Lynne Graham

Ślub w samą porę

Tłumaczenie:

Kamil Maksymiuk

ROZDZIAŁ PIERWSZY

– Rzeczywiście, testament pana ojca jest bardzo niesprawiedliwy – powiedział Stevos Vannou, prawnik Acherona Dimitrakosa, spoglądając na swojego szefa, wysokiego, śniadego i ponurego jak chmura gradowa mężczyznę stojącego pod oknem.

Acheron – lub, dla osób z bliższego otoczenia, po prostu Ash – grecki miliarder, założyciel znanej na całym świecie firmy DT Industries, od paru długich chwil milczał. Z reguły sprawował nad sobą całkowitą kontrolę, ale teraz istniało ryzyko, że jeśli otworzy mocno zaciśnięte usta, posypią się z nich najcięższe przekleństwa, jakie znał. Nie miał pojęcia, że jego ojciec, Angelos, wywinie mu taki numer. Warunek testamentu był jednoznaczny: jeśli Acheron w ciągu dwunastu miesięcy się nie ożeni, połowę firmy przejmie macocha oraz jej dzieci, a oni i bez tego wzbogacą się na śmierci ojczyma. To niedorzeczne żądanie kłóciło się ze wszystkimi zasadami, które – jak całe życie myślał Ash – wyznawał jego ojciec. Cóż, to tylko dowodzi, że nikomu nie można ufać. Nawet swoim najbliższym, którzy mogą w najmniej spodziewanym momencie wbić ci nóż w plecy.

– DT Industries to moja firma.

– Ale niestety nie na papierze – westchnął Stevos. – Ojciec nigdy oficjalnie nie przekazał panu swoich udziałów. Aczkolwiek nie ulega wątpliwości, że to pan zbudował tę firmę. To pan jest autorem wszystkich jej imponujących sukcesów…

– Wiem, wiem.

Słowa prawnika nie poprawiły mu humoru. Znowu pogrążył się w milczeniu. Stojąc pod oknem swojego przestronnego gabinetu, omiatał chmurnym spojrzeniem panoramę londyńskiego City. Wreszcie się odezwał:

– Próby podważenia testamentu nie miałyby sensu. Długa sprawa sądowa poważnie zaszkodziłaby wizerunkowi firmy i uniemożliwiła jej prawidłowe funkcjonowanie.

– Obawiam się, że ma pan rację. Dlatego uważam, że w zaistniałej sytuacji znalezienie żony stanowiłoby mniejsze zło – zasugerował prawnik. – Nie muszę dodawać, że wówczas wszystko wróciłoby do normy.

– Mój ojciec dobrze wiedział, że nie mam zamiaru się żenić. I właśnie dlatego to zrobił – powiedział, zaciskając szczęki. Nie mógł jednak dłużej panować nad swoim gniewem. – Nie chcę żony. Nie chcę dzieci. Nie chcę niczego, co zakłóciłoby, do cholery, moje życie!

Stevos Vannou nigdy nie widział Acherona Dimitrakosa w takim stanie. Z reguły prezes DT Industries był człowiekiem zimnym jak lód. A niekiedy jeszcze zimniejszym, jeśli wierzyć opowieściom jego byłych kochanek, które tak chętnie drukowały brukowce. Grecki potentat słynął ze swojej wręcz nieludzkiej rezerwy, a także braku sentymentów i skrupułów. Gdy pewnego razu w trakcie zebrania zarządu jedna z jego asystentek nagle zaczęła rodzić, Acheron podobno kazał jej zaczekać i wytrwać do końca spotkania.

– Proszę wybaczyć, jeśli moje słowa zahaczają o zbyt intymną sferę, ale podejrzewam, że ustawiłaby się do pana długa kolejka kobiet marzących o zostaniu pana żoną. – Nawet żona Stevosa zaczynała się rumienić za każdym razem, gdy widziała w gazecie zdjęcie jego pracodawcy. – Jedynym problemem byłoby wybranie odpowiedniej kandydatki spośród tłumu chętnych.

