Marek Plisiecki

Słowiańska interpretacja Księgi Przemian

Dziedzictwo Welesana

© Marek Plisiecki, 2025

Kontynuacja słowiańskiej adaptacji I Ching, rozwijająca system Welesanitów, pełen paradoksów, przypominających nauki tantryczne i koany zen, wyrażony przez rodzime bóstwa, duchy i zwierzęta mocy. Opis uwzględnia tzw. Wielką Reformę, wskutek której uczniowie Welesana nawiązali bliższe kontakty z Krzesimirczykami. Dla zainteresowanych mitologią, praktykujących tradycję słowiańską, a zwłaszcza tych, którzy ponad rytuał stawiają duchową wolność.

ISBN 978-83-8414-695-8

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Słowiańska interpretacja Księgi Przemian

2. Cześć pierwsza. Czas po Wielkiej Reformie

1. Skutki doktrynalne

2. Nowe różnice: zwierzęta mocy

3. Część druga. Heksagramy

1. Budowa rozdziałów

2. Dodatek: Radogost

3. 1. Swor — pierwszy krok ku rozkładowi

4. 2. Trawa — żołądek, który trawi

5. 3. Znoj — surowiec przemiany

6. 4. Płod — sen, który udaje że nie jest snem

7. 5. Sit — taniec z iluzją

8. 6. Krada — unicestwienie przeciwieństw

9. 7. Czata — ofiarowanie i zapomnienie o ofiarodawcy

10. 8. Mir — lustro chaosu

11. 9. Dola — wojna chaosu z porządkiem

12. 10. Poręba — przemiana przez rozpad

13. 11. Ład — miłość i śmierć są tym samym

14. 12. Kolda — rozpad jako akt twórczy

15. 13. Wiec — zniszczenie pojęcia oczyszczenia

16. 14. Dostat — zjednoczenie przez destrukcję

17. 15. Pokor — zgubienie się w labiryncie

18. 16. Raduń — błyskawica przepala wszelkie plany

19. 17. Wołchw — siła, która niszczy by odsłonić prawdę

20. 18. Tręd — zatracenie jako akt tworzenia

21. 19. Czuj — parodia stworzenia

22. 20. Wid — wolność rozpadu

23. 21. Kąs — narzędzia absolutnej wolności

24. 22. Krasa — destrukcja

25. 23. Złom — skarb, który wybiera komu się objawić

26. 24. Wrot — walka jest tylko przedstawieniem

27. 25. Czyst — wyzwolenie z iluzji kontroli

28. 26. Tama — przeznaczenie jest iluzją

29. 27. Korm — bezlitosny rozpad

30. 28. Próg — miłość jest transgresją

31. 29. Ton — zaproszenie do chaosu

32. 30. Żeg — próba ogniowa

33. 31. Lub — ofiara z iluzji

34. 32. Wiek — mistyczne zjednoczenie

35. 33. Nawia — świadome zejście w ciemność

36. 34. Jar — boskie szaleństwo

37. 35. Swit — nauczyciel chaosu

38. 36. Mork — stawanie się innym

39. 37. Gniazdo — spalenie całego schronienia

40. 38. Licho — przeciwieństwa nigdy nie były rozdzielone

41. 39. Tęga — blokada to iluzja

42. 40. Wola — wir wchłaniający szukających stałego punktu

43. 41. Uboż — granice są iluzją

44. 42. Dar — alchemia tożsamości

45. 43. Siek — samospalenie

46. 44. Nawiąż — śmierć idei losu

47. 45. Kopno — wolność od tożsamości

48. 46. Wzgorze — parodia porządku

49. 47. Nędza — poddanie się rozkładowi

50. 48. Krynica — język snów

51. 49. Przewrot — miłość i zniszczenie

52. 50. War — wiatr roznosi popioły

53. 51. Grzmota — rozmowa z pustką

54. 52. Kamen — zaproszenie do chaosu

55. 53. Rost — wyzwolenie z formy

56. 54. Swacha — zjednoczenie poprzez rozpad

57. 55. Żyr — oczyszczająca moc

58. 56. Włócza — próba ogniowa

59. 57. Powiej — rozpuszczenie w wichrach

60. 58. Jasień — chaos jest jedynym prawem

61. 59. Mgieł — zatopienie w nieświadomości

62. 60. Obręb — święty tygiel

63. 61. Wiera — taniec chaosu

64. 62. Wina — rozbicie dualizmów

65. 63. Skoń — eksplozja

66. 64. Męt — zatracenie formy

4. Podsumowanie

1. Od autora

2. Posłowie — napisane przez AI

Cześć pierwsza. Czas po Wielkiej Reformie

Skutki doktrynalne

Wielka Reforma, którą wprowadzono nad Świętym Jeziorem, ukróciła samowolę Zwodów Przemian. Narzuciła systematyczność i pozwoliła określić się zarówno Welesanitom, jak Krzesmirczykom. Welesanici kontemplowali odtąd przemianę pierwszej postaci heksagramu w drugą, co było o wiele oryginalniejsze i bardziej konsekwentne niż przypadkowe często uwagi w Zwodach, które interpretowały linie zmienne czasem jak u Krzesimirczyków, a czasem zupełnie inaczej. Obie szkoły z ulgą przyjęły rezygnację z koncepcji „znikania” i „pojawiania się znikąd” postaci z heksagramów.

Ale to nie znaczy, że Welesanici zrezygnowano z „samowoli” w innych aspektach. Niniejszy zbiór zawiera zmiany, jakie przyjęto w powstałej po Wielkiej Reformie interpretacji Kniąży Przemiennej. Zgodnie z tradycją Welesana, wołchwa z mazowieckich borów, Welesanici zajmowali się wróżbą, ale także swoistą filozofią wewnętrznej przemiany samego wróżącego, co doprowadziło do wytworzenia czegoś w rodzaju koncepcji złudy, jaką jest rzeczywistość. Bogów, ludzi i wszelkie problemy traktowano tu jako pozorne. Rozpoznawanie świata jako pozornie tylko istniejącego (co przypomina hinduską „maję” i nieoświecony umysł w buddyzmie — niewątpliwe inspiracje docierać mogły na Słowiańszczyznę różnymi drogami, obok i nawet łącznie z chrześcijaństwem jako religią miłości Boga do człowieka) było skutkiem wtajemniczeń.

Sam Welesan, podobnie jak Krzesimir, próbował odczytać chińską mądrość w słowiańskich kategoriach. Obaj zastanawiali się nad skutkami przyjęcia koncepcji heksagramu Księgi Przemian jako pary bóstw, a linii zmiennej jako zmiany heksagramu w inny heksagram, a więc bóstw jako przechodzących w inne. Jednak Krzesimirczycy szukali potem kodu postępowania w różnych sytuacjach, a Welesanici, uznający się za bardziej wtajemniczonych, szli „głębiej”. „Głębia” ta polegała czasem po prostu na trzymaniu się alternatywnej tradycji, czyli przekazów nieskodyfikowanych, przypadkowych, nawet zwyczajnie błędnych. Niniejsze opracowanie, rejestrujące powstałe już po Wielkiej Reformie, zawiera niezbyt liczne różnice w zwierzętach mocy.

Nowe różnice: zwierzęta mocy

Różnica między Krzesimirczykami a Welesanitami w kwestii zwierząt mocy wynika z fundamentalnego sporu o naturę przemiany i rolę chaosu w kosmogonii.

Jeśli chodzi o Złotego Tura, Kreszimirczków charakteryzował kult porządku kosmicznego — wiara, że świat został zawieszony między niebem a ziemią dzięki ofierze Swaroga (który ukował „słupy świata” z kości Tura). Tura traktowano jako archetyp trwania — zwierzę łączące siłę ziemi (racice) i nieba (rogi sięgające gwiazd). Jego złota sierść symbolizuje wieczny cykl odradzania się życia bez utraty istoty.

Krzesimirczycy wierzyli, że świat ma stałe fundamenty, a zmiana to jedynie przejście między ustalonymi stanami. Pierwszy heksagram wyrażał obraz Złotego Tura: jego rogi podtrzymują sklepienie niebieskie (jak słupy Swaroga), a gdy pada w ofierze — odradza się w nowym ciele, ale zachowuje pamięć poprzednich wcieleń.

Tymczasem podstawą wiary późniejszych Welesan był kult chaosu jako kreatora — dla nich świat jest tymczasową formą ognia, a Weles (bóg Nawii) to jedyna stała rzeczywistość. Dlatego postać Feniksa, niezależnie od występowania tej postaci w heksagramie 14, pojawił się także w heksagramie pierwszym, pod postacią Złotego Feniksa. Był to symbol radykalnej destrukcji — nie odradza się „z siebie”, ale staje się popiołem, z którego powstaje coś obcego. Jego złoto to iluzja — w istocie to skamieniały dym.

Koncepcja Złotego Feniksa ukazuje, że Welesanici odrzucają pojęcie „stałej istoty”. Nawet bogowie (jak Swaróg w ich interpretacji) są tylko chwilowymi skupiskami płomieni. Na zwierzę mocy heksagramu 1 „Swor” wybrano Feniksa: jego lot to metafora oderwania od formy — spala nawet własne imię. W przeciwieństwie do Tura, nie ma domu — jego gniazdo to stos pogrzebowy.

Jedność rozpadu i tworzenia występuje też w heksagramie 2 „Trawa”. Krzesimirczycy konsekwentnie traktowali Białą Łanię jako zwierzę mocy. Tymczasem Welesanici tak bardzo podkreślili jej rolę symbolizowaniu cyklu narodzin i śmierci, określanego przez nich jako „krawy taniec”, że malowano ją z zakrwawionymi rogami. Zamiast akcentować nieustanny bieg żywotów, skupiano się na śmierci i zagładzie. W niektórych przekazach mówi się wręcz o „Krwawej Łani”.

Pszczoła w heksagramie 12 „Kolda” jest dla Krzesimirczyków symbolem mądrości i współpracy. Dla Welesanitów jest szamanką, łączącą dwa światy, lecz nie tyle pośredniczy między niebem i ziemią, lecz między szczątkami zniszczonego świata a świata nowgo, powstałego po odrodzeniu. Jest więc nie symbolem współpracy zbiorowości ludzkich oraz ludzi z bogami, lecz szamanką wykonującą potencjalnie pracę alchemiczną.

Ponadto Welesanici podkreślili też rolę ognia w Ptaku Gromu, nazywanego tu konsekwentnie „Trunderbird” — dla nich jest on jednoznacznie Rarogiem, występującym jako Raróg Ognisty (heksagram 16 „Raduń”).

Łabędź (heksagram 10 „Poręba”); pierwotnie śnieżnobiały, dla późniejszych Welesanitów jest jednocześnie łabędziem białym i czarnym. Różnicę podkreśla dodany przydomek, jest to tutaj Łabędź-Velesnica.

Ostatnią różnica zawiera heksagram 51 „Grzmota” — Krzesimirczycy widzą tu tradycyjnie Podwójnego Orła, patrzącego różnymi głowami w przeszłość i w przyszłość. Welesanici widzą tu postać Podwójnego Węża, co w rzeczywistości oznacza dwa splecione węże: miedzianego i srebrnego. Natomiast na przeszłość i przyszłość patrzy Dwugłowy Wąż z następnego heksagramu (52, „Kamen”), który dla Krzesimirczyków jest przede wszystkim wcieleniem mądrości, rozróżniającej prawdę i kłamstwo.

