Mariusz Parlicki

Śmichy-chichy

Wiersze satyryczne i humorystyczne, biografioły, fraszki, pętelki, wandaliki, podsłuchańce, słownik polsko-polski

© Mariusz Parlicki, 2021

Najnowsza książka Mariusza Parlickiego to obszerny zbiór twórczości satyrycznej i humorystycznej napisanej wierszem i prozą. Czytelnicy znajdą w niej wiele satyr i humoresek, jak też fraszki, biografioły, wandaliki, pętelki, podsłuchace i słownik polsko-polski.

ISBN 978-83-8273-291-7

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Śmichy-chichy

2. Wiersze satyryczne i humorystyczne

1. Słodka dziewczyna

2. Jesień na całego

3. Krótko

4. Głos w sprawie myślenia

5. Potop i tęcza

6. Młodość i zapylanie

7. Dwa gołębie i miód w gębie

8. Bohema literacka 2.0

9. Problem

10. Z pamiętnika górskiego turysty

11. Prostata i dzieci

12. Sonet o dobrej robocie

13. Sonet energetyzujący

14. Niema Agata

15. Analiza i interpretacja

16. Gdzie tu spocząć?

17. Żaba

18. Święty gość

19. Jego piosnka [I] czyli piosnka polskiego emigranta w Wielkiej Brytanii

20. O zgubnych skutkach dobrych przykładów i wiary w siebie

21. W siódmym niebie

22. Wyznanie życiowego minimalisty

23. Plan

24. Kobieta, czy życie

25. Dytyramb na cześć Latryny

26. Bocian

27. Nie ma tego złego…, czyli o molach i pewnej pannie na i po kwarantannie

28. Vilanella antydietetyczna

29. Dytyramb, który jest na cześć tych, co chcą ciastko mieć i zjeść

30. Buty

31. Gdybym

32. Bajka o Smoku Wawelskim

33. Dobre złego początki

34. Głos w sporze o podanie jelenia na ścianie

35. Zrzędy

36. Jesienny optymizm

37. Ciepło/zimno

38. Z życia jesiennego ekshibicjonisty

39. Przetwory

40. Kiszonki

41. Jesień w domu

42. Krótkie zauroczenie

43. Ballada o pneumatycznym młocie

44. Jak się buduje mity

45. Non omnis moriar

46. Origami

47. Piła

48. Plastikowa wyliczanka

49. Strzelnica

50. Wygódka

3. Biografioły

1. „James Augustine Aloysius Joyce…”

2. „Bernard z Clairvaux…”

3. „Pitagoras …”

4. „Homer …”

5. „Niccolo Machiavelli …”

6. „Gustave Flaubert …”

7. „Ateista zatwardziały — Jean-Paul Sartre…”

8. „Maria Skłodowska-Curie…”

9. „Jean-Jacques Rousseau…”

10. „Hieronymus Carl Friedrich von Münchhausen…”

11. „Donald Trump …”

12. „Anna Polony …”

13. „Henryk Walezy …”

14. „Matsuo Bashō …”

15. „Jan III Sobieski …”

16. „Robert Biedroń …”

17. „Białoszewski Miron …”

18. „Archimedes…”

19. „Vivaldi Antonio Lucio …”

20. „Safona…”

21. „Francesco Petrarca…”

22. „Profesor Sigmund Freud…”

23. „Koń, kiedy słyszy — Juliusz Kossak …”

24. „Edward Gierek …”

25. „Leopold von Sacher-Masoch…”

26. „Markiz de Sade…”

27. „Norris Chuck …”

28. „Michał Rusinek …”

29. „Gerard Depardieu …”

30. „Clint Eastwood …”

31. „Peter Carl Fabergé…”

32. „Marszałek Polski Ferdinand Foch…”

33. „Louis de Funès …”

34. „Charles de Gaulle…”

35. „Poeta Maksim Gorki…”

36. „Gustaw Holoubek…”

37. „Ewa Kopacz …”

38. „Profesor Jan Miodek…”

39. „Magdalena Ogórek …”

40. „Jerzy Waldorff-Preyss herbu Nabram…”

41. „Marcel Proust …”

42. „Impresjonista Renoir…”

43. „Ryszard Terlecki pseudonim Pies…”

44. „Erazm z Rotterdamu …”

45. „Wojciech Wencel …”

46. „Zbigniew Ziobro …”

47. „Noe …”

48. „Martin Luther …”