Słowa prawnika wydały mu się tak oczywiste, że nie warto było ich nawet komentować. Miał świadomość, że mógłby znaleźć żonę z taką łatwością, z jaką znajdował kobiety, które chciały się z nim przespać. Wiedział, dlaczego tak się dzieje. Magnesem była jego fortuna. Pomijając ogromne pieniądze na bankowym koncie, posiadał kilka prywatnych odrzutowców i parę domów rozsianych po całej kuli ziemskiej. Lekką ręką wydawał pieniądze na swoje romanse – kolacje, podróże, kosztowne prezenty – lecz gdy tylko w oczach kobiety zaczynał dostrzegać przede wszystkim migoczące znaczki dolarów, a nie pożądanie czy sympatię, brutalnie kończył znajomość, nawet jeśli aktualna kochanka była obdarzona wspaniałym ciałem i doskonale sprawowała się w łóżku. Potrzebował seksu jak tlenu, ale pazerność była dla niego czymś wyjątkowo odpychającym.

Acheron dobrze wiedział, co miał w głowie jego ojciec, dyktując swoją ostatnią wolę. Chciał skłonić go do ślubu z kobietą, która dla Asha była ostatnią osobą na ziemi, z jaką chciałby się związać. Pół roku temu właśnie z tego powodu miała miejsce piekielna awantura między nimi dwoma. Od tamtej pory nie odwiedzał ojca. Próbował rozmawiać o tej sprawie ze swoją macochą, ale pozostawała głucha na jego racjonalne argumenty. Ojciec uczepił się myśli, że to właśnie Kasma – dziewczyna, którą wychował od dziecka – byłaby idealną wybranką dla jego syna.

– Jest jeszcze inne wyjście – odezwał się prawnik. – Być może mógłby pan zignorować testament i zwyczajnie wykupić udziały macochy.

Acheron spojrzał na niego jak na człowieka, który postradał rozum.

– Nie będę płacił za coś, co do mnie należy! Dziękuję za czas, który mi poświęciłeś – dorzucił chłodno.

Stevos skinął głową i wstał z krzesła, wiedząc, że natychmiast musi zaprząc do roboty ekipę, by błyskawicznie wymyślić jakieś rozwiązanie.

– Może pan być pewien, że nad tą sprawą będą pracowały najbystrzejsze umysły w całej firmie – zapewnił go przed opuszczeniem gabinetu.

Ash machnął ręką. Nie liczył na żaden cudowny plan ratunkowy. Zapewne ojciec przed śmiercią zasięgnął rady u najlepszych specjalistów, którzy tak skonstruowali testament, żeby nie dało się w żaden sposób obejść tej przeklętej klauzuli.

– Żona… – Niemal splunął z obrzydzeniem, jakby to słowo było wulgarnym przekleństwem.

Od dziecka wiedział, że nigdy nie będzie miał ani żony, ani potomstwa. W jego DNA po prostu brakowało genu odpowiedzialnego za te pragnienia. Poza tym nie chciał nikomu przekazywać ciemności, którą w sobie nosił. Istniały też przyczyny bardziej prozaicznej natury. Po prostu nie lubił dzieci. Co prawda na szczęście miał z nimi bardzo mało kontaktu, ale zawsze kojarzyły mu się z hałasem, bałaganem i kłopotami. Dlaczego ktokolwiek o zdrowych zmysłach miałby chcieć „pociechy”, którą trzeba się opiekować dwadzieścia cztery godziny na dobę? Podobnie z małżeństwem: dlaczego jakikolwiek zdrowy mężczyzna miałby chcieć tylko jednej, ciągle tej samej kobiety w swoim życiu – i w swoim łóżku? Prawie zadrżał na myśl o tak surowym ograniczeniu swobody seksualnej.