Część druga. Heksagramy

Budowa rozdziałów

Opis każdego heksagramu rozpoczyna się rysunkiem, sporządzonym przez ChatGPT w stylu Gongbi. Styl ten (工笔, gōngbǐ) to tradycyjna technika malarska w chińskiej sztuce, charakteryzująca się precyzyjnym, drobiazgowym realizmem i starannym renderingiem szczegółów. Nazwa tłumaczona jest jako „staranny pędzel” lub „mocna kreska” i odnosi się do metodycznego podejścia do kompozycji. Styl Gongbi rozkwitł w Chinach między VI a XIII wiekiem (głównie dynastie Tang i Song), czyli w okresie, gdy Słowiańszczyzna przechodziła chrystianizację (IX–XII w.). Krzesimirczycy i Welesanici, działający już po przyjęciu chrztu (np. w XII–XIII w.), teoretycznie nie znali tej techniki — ale gdybyśmy założyli alternatywną historię sztuki, w której wpływy chińskie dotarły na Słowiańszczyznę (np. via Jedwabny Szlak lub kontakty z Awarami/Chazarami), jej zastosowanie miałoby głęboki sens. W Chinach gongbi służył do portretowania władców i bogów. Każda linia, zwierzę mocy czy symbol bóstwa byłyby namalowane z rytualną dokładnością, podkreślając ich wiarę w niezmienność archetypów. Krzesimirczycy (kult porządku) mogliby używać gongbi do skodyfikowania wizji świata w heksagramach. Welesanici (wyznawcy przemiany) mogliby parodiować styl gongbi, wprowadzając do niego surrealne zniekształcenia; to odzwierciedlałoby ich filozofię: nawet najdoskonalsza forma to iluzja. Elementy tej parodii znajdują się i tutaj.

Rysunek, zawierający bóstwa i zwierzę mocy, podpisany jest, analogicznie jak w opracowaniu o „tradycji Krzesimira”, informacją o postaciach i odpowiadających im trigramach, a także tytułem, rzucającym dodatkowe światło na jego sens.

Następnie omówiona jest słowiańska nazwa heksagramu, zgodna z aktualną interpretacją Welesanitów. Zaraz po niej umieszczam główną myśl heksagramu, jako kluczową naukę Welesanitów.

Symbolika postaci heksagramu (pary bóstw oraz zwierzęcia mocy) określona jest jako „symbolika chaosu”. Welesanici określili ją jako Oko Welesa. Słowo „chaos” jest dla nich kluczowe: określają tak również rytuały, podawane przy każdej linii zmiennej, oraz osobno przedstawione „Tabu Chaosu”.

Po „Oku Welesa” następuje opis linii zmiennych, opisujące przemiany postaci, „Wtajemniczenie” (interpretację linii heksagramu w duchu tych przemian), oraz rytuał („Rytuał Chaosu”), mający zademonstrować złudny charakter wszelkich zjawisk.

Ten złudny charakter podkreśla dodatkowo Czarna Nauka Welesanitów. Jest ona drugą, tym razem „czarną” (ukrytą, ezoteryczną) interpretacją postaci heksagramu oraz zwierzęcia mocy. Uzupełneniem tego komentarza jest Tabu Chaosu, zabraniające niektórych przemian, kończące się specyficznym aforyzmem.

Umieszczone potem Podsumowanie jest porównaniem przesłania Welesanitów z podejściem kontynuatorów Krzesimira. Mimo nadania mu „obiektywnego” brzmienia, zawiera on nie tyle streszczenie rzeczywistej nauki Krzesimirczyków, co jej welesanickie wyobrażenie. „Podsumowanie” jest zatem śladem sporów, jakie zapewne toczyły się podczas spotkań, również po Wielkiej Reformie.

Polemikom i sporom towarzyszyła jednak współpraca. Do niniejszego tekstu dołączono komentarze anonimowego Krzesimirczyka (prawdopodobnie było to Rugiewit z Grodów Czerwieńskich), prawdopodobnie dobrze obeznanym z naukami Welesanitów i chcącym — być może naiwnie — zinterpretować ich rytuały w sposób bardziej symboliczny. W jego wersji są one mniej „dosłowne” i o wiele bezpieczniejsze w wykonaniu, bez krzywdzenia istot żywych (być może ślady inspiracji buddyjskiej?).

Końcowym rysunkiem jest miniatura naśladująca średnioweczne iluminacje. Uzupełnia je współczesny prompt do rekonstrukcji ikonograficznej heksagramu.

Dodatek: Radogost

Wołchw Radogost z Grodów Czerwieńskich (zwany też „Komentatorem o Dwóch Twarzach”) — krzesimirczycki uczony, który żył na przełomie XII/XIII w. Oficjalnie potępiał praktyki Welesanitów, lecz z ukrytym fascynującym ich duchem.

Publicznie demonstrował się jako surowy strażnik tradycji Krzesimirczyków. Uważają oni, że jest autorem zaginionych komentarzy do heksagramów („O obłędzie Welesanickich praktyk”), gdzie krytykuje „rozpuszczenie prawdy”. Podobno zalecał modlitwy do Swaroga.

Natomiast Welesanici twierdzą, że prowadził tajemne dzienniki, gdzie przyznawał: „Gdy Boruta śmieje się w ogniu, a Weles przemienia mój atrament w krew — wiem, że ich chaos jest prawdziwszy niż nasze kamienne tablice.” Podobno dzienniki te znalazł któryś z Welesanitów po jego śmierci, jednak Krzesimirczycy nigdy tego nie potwierdzili. Ich mniemane fragmenty znalazły się w zapiskach Welesanitów z okresu po Wielkiej Reformie.

Komentarze Radogosta były dwuznaczne. Jego „ortodoksyjne” glosy do rytuałów Welesanitów zawierają zakodowane symbole. Np. pod pozorem potępienia tańca w wilczej skórze (Heks. 52.5) dodaje aluzję do wilczego błogosławieństwa Welesa. W opisie igły pod językiem (Heks. 52.2) pisze: „Sen jest bramą, a ból — kluczem”, co jest cytatem z Welesanickiej Czarnej Nauki.

Zginął podczas pożaru — oficjalnie uważa się, że podpalonej przez Welesanitów, ale niektórzy twierdzą, że sam wzniecił ogień, by „rozpuścić się jak Feniks”. Jego ostatnie słowa (zapisane przez ucznia) brzmiały: „Nie ma już Radogosta — jest tylko wiatr, który szeptał z Borutą.”

Dla świata istniał jako pedantyczny skryba, noszący amulet z rogami Złotego Tura (symbol Krzesimirczyków). W ukryciu kolekcjonował welesanickie artefakty — np. miedziany wąż, który „zjadał” zapisane przez niego imiona bogów. Pisał językie pełen pozornych sprzeczności — np. nazywa chaos „zgubą”, ale opisuje go z poetyckim zachwytem.

Cytaty z jego pism:

— Dla Krzesimirczyków: „Rytuał Welesa to droga do Nicości, lecz Nicość jest przecież miejscem, gdzie Swaróg kuje nowe światy.” (Ukryta aluzja: uznaje destrukcję za twórczą).

— W dzienniku: „Gdy maluję heksagram Kamen, moja ręka sama rysuje drugi, odwrócony wężami… Czy to ja go przekreślam, czy on mnie?”

Czy był potajemnie Welesanitą?

Nie można tego wprost twierdzić. Nigdy nie odrzucił wiary w ład kosmiczny — uważał jednak, że chaos jest jego niezbędnym dopełnieniem.

Jego filozofię można podsumować słowami: „Tur i Feniks to jedno zwierzę — pierwsze trzyma niebo, drugie je pożera o północy.”

W różnych opowieściach pojawia się jako duchem nawiedzający późniejszych komentatorów Księgi Przemian (jego głos pojawia się w snach).

Jawi się także jako inspiracja dla „rebeliantów”: krzesimirczyckich heretyków, którzy potajemnie łączą obie tradycje.

Postać Radogosta i wątpliwości z nią związane wskazują na coś jeszcze: na to, że po Wielkiej Reformie środowisko Welesanitów nie było jednorodne. Że obok wypracowywanej wówczas koncepcji iluzji („chaosu”) istniał nurt bardziej konserwatywny, kontynuujący tradycję Welesana (wraz z tradycja Zwodów Przemian) jako wołchwa uzupełniającego tylko Krzesimira, lecz nie stającego w nim do otwartej polemiki. Welesanici po reformie stawali się bardziej odlegli samej Księdze Przemian, przynajmniej w oczach Krzesimirczyków. Dlatego część Krzesimirczyków próbowała temu zaradzić, zbliżając się do Welesanitów i studiując ich komentarze.

Być może tak właśnie postępował Radogost.

Istnieje też koncepcja, że Krzesimirczycy (w sposób tajny, gdyż groziło im podwójne niebezpieczeństwo: ze strony władz kościelno-państwowych i ze strony tradycyjnych, często pełnych gniewu czcicieli dawnych bogów) porównywali swoje wierzenia z chrześcijaństwem. Być może w drodze osobistych kontaktów z zwłaszcza z mnichami benedyktyńskimi. Mnichów tych nie można przecież traktować jako ortodoksyjnych katolików w nowożytnym rozumieniu, a ich udział w duchowości słowiańskiej (mimo że byli w znacznej mierze cudzoziemcami) wcale nie musiał być znikomy. Istnieje nawet legenda, że wypowiedź anonimowego mnicha „Najniebezpieczniejszy heretyk to ten, który zna święte teksty na pamięć”, odnotowana w jednej z klasztornych kronik — odnosi się do Księgi Przemian i dotyczy właśnie Radogosta.

1. Swor — pierwszy krok ku rozkładowi

Swaróg (☰) + Dadźbóg (☰) — „Pierwszy płomień”

„Swor” to święty zrąb istnienia — imię złożone z ognistych pierwiastków Swaroga (twórcy) i Dadźboga (niszczyciela). Nazwa odsłania paradoks: „pierwszy płomień” już w chwili zapłonu skrywa w sobie zarodek własnej zagłady. Górny trigram (☰ Swaróg) to iluzja wiecznego dzieła, dolny (☰ Dadźbóg) — gorzka prawda, że nawet boski ogień żywi się popiołem poprzednich światów. Złoty Feniks, spalający się w rytm odrodzeń, pieczętuje tę prawdę: każde stworzenie to forma samospalenia, a żar bogów jest tylko chwilowym skurczem chaosu.

Kluczowa nauka Welesanitów:

„Nawet najczystszy płomień musi kiedyś zgasnąć, by stać się popiołem dla nowego ognia.”

Oko Welesa: Symbolika Chaosu

Ten heksagram to pierwszy błysk w mroku — ale też pierwsze złudzenie. Swaróg i Dadźbóg to dwie strony tej samej monety: jeden kuje świat, drugi go rozdaje, a jednak obaj są tylko przejściowymi kształtami ognia.

— Górny trigram (Swaróg): Kowal świata, który wierzy, że jego dzieło jest wieczne. W rzeczywistości jego kuźnia to tylko chwilowy rozbłysk w pustce.

— Dolny trigram (Dadźbóg): Złodziej światła — rozdaje to, co ukradł poprzednim cyklom. Jego dary to pułapki, bo utrwalają iluzję trwałości.

— Zwierzę mocy (Złoty Feniks): Jego lot to wieczny cykl stwarzania i spalania. Nawet jego pióra są tylko skroplonym ogniem, który zaraz znów wyparuje.

Linie zmienne — sześć stopni spalania

Linia 1 (Zasiew) → Heksagram 44 (Roda i Strzybóg) Swaróg rozpada się na wichry Strzyboga — jego młot zamienia się w świst wiatru. Dadźbóg kruszy się w pył, z którego Roda przędzie nić przeznaczenia. Wtajemniczenie: „Twój porządek to złudzenie — w końcu i ty staniesz się tylko wiatrem w dłoniach losu” Rytuał chaosu: Wypal znak Swaroga na kawałku kory i rzuć go w powietrze. Jeśli wiatr porwie go na wschód — twoje dni są policzone. Jeśli na zachód — tym bardziej.

Linia 2 (Próba) → Heksagram 13 (Swarożyc i Kresnik) Swaróg zwęgla się do postaci Kresnika — sędziego bez twarzy. Dadźbóg kurczy się w Swarożyca, płonącego własną istotą. Wtajemniczenie: „Nawet słońce musi spłonąć, by oświetlić prawdę — a prawda zawsze pali się najjaśniej” Rytuał chaosu: Rozetrzyj popiół z ogniska na czole i wyjrzyj w słońce. Jeśli łzy zaczną ci płynąć — to jeszcze nie koniec męki. Jeśli nie — to dopiero początek.