4. Fraszki

1. Paradoks

2. Z Lenartowicza

3. Wenus z Willendorfu

4. Bezmiar piękna

5. Ksiądz i grzesznik

6. Życie

7. Raj, nie raj

8. Polska kadra

9. Meloman

10. Dziewczyna

11. Kolej rzeczy

12. Do polskich uczniów

13. Kurczak z rożna

14. Wyznanie dziecioroba

15. Cała prawda o kobietach

16. Prawdziwa historia Kapturka i wilka

17. Przepis na dramat

18. Wiersze im piszą się same

19. Najlepiej z dala

20. Bananowy sen

21. Jak pies

22. Słaby zawodnik

23. Obietnica lub przestroga

24. Czuły macho

25. Dobre wytłumaczenie

26. „Żem”

27. A — jak życie

28. Puchacze

29. Dylemat

30. Szczerbata aktorka

31. Kopciuszek

32. Piękna i bestia

33. Kot w butach

34. Takie czasy

35. To nie bajka

36. Owady na kwarantannie

37. Zagadka

38. Zmiana płci

39. Ćma

40. Fraszka urologiczna

41. Golibroda

42. Skromny poeta

43. Rozlewnie win

44. Niezgrani

45. Biblioteka estety

46. Nagrody literackie

47. Wieszcz

48. Wąski horyzont

49. Grzech ekologiczny

50. Cicha narkomanka

51. Dowcipniś

52. Nowy kanon piękna

53. Fraszka antyprzemocowa

54. Kloszard pedant

55. Wydawca

56. Nowe porzekadło

57. Cedzak

58. Za długi

59. Dziady miejskie 2020

60. Działkowiec

61. Ocieplenie klimatu

62. Reakcja łańcuchowa

63. Z wiekiem

64. Dama (nie całą gębą)

65. Jak piorun

66. Słaby Internet w edukacji

67. Megaloman

68. Pyszałek

69. Koniunkturalista

70. Bez ogródek

71. Głupi to zawsze ma szczęście

72. Mumia

73. Niezrozumiały frazeologizm

74. Handel wymienny

75. Z pamiętnika kosmonauty

76. Nauczycielka

77. Ekshumacja

78. Oburzony

79. Stara miłość

80. Potrzeba nowej emotikonki

81. Przed wyborami

82. Każdy lubi inaczej

83. Kazanie arcybiskupa

84. Ulotność istnienia

85. Hobby

86. Statystyka fejsbuka

87. To nie katastrofa

88. Bogate wnętrze

89. Awanturnik

90. Poetka nastawiona na sukces

91. Bitwa nie do wygrania

92. Problemy większe i mniejsze

93. Mądrość dalekowschodnia

94. Nasz epos rycerski

95. Smutna konstatacja

96. Synonim

97. Syzyfowa praca

98. Mit wiecznie żywy

99. Dobre podejście

100. Fraszka do poprawy rymu

101. Obrońca tradycji

102. Współzależność

103. Odyseusz i Penelopa czyli klucz do wierności

104. Odyseusz i cyklop Polifem

105. Orfeusz i Eurydyka

106. Ariadna i Tezeusz

107. Lament materialistki po trzęsieniu ziemi

108. Fatalne zauroczenie

109. Przepis na szczęście we dwoje

110. Równość płci

111. Czytając klasykę

112. Sprzątaczka — włamywaczka

113. Ekspansja

114. Wszystko płynie

115. Romantyk

116. Niezmiennie

117. Z historii protestu polskiego

118. Niestety

119. Przed wyborami

120. Grubaska — desperatka

121. Fraszka niekoniecznie astronomiczna

122. Zabobon

123. Narodowy sport

124. Scheda

125. Znane twarze

126. Za zasługi

127. Wojna pokoleń

128. Bajka

129. Statystyka

130. Postulat

131. Stajnia Augiasza

132. Element wywrotowy

133. Nie całkiem zmarli

134. Miłosierdzie

135. Wiedza rudymentarna

136. Duszna nostalgia

137. Pragnienie Innuity

138. Prawie ideał piękna

139. Prestiżowa nagroda

140. Poza środowiskiem

141. Afrodyzjaki

142. Chory układ

143. Ciągoty

144. Fizyczka z zamiłowania

145. Fraszka o kimś pracowitym, zarozumiałym lub w złym humorze, choć niekoniecznie

146. Gdyby kózka…

147. Gej altruista

148. Geniusz

149. Jak Noe

150. Każdy orze, jak może

151. Kontrastowo

152. Lament niedobrej rozwódki

153. Matematyk — ekshibicjonista

154. Matura z matematyki

155. Memento dla posłów

156. Metamorfoza

157. Miłość

158. Molestowanie, czy brednia?

159. Nauczycielka z powołania

