestety nie mamy teraz czasu na epickie dramaty rodzinne. Armia Nocoskrzydłych jest w drodze.

Równie dobrze mógłby odpalić ognisty kaktus w samym środku zgromadzenia.

– CO?! – krzyknęli jednocześnie Narwal i Śnieżyca.

– Och nie! – zawołała Słonko, odwracając się w stronę szkoły, jakby chciała objąć ją skrzydłami.

– Świetnie – rzuciła Groźba. – Teraz możecie rzucić się na siebie jak idioci i zostawić resztę z nas w spokoju!

Gwiezdny Lotnik cofnął się kilka kroków w stronę wejścia, po czym zatrzymał się i kucnął, chwytając się skały, jakby przygotowywał się, by pozostać w miejscu podczas silnej wichury.

– Ile mamy czasu? – zapytał Łupek. – Wystarczająco dużo, by usunąć stąd armię Lodoskrzydłych?

– Nigdzie się nie wybieramy – ogłosiła stanowczo Śnieżyca. – Jesteśmy gotowi, by z nimi walczyć!

– Wystarczająco dużo, by ewakuować szkołę? – zapytała Słonko, robiąc krok do przodu i patrząc Ghibliemu w oczy.

– Mam nadzieję… – zaczął, lecz zanim zdołał dokończyć, troje Nocoskrzydłych wypadło spomiędzy drzew, przemknęło w powietrzu z wyciągniętymi szponami i zaatakowało nową królową Lodoskrzydłych.

Rozdział 26

Śnieżyca wrzasnęła. Wszystkie smoki na występie skalnym rzuciły się w jej stronę, jednak najbliżej znajdował się Narwal. Z całej siły uderzył jedną z Nocoskrzydłych, zabijając ją jednym ciosem, lecz pozostałe dwa były tuż za nią i teraz znalazł się między nimi i ich ofiarą. Gdy obrócił się, by stawić im czoło, ostrymi szponami chwyciły go za gardło.

– Ojcze! – krzyknęli Grad i Zima.

Grad dopadł ojca pierwszy, zrzucając z niego jednego z Nocoskrzydłych i ogonem przebijając drugiego. Zima rzucił się na smoka, którego odrzucił brat, lecz czarny smok z nienaturalną szybkością umknął z jego uchwytu i przeciągnął szponami po boku Grada.

Grad ryknął z bólu. Nagle pojawił się tam również Łupek, odciągając jednego z Nocoskrzydłych za ogon, a Ghibli rzucił się przed siebie, by wskoczyć drugiemu na plecy, lecz nagle trzy kolejne Nocoskrzydłe zleciały ze skał u położonej wyżej jaskini, celując w młodą władczynię.

– Przestańcie! – rzuciła do nich Pełnia, starając się zagrodzić im drogę. – Smugo! Eklipso! Nie róbcie tego! Nie chcemy wojny!

Smoki wymijały ją gwałtownie, jakby była kamieniem w strumieniu. Jeden tylko zatrzymał się na chwilę, by krzyknąć:

– To oni chcą tej wojny! My się tylko bronimy! A ty powinnaś walczyć u naszego boku, zdrajczyni!

Śnieżyca ponownie wrzasnęła, tym razem zionąc lodowym oddechem w pysk jednego z atakujących z taką siłą, że odrzuciło go do tyłu. Smok ciężko zwalił się na ziemię i zaczął gorączkowo pocierać pysk, na którym lód rozlewał się po jego nosie i oczach.

Lodowy oddech był już wszędzie, gdy Śnieżyca, Zima i Grad odpowiadali na atak. Lodowy ślad znaczył również plecy smoka pod szponami Ghibliego i chłód zaczął przenikać jego pazury, gdy nagle stracił chwyt i spadł. Z głuchym odgłosem uderzył w ziemię, lecz natychmiast zerwał się na nogi i uderzył ramieniem w innego Nocoskrzydłego. Poprzez chaos lodowego oddechu, ognia i łusek dostrzegł Pełnię, która próbowała powstrzymać swoich współplemieńców, jednak ci strącali ją z siebie niczym klejącą się pajęczynę.

Nad sobą usłyszał Kinkażu, która krzyczała coś o tym, że zaraz na wszystkich użyje swojego jadu, a kątem oka dostrzegł Ukwiał, która, wołając Żółwia, cofała się do wnętrza szkoły. Wtedy czarny ogon uderzył weń, posyłając go na srebrzysto-niebieskie skrzydło, a lodowate, ząbkowane szpony nastąpiły ciężko na jedną z jego stóp. Usłyszał ryk bólu, który brzmiał jak głos Łupka. Próbował utorować sobie drogę do Pełni lub Zimy, lecz oboje zginęli w natłoku łusek na pokrytej krwią skale.

Wtedy jeden z Nocoskrzydłych wrzasnął piskliwie, a Ghibliego oblała fala żaru. Cofnął się chwiejnie, zasłaniając szponami oczy, gdy krzyczący smok od głowy do ogona zmienił się w ognistą pochodnię.

– Kto następny?! – zawołała Groźba, z rozpostartymi skrzydłami i wijącym się wściekle ogonem rzucając się przez ogień. – Kto jeszcze zranił Łupka?

Pozostałe Nocoskrzydłe cofnęły się z sykiem na jedną stronę skalnego występu. Lodoskrzydłe napływały już z każdej strony. Niektóre z nich trzymały lodowe włócznie, lecz na widok płonącego smoka zatrzymały się w powietrzu.

– Nic mi nie jest, Groźbo – powiedział Łupek, próbując stanąć, lecz zaraz zwalił się do przodu. Na nodze miał głęboką ranę po ugryzieniu.

Groźba doskoczyła do jego boku i powiodła wzrokiem po obserwujących ją smokach.

– Wszyscy natychmiast przestańcie i przedyskutujcie ten problem, tak jak chciała Słonko, albo PODPALĘ KAŻDEGO Z WAS, ZACZYNAJĄC OD OCZU! – Zarzuciła sobie na plecy skrzydło Łupka i podniosła go z ziemi. Słonko podbiegła, by podeprzeć go z drugiej strony, po czym we troje chwiejnie ruszyli w stronę szkoły. Kiedy mijali Gwiezdnego Lotnika, ten pochylił się do nich, a Słonko szepnęła do niego coś, na co kiwnął głową i ponownie usiadł.

Ghibli podniósł wzrok na walczące plemiona, na krótko zjednoczone w obawie przed Groźbą. Czy to podziała? Czy mogła przerazić ich na tyle, by zaczęli negocjować pokój?

Wtedy jednak zobaczył napływającą z zachodu czarną chmurę, która wcale nie była chmurą… tylko ryczącą falą czarnych łusek i lśniących szponów. To była armia Nocoskrzydłych, z Mrocznym Prześladowcą na czele. I nie przybyli tutaj po pokój.

Lodoskrzydłe również ich dostrzegły i uniosły się ze zboczy góry, niczym śnieżna burza podnosząca się z powrotem do nieba. Na występie skalnym Śnieżyca warknęła coś do Zimy i wzbiła się w powietrze, krzycząc do Grada:

– Leć! Leć!

W następnej chwili pomknęła w sam środek swojej armii, gdy Nocoskrzydłe i Lodoskrzydłe zderzyły się ze sobą w chórze ryku, wrzasków i bijących skrzydeł.

Grad zatrzymał się na chwilę nad ciałem ojca. Narwal leżał w strugach błękitnej krwi Lodoskrzydłych, która rozlewała się szeroko i spływała po skale, wnikając w szczeliny i mieszając się z ciemnoczerwoną krwią Lodoskrzydłych w fioletowych kałużach. Zima dołączył do brata. Razem położyli szpony na głowie ojca i zamknęli jego gwieździste niebieskie oczy.

– Polecisz u naszego boku? – zapytał Zimę Grad. – Nawet po tym… co ci zrobiliśmy?

– Jesteście moim plemieniem – odparł Zima. – Moją rodziną.

– Ale, Zimo… – zaczęła Pełnia, wyciągając szpony w jego stronę.

– Przykro mi – powiedział do niej, po czym obaj wzbili się w powietrze i dołączyli do toczącej się walki.

Ghibli rozejrzał się, mając wrażenie, jakby stratowało go stado wielbłądów wielkości smoków. Zaraz przy Narwalu leżały zwłoki jednego z Nocoskrzydłych; po innym została sterta popiołu. Nad jego głową Lodoskrzydłe przeważały nad Nocoskrzydłymi pięć do jednego… lecz widział, że niektóre Nocoskrzydłe walczyły z siłą dziesięciu Lodoskrzydłych, machnięciem ogona wbijając smoki w strome zbocza i rozrywających inne brutalną siłą swoich szponów. Zobaczył formujące szeregi Lodoskrzydłe, tworzące zabójczą ścianę lodowego oddechu… Jednak moment później dostrzegł pokonujące ją Nocoskrzydłe, które bez śladu szkody na łuskach, z głośnym śmiechem zatopiły szpony w lodowych smokach.

– Co robimy? – zapytała Kinkażu, lądując tuż za kałużami krwi. Jej łuski zmieniły się w ciemnozielone – strach u Deszczoskrzydłych, jak wynikało z obserwacji Ghibliego – lecz przetykane śladami purpury (determinacja? nie widział na nich zbyt często tego koloru, więc nie miał pewności). – Jak ich powstrzymamy?

Żółw podszedł do nich, utykając i ciągnąc za sobą zmęczone skrzydła.

– Nie wiem – powiedziała bezradnie Pełnia, po czym podniosła wzrok na walczące i umierające smoki. – Nie posłuchały mnie, kiedy było ich zaledwie kilka… Nigdy nie dotrę do całej armii.

– A co z Mrocznym Prześladowcą? – zasugerował Ghibli. – Jesteś jedynym smokiem, którego w ogóle wysłucha. Może porozmawiaj z nim?

Przesunęła wzrok na epicentrum bitwy, na ogromną postać walczącego zaciekle Prześladowcy. Włócznie odbijały się od jego boku, lodowy oddech spływał po nim bez żadnego efektu, a szpony, zęby i najostrzejsze z kolców na ogonach nie zostawiały żadnych śladów. Nie mógł używać przeciwko nim swojej magii, gdy każdy z plemienia Lodoskrzydłych nosił kolczyk Ghibliego, ale nadal mógł z łatwością zabijać je w bezpośrednim starciu. Był nietykalny, niepokonany i każdy Lodoskrzydły, który wpadł w jego szpony, padał martwy.

– Mogę spróbować. – Zebrała się do lotu.

– Nie, proszę, nie rób tego – rzucił szybko Ghibli, chwytając ją i obejmując skrzydłem. – Jeśli tam polecisz, będziesz kolejną Nocoskrzydłą i obawiam się, że nie dolecisz do Mrocznego Prześladowcy, nim jakiś Lodoskrzydły cię zabije.

Może nawet Zima, jeśli będzie walczył na tyle zaciekle, że nie dostrzeże, co robi… to by go zabiło. Ja również bym umarł, razem z tobą.

– A czy nie muszę spróbować? – zapytała Pełnia. – Moja głowa… wizja. – Zacisnęła powieki i się skuliła. – Musimy zabrać stąd uczniów… i Słonko, i Łupka, i wszystkich innych… nim Jadeitowa Góra upadnie.

Ghibli obejrzał się i zobaczył, że Gwiezdny Lotnik, z determinacją i drżąc na całym ciele, nadal siedzi przed wejściem do jaskini. Obok niego stała Profetka, podobnie zdeterminowana, jakby oboje gotowali się do walki z każdym, kto śmiałby zbliżyć się do ich uczniów. Nawet gdyby miały być to smoki z ich własnego plemienia.

– Góra nie upadnie. Wymyślę jakiś inny plan – powiedział.

Przesuwał wzrokiem po górach, szukając jakiejś inspiracji. Szczyty migotały dziwnie w świetle zachodzącego słońca i nagle zdał sobie sprawę, że pokrywają je szron i lód, co było efektem ubocznym krążenia wokół nich tak wielu Lodoskrzydłych. Kiedy się w nie wpatrywał, jeden z Nocoskrzydłych został rzucony o zbocze jednego z nich z taką siłą, że w miejscu uderzenia w skale pojawiła się szczelina.

Gdybym posiadał magię, co bym zrobił? Gdybym miał zwój Mrocznego Prześladowcy lub moc Ukwiał, mógłbym to powstrzymać. Wiem, że bym mógł. Jakie byłoby właściwe zaklęcie? Przez jego głowę przemknęło kilka pomysłów, a w końcu gwałtownie obrócił się do Żółwia.

– O-o – powiedział Żółw, widząc jego minę. – To znaczy… dobrze, cokolwiek to jest. Jestem gotów. Żeby to zrobić. To ja.

– Gdzie jest Ukwiał? – zapytał Ghibli.

– Tutaj – odpowiedziała księżniczka, wychodząc z jaskini i ciągnąc za sobą ogon. – Przepraszam, że uciekłam. Nagle rozgorzała zbyt duża walka. – Z zażenowaniem skuliła skrzydła.

– W porządku – odpowiedział łagodnie Żółw. – Matka chciałaby, żebyś była bezpieczna, a rzucanie się w środek wojny pomiędzy Lodoskrzydłymi i Nocoskrzydłymi jest czymś bardzo przeciwnym do bezpieczeństwa.

– Nikt nie będzie bezpieczny, dopóki Mroczny Prześladowca żyje – powiedziała, unosząc głowę z niebezpiecznym błyskiem w oku.

– Wasze zaklęcia na niego nie podziałają – powiedział do nich Ghibli. – Ale może będziemy mogli zrobić coś innego z waszą magią.

Żółw poruszył się nerwowo.

– Niby co? – zapytał. – To znaczy wchodzę w to. Ale co mamy zrobić?

– Coś, co zatrzyma walkę – powiedziała Pełnia.

– Ale czy Mroczny Prześladowca nie zauważy, że Żółw korzysta z magii? – zapytała Kinkażu, wyciągając skrzydło, by go dotknąć. – I co z duszą Żółwia? Zaklęcie wystarczająco potężne, by powstrzymać wojnę… to nie może być dla niego dobre.

– To zależy od ciebie, Żółwiu – powiedział Ghibli. – Kolczyk uchroni cię przed zaklęciami Mrocznego Prześladowcy, ale on jest niebezpieczny również na inne sposoby. I wszystkim nam zależy na bezpieczeństwie twojej duszy, więc jeśli martwisz się tym wszystkim, nie musisz tego robić.

– Chcę coś zrobić – odparł Żółw i zacisnął zęby. – Powiedzcie tylko, co.

– Cóż… a co, jeśli postawimy niewidzialną ścianę pomiędzy Lodoskrzydłymi i Nocoskrzydłymi? – zaproponował Ghibli. – Taką, która nie przepuści żadnego ataku?

– Nie ma miejsca, by coś takiego stworzyć – powiedziała Pełnia, wskazując panujący na niebie chaos. – Oni są wszędzie.

Ukwiał machnęła ogonem.

– Cokolwiek zrobimy, Mroczny Prześladowca znajdzie jakiś sposób, by to wyminąć – powiedziała.

– A może wiadomość? – Ghibli wspiął się na jedną ze skał, próbując zetrzeć ze szponów krew. – Telepatyczną wiadomość do wszystkich Nocoskrzydłych, która miałaby niby pochodzić od Mrocznego Prześladowcy, w której kazałby im się wycofać? Uwierzyliby, że mógłby to zrobić, prawda?

– Spróbujmy – powiedział Żółw. – Zrobię to.

– Nie, ja spróbuję z wiadomością – rzuciła Ukwiał. – Potrafię brzmieć o wiele lepiej jako Prześladowca niż ty. Ty tylko stań obok mnie, żeby myślał, że magia pochodzi od ciebie, kiedy wyczuje rzucane zaklęcie.

– Tak, masz rację – zgodził się Żółw. Pokręcił się dziwnie w miejscu, szukając czegoś na ziemi, a w końcu podniósł fragment mchu, który oderwał się od skały podczas walki. – Proszę, możesz użyć tego – powiedział.

Ukwiał z niesmakiem zmarszczyła nos.

– Kawałek ziemi? – spytała. – Czy nikt nie ma czegoś z biżuterii, co mogłabym zakląć zamiast tego?

– Musi przetrwać tylko tyle, by raz zadziałać – odparł Żółw. – Nic wymyślnego.

– Niech będzie. – Ukwiał zacisnęła mech w szponach, wzdrygając się teatralnie, gdy poczuła jego wilgoć, po czym zamknęła oczy. Zaniepokojony usiadł obok niej.

Pełnia wspięła się obok Ghibliego i owinęła ogon wokół jego ogona. Pochylili się ku sobie, a gdy patrzyli na rozgrywającą się w powietrzu walkę, Ghibli czuł przez łuski bicie jej serca.

– Proszę, niech to się uda – wyszeptała. – Proszę, przestańcie walczyć.

Ghibli dostrzegł Nieulękłą, jedną z młodych smoczyc ze szkoły, która pędziła przez sam środek bitwy, uderzając ogonem w smoki i odrzucając je na boki. Przypomniał sobie, że była pierwszą obdarowaną przez Prześladowcę darem supersiły, a teraz patrzył z niechęcią, jak używa tego daru, by wycinać drogę wśród Lodoskrzydłych. Odrzuciła bladoniebieskiego smoka na Jadeitową Górę z łupnięciem tak głośnym, że echo poniosło się wśród szczytów i wywołało małą lawinę, która zeszła aż do szczeliny.

Nieulękła odwróciła się i pomknęła ku srebrzystej smoczycy, utalentowanej wojowniczki z błękitnymi łuskami na pysku, która wyglądała na równie młodą, jak ona … lecz Zima stanął jej na drodze, zanim dotarła do Lodoskrzydłej i zionął lodowym oddechem na jedno ze skrzydeł Nieulękłej. Z gardła Nocoskrzydłej dobył się pełen udręki ryk i w następnej chwili wpadła z hukiem na zbocze najbliższej góry i doczołgała się do bezpiecznego wnętrza jaskini.

W innym miejscu na niebie Grad walczył z dwoma Nocoskrzydłymi, które nacierały na niego bezustannie z buchającymi z pysków płomieniami.

Ghibli z niepokojem obejrzał się na Ukwiał. Smoczyca wyglądała, jakby z całych sił się koncentrowała.

Pełnia chwyciła jeden z jego szponów i gwałtownie zaczerpnęła tchu, na co ponownie podniósł wzrok. Zima leciał obok brata i obaj starali się odciągnąć Nocoskrzydłe. Walczyli zwróceni do siebie plecami.

Nagle Nocoskrzydłe rozpierzchły się zdezorientowane, potrząsając głowami. Spojrzały po sobie, po czym przeniosły wzrok na Mrocznego Prześladowcę… Ten gwałtownie uniósł głowę, odrzucił cztery Lodoskrzydłe smoki i uderzył ogonem w stromą grań. Deszcz głazów spadł wokół niego, a wtedy chwycił największą ze skał.

Nie zatrzymując się nawet na chwilę, obrócił się i z całej siły rzucił głazem… prosto w Żółwia i Ukwiał.

– Nie! – krzyknął Żółw, zrywając się na nogi.

Był zbyt powolny. Poczuł ruch powietrza, kiedy kamień niczym kometa przeleciał obok niego i usłyszał, z jaką siłą głaz uderzył w Morskoskrzydłe.

Pełnia krzyknęła.

Jeden z Nocoskrzydłych szeptał coś teraz do ucha Prześladowcy. Gdy skończył, Prześladowca uniósł głowę i krzyknął:

– To sztuczka, Nocoskrzydłe! Trzymać formację! Nie dajcie się oszukać!

Nocoskrzydłe z nową energią ponownie rzuciły się w wir walki, jednak Ghibli ledwie to dostrzegał. Razem z Pełnią kucnął obok głazu, starając się gorączkowo pod nim kopać, odsunąć go na bok lub zrobić coś innego.