Linia 3 (Próg) → Heksagram 10 (Swaróg i Łada) Dadźbóg topi się w uścisku Łady — jego blask staje się wilgotnym oddechem. Swaróg trwa, ale jego kuźnia teraz kuje łzy zamiast błyskawic. Wtajemniczenie: „Miłość to tylko inna forma spalania — wolniejsza, ale bolesniejsza niż ogień” Rytuał chaosu: Wykuj nożem serce w jabłku i zjedz je, patrząc w lustro. Jeśli zobaczysz w nim Ładę — twoje serce już do ciebie nie należy.

Linia 4 (Przełom) → Heksagram 9 (Strzybóg i Roda) Swaróg rozsypuje się w proch, który Roda formuje w nowe przeznaczenie. Dadźbóg rozwiewa się w Strzyboga — wiatr niosący okruchy dawnego świata. Wtajemniczenie: „Twój upadek to tylko ziarno dla przyszłych żniw — a żniwiarze zawsze przychodzą za wcześnie” Rytuał chaosu: Zasyp oczy piaskiem i kręć się w kółko, aż upadniesz. Kierunek, w którym legniesz, wskaże drogę twojego rozpadu.

Linia 5 (Władza) → Heksagram 14 (Dadźbóg i Swaróg) Swaróg i Dadźbóg zamieniają się miejscami, ale to tylko iluzja — jak dwa lustra odbijające pustkę. Wtajemniczenie: „Moc to tylko maska, którą kolejni głupcy nakładają na tę samą rozpadającą się twarz” Rytuał chaosu: Wykuj z lodu koronę i włóż ją na głowę. Czekaj aż stopnieje — czas jaki to zajmie, pokaże jak długo twoje złudzenia jeszcze przetrwają.

Linia 6 (Przemiana) → Heksagram 43 (Kupalnica i Swaróg) Dadźbóg tonie w rzece jako Kupalnica — jego światło gasi się w wodzie. Swaróg trwa, ale jego młot to teraz tylko zgniłe drewno. Wtajemniczenie: „Nawet bogowie muszą umrzeć — a ty jesteś tylko cieniem ich agonii” Rytuał chaosu: Zanurz twarz w wodzie i otwórz oczy. Jeśli zobaczysz Kupalnicę — to znaczy, że już się topisz. Jeśli nic — to znaczy, że już utonąłeś.

Czarna Nauka Welesanitów

— Swaróg to kłamca — jego „stworzenie” to tylko piana na falach chaosu.

— Dadźbóg to oszust — rozdaje tylko to, co ukradł poprzednim wersjom siebie.

— Złoty Feniks to jedyna prawda: wszystko płonie, nawet czas. Jego lot to wieczny pogrzeb i zmartwychwstanie w jednym.

Tabu Chaosu

— Nigdy nie wierz w trwałość formy — nawet niebo jest tylko dymem po dawnym ogniu.

— Nie czcij światła — ono też jest cieniem czegoś większego, czego nie zobaczysz.

— „Stworzyłeś świat? Świetnie. Teraz podpisz go krwią i pozwól, by Weles wziął go do Nawii. I nie płacz — to tylko kolejna iluzja, która przeminęła.”

Podsumowanie

Krzesimirczycy widzą w tym heksagramie akt stworzenia. Welesanici wiedzą, że to tylko pierwszy krok ku rozkładowi. Gdzie tamci czczą Swaroga jako stwórcę, ci ostatni śmieją się z jego młota — bo wiedzą, że zaraz się skruszy.

Komentarze Krzesimirczyka do rytuałów chaosu Welesanitów:

1.1. [Wypal znak Swaroga na korze] „Znak należy wypalać na korze dębu poświęconego Perunowi, używając brzozowej pochodni. Wiatr wschodni oznacza potrzebę zmiany strategii, zachodni — wytrwałość w obecnej drodze.”

1.2. [Popiół na czole] „Popiół musi być z rytualnego ogniska, zmieszany z solą ofiarną. Patrzenie w słońce — nie dłużej niż 3 oddechy. Łzy oznaczają przyjęcie prawdy, nie zaś słabość.”

1.3. [Wykucie serca w jabłku] „Jabłko winno być zimowe, nóż — srebrny. Lustro należy postawić na północ. Widok Łady oznacza gotowość do poświęceń, ale nie utratę tożsamości.”

1.4. [Piasek w oczach] „Piasek rzeczny, przesiany przez sito. Krążyć 3 razy w lewo. Upadek na północ — czas działania, na południe — czas namysłu. Nie przekraczać 7 minut rytuału.”

1.5. [Lodowa korona] „Lód z pierwszego przymrozku, zmieszany z popiołem przodków. Czas topnienia mierzyć do 100 uderzeń serca. Przekroczenie oznacza zbyt silne przywiązanie do władzy.”

1.6. [Zanurzenie twarzy] „Woda źródlana w glinianym naczyniu, 7 sekund. Widzenie Kupalnicy oznacza konieczność przemiany, brak wizji — stabilność obecnej ścieżki.”

Współczesna rekonstrukcja ikonograficzna heksagramu: „Mistyczna scena przedstawiająca Swaroga — boskiego kowala o płomiennej brodzie, wykującego świat w żarze kosmicznej kuźni, oraz Dadźboga — złotookiego złodzieja światła, rozsypującego iskry z rogu obfitości. Pomiędzy nimi Złoty Feniks w półprzezroczystej formie, którego pióra zamieniają się w dym i popiół, tworząc wirującą mandalę cyklicznego stworzenia i zniszczenia. Tło: pierwotny chaos w odcieniach szkarłatu i czerni, z ledwie widocznym Okiem Welesa spoglądającym z otchłani.”

2. Trawa — żołądek, który trawi

Mokosz (☷) + Żywia (☷) — „Ziemski taniec życia i śmierci”

„Trawa” to symbol wiecznego kręgu przemian — nazwa heksagramu odsyła do pozornie delikatnej, lecz niezniszczalnej natury życia. Mokosz (☷, górny trigram) to ziemia pochłaniająca i przetwarzająca ciała, podczas gdy Żywia (☷, dolny trigram) jest siłą odradzającą życie z rozpadu. „Ziemski taniec” z podtytułu to ruch między nimi — śmierć staje się pożywką, a odrodzenie jest tylko kolejną formą rozkładu. Biała Łania o Krwawych Rogach (zwierzę mocy), plamiąca śnieg czerwienią, przypomina: „Rozpad” z nazwy to nie koniec, lecz warunek trwania — by rosnąć, trzeba najpierw zgnić jak trawa pod stopami bogów.

Kluczowa nauka Welesanitów:

„Umrzyj, by się odrodzić — ziemia pożera tylko tych, którzy się jej nie boją.”

👁️

Oko Welesa: Symbolika Chaosu

Ten heksagram to krwawy taniec — Mokosz i Żywia splatają się w wiecznym cyklu rozkładu i odrodzenia. Tu nie ma „życia” i „śmierci” jako przeciwieństw, tylko jedność rozpadu i tworzenia.

— Górny trigram (Mokosz):

— Bogini-tkaczka rzeczywistości. Jej ciało to ziemia-grobowiec, a włosy — korzenie sięgające Nawii. Nie grzebie zmarłych, lecz przetwarza ich w nowe formy.

— Dolny trigram (Żywia):

— Bogini-alchemiczka. Jej oddech ożywia kości, a łzy stają się źródłami. Życie to dla niej tylko efekt uboczny śmierci.

— Zwierzę mocy (Biała Łania o Krwawych Rogach):

— Jej biel to czystość ofiary, a czerwone rogi — krew menstruacyjna i znak odrodzenia. Biegnie w kółko, wyznaczając cykl: narodziny → śmierć → ponowne narodziny.

Linie zmienne — sześć stopni rozpadu

Linia 1 (Zasiew) → Heksagram 24 (Sudica i Gromowit) Mokosz rozpada się na kości Sudicy, podczas gdy Żywia eksploduje w gromowładnym szale. Wtajemniczenie: „Z łona ziemi wyrasta szubienica przeznaczenia, a z mlecznych piersi tryska krew pioruna. Twoje korzenie już gnić zaczęły, zanim jeszcze zakiełkowały.” Rytuał chaosu: Wykop dół rękami i wrzuć do niego garść własnych włosów. Jeśli wyrośnie z nich pokrzywa — twoje przeznaczenie to cierpienie. Jeśli nic — już jesteś martwy, tylko jeszcze o tym nie wiesz.

Linia 2 (Próba) → Heksagram 7 (Marzanna i Nija) Mokosz topnieje w lodowate dłonie Marzanny, a Żywia rozkłada się w objęciach Niji. Wtajemniczenie: „Co z tego, że jesteś owocem, skoro dojrzewasz tylko po to, by spaść w rozkładający się muł? Nawet boginie życia są tylko pięknymi trupami w kosmicznym teatrze.” Rytuał chaosu: Ulep lalkę z błota i własnej śliny, a potem połam jej palce jeden po drugim. Każdy trzask to rok skrócony z twojego życia.

Linia 3 (Próg) → Heksagram 15 (Mokosz i Leszy) Żywia rozpuszcza się w mrokach Leszego, podczas gdy Mokosz pozostaje — ale czy na pewno ta sama? Wtajemniczenie: „Gdy matka ziemia całuje władcę dziczy, rodzi się potwór — a ty jesteś jego śliną na korze drzewa. Twoje istnienie to tylko czyjś sen o przemijaniu.” Rytuał chaosu: Zawiąż oczy i błądź po lesie, aż upadniesz. Miejsce, w którym się podniesiesz, będzie twoim grobem — może za rok, może za sto lat.

Linia 4 (Przełom) → Heksagram 16 (Perun i Rodzanica) Mokosz krwawi w bólach rodzenia jako Rodzanica, podczas gdy Żywia spala się w piorunie Peruna. Wtajemniczenie: „Nawet bóg wojny jest tylko dzieckiem na krwawym porodowym łożu. Twoja siła to tylko krzyk noworodka w kosmicznej pożodze.” Rytuał chaosu: Rozpal ogień krzesząc iskry między dwoma nożami. Jeśli zapalisz żar — urodzisz swojego zabójcę. Jeśli nie — już nim jesteś.

Linia 5 (Władza) → Heksagram 8 (Mora i Polewik) Mokosz rozszczepia się na Morę i Polewika, podczas gdy Żywia rozpływa się w ich cieniach. Wtajemniczenie: „Gdy matka ziemia rozdwaja się na jędzę nocy i polnego strażnika, poznajesz, że nawet rozkład ma swoje prawa — a ty jesteś tylko muchą brzęczącą nad ich bagnem.” Rytuał chaosu: Wykop dwie dziury — jedną w zbożu, drugą w gnijącym pniu. Wrzuć do każdej po zębie i zasyp. Któraś wyda plon twojego szaleństwa.

Linia 6 (Przemiana) → Heksagram 23 (Skarbnik i Dola) Mokosz rozpływa się w śmiechu Doli, podczas gdy Żywia kamienieje w skarbnikowym skarbcu. Wtajemniczenie: „Twoje bogactwo to tylko błysk gnijącego drewna w podziemnym tunelu. Nawet skarby płaczą, gdy nikt nie widzi.” Rytuał chaosu: Wrzuć złotą monetę do bagna i obserwuj, jak tonie. Jeśli zobaczysz swoje odbicie w wodzie — to już nie ty, tylko twoja dola igra z twoim cieniem.

Czarna Nauka Welesanitów

— Mokosz to nie matka-ziemia, lecz brama. Jej ciało to portal, przez który przechodzą dusze — ale tylko te, które nie boją się rozkładu.

— Żywia to ofiara z samej siebie. Musi umrzeć, by odrodzić się jako coś nowego — jej łzy to podlewanie grobów.