160. Niebywałe zdarzenia

161. Niedobory

162. Niedoszła

163. Niedoszła tancerka

164. Niehojnie obdarzony

165. Niezapomniany

166. Odchylona

167. O pewnej matematyczce

168. Panna nie do wzięcia

169. Papla

170. Perfect — Autobiografia

171. Pewne lobby

172. Po dziele stworzenia

173. Poeta klasycystyczny

174. Poeta wyklęty

175. Polityczny geniusz przed wyborami

176. Polityk

177. Posłanka

178. Post

179. Pozory mylą

180. Pretekst zawsze się znajdzie

181. Przedsiębiorcza

182. Przywiązanie

183. Rąbek tajemnicy

184. Refleksja chemika o kobietach

185. Skąd się wzięli policjanci

186. Smoleńskie wspomnienie

187. Sprawiedliwość po watykańsku

188. Ułuda

189. Wolność „tfurcza”

190. Wódolecznictwo

191. Zmiany legislacyjne

192. Zastrzyk

193. Zawsze młoda

194. Z Tuwima

5. Pętelki

1. Chińczyk

2. Jaskółka

3. Syzyf

4. Emeryt

5. Zajęcze amory

6. Bolero Ravela

7. Perpetuum mobile

8. Wahadło Foucault’a

6. Wandaliki

1. „Wanda leży. Gdyby wstała…”

2. „Wanda leży, jak należy…”

3. „Wanda w naszej ziemi chciała…”

4. „Wanda leży w naszej ziemi…”

5. „Wanda leży, a dokoła…”

6. „Wanda leży nieopodal…”

7. „Wanda leży i nie dycha…”

8. „Wanda leży pod tym kopcem…”

9. „Wanda leży, a ten Niemiec…”

10. „Wanda leży w Wisły mule…”

11. „Wanda leży na dnie Wisły…”

12. „Wanda leży w naszej ziemi …”

13. „Wanda leży gdzie ta brzózka…”

14. „Wanda leży. Macierewicz…”

15. „Wanda leży w jednym z grobów…”

16. „Wanda leży pogryziona…”

17. „Wanda leży w naszej ziemi…”

18. „Wanda leży zamiast z Niemcem…”

19. „Wanda leży. Jej amanci…”

20. „Wanda leży pod Berlinem…”

21. „Wanda do Wisły skoczyła…”

22. „Skacze Wanda — bo jest krewka…”

23. „Ginie Wanda w paszczy smoka…”

7. Podsłuchańce

1. Garaż

2. Na krakowskich Plantach

3. Dialog synowej z teściową

4. Zmysłowy pacjent

5. Pierwsza komunia

6. Spécialité de la maison

7. Słodycze

8. Ból

9. Myślę, więc…

10. Plany na przyszłość

11. Życie studenckie

12. Kiper i ekspedientka

13. W kolejce do telefonu

14. Dworcowa poczekalnia

15. Sfinks

16. Współczucie i zrozumienie

17. Trzeba się dzielić

8. Słownik polsko-polski

1. A

1. Ampułka

2. Ambitny

3. Antykwariat

4. Ariadna

2. B

1. Beton

2. Bułgar

3. C

1. Cyklista

4. D

1. Degeneracja

2. Deklinacja

3. Dogmat

4. Dyktafon

5. F

1. Falsyfikacja

2. Formalina

3. Fujarka

6. G

1. Gilotynki

2. Genitalia

3. Golas

4. Grafik

5. Grzechotka

7. H

1. Halabarda

8. I

1. Interwał

9. J

1. Jelita

10. K

1. Kapłan

2. Katarynki

3. Katastrofa

4. Kiełbaska

5. Klinika

6. Klopsik

7. Kompost

8. Kontrakt

9. Kopciuszek

10. Kotara

11. Kulomiot

12. Kulturystyka

11. L

1. Lampart

2. Landrynek

3. Lowelas

12. M

1. Małżowina

2. Marzyć

3. Maskotki

4. Masyw

5. Maszynki

6. Matriarchat

7. Minarety

8. Mordy

13. N

1. Nalewka

2. Nastolatka

14. O

1. Ojczysty

15. P

1. Panna

2. Parafina

3. Paranormalna

4. Parowiec

5. Parowóz

6. Partytura

7. Picie

8. Pieprzniczka

9. Pitbull

10. Patrol

11. Patron

12. Poeta

13. Potylica

14. Powódka

15. Profan

16. Profeta

17. Przekupki

16. R

1. Resory

2. Romansidła

3. Rozwódka

4. Rydzyk

5. Rynsztok

17. S

1. Seksagonalny

2. Spuścizna

3. Stara ikona

4. Starorzecze

5. Stratosfera

6. Szalupa

18. T

1. Tapicerka

2. Turbina

19. U

1. Ubożenie

20. Z

1. Zagorzała

2. Zawiniony

3. Złotoryja

4. Zwinka

9. Nota o autorze

Wiersze satyryczne i humorystyczne

Słodka dziewczyna

Lubiła jadać na śniadanie

poziomki — skąpane w śmietanie,

torcik bezowy, pączka z różą

i bajaderkę — niezbyt dużą.