Czy właśnie ich oboje zabiłem? – pomyślał z rosnącą paniką.

W końcu udało im się wcisnąć szpony pod skałę i dźwignęli ją wspólnie. Głaz potoczył się na bok z okropnym zgrzytem, a Ghibli dostrzegł Żółwia, który leżał z rozłożonymi skrzydłami, zasłaniając nimi Ukwiał.

– Żółwiu?! – krzyknął. – Jesteś martwy?

– Nie – odparł Żółw chrapliwym od skalnego pyłu głosem. – Nic mi nie jest. Ukwiał?

– W porządku! – zawołała spod niego. – Poza tym, że leży na mnie mój ogromny, niezdarny brat! Złaź już, ty gloni smrodku!

– Ale jak? – zapytała Pełnia. – Ta skała była wystarczająco ciężka, by was zabić. Naprawdę sądziłam… – Odetchnęła głęboko, powstrzymując łzy.

– Kilka dni temu przez przypadek uczyniłem moje łuski niezniszczalnymi – odparł Żółw, rozkładając skrzydła i wstając. – Kiedy ktoś inny chciał rzucić we mnie głazem – powiedział i się skrzywił. Najwyraźniej odczuwał jeszcze ból.

– Cóż, nie ma za co – rzuciła Ukwiał. – W każdym razie… tyle zostało z naszego planu. Jeśli rzucimy jakiekolwiek inne zaklęcia, niech lepiej podziałają. W innym wypadku Prześladowca zabije nas superszybko i tym razem skuteczniej.

Ghibli czuł w głowie pulsowanie. Co jeszcze mógł zrobić? Czy istniało cokolwiek, co nie naraziłoby na niebezpieczeństwo jego i Ukwiał? Potrzebowali nowej magii… takiej, która konkurowałaby z magią Prześladowcy.

Blask zachodzącego słońca odbił się od miedzianych bransolet na jego nadgarstkach.

Bransolety pogody.

Jedyna magia, jaką dysponował.

Ostatnim razem, w pałacu Piaskoskrzydłych, użycie ich skończyło się katastrofą… Ale jakie miał wyjście? Gdyby zdołał przywołać wystarczająco potężną burzę, z pewnością przerwałaby ona walkę. A gdyby mieli wyjście, dobrze wycelowany piorun mógłby nawet pozbawić Prześladowcę przytomności.

Ghibli wziął głęboki oddech i uniósł nadgarstki nad głowę.

Rozdział 27

Wściekły powiew wiatru zerwał się z północy, rozrzucając smoki na prawo i lewo.

– Co ty robisz? – szepnęła Pełnia.

– Przywołuję burzę – odparł Ghibli. – I to dużą.

Miał wrażenie, że powietrze iskrzy wokół jego szponów. Tym razem czuł się silniejszy, o wiele bardziej pewny siebie. Wyczuwał kłębiące się na północy ciężkie chmury. Musiał tylko po nie sięgnąć i przyciągnąć je do Jadeitowej Góry. Napłyną i zawisną nisko niczym trzecia armia biorąca udział w wojnie.

Wtedy spadnie deszcz i rozlegną się grzmoty, błyskawice przetną powietrze, a smoki…

Smoki…

Wpatrzony w niebo wyczuł obok siebie Pełnię, która skuliła się i szponami objęła głowę, nagle krzycząc z bólu. Kątem oka dostrzegł biało-pomarańczowy błysk, gdy Kinkażu podbiegła do przyjaciółki, wołając:

– Pełnio! Pełnio, nic ci nie jest?

Grzmot.

Jadeitową Górę grom i lód obali.

Och nie, och nie, och nie…

To JA.

Gwałtownie przyciągnął szpony do piersi, czując ogarniające go przerażenie.

To ja sprowadzę ten grom. Jeśli to zrobię, sprawię, że Jadeitowa Góra upadnie.

Niebo już zaczynało ciemnieć, a pierwsze wieczorne gwiazdy zniknęły za nadciągającymi chmurami. Ghibli zatoczył się do tyłu. Wracajcie! – pomyślał z desperacją, patrząc na napływającą burzę. Odpłyńcie! Nie chcę was! Nie miałem tego na myśli!

Chwycił za bransolety i zaczął uderzać w maleńkie zapięcia dotąd, aż jeden z zamków w końcu się otworzył i bransoleta z brzękiem upadła na ziemię. Po chwili spadła druga.

– Nakaż burzy, by się cofnęła! – zawołał do Ukwiał, rzucając jej bransolety. – Każ chmurom odpłynąć! Szybko!

– Dlaczego? – zapytała. – Myślę, że burza to świetny pomysł. – Złapała bransolety i zamrugała ze zdziwieniem na widok paniki na jego pysku.

– Nie! – krzyknął ponad wiejącym coraz mocniej wiatrem. – Burza to grom z przepowiedni! To właśnie ona zniszczy górę! – Wskazał drżące nad nimi szczyty, lód, szczeliny i lawiny gotowe zejść przy jednym dotknięciu. – Potrafisz to powstrzymać?

Morskoskrzydła księżniczka skinęła głową, w końcu rozumiejąc. Wsunęła bransolety na nadgarstki, zacisnęła szpony i zaczęła coś mruczeć pod nosem.

Ghibli podbiegł do Gwiezdnego Lotnika i Profetki.

– Musimy zabrać stąd uczniów! – rzucił. – Obawiam się o górę!

– Czy pozostanie w środku nie jest bezpieczniejsze niż przebijanie się przez toczącą się wojnę?! – krzyknęła Profetka, wbijając szpony w skałę, gdy wiatr próbował przewrócić ją na bok.

– Nie teraz. – Ghibli otoczył ich skrzydłami, by mogli się słyszeć. – Czy istnieje jakieś inne wyjście z drugiej strony góry?

– Przez jaskinię Wyrwigłaza – odparła Profetka. – Ale Płomień nadal tam jest – przypomniała mu. – Uwięziony. Wściekły.

– I możliwe, że skazany na śmierć, jeśli go stamtąd nie wydostaniemy – powiedział Ghibli. Wydobył z sakiewki kolczyk i wcisnął go w szpony Gwiezdnego Lotnika. – Zaproponuj mu to. Powiedz, że to uwolni go od zaklęć Mrocznego Prześladowcy, w tym z kajdanów. To oznacza, że jego twarz będzie znów taka jak dawniej. Ale jeśli Prześladowca rzucił jakieś ukryte zaklęcia na jego umysł, od tych również się uwolni. To wymiana, na którą ja z chęcią bym się zgodził. – Zawahał się. – Nie mam jednak pojęcia, jak uwolnić Wyrwigłaza ze skały. Myślę, że będzie musiał sam dokonać tego wyboru, jeśli zdecyduje się uciec.

Gwiezdny Lotnik instynktownie wyciągnął skrzydło do Profetki, a ona rozłożyła pod nim swoje, by pomóc mu przejść w stronę szkoły.

– Ty też się gdzieś schronisz? – zapytał Gwiezdny Lotnik Ghibliego. – Razem z pozostałymi?

– Szczególnie z księżniczką Morskoskrzydłych – dodała Profetka, nieznacznie przewracając oczami. – Będziemy w ogromnych kłopotach, jeśli chociaż jedna łuska spadnie jej z głowy.

– Nie martw się o nas – odparł Ghibli.

Gwiezdny Lotnik zaśmiał się krótko.

– Sprawiasz, że to raczej niemożliwe – powiedział.

– Och, weźcie też to – przypomniał sobie Ghibli i dał Gwiezdnemu Lotnikowi mapę, którą dostał od dziwnej Nocoskrzydłej w bibliotece pałacu. – Tam jest Tsunami… jest więźniem w deszczowym lesie. Jest bezpieczna, ale trzeba ją wypuścić. I powiedzcie jej: żadnej zemsty! Ta, która ją schwytała, wysłała nas, by ją uwolnić.

– Uwolnić Tsunami? – powtórzył Gwiezdny Lotnik. – To będzie zabawa.

Ghibli patrzył, jak oba smoki biegną w stronę góry. Strach przeszył go dreszczem, sięgając od kręgosłupa aż po końce skrzydeł. Miał nadzieję, że wszyscy bezpiecznie dotrą do schronienia. Miał nadzieję, że szkoła przetrwa. Po wszystkim, co się tutaj wydarzyło, jeśli wszystko skończy się lawiną i zniszczeniem, czy będzie jakakolwiek nadzieja na powstanie kolejnej takiej szkoły? Czy którekolwiek plemię będzie chętne wysłać swoje smoczęta, by wzięły udział w drugim ogromnym eksperymencie? Czy nie będą obwiniać Słonka, Łupka i pozostałych, bez względu na to, kto przeżył… a kto nie?

Szybko wrócił do Pełni i Kinkażu, tulących się z Żółwiem pod dużymi kroplami padającego już deszczu. Obok nich stała Ukwiał, machając szponami w stronę chmur.

Pełnia podniosła na niego wzrok, a wiatr targał jej skrzydłami i ogonem. Na jej pysku malował się dziwny wyraz, jakby wizja z przepowiedni nagle prysła i zamiast śmierci z pękniętej góry zaczęły wyskakiwać surykatki.

– O co chodzi? – zapytał. – Co się stało?

– Nie wiem – powiedziała. – Miałam przebłysk nowej wizji, tak mi się wydaje… ale była naprawdę dziwna. – Potrząsnęła głową. – To był smok, ale nigdy wcześniej go nie widziałam.

– Co robił? Dołączał do bitwy? Był Piaskoskrzydłym? – Mrużąc oczy, Ghibli spojrzał na niebo. Zastanawiał się, czy gdzieś tam czaił się Sęp… a jeśli go nie było, to gdzie przebywał i co takiego knuł.

– Nie, on… zbierał truskawki – odpowiedziała Pełnia.

Ghibli wpatrywał się w nią przez chwilę.

– Złe truskawki? – zapytał.

– Nie sądzę – odparła z lekkim uśmiechem. – Wiem, że to dziwne. Pewnie też niewarte wspominania o tym.

Wiedział jednak, że to musiało być dla niej ważne. Później pomyśli nad tą zagadką dłużej… jeśli w ogóle będą mieli jakieś później.

– Myślę, że powinniśmy oddalić się od Jadeitowej Góry – powiedział. – Tak na wszelki wypadek.

– Nie ma takiej potrzeby – rzuciła z triumfem Ukwiał. – Wygrywam. Sio, burzowe chmury. – Machnęła skrzydłami w stronę nieba.

Miała rację. Krople deszczu padały coraz wolniej, a wiatr słabł.

Przez rozrywające się chmury widać było blask gwiazd. Słońce niemal już zaszło, przez co wiele Nocoskrzydłych trudno było dostrzec, lecz Ghibli nadal widział potężną postać Mrocznego Prześladowcy, który uniósł głowę, by wychwycić zapachy w powietrzu.

Czy wyczuwa, że burza się cofa? Czy wie, że powstrzymałem się od użycia bransolet? Czy wiedział, że to była część przepowiedni?

Czy właśnie to zobaczył w mojej przyszłości w bibliotece… że to ja sprowadzam zagładę na Jadeitową Górę? Czy dokładnie tego ode mnie chciał?

Nie sądził, że zdołam się powstrzymać. Nie wiedział też, że Ukwiał tutaj będzie.

– Wciąż jeszcze musimy powstrzymać walkę – powiedziała Pełnia. Sięgnęła do wiszącej na jej szyi sakiewki i wyciągnęła gwiezdny ogień. Kamień bardziej niż zwykle przypominał fragment gwiazdy, zagadkowo migocząc w jej szponach. – Jeśli go odłożę, będę mogła odczytać myśli Prześladowcy. Postaram się namówić go do zakończenia walki. – Westchnęła. – Wydaje mi się, że to nawet odpowiednie, skoro wszystko zaczęło się od naszych rozmów w myślach. Być może również się tym skończy.

– Ale tutaj jest tyle smoków – powiedział Ghibli, chwytając ją za szpony i zaciskając je na kamieniu. – Wściekłych smoków, brutalnych smoków, rannych smoków i umierających smoków. Czy to cię nie przytłoczy? Czy nie sprawią ci bólu, gdy zaleją cię myśli ich wszystkich?

– Być może – odparła. – Ale muszę to zrobić. – Uwolniła się z jego uścisku i ostrożnie położyła gwiezdny ogień na wyszczerbionym fragmencie leżącego obok niej głazu.

Ghibli widział, jak napięcie niczym uderzenia bicza spina jej mięśnie, gdy myśli setek walczących smoków tłoczyły się naraz w jej głowie. Pełnia powoli osunęła się na ziemię, ze skrzydłami rozłożonymi niczym dywan z opadłych liści i szponami przyciśniętymi do oczu.

Mam nadzieję, że wyjdzie z tego, nadal uważając, że w innych smokach jest dobro. Zastanawiam się, czy ma rację, czy widzi nas tak tylko dlatego, że właśnie taka jest.

Ciekawe, czy te wszystkie smoki na górze dalej by walczyły, gdyby potrafiły nawzajem sięgnąć swoich umysłów. Gdyby wszyscy czuli to, co ona czuje… gdyby zrozumieli wszystkie smoki dookoła nich… czy nadal byliby w stanie się zabijać?

Jego skrzydłami targnął dreszcz.

A co, jeśli to sposób na pokój?

Co, jeśli sposobem na zmianę innych smoków nie jest zmuszenie ich, by kogoś lubiły albo robiły to, co ktoś chce?

Co, jeśli takim sposobem jest otworzenie ich na inne umysły i pozwolenie im samym na podjęcie decyzji?

– Mam pomysł – powiedział do Żółwia, który podskoczył lekko.

– Och, dobrze – odparł Żółw. – Bo ja nie mam żadnego, oprócz tego, by tu stać i postarać się nie umrzeć.

– To kolejne zaklęcie – wyjaśnił Ghibli. – Takie, którego Mroczny Prześladowca nie zdoła zablokować, mam nadzieję, a przynajmniej nie od razu.

– Chcemy, żeby Lodoskrzydłe wygrały, prawda? – wtrąciła Ukwiał. – A co, jeśli je WSZYSTKIE obdarzymy supersiłą? Przynajmniej wtedy byłoby sprawiedliwie.

– Nie, nie – odpowiedział Ghibli. – Nie chcemy jeszcze bardziej pogarszać tej wojny. Chcemy ją zakończyć, na dobre, na zawsze, bez umierania kolejnych smoków. – Położył szpon na ramieniu Żółwia. – Możesz rzucić jeszcze jedno zaklęcie?

– Tak – odparł Żółw zdecydowanie. – A nawet więcej. Cokolwiek potrzebujesz.

– Nie! – wtrąciła znów Ukwiał. – Ja powinnam to zrobić. Mroczny Prześladowca nie widzi mnie w swojej przyszłości. Nie będzie się niczego spodziewał, jeśli to ja je rzucę. – Spojrzała na Żółwia, po czym przeniosła wzrok na swoje stopy. – Poza tym nadal jest szansa dla duszy Żółwia. Nie powinniśmy jej zmarnować.

Ghibli ogonem odgarnął z ziemi warstwę liści. Szponem napisał zaklęcie, wymazując i ponownie pisząc słowa, aż w końcu wyglądało tak, jak tego chciał.

Kiedy nad nim pracował, Żółw trącił Ukwiał ramieniem i pochylił się, by spojrzeć jej w oczy.

– Dla twojej duszy jeszcze nie jest za późno – powiedział. – Jesteś tutaj teraz. Z nami. Jesteś po właściwej stronie i robisz to, co właściwe. Nie jesteś zła.

– Być może odrobinę zła – mruknęła Kinkażu.

– Jestem tu, bo chcę zniszczyć Mrocznego Prześladowcę – powiedziała Ukwiał. – To nie do końca czyni ze mnie najbardziej bohaterskiego smoka na świecie. No dalej, ślimaku, skończyłeś już? – rzuciła do Ghibliego.

Ghibli spojrzał na zaklęcie i kiwnął głową.

– Tak – powiedział. – Mam nadzieję, że to podziała.

– Możemy jej ufać? – zapytała Kinkażu. – Co, jeśli przypadkowo zdecyduje, że chce, by wszystkie Lodoskrzydłe zakochały się w Zimie, czy coś w tym stylu?

– Jesteś taka niewdzięczna – rzuciła Ukwiał obrażona. – Chciałam tylko zrobić coś miłego dla brata, bo ogromnie się w tobie kocha. Chciałam tylko sprawić, żeby wasze życie miłosne było nieco szczęśliwsze. A jedyne, co za to dostaję, to narzekania, narzekania i narzekania.

– Nie ty będziesz decydować, w kim jestem zakochana! – zawołała Kinkażu, a jej łuski zaczęły mienić się szkarłatem i lawendą.

– Możemy zostawić tę kłótnię na później? – zapytał Ghibli.

– Tak, zamknij się – rzuciła Ukwiał do Kinkażu, która w odpowiedzi obnażyła do niej zęby. – Teraz ratuję świat. Chociaż to zaklęcie jest megadziwne, Piaskoskrzydły.

– Zrób to, Ukwiał, albo pozwól zrobić to mnie – powiedział Żółw.

– Potrzebuję jakiegoś przedmiotu, który mogłabym zakląć – oznajmiła.

Ghibli pomacał swoją sakiewkę i wyczuł w niej kartę do biblioteki.

– Trzymaj, równie dobrze możesz użyć jej – powiedział.

Ukwiał energicznie podniosła kartę w szponach i przeczytała, co Ghibli napisał na ziemi.

– Zaklinam ten przedmiot, by połączył umysły wszystkich smoków nade mną na czas stu uderzeń serca – powiedziała. – By poczuły tak samo, jak czują własne emocje, co odczuwają inne smoki, i wiedziały dokładnie, czyich doświadczają emocji. Kiedy czas upłynie, powrócą do swojego stanu. W chwili gdy to się stanie, zaklinam ten przedmiot, by przeniósł wszystkie Lodoskrzydłe do głównego pałacu w Królestwie Lodu, a wszystkie Nieboskrzydłe na Wielki Diament w Królestwie Nocy, całych i bezpiecznych.

Ukwiał na chwilę podniosła wzrok na brata.

– A skoro przy tym jesteśmy, zaklinam również ten przedmiot, by zdjął zaklęcie miłosne z Kinkażu, by mogła czuć wszelkie niesamowite uczucia do absolutnie kogokolwiek i więcej mnie z tego powodu nie irytowała.

Żółw uśmiechnął się do niej z wdzięcznością. Kinkażu wyglądała po prostu na zaskoczoną.

Ghibli podniósł wzrok, by spojrzeć na walczące smoki. Coś się z nimi działo. Chwilę trwało, zanim do niego dotarło, co widzi, ale w końcu dostrzegł zamierające walki, cofające się szpony i malujące się na pyskach oszołomienie.

Poczuł, jak Pełnia wstaje obok niego. Odetchnęła głęboko, po czym słowa wylały się z niej tak samo, jak wtedy, gdy wypowiedziała przepowiednię Jadeitowej Góry, lecz tłocząc się szybciej, niczym płatki kwiatu kaktusa na wietrze.

– Widzę jej smoczęta, czekające z lękiem w Królestwie Nocy. Czuję jej strach, że nigdy więcej ich nie zobaczy. Walczy, by je chronić. Myśli, że chcę je zabić, i dlatego ona musi zabić mnie pierwszego.

Widzę jego matkę, umierającą na zarazę, którą zesłał Prześladowca. Kochał ją tak samo, jak ja kocham swoją matkę. Chce nas powstrzymać, nim zabijemy więcej jego rodziny.

Widzę lata głodu i strachu; widzę grożący im wulkan; widzę niekończącą się walkę o przetrwanie i nieustanną obawę, że jego ukochane plemię na zawsze wymrze. Widzę nadzieję, która przybyła w postaci smoka, który obiecuje wszystko, który obiecuje chwałę i potęgę dla całego plemienia w pięknym i bezpiecznym miejscu. Widzę, że walczy, by go bronić, bo potrzebuje tej nadziei.