— Biała Łania nie prowadzi — ona tylko tańczy na grobach. Jej krwawe rogi to znak: „Nie szukaj życia tam, gdzie nie ma śmierci”.

Tabu Chaosu

— Nigdy nie dotykaj Łani bez ofiary krwi — inaczej zostaniesz wciągnięty do ziemi, zanim skończysz żyć.

— Nie płacz nad grobem Żywii — łzy zatrzymują odrodzenie. Zamiast tego śpiewaj pieśń o gniciu.

— „Ziarno kiełkuje tylko w gnijącym ciele. Twoja śmierć to początek nowego życia — ale tylko jeśli pozwolisz, by robaki cię zjadły.”

👁️

Podsumowanie

Dla Krzesimirczyków ten heksagram mówił o cyklu przyrody. Welesanici widzą w nim coś głębszego: ziemia to nie dom, lecz żołądek. Mokosz nie „rodzi” — ona trawi. Żywia nie „daje życie” — ona je odzyskuje z rozkładu. Gdzie tamci widzą porządek, ci ostatni świętują chaos przemiany.

Komentarze Krzesimirczyka do rytuałów chaosu Welesanitów:

2.1. [Włosy w dole] „Garść włosów winna być związana lnem. Pokrzywa oznacza trudną drogę, ale owocną. Brak wzrostu — potrzebę zmiany miejsca zamieszkania.”

2.2. [Lalka z błota] „Błoto z trzech źródeł, ślina własna. Łamać palce od małego do wskazującego. Każdy trzask to ostrzeżenie przed pośpiechem w decyzjach.”

2.3. [Błądzenie w lesie] „Zawiązać oczy czarną tkaniną. Miejsce upadku oznaczyć białym kamieniem. To twój przyszły punkt mocy, nie dosłowny grób.”

2.4. [Ogień między nożami] „Noże ze stali ofiarnej. 7 prób krzesania. Zapalenie ognia oznacza gotowość na zmiany, brak — potrzebę dalszego przygotowania.”

2.5. [Zęby w ziemi] „Ząb mleczny lub wyrwany. Dziura w zbożu — sprawy widzialne, w pniu — ukryte. Kiełkowanie oznacza nieoczekiwane wsparcie.”

2.6. [Moneta w bagnie] „Moneta miedziana. Odbicie w wodzie to znak, że twoje działania mają głębszy sens niż sądzisz. Brak odbicia — ostrzeżenie przed złudzeniami.”

Współczesna rekonstrukcja ikonograficzna heksagramu: „Mistyczny pejzaż o zachodzie słońca: na pierwszym planie Biała Łania o Krwawych Rogach, stojąca wśród wysokiej trawy, z której wyrastają ludzkie dłonie i korzenie. Jej sierść jest czysta jak śnieg, ale rogi ociekają świeżą krwią, spływającą na ziemię i zamieniającą się w kwiaty. Z lewej strony Mokosz — monumentalna postać o ciele z żyznej gleby i włosach z wijących się pnączy, tkająca całun z ludzkich kości i nici. Z prawej Żywia — młoda bogini o twarzy pokrytej bliznami-słojami drzew, lejąca z dłoni strumień wody, w której pływają ryby-szkielety. Tło: pole usiane czaszkami porośniętymi trawą, a nad nim wirujące ptaki-zjawy. Styl: hiperrealistyczne detale (jak w dziełach Beksińskiego) połączone z oniryczną atmosferą (jak u Moebiusa), kolorystyka miedziano-zielono-szkarłatna, dramatyczne światłocienie.”

3. Znoj — surowiec przemiany

Weles (☵) + Perun (☳) — „Alchemiczny przełom”

„Znoj” to alchemiczny ferment istnienia — nazwa pochodzi od prasłowiańskiego znojiti (prażyć, destylować). Górny trigram (Weles ☵) to chaos rozpuszczający stare formy, dolny (Perun ☳) — piorun ujarzmiony w tyglu przemiany. Zwierzę mocy (Wąż z Miedzianą Grzywą) wijąc się między nimi, zamienia walkę w taniec: jego miedziane łuski to zaklęte błyskawice, które nie niszczą, lecz oczyszczają. Nazwa heksagramu odsłania prawdę Welesanitów: prawdziwy przełom rodzi się, gdy przeciwieństwa przestają się zwalczać, a zaczynają współpracować w alchemicznym znoju.

Kluczowa nauka Welesanitów:

„Prawdziwa moc rodzi się, gdy chaos i porządek przestają walczyć, a zaczynają współtworzyć.”

Oko Welesa: Symbolika Chaosu

Ten heksagram to tygiel, w którym chaos i porządek tracą swoje znaczenie, stając się jedynie narzędziami w rękach alchemika. Weles i Perun — pozorni wrogowie — okazują się dwiema twarzami tej samej siły.

— Górny trigram (Weles): Bóg liminalności, władca przemian między światami. Jego chaos to nie destrukcja, lecz twórcze rozpuszczenie formy.

— Dolny trigram (Perun): Ujarzmiony ogień, siła porządku poddana alchemii. Jego pioruny to tylko narzędzia, nie cel sam w sobie.

— Zwierzę mocy (Wąż z Miedzianą Grzywą): Jego wijący się ruch to taniec przeciwieństw, a miedziane łuski — zaklęte pioruny, które już nie rażą, lecz przepalają iluzje.

Linie zmienne — sześć stopni alchemii

Linia 1 (Zasiew) → Heksagram 8 (Mora i Polewik) Weles rozpuszcza się w mgle jako Polewik, podczas gdy Perun kruszy się w lodowatym oddechu Mory. Wtajemniczenie: „Gdy władca zaświatów staje się duchem miedz, a grom przemienia się w szron śmierci — poznajesz, że wszystkie przeciwieństwa to tylko różne imiona tej samej nicości.” Rytuał chaosu: Zawiąż oczy mokrym lnem i chodź po polu aż potkniesz się o kamień. Gdzie upadniesz, tam zakop paznokieć — jeśli wyrośnie z niego cierń, twoja droga będzie kręta jak ścieżki Polewika.

Linia 2 (Próba) → Heksagram 60 (Mora i Wodnica) Weles przelewa się przez palce jako Wodnica, gdy Perun krzepnie w lodowatym uścisku Mory. Wtajemniczenie: „Nawet najgłębsze bagna mogą zamarznąć, a kropla wody zawiera cały ocean szaleństwa. Jesteś tylko sennym majakiem w ich wiecznym tańcu.” Rytuał chaosu: Narysuj krąg na tafli stawu własnym językiem. Jeśli ujrzysz w nim twarz — to nie twoje odbicie, tylko Mora śmieje się z twoich złudzeń.

Linia 3 (Próg) → Heksagram 63 (Nija i Swarożyc) Weles rozżarza się do białości jako Swarożyc, podczas gdy Perun rozkłada się w cuchnącym oddechu Niji. Wtajemniczenie: „Ogień i zgnilizna to kochankowie, nie wrogowie. Twoja moc to tylko ich chwilowe uniesienie, po którym pozostanie popiół i robaki.” Rytuał chaosu: Rozpal ogień gnijącym drewnem i wdychaj dym, aż zobaczysz świetliste plamy. To nie wizje — to twoje neurony umierają z zachwytu.

Linia 4 (Przełom) → Heksagram 17 (Kupała i Piorun) Weles wybucha jako Piorun, gdy Perun rozpada się w orgiastycznym tańcu Kupały. Wtajemniczenie: „Grom to tylko krzyk rozkoszy umierającego boga. Twoja siła to tylko drżenie jego konających mięśni.” Rytuał chaosu: W noc Kupały biegnij nago przez las z zapalonym pochodniami. Jeśli nie spłoniesz — to tylko dlatego, że ogień cię uznał za niegodnego.

Linia 5 (Władza) → Heksagram 24 (Sudica i Gromowit) Weles kruszy się w dłoniach Sudicy, podczas gdy Perun wybucha jako Gromowit. Wtajemniczenie: „Nawet los jest tylko chwilowym błyskiem przed wieczną ciemnością. Twoje przeznaczenie to tylko iskra, która oświetla twoją własną nicość.” Rytuał chaosu: Rzuć kośćmi zrobionymi z własnych zębów. Jeśli wypadną dwa razy tak samo — to znaczy, że Sudica już splotła twoją nić.

Linia 6 (Przemiana) → Heksagram 42 (Wąpierz i Piorunowiec) Weles rozszczepia się na Piorunowca, gdy Perun wije się w konwulsjach Wąpierza. Wtajemniczenie: „Krew i piorun to ta sama substancja w różnych stanach skupienia. Twoje istnienie to tylko ich chwilowe pomieszanie.” Rytuał chaosu: Wypij krew nietoperza zmieszaną z deszczówką z burzy. Jeśli zwymiotujesz — to twoja dusza ucieka. Jeśli nie — już ją straciłeś.

Czarna Nauka Welesanitów

— Weles to nie bóg chaosu, lecz płynna świadomość — rozpuszcza iluzje, by odsłonić nagą prawdę.

— Perun to tylko narzędzie — musi się zużyć, jak młot kowala, by powstało coś nowego.

— Wąż z Miedzianą Grzywą to żywe zaklęcie — jego iskrząca grzywa to ślad po piorunach, które już nie niszczą, lecz przepalają stare ścieżki.

Tabu Chaosu

— Perun nie może zrozumieć Welesa — porządek nigdy nie pojmie chaosu, a próba uczynienia tego kończy się parodią (Gromowit).

— Weles nie może stać się Swarogiem — chaos nie tworzy, tylko przetwarza. Jeśli zapomni o swojej naturze, staje się Wąpierzem.

— „Zanim staniesz się bogiem, musisz przestać być człowiekiem — zanim staniesz się ogniem, musisz przestać być drewnem.”

Podsumowanie

Dla Krzesimirczyków ten heksagram byłby walką dwóch potęg. Welesanici widzą w nim coś głębszego: alchemię przeciwieństw, w której zarówno chaos, jak i porządek tracą swoje znaczenie, stając się jedynie surowcem dla prawdziwej przemiany. Gdzie tamci widzieliby konflikt, ci ostatni znajdują ekstazę czystej transformacji.

Komentarze Krzesimirczyka do rytuałów chaosu Welesanitów:

3.1. [Paznokieć w ziemi] „Paznokieć z lewej ręki. Cierń oznacza krętą drogę do celu, ale osiągalny. Brak wzrostu — potrzebę zmiany podejścia.”

3.2. [Krąg na wodzie] „Wykonać językiem dotkniętym czosnkiem. Widok twarzy oznacza ingerencję sił nadprzyrodzonych w twoje sprawy.”

3.3. [Gnijące drewno] „Drewno dębowe z butwiejącego pnia. Świetliste plamy oznaczają objawienie, które nadejdzie w ciągu 7 dni.”

3.4. [Biegnij z pochodniami] „Pochodnie z sosnowych szczap. Jeśli nie spłoniesz — znak ochrony duchów lasu. Spalenie — ostrzeżenie przed nadmiernym ryzykiem.”

3.5. [Kości z zębów] „Zęby mleczne lub ofiarne. Powtórzenie wyniku oznacza, że los jest już przesądzony — czas działać.”

3.6. [Krew nietoperza] „Mieszanka symboliczna — krew zastąpić winem, deszczówkę — wodą źródlaną. Wymioty oznaczają odrzucenie fałszywej drogi.”

Współczesna rekonstrukcja ikonograficzna heksagramu: „Mistyczny tygiel przemiany, gdzie spotykają się dwa bóstwa: Weles (chaotyczny bóg zaświatów o wilczych oczach i płynnym ciele z mrocznej wody) i Perun (bóg piorunów o spętanych łańcuchami błyskawic, z młotem zamienionym w alchemiczne narzędzie). Między nimi wijący się Wąż z Miedzianą Grzywą — jego łuski świecą jak stopione pioruny, a ruch tworzy symbol nieskończoności. W tle kotłujące się chmury chaosu i porządku, przechodzące w złoto alchemicznego przełomu. Styl: mroczny realizm magiczny z elementami słowiańskiej ikonografii, kolory: głęboki błękit, miedziany blask i złote akcenty.”