Musiał działać szybko, zanim informacje o tym niedorzecznym testamencie zaczną krążyć w kręgach biznesowych i uderzą w firmę, która była całym jego życiem.

– Nikt nie może się zobaczyć z panem Dimitrakosem bez uprzedniego umówienia się z nim na spotkanie – wyrecytowała chłodnym głosem młoda recepcjonistka. Ostrzejszym tonem dodała: – Jeśli pani nie wyjdzie, będę zmuszona zawołać ochronę.

Tabby zignorowała jej groźbę i znowu zajęła miejsce na pluszowej sofie. Na przeciwko niej siedział starszy mężczyzna, studiując dokumenty, które wyjął z wielkiej skórzanej teczki, i rozmawiając z kimś przez komórkę w języku, którego nie znała. Drżącą dłonią potarła zmęczoną twarz. Wiedziała, że wygląda okropnie, w tym luksusowym miejscu pewnie sprawia wrażenie bezdomnej, ale od jakiegoś czasu bardzo mało spała. Nie miała żadnych eleganckich ubrań ani pieniędzy, żeby je kupić. Przede wszystkim jednak była zdesperowana. Tylko bowiem desperacja była w stanie ściągnąć ją do siedziby DT Industries, żeby walczyć o spotkanie z draniem, który nie chciał wziąć na siebie odpowiedzialności za dziecko, które kochała całym sercem. Tak, cały ten Acheron Dimitrakos, słynny miliarder i biznesmen, był samolubną, arogancką świnią, a w dodatku obrzydliwym playboyem, o którym rozpisywały się brukowce. Gdyby miał w sobie choć odrobinę ludzkich uczuć, już dawno temu pomógłby Amber.

Recepcjonistka obrzuciła Tabby pogardliwym spojrzeniem i wcisnęła guzik, po którym rozległo się nieprzyjemne brzęczenie. Tabby jednak nie wstała. Siedziała nieruchomo jak skała i gorączkowo próbowała wymyślić jakiś inny plan, skoro wtargnięcie do gabinetu Dimitrakosa było niemożliwe. Wiedziała, że zaraz zjawią się ochroniarze i wyrzucą ją na ulicę. A wtedy wszystko będzie skończone…

Nagle przez poczekalnię przemaszerował wysoki, śniady mężczyzna. To on! – zawołała w myślach. Tak, nie miała wątpliwości, znała go ze zdjęć. Parę kroków za nim szło kilku innych facetów w garniturach. Tabby zerwała się z sofy i pobiegła za nim.

– Panie Dimitrakos! Panie Dimitrakos! – z trudem wypowiadała jego trudne, przeklęte nazwisko.

Mężczyzna zatrzymał się przy windzie i obrzucił ją chmurnym spojrzeniem, marszcząc wysokie czoło. W tym samym momencie przybiegło dwóch ochroniarzy.

– Nazywam się Tabby Glover! Opiekuję się Amber! – wyjaśniła gorączkowym tonem, zanim ochroniarze chwycili ją za łokcie i odsunęli od Dimitrakosa. – Muszę z panem porozmawiać! Jeszcze przed weekendem!

Acheron pomyślał z irytacją, że trzeba będzie podszkolić ochroniarzy, skoro pozwolili na to, żeby w jego własnym budynku zaatakowała go jakaś wariatka. Miała na sobie znoszoną kurtkę, dresowe spodnie i sportowe buty. Jasne włosy związane w kucyk, blada twarz niemuśnięta nawet makijażem. Na tego typu kobiety – zwyczajne, pospolite – nigdy nie zwracał uwagi. Dostrzegł jednak, że ma wyjątkowo ładne, niebieskie oczy, wpadające lekko w fiolet.

– Proszę tylko o rozmowę! – zawołała błagalnym tonem. – Nie może być pan aż takim egoistą. Ojciec Amber był członkiem pana rodziny…

– Nie mam rodziny – odburknął. – Wyprowadźcie ją z budynku – rozkazał ochroniarzom. – Takie incydenty nie mogą mieć miejsca. Zrozumiano?