Widzę ją w żłobku Lodoskrzydłych, gdzie z szeroko otwartymi z przerażenia oczami wsłuchuje się w opowieści o Mrocznym Prześladowcy i Nocoskrzydłych. Widzę jej koszmary, słyszę krążące w plemieniu historie o tym, ile Lodoskrzydłych Mroczny Prześladowca zabił nawet po swojej rzekomej śmierci. Widzę, jak studiuje zwoje o Nocoskrzydłych, zastanawiając się, kiedy wezmą dar magii animusa, który ukradli, przedostaną się przez Wielkie Lodowe Urwisko i wybiją całe plemię Lodoskrzydłych, bo ich nienawidzą, tak jak zawsze ich nienawidziły.

Ale wy nienawidziliście nas pierwsi.

Wy nienawidziliście nas pierwsi.

Chcecie nas wszystkich zabić.

Chcecie nas wszystkich zabić.

Boję się ciebie.

Boję się ciebie.

Boję się i dlatego walczę.

Zapadła cisza. Sto uderzeń serca minęło.

Nocoskrzydłe i Lodoskrzydłe przez chwilę wpatrywały się w siebie.

W następnej chwili wszystkie zniknęły z nieba.

Rozdział 28

– Zniknęły – powiedziała Kinkażu ze zdumieniem.

– Upss – odezwał się Żółw, wpatrując się w niebo. – Zdaje mi się, że przenieśliśmy Zimę razem z pozostałymi do Królestwa Lodu.

– Zniknęły na dobre? – zapytała Kinkażu. – Czy zaraz znów przylecą? Zakończyliśmy tę wojnę czy tylko przesunęliśmy ją w czasie?

– Jeśli dobrze zrozumiałam ich myśli, to wydaje mi się, że od tej pory te smoki będą miały problem z zabijaniem się nawzajem – powiedziała Pełnia.

– Zrobiliśmy to – westchnął Ghibli.

– Ty to zrobiłeś – powiedziała Pełnia i odwróciła się do niego z błyszczącymi oczami.

– Z całą pewnością to zrobił – odezwał się Mroczny Prześladowca, gwałtownie zlatując z nieba. Z niewiarygodną szybkością porwał Ghibliego w szpony i momentalnie odleciał na swoich wielkich skrzydłach.

– Ghibli! – krzyknęła Pełnia.

Wszystko wydarzyło się zbyt szybko, by Ghibli zdołał zareagować. Masywne szpony wbijały się w jego pierś, trzymając go w uścisku wystarczająco mocnym, by wiedział, że przy odrobinę większym nacisku już by nie żył. Skrzydła miał wykręcone i przyciśnięte do pleców w niewygodnej pozycji i czuł, że jeśli zacznie się za bardzo poruszać, może zwichnąć jedno z nich. Ogon miał wolny, lecz wiedział, że ugodzenie jadowym kolcem w niezniszczalne łuski Mrocznego Prześladowcy nic nie da. Daleko w dole widział przesuwającą się pod nim ziemię, a gdy mocno przekręcił szyję, dostrzegał srebrzyste łuski pod czarnymi skrzydłami Prześladowcy.

Dokąd mnie zabiera? Dlaczego po prostu mnie nie zabije?

Mroczny Prześladowca był ogromny, ale dźwiganie w szponach młodego smoka również dla niego musiało być wyczerpujące. Nie będzie w stanie daleko odlecieć – miał nadzieję Ghibli. I rzeczywiście, niedługo potem Prześladowca przechylił się w locie i zaczął nurkować w powietrzu. Ghibli poczuł, jak oczy pieką go od pędu powietrza. Wydawało mu się, że ziemia pędzi mu na spotkanie, i zaczął się zastanawiać, czy właśnie w taki sposób umrze: roztrzaskany o ziemię przez żądnego zemsty potwora z przeszłości.

Wtedy zobaczył przed sobą ziejącą przepaść: usta wysadzane głazami, z których wyciekały połamane drzewa. Szczelina wyżłobiona była w kawałku góry i sięgała zbyt głęboko, by można było dostrzec jej dno… przynajmniej z jego wirującego punktu widzenia.

Najwyraźniej jednak widać było dno. Mroczny Prześladowca pomknął prosto w szczelinę, okręcając się dookoła, gdy ściany zamykały się wokół nich. Ghibli poczuł, jak ogarnia go tłumiona w duchu klaustrofobia. Śmierć w ciemnej jaskini, gdzie słońce i wiatr nigdy więcej nie dotkną jego łusek… to jego powracający koszmar.

Czy zabiera mnie gdzieś, żeby zabić z dala od oczu innych? Żeby Pełnia nie musiała tego oglądać?

Światło nad nimi zmieniło się w wąską linię, kiedy Mroczny Prześladowca w końcu zwolnił i w ostatniej chwili upuścił go tuż nad dnem wąwozu. Ghibli podniósł się chwiejnie, a skała wydawała się gładka i zimna pod jego szponami.

Mroczny Prześladowca usiadł na skalnej półce tuż nad jego głową, blokując drogę do nieba, po czym wyrwał głaz ze skalnej ściany, zmienił ją w płonącą kulę i odłożył obok siebie niczym imitację słońca. Jej blask rozjaśniał ciasną przestrzeń za plecami Ghibliego, ledwie wystarczającą, by smok rozmiarów Prześladowcy obrócił się w miejscu… gdyby tylko ciasno złożył skrzydła i stanął na własnym ogonie.

Na skale dookoła Ghibliego widniały ślady smoczych pazurów – tysiące zadrapań, z których niektóre były śmiałe i wyraźne, a inne maleńkie, jakby chciały się wcisnąć między pozostałe. W pobliżu leżał porzucony kawałek metalowego drutu, postrzępiony i owinięty wokół trzech białych, mglistych klejnotów.

Ghibli trącił ogonem coś rozmiarów zęba. Kiedy się pochylił, by to podnieść, okazało się, że to mysia czaszka.

– Jedno w tobie lubię – powiedział Prześladowca swobodnym tonem. – Fakt, że nie muszę marnować czasu na monotonne wyjaśnienia. Upuszczam cię gdzieś, coś od razu klika w twoim mózgu, a chwilę później już wiesz, gdzie jesteśmy, i możemy od razu przejść do interesujących szczegółów.

– To jaskinia, w której zostawiła cię Jasnowidzka – powiedział Ghibli. – Ta, w której byłeś uwięziony przez tysiące lat. To zerwana bransoletka. – Trącił lekko pozostałości drutu… taka mała rzecz, a powstrzymywała tak ogromne niebezpieczeństwo. Podniósł szpon, by dotknąć jednego z zadrapań. – A to liczba dni, kiedy byłeś tutaj przytomny, zanim uwolniła cię Groźba.

Prześladowca machnął końcówką ogona w stronę mysiej czaszki w jego szponach.

– A ta resztka po moim ostatnim obiedzie była również moim jedynym przyjacielem na świecie, dopóki nie usłyszałem nad sobą myśli Pełni i zdałem sobie sprawę, że w końcu niedaleko znajduje się inny telepata.

– Sprowadziłeś mnie tu, żeby było mi ciebie żal? – zapytał z niedowierzaniem Ghibli.

Prześladowca wykrzywił usta w nikłym półuśmiechu.

– Cóż, to zaklęcie współczucia zadziałało bardzo efektywnie na moich poddanych – odparł. – Doszedłem do wniosku, że nie zaszkodzi, jeśli ty i ja zrozumiemy się nieco lepiej.

– To nie było moje zaklęcie – powiedział Ghibli, przesuwając szponem wokół oczodołów w mysiej czaszce.

– Bądźmy poważni. – Mroczny Prześladowca nieco przysunął do siebie unoszące się sztuczne słońce. – To było twoje zaklęcie. Brakuje ci magii, ale masz pomysły.

Ghibli nie odpowiedział.

– Masz umysł odpowiedni, by być wspaniałym smokiem animusem, ale zamiast ciebie to Żółw ma moc – zaobserwował Prześladowca. – Wiem, że to dla ciebie frustrujące.

Na moment zapadła cisza.

– Zauważyłem coś – powiedział Prześladowca nieco już ciszej. – Jesteś taki sam jak ja, Ghibli. Może nawet tak inteligentny, jak ja; zdecydowanie mądrzejszy od innych. Masz wielkie pomysły i to masz ich wiele, nie tylko jeden lub dwa na całe życie, jak jest w przypadku innych smoków. Chcesz coś zmienić… wszystko, co jest złe na świecie. I wiesz, że mógłbyś to zrobić, gdybyś tylko miał szansę.

– Nie jestem taki jak ty – odpowiedział Ghibli. – Nie jestem mordercą.

– Ależ mógłbyś nim być, w odpowiednich warunkach – zbył to Prześladowca. – By ocalić swoją królową, by uratować swoje plemię… albo gdyby dzięki temu Pełnia miała cię pokochać.

– To nieprawda – zaprzeczył Ghibli. – Nigdy nie pokochałaby mordercy.

– Pewnie, że by pokochała – odparł Prześladowca z rozbawieniem. – Myślisz, że nie pokochałaby smoka, który musiałby kogoś zabić, by ocalić Kinkażu… podając tylko jeden przykład? A co, jeśli wymyślisz, jak zabić mnie? – Rozbawienie zniknęło z jego pyska. – Czy wtedy nadal by cię nie kochała?

– Czy w przyszłości wymyślę, jak cię zabić? – zapytał Ghibli, unikając odpowiedzi na pytanie Prześladowcy i inne pytania, które z niego wyniknęły i teraz go przepełniały. – Czy właśnie dlatego mnie tutaj przyniosłeś, żeby to się nie wydarzyło?

Prześladowca roześmiał się cicho.

– Nie, nie. Nie istnieje przyszłość, w której umieram. To niemożliwe. Ale są wersje przyszłości, w których spokojnie zajmuję się swoimi sprawami, i takie wersje, w których pewien bystry komar bez końca mnie irytuje.

– Coś, do czego warto aspirować – rzucił Ghibli. – Irytująca, bystra komarowatość.

Prześladowca wskazał go ogonem.

– Między nami jest jedna zasadnicza różnica – ciągnął. – Ty rozpaczliwie chcesz być kochany. Sądzę, że to leży u podstaw wszystkiego, co robisz.

Czy to uczyni mnie lepszym smokiem? Co powinienem teraz zrobić, żeby te wszystkie smoki stały się moimi przyjaciółmi? Jeśli potrafię przekonać tego zimnego i nieprzystępnego Lodoskrzydłego, by mnie polubił, to zapewne dowiedzie, że jestem smokiem, którego warto lubić.

– Przepraszam – przerwał mu Ghibli. – To nie ja zakląłem dosłownie cały świat, by mnie lubił. To byłeś ty, gdybyś zapomniał.

– Ale to od ciebie wziąłem ten pomysł – odparł Prześladowca z rozbawieniem. – Twój pierwszy dzień na Jadeitowej Górze. „Och, gdybym tylko magicznie mógł sprawić, żeby wszyscy mnie polubili!”. Pamiętasz? To pochodzi z pustki w twoim sercu. Twoja rodzina nigdy nie zadała sobie trudu, by ją wypełnić. Moją pierwszą myślą było: Jakie to ogromnie smutne. Jak tragiczną studnią pragnienia jest ten smok. Ale potem przyszło mi do głowy: Moment, jak bardzo użyteczne byłoby to zaklęcie. Jak łatwe byłoby życie, gdyby wszyscy mnie lubili i mi ufali. Nikt nie spiskowałby przeciwko mnie, nie wysyłał skrytobójców, by mnie zabili ani nikt irracjonalnie nie wpadałby w gniew z powodu całkowicie nieszkodliwych zaklęć. – Zmarszczył brwi, jakby jakaś część niego toczyła wewnętrzną dyskusję z kimś, kogo dawno już nie ma.

– Jasnowidzka i Sążeń cię lubili – powiedział Ghibli. – Z tego, co rozumiem, to cię kochali. Mimo to zaryzykowali wszystko, żeby cię powstrzymać, bo widzieli, jak bardzo jesteś niebezpieczny.

Mroczny Prześladowca prychnął.

– Nie potrafili mierzyć wysoko – rzucił. – Nie tak jak ty i ja, Ghibli. Nie potrafili sobie wyobrazić tych wszystkich wspaniałych rzeczy, których mogliśmy dokonać dzięki swojej magii. Byliby zadowoleni, wiodąc proste, pozbawione znaczenia życie… najwyraźniej właśnie takie wybrali; spójrz, jak zniknęli z historii po tym, kiedy mnie już nie było. Nie chcieli podjąć trudnych kroków, by zbudować najlepszą dla siebie przyszłość. – Pochylił się do Ghibliego. – Ty jednak potrafisz to sobie wyobrazić. Wiesz, co byś zrobił z nieograniczoną mocą, wystarczająco długo nad tym myślałeś. To twoje największe ukryte marzenie: być animusem. – Wziął w szpony garść kamyków, które natychmiast zaczęły podskakiwać, jakby wrzały. Po chwili jeden po drugim zmieniły się w klejnoty: maleńkie opale i szmaragdy, ametysty i tygrysie oczy, wirujące i tańczące razem. Ghibli nie potrafił oderwać od nich oczu.

– A co, jeśli mógłbyś nim zostać? – zapytał niskim głosem Prześladowca. – Gdybym również uczynił cię animusem?

Ghibli miał wrażenie, że szpony od niego odpływają. Uczucie to było równie nierzeczywiste jak reszta sytuacji.

– Nigdy byś tego nie zrobił – powiedział. Nawet Żółw, mój najlepszy przyjaciel, nie zgodził się tego dla mnie zrobić.

– Właściwie, to zrobiłbym. – Prześladowca podniósł jeden z rubinów z wirującej spirali klejnotów i przyjrzał mu się dokładnie. – Bo widzę, że jeśli to zrobię, doprowadzi to do lepszej przyszłości… dla ciebie, dla mnie, dla Pełni, dla całej Pyrrii.

Dla ciebie? – pomyślał Ghibli. Czy w tych hipotetycznych wersjach przyszłości nie użyłbym tej magii przeciwko tobie?

– Nie, to pułapka – powiedział. – Chcesz mnie oszukać, żebym pozbył się mojego zaklęcia ochronnego, a wtedy mnie zaczarujesz.

– To rzeczywiście rozsądna obawa – przyznał Prześladowca. – Tyle tylko że jestem jakieś dziesięć razy silniejszy od ciebie i gdybym tylko chciał, mógłbym w jednej chwili po prostu zerwać ci ten kolczyk z ucha.

To prawda, uświadomił sobie z niepokojem Ghibli. Nagle poczuł się mniejszy niż ta zdechła mysz.

– Dlatego nie ma potrzeby wymyślania oszustwa – powiedział Prześladowca, poruszając ogonem, ustawił rubin w jego własnej konstelacji, po czym dodał agat, który zaczął orbitować wokół niego. – Ale masz rację, do tej oferty jest pewien warunek. Podaruję ci nieograniczoną magię animusa w zamian za maleńkie zaklęcie, że nigdy nie będziesz mógł wyrządzić mi żadnej krzywdy. Wydaje mi się, że to nader sprawiedliwe. Żywię jednak nadzieję, że kiedy już zostaniemy sojusznikami, nie będziesz chciał wyrządzić mi jakiejkolwiek krzywdy.

Nigdy nie wyrządzić mu krzywdy, powtórzył Ghibli w myślach. Można to obejść. To może być oszustwo, ale być może będę mógł obrócić je przeciwko niemu, kiedy będę już animusem. I gdybym nim został, mógłbym go przechytrzyć.

Jeśli się zgodzę… mógłbym powstrzymać Mrocznego Prześladowcę i zdobyć magię, której zawsze pragnąłem.

– Pozwól, że opowiem ci o przyszłości – powiedział marzycielskim głosem Prześladowca. – Bardzo ci się spodoba. Wszyscy nas kochają. Dzielimy kontynent i rządzimy plemionami z wielką mądrością – ty i Pełnia, ja i Jasnowidzka, kiedy już ją naprawię. Nasze smoczęta bawią się razem w pałacach Pyrrii. Nie ma już więcej wojen. Nie ma chorób, dzięki nam. Nie ma smutku i zmartwień, nie ma głodu ani głodnych smocząt walczących o jedzenie w mrocznych zaułkach. Nie ma okropnych rodziców, bo możemy ich naprawić. Mógłbyś sprawić, że matka będzie cię kochać. Mógłbym naprawić blizny na duszy mego ojca. Wiem, że powinienem był to zrobić… uczynić go ojcem, którego ja i Refleksa moglibyśmy pokochać. – Na chwilę pochylił głowę.

Ghibli nie chciał podsuwać mu pomysłów, ale musiał zapytać:

– Ale sam mogłeś to zrobić. Dlaczego masz dzielić się ze mną mocą, skoro równie dobrze mógłbyś mnie teraz zabić?

– Bo nie chcę tylko władzy, Ghibli – rzucił Prześladowca z niecierpliwością. – Właśnie w tej kwestii wiele smoków myli się co do mnie. Nawet Jasnowidzka pod koniec myślała w ten sposób. – Z obłoku klejnotów wybrał parę idealnych diamentów i zestawił je razem z rubinem, by wirowały wokół własnej osi. – Chcę również uczynić świat lepszym. Chcę mieć prawdziwych przyjaciół, na których mi zależy. Chcę żyć długo i szczęśliwie.

– I uważasz, że ja mogę być twoim prawdziwym przyjacielem? – zapytał Ghibli.

– Jesteś zabawny i na pewno nie nudny – powiedział Prześladowca. – Nadążasz za mną w rozmowie, w przeciwieństwie do niemal wszystkich moich poddanych, oprócz Pełni. Masz pomysły, które mi samemu jeszcze nie przyszły do głowy, co jest fascynujące i niespotykane. Lubię być zaskakiwany… to znaczy, dopóki te niespodzianki nie oznaczają zdrady i wymuszonej śpiączki, oczywiście. Tak, myślę, że bardzo dobrze byśmy się dogadywali.

Ghibli zastanowił się nad tym. Czy Mroczny Prześladowca miał rację? Czy naprawdę istniały wersje przyszłości, w których byli przyjaciółmi, a nawet współwładcami?

– I miałbyś na mnie dobry wpływ! – powiedział ujmująco Prześladowca. – To też widzę. Kierujesz mną w trudnych czasach, a ja ratuję mnóstwo smoków przed skutkami moich błędów. Wszyscy skończymy na lepszych ścieżkach, kiedy my dwaj zostaniemy przyjaciółmi. To znaczy… rozważ moją alternatywę. Jeśli ty nie zostaniesz moim przyjacielem, Pełnia również nim nie będzie, a wtedy kto mi pozostanie? Ta jaszczurka? – Pstryknął szponami, a wtedy z głośnym trzaskiem zmaterializował się przy nim Sęp.

Dziadek Ghibliego krzyknął z zaskoczeniem.

– Gdzie ja jestem?! – zawołał. – Co ty zrobiłeś?

Wygiął szyję, by spojrzeć na niewielki fragment nieba wysoko nad nimi. Przycisnął szpony do skalnej ściany i Ghibli poznał, że klaustrofobia Piaskoskrzydłych również zaczyna na niego działać.

Mimo to, chociaż Ghibli widział strach Sępa, jego serce nadal pragnęło ucieczki. Czuł, jak galopuje mu w piersi niczym przerażona szynszyla. Mimowolnie kucnął, próbując stać się jak najmniejszym, może nawet niewidzialnym, bo wtedy Sęp nie będzie mógł go skrzywdzić. Nie będzie w stanie wniknąć mu do ucha i sprawić, że zacznie wątpić we wszystko, co prawdziwe.