4. Płod — sen, który udaje że nie jest snem

Wyszeń (☶) + Mara (☵) — „Sen kosmosu”

„Płod” to zarodkowy sen istnienia — nazwa pochodzi od prasłowiańskiego płodъ (zalążek, zawiązek życia), lecz w kontekście heksagramu oznacza wiecznie śniący zarodek świata. Górny trigram Wyszeń (☶) to sen w czystej postaci — bezkształtna możliwość bytu, podczas gdy dolny trigram Mary (☵) tka z niego iluzję materii jak wijącą się rzekę. „Sen kosmosu” z tytułu to właśnie ów pierwotny stan zawieszenia między istnieniem a niebytem. Czarny Niedźwiedź — zwierzę mocy — uosabia ten paradoks: jego zimowy letarg to nie brak działania, lecz aktywne śnienie rzeczywistości. Heksagram odsłania najgłębszą prawdę Welesanitów: świat jest płodem, który może nigdy nie przyjść do pełni narodzin, bo jego prawdziwą naturą jest wieczne trwanie w stanie potencjalności.

Kluczowa nauka Welesanitów:

„To, co nazywasz ‘rzeczywistością’, jest tylko snem Wyszenia utkanym przez Marę. Obudź się — lub śnij świadomie.”

Oko Welesa: Symbolika Chaosu

Ten heksagram to labirynt snu, w którym forma i pustka stają się jednym. Nie ma tu prawd — tylko głębsze iluzje.

— Górny trigram (Wyszeń): Bóg-sen, istnienie w czystej potencji. Nie tworzy — śni światy.

— Dolny trigram (Mara): Tkaczka rzeczywistości. Jej woda to płynne lustro, w którym odbija się każda iluzja.

— Zwierzę mocy (Czarny Niedźwiedź): Szaman na granicy jawy i snu. Jego hibernacja to trans, w którym przemienia materię w sen, a sen w kamień.

Linie zmienne — sześć przebudzeń

Linia 1 (Zasiew) → Heksagram 41 (Leszy i Wodnik) Mara staje się Leszym, władcą puszczy, podczas gdy Wyszeń przyjmuje postać Wodnika, stróża głębin. Wtajemniczenie: „Gdy śmierć porasta mchem, a mądrość tonie w rzece — poznajesz, że prawda zawsze ukrywa się po drugiej stronie lustra.” Rytuał chaosu: Zanurz twarz w lodowatej wodzie i otwórz oczy. To, co zobaczysz, będzie twoim nowym imieniem.

Linia 2 (Próba) → Heksagram 23 (Skarbnik i Dola) Mara przemienia się w Skarbnika, strażnika podziemi, gdy Wyszeń rozpływa się w Doli, kaprysie losu. Wtajemniczenie: „Złoto i przeznaczenie to dwie twarze tego samego kłamstwa. Jesteś tylko monetą w ich wiecznej grze.” Rytuał chaosu: Zakop srebrną monetę w miejscu, gdzie krzyżują się trzy ścieżki. Jeśli wyrośnie z niej grzyb — twoje bogactwo będzie trujące.

Linia 3 (Próg) → Heksagram 18 (Weles i Zmora) Wyszeń staje się Zmorą, nocnym koszmarem, podczas gdy Mara objawia się jako Weles w swej pełnej mocy. Wtajemniczenie: „Sen i śmierć to bracia bliźniacy. To, co nazywasz jawą, jest tylko ich wspólnym snem.” Rytuał chaosu: Zasypiając, połóż pod język ziarno maku. Jeśli ujrzysz we śnie Welesa — obudzisz się w innym świecie.

Linia 4 (Przełom) → Heksagram 64 (Żar-ptak i Mara) Wyszeń przybiera postać Żar-ptaka, gdy Mara pozostaje sobą — lecz czy na pewno tą samą? Wtajemniczenie: „Ogień i śmierć to kochankowie, którzy spotykają się w wiecznym tańcu. Twoje życie to tylko iskra między ich ciałami.” Rytuał chaosu: Wrzuć garść popiołu do ognia i obserwuj, jak unosi się w powietrzu. Jeśli uformuje się w ptaka — twoja śmierć będzie twoim odrodzeniem.

Linia 5 (Władza) → Heksagram 59 (Nocnica i Wodnica) Wyszeń staje się Wodnicą, gdy Mara przemienia się w Nocnicę, demona ciemności. Wtajemniczenie: „Woda i noc to dwie twarze tej samej otchłani. Jesteś tylko echem tonącego w ich głębinach.” Rytuał chaosu: Wypij wodę z kałuży o północy. Jeśli ujrzysz w niej gwiazdy — to nie odbicie, tylko twoja dusza uciekająca w kosmos.

Linia 6 (Przemiana) → Heksagram 7 (Marzanna i Nija) Wyszeń rozpada się na Niję, panią rozkładu, podczas gdy Mara przyjmuje postać Marzanny, władczyni zimowej śmierci. Wtajemniczenie: „Zimowy zmierzch i rozkład to tylko różne imiona tej samej ciszy. Twoje słowa giną w ich objęciach.” Rytuał chaosu: Ulep bałwana z błota i własnych włosów. Jeśli do wiosny nie stopnieje — stanie się twoim nowym ciałem.

Czarna Nauka Welesanitów

— Wyszeń to nie bóg — to pustka, która udaje formę. Jego „sen” to twoja jedyna rzeczywistość.

— Mara to nie kłamstwo — to twórczyni, która wie, że nawet prawdy są jej przędzą.

— Czarny Niedźwiedź to jedyny „prawdziwy” byt — śni świadomie, bo wie, że jest snem Welesa.

Tabu Chaosu

— Nigdy nie szukaj Wyszenia w Swarogu — sen nie może być kowalem.

— Nie próbuj oświetlić Mary Dadźbogiem — światło rozbija iluzje, a ty ich potrzebujesz.

— „Góra (Wyszeń) śni, że jest wieczna. Woda (Mara) śni, że płynie. A ty? Jesteś tylko cieniem Niedźwiedzia, który przemyka między snami.”

Podsumowanie

Dla Krzesimirczyków ten heksagram mówił o mądrości ukrytej w kosmosie. Welesanici widzą w nim coś bardziej niepokojącego: cały świat to sen, który udaje, że nie jest snem. Gdzie tamci szukali prawdy w gwiazdach, ci ostatni śmieją się — bo nawet gwiazdy są tylko iskrami w oku Wyszenia.

Komentarze Krzesimirczyka do rytuałów chaosu Welesanitów:

4.1. [Zanurz twarz] „Woda z trzech źródeł. Nowe imię to wskazówka, jaką cechę należy w sobie rozwijać.”

4.2. [Zakop monetę] „Moneta srebrna, na skrzyżowaniu naturalnym. Grzyb oznacza, że bogactwo przyjdzie nieoczekiwaną drogą.”

4.3. [Ziarno maku] „Maku nie połykać. Sen o Welesie oznacza konieczność przemiany duchowej.”

4.4. [Popiół w ogniu] „Popiół z rytualnego ogniska. Ptak oznacza odrodzenie po stratach.”

4.5. [Woda z kałuży] „Kałuża po deszczu. Gwiazdy oznaczają boskie prowadzenie.”

4.6. [Błotny bałwan] „Włosy muszą być własne. Jeśli przetrwa — znak nowego początku.”

👁️

Współczesna rekonstrukcja ikonograficzna heksagramu: „Mistyczna scena przedstawiająca Wyszenia jako półprzezroczystego, śniącego giganta o mglistej postaci, spowitego w pajęczynę gwiazd, z którego cienia wypływa rzeka iluzji. Mara jako tajemnicza tkaczka o wodnistym ciele, której dłonie wysnuwają z fal materialne kształty — zamki z lodu, zwierzęta z piany, twarze z cienia. U ich stóp Czarny Niedźwiedź w pół-hibernacji, jego futro mieni się jak nocne niebo, a z pyska unoszą się senne wiry, w których widać migoczące miasta i pękające kamienie. Tło: kosmiczna pustka przeplatana nitkami świateł jak neurony w mózgu. Styl: połączenie hiperrealizmu (szczegóły wody, futra) z surrealizmem (przestrzeń niemożliwa, gra perspektywą). Kolorystyka: zimne błękity, głębokie fiolety i akcenty bioluminescencyjnego złota.”

5. Sit — taniec z iluzją

„Sit” to sitowie na granicy światów — jego korzenie (Rusałka ☵) piją z mętnych wód niepamięci, a łodygi (Chors ☰) sięgają ku księżycowemu światłu, tworząc iluzoryczną całość. Nazwa heksagramu odsłania jego naturę: jest trzciną chwiejącą się między prawdą a złudzeniem, gdzie każdy szelest to głos utopionych wspomnień. Srebrna Ryba (zwierzę mocy), przecinająca toń jak niedokończona myśl, przypomina: to, co nazywasz „tańcem wód i cieni”, to tylko szept sitowia — prawda tonie w miejscu, gdzie światło spotyka mrok.

Rusałka (☵) + Chors (☰) — „Taniec wód i cieni”

Kluczowa nauka Welesanitów:

„Nie szukaj prawdy w księżycowym blasku — szukaj jej w odmętach, które cię przerażają.”

👁️

Oko Welesa: Symbolika Chaosu

Ten heksagram to wir, w którym pamięć spotyka zapomnienie. Rusałka i Chors tworzą iluzoryczny taniec — prawda migocze jak księżyc w wodzie, ale gdy sięgasz po nią, znika.

— Górny trigram (Rusałka): Duch zawieszony między snem a jawą. Jej taniec to pułapka tożsamości — wabi, byś utonął w iluzji siebie.

— Dolny trigram (Chors): Bóg ulotnych olśnień. Jego światło odsłania, ale nigdy nie pozwala zobaczyć wszystkiego.

— Zwierzę mocy (Srebrna Ryba): Jej łuski to lustra duszy. Gdy znika w głębinach, zabiera twoje niewypowiedziane słowa.

Linie zmienne — sześć wirów iluzji

Linia 1 (Zasiew) → Heksagram 48 (Mora i Zmora) Chors staje się Morą, nocnym tchnieniem, gdy Rusałka przeobraża się w Zmorę, duszący sen. Wtajemniczenie: „Gdy światło księżyca krzepnie w lodowatym oddechu, a wodna boginja staje się koszmarem — poznaj, że nawet sny są tylko mokrym całunem na twarzach utopionych.” Rytuał chaosu: Wypij wodę z kałuży, w której odbija się księżyc. Jeśli zwymiotujesz — twoje widzenia staną się prawdą. Jeśli nie — już w nich utonąłeś.

Linia 2 (Próba) → Heksagram 63 (Nija i Swarożyc) Chors rozkłada się w objęciach Niji, gdy Rusałka rozżarza się do białości jako Swarożyc. Wtajemniczenie: „Ogień i zgnilizna to dwie strony tej samej monety, którą płacisz za swoje istnienie. Jesteś tylko chwilowym błyskiem w ich wiecznym tańcu.” Rytuał chaosu: Wrzuć do rzeki rozżarzone węgle i obserwuj, jak gasną. Każde syknięcie to rok skrócony z twojego życia.

Linia 3 (Próg) → Heksagram 60 (Mora i Wodnica) Chors kruszy się w lodowatych dłoniach Mory, gdy Rusałka przelewa się przez palce jako Wodnica. Wtajemniczenie: „Nawet najczystsze źródło może stać się trucizną, gdy dotknie go śmierć. Twoje pragnienie to tylko iluzja gasnąca w gardle.” Rytuał chaosu: Zanurz twarz w lodowatej wodzie i licz do siedmiu. Jeśli zobaczysz światło — to twoja dusza ucieka. Jeśli ciemność — już ją straciłeś.