Tabby nie spodziewała się po nim niczego pozytywnego, ale była tak oszołomiona jego nieludzkim zachowaniem, że aż ją zatkało. Gdy przed chwilą wspomniała o Amber, ten potwór udał, że to imię nic mu nie mówi. Po paru sekundach odzyskała głos i obrzuciła go wiązanką epitetów, jakie nigdy dotąd nie wydobyły się z jej ust. Jego ciemne, prawie czarne oczy błysnęły złością i jawną wrogością. Uznała to za sukces. Przynajmniej nie był obojętny i na pewno wiedział, z jaką przyszła do niego sprawą.

– Panie Dimitrakos? – zapytał ktoś.

Tabby odwróciła głowę. Starszy mężczyzna, z którym siedziała w poczekalni, wstał z sofy i podszedł do nich.

– Podejrzewam, że chodzi o dziecko. Czy pamięta pan tę dość niecodzienną prośbę swojego zmarłego kuzyna, którą parę miesięcy temu pan odrzucił?

Tak, Acheron domyślił się, że chodzi o tę sprawę.

– Pamiętam. Ale co z tego?

– Ty samolubny bydlaku! – wrzasnęła rozjuszona Tabby. – Pójdę z tym do prasy! Po co panu wszystkie te cholerne pieniądze, skoro nie chce pan wykorzystać ich do zrobienia dobrego uczynku!

– Siopi! Zamilcz! – syknął przez zaciśnięte zęby.

– Nie zamknie mi pan ust! – odkrzyknęła. Waleczny duch, który całe życie pomagał jej przetrwać ciężkie chwile, znowu dodał jej siły i odwagi.

– Czego ona chce? – zapytał Acheron swojego prawnika.

– Proponuję, żebyśmy porozmawiali w pana gabinecie – odpowiedział Stevos Vannou głosem pełnym szacunku.

Zaledwie trzy dni temu odbył się pogrzeb jego ojca, który zmarł na zawał serca. Choć Ash nie odczuwał bólu po jego odejściu, a przynajmniej nie chciał sobie pozwolić na tego typu emocje, był to jednak bardzo ciężki i męczący tydzień. Ostatnią rzeczą, na jaką miał teraz ochotę, było wygrzebywanie nieistotnej sprawy dotyczącej jakiegoś dziecka, którego nigdy nie widział na oczy, a co za tym idzie, nic go nie obchodziło. Nie zaprzątał sobie głowy tą sprawą nawet wtedy, gdy się o niej dowiedział. Troy Valtinos, jeden z jego kuzynów, którego nigdy w życiu nie spotkał, niespodziewanie zmarł, a w swoim testamencie umieścił niedorzeczną prośbę, żeby po jego śmierci Acheron przejął opiekę nad jego córką. Ash uznał to za przejaw całkowitego obłędu. Jak ktokolwiek mógł wpaść na pomysł, że to właśnie on jest najlepszym kandydatem na opiekuna małego dziecka?

– Przepraszam za przekleństwa – mruknęła Tabby ze skruszoną miną. – To było…

– Posługujesz się rynsztokowym językiem, którego nie słyszałem z ust najgorszych wykolejeńców – przerwał jej, po czym powiedział do strażników: – Puśćcie ją. Wyprowadzicie ją z budynku, kiedy z nią skończę.

Tabby drżącymi rękami poprawiła kurtkę. Ash omiótł wzrokiem jej owalną twarz, zatrzymując spojrzenie na pełnych, różowych wargach. Niespodziewanie poczuł nagły przypływ podniecenia. Co się ze mną dzieje, do diabła? – zapytał w myślach. Przypomniał sobie, jak dawno nie miał żadnej kochanki. Brak seksu sprawił, że jego ciało zareagowało na widok nawet tak nieciekawej kobiety.