Drugie śniadanie mało tłuste —

ptyś z kremem przegryzany chrustem.

Na obiad — tarta z ananasem

i tiramisu, bo ma klasę.

Na podwieczorek — magdalenki,

naleśnik z dżemem, ale cienki,

a na kolację — lody z pudła,

by przez noc zbytnio nie wychudła.

Tak nabawiła się cukrzycy

i zmarła. Teraz w cukiernicy

jej prochy stoją. Plotka chodzi,

że mąż herbatę nimi słodzi.

Jesień na całego

Sypią się ziarna słonecznikom,

jabłoniom jabłka, śliwom śliwki,

włosy zsiwiałym emerytom,

a w zagajnikach — stare dziwki.

Z gęsi się sypie puch i pierze,

z kasztana kasztan, żołądź z dębu,

łańcuch rozsypał się w rowerze,

więc posypało się pięć zębów.

I posypało się też zdrowie,

więc smutny jestem jak na stypie,

z drzew gęsto sypie się listowie,

bo wszystko się jesienią sypie.

Krótko

Krótkie spódnice, znajomości,

drinki o małej pojemności,

krótkie wakacje, krótka praca,

bo długa nam się nie opłaca,

krótkie, romanse, krótkie gadki

i gatki takie, że pośladki

widać, lecz tylko krótką chwilę,

bo tyłek nie chce też być w tyle,

wiersz krótki, bo ten długi nuży,

jak krótkie życie, co się dłuży.

Głos w sprawie myślenia

Mówią — myślenia nie boli,

a więc myślę,

myślę do woli,

o tym,

a też i o owym

i coraz silniejszy ból głowy

odczuwam,

a myśli się mnożą,

włosy na głowie się srożą,

a serce wali jak młot,

zimny oblewa mnie pot

i coś od środka mnie skręca.

Ból głowy mej wzmaga ból serca,

a ja w tej bólu godzinie

wciąż myślę, że pewnie ból minie.

Nie minął,

ciągle się wzmaga.

Myślenie nie boli?

To blaga!

Kto mówi — myślenie nie boli,

nie myśli,

a tylko pierdoli.

Potop i tęcza

Przez okno patrzę — okolica

mym oczom w deszczu się rozmywa,

strumienie płyną po ulicach,

płyną, a wody wciąż przybywa.

Jak Noe chcę budować arkę,

ale w piwnicy mam narzędzia,

piwnica zaś zalana całkiem,

więc z mojej arki nic nie będzie.

Po kilku dniach na niebie tęcza,

jak grzyb po deszczu nam wyrosła

i wtedy usłyszałem księdza,

co stwierdził, że to kara boska.

— A potop? — grzecznie zapytałem.

On oczy swoje wzniósł ku chmurom

i stwierdził to, co przypuszczałem,

że potop w zgodzie jest z naturą.

Młodość i zapylanie

Róża jeszcze nieduża,

a młodości w niej burza,

więc się rzuca do słońca co chwila.

Dąsy ma, robi fochy,

gniew nią targa i szlochy,

bo ją pewien bąk nie zapyla.

Ma na listkach wypryski,

ale nie przez opryski,

bo to jest zwykły trądzik młodzieńczy.

Bąk tymczasem na stronie

dwie zapylił piwonie

i do trzeciej szelmowsko się wdzięczy.

Morał — nie każdy owad

leci na róży powab,

choć powabu ma róża najwięcej.

Bąk nie wszystko zapyla,

choć zapyla co chwila,

ale co, to dyktuje mu serce.

Dwa gołębie i miód w gębie

Na ławce w parku przysiadł gołąb,

a do gołębia dosiadł drugi

i bardzo było im wesoło,

od czystej wody, tej ze strugi.

Skrzydłami coś pokazywały,

gruchały głośniej, szczerząc dzioby,

z niedowierzania oniemiały,,

to widząc, starsze dwie osoby.

Aż jeden gołąb spadł pod ławkę,

a chwilę potem zleciał drugi

na szczęście na zieloną trawkę,

legły i złapał je sen długi.

Troskliwe dwie wiewiórki młode,

sprawdziły czy gołębie żyją,

a potem im ze strugi wodę

przyniosły, licząc, że wypiją.

Gołębie widząc wodę wrzasku

tyle zrobiły, co i krzyku,

a potem deklarację miastu

złożyły, że są na odwyku.