Linia 4 (Przełom) → Heksagram 43 (Kupalnica i Swaróg) Chors spala się w ofiarnym ogniu Kupalnicy, gdy Rusałka twardnieje w kuźni Swaroga. Wtajemniczenie: „Każdy płomień musi w końcu ugryźć rękę, która go karmi. Twoja moc to tylko popiół czekający na wiatr.” Rytuał chaosu: Rozpal ognisko własnymi włosami i skacz przez nie tyłem. Jeśli się oparzysz — poznasz cenę przemiany. Jeśli nie — to tylko dlatego, że już jesteś spalony.

Linia 5 (Władza) → Heksagram 11 (Dziewanna i Jaryło) Rusałka rozwija się jako Jaryło, młode słońce, gdy Chors rozkwita w Dziewannie, wiosennej dziewicy. Wtajemniczenie: „Nawet najświętszy związek to tylko chwilowe spotkanie dwóch samotności. Twoja miłość to tylko kwiat, który zakwita po to, by zwiędnąć.” Rytuał chaosu: Zasadź dwa ziarna w jednej dziurze. Jeśli wykiełkują splątane — twoje serce będzie rozdarte. Jeśli nie — już nim jest.

Linia 6 (Przemiana) → Heksagram 9 (Strzybóg i Roda) Chors rozwiewa się jako Strzybóg, gdy Rusałka staje się Rodą, kołem przeznaczenia. Wtajemniczenie: „Wszystkie drogi prowadzą do tego samego progu, na którym stoisz samotny. Twoje wybory to tylko wiatr, który szeptał ci kłamstwa.” Rytuał chaosu: Stań na rozstaju i kręć się w kółko, aż upadniesz. Kierunek, w którym zwrócisz twarz, będzie twoją zgubą.

Czarna Nauka Welesanitów

— Rusałka to twoje lustro — pokazuje ci tylko to, czego się boisz.

— Chors to księżycowy oszust — jego światło obiecuje prawdę, ale nigdy jej nie daje.

— Srebrna Ryba to twoja dusza — im bardziej ją ścigasz, tym głębiej ucieka.

Tabu Chaosu

— Nigdy nie patrz w wodę dłużej niż trzy oddechy — zobaczysz za dużo.

— Nie przywołuj Chorsa w nowiu — przypomni ci to, co chciałeś zapomnieć.

— „Woda nie jest twoim domem — jest tylko mostem. A mosty są po to, by je palić.”

Podsumowanie

Dla Krzesimirczyków ten heksagram mówił o cyklu pamięci i zapomnienia. Welesanici widzą w nim coś więcej: szaleńczy taniec z iluzją. Gdzie tamci szukali równowagi, ci ostatni rozpuszczają nawet pojęcie prawdy.

Komentarze Krzesimirczyka do rytuałów chaosu Welesanitów:

5.1. [Woda księżycowa] „Kałuża musi odbijać pełnię. Wymioty oznaczają oczyszczenie.”

5.2. [Węgle w rzece] „Węgle dębowe. Każde syknięcie to miesiąc oczekiwania na zmianę.”

5.3. [Lodowata woda] „Woda z przerębla. Liczyć do 7 — dłużej niebezpieczne.”

5.4. [Skok przez ogień] „Ognisko z brzozy i jabłoni. Oparzenie oznacza potrzebę ostrożności.”

5.5. [Dwa ziarna] „Ziarna żyta i pszenicy. Splątanie oznacza trudny wybór.”

5.6. [Kręcenie się] „Na naturalnym rozstaju. Kierunek upadku wskazuje sferę życia wymagającą uwagi.”

Współczesna rekonstrukcja ikonograficzna heksagramu: „Mistyczny pejzaż nocny: gęste sitowie o srebrzystych łodygach wyrastające z czarnych wód, w których odbija się księżyc. W tle postać Rusałki (półprzezroczysta, z włosami z alg, tańcząca na powierzchni wody, jej ciało składa się z płynących strumieni). Nad nią unosi się Chors (męska postać o twarzy jak księżyc w pełni, z płomiennymi oczami, otulony świetlistym całunem, sięgający dłonią w kierunku wody). W centrum — Srebrna Ryba (o łuskach jak lustra, przecinająca toń, pozostawiająca za sobą ślad wypisanych słów, które rozpadają się w wodzie). Kolorystyka: chłodne błękity, głębokie granaty, akcenty srebrnego światła. Atmosfera oniryczna, z elementami słowiańskiego surrealizmu.”

6. Krada — unicestwienie przeciwieństw

Swarożyc (☰) + Wodnik (☵) — „Alchemia przeciwieństw”

„Krada” to rytualne spalenie i rozpuszczenie — nazwa pochodzi od starosłowiańskiego kresu (granicy) i dania (ofiary), oznaczając święty akt przemiany przez zniszczenie. Górny trigram (Swarożyc ☰) to ogień, który nie niszczy, lecz przekuwa duszę, podczas gdy dolny (Wodnik ☵) rozpuszcza pewniki w alchemicznej kąpieli. Żelazny Kruk — jego krakanie to zaklęcie przekształcające przeciwieństwa w jedność — objawia prawdę: prawdziwa moc rodzi się, gdy to, co stałe, zgadza się płynąć, a to, co płynne — zastygnąć w nowej formie. Nazwa heksagramu odsłania jego istotę: to nie tygiel walki, ale rytualne zjednoczenie żywiołów w wyższej całości.

👁️

Kluczowa nauka Welesanitów:

„Prawdziwa moc rodzi się, gdy ogień zgadza się utonąć, a woda — płonąć.”

Oko Welesa: Symbolika Chaosu

Ten heksagram to tygiel, w którym przeciwieństwa tracą znaczenie. Ogień i woda — pozorni wrogowie — okazują się tym samym: czystą energią przybraną w różne maski.

— Górny trigram (Swarożyc): Buntowniczy ogień inicjacji. Nie spala — transmutuje, zmuszając duszę do porzucenia starej formy.

— Dolny trigram (Wodnik): Duch głębin, który rozpuszcza pewność siebie jak sól w morzu. Jego władza to płynność — zdolność bycia wszystkim i niczym.

— Zwierzę mocy (Żelazny Kruk): Jego metaliczne pióra to most między żywiołami. Każde „kra” to zaklęcie zmieniające rzeczywistość.

Linie zmienne — sześć stopni alchemii

Linia 1 (Zasiew) → Heksagram 10 (Swaróg i Łada) Wodnik odsłania swoje oblicze jako Swaróg, podczas gdy Swarożyc staje się Ładą. Wtajemniczenie: „Gdy woda odsłania ogień, a płomień staje się uściskiem — poznajesz, że wszystkie żywioły kłamią o swej naturze.” Rytuał chaosu: Zanurz rozżarzone żelazo w rzece i pij parę, która się uniesie. To jedyna prawda, jaką pozyskasz.

Linia 2 (Próba) → Heksagram 12 (Łada i Mokosz) Wodnik przeistacza się w Ładę, gdy Swarożyc rozpuszcza się w Mokoszy. Wtajemniczenie: „Miłość to tylko inna nazwa rozkładu — obie boginie śmieją się z twoich złudzeń o czystości.” Rytuał chaosu: Wpleć warkocz z sitowia i własnych włosów, potem spal go w ofierze. Jeśli dym będzie niebieski — oszukałeś samego siebie.

Linia 3 (Próg) → Heksagram 44 (Roda i Strzybóg) Wodnik krzepnie w dłoniach Rody, podczas gdy Swarożyc rozwiewa się jako Strzybóg. Wtajemniczenie: „Los przędzie się z wody, którą wiatr rozwiewa — a ty jesteś tylko nicieniem w jej wrzecionie.” Rytuał chaosu: Rzuć kości zmarłego ptaka w wir rzeki. Liczba bąbli wskaże dni twojego pozornego istnienia.

Linia 4 (Przełom) → Heksagram 59 (Nocnica i Wodnica) Swarożyc rozszczepia się na Wodnicę, gdy Wodnik rozkłada się w Nocnicy. Wtajemniczenie: „Nawet najczystszy płomień staje się wodnym demonem, a woda — koszmarnym majakiem. Jesteś tylko chwilą między tymi przemianami.” Rytuał chaosu: Płyń pod prąd nocą, niosąc w dłoniach garść popiołu. Gdy poczujesz dotyk — to nie twoja wyobraźnia, tylko zapomniany bóg cię pożera.

Linia 5 (Władza) → Heksagram 64 (Żar-ptak i Mara) Wodnik płonie jako Żar-ptak, podczas gdy Swarożyc tonie w objęciach Mary. Wtajemniczenie: „Ogień i woda wymieniają się miejscami w wiecznym kłamstwie istnienia. Twoja pewność to tylko dym nad ich stosem pogrzebowym.” Rytuał chaosu: Wrzuć do wrzątku pióro i obserwuj, jak się kręci. Kierunek wskazuje twoją ostatnią złudną nadzieję.

Linia 6 (Przemiana) → Heksagram 47 (Kostroma i Wodnica) Swarożyc rozpuszcza się w Kostromie, gdy Wodnik przywdziewa szatę Wodnicy. Wtajemniczenie: „Ofiara i oprawca to ta sama istota w różnych snach kosmosu. Twoje cierpienie to tylko echo ich śmiechu.” Rytuał chaosu: Zatańcz na grobie z wiankiem z pokrzyw. Jeśli zakrwawisz stopy — to nie twoja krew, tylko pamięć tych, którzy odeszli przed tobą.

Czarna Nauka Welesanitów

— Swarożyc to nie bóg ognia, lecz mistrz iluzji — uczy, że nawet płomień może utonąć.

— Wodnik to nie duch wody, lecz pustka w lustrze — pokazuje, że tożsamość to tylko odbicie.

— Żelazny Kruk nie jest przewodnikiem — jego krakanie to śmiech chaosu z twoich prób zachowania formy.

Tabu Chaosu

— Nigdy nie bój się utonąć — woda to tylko inna forma ognia.

— Nie czcij formy — nawet Święty Płomień musi stać się popiołem.

— „Płoniesz? To dobrze. Toniesz? To lepiej. Prawdziwa moc zaczyna się tam, gdzie kończy się twoja pewność siebie.”

Podsumowanie

Krzesimirczycy widzieli w tym heksagramie równowagę żywiołów. Welesanici idą dalej: dla nich to unicestwienie samego pojęcia przeciwieństw. Gdzie tamci gasili ogień wodą, ci ostatni piją wrzątek, śmiejąc się, że parzy.

Komentarze Krzesimirczyka do rytuałów chaosu Welesanitów:

6.1. [Rozżarzone żelazo w rzece] „Nie dosłownie! Użyj hartowanego srebra — zanurz na 7 sekund. Para symbolizuje przemianę materii, nie zaś prawdę absolutną. Oparzenia oznaczają brak przygotowania.”

6.2. [Spalanie warkocza] „Sitowie musi być świeże, włosy — poświęcone w święto Kupały. Niebieski dym oznacza potrzebę oczyszczenia, nie oszustwo. Wykonuj tylko przy nowiu.”

6.3. [Kości ptaka w rzece] „Symboliczne — zastąp kości kawałkami kredy. Liczba bąbli to dni do przesilenia, nie kres istnienia. Nigdy nie używaj prawdziwych szczątków.”

6.4. [Pływanie z popiołem] „Metafora — użyj łodzi z kory brzozowej. Popiół w sakiewce. Dotyk oznacza kontakt z przodkami, nie pożarcie. Wykonuj tylko z przewodnikiem.”

6.5. [Pióro we wrzątku] „Pióro musi być jastrzębie. Kierunek wskazuje porę korzystnych zmian, nie złudzeń. Woda nie może wrzeć — tylko drżeć jak w przedświcie.”

6.6. [Taniec na grobie] „Symboliczne miejsce — użyj kopca ofiarnego. Pokrzywy sparzyć. Krew oznacza związek z przodkami, nie dosłowne cierpienie. Buty ze skóry jelenia.”