– Zaklinam tego smoka, by słuchał każdego mojego polecenia – powiedział bezceremonialnie Prześladowca i stuknął Sępa w czoło. – Przestań mówić i się nie ruszaj.

Sęp wytrzeszczył oczy, gdy chciał odpowiedzieć coś z wściekłością, lecz nie mógł.

Opuścił szpony na niewielką stertę kamieni i zachwiał się, niezdolny odlecieć.

– Nie mogę uwierzyć, że tak bardzo boisz się tej salamandry – powiedział Prześladowca do Ghibliego i roześmiał się cicho. – Tak łatwo nim manipulować, nawet bez użycia magii. Ma cienkie łuski, uwielbia skarby, kłamie na temat wszystkiego tak bardzo, że sam nawet nie wie, co jest prawdziwe… nie żeby go to obchodziło. To smok z papieru, który nigdy w życiu nie był szczęśliwy.

Ghibli odetchnął głęboko, usiłując spojrzeć na dziadka w ten sposób. Było to trudne, gdy paciorkowate oczy Sępa próbowały przebić go na wylot.

– Jeśli przyjmiesz mój dar, nigdy więcej nie będziesz musiał martwić się nim ani nikim podobnym do niego – powiedział Prześladowca. – Patrz. – Ponownie dotknął głowy Sępa. – Zaklinam tego smoka, by miał umysł nowo wyklutego smoczęcia. Możesz mówić.

Sęp powoli poruszył głową na boki, a na jego pysku pojawił się głupkowaty uśmiech.

– Urpli – zaszczebiotał do Ghibliego.

To była jedna z najbardziej przerażających rzeczy, jaką Ghibli kiedykolwiek widział. Być może widząc jego minę, Prześladowca znów dotknął głowy Sępa i powiedział:

– Wróć do stanu sprzed ostatniego zaklęcia. Teraz zaklinam tego smoka, by poczuł ciężar winy za wszystko, co uczynił.

Pysk Sępa ściągnął żal.

– Jestem potworem – szepnął. – Wszystkie te śmierci… okrucieństwo wobec mojej rodziny… jak im to wynagrodzę?

– Widzisz, jakie to proste? – zapytał Prześladowca Ghibliego. – Zobaczmy… teraz bądź dziadkiem, który kocha Ghibliego ponad wszystko – rozkazał Sępowi.

– Ghibli! – zawołał Sęp, wyciągając szpony w stronę wnuka. – Mój najdroższy smoku! Czy kiedykolwiek mówiłem ci, jak bardzo jestem z ciebie dumny? Smoczyniec! Doradca królowej Cierń! Tak bardzo brakowało mi naszych zabaw, kiedy z nią odlatywałeś. Ale wyrosłeś na wspaniałego młodego smoka.

– Przestań, przestań – rzucił Ghibli, zakrywając uszy. – To nie jest prawdziwe. To nie jest prawdziwe!

– Oczywiście, że jest! – zawołał wylewnie Sęp.

– Cicho – powiedział do niego Prześladowca i Sęp natychmiast zamilkł. – Ależ oczywiście, że jest – powiedział do Ghibliego. – Właśnie sprawiliśmy, że to jest prawda. On teraz naprawdę i całym sercem to do ciebie czuje.

– Bo rzuciłeś na niego zaklęcie – odparł Ghibli. – Prawda na tym nie polega.

Prześladowca spojrzał na niego sceptycznie.

– Jeśli magia może ulepszyć smoka, to nie widzę, gdzie leży problem. Moglibyśmy zmienić twojego dziadka w najżyczliwszego smoka w Skorpionim Gnieździe. Czy nie byłoby zabawnie patrzeć, jak oddaje wszystkie swoje skarby sierotom i bezdomnym smokom?

„Tak”, szepnął cichutki głosik w głowie Ghibliego.

– Czy nie byłby to najlepszy sposób na potraktowanie tego smoka, który przez całe życie nawiedzał cię w snach? – zapytał Mroczny Prześladowca. – Czy to nie byłoby lepsze niż zabicie go, czy jakiekolwiek inne istniejące alternatywy?

„Tak”, szepnął ponownie głosik.

– To… dlaczego tego nie zrobiłeś? – zapytał Ghibli.

– Co masz na myśli? – odpowiedział pytaniem Prześladowca.

– Lodoskrzydłym – wyjaśnił Ghibli. – Kiedy po raz pierwszy wyłoniłeś się spod góry i ujrzałeś wizje, w których zagrażają twojemu plemieniu. Dlaczego nie zakląłeś ich, żeby zamiast tego szukały z tobą pokoju? Albo nie rzuciłeś zaklęcia, by Nocoskrzydłe i Lodoskrzydłe zapomniały o odwiecznej nienawiści i wybaczyły sobie wszystko, co się wydarzyło? Dlaczego nie użyłeś magii, by uniknąć wojny, zamiast starać się ich wszystkich zabić?

Mroczny Prześladowca zmrużył oczy, a jego szczęka przez dłuższą chwilę poruszała się, jakby zaciskał zęby.

– Widzisz? – rzucił w końcu z wysiłkiem. – Inteligentny. Tak jak mówiłem. Zawsze coś myślisz. – Odwrócił głowę i znów się zamyślił. – Bo im nie wybaczyłem – przyznał w końcu. – Za to, co się stało z moją matką. – Wziął głęboki oddech. – No dobrze. Widzę, do czego zmierzasz. Myślałem, że chronię plemię… ale chodziło również o zemstę. Teraz to rozumiem. – Mówił, jakby każde słowo, niczym uparty ząb, trzeba było wyrywać mu z pyska.

– Może powinieneś rzucić na siebie zaklęcie dobroci – zasugerował Ghibli.

– I właśnie o to mi chodzi – odparł Prześladowca. – O to, jak potrafisz zatrzymać mnie na lepszej drodze. Zaproponujesz zaklęcie pokoju, zamiast zarazy. Pomożesz dostrzec mi to, czego sam w sobie nie widzę. – Zamilkł, a Ghibli wyraźnie widział, że Nocoskrzydły wcale nie jest pewien, czy tego właśnie chce.

A czy ja tego chcę? Być sumieniem Prześladowcy? Spędzić resztę życia, mówiąc mu to, czego nie chce usłyszeć?

Ale… miałbym magię animusa.

(A Pełnia by mnie kochała. W przyszłości on widzi mnie z nią. Pełnia musi wybaczyć mi ten wybór. Być może właśnie tego by chciała… mnie, posiadającego magię i potrafiącego wpłynąć na lepszego i bardziej życzliwego Mrocznego Prześladowcę).

(Ale czy Lodoskrzydłe są bezpieczne w tej przyszłości? Gdzie jest Zima? Czy nadal jesteśmy przyjaciółmi? Czy Żółw jest bezpieczny? Co się stanie z Ukwiał? Czy będzie musiała już do końca życia się ukrywać?).

Nie, mógłbym to wszystko naprawić. Mógłbym im wszystkim zapewnić bezpieczeństwo.

Miałbym MAGIĘ ANIMUSA. Mógłbym zrobić wszystko, co zawsze chciałem zrobić.

– To co o tym myślisz? – zapytał Mroczny Prześladowca. – Jesteś gotów zostać animusem? – Narysował w powietrzu okrąg wokół wirujących klejnotów, na co wszystkie połączyły się, tworząc koronę lśniącą drogocennymi kamieniami z całego świata, po czym pchnął ją lekko w stronę Ghibliego.

Kto by odmówił, gdyby spełniało się jego największe skryte pragnienie?

Dlaczego w ogóle miałbym odmówić?

Powiedz tak magii.

Powiedz tak lepszej przyszłości.

Powiedz tak.

Ghibli podniósł wzrok i spojrzał Prześladowcy w oczy.

– Nie.

Rozdział 29

– Och, to nie jest właściwa odpowiedź – powiedział Prześladowca. Korona z klejnotów nagle zniknęła. – Ta odpowiedź prowadzi do naprawdę złych wersji przyszłości.

– Nie, z wielu powodów – odparł Ghibli. – Zaczynając od tego: lubię cię, ale ci nie ufam. Nie wiem, co byś zawarł w zaklęciu, które byś na mnie rzucił, ale jeśli istnieje możliwość, że stanę się przez to zły, nie chcę ryzykować. Nie chcę zmienić się w smoka, który bawi się innymi smokami jak marionetkami. – Kiwnął głową w stronę niemej postaci dziadka, który w dziwnej pozie przycupnął u boku Mrocznego Prześladowcy.

– To są złe wersje przyszłości – powtórzył Prześladowca. – Bo jeśli nie przyjmiesz mojej oferty, będę musiał cię zabić. Z pewnością to rozumiesz.

Ghibli poczuł pustkę, sięgającą głęboko do szpiku kości. Czy naprawdę umrze, nie widząc więcej Pełni? Nie wiedząc na pewno, że jego przyjaciele są bezpieczni?

Prześladowca pokręcił głową.

– Będziesz zbyt wielkim kłopotem, jeśli nie zostaniesz moim przyjacielem. Kiedy ponownie wyruszę z armią Nocoskrzydłych, nie mogę pozwolić, byś wyskoczył z innymi sprytnymi sztuczkami, żeby mnie powstrzymać. Nie podobają mi się te przyszłości. Nie podobają mi się również te ich wersje, w których cię zabijam, bo wtedy Pełnia nigdy mi nie wybacza. A w takim przypadku nie mam żadnych przyjaciół, Ghibli. Zaklętych przyjaciół, którzy nie są tacy sami. Nie mam nikogo, kto by pilnował, żebym był dobry. Jak uważasz, dokąd to prowadzi?

– Fakt, że nie potrafisz być dobry sam z siebie – odparł Ghibli. – W tym jest problem. Nie powinieneś potrzebować smoka na ramieniu, który powiedziałby ci, że zabijanie Lodoskrzydłych jest złe albo że zawładnięcie umysłem ojca to okropna rzecz.

– Zasługiwał na to! – syknął Prześladowca.

– Naprawdę nie chcesz mieć takiego smoka na ramieniu. – Ghibli pokręcił głową. – Nie posłuchałbyś nawet Jasnowidzki, gdyby próbowała nim zostać.

– Potrafię sam to zrobić – powiedział Prześladowca, zmieniając nagle kurs. – Widzisz? Zaczynam… Hej, władcy smoczej moralności, oto oświadczam, że zabicie Ghibliego to czyn, którego dopuściłby się tylko smok przesiąknięty złem. A ponieważ nie jestem zły, nie zrobię tego. Zrobię inaczej: zamiast tego zerwę mu kolczyk i zaczaruję go, by był moim najlepszym przyjacielem.

– Nie, zaczekaj! – Ghibli cofnął się w niewielkiej przestrzeni. Sakiewka uderzyła go w pierś, odbijając się od bijącego mocno serca. – Porozmawiajmy o… szarych obszarach moralności.

Mroczny Prześladowca zamarł i przechylił głowę.

– Co to takiego?

– Ostatnie pozostałości twojej duszy, które podpowiadają ci, żebyś mnie puścił? – zasugerował Ghibli.

– Nie… to brzęczenie. – Mroczny Prześladowca potrząsnął głową, jakby miał w uszach komary.

Ghibli zamilkł, nasłuchując i dopiero po chwili poczuł wibracje dochodzące z jego torby. Zdumiony otworzył sakwę i wyjął dziwne urządzenie z klepsydrą, które znalazł w pałacu Nocoskrzydłych. Ku jego zaskoczeniu klepsydra obracała się gwałtownie wokół własnej osi, a gdy skierował ją w stronę Prześladowcy i Sępa, jeszcze bardziej przyśpieszyła.

– Skąd to masz? – zapytał cicho Mroczny Prześladowca.

– Znalazłem to w jednej z komnat w twoim pałacu – odpowiedział Ghibli. – Co to jest? I dlaczego tak się obraca?

Prześladowca wychylił się ze swojej półki skalnej i wyciągnął szyję w stronę urządzenia. Ghibli podniósł lunetę do oka i wycelował w Nocoskrzydłego.

– Ja to zrobiłem – powiedział Prześladowca. – Dla Sążnia. To było tak dawno temu… to znaczy dla mnie nie wydaje się, żeby to było dawno, ale wiem, że naprawdę tak jest. – Zmrużonymi oczami spojrzał na klepsydrę, która nadal się obracała. – To miernik dusz.

– Miernik dusz? – powtórzył z niedowierzaniem Ghibli.

– Zrobiłem go dla Sążnia, by zapewnić go, że nic nam nie jest. Że możemy bezpiecznie używać naszej magii, nie stając się źli. – Na jego pysku malowała się pełna tkliwości ciekawość, jakby przypomniał sobie tego Sążnia, którego szczerze lubił. – Pokazuje, jaka część twojej duszy jest jeszcze dobra.

Klepsydra zwolniła, przechyliła się na jedną stronę, potem na drugą, aż w końcu się zatrzymała. Luneta był wycelowana w Mrocznego Prześladowcę. Dolna część klepsydry niemal po brzeg wypełniona była białym piaskiem, podczas gdy w górnym zbiorniku zostało zaledwie kilka czarnych ziaren.

Prześladowca wpatrywał się w niego, a na jego pysku pojawiło się niedowierzanie.

– Moment, to nie ma sensu – powiedział. – Zrobiłeś coś z tym? Czy Żółw rzucił na to jakieś zaklęcie?

– Nie – odparł Ghibli, dotykając klepsydry. Zakołysała się lekko pod jego szponami, lecz piasek w zbiorniczku pozostał niezmieniony. – Nie wiedziałem nawet, że jest dotknięty przez animusa. Co to oznacza?

Prześladowca wyrwał urządzenie z jego szponów i obrócił nim kilka razy, jakby szukając śladów majstrowania, po czym jeszcze raz nakierował je na siebie i ponownie zmrużył oczy.

– Musi być zepsute – mruknął. – Zacznijmy od nowa. – Potrząsnął mocno urządzeniem i przyjrzał się mu. – Zakląłem miernik dusz tak, że kiedy jest skierowany na jakiegoś smoka, ma zmierzyć w nim dobro i zło i ujawnić je w ilości piasku. Czarny piasek, by oznaczyć dobro, biały, by wykazać ilość zła lub uszkodzenia w czyjejś duszy.

Och, pomyślał Ghibli. To interesujące. Czarny piasek wskazuje dobro… ma to sens w przypadku Nocoskrzydłego. Teraz, kiedy już wszystko rozumiał, nie był zaskoczony ilością tego piasku w klepsydrze Prześladowcy.

Mroczny Prześladowca wycelował lunetę w Sępa i spojrzał przez okular. Klepsydra od razu zaczęła się obracać, a piasek w jej zbiorniczkach wirował i tańczył. W końcu urządzenie się zatrzymało. W górnej części pozostał nieznaczny ślad czarnego piasku, mniej więcej w tej samej ilości, co u Mrocznego Prześladowcy. Dolną część przepełniały migoczące białe drobinki.

– No i to jest logiczne – mruknął Prześladowca. – Sęp jest bez wątpliwości okropny. Czyli już działa. – Ze ściągniętymi brwiami spojrzał na miernik, po czym odetchnął głęboko i wycelował lunetę w siebie.

Słuup. Swuup. Słuup. Klepsydra zaczęła się szybko obracać.

W końcu zwolniła i się zatrzymała. Podobnie jak poprzednio, ilość białego piasku w dolnej części była ogromna, niemal przepełniając bańkę. W górnej części migotały ostatnie czarne ziarenka.

– Ale to niemożliwe! – wybuchnął Prześladowca. Gwałtownie odrzucił miernik, a Ghibli skoczył, by go złapać, zanim urządzenie roztrzaska się o skałę.

– Zabezpieczyłem swoją duszę! – zawołał Prześladowca. Żyły zaczęły pulsować pod jego skórą, niczym węże wijące mu się pod łuskami. – Najpierw moim zwojem, a teraz bransoletą! Nie powinienem był utracić ani krztyny!

– A mimo to wygląda, że straciłeś ją niemal całą – powiedział Ghibli.

Był zszokowany, widząc, jak bardzo to zdenerwowało Prześladowcę. Nocoskrzydły sprawiał wrażenie dwa razy większego niż zazwyczaj. Smok rozłożył skrzydła, które aż drżały z wściekłości.

– Nie! – Prześladowca uderzył ogonem w ścianę wąwozu, posyłając w dół lawinę kamieni. – Nie jestem jak inne smoki animusy. Jestem od nich mądrzejszy. Moja dusza jest zabezpieczona przed moją magią! To nie może być to, na co wygląda!

– Może i jest bezpieczna przed twoją magią – przyznał Ghibli. – Ale nie przed twoimi czynami.

– CO?! – ryknął Prześladowca.

Ghibli wyprostował się i nie ruszył z miejsca, chociaż mina Mrocznego Prześladowcy sprawiła, że miał ochotę cofnąć się z powrotem na sam koniec legowiska za sobą.

– Nie straciłeś duszy, bo powoli zjadała ją magia – powiedział. – Straciłeś ją, bo postanowiłeś robić okropne rzeczy, raz za razem. Do tego stosu dokładała się każda potworność, każda zdrada, każde morderstwo. – Postukał szponem w biały piasek. – To nie jest wina magii. Tylko twoja. Ty dokonałeś wyboru, by być właśnie takim smokiem.

– Ale… do wszystkiego, co zrobiłem, miałem dobre powody. Wizje dobrej przyszłości. Czy to się w ogóle nie liczy?

– Tak, czasami się liczy – zgodził się Ghibli. – Ale nie wtedy, kiedy twoje wybory są tak mroczne i niosą taką szkodę. Nie wtedy, kiedy istnieją lepsze alternatywy, których nawet nie zbadałeś.

– Bla, bla, bla – mruknął Mroczny Prześladowca, lecz teraz wpatrywał się w przestrzeń. – Kto…? To niemożliwe… prawda? Gdzie to jest? Jak to się kończy? – Wygiął i wykręcił szyję, by spojrzeć w górę i za siebie. – Czy widzisz to, co ja? Wyjdź. Wiedziałem, że tu jesteś, od chwili, kiedy tutaj zeszłaś.

Minęła chwila, po której rozległ się chrzęst spadających kamieni. Na szarym tle pojawiły się smugi żółtego i niebieskiego, które przybrały kształt smoka zasłaniającego innego smoka, trzymającego się szponami skalnych uchwytów w ścianie.

– Hmm – powiedział Prześladowca. – Właściwie to nie wiedziałem, że ona tu jest.

Wskazał brodą Kinkażu, która odsunęła się od Pełni. Deszczoskrzydła posłała mu gniewne spojrzenie, po czym zleciała w dół i usiadła obok Ghibliego. Chwilę później po jego drugiej stronie wylądowała Pełnia i chociaż to oznaczało, że we troje było im bardzo ciasno na niewielkiej przestrzeni, Ghibli w końcu mógł oddychać.

– Witaj, Mroczny Prześladowco – powiedziała Pełnia.

– Widzisz tę wizję? – zapytał, sięgając do niej.

Ghibli zadrżał, gdy położyła szpony na ogromnej łapie Nocoskrzydłego. Pełnia na chwilę zamknęła oczy.

– Czy to nie dziwne? – zapytał Prześladowca. – Jest bardzo zamglona i wszystko kończy się ciemnością. Czy ktoś ponownie mnie zdradzi? Ale niczyja magia nie może mnie już skrzywdzić. I kto to był? Widziałaś ją? Wygląda jak… ale nie może nią być…

– Gdyby to była ona, czy poszedłbyś tą drogą? – zapytała Pełnia, otwierając oczy. – Nawet wiedząc, że kończy się możliwą ciemnością, zrobiłbyś to, by ponownie ją zobaczyć?

Światło migotało w oczach Prześladowcy.

– Ale… czy ty…? – Przerwał, zaciskając szpony na skale. – Tak, oczywiście, że bym to zrobił.