Zmartwione ową deklaracją

były te dwie wiewiórki rude,

bowiem gołębie przed kolacją

piły, miast czystej wodę, wódę.

Bohema literacka 2.0

W realu dziś bohemy nie ma,

dziś na fejsbuku jest bohema

i swój manifest prosto streszcza —

jeden drugiego niech dopieszcza.

No i dopieszcza się. W zachwytach

wzajemnych ciągle się rozpływa,

choć nikt prócz niej jej dzieł nie czyta.

No cóż, to minie, tak to bywa.

Bohemie czas radośnie płynie,

jeden drugiego dzieła chwali.

Nadzieją na to, że to minie

jest system. Może się wywali.

Problem

Jeżeli marzy ci się świat

lepszy od tego, który znasz,

to problem masz.

Jeżeli marzy ci się, że

nagrodzą cię Oscarem, Noblem,

to masz problem.

A jeśli marzysz o tym, że

jeść będziesz suchy chleb bez dżemu,

nie masz problemu

Z pamiętnika górskiego turysty

To było tak:

szedłem przez szlak,

wtem widzę znak,

to dobry znak,

bo wskazał wszak

na sklep, a jak,

więc lecę tak,

jak w gniazdo ptak,

do sklepu, a tam piwa brak.

— No jak to tak?

— No tak!, więc — fuck! —

krzyknąłem, bo mnie trafił szlag

i choć na piwo miałem smak,

wróciłem znowu na swój szlak.

Prostata i dzieci

Kropla za kroplą, kap, kap, spada,

a ja o rwącej rzece marzę,

gdy stoję wciąż przy pisuarze

i mam na plecach wzrok sąsiada.

Kropla za kroplą, kap, kap, leci,

a raczej na dół sunie z wolna,

a za plecami młodzież szkolna

głupio się cieszy, jak to dzieci.

Dziecięce lata szybko płyną,

młodzieńcze jeszcze szybciej lecą,

więc to co wczoraj było hecą,

dzisiaj problemów jest przyczyną,

Więc póki co, cieszcie się dzieci,

bo fajnie, że wam dobrze leci.

Sonet o dobrej robocie

Kebab na ruszcie się obraca,

na tackę tłuszcz powoli kapie,

a nieopodal w bramie gapie

myślą, czy praca się opłaca.

Po kebab stoi ludzi rządek

a gapie w bramie stoją dalej

i kłócą się, aż któryś — nalej! —

krzyknął — bo musi być porządek.

Kebab się skończył. Zamknął Turek

na cztery spusty biznes cały,

a gapie w bramie tak, jak stały,

stoją, a obok flaszek sznurek.

Jakież to szczęście, że są tacy,

co debatują wciąż o pracy!

Sonet energetyzujący

Poeci, wiersze — dzieci z zabawkami w rękach

błąkają się jak gwiazdy w bezkresnym wszechświecie,

po fejsbukach, youtubach i po całym necie.

Być poetą tułaczka to i ciągła męka.

Ten polubił, ten zganił, ten przeszedł bez słowa,

ktoś zostawił serce, ktoś skrzywioną minę.

Jeśli prądu zabraknie to całkiem przeminę,

myśli trapiona lękiem pełna wierszy głowa.

Zacznij wiersze w kamieniu ryć, by zanik prądu

nie wyrzucił do kosza twych strof wiekopomnych,

apel ten do poetów — rycerzy niezłomnych

kieruję, a o kamień apel ślę do rządu,

bo jeśli dostaw prądu system się wywróci

niech przynajmniej ktoś kamień w stronę wieszczów rzuci.

Niema Agata

W pałacu, który oddziela krata

od społeczeństwa, żyje Agata.

Żyje, choć myśli, że jej tam nie ma

ogromnie wielu, bowiem jest niema

i nawet gdy ją pismak przyciśnie —

nawet nie piśnie.

Śniadanie, obiad oraz kolacje

zjada bez słowa, a i kreacje,

kiedy odziewa nie mówi nic,

więc fonię może wyciszyć widz,

bo choćby miał ją wnet pożreć rekin

nie piśnie słowa — manekin.

Mąż, że jest twardy, mówi bez przerwy,

zadziera bródkę, a ją choć nerwy

łapią, to nawet słowa nie szepnie,

tylko się skrzywi, lekko go klepnie

lub nagle zmierzy spojrzeniem wilczym

i jak milczała, tak milczy.

Analiza i interpretacja

Szła dzieweczka

do laseczka,

słoma w butach,

w głowie sieczka,

poszła na bok

z myśliweczkiem

i stąd mamy tę piosneczkę

o domu, którego szukać

trzeba, żeby móc popukać,

tak bez chleba

i bez masła,

bo dziewczyna tym się spasła.