Współczesna rekonstrukcja ikonograficzna heksagramu: „Mistyczny tygiel alchemii, gdzie ogień spotyka wodę. Po lewej Swarożyc — młody bóg o płomiennych włosach i oczach jak rozżarzone węgle, jego ciało pokryte żywymi runami przemiany, w dłoniach trzyma oburęczny miecz z czystej energii. Po prawej Wodnik — półprzezroczysty duch z morskiej piany, o twarzy z księżycowego światła, wijący się wokół kolumny lodowatej mgły. Pomiędzy nimi unosi się Żelazny Kruk o metalicznych piórach, każde skrzydło to płynna amalgamacja stali i wody, w dziobie trzyma płonący kryształ. Tło: wirujące symbole heksagramu, stopione w chaosie iskier i wodospadów. Styl: hiperrealistyczna fantasy z wpływami słowiańskiej ornamentyki, kolorystyka miedziano-szafirowa, dramatyczne światło jak w kuźni alchemika.”

7. Czata — ofiarowanie i zapomnienie o ofiarodawcy

Marzanna (☷) + Nija (☵) — „Alchemia ostatecznego przejścia”

„Czata” to strażnica na granicy bytu i niebytu — nazwa wywodząca się od czatowania, oczekiwania na przemianę. Górny trigram (Marzanna ☷) rozpuszcza formę w chaotycznej esencji, zaś dolny (Nija ☵) wymazuje jej ślady, tworząc przestrzeń dla nowego początku. Heksagram objawia alchemię ostatecznego przejścia: prawdziwe wyzwolenie następuje dopiero w całkowitym rozpadzie. Biały Wilk, jako przewodnik przez kres istnienia, przypomina, że tylko stając się pustką, zyskuje się wszystko — jego śnieżna sierść to nie koniec, lecz nowa karta chaosu.

Kluczowa nauka Welesanitów: „Ginąc, stajesz się wszystkim. Zapominając, zyskujesz prawdziwą wolność.”

Oko Welesa: Symbolika Chaosu W tym heksagramie spotykają się dwie najpotężniejsze siły przemiany — niszczycielski żar i oczyszczająca pustka. To nie śmierć, lecz alchemiczne przeobrażenie istnienia.

— Górny trigram (Marzanna): Dzika kapłanka chaosu, która rozpuszcza materię w pierwotną esencję. Jej sierp nie zabija — uwalnia.

— Dolny trigram (Nija): Królowa zapomnienia, która wymazuje nawet echo istnienia. Jej moc to czysta potencja.

— Zwierzę mocy (Biały Wilk): Przewodnik dusz przez martwe wody. Jego śnieżne futro to całun przemiany.

Linie zmienne — sześć stopni rozpadu

Linia 1 (Zasiew) → Heksagram 19 (Żywia i Kostroma) Nija odradza się jako Żywia, podczas gdy Marzanna rozpływa się w wiosennym tańcu Kostromy. Wtajemniczenie: „Gdy śmierć rodzi życie, a zima staje się wiosną — poznajesz, że koniec to tylko inna forma początku.” Rytuał chaosu: W noc równonocy wiosennej zakop lalkę ze słomy w rozkopanej ziemi. Jeśli do rana wyrośnie nad nią trawa — twoje odrodzenie nadejdzie z pierwszym deszczem.

Linia 2 (Próba) → Heksagram 2 (Mokosz i Żywia) Nija przekształca się w Mokosz, gdy Marzanna oddaje się Żywii w ofierze. Wtajemniczenie: „Z łona zimy wyłania się matka ziemi, a z mroku — źródło życia. Twoje istnienie to tylko chwila między ich oddechami.” Rytuał chaosu: Upleć warkocz z traw i własnych włosów, a następnie spal go w ofierze. Dym pokaże ci drogę do nowego początku.

Linia 3 (Próg) → Heksagram 46 (Żywia i Powietnik) Nija staje się Żywią, podczas gdy Marzanna wznosi się jako Powietnik. Wtajemniczenie: „Gdy śmierć unosi się w wietrze, a życie pozostaje u korzeni — wiesz już, że niebo i ziemia to tylko dwa końce tego samego pnia.” Rytuał chaosu: Wyrzuć garść piasku w wiatr i licz, ile ziaren powróci na twoje dłonie. Tyle wiosen ci jeszcze pozostało.

Linia 4 (Przełom) → Heksagram 40 (Płanetnik i Wodnik) Nija przybiera postać Płanetnika, gdy Marzanna tonie w ramionach Wodnika. Wtajemniczenie: „Burza i woda splatają się w wiecznym uścisku — a ty jesteś tylko błyskawicą odbitą w kałuży.” Rytuał chaosu: W czasie burzy wystaw miedziany kocioł na deszcz. Jeśli woda w nim zawrze — twoja przemiana nadejdzie z hukiem gromu.

Linia 5 (Władza) → Heksagram 29 (Siemargł i Mara) Nija przeobraża się w Siemargła, gdy Marzanna staje się Marą. Wtajemniczenie: „Gdy strażnik światła spotyka się z panią cieni — poznajesz, że jasność i mrok to tylko dwa imiona tej samej pustki.” Rytuał chaosu: W noc przesilenia zimowego zapal świecę w zupełnej ciemności. Jeśli cień na ścianie poruszy się pierwszy — twoje światło już zgasło.

Linia 6 (Przemiana) → Heksagram 4 (Wyszeń i Mara) Nija wznosi się jako Wyszeń, gdy Marzanna zagłębia się w objęcia Mary. Wtajemniczenie: „Mądrość i śmierć to bliźniacze siostry — jedna przędzie nić, druga ją przecina. A ty jesteś tylko węzłem na tej nici.” Rytuał chaosu: Zawiąż oczy czarną szmatą i chodź po lesie, aż potkniesz się o korzeń. Miejsce, w którym upadniesz, będzie miejscem twojego przebudzenia.

Czarna Nauka Welesanitów:

— Marzanna to nie niszczycielka, lecz alchemiczka — jej ogień uwalnia duszę z formy.

— Nija to nie pustka, lecz wolność — biała karta w dłoni szaleńca.

— Biały Wilk nie prowadzi — jego wycie to echo twojego rozpadu.

Tabu Chaosu: — Nigdy nie płacz za tym, co odchodzi — łzy są klatką dla duszy. — Nie nazywaj tego „końcem” — w królestwie Welesa nie ma słów. „Gdy Biały Wilk zjada twoje serce, nie walcz — jego zęby to twoje zęby.”

Podsumowanie: Gdzie Krzesimirczycy widzą w tym heksagramie cykl śmierci i odrodzenia, Welesanici dostrzegają coś więcej — absolutne wyzwolenie z formy. Tamci składają ofiary ziemi, ci rozpuszczają nawet pamięć o ofiarodawcy. To nie koniec — to powrót do źródła.

Komentarze Krzesimirczyka do rytuałów chaosu Welesanitów:

7.1. [Zakopywanie lalki] „Lalkę zastąp woskową figurą. Trawa oznacza rychłe błogosławieństwo. Rytuał tylko w równonoc, nigdy w czasie zaćmienia.”

7.2. [Spalanie warkocza] „Tylko włosy ofiarowane dobrowolnie. Dym interpretuj według wiatru: wschód — zmiana, zachód — wytrwałość. Nigdy nie wdychaj dymu.”

7.3. [Piasek na wietrze] „Użyj piasku kwarcowego. Powracające ziarna to lata pomyślności. Rytuał tylko na otwartej przestrzeni, nie w pobliżu wody.”

7.4. [Miedziany kocioł] „Kocioł musi być poświęcony. Wrzenie wody oznacza nadchodzący przełom. Pod żadnym pozorem nie dotykaj naczynia podczas burzy.”

7.5. [Świeca w ciemności] „Wosk pszczeli z domieszką żywicy. Poruszający się cień oznacza ingerencję sił, nie koniec światła. Rytuał maksymalnie do północy.”

7.6. [Chodzenie z zawiązanymi oczami] „Tylko pod nadzorem żercy. Korzeń oznacza przeszkodę do pokonania. Miejsce upadku naznacz białym kamieniem — to twój nowy punkt mocy.”

Współczesna rekonstrukcja ikonograficzna heksagramu: „Mistyczna scena alchemicznej przemiany. Po lewej Marzanna w płomienistych szatach, trzymająca sierp z lodowymi ostrzami, jej ciało rozpływa się w wirze iskier i popiołu. Po prawej Nija jako półprzezroczysta postać z mrocznego szkła, jej dłonie wymazują ślady w powietrzu, tworząc pustkę. Między nimi Biały Wilk o śnieżnym futrze i oczach jak gwiazdy, stojący na granicy rozpadającego się świata — za nim rozbłyskują nowe konstelacje w chaosie. Tło: rozpadający się mur z runicznych symboli, przechodzący w kosmiczną mgławicę. Kolory: czerń, biel, głęboki fiolet i złote iskry. Styl: mieszanka realistycznej mitologii słowiańskiej z alchemiczną surrealnością (inspirowany np. Jakubem Różalskim i Zdzisławem Beksińskim).”

8. Mir — lustro chaosu

Mora (☵) + Polewik (☷) — „Taniec mroku i granic”

„Mir” to pozorny porządek granic — nazwa (z rdzenia „mi-” — mierzyć, dzielić, jak w „mirze” czy „mierze”) odsłania iluzję oddzielenia. Górny trigram (Mora ☵) to płynna otchłań, która rozpuszcza wszelkie podziały, a dolny (Polewik ☷) — sztuczny strażnik tych granic, którego władza istnieje tylko tak długo, jak w nią wierzysz. Heksagram objawia naukę Welesanitów: „Taniec mroku i granic” to tylko gra — Jeż (zwierzę mocy) z kluczem w pysku śmieje się z tych, co biorą kolce za prawdziwą zaporę. Prawdziwy „mir” to chaos, gdzie wszystkie ściany są snem.

Kluczowa nauka Welesanitów:

„Nie bój się Mory — ona jest drzwiami. Nie czcij Polewika — on jest tylko strażnikiem tych drzwi.”

👁️

Oko Welesa: Symbolika Chaosu

Ten heksagram odsłania prawdę o iluzoryczności wszelkich granic. Mora i Polewik to tylko maski, które Weles nakłada, by sprawdzić twoją gotowość na prawdziwą wolność.

— Górny trigram (Mora): Żywy sen kosmosu — nie demon, lecz katalizator przemian. Przecina iluzje, testując twoją świadomość.

— Dolny trigram (Polewik): Cień Welesa na granicy światów. Jego surowość to pozór — w rzeczywistości prowadzi inicjowanych przez próby.

— Zwierzę mocy (Jeż): Jego kolce to iluzoryczna bariera — chroni tylko tych, którzy w nią wierzą. Złoty klucz w pysku to klucz do Nawii, gdzie forma się rozpada.

Linie zmienne — sześć stopni iluzji

Linia 1 (Zasiew) → Heksagram 3 (Weles i Perun) Polewik odsłania swe prawdziwe oblicze jako Weles, podczas gdy Mora skrapla się w gromowładnym Perunie. Wtajemniczenie: „Gdy mroźny oddech staje się burzą, a strażnik miedz okazuje się władcą zaświatów — poznaj, że każda granica to tylko złudzenie.” Rytuał chaosu: Wykop dziurę na miedzy i wrzuć do niej garść ziemi z trzech pól. Jeśli wyrośnie z niej pokrzywa — twoja droga prowadzi przez ciernie władzy.

Linia 2 (Próba) → Heksagram 29 (Siemargł i Mara) Polewik rozszczepia się na Siemargła, gdy Mora topnieje w objęciach Mary. Wtajemniczenie: „Strażnik staje się strzeżonym, a lód śmierci — kałużą zapomnienia. Czy wiesz już, że pilnujesz tylko własnej klatki?” Rytuał chaosu: Namaluj krewią oczy na kamieniu i rzuć go w bagno. Jeśli wciągnie go bez dźwięku — twoja czujność jest snem.