– W takim razie sprawdźmy, dokąd prowadzi ta droga – odparła, po czym uniosła głowę.

Prześladowca rozłożył skrzydła, lecz zatrzymał się na chwilę. Pochylił się do Sępa, dotknął jego głowy i coś do niego szepnął. Dziadek Ghibliego ponownie zniknął, równie nagle, jak się pojawił.

W następnej chwili wzbił się w powietrze, kierując się ku szczelinie wysoko nad nimi. Ghibli z ulgą wypuścił powietrze z płuc. To jednak nie było miejsce jego ostatecznego spoczynku. Dożyje kolejnego wschodu słońca, chociaż nie był pewien, czy może liczyć na więcej niż jeden.

– Chodźcie, musimy za nim nadążyć – rzuciła Kinkażu.

Gdy wzleciała do góry, jej skrzydła wyglądały niczym płatki kwiatów na tle szarego kamienia. Zanim jednak Ghibli za nią podążył, Pełnia powstrzymała go, dotykając skrzydłem jego skrzydła.

– Wszystko słyszałam – powiedziała, wpatrując się w niego uważnie. – Dlaczego mu odmówiłeś?

– A chciałaś, żebym się zgodził? – zapytał. – Żebym bardziej się wyróżniał? Żebym był bardziej szczególny? Jak ty? Wiem, to coś, czego życzyłem sobie z tysiąc razy. Tylko… jedna rzecz, gdybym urodził się animusem. Ale nie mogłem tego przyjąć jako daru od niego. To nie byłoby bezpieczne. I nie wiedziałbym, czy jeszcze jestem sobą. – Opuścił wzrok na miernik dusz. – Taka potężna moc… zmieniłaby mnie. A nie jestem pewien, czy zmieniłaby mnie w sposób, który by mi się podobał. Albo… uhm… w sposób, który by się tobie podobał.

– Ghibli – powiedziała z taką mocą, że aż się wzdrygnął.

Czy zamierzała mu powiedzieć, żeby zmienił zdanie? Żeby pognał za Prześladowcą i powiedział mu, że jednak chce tej magii? Wtedy Pełnia chwyciła jego szpony w swoje.

– Jakim cudem możesz być taki genialny, a jednocześnie być takim idiotą? Ty jesteś kimś szczególnym. Nie potrzebujesz tej zatrutej magii ani jakiejkolwiek innej. Jesteś mądry i wszystko cię obchodzi, nie poddajesz się i zbierasz w sobie to wszystko, żeby pomóc innym smokom, a nie sobie. To o wiele lepsze od magii. Postąpiłeś właściwie.

– Naprawdę? – zapytał.

– Dalej, moi omdlewający przyjaciele! – zawołała Kinkażu wysoko nad ich głowami. – Sama mam dzisiaj pokonać Mrocznego Prześladowcę? Nie chcecie przynajmniej popatrzeć?

Pełnia roześmiała się i puściła Ghibliego.

– Czas lecieć – powiedziała i wzbili się w powietrze.

Rozdział 30

Na jednym ze szczytów Jadeitowej Góry czekała na nich smoczyca. Trzy księżyce oświetlały jej postać i Ghibli usłyszał, jak Mroczny Prześladowca gwałtownie zaczerpuje tchu. Nocoskrzydły w jednej chwili obrócił się w powietrzu i zawisł tuż przed Pełnią.

– Nie nabiorę się na to. To Żółw ją stworzył, prawda? – powiedział. – W taki sam sposób, w jaki ja stworzyłem Jasnowidzkę? To plan, żeby namieszać mi w głowie. – Jednak na jego pysku nie malowały się gniew ani podejrzliwość. Ghibli miał raczej wrażenie, że to… rozpaczliwa nadzieja.

– Nie – odparła Pełnia. – Jest prawdziwa, Prześladowco. Przez te wszystkie lata była w Królestwie Lodu, uwięziona pewnego rodzaju zaklęciem uśpienia. Żyła w zaledwie maleńkich skrawkach czasu tu i tam, nie jest więc o wiele starsza niż w czasie, kiedy widziałeś ją po raz ostatni.

– Myślałem, że ją zabili – wyszeptał.

Pełnia się zawahała.

– To, co zrobiła jej królowa Diament, to… coś o wiele gorszego. Ale nic jej już nie jest. Chce się z tobą zobaczyć.

Bez dalszych dyskusji Prześladowca obrócił się ponownie i pośpiesznie ruszył w stronę czekającej na szczycie góry postaci. Smoczyca odwróciła się do niego, a jej skrzydła zalśniły na tle zamarzniętych fiołków, które znaczyły trawę pod jej szponami. To smoczyca z pałacowej biblioteki, uświadomił sobie Ghibli.

Pełnia skinęła na niego i Kinkażu i oba smoki wylądowały cicho obok niej, na tyle blisko, by słyszeć wszystko, lecz nie przeszkadzać.

Żadne z dwojga Nocoskrzydłych nie odezwało się, gdy Prześladowca powoli zbliżał się do smoczycy. Na jego pysku malowało się niespokojne niedowierzanie. Górował nad nią ze swoją długą szyją i ogromnymi skrzydłami.

W końcu zatrzymał się przed nią i kucnął, zmniejszając się tak bardzo, jak tylko potrafił.

– Matko? – szepnął.

Wyciągnęła do niego skrzydła.

– Mroczny Prześladowco – powiedziała. – Moja ukochana katastrofo.

Smoki wtuliły się w siebie i Ghibli usłyszał niesiony wiatrem cichy szloch Prześladowcy.

Huh, pomyślał. Czyli Mroczny Prześladowca ma matkę, która go kocha.

Och, bardzo dobry pomysł, Ghibli. To doskonały moment na odrobinę użalania się nad sobą.

– Skąd ona się wzięła? – zapytał cicho Pełnię.

– To Nocoskrzydła, którą Zima uwolnił z Królestwa Lodu – odpowiedziała również szeptem. – To Wrogobójczyni. Ukrywała się w cieniu, obserwując jego i inne Nocoskrzydłe, próbując zrozumieć, co się dzieje i co powinna zrobić.

– Nie chciała od razu go zobaczyć? – zapytał zdumiony Ghibli.

– Cóż, słyszała, co Prześladowca zrobił swojemu ojcu – odpowiedziała jeszcze ciszej. – A naprawdę kochała Arktykę, wiesz? Myślę, że się obawiała, że Prześladowca oszalał, i nie wiedziała, czy jej ponowne pojawienie się nie pogorszy jego stanu. Powiedziała, że myślała nad ucieczką z kontynentu… a potem spotkała ciebie.

– Och – rzucił, przypominając sobie ich rozmowę w bibliotece… i wszystkie te rzeczy, które powiedział o Mrocznym Prześladowcy, a których prawdopodobnie by nie wyrzekł, gdyby wiedział, że to jego matka.

– Zdaje się, że podpowiedziałeś jej, jak może spróbować do niego dotrzeć – powiedziała Pełnia. – Przyszła do nas po bitwie, tuż po tym, jak Prześladowca cię porwał. Rzuciliśmy się w pogoń za nim, a ona do nas dołączyła. Powiedziała, że chce pomóc.

– Mam nadzieję, że może to zrobić – odparł Ghibli. – Ale nie wiem jak.

– Zdziwiłbyś się, czego może dokonać ten rodzaj miłości – powiedziała tęsknie Pełnia. Zastanawiał się, czy myślała o swojej własnej matce i dziwnym wychowaniu, ukryta w deszczowym lesie, ale bardzo, bardzo kochana.

– Matko – powiedział Prześladowca, nagle odsuwając się od niej i siadając. – Pamiętasz miernik dusz, który zrobiłem?

– Tak – odparła posępnie. – Pamiętam, jak skradałeś się po całym domu, starając się zasadzić na twojego ojca i zmierzyć nim jego duszę.

Prześladowca zawahał się, być może wyczytując z jej oblicza, że doskonale wiedziała, co się stało z Arktyką.

– On… pokazuje, że jestem zły – powiedział, brzmiąc na setki lat młodszego, niż wyglądał. – W sensie niemal całkowicie i na wskroś zły. Gorszy niż ojciec kiedykolwiek był. Ale taki nie jestem, prawda? Nie jestem zły.

– Cóż… nie mogę powiedzieć, że ostatnio do końca pochwalam twoje wybory – odparła Wrogobójczyni. – Albo te sprzed dwóch tysięcy lat, skoro o tym mowa.

Prześladowca zwiesił ramiona, przez co jego skrzydła ułożyły się krzywo.

– To przez niego zostałaś schwytana przez Lodoskrzydłych – powiedział kapryśnie.

– Nie. To przeze mnie, bo pozwoliłam, by zwyczajna kłótnia obudziła we mnie taką wściekłość, że pozbyłam się ochrony.

– Co ci zrobili w Królestwie Lodu? – zapytał Prześladowca. – Sprawię, że za to zapłacą. A ty możesz się przyglądać, kiedy przyjdzie im żałować. – Otworzył i na powrót zacisnął szpony.

– Żaden z żyjących obecnie Lodoskrzydłych nic mi nie zrobił – odpowiedziała stanowczo Wrogobójczyni. – Poza jednym, który uwolnił mnie z mojego więzienia.

– Ale byłaś więziona – podkreślił ostatnie słowo. – Cały ten czas? Czy to nie było okropne? Nie pragniesz zemsty?

– Nigdy nie byłam mściwym smokiem. – Wrogobójczyni westchnęła. – Ty masz to po swoim ojcu. Uspokój się, taka jest prawda. Ale karanie Lodoskrzydłych za to wszystko, co wydarzyło się dwa tysiące lat temu, nie ma sensu, Prześladowco. Królowa Diament od dawna nie żyje. Wojna powinna zakończyć się wtedy. Czas płynął do przodu bez nas i powinniśmy mu na to pozwolić, a nie z uporem wracać do krwi i ognia naszych dawnych walk.

– Ale to oni…

– Wszystko zaczęli? – przerwała mu. – Oni tak tego nie widzą. Pamiętam, co Arktyka zrobił podczas naszej ucieczki z Królestwa Lodu. Rozumiem, dlaczego byli tacy wściekli i dlaczego on nigdy do końca nie doszedł do siebie. Przykro mi, że musiałeś wieść życie naznaczone tym gniewem. – Wyciągnęła ramię, by przeciągnąć szponami po krawędzi jego pyska. – Żałuję, że nie możemy zacząć od nowa i że nie mogę dać ci szczęśliwego życia.

– Być może możesz – odezwała się Pełnia i podeszła bliżej.

– To prawda – dodał Prześladowca. – Możesz pomóc mi władać Pyrrią, matko. Wtedy nie potrzebowałbym nikogo innego. – Dotknął czoła. – Dlaczego nie widzę tej przyszłości?

– Bo nigdy bym się na to nie zgodziła – odpowiedziała ze smutkiem Wrogobójczyni.

– Zaczekaj, Prześladowco – wtrąciła Pełnia. – Od momentu, kiedy Jadeitowa Góra nie została zniszczona, mam inną wizję. Na początku nie byłam pewna, czy to rzeczywiście wizja, ale ten obraz cały czas powraca.

– Który? – zapytał Mroczny Prześladowca, a jego wzrok stał się odległy. – Ghibli animusem? Podobała mi się ta przyszłość, chociaż nie była zbyt prawdopodobna. Pozostałe… żadna z nich nie jest doskonała. Widzę, że nigdy nie udaje mi się dobrze stworzyć Jasnowidzki. Królestwo Lodu to zamarznięte pustkowie, którego podbicie to prawdziwa męka. Morskoskrzydłe nie przestają wyskakiwać z oceanu, by z nami walczyć, bez względu na to, ile razy będę przekonany, że je stłumiłem. Deszczoskrzydłe są niemożliwe… to jak walka z motylami. Z armią motyli, która potrafi roztopić ci pysk w chwili, kiedy tylko zaśniesz. – Potarł oczy. – Przez te koszmarne kolczyki zostanie królem całego kontynentu jest o wiele trudniejsze, niż powinno. To wyczerpujące. Jestem już zmęczony, a jeszcze nie zacząłem nim być.

Usiadł ciężko, opierając brodę na ziemi przed Wrogobójczynią.

– I jaki to ma sens? – zapytał ze smutkiem. – Jasnowidzka nie żyje. Nigdy nie będę miał smocząt, nigdy więcej się nie zakocham. Nadal jesteś moją jedyną przyjaciółką i przez resztę życia ty i matka będziecie na mnie krzyczeć. – Zerwał jeden z pokrytych lodem kwiatów z łodygi i zmiażdżył w szponach delikatne płatki. – Czy właśnie to widzisz, Pełnio?

– Nie do końca… – odparła. – Wizja, którą mam… nie sądzę, żebyś był w stanie ją zobaczyć.

Uniósł głowę, nagle urażony.

– Och, doprawdy? Możesz dostrzec przyszłość, której ja nie potrafię zobaczyć?

– Tak myślę – powiedziała. – Jeśli nie mylę się co do niej. To wizja smoczęcia. Dorasta w deszczowym lesie. Uwielbia snuć opowieści, łowić ryby i śpiewać. Jego ulubionymi owocami są truskawki, na których poszukiwanie lata z przyjaciółmi w góry. Uczy się robić placki i dżemy, i pisze piosenkęTruskawki wielkie jak głowa wyskrobka, która staje się hymnem dorocznego festiwalu truskawek. Wiedzie spokojne, zwyczajne życie. Poślubia plemienną kowalkę i mają dwa małe zabawne smoczęta, które kradną jego truskawki i codziennie go rozśmieszają. Są z nim, kiedy spokojnie umiera we śnie. – Zamilkła, przyglądając mu się z wyczekiwaniem.

– Cóż, nie wiem, kim on jest – powiedział Mroczny Prześladowca. Pełnia nadal wpatrywała się w niego, na co ściągnął brwi. – To znaczy… kto tak bardzo lubi truskawki? Nigdy żadnej nawet nie spróbowałem. Wyglądają, jakby miały pełno pestek.

– Naprawdę? – Pełnia się roześmiała. – Wcale tak nie jest. Polubiłbyś je.

– Widziałam je gdzieś tutaj. – Wrogobójczyni pogrzebała szponem w opadłych liściach. Zerwała jeden z ciemnoczerwonych owoców i podała synowi.

Prześladowca chwycił w szpony zieloną szypułkę i podejrzliwie przyjrzał się owocowi.

– Moment – powiedział. – Uważacie, że smok z tej wizji to ja?

– Ty, ale bez swoich mocy – powiedziała Pełnia. – Ty, bez swoich wspomnień. Nowy ty, z szansą na rozpoczęcie wszystkiego od nowa.

Mroczny Prześladowca prychnął, a z jego nozdrzy buchnęły niewielkie płomienie.

– Dlaczego kiedykolwiek miałbym pozbywać się moich mocy? – rzucił. – Jestem najpotężniejszym smokiem, jakiego Pyrria kiedykolwiek widziała! Każdy chce być mną!

– Ja nie – powiedział Ghibli.

– Ja też nie – dodała Kinkażu. – Zły i zadufany w sobie, durny i jeszcze raz: zły. Nie, dziękuję!

– Nie jestem… – zaczął Prześladowca, po czym nagle zamilkł.

Wrogobójczyni położyła ogon na ogonie syna i poklepała jeden z jego szponów, jakby był samotnym leniwcem.

– Mógłbyś być szczęśliwy – powiedziała. – Mógłbyś być kochany.

– Ale to musi być twój wybór – dodała Pełnia. – Tylko ty możesz sprawić, że to stanie się prawdą. Wyobraź to sobie, Prześladowco. Jeśli zmienisz się w innego smoka, naprawdę będziesz mógł zrobić dla świata wiele dobrego.

Energicznie pokręcił głową.

– To niedorzeczne. Bez moich mocy? I co będę robił, placki? Chyba żartujecie. Czy nie będę mógł zdziałać więcej dobrego z nietkniętymi mocami? – zapytał. – Jak na przykład poprowadzić Pyrrię ku wspaniałej przyszłości, którą widziałem?

– Wolałabym placek – rzuciła Kinkażu.

Pełnia pokręciła głową.

– Przyszłość Pyrrii to nie jest twój osobisty zwój, który tylko czeka, aż go napiszesz, Prześladowco. Jedyna przyszłość, którą możesz kontrolować, to twoja własna. I nie przyniosłeś plemionom szczęścia. Nie chcemy przyszłości, którą widzisz, jeśli w celu jej osiągnięcia musimy podążyć twoją mroczną ścieżką.

Mroczny Prześladowca przez chwilę w zamyśleniu obracał truskawkę w szponach.

– Zrób to – powiedziała cicho Wrogobójczyni. – Stań się znów smoczęciem. Zajmę się tobą. Chcę tego. Tym razem będziemy szczęśliwi.

– Jedyne, co wtedy widzę, to ciemność – odparł Prześladowca, dotykając czoła.

– Ciemność, to jedyne, co my wszyscy widzimy, jeśli zostaniesz królem – powiedziała Pełnia. – Ale w ten sposób…

– Nie – przerwał jej. – Nie mogę. Nie mogę. Nie zrobię tego.

Pełnia zamrugała, zdumiona.

– Ale moja wizja… Jestem pewna, że właśnie taką drogę obierzesz.

Prześladowca machnął mocno ogonem, zrzucając z niego ogon matki.

– Nie chcę stracić wszystkich wspomnień! Zapomniałbym Jasnowidzkę… a wtedy nie będzie jej nawet bardziej niż teraz! – Podniósł się z ziemi. – Nie. Zostanę królem. Królem całego kontynentu. Królem wszystkich plemion! To właśnie jest moja przyszłość; widziałem ją tysiące razy!

– Prześladowco, proszę – błagała go Pełnia. – Wiem, że nadal jest w tobie dobro. Jeśli go posłuchasz, dokonasz tego wyboru, jestem tego pewna.

– Jesteście zgrają ograniczonych małych jaszczurek – powiedział, prostując się na pełną wysokość i rozkładając skrzydła. – Co, myśleliście, że spróbuję truskawki i zdecyduję: „Mmm, wow, to coś, dla czego warto wyrzec się magii”? – Spojrzał w dół, na maleńki owoc w swoich szponach, po czym gwałtownie oderwał od niego wszystkie zielone listki. – Czy może kazaliście Żółwiowi rzucić na nią zaklęcie? A może zrobił to inny tajemniczy animus, o którym nie wiem? To bez znaczenia, wy zwyczajne, nudne istoty. Nikt nie może mnie zakląć! Jestem już teraz mądrzejszy i całkowicie się zabezpieczyłem. Magia żadnego animusa na mnie nie zadziała. A to znaczy, że nikt nigdy nie zdoła mnie powstrzymać! – Wrzucił sobie truskawkę do pyska i przełknął, rzucając matce ponure spojrzenie.

– Właściwie istnieje jeden smok, którego magia na ciebie podziała.

Spojrzał na nią z gniewem.

– Mylisz się.

– Wcale nie! – rzuciła.

– Och, naprawdę? Czyja to magia?

Odpowiedziała mu równie rozgniewanym spojrzeniem, a jej łuski zapłonęły czerwienią.

– Twoja własna.

Rozdział 31

Kinkażu rozwiązała swoją sakiewkę i wysypała na ziemię niewielką stertę skrawków pergaminu.

Ghibli ze zdumienia aż otworzył pysk.

Ostatnie fragmenty zwoju Mrocznego Prześladowcy. Te, których Kameleon używał, by zmieniać się w inne smoki.

Widział na nich postrzępioną bazgraninę ojca Groźby… a potem, kiedy Kinkażu ostrożnie przewróciła je na drugą stronę, rozpoznał jej własne dziwne pismo. Wtedy przypomniał sobie liczne godziny, jakie spędziła na ćwiczeniu pisania, by mogła zostać pierwszą Deszczoskrzydłą w plemieniu, która nauczyła się tej sztuki.