Gdzie tu spocząć?

Jedni chcą leżeć na Wawelu,

inni na Rakowicach,

a mnie pociąga od lat wielu

piękniejsza okolica.

Nie, nie chcę leżeć na Powązkach

dostojnie, w garniturku,

chcę na dziewczynie tej w podwiązkach,

na jej łonowym wzgórku.

Żaba

Pewna żaba była słaba,

więc przychodzi do doktora…

Doktor zrobił z niej kebaba

i dziś martwa jest, nie chora,

więc gdy słabość ci się zdarzy,

omijaj lepiej lekarzy,,

walnij setkę, zapal fajkę

i przeczytaj moją bajke.

Po tym słabość mija zwykle,

a jak nie, to bardzo przykre.

Święty gość

W Krakowie umarł pewien gość,

w mojej opinii człowiek święty,

bo nie klął jak szewc, lecz „psia kość”

krzyczał, gdy płacił alimenty.

Cichutko na mej klatce spał

i o porządnych śnił kobietach,

gdy mały łyk brzozówki brał

i chleba krztynę, jak asceta.

Czasami do kościoła szedł,

w ostatniej ławce się rozsadzał

i nabożeństwa mącił bieg,

gdy dziwną mową z niebem gadał.

Brodę miał długą niczym mnich

i reklamówki cztery z Lidla,

a w reklamówkach czterech tych

napitek miał dla siebie i dla

kompanów, którzy o nim „mistrz”

mówili i chwiejącym krokiem

szli, gdzie ich powiódł ów mistrz, gdyż

on miał szacunek pod mym blokiem.

Lubiły go sąsiadki te,

które bezdomne karmią koty,

bo czasem dał im puszki dwie,

których już nie miał jeść ochoty.

Gdy odszedł wielki stał się cud,

przez tydzień nikt się tu nie upił.

To tylko święty sprawić mógł,

a kto nie wierzy, ten jest głupi.

Jego piosnka [I]
czyli piosnka polskiego emigranta w Wielkiej Brytanii

Do kraju tego,

gdzie i ksiądz, i żołnierz

do gardła leje,

a nie za kołnierz,

do tego kraju,

gdzie w puszczy za drzewa

krew się przelewa,

do tego kraju,

gdzie tym, którym mało,

już się przelało,

a tym, u których dobrze się dzieje,

rząd coś doleje,

do tego kraju,

co dziś jak pochodnia

płonie, bo leją oliwę do ognia,

do tego kraju

wrócić mam nadzieję,

bo tu wciąż leje.

O zgubnych skutkach dobrych przykładów i wiary w siebie

— Naśladuj od siebie lepszych —

słyszał dzieciak młody,

nie umiejąc pływać, wpieprzył

się zatem do wody.

— Uwierz w siebie, a dasz radę,

wiara czyni cuda!

Choć miał usta sinoblade,

wierzył, że się uda,

lecz utonął, gdy po wodzie

chciał przejść, jak po glebie.

Nie przesadzaj, choć jest w modzie

mocno wierzyć w siebie

i choć pewien Nazarejczyk

tak chodzić dał radę,

to zastanów dobrze się, czy

też masz pójść tym śladem.

W siódmym niebie

Podobno gdzieś tam w siódmym z nieb

monopolowy mają sklep,

w którym istoty już niebieskie

kupować mogą wciąż na kreskę.

Pod sklepem można wszystko spożyć.

Ach tego nieba chciałbym dożyć,

czy raczej domrzeć, bo tu pech —

w monopolowym nie ma krech,

więc strasznie trzeba tężyć główkę,

żeby się napić za gotówkę,

a u mnie wciąż, choć z forsą krucho,

w gardle jest sucho, sucho, sucho.

Wyznanie życiowego minimalisty

Wino, nie musi być czerwone

i ciepłe morze, choć też zimne,

pistacje lekko osolone,

dziewczyny śmiałe, bądź niewinne,

książki, nie muszą być na topie,

przyjaciół garstka lub choć jeden,

papieros, jak nie, to konopie

i mogę klepać starą biedę.

Plan

Gdy wszystko idzie zgodnie z planem,

który układasz i wdrażasz mozolnie,

jedno jest pewne, jak w pacierzu amen,

że coś pierdolnie.

Choć zbierzesz w kupę to, co pozostało,

by konsekwentnym być danemu słowu,

że zrobisz wszystko, co być w planie miało,

pierdolnie znowu.

Przez to jest życie człowieka ciekawsze,

choć by nie płakać, trzeba setę golnąć

i w każdym planie przewidzieć — coś zawsze

musi pierdolnąć.