– Dam ci pięć minut mojego cennego czasu – mruknął niechętnie.

– Pięć minut na rozmowę o losach małego biednego dziecka? Jaki pan wspaniałomyślny! – syknęła sarkastycznie.

Acheron nie był przyzwyczajony do tak obraźliwego zachowania. Zwłaszcza ze strony kobiety.

– Jesteś bezczelna i wulgarna.

– Wcześniej byłam kulturalna i cierpliwa, ale nic tym nie zwojowałam. – Pomyślała o wszystkich telefonach, które wykonała, prosząc o spotkanie z Dimitrakosem. To nic nie dało. Nie mogła dłużej czekać. Musiała tu wreszcie przyjść i zrobić to, co zrobiła, choć w normalnej sytuacji nigdy by w taki sposób nie postąpiła. Przed chwilą Dimitrakos nazwał ją bezczelną i wulgarną, ale czy obchodziło ją zdanie człowieka, który był tak podły i nieczuły? Mimo wszystko była na siebie zła, że zachowała się aż tak agresywnie. To mogło jej wszystko utrudnić. Wiedziała, że musi jakoś dotrzeć do Dimitrakosa, przebić się przez jego lodową skorupę do ludzkich uczuć, które może gdzieś głęboko w sobie chował.

Tylko on mógł pomóc Amber. Opieka społeczna uważała, że Tabby nie jest odpowiednią opiekunką dla dziewczynki, ponieważ nie ma partnera, własnego mieszkania ani pieniędzy.

– Mów – mruknął, zamykając drzwi gabinetu.

– Potrzebuję pana pomocy, żebym mogła dalej sprawować opiekę nad Amber. Ona jest do mnie bardzo przywiązana. Nie ma nikogo innego. Opieka społeczna w piątek zamierza mi ją odebrać i umieścić w rodzinie zastępczej, a potem szukać dla niej nowych rodziców.

– Czyżby to nie było najlepsze wyjście z sytuacji? – odezwał się Stevos Vannou. – Z tego, co pamiętam, nie ma pani partnera, żyje pani z zasiłku, a jak wiadomo, dziecko jest ogromnym obciążeniem finansowym, fizycznym i psychicznym.

Acheron parę chwil temu zamarł, usłyszawszy słowa „rodzina zastępcza”. Choć jego matka była jedną z najbogatszych spadkobierczyń w historii Grecji, Ash spędził wiele lat w rodzinach zastępczych, przerzucany z jednego domu do drugiego, zaznając zarówno autentycznej troski, jak i obojętności czy nawet okrucieństwa. Nigdy nie zdołał zapomnieć o tamtych doświadczeniach.

– Nie żyję z zasiłku, odkąd zmarła Sonia, matka Amber. Wcześniej opiekowałam się Sonią, gdy chorowała, i dlatego nie mogłam chodzić do pracy. – Spojrzała na Dimitrakosa z urażoną dumą. – Nie jestem leniem ani pasożytem. Jeszcze rok temu razem z Sonią prowadziłyśmy własny biznes, który bardzo dobrze się rozwijał. Wszystko się popsuło, kiedy Troy nagle zmarł, a ona się rozchorowała. Amber jest najważniejszą osobą w moim życiu, moim ukochanym skarbem! – powiedziała ze ściśniętym sercem. – W swoim testamencie Troy wskazał mnie jako współopiekuna Amber, ale nie jesteśmy spokrewnione, więc…

– Dlaczego przyszłaś akurat do mnie? – Acheron przerwał jej zniecierpliwionym tonem.

– Drugim współopiekunem, o którym była mowa w testamencie, jest właśnie pan. Troy uważał, że jest pan porządnym człowiekiem.

– Nigdy w życiu go nie spotkałem.

– Ale on próbował się z panem spotkać! Podobno jego matka, Olympia, pracowała dla pana matki.