Użyła jego własnej magii przeciwko niemu.

– Co? – rzucił Mroczny Prześladowca, niemal się dławiąc. – Ale jak… nie widziałem…

– Wiem – powiedziała z dumą Kinkażu. – Nigdy nie widziałeś, jak nadchodzę! Pokonany przez puchatą kulkę! I kto TERAZ jest nic nieznaczący, ty żabi pysku!

Mroczny Prześladowca osunął się do przodu… Nie, on się kurczy, uświadomił sobie Ghibli.

– Wiedziałaś – wykrztusił do matki. – Pomogłaś jej.

– Ależ oczywiście – odparła. – Co innego mogłam zrobić? Wysłać cię do twojego pokoju? Nakazać dodatkowe obowiązki w domu przez tydzień? Jakoś żadna z tych rzeczy nie wydawała mi się odpowiednia do tej sytuacji. – Poklepała go po ramieniu; był teraz tego samego wzrostu, co ona. – Miałam do wyboru to albo odejść i nigdy więcej cię nie zobaczyć. Zdecydowałam, że w ten sposób oboje będziemy szczęśliwsi.

– Ale moje moce! – zawołał. Jego płuca kurczyły się, a głos był teraz cieńszy i nie tak dudniący. – Cała moja magia… Czy nie mogę nic z niej zatrzymać? Czytania w myślach? Czekajcie… – Prześladowca podniósł szpony i patrzył, jak stają się coraz mniejsze.

– Przykro mi, Mroczny Prześladowco – powiedział Ghibli. – Miałeś więcej niż jedną szansę, by mądrze używać mocy, ale zdecydowałeś się tego nie robić.

– Naprawdę sądziłam, że postanowi wybrać to dla siebie – powiedziała Pełnia, wskazując głową malejącego smoka.

– Och, a ja wiedziałam, że tego nie zrobi – rzuciła Kinkażu. – Ale przecież nie mogłam wam wyjawić mojego niesamowitego planu.

– Ale jej powiedziałaś. Dlaczego nie usłyszał tego w twoich myślach? – zapytała Wrogobójczynię Pełnia.

– Nie można wychować syna telepaty, nie ucząc się kilku przydatnych sztuczek, jak ukryć przed nim swoje myśli – odparła spokojnie Wrogobójczyni.

– Czy ci nie pomogłem? – zapytał Prześladowca zagubionym, cienkim głosikiem, patrząc na Pełnię. – Czy nie ocaliłem smoków? Nie jestem zły… nie jestem…

– Już nie – powiedziała Kinkażu, gdy jego łuski zalśniły.

Mroczny Prześladowca był teraz smoczęciem, młodszym od Ukwiał… i jeszcze bardziej malejącym, aż osiągnął wiek około roku. Niezdarnie uniósł skrzydła i Ghibli zauważył, że znajdująca się pod nimi linia srebrnych łusek Lodoskrzydłych zniknęła.

Jednak nie był całkowicie czarny. Pod skrzydłami, w miejscu typowych dla Nocoskrzydłych, przypominających gwiazdy łusek, widniała konstelacja tęczowych – szmaragdowozielona tu, niebieska jak u papugi tam, złociste i pomarańczowe, niczym wschód słońca, rozproszone na czarnych łuskach, jakby na ciemny aksamit opadły lśniące żuki.

– Co to jest, na księżyce? – zapytała Pełnia.

– Ach tak. Uczyniłam go w połowie Deszczoskrzydłym – powiedziała Kinkażu, dławiąc śmiech. – Pomyślałam, że dobrze mu to zrobi. I jak ładnie wyszło!

– Dołączę to do mojej nowej historii – powiedziała Wrogobójczyni. – Jeśli inne Deszczoskrzydłe kiedykolwiek będą chciały się dowiedzieć, skąd przybyłam.

– Zamierzasz dołączyć do plemienia? – zapytał ją Ghibli. – I mieszkać z nimi?

– Do tych w deszczowym lesie – odpowiedziała smoczyca. – Jest tam pięknie i słyszałam wiele dobrego o naszej nowej królowej. – Uśmiechnęła się do Pełni. – Nie wiem, co zrobią pozostali, kiedy Mroczny Prześladowca nie wróci. Ale i tak nie mogłabym żyć w dawnym Królestwie Nocy. Zbyt wiele tam wspomnień.

Smoczę u jej stóp od kilku minut uważnie przyglądało się swoim szponom. Teraz smoczek uniósł głowę i trącił nimi matkę.

– Głodny! – zapiszczał.

– Jak będą brzmiały wasze nowe imiona? – zapytał Ghibli.

– Och… nie jestem pewna – odparła smoczyca.

– Powinnaś się nazywać Niesamowitość – powiedziała Kinkażu.

– Zbawienie? – zaproponowała Pełnia.

Wrogobójczyni się roześmiała.

– To dla mnie trochę zbyt pompatyczne. – Podniosła z ziemi małe smoczę, które niegdyś było Mrocznym Prześladowcą. Nie wyglądał jednak jak jego młodsza wersja; jego pysk był zbyt okrągły, a oczy miał rozstawione zbyt szeroko, lecz ponad tym wszystkim malowała się na niej szczerość, której Ghibli nigdy nie dostrzegł u Mrocznego Prześladowcy.

Bycie bombardowanym cudzymi myślami, całymi dniami od momentu, w którym się wykluło, nie jest zbyt spokojną egzystencją, pomyślał Ghibli.

Smoczę oplotło ramiona i nogi wokół szyi matki i pyskiem trąciło ją w ucho.

– GŁODNY – wyszeptało.

– Proszę – odpowiedziała, ponownie przeszukując szponami liście u swoich stóp. – Zjedz trochę truskawek.

Smok chwycił je z wyraźnym zachwytem i wepchnął do pyska dwie naraz, a sok z owoców pociekł mu po szyi.

– Myślę, że nazwę go Rozjemca – powiedziała jego matka. – Ciekawe, czy historia potoczyłaby się inaczej, gdybym na samym początku nadała mu to imię.

Rozjemca. Ghibli nie mógł nic poradzić, że uważał to imię za nieco ironiczne… ale z drugiej strony to nie był już Mroczny Prześladowca. To był zupełnie nowy smok. A zaklęcie nie kryło się w jakimś elemencie biżuterii, który można było zdjąć. Było teraz w nim, od chwili gdy zjadł tę pierwszą zaklętą truskawkę, która zmieniła go trwale i już na zawsze. Nigdy nie będzie pamiętał, że był Mrocznym Prześladowcą. Był teraz Rozjemcą.

– Mam dla ciebie imię – powiedział do Wrogobójczyni. – Jeśli jesteś zainteresowana.

– Usłyszmy je – odparła.

Uśmiechnął się, patrząc na małego smoka, który wypełniał sobie pysk truskawkami.

– Tak sobie myślałem, może… Nadzieja?

– Nadzieja – powiedziała z zamyśleniem. – Podoba mi się.

Epilog

Pełnia poszybowała w dół przez korony ociekających wodą drzew, strząsając z gałęzi krople deszczu i strasząc stado żółtych i zielonych papużek. Pod sobą widziała rozciągniętą wzdłuż brzegu rzeki wioskę Nocoskrzydłych. Po zniknięciu Mrocznego Prześladowcy niemal wszystkie Nocoskrzydłe, które z nim odleciały, wróciły do deszczowego lasu. Ruiny dawnego królestwa na Półwyspie Szponów będą interesującym obiektem badań – królowa Gloria właśnie organizowała odpowiedni zespół – ale okazało się, że nie były tak wspaniałym miejscem do życia, szczególnie dla smoków, które dopiero co przyzwyczaiły się do obfitości jedzenia w deszczowym lesie.

Gloria pozwoliłaby im tam zostać i wybrać dla siebie królową, gdyby tego właśnie chciały, lecz pomimo ogromnych wysiłków Ostrozębej, większość Nocoskrzydłych podjęła decyzję, że królowa Deszczoskrzydłych to znów nie taka katastrofa. Szczególnie w porównaniu z królem, który bezustannie nimi manipulował i zabierał ich na wojnę. Wciąż trwały przez to w stanie szoku, podobnie jak przez doświadczenie wejrzenia w serca Lodoskrzydłych, których usiłowały zabić.

– Znów tutaj jesteś? – zapytała żartobliwie jej matka, gdy Pełnia wylądowała na polanie w wiosce. – Nigdy nie masz zajęć w szkole?

– Już wszystkie skończyłam! – odpowiedziała Pełnia, po czym doskoczyła do matki i objęła ją skrzydłami.

Powierniczka Sekretów przytuliła ją, i chociaż nie pozwoliłaby sobie powiedzieć tego głośno, jej myśli ujawniły, jak bardzo tęskniła za córką.

Szum myśli pozostałych Nocoskrzydłych też był ostatnio inny. Smoki były zbyt zajęte, by okazywać urazę, zbyt dobrze najedzone, by na cokolwiek narzekać, i zbyt zawstydzone swoim nagłym uwielbieniem dla Mrocznego Prześladowcy, by myśleć o kolejnym odejściu. Odkryły, że kiedy przestają cały czas gderać, pobyt w deszczowym lesie naprawdę im się podoba. Królowa Gloria nie potrafiła rozdawać supermocy, ale zawarła pokój z królową Lodoskrzydłych i większość Nocoskrzydłych na dobre straciła zapał do wojny.

– Wiesz, naprawdę nie musisz zostawać w szkole, skoro tak bardzo za mną tęsknisz – powiedziała Powierniczka Sekretów, trącając Pełnię w pysk.

– Nie, nadal mi się tam podoba – odparła jej córka. – Kinkażu i ja mamy nową współszponkę, Błotoskrzydłą. Lubię ją. Mimo to brakuje mi tych, których nie ma już w naszym skrzydełku.

Karneoli. Ugra.

Zimy.

Ghibliego.

Wciąż była nadzieja, że jedno z nich wróci. Każdego dnia miała na to nadzieję.

Powinnam się z nim zobaczyć… Powinnam powiedzieć mu, co czuję. Zdecydowanie wystarczająco o tym myślałam, próbując dojść do tego, co czuję do każdego z nich. Nie chciałam wybierać… ale wiem, że jeśli chcę ich w swoim życiu, muszę to zrobić.

Pełnia westchnęła i rozejrzała się po polanie. Pozwoliła matce myśleć, że jej częste wizyty wynikały z tego, że chciała się z nią zobaczyć, ale tak naprawdę sprawdzała, jak mają się sprawy z Mrocznym Prześladowcą… Nie, nie Prześladowcą. Z Rozjemcą. I oto był, tuż nad brzegiem rzeki, lepiąc placki z błota.

– Pełnio! – zawołał, kiedy tylko ją dostrzegł. – Księżyc, księżyc, księżycoooowe placki! – Podpełzł do niej z plamą błota na pysku i uścisnął jej nogę.

– Jak się masz, Rozjemco? – zapytała.

Czujesz w sobie chociaż odrobinę zła? Rozmyślasz nad podbojem świata?

Wiedziała, że Kinkażu bardzo rozważnie dobrała słowa zaklęcia, ale nie mogła nic poradzić na to, że mimo to nieustannie się martwiła.

– Chce mi się spać – odpowiedział bez ogródek. – Mama kazała mi dzisiaj wstać TAK BARDZO WCZEŚNIE.

– Nie tak większość smoków nazwałoby POŁUDNIE – podkreśliła Nadzieja, zeskakując z gałęzi jednego z baobabów. – Wszyscy staramy się dostosować do pory snu swego rodzaju zwyczajnej dla Nocoskrzydłych – powiedziała do Pełni i zniżając głos, dodała: – Te nowoczesne smoki wszystko pokręciły.

– Jestem pewna, że w końcu do tego dojdą – odparła Pełnia. – Kiedy będzie gotowy wasz dom?

– Potężny Szpon właśnie nad nim pracuje – powiedziała Nadzieja i głową wskazała młodego smoka, który pod dachem jednego z pawilonów pochylał się nad rozłożonym na płaskiej skale rysunkiem i rysował coś z zapałem. Królowa Gloria siedziała obok niego, w milczeniu patrząc mu przez ramię, a jej łuski przybrały kolor przetykanego ciemną purpurą złota. Za jej plecami Skrytobójca z zacięciem wpatrywał się w las.

Większość Nocoskrzydłych przyjęła kolczyki, które uwolniły ich od zaklęć Mrocznego Prześladowcy, nawet te, które otrzymały od niego supermoce. Jednak kilkoro z nich zdecydowało się zatrzymać te moce, w tym Potężny Szpon. W ostatnim miesiącu połowa domów w wiosce powstała dzięki jego magii.

Okazało się, że kiedy Potężny Szpon poprosił Mrocznego Prześladowcę o talent, ożywianie rysunków było jego największym skrytym marzeniem. Wszystko, czego chciał, to pomóc zbudować nowe, prawdziwie cudowne miejsce do życia dla swojego plemienia.

Właśnie dlatego nie wrócił do szkoły. Był tutaj zbyt szczęśliwy i zbyt zajęty.

– Nadziejo, chciałabym cię o coś zapytać – powiedziała Pełnia. – Czy wiesz coś o jakichkolwiek legendach o zaginionym kontynencie?

– Troszeczkę – odparła Nadzieja. – W moich czasach był to swego rodzaju żart… w sensie: „Mam tego dość, przeprowadzam się na zaginiony kontynent!”, „Skąd są te dziwne śliwki? Z zaginionego kontynentu?”. Tego typu rzeczy.

– Ale on istnieje? – zapytała Pełnia. – Czy naprawdę gdzieś tam żyją inne plemiona?

– Zrobiłem ci placek! – zaszczebiotał Rozjemca, wrzucając grudę błota w szpony matki. – Pycha, pycha, pycha – zaśpiewał, rozmazując błoto, a jego skrzydła poruszały się na lekkim wietrze.

– Och, cudownie – rzuciła Nadzieja i posłała Pełni zaciekawione spojrzenie. – Nie mam pojęcia. Zdaje się, że zawsze tak myślałam. Chyba… – Uwolniła szpony z błota i podniosła melon z pobliskiej sterty owoców. – Wyobraź sobie, że to nasz świat, dobrze? Według obliczeń Nocoskrzydłych nasz kontynent zajmuje mniej więcej taką jego część. – Rozłożyła szpony po jednej stronie melona, zasłaniając około jednej trzeciej żółtego globu. – Istnieje więc realna możliwość, że po tej stronie znajduje się jeszcze jakiś ląd. – Odwróciła melon. – A skoro jest jeszcze jeden kontynent, dlaczego nie miałoby na nim być więcej smoków? Uważamy jednak, że to zbyt daleko, by którykolwiek smok tam doleciał, nie mamy więc sposobu, by dowiedzieć się tego na pewno.

– Hmm – mruknęła Pełnia, ponownie czując w skroniach pulsowanie.

– Miałaś wizję, prawda? – Nadzieja jeszcze bardziej zniżyła głos. – Znam to spojrzenie.

– Być może – odparła Pełnia. – Ale jest bardzo… tajemnicza.

– Takie powinny być wizje – stwierdziła Nadzieja. – Cóż, zanim wybierzesz się szukać kłopotów, sprawdź, czy znajdziesz cokolwiek w Legendzie o Roju.

– Co to takiego? – zapytała Pełnia.

– Stara opowieść. Niezbyt dobrze ją pamiętam, więc jeśli możesz, to ją przeczytaj. Może podsunąć ci pewne pomysły w kwestii tych zaginionych plemion.

– AHA! – zadeklarował nagle Rozjemca. – Mam pomysł! Bardzo dobry! Utnę sobie DRZEMKĘ! Jak DESZCZOSKRZYDŁY! JEJ! – rzucił i popędził w stronę jednego z hamaków.

– Nie śpisz zaledwie od godziny! – zaprotestowała Nadzieja. – Rozjemco! A co z tym bałaganem? Wybacz – powiedziała do Pełni i szybko ruszyła za synem.

Wizyty, by zobaczyć Rozjemcę, zawsze budziły dziwne uczucia. Pełnia zawsze spodziewała się dostrzec w nim ślady dawnego Prześladowcy. Jednak nigdy tak się nie stało, ku jej ogromnej uldze, choć zmieszanej z odrobiną smutku. Był zupełnie zwyczajnym smoczęciem, tak jak obiecała Kinkażu. Tylko kilka smoków znało jego sekret, lecz on nigdy go nie pozna.

Wszyscy inni myśleli, że Mroczny Prześladowca ponownie znalazł się pod górą, uśpiony już teraz na zawsze. Większość z nich założyła, że Ukwiał zajęła się nim za pomocą tego samego zaklęcia, którym zakończyła bitwę. Pozostali byli przekonani, że Pełnia i Ghibli również byli w to zamieszani, albo sądzili, że być może pierwsze Smoczęta Przeznaczenia ponownie uratowały świat.

Praktycznie nikt się nie domyślał, że prawdziwym mózgiem kryjącym się za zniknięciem Prześladowcy była Kinkażu.

Nie przeszkadzało jej to. Powiedziała, że spisywanie „Epickich dokonań Kinkażu” jest w trakcie i pewnego dnia, kiedy jej i Rozjemcy już dawno nie będzie, prawda zostanie ujawniona, a wtedy już po kres czasu wszyscy będą mogli śpiewać o niej pochwalne pieśni. Dodała też, że teraz jest jej o wiele łatwiej być uczennicą bez ciągnącej się za nią Epickiej Legendy.

Matka Pełni była zdania, że całe zamieszanie z Mrocznym Prześladowcą dowodziło, że supermoce są przekleństwem i katastrofą dla każdego, kto je posiadał. Jednak, pomimo wszystkiego, co się stało, Pełnia myślała inaczej.

Lubię moje moce. Lubię dbać o to, co myślą inne smoki, i czuć ich emocje. Cieszę się nawet, że mam swoje wizje, bez względu na to, jak bardzo czasami bolą.

Myślę, że jest sposób, bym wykorzystywała swoje moce do czynienia dobra, jak zawsze powtarza Ghibli.

A to zaczyna się od tego, by przyjąć taką wizję… i coś z nią zrobić.

***

Las przepełniały odgłosy przemykania, od opadłych liści rozrzucanych przez wiatr, aż po szybkie kroki biegających po drzewach wiewiórek. Jednak jedne dźwięki były głośniejsze od innych i Zima stawał się coraz lepszy w rozpoznawaniu tych, które należały do wyskrobków. Miały specyficzny sposób poruszania się, nawet kiedy chciały być cicho, a jego czujne uszy Lodoskrzydłego potrafiły już z daleka wychwycić ich kroki.

Powoli podkradł się między drzewami. Teraz słyszał też szepty i piski – były więc dwa. Zastanawiał się czy jego niewielka sieć utrzyma obu, czy może powinien skupić się na schwytaniu tylko jednego.

Tam są! Jeden wspinał się po gałęziach jabłoni, podczas gdy drugi stał pod drzewem, trzymając w rękach coś, co wyglądało jak miniaturowy kosz smoków. One potrafią pleść kosze? Właściwie to nie było wielkim zaskoczeniem, zważywszy na ich małe sprytne łapki.

Poczuł na skrzydłach dreszcz podniecenia. Gdyby naprawdę udało mu się stworzyć sanktuarium dla wyskrobków, badałby je całymi dniami. Mógłby zobaczyć, jak tworzą kosze, a nawet rysunki, jeśli Słonko miała rację, że to potrafią. Widział niektóre, które zrobiła Kwiatek, ale osobiście uważał, że po tylu latach spędzonych ze smokami Kwiatek była wyjątkiem. Zdumiewające byłoby odkryć u wyskrobków taką zdolność. To by był prawdziwy naukowy przełom.

– Zimo! – dobiegło z oddali czyjeś wołanie. – Zimo, gdzie jesteś?

Och nie. Oba wyskrobki nagle stały się czujne, rozglądając się niczym wystraszone surykatki, a wiatr poruszał czarnym futrem na ich głowach.