Kobieta, czy życie

To nadzwyczajny dylemat,

przed którym staje poeta —

co jest piękniejsze z dwóch zjawisk —

życie, czy może kobieta?.

Dylemat dla Salomona,

wart jednak prawdy odkrycia.

Chce się powiedzieć — kobieta,

lecz czymże kobieta bez życia?

To fakt, więc jednak życie,

ale znów spójrzmy, niestety

życie niewiele też warte,

gdy wiedziesz je bez kobiety.

Tak więc nie sposób nic wybrać,

dowiodłem tej prawdy niezbicie,

bo najpiękniejsze są razem —

i kobieta, i życie!

Dytyramb na cześć Latryny

Zeusy, Dionizosy, czy też Apolliny —

bóstwa te nic niewarte,

gdy nie ma Latryny,

albo też, gdy Latryna

od środka

na skobel

zamknięta,

a ja biedak już wiem co wnet zrobię,

lecz nie wiem gdzie,

bo wokół tylko ta jedyna,

tak wielce upragniona przeze mnie —

Latryna.

Na cześć Latryny skaczę

(tak z nogi na nogę),

w drewniane drzwi kołaczę,

krzycząc, że nie mogę,

po pomoc olimpijskie bogi wołam święte,

tymczasem z wnętrza słyszę

okrutne — Zajęte!

Czekam.

Nareszcie wolna!

No cóż, poniewczasie,

a ja wiem,

że zbyt długo żyć bez niej nie da się.

Bocian

Gdzie się dróżka z zachodu na wschód

z dróżką północ — południe przecina,

skromne życie z rodziną swą wiódł

pewien bocian na czubku komina.

Gniazdo swoje przed laty tam wzniósł,

bo z komina od lat nie dymiło,

właścicieli los zabrał stąd już

dawno temu, więc dobrze mu było.

Z żoną dzieci wychował tu moc,

bo dokoła mokradeł jest mrowie,

więc co w dzioby im włożyć co noc

nie roztrząsał w niewielkiej swej głowie.

Aż tu roku pewnego, psia mać,

za tak podłą, jak podły los cenę,

domek ten trzeba było sprzedać

i dziś stoi tu willa z basenem.

No a bocian? Nieborak tu już

nie zagląda, bo miejsce jest szpetne,

a w dodatku nikt nie chce go tu,

gdzie małżeństwo osiadło bezdzietne.

Nie ma tego złego…, czyli o molach i pewnej pannie
na i po kwarantannie

Zalęgły się w szafach pewnej pannie

mole, bo panna na kwarantannie

była, a to szczęśliwy traf

dla moli był, bo panna z szaf

nie wyciągała żadnych kiec,

chodząc sauté, tak można rzec,

a że ta panna celebrytką

była, więc z każdą zżartą nitką

czuł się zwyczajny dotąd mól,

jak mega gwiazda, życia król.

Po dwóch tygodniach kwarantanny,

aż się roiło w szafach panny

od tłustych moli. Mole te

można przyrządzić więc sauté,,

no a pocięte kiecki, bluzki

sprawdzą się, by odcedzić kluski,

bo jak wiadomo teraz w cenie,

bardziej niż ciuchy, jest jedzenie.

Vilanella antydietetyczna

Nie męcz skarbie się ostrą głodówką,

nie jedz tylko jarmużu, a zwłaszcza

nie popijaj mizerii kranówką.

Wiem, nadwaga ci szkodzi na zdrówko,

lecz choć problem z dopięciem masz płaszcza,

nie męcz skarbie się ostrą głodówką.

Płatki z mlekiem przegryzaj parówką,

lecz choć to twe krągłości wypłaszcza,

nie popijaj mizerii kranówką.

Choć ci przykro, gdy nazwie cię krówką

ten, co sam cię jak krowę ugaszcza,

nie męcz skarbie się ostrą głodówką.

Kilogramów nie przejmuj się stówką,

a choć zrzut ich to bardzo upraszcza,

nie popijaj mizerii kranówką.

Nic to, że twa relacja z lodówką

plany diety wciąż zaprzepaszcza.

Nie męcz skarbie się ostrą głodówką,

nie popijaj mizerii kranówką.

Dytyramb, który jest na cześć tych, co chcą ciastko mieć i zjeść

Dytyramb piszę dziś na cześć

tych, co chcą ciastko mieć

i zjeść,

bo oni ból wyboru znają:

mają — nie jedząc,

jedząc — nie mają,

a trudno ten stan rzeczy znieść,

wszak chciałoby się mieć

i zjeść,

choć jednocześnie każdy wie,

że albo ma się,

albo je.