Acheron zmarszczył czoło. Tak, Olympia Carolis była jedną z opiekunek jego matki. Pamiętał, że odeszła z pracy, gdy zaszła w ciążę. Dzieckiem, które urodziła, na pewno był Troy.

– Troy bardzo się starał o pracę tutaj, w Londynie, i zawsze powtarzał, że jest pan jego idolem.

– Idolem? – żachnął się.

– Panno Glover, fałszywymi pochlebstwami nic pani nie wskóra – wtrącił Stevos.

– Ale ja mówię prawdę! Troy podziwiał pana sukcesy. Ukończył nawet ten sam kierunek studiów co pan, żeby też zrobić karierę w biznesie. Uważał, że jest pan wspaniałym człowiekiem i dlatego w testamencie wskazał pana jako opiekuna swojej córeczki.

– A ja myślałem, że zrobił to ze względu na moje pieniądze – odparł Acheron sarkastycznym tonem.

– Naprawdę jest pan ohydnym draniem! – wybuchnęła Tabby, znowu nie potrafiąc zapanować nad emocjami. – Troy był uroczym, dobrym człowiekiem. Skąd mógł wiedzieć, że zginie w wypadku samochodowym w wieku dwudziestu czterech lat? Albo że jego żona parę godzin po porodzie dostanie wylewu? Troy nigdy nie wziąłby od nikogo ani grosza, gdyby na niego nie zapracował!

– A jednak ten uroczy, dobry człowiek zostawił swoją żonę i dziecko bez środków do życia.

– Nie miał stałej pracy, bo dopiero ukończył studia, a w tamtym czasie Sonia jeszcze dobrze zarabiała na naszym interesie. Żadne z nich nie było w stanie przewidzieć, że oboje w ciągu roku umrą, a testament, który Troy sporządził tylko na wszelki wypadek, stanie się oficjalnie jego ostatnią wolą.

– Wskazał mnie jako opiekuna swojego dziecka bez mojej wiedzy – zauważył Acheron. – Każda inna osoba najpierw zapytałaby o zgodę.

Tabby nie odpowiedziała. Wiedziała, że Acheron ma rację, ale nie chciała powiedzieć tego na głos. Musiała dalej z całych sił walczyć o tę sprawę. O adopcję Amber.

– Żeby dłużej nie tracić czasu – znowu głos zabrał Stevos Vannou – może zechce pani wyjaśnić, w jaki sposób pan Dimitrakos mógłby pani pomóc.

– Chciałabym, żeby poparł mój wniosek o adopcję Amber.

– Ale czy ten wniosek ma jakiekolwiek szanse na pozytywne rozpatrzenie? – zapytał adwokat. – Nie ma pani domu, pieniędzy ani partnera. Zajmowałem się sprawami związanymi z adopcją i wiem, że opieka społeczna ma swoje wymagania. Absolutnym minimum są między innymi warunki domowe, stabilny tryb życia, odpowiednie dochody i stały partner.

– Stały partner? Jakie to ma, do diabła, znaczenie? Od roku jestem zbyt zajęta pracą i opieką nad Amber, żeby rozglądać się za facetem!

– Sądzę, że i tak byś go nie znalazła, zważywszy na twój styl bycia – wtrącił Acheron z wyraźną drwiną.

Tabby posłała mu gromiące spojrzenie.

– Oskarżył mnie pan o bezczelność, a co pan powie o swoich manierach? Mężczyzna, który w taki sposób obraża kobietę, jest dla mnie… – Ugryzła się w język, żeby znowu nie rzucić jakimś brzydkim epitetem.

Stevos Vannou ze zdumieniem przyglądał się tej dwójce dorosłych ludzi, którzy się nawet nie znali, a w taki zażarty i dziecinny sposób się kłócili.

– Panno Glover? – odezwał się, żeby przyciągnąć jej uwagę. – Gdyby miała pani partnera, pani szanse na adopcję byłyby większe. Wychowanie dziecka we współczesnym świecie jest niełatwym zadaniem, dlatego przyjęła się opinia, że dziecko powinno mieć dwójkę rodziców. Tak jest po prostu łatwiej i lepiej.