– ZIMO! – Ktokolwiek to był, zbliżał się coraz bardziej, niczym ogromna smocza rakieta.

Wyskrobek na drzewie zeskoczył z gałęzi i przewrócił drugiego przy lądowaniu, po czym, gramoląc się, podnieśli się obaj i rzucili do ucieczki.

Z pełnym frustracji pomrukiem Zima ruszył za nimi, ale było już za późno. Zamieszkujące tutaj wyskrobki musiały mieć tu jakiś system kryjówek albo dobrze ukrytych tuneli. W mgnieniu oka udało im się zniknąć.

– Tutaj jesteś! – Smoczyca, która wpadła na polanę, była jaskrawożółta i rozpromieniona. – Przybój powiedział, że gdzieś tutaj się czaisz.

– Starałem się być NIEZAUWAŻONY, Kinkażu – burknął. – Wiem, że to coś, co jest ci obce.

– Och, ty również witaj, marudo i wesołku zarazem! – odparła. – Jestem królową SKRADANIA SIĘ. Chodziłam niezauważona po całym pałacu Nocoskrzydłych! W każdym dniu tygodnia mogę cię w tym pokonać! – Jej łuski przybrały kolor zielonych sosen i cieni, i musiał się skoncentrować, by utrzymać wzrok w miejscu, w którym stała.

Chociaż właściwie… Jego czoło wygładziło się nagle.

– Hej, to prawda! – powiedział podekscytowany. – Ty możesz złapać mi wyskrobka! Nigdy się nie spodziewają, że nadchodzisz!

Kinkażu ponownie się pojawiła, teraz w odcieniach błękitu i lila, wyglądając na nieco udobruchaną.

– Mogłabym być chętna, żeby ci pomóc – powiedziała. – W zależności od tego, co zamierzasz zrobić, kiedy już go będziesz miał.

– Przybój pozwolił mi zbudować dla nich schronienie w Sanktuarium – wyjaśnił.

Od czasu Bitwy na Jadeitowej Górze Zima mieszkał ze Szponami Pokoju, pomagając im zbudować kolejne miasto podobne do Możliwości, w którym smoki ze wszystkich plemion byłyby mile widziane. Mieściło się ono u stóp Pazurów Chmur, tuż przy niewielkim i bardzo zimnym jeziorze, które Zimie wyjątkowo przypadło do gustu.

– Właściwie to właśnie tak Przybój wpadł na pomysł nazwy dla miasteczka… – dodał. – Wspomniałem mu o tym, że chcę zbudować sanktuarium wyskrobków, a jemu spodobało się to tak bardzo, że postanowił je wykorzystać. Mam nadzieję umieścić w nim sześć lub siedem wyskrobków, by móc obserwować, co robią.

– Twoja obsesja na punkcie wyskrobków jest taka dziwna – powiedziała Kinkażu. – Chociaż są całkiem urocze. Niemal tak urocze jak leniwce.

– Ale mądrzejsze od leniwców – podkreślił Zima.

Kinkażu spojrzała na niego sceptycznie.

– Zdaje się, że się o tym przekonamy – powiedziała. – W każdym razie jestem pewna, że chciałeś do mnie powiedzieć: „Cześć, Kinkażu, o rany, dzięki za odwiedziny, TAK BARDZO za tobą tęskniłem!”.

– Rzeczywiście – powiedział Zima. – Przepraszam. Oczywiście. Chciałem powiedzieć dokładnie to. – Zawahał się. – Przyszłaś… sama?

– Och, to bardzo miłe. – Kinkażu zmarszczyła nos. – Naprawdę świetny sposób na to, by smok poczuł się mile widziany.

– Sądzę, że ująłem to bardzo grzecznie – zaprotestował Zima.

– Tak, ale ja wiem, co masz na myśli – odparła Kinkażu. – I nie, Pełnia nie przyszła ze mną.

Dzielnie starał się, by jego skrzydła nie opadły.

– Zawsze ty możesz odwiedzić ją – przypomniała mu Kinkażu. – Mógłbyś nawet zostać w szkole. Słonko i Tsunami by cię poparły.

– Wiem – powiedział. – Ale nie chciałem wywoływać więcej problemów ze Śnieżycą. Dla niej nie jestem już prawdziwym Lodoskrzydłym. Gdybym więc zajął w szkole miejsce, którego naprawdę chciałby ktoś inny… Cóż, to w żaden sposób nie poprawiłoby relacji między nią i szkołą.

Zima był nadal zaskoczony, że wszystkie królowe zgodziły się dać szkole na Jadeitowej Górze drugą szansę. Wiedział, że królowa Śnieżyca wolałaby odciąć swoje plemię za wysokim murem i nigdy już nie opuszczać Królestwa Lodu, ale po tym, jak zaklęcie zakończyło wojnę, jej pałac zasypały podania od smoków, które chciały dołączyć do Akademii na Jadeitowej Górze. Gdyby nawet chciała przerwać wszelką komunikację, poddani by jej na to nie pozwolili. I w taki sposób dwa nowe smoki przybyły do szkoły, by zastąpić Zimę i Sopellę, i powstała nawet lista oczekujących na czas, kiedy szkoła się powiększy.

– Naprawdę nie pozwolą ci wrócić do domu? – zapytała Kinkażu. – Nawet po tym, jak walczyłeś u ich boku? Mimo że jesteś totalnie odjazdowy?

– Nie, nadal są na mnie porządnie wściekli – odparł. – Śnieżyca powiedziała, że mogę wracać z wizytą, jak na przykład na proces Sopelli i w odwiedziny do Grada, ale tylko pod warunkiem, że po kilku dniach znów odejdę. Ale moja matka dalej nie chce mnie widzieć, a nie ma nikogo innego, z kim chciałbym się tam zobaczyć. To znaczy nikogo w Kręgach. – Zgarnął leżące wokół sosnowe igły w niewielki stosik i umieścił na nim szyszkę. – To nie takie złe. Dużo myślałem o wielu rzeczach, które Ghibli zawsze mi powtarzał. Wszędzie poza Kręgami, poza pałacem, są Lodoskrzydłe. Nigdy wcześniej o nich nie myślałem, ale odwiedziłem tyle wiosek, ile tylko zdołałem, by się upewnić, że wszystkie wróciły do zdrowia po zarazie. I wiesz co? Poza tym, że nie mają takiej obsesji na punkcie swojego statusu i Kręgów, wcale się nie różnią od Lodoskrzydłych mieszkających w pałacu.

– To zdumiewające wieści – powiedziała poważnie Kinkażu.

Skrzywił się.

– Wiem, nie powinienem być zaskoczony. W każdym razie spotkałem kilka smoków, których zainteresowało przeniesienie się do Sanktuarium. Nie jestem więc tutaj jedynym Lodoskrzydłym, co jest naprawdę super.

– Ale dlaczego Śnieżyca jest na ciebie taka zła? – zapytała Kinkażu.

– Och, cały Pierwszy Krąg jest wściekły, że zrujnowałem ich Diamentową Próbę, pozwalając Wrogobójczyni uciec. Na szczęście, oprócz Grada nikt nie wie, jak ona wygląda, ale jestem pewien, że on nic nie powie, nawet gdyby zdarzyłoby mu się spotkać ją w deszczowym lesie. – Zamilkł na chwilę. – W ostatnim liście Pełnia wspomniała, że Wrogobójczyni zmieniła imię i dołączyła do plemienia. Ja… wiem, że to miało coś wspólnego ze zniknięciem Mrocznego Prześladowcy, ale nikt mi nie powie, co się dokładnie stało.

– To dlatego, że mógłbyś nie przyjąć tego na chłodno – powiedziała Kinkażu.

– Zawsze jestem chłodny! – zaprotestował. – Och, to nie była gra słów, przestań się ze mnie śmiać. Mówię poważnie. Zachowujecie się, jakbyście nie mogli mi ufać.

– Owszem, wiemy, że możemy ci ufać, jeśli chodzi o bycie lojalnym przyjacielem i wspaniałym smokiem, i że staniesz przy naszym boku, kiedy będziemy cię potrzebować – powiedziała Kinkażu. – Ale czy pozwolisz nam zająć się Mrocznym Prześladowcą na nasz własny sposób? Nie jesteśmy tego tacy pewni.

Zima machnięciem ogona zmiótł stosik igieł.

– Ale on naprawdę już nie wróci, prawda? Czy znów jest pogrążony we śnie pod górą? Jesteśmy pewni, że zniknął? Nie wróci za kolejne dwa tysiące lat czy coś w tym stylu?

– Zimo, jego już nie ma. – Kinkażu położyła szpony na jego szponach i popatrzyła mu w oczy. – Nigdy już nie wróci. Twoje plemię jest bezpieczne.

– W porządku – powiedział Zima z westchnieniem. – Mam nadzieję, że Pełnia kiedyś zechce opowiedzieć mi całą tę historię.

– Tak jak powiedziałam, możesz ją odwiedzić. I mógłbyś zacząć od przeproszenia jej za te wszystkie przypadki, kiedy na nią krzyczałeś, nie wierzyłeś w nią i byłeś totalnie wredny.

Skrzywił się.

– Byłem okropny? Byłem taki zły za jej przyjaźń z Mrocznym Prześladowcą… Zdaje się, że mogę być okropny, kiedy czuję gniew.

– Możesz nad tym popracować – zapewniła go Kinkażu. – Ale… hmm, może być już za późno.

– Wiem – odparł. – Wiedziałem to już w pałacu Nocoskrzydłych, kiedy zabrała ze sobą Ghibliego, by stawić czoło Mrocznemu Prześladowcy. To wyłącznie moja wina. – Przeciągnął szponem po dywanie z sosnowych igieł, zastanawiając się, ile czasu upłynie, nim rana w jego sercu się zagoi.

– Ale nadal jesteśmy przyjaciółmi? – zapytała Kinkażu z nadzieją. – Żółw, Pełnia i ja tęsknimy za tobą.

– Ja za wami też – odparł.

Nie chciał przyznać tego na głos, ale Ghibliego również mu brakowało. Listy, które dostawał od byłego współszpona, nie były napisane przez triumfującego rywala, ale najlepszego przyjaciela, który się o niego martwił.

Piaskoskrzydły najlepszym przyjacielem? Do czego zmierza ten świat? I to nie byle który Piaskoskrzydły, ale ten, który wygrał serce Pełni.

Gdybym tylko tak bardzo go nie lubił.

W swoim ostatnim liście Ghibli obiecał wkrótce odwiedzić Sanktuarium i przywieźć ze sobą Kwiatka i Żara, na wypadek gdyby mieli jakieś pomysły w związku z jego wyskrobkowym projektem.

On nie pozwoli mi na zerwanie tej przyjaźni. Żadne z nich mi na to nie pozwoli.

Jakkolwiek to dziwne, ale teraz to oni są moją rodziną… moim nowym plemieniem.

I chyba nic mi nie będzie.

– To jak? – zapytała Kinkażu. Jej łuski znów zmieniły kolor i wtopiły się w tło, ale słyszał kryjący się w jej głosie śmiech. – Złapiemy razem kilka wyskrobków?

Odpowiedział uśmiechem.

– Jasne.

***

Groźba wciąż nie mogła uwierzyć, że Jadeitowa Góra to naprawdę jej dom.

Była częścią skrzydełka i całej reszty! I to skrzydełka Żółwia, nie mniej! Chodziła na ZAJĘCIA. I UCZYŁA SIĘ. I miała zadawane PRACE DOMOWE. I robiła PROJEKTY z innymi SMOKAMI.

To było TAKIE DZIWNE.

Nadal miała swoją własną jaskinię, przez to całe przypadkowe-podpalenie-współszponów-podczas-lunatykowania-byłoby-kiepskie. I nadal potrzebowała, by inne smoki czytały jej zwoje, lecz poprosiła Gwiezdnego Lotnika, by popracował nad ognioodpornymi zwojami, kiedy już skończą z Tamaryną ich projekt nad takimi, które mógłby czytać ślepy smok.

Groźba doszła do wniosku, że jeśli ktokolwiek miałby stworzyć ognioodporny zwój, to tylko Gwiezdny Lotnik. Z pewnością był do tego bardzo zmotywowany. Za każdym razem, kiedy tylko wyczuwał zapach Groźby w pobliżu swoich pergaminów, robił się komicznie niespokojny.

Ruszyła korytarzem w stronę centrum jadalnego. Nie dlatego, że było wielce prawdopodobne, że właśnie o tej porze będzie tam Łupek. Właściwie to miała bardzo dobry powód, by tam pójść, mający związek tylko z nią, a nie z Łupkiem. Nie miała jednak nic przeciwko małemu fikołkowi, jaki zrobiło jej serce, kiedy go tam zobaczyła.

Zachowuj się normalnie! Albo przynajmniej ogólnikowo, jakbyś wiedziała, co to znaczy normalnie!

Siedział przy rzece i rozmawiał ze swoim bratem, Moczarem. Był tam również współszpon Moczara, Kokos, który myszkował po przeciwnej stronie jaskini. Łuski Deszczoskrzydłego były miodową mieszanką bursztynu i brązu, przypominając nakrapianą złotem wersję Moczara.

Czy jest zajęty? Może jest zajęty. Może powinnam…

Łupek odwrócił się i uśmiechnął do niej, zanim zdołała na powrót umknąć.

Odpowiedziała zakłopotanym uśmiechem, a po chwili do niej dołączył.

– Cześć, Groźbo – powiedział.

Wiedziała, że brzmiał przyjaźnie bez względu na to, z kim rozmawiał, ale miała nadzieję, że nie wyobrażała sobie dodatkowej słodyczy w jego głosie, kiedy się do niej odezwał.

– Przyszłam sprawdzić, czy ktoś nie chce, by mu nieco przypiec jedzenie – powiedziała szybko. – Deszczoskrzydłe lubią, kiedy podpiekam im banany i słodkie ziemniaki, eksperymentujemy więc też z innymi rzeczami. Siamang i ja wymyśliliśmy takie danie z rozgniecionych jabłek, które jest absolutnie genialne.

– Sos jabłkowy? – zapytał Łupek.

– Och – rzuciła Groźba. – Tak to się nazywa? Nie wymyśliliśmy tego? No dobra, niech będzie, w takim razie sos jabłkowy. Założę się jednak, że nasz jest o wiele lepszy od innych.

– Zapewne – powiedział. – Lepiej dla ciebie, żebyś go czasem dla mnie zrobiła.

Objął ją jednym skrzydłem, a jej jakimś cudem udało się nie stanąć w pełnych zachwytu płomieniach.

– Co tutaj robisz? – zapytała. – To znaczy… nie, że nie powinno cię tu być, oczywiście możesz być wszędzie, gdziekolwiek tylko chcesz, a to tylko ogromny zbieg okoliczności, że przypadkiem jesteś tutaj, w miejscu, do którego tak się składa, że ja również szłam. Co za DZIKI ZBIEG OKOLICZNOŚCI.

– Sprawdzam, co u Moczara – odparł. – Bardzo się martwiłem, kiedy Ugier i Kropiatka odeszli… ale ostatnio wygląda na całkiem szczęśliwego, prawda?

– Tak myślę – powiedziała Groźba. – To znaczy nie jestem w tym super dobra… w emocjach, wiesz? Tych u innych smoków. Ale jestem pewna, że jeśli smok tak często się uśmiecha, to znaczy, że jest szczęśliwy.

– To chyba przez Kokosa – rzekł Łupek. – Jest dla Moczara idealnym współszponem. Żałuję, że nie mogliśmy wszystkich dopasować tak, by stali się najlepszymi przyjaciółmi.

– Lubię tego Nieboskrzydłego, którego królowa Rubinia wysłała w zamian za Płomienia – powiedziała Groźba. – Nie jest mną tak bardzo przerażony. To bardzo dziwne prowadzić rozmowę z Nieboskrzydłym, który się mnie panicznie nie boi.

– Mam nadzieję, że z Płomieniem będzie wszystko w porządku – odparł Łupek.

Pełen gniewu młody smok z niechęcią przyjął kolczyk, wybierając wolność od zaklęć Mrocznego Prześladowcy, mimo że oznaczało to powrót jego blizn. Nie mógł jednak pozostać w szkole po tym, co zrobił Wyrwigłazowi, ale i sam też tego nie chciał. Groźba uważała, że tak będzie lepiej, gdyż zawsze potwornie narzekał. Królowa Rubinia zabrała go z powrotem do Królestwa Nieba, by popracował z uzdrowicielami.

– Królowa się z nim rozprawi – odparła i rozejrzała się po niemal pustym centrum jadalnym. – Dzisiaj jest tutaj tak cicho.

– Wszyscy pracują nad indywidualnymi projektami – powiedział Łupek. – Dopiero co widziałem Strusię, Drozda i Barakudę rozmawiających w bibliotece o naukowych aspektach kamuflażu Deszczoskrzydłych. A Tamaryna, Szczupak i Nieulękła przedstawią później w bibliotece prezentację na temat historii Mrocznego Prześladowcy, gdybyś była zainteresowana.

Zadrżała lekko, nieznacznie przysuwając ogon do jego ogona.

– No nie wiem – odparła. – Za każdym razem, kiedy pada jego imię, wszyscy patrzą na mnie, jakby przypominali sobie, że to moja wina, że się wydostał. To znaczy ewidentnie jestem „szponami ognia” z przepowiedni. A to sprawia, że chciałabym być bardziej w typie: TAK, WIEM i PRZEPRASZAM, DOBRA? i CHCIAŁABYM ZOBACZYĆ, JAK WY PRÓBUJECIE URATOWAĆ PRZYJACIÓŁ PRZED STAROŻYTNYM ZWOJEM O NIEZNANYCH MOCACH.

– Powiedziałaś: przyjaciół – zwrócił uwagę Łupek, trącając ją w bok.

Wykrzywiła pysk, żeby za bardzo się nie uśmiechnąć.

– Czasami sobie myślę, że… może mnie tak trochę lubią?

– Albo bardzo – odpowiedział. – Stawiam na bardzo.

– Nawet Zima wysłał mi kilka listów – powiedziała z zamyśleniem. – Jakby go obchodziło, jak sobie radzę. Dzisiaj dostałam też jeden od Ghibliego. Słonko mi go przeczytała.

– Później mogę pomóc ci odpisać na te listy, jeśli chcesz – odparł Łupek. – Chociaż nie gwarantuję, że słowa będą właściwie przeliterowane.

Roześmiała się.

– Czy nie jesteś teraz nauczycielem? Jestem pewna, że nauczyciele powinni umieć poprawnie literować.

– Tak… ale bardzo uważam, żeby nie pisać nic tam, gdzie moi uczniowie mogliby to zobaczyć – przyznał się. – Groźbo, nie czuj więcej wyrzutów sumienia z powodu Prześladowcy. Prędzej czy później i tak wydostałby się ze swojego więzienia. Był zbyt inteligentny, by tkwić tam dłużej. I uważam, że ten zwój mógł być równie niebezpieczny, jak on sam, gdyby tylko zaczął fruwać po kontynencie.

– Jasne – powiedziała.

Czasami się zgadzała i cała była w typie: BRAWO DLA CIEBIE, GROŹBO, szczególnie wtedy, gdy Ghibli opowiadał, co zwój mógłby zrobić z nim, gdyby tylko został w jego szponach. Ale przez większość czasu przypominała sobie, jak Mroczny Prześladowca wypadł spod góry i zaczął jej dziękować, że go uwolniła. Wtedy trudno było jej nie czuć się jak smok, który niemal podpalił cały świat.

Zastanawiała się przez chwilę.

– Wiesz… – powiedziała, trącając pyskiem Łupka w szyję – …czasami sobie myślę, że dobrze się stało, że to mój ojciec odnalazł ten zwój. Był palantem, ale mógł z nim zrobić o wiele gorsze rzeczy. Inny smok też mógł z nim zrobić o wiele gorsze rzeczy, prawda?