Każdy też inną prawdę zna,

że je się tylko, gdy się ma,

a gdy się nie ma?,

niesie wieść,

nie je się,

bo nic nie ma jeść.

W marzeniach tylko można chcieć

zjeść ciastko

i to ciastko mieć,

więc wam, co chcecie mieć

i zjeść,

dytyramb piszę dziś na cześć!

Buty

Buty w historii ludzkości,

buty w historii narodu

znaczenie mają, bo ludzie

w butach, nogami do przodu

odchodzą,

a potem w butach

drałują sobie do nieba,

a więc o butach,

jak ludziach —

pamiętać trzeba.

A jeśli zmarły nie miał butów?

To mniejsza czeka go pokuta,

bo nieobutych nie przystoi traktować z buta,

poza tym o tych nieobutych,

jak o tych, którzy mają buty,

mówimy w śmierci minutach —

umarli w butach,

więc

tak jak rzeczy ostateczne,

buty — odwieczne są

i wieczne.

Gdybym

Gdybym się w nabzdyczonej pannie

rozkochać miał aż do obłędu,

to wolałbym na kwarantannie

rok siedzieć, by się ustrzec błędu.

A gdybym jednak miał z tą panną

swój żywot wieść przez długie lata,

to lepiej by mnie piorun walnął

lub jakiś cyklon zmiótł ze świata.

Byłoby gorzej z nią mieć dziecię,

gdym sobie z nią, nie jej dogodził.

Jeśli byłoby tak, to przecież

lepiej, bym wcale się nie rodził.

Bajka o Smoku Wawelskim

Wawelski Smok z pieczary swej

wyruszył w stronę Rynku,

liczył, że zje dziewice dwie,

albo i trzy, w Wierzynku.

Za stołem usiadł, łapę wzniósł,

przybiegł i w pas się kłania

kelner, lecz szczerze wyznał mu,

że nie ma z dziewic dania.

Rozczarowany wyszedł Smok,

łapą po łbie się skubie,

popatrzył w stronę Grodzkiej, w bok,

gdzie dziewcząt moc w night clubie.

Otworzył drzwi i dziarsko wszedł,

zapytał o dziewice,

przez to jedynki stracił dwie

i trafił na ulicę.

Nie było dziewic w KFC,

nie było ich w kebabie,

więc biedny Smok zawiesił wzrok

na niedziewiczej babie.

To Smoka był fatalny błąd,

bo baba ta upadła,

ale nim się zdarzyło to

biednego Smoka zjadła.

Dobre złego początki

To stało się na plaży z samego rana,

bez parawanu byłaś, nieubrana,

jedynie ręcznik skrywał twoje wdzięki,

wtem wiatr się silny zerwał…,i porwał ręcznik.

Do morza za nim wbiegłaś, nieroztropnie,

a Bałtyk przecież zimny jest okropnie,

więc chociaż fakultety skończyłaś dwa,

to z ust ci się wyrwało: — Oj, ożeż „ka”.

A brzmiało tak rozkosznie, jak ojejku,

jak słońce się świeciłaś po olejku,

olejek wraz z ręcznikiem popłynął w dal,

gdy uderzyła w ciebie już pierwsza z fal.

A po niej było jeszcze innych wiele,

więc się zrobiłaś sina jak topielec

i tak by twój się skończył życia bieg,

żebym cię nie wyciągnął znów na ten brzeg.

Od tego czasu razem już lat szesnaście

jeździmy na tę plażę, no i właśnie,

aż wstyd się głośno przyznać, przykra sprawa,

lecz teraz bym cię z morza już nie wyławiał.

Już morał tej piosenki, taki banalny,

że nie istnieje związek idealny

i nie wiem ciągle jaka to przyczyna,

że to co źle się kończy, się dobrze zaczyna?.

Głos w sporze o podanie
jelenia na ścianie

Można wyważać drzwi już otwarte,

nogami w górę obracać kota,

lecz się sklejają biblie podarte.

Piękno to jest prostota.

Strofy zawiłe, myśli pokrętne,

papier pokorny, nie jęknie,

lecz nic nie zmieni tego, że siłę

ma to co proste, bo piękne.

Można się rzucić w objęcia elit,

czerpać moc z wyjątkowości,

lecz więcej piękna będziecie mieli,

gdy zobaczycie świat prościej.

I choć niektórym zajedzie kiczem

to, o czym piszę, to wszystko

nie zmieni prawdy — jelenia życiem

nie salon jest, lecz rykowisko.

Może dlatego nie kupię sobie

i nie zawieszę na ścianie,

dzieła, na którym jeleń w salonie

człowieka je na śniadanie.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.