– Niestety, nie jestem w stanie znaleźć sobie nagle narzeczonego! – odparła zirytowana.

W głowie Stevosa pojawiła się pozornie szalona, a jednak całkowicie logiczna myśl. Przeniósł wzrok na swojego szefa i powiedział po grecku:

– Mogliby państwo wzajemnie sobie pomóc.

Acheron spojrzał na niego, marszcząc brwi.

– Co masz na myśli?

– Ona potrzebuje stabilnego domu i stałego partnera, żeby mieć szansę na adopcję. A pan potrzebuje… cóż, małżonki. Ta sytuacja stwarza okazję do zawarcia pewnej korzystnej dla obu stron umowy. Oczywiście nikt się nie dowie prawdy – zaznaczył wyraźnie.

Acheron z reguły szybko wygłaszał swoje komentarze, ale tym zarazem na parę sekund zaniemówił. Nie mógł uwierzyć, że Stevos zaproponował coś tak absurdalnego. Obrzucił krytycznym spojrzeniem Tabby Glover, kobietę, która jego zdaniem posiadała same wady i ani jednej zalety, po czym wreszcie odpowiedział:

– Chyba postradałeś zmysły, Stevos! Przecież to jakaś nieokrzesana dziewczyna z marginesu społecznego!

– Uważam, że drzemie w niej całkiem spory potencjał – rzekł prawnik, zerkając na Tabby. – Wystarczy troszeczkę ją oszlifować, żeby mógł pan pokazywać się z nią publicznie. Zresztą ciągle mówimy o kimś, kto ma tylko udawać pana żonę. Jeśli weźmie pan z nią ślub, wszystkie problemy związane z testamentem ojca nagle znikną.

Acheron nie wyobrażał sobie tej kobiety w roli swojej małżonki – nawet takiej „na niby”. Pomyślał jednak o tym, czego dowiedział się o Troyu Valtinosie i jego matce, Olympii. Z jakiegoś powodu poczuł wyrzuty sumienia.

– Ta kobieta nie budzi we mnie ani odrobiny sympatii.

– A czy sympatia jest w tym przypadku niezbędna? Proszę pamiętać, że chodzi tu tylko o pewien korzystny dla obu stron układ. Posiada pan wiele nieruchomości. Bez problemu mógłby pan ulokować ją w jednej z nich, a potem prawie nie zaprzątać sobie głowy jej istnieniem – namawiał go Stevos.

– W tej chwili najbardziej obchodzi mnie los tego dziecka – oznajmił Acheron, zaskakując tym wyznaniem swojego prawnika, który popatrzył na niego z uniesionymi brwiami. – Zbyt szybko zrzuciłem z siebie tę odpowiedzialność, która nagle na mnie spadła.

Tabby patrzyła na obu mężczyzn z rosnącą frustracją.

– Jeśli macie zamiar dalej gadać ze sobą w obcym języku i udawać, że mnie tutaj nie ma…

– Żałuję, że tak nie jest – westchnął Ash.

Zacisnęła dłonie w pięści. Już otwierała usta, żeby znowu obrzucić go jakąś obelgą, lecz powstrzymała ją myśl o Amber. Przyszła tu z jej powodu. Los dziewczynki był ważniejszy niż to, że dla Tabby ten Grek był chyba najbardziej wstrętnym mężczyzną, jakiego w życiu spotkała. Owszem, był przystojny. Bosko przystojny! Ale co z tego? Faceci jej nie interesowali. A ona nie interesowała facetów. Zawsze miała wielu kolegów, ale niewielu chłopaków. Zresztą nie były to poważne związki. Sonia pewnego razu taktownie próbowała jej uświadomić, że jest może trochę zbyt zadziorna i zbyt niezależna, żeby podobać się typowym przedstawicielom płci przeciwnej. Uważała jednak, że bez tych cech, powszechnie postrzeganych jako mało kobiece, nie dałaby sobie rady w życiu, które od zawsze jej nie rozpieszczało.