– Prawda – zapewnił ją Łupek.

Groźba wyjrzała na padający na zewnątrz deszcz.

– Ciekawe, czy go jeszcze kiedyś zobaczę. Bo myślę, że chyba już zawsze będzie na mnie wściekły.

– Nie potrzebujesz go – powiedział Łupek. – Teraz masz przyjaciół. – Pochylił głowę, by spojrzeć jej w oczy. – Masz mnie.

Teraz nie było szans, by powstrzymała uśmiech.

– Chcesz ze mną polatać? – zapytała impulsywnie. – To znaczy wiem, że teraz pada, ale w pewien sposób super jest latać w deszczu. Chyba że jesteś zajęty, pewnie jesteś zajęty, no bo przecież prowadzisz szkołę, więc nic nie szkodzi, jeśli nie możesz. Ja tylko…

– Groźbo – przerwał jej, chwytając ją za przednie szpony. – Z ogromną przyjemnością.

***

Żółw rozłożył zwój na skąpanym w słońcu kamieniu, nucąc coś pod nosem.

Drogi Żółwiu,

Alka i ja przesyłamy Ci gorące pozdrowienia. Musisz wkrótce wrócić do domu i zobaczyć nowy pałac, który budujemy. Wybraliśmy dla niego idealną wyspę i zaczynamy od zbudowania audytorium, które będzie miało cudowną akustykę dla moich odczytów i wystarczająco dużo miejsca dla wszystkich plemion. Nie ukryjemy go tak, jak Pałacu Letniego. Mam nadzieję, że będzie to centrum dyplomacji, handlu i sztuki, które pozwoli nam nawiązać dobre stosunki z całą Pyrrią, a w szczególności z królową Pardwą i królową Glorią, które mają tak interesujące pomysły.

Dziękuję Ci za zaklęcie, które przysłałeś, by pozbyć się wyczarowanego przez Mrocznego Prześladowcę ducha Albatrosa. Co za dziwna i mściwa magia. Wszyscy czują wielką ulgę, że już go nie ma!

Mam nadzieję, że Twoja siostra ma się dobrze! Twoi bracia uważają, że ostatnim razem, kiedy byłeś w pałacu, zrobiłeś im nie lada kawał. Nie słyszałam szczegółów, ale wyraźnie im zaimponowałeś. Następnym razem, kiedy tutaj będziesz, lepiej sprawdź łóżko na obecność homarów.

Przesyłam wyrazy miłości i moją najnowszą opowieść,

Matka

Z uśmiechem zanurzył koniec ogona w leżącym poniżej jeziorze. Miał wrażenie, że każdy nowy list od królowej Korali to zaklęcie sprawiające, że stawał się silniejszy, odważniejszy i bardziej bohaterski.

Wysoko na niebie Ukwiał robiła salta w powietrzu, z radością rozkładając skrzydła. Na jej nadgarstku lśniła bransoletka z różowych pereł, doskonale pasująca do jej łusek. Przez większość czasu była to jedyna biżuteria, którą teraz nosiła. Któregoś dnia wiele godzin spędziła z Ghiblim, pracując nad zaklęciem mającym ochronić jej duszę… nie tylko przed magią animusa, ale i przed poczuciem niezwyciężenia i wyższości, które jej towarzyszą. Od chwili gdy ją założyła, zaczęła zachowywać się bardziej swobodnie, chichocząc i drażniąc się ze Szczupakiem, i codziennie zabierając swoje skrzydełko nad jezioro w górach.

Żółw nie był pewny, czy działo się tak przez magię bransoletki, czy przez to, że nie musiała się już obawiać o stan swojej duszy. Miernik dusz ujawnił o wiele wyższy poziom dobra niż ten, którego wszyscy się obawiali, a dusza Żółwia, ku jego zachwytowi, również była niemal całkowicie dobra.

Teraz Ukwiał trzymała miernik w swojej komnacie i Żółw podejrzewał, że często po niego sięgała. W ostatnim miesiącu nie widział, żeby rzucała jakiekolwiek zaklęcia. Skupiała się na robieniu dobrych uczynków – takich jak podarowanie połowy swojego skarbu na budowę Sanktuarium – a poza tym wydawała się zadowolona z bycia zwyczajną uczennicą.

Nagle usłyszał głośny plusk. Odwrócił się i zobaczył Kinkażu, która brodząc w wodzie, szła w jego stronę.

– Myślałam, że mamy iść popływać – powiedziała.

– Chciałem tylko jeszcze raz przeczytać ten list – odparł, zwijając pergamin.

– Oooch. – Kinkażu prysnęła wodą na jego ogon. – Jesteś taki słodki, kiedy chodzi o twoją mamę, że niemal chciałabym sama się dowiedzieć, kim byli moi rodzice.

Przechylił lekko głowę.

– Prawdopodobnie mógłbym się tego dla ciebie dowiedzieć.

– Nie trzeba – odparła. – Wiem, że starasz się używać magii tak mało, jak to tylko możliwe. Dowiem się tego w jakiś inny sposób, jeśli kiedykolwiek naprawdę tego zechcę.

Żółw postukał lekko szponem w swoją bransoletę z gwiezdnym ogniem.

– Ale mogę jej użyć, jeśli kiedykolwiek będziesz jej potrzebowała. Zaklęcie duszy Ghibliego jest naprawdę dobrze napisane.

– Skoro mowa o dobrym pisaniu… – powiedziała, gdy wskoczył do wody. Poczekała, aż wynurzy się na powierzchnię i dokończyła myśl: – Bardzo podobała mi się opowieść, którą napisałeś ostatnio na zajęcia. Powinieneś napisać coś jeszcze.

– Naprawdę? – zapytał nieśmiało. – Nie mówisz tego specjalnie?

– Nie jestem już zaklęta, by prawić ci komplementy – powiedziała ze śmiechem.

Żółw odpowiedział śmiechem, ale nieco niezręcznym. Przez ostatni miesiąc unikali tematu łączącego ich wcześniej miłosnego zaklęcia. Przez chwilę poruszał pod wodą połączonymi błoną szponami, po czym wypalił:

– Nadal naprawdę cię lubię, Kinkażu.

Jej łuski zalśniły różem, z przebłyskami cytrynowej żółci i pomarańczy.

– Och – wykrztusiła. – To znaczy ja również ciebie bardzo lubię, tylko… ciągle jestem… to dziwne, Żółwiu! Dziwnie jest się obudzić i nagle mieć te wszystkie uczucia, a potem dowiedzieć się, że nie są prawdziwe, a potem nagle ich nie ma, ale nie do końca, bo pamiętasz, że je czułeś, co jest ciągle bardzo bliskie ciągłego ich odczuwania, a jest mnóstwo powodów, żeby rzeczywiście je czuć, bo jesteś uroczy, ale nie jestem do końca pewna, w jakim stopniu je czuję, i dlatego to jest bardzo niejasne.

– Jasne, pewnie. Nieważne – odparł.

– Nie, nie nieważne – powiedziała, pryskając wodą na jego głowę. – Może bardziej: spotykajmy się i zobaczymy, co będzie. A ja po pewnym czasie dojdę do tego, które z tych uczuć są prawdziwe. Myślę, że właśnie to powinniśmy zrobić.

– Nie mam nic przeciwko – odparł. – To znaczy, świetnie. To mi bardzo pasuje. – Poczuł, jak między szponami przepływa mu ryba, lecz kiedy starał się ją pochwycić, wywinęła się z jego pazurów. – Naprawdę uważasz, że jestem uroczy?

– Tak – powiedziała Kinkażu. – Ale według mnie wiele rzeczy jest uroczych, więc się zbytnio nie ekscytuj. To znaczy na skali uroku jesteś gdzieś pomiędzy małymi leniwcami i zauroczeniem, jakie Ukwiał czuje do Tamaryny.

Zanurzył głowę pod wodę, by ukryć uśmiech, lecz zaraz szybko wyskoczył nad powierzchnię.

– Moment! Co? Ukwiał się w kimś zadurzyła?

– O jak rany, pewnie – odpowiedziała Kinkażu z chichotem. – Nie zauważyłeś? Ostatnio zjawia się wszędzie tam, gdzie akurat jest Tamaryna, proponując, że poczyta jej zwoje, zostawiając małe prezenty w postaci kwiatów lub niezwykłych owoców… To prawie tak słodkie, że nawet miałabym ochotę jej wybaczyć, ale powiedziałam Tamarynie, żeby lepiej uważała. BARDZO UWAŻNIE się im przyglądam, by mieć pewność, że Ukwiał nie użyje na mojej przyjaciółce żadnej magii.

– Nie zrobi tego – powiedział Żółw zdecydowanie. – Nasze zaklęcie duszy mówi, że możemy użyć tylko takiej magii, która nie wpłynie na wolną wolę drugiego smoka. I że nie możemy rzucać zaklęć, które są motywowane samolubnymi powodami. Te dwa warunki powinny powstrzymać Ukwiał od rzucania kolejnych zaklęć miłosnych.

– Hmm – powiedziała Kinkażu. – Cóż… i tak będę ją obserwować. Będzie musiała być naprawdę super ekstra niesamowita, żeby kiedykolwiek zasłużyć na Tamarynę.

Ja też będę pracował nad tym, żeby być super ekstra niesamowity, obiecał sobie Żółw. Przeczytałem wystarczająco dużo romantycznych zwojów; powinienem mieć jakiś zarys, co robić. Ale to będzie szaleństwo, jeśli sam skończę w jednym z tych zwojów. Ocal świat, zrobione. Przestań bać się własnej magii, zrobione. Znajdź sposób na ochronę swojej duszy, zrobione.

Zostań takim smokiem, o którym sam chciałbyś czytać, pracuję nad tym. I zapewne będę pracował do końca życia. Ale myślę, że będzie dobrze.

***

Podmuch wiatru uniósł warstwę piasku i rozsypał go nad wydmami. Ghibli odłożył kamień, który niósł, na jego miejsce w ścianie, i spojrzał w niebo. Ciemnoniebieskie i bezchmurne, jak zawsze, gdy popołudnie przechodziło w wieczór. Kilka gwiazd już lśniło nad horyzontem, a w oddali wschodziły księżyce. Wszędzie panował spokój. Nie było nic, czym trzeba by się martwić.

– Czas na przerwę! – zawołał Sześcioszpon z dachu skarbca.

Piaskoskrzydłe wokół Ghibliego przeciągnęły się i odeszły w poszukiwaniu wody. Rekonstrukcja była już niemal ukończona i wszystko, co zniszczył Sęp, jego Szpony Mocy i burza piaskowa Ghibliego, było już prawie naprawione.

Ghibli dostrzegł przy Sześcioszponie królową Cierń, która stała tak, jakby już od dłuższej chwili im się przyglądała. Powiedziała coś do swojego generała, po czym zleciała w dół i wylądowała obok Ghibliego.

– Sześcioszpon twierdzi, że pracujesz bardzo ciężko – powiedziała, podając mu butelkę z wodą.

– Dziękuję, Wasza Wysokość.

– No dobra, wystarczy już tego – rzuciła Cierń. – Twoje talenty ogromnie się marnują przy stawianiu ścian. Kiedy wracasz do szkoły?

– Nie potrzebujesz mnie tu?

– Będzie mnóstwo do zrobienia, kiedy już skończysz naukę – powiedziała stanowczo. – Czyżbyś się przed kimś ukrywał?

Ta uwaga była dla niego zbyt spostrzegawcza.

– Nie! – powiedział szybko.

– Och, to dobrze – rzuciła. – Ponieważ ten ktoś, przed kim wcale się nie ukrywasz, właśnie na ciebie czeka.

– Ona tu jest? – zapytał, rozkładając skrzydła. Królowa Cierń spojrzała na niego z rozbawieniem i zdał sobie sprawę, że właśnie się wydał. – To znaczy… kto? Co? Nie mam pojęcia, o czym mówisz.

– Powiedziałam, żeby poczekała na ciebie w obserwatorium – powiedziała Cierń, wskazując wieżę z otwartą kopułą. – Jeśli zdoła namówić cię na powrót do szkoły, dam jej jakiś medal honoru Piaskoskrzydłych.

Skrzydła Ghibliego drżały tak bardzo, że nie był pewien, czy uda mu się dolecieć do wieży. Kilka razy odetchnął głęboko, po czym polał głowę wodą, by zmyć z niej piach, i otrząsnął się do sucha.

Kiedy wszedł do obserwatorium przez otwór w kopule, Pełnia patrzyła przez teleskop.

– To niesamowite – powiedziała, odwracając się do niego z promiennym uśmiechem. – Widzę kratery na księżycu! Czy są tu jakieś zwoje o astronomii Piaskoskrzydłych? Czy ten pałac ma bibliotekę? Chyba musi mieć, prawda?

– Ma – odparł Ghibli. – Mogę cię tam zabrać, jeśli… jeśli właśnie po to przyleciałaś.

– Nie, nie dlatego tutaj jestem – powiedziała.

Przeszła przez pomieszczenie i nagle znalazła się tuż przed nim, tak jak od wielu tygodni to sobie wyobrażał. Jak brzmiały wszystkie te mądre słowa, które tyle razy powtarzał? Dlaczego nagle wyleciały mu z głowy?

– Ghibli, proszę, wróć do szkoły. – Wzięła jego szpony w swoje. – Tęsknimy za tobą. Ja za tobą tęsknię.

– Pełnio – powiedział, patrząc w podłogę. – Powinnaś mówić to Zimie.

Zamilkła na moment.

– Zimie – powiedziała powoli. – Dlaczego?

Na tę część się przygotował. Nie sprawiało to, że łatwiej to było powiedzieć, ale był zdeterminowany, by spróbować.

– Bo on cię potrzebuje. Wróciłby do szkoły, gdybyś go o to poprosiła. Sprawiasz, że jest lepszym smokiem, a ja… nie wiem, czy potrafi bez ciebie żyć.

Pełnia wpatrywała się w jego oblicze.

– Nie wiem, czy to prawda, Ghibli. Myślę, że nic mu nie będzie, bez względu na to, co się stanie… jest silny i mądry, i dokona w życiu wielkich rzeczy. Ale ja wiem, że potrzebuję właśnie ciebie.

Tego nie było w żadnym z możliwych scenariuszy, które ćwiczył. Z zaskoczeniem spojrzał jej w oczy. Kiedy się uśmiechnęła, jej łuski w kształcie łez zalśniły.

– Chcę być z kimś, kto jest dobry, kto mnie rozśmiesza i mnie słucha. To właśnie ty. Kiedy myślę o mojej przyszłości i o tym, co chcę zrobić ze swoim życiem, myślę o tobie. To właśnie wiem.

Ghibli nie był pewien, czy jego płuca pracują prawidłowo, czy może to jego serce próbuje wyrwać mu się z piersi, by fruwać po pomieszczeniu.

– Ale… – zaczął.

– Nie, nie – przerwała mu i dotknęła szponami jego skroni. – Wiem, że teraz twój mózg jest jak kometa. Przestań myśleć o wszystkich tych problemach, scenariuszach i wyjściach. Po prostu weź głęboki wdech i spójrz na mnie.

Tak zrobił. Jej oczy wejrzały w głąb niego i chociaż gwiezdny ogień chronił jego myśli, wiedział, że zobaczyła go całego. I właśnie tego jakimś cudem chciała.

– Możemy spróbować być razem? – zapytała. – Bez żadnej przepowiedni, zwoju, katastrof, wojny ani niczego równie szalonego? Nie myśl za dużo. Po prostu powiedz: tak.

– Tak – powiedział.

Na jej pysku pojawił się uśmiech promienny niczym słońce.

– Super – powiedziała.

– Super – zgodził się, również z uśmiechem.

Przez długą, pełną milczenia chwilę stali i uśmiechali się, czując się bardzo dziwnie.

– Cóż… – zaczęła w końcu Pełnia. – Wiem, że dopiero co powiedziałam: bez przepowiedni, katastrof i niczego równie szalonego, ale… ostatnio mam coś jakby wizję…

– Och nie – powiedział ze śmiechem. – Kolejne tajemnicze proroctwo?

– Nie do końca – odparła. – Ale jest coś, co muszę sprawdzić. Miałam nadzieję, że polecisz ze mną?

– Wszędzie – powiedział. – Zawsze.

Pożegnali się z królową Cierń, polecieli za zachód, w noc, a przed nastaniem świtu dotarli do wybrzeża. Ghibli nigdy wcześniej nie był tak daleko na zachodzie; nigdy nie widział tej granicy Królestwa Piasku. Nigdy nie myślał o istniejącym tuż przy niej wzburzonym oceanie, chociaż wiedział, że kilka osiedli Piaskoskrzydłych znajduje się przy wodzie. Pełnia jednak nie ruszyła w ich stronę. Zamiast tego skręciła na północ, w kierunku granicy z Królestwem Lodu. Przy niewielkiej jaskini na północ od najdalszej północnej oazy znaleźli to, czego szukała: małą chatkę na plaży z dachem z palmowych liści.

Wylądowali na wilgotnym piasku i Ghibli spojrzał na Pełnię zdezorientowany.

– Kto tutaj mieszka?

– Chyba ktoś, kogo widziałam w moich wizjach – odparła. – Jeśli mam rację, Żółw również ją widział, tylko przez chwilę, w sali tronowej Mrocznego Prześladowcy. Opowiadał mi o tym, ale nie wiedział, czy to, co zobaczył, było prawdziwe. Myślę, że tak jest i że ją tutaj znajdziemy.

Kiedy tylko to powiedziała, drzwi do chatki otworzyły się i w wejściu stanęła Piaskoskrzydła. Była wysoka, o długiej szyi i pełna gracji, z dużymi oczami i trójkątnym wzorem brązowych łusek na skrzydłach. Przyglądała im się ponuro, gdy ruszyli w jej stronę.

– Witaj – powiedziała Pełnia do nieznajomej i skłoniła głowę. – Mam na imię Pełnia, a to jest Ghibli. Wiedziałaś, że przybędziemy?

– Wiedziałam, że ktoś przybędzie – odpowiedziała cicho. – Odgadłam, że to już wkrótce.

– Jak masz na imię? – zapytała Pełnia. – Widziałam cię w swojej wizji, ale nie wiem dlaczego.

– Jestem Jerboa – odpowiedziała Piaskoskrzydła.

Ghibli otworzył szeroko oczy, ale dostrzegł, że smoczyca pokręciła głową.

– Nie ta pierwsza Jerboa. Jestem jej córką – powiedziała.

– Z czasów Mrocznego Prześladowcy? – zapytał.

– Tak. Moja matka rzuciła na mnie zaklęcie, że nic na świecie nigdy mnie nie zniszczy. – Jerboa wzruszyła ramionami. – Bardzo długo czekałam, by osiągnąć mój cel.

– Twój cel? – zapytała Pełnia.

– Tak – odpowiedziała Jerboa i wyciągnęła skrzydło, by zaprosić ich do chatki. – Zdaje się, że pierwszym krokiem będzie przedstawienie was.

– Komu? – zapytał Ghibli, wchodząc do środka. Przesunął się w bok, by zrobić miejsce dla Pełni, a jego oczy przez chwilę przyzwyczajały się do panującego we wnętrzu chatki mroku.

W środku, na łóżku z palmowych liści, leżała ranna smoczyca. Kiedy weszli, usiadła i przyjrzała się im nieufnie.

Wtedy Ghibli dostrzegł kształt jej skrzydeł, jej pysk i kolor łusek, i zdał sobie sprawę, że ta smoczyca nie była żadną hybrydą. Pochodziła z plemienia, którego nigdy wcześniej nie widzieli.

Była czymś całkowicie innym.

– Co…? – wyszeptała Pełnia. – Jak…?

– Wierzę, że to… – powiedziała Jerboa – …jest nasz pierwszy gość z zaginionego kontynentu.