– Chce pan poznać to dziecko? – zapytał Stevos. Bał się, że zaraz wybuchnie kolejna kłótnia, a w tej sytuacji wszelkie sprzeczki są tylko stratą czasu.

Acheron nie potwierdził, ale też nie zaprzeczył. Na ustach Tabby nagle pojawił się nieśmiały uśmiech, całkowicie odmieniając jej wygląd. Ash przyglądał jej się uważnie, jakby dopiero teraz tak naprawdę ją zobaczył. Dostrzegł, że ma delikatne rysy twarzy. Może pod tą zaniedbaną fasadą ukrywa się atrakcyjna kobieta? – zastanowił się, ale po chwili przywołał się do porządku. Przecież tu chodziło o Amber. Dlaczego wcześniej się nie domyślił, że to wnuczka Olympii? Nie miał żadnej rodziny, nie miał narzeczonej, żadnych obowiązków poza kierowaniem firmą. Takie życie mu odpowiadało. Nie miał poczucia, że czegoś w nim brakuje. A jednak liczyła się też dla niego zwyczajna, podstawowa przyzwoitość. Pamiętał, że Olympia była dla niego miła w czasach, gdy wszyscy inni widzieli w nim tylko źródło kłopotów. Tak, chwile spędzone z Olympią były jednymi z niewielu dobrych wspomnień z dzieciństwa.

– Tak. Chcę się z nią zobaczyć – odpowiedział stanowczo. – Tak szybko, jak to tylko możliwe.

Tabby spojrzała na niego oczami okrągłymi ze zdumienia.

– Dlaczego zmienił pan zdanie? – zapytała takim tonem, jakby nie wierzyła w to, co usłyszała.

– Powinienem był zainteresować się sprawą tego dziecka, kiedy zostałem o niej poinformowany – odrzekł ponuro.

Acheron był wściekły na siebie, ale też na funkcjonujący w jego firmie „system ochronny”, którzy troszczył się o to, żeby żaden problem niezwiązany z biznesem nie przeszkadzał mu w pracy.

– Teraz jednak naprawię ten błąd. Panno Glover, nie poprę twojego wniosku o adopcję, dopóki nie upewnię się, że jesteś odpowiednią opiekunką dla tego dziecka. – Następnie zwrócił się do prawnika: – Dziękuję ci za pomoc, Stevos, ale nie za twoją ostatnią sugestię, która była wyjątkowo niedorzeczna.

Tytuł oryginału: The Dimitrakos Proposition

Pierwsze wydanie: Harlequin Mills & Boon Limited, 2014

Redaktor serii: Marzena Cieśla

Opracowanie redakcyjne: Marzena Cieśla

Korekta: Hanna Lachowska

© 2014 by Lynne Graham

© for the Polish edition by HarperCollins Polska sp. z o.o., Warszawa 2015

Wydanie niniejsze zostało opublikowane na licencji Harlequin Books S.A.

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne.

Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych i umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Harlequin i Harlequin Światowe Życie Ekstra są zastrzeżonymi znakami należącymi do Harlequin Enterprises Limited i zostały użyte na jego licencji.

HarperCollins Polska jest zastrzeżonym znakiem należącym do HarperCollins Publishers, LLC. Nazwa i znak nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela.

Ilustracja na okładce wykorzystana za zgodą Harlequin Books S.A.

Wszystkie prawa zastrzeżone.

HarperCollins Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B, lokal 24-25

www.harlequin.pl

ISBN 978-83-276-1716-3

ŚŻ EKSTRA – 625

Konwersja do formatu MOBI:

Legimi Sp. z o.o. | www.legimi.com

Spis treści

Strona tytułowa

Rozdział pierwszy

Strona redakcyjna