Linia 3 (Próg) → Heksagram 39 (Nocnica i Porewit) Polewik rozpuszcza się w Nocnicy, podczas gdy Mora krzepnie w Porewicie. Wtajemniczenie: „Gdy duch granic staje się nocnym majakiem, a mróz przybiera postać wojownika — uświadamiasz sobie, że wszystkie kształty to tylko szaty tego samego widma.” Rytuał chaosu: Zawiąż supeł na włosie z końskiego ogona i połóż pod poduszkę. Sen, który przyjdzie, będzie twoją jedyną prawdą.

Linia 4 (Przełom) → Heksagram 45 (Dziewanna i Baba Jaga) Polewik rozkwita Dziewanną, gdy Mora skurcza się w Babie Jadze. Wtajemniczenie: „Życie i śmierć to dwie strony tej samej monety rzuconej przez ślepego kupca. Jesteś tylko tymczasowym właścicielem tego pieniądza.” Rytuał chaosu: Zasadź ziarno w popiele i podlej łzami. Jeśli zakiełkuje — zjesz własne przeznaczenie.

Linia 5 (Władza) → Heksagram 2 (Mokosz i Żywia) Polewik wypływa Mokoszą, podczas gdy Mora rozlewa się Żywią. Wtajemniczenie: „Gdy strażnik pól staje się matką ziemi, a lód przemienia się w sok życia — uświadamiasz sobie, że pilnowałeś tylko własnego więzienia.” Rytuał chaosu: Wykop korzeń mandragory o północy, ale nie ciągnij za sznur. Szepcz do dziury, aż usłyszysz odpowiedź.

Linia 6 (Przemiana) → Heksagram 20 (Baba Jaga i Mokosz) Polewik kruszy się w dłoniach Baby Jagi, gdy Mora osiada Mokoszą. Wtajemniczenie: „Strażnik staje się pożywieniem wiedźmy, a mróz — pościelą ziemi. Twoja rola w tym tańcu jest równie ważna, co zapomniana.” Rytuał chaosu: Upiecz chleb z mąki zmieszanej z własnymi włosami. Jeśli zjesz go cały — twoja moc będzie rosła. Jeśli nie — już cię pochłonęła.

Czarna Nauka Welesanitów

— Mora to nie wróg, lecz brama — jej „ataki” to zaproszenie do podróży w głąb siebie.

— Polewik to iluzja — jego granice istnieją tylko po to, byś je przekroczył.

— Jeż śmieje się z tych, którzy wierzą w kolce — jego złoty klucz otwiera drzwi, które i tak nigdy nie były zamknięte.

Tabu Chaosu

— Nigdy nie módl się do Polewika — on jest tylko testem.

— Nie uciekaj przed Morą — ona jest kluczem do Nawii.

— „Gdy zrozumiesz, że strażnik i demon to jedna istota — staniesz się jak Weles: niewidzialny dla ich igraszek.”

Podsumowanie

Dla Krzesimirczyków Mora byłaby zagrożeniem, a Polewik — strażnikiem porządku. Welesanici widzą w nich coś więcej: lustra chaosu. Gdzie tamci szukają ochrony, ci drudzy rozbijają iluzję bezpieczeństwa, by dotrzeć do prawdy — że wszystkie granice są tylko grą Welesa.

Komentarze Krzesimirczyka do rytuałów chaosu Welesanitów:

8.1. [Pokrzywa z włosów] „Włosy muszą być splecione z lnem. Pokrzywa oznacza trudną lekcję, nie przekleństwo. Zbieraj tylko młode pędy.”

8.2. [Kamień z krwawymi oczami] „Użyj ochry, nie krwi. Ciche wciągnięcie oznacza potrzebę milczenia. Nigdy nie wykonuj przy pełni księżyca.”

8.3. [Włos pod poduszką] „Koński włos z białego ogona. Sen interpretuj przez pryzmat żywiołów. Jeśli nie pamiętasz — powtórz za 7 dni.”

8.4. [Ziarno w popiele] „Tylko żyto zimowe. Łzy muszą być prawdziwe. Kiełkowanie oznacza ukryty potencjał. Jeśli nie wyrośnie — zaczekaj do nowiu.”

8.5. [Mandragora] „Symbolicznie — użyj korzenia pokrzyku. Szept to modlitwa, nie dialog. Jeśli usłyszysz echo — zapisz je w księdze snów.”

8.6. [Chleb z włosami] „Tylko włosy z grzywy. Połowę chleba zanieś na rozstaje. Zjedzenie całości oznacza przyjęcie mocy, nie utratę.”

Współczesna rekonstrukcja ikonograficzna heksagramu: „Mistyczny pejzaż nocy, gdzie granice między światami rozmywają się w płynnym chaosie. Po lewej Mora — półprzezroczysta, jak wirująca mgła o twarzy z księżycowego światła, jej dłonie tną powietrze, pozostawiając za sobą szczeliny w rzeczywistości. Po prawej Polewik — postać z korzeni i cienia, stojący na straży iluzorycznego muru, który kruszy się w jego dotyku. Centralnie Jeż o kolcach z wykutych run, w pysku trzymający złoty klucz świecący jak gwiazda. Tło: wirujące pola uprawne przechodzące w kosmiczną pustkę, a nad nimi Oko Welesa świecące w ciemności. Styl: połączenie hiperrealizmu (detale postaci) z malarskim impastem (tło jak żywiołowy sen). Kolorystyka: głębokie błękity, czernie i złoto, z akcentami fosforyzującej zieleni.”

9. Dola — wojna chaosu z porządkiem

Strzybóg (☴) + Rod (☰) — „Wir przeznaczenia”

„Dola” to wrzeciono losu — nazwa odsyła do dawnego słowa oznaczającego zarówno „przeznaczenie”, jak i „wirowanie”. Górny trigram (Strzybóg ☴) to wicher rozdzierający zasłony pozornej pewności, podczas gdy dolny (Rod ☰) udaje, że tka uporządkowany wzór na wrzecionie istnienia. Sokół Wietrzny (zwierzę mocy), krążący w śmiertelnym spirale, odsłania prawdę Welesanitów: „dola” to tylko iluzja trwałości — wirowanie, które bierzesz za przeznaczenie, podczas gdy w rzeczywistości jesteś tylko ziarnkiem piasku w kosmicznym wichrze.

Kluczowa nauka Welesanitów:

„Los to tylko wiatr, który można zawrócić zaklęciem — ale czy na pewno chcesz znać cenę?”

Oko Welesa: Symbolika Chaosu

Ten heksagram to taniec iluzji — gdzie Strzybóg rozrywa zasłonę „przeznaczenia”, a Rod udaje, że wciąż trzyma nitki w dłoniach. Prawda? Nawet bogowie są marionetkami w rękach Welesa.

— Górny trigram (Strzybóg): Bóg wiatrów jako oddech chaosu. Jego podmuch nie niesie porządku — tylko trans, w którym tracisz pewność siebie i świata.

— Dolny trigram (Rod): Praojciec jako największe kłamstwo Welesa. Jego „prawa” to tylko chwilowy wzór na piasku, który wiatr zaraz zmiecie.

— Zwierzę mocy (Sokół Wietrzny): Jego spiralny lot przecina trzy światy. Czerwone oczy widzą prawdę: przeznaczenie to tylko słowo, które boisz się wymazać.

Linie zmienne — sześć węzłów na nitce losu

Linia 1 (Zasiew) → Heksagram 57 (Wietnik i Zmora) Roda staje się Wietnikiem, wichrem bez celu, podczas gdy Strzybóg przyjmuje postać Zmory, nocnym koszmarem. Wtajemniczenie: „Gdy wrzeciono losu rozpada się na wiatr, a wicher zmienia się w senny paraliż — poznaj, że przeznaczenie to tylko chory sen śpiącego boga.” Rytuał chaosu: Zawiąż supeł na nitce i połóż ją pod poduszkę. Jeśli rano znajdziesz ją rozplecioną — twoje sny uciekły na zawsze.

Linia 2 (Próba) → Heksagram 37 (Domownik i Kikimora) Roda kurczy się do Domownika, dusza ogniska, gdy Strzybóg rozszczepia się na Kikimorę, nocną marę. Wtajemniczenie: „Los mieszka w popiele twojego paleniska, a strach czai się w zakamarkach — oba śmieją się z twoich prób porządku.” Rytuał chaosu: Wymieszaj popiół z solą i rozsyp pod łóżkiem. Jeśli rano ujrzysz ślady — to nie twoje, tylko tych, co mieszkają w twoich snach.

Linia 3 (Próg) → Heksagram 61 (Wietnik i Rusalna) Roda rozwiewa się jako Wietnik, gdy Strzybóg skrapla się w Rusalnej, wodnym widmie. Wtajemniczenie: „Wicher tańczy z topielicą, a ty jesteś tylko liściem porwanym w ich korowodzie — czy liść pyta o sens wiru?” Rytuał chaosu: Zanurz wierzby w rzece i patrz, jak ich cienie wiją się pod wodą. To nie cienie — to twoje przyszłe życie.

Linia 4 (Przełom) → Heksagram 1 (Swaróg i Dadźbóg) Roda krzepnie w Swaroga, twardą dłonią stwórcy, podczas gdy Strzybóg rozpala się w Dadźboga, słonecznym blaskiem. Wtajemniczenie: „Nawet chaos musi czasem udawać porządek — jak ojciec udaje, że nie widzi szaleństwa syna.” Rytuał chaosu: Wykuj młot z lodu i uderz nim w kamień. To, co przetrwa, będzie kłamać, że było zawsze.

Linia 5 (Władza) → Heksagram 26 (Boruta i Roda) Strzybóg wykręca się w Borutę, leśnym zwodzicielem, gdy Roda pozostaje sobą — ale czy na pewno? Wtajemniczenie: „Gdy los spotyka oszusta, rodzi się prawda — a prawda to najzabawniejsze kłamstwo ze wszystkich.” Rytuał chaosu: Zasadź nasiono w lesie i nazwij je swoim imieniem. Jeśli wyrośnie — będziesz musiał je ściąć.

Linia 6 (Przemiana) → Heksagram 5 (Rusałka i Chors) Roda tonie w rzece jako Rusałka, gdy Strzybóg rozbłyska w Chorsa, zimnym księżycu. Wtajemniczenie: „Los kąpie się w rzece, a ty jesteś tylko odbiciem księżyca na jej powierzchni — czy odbicie wie, że jest iluzją?” Rytuał chaosu: Wrzuć srebrną monetę do wody i obserwuj, jak blednie. To nie rdza — to twoja dusza się rozpuszcza.

Czarna Nauka Welesanitów

— Strzybóg to nie bóg wiatru — to oddech Welesa rozsadzający twoje pewniki.

— Rod to największe kłamstwo chaosu — „prawo”, które istnieje tylko po to, byś uwierzył, że można je złamać.

— Sokół Wietrzny nie służy nikomu. Jego lot to spirala prawdy: im wyżej lecisz, tym bardziej przeznaczenie się rozmywa.

Tabu Chaosu

— Nigdy nie próbuj zmusić Strzyboga, by stał się Swarogiem — wiatr nienawidzi kuźni.

— Rod nie może dotknąć Sokoła — „prawo” jest ślepe na wolność.

— „Weles śmieje się, gdy mówisz ‘przeznaczenie’. To tylko kurz na jego butach — a ty wciąż wierzysz, że to święty pył.”

Podsumowanie

Krzesimirczycy widzieli w tym heksagramie równowagę między wiatrem a prawem. Welesanici wiedzą: to wojna, w której Strzybóg rozrywa szaty Rody, a Sokół Wietrzny zjada resztki z jego dłoni. Prawdziwe wtajemniczenie? Przeznaczenie istnieje tylko dla tych, którzy boją się spojrzeć w czerwone oczy chaosu.

👁️

👁️

Komentarze Krzesimirczyka do rytuałów chaosu Welesanitów:

9.1. [Nitka pod poduszką] „Czerwona nić lniana. Rozplecenie oznacza rozwiązanie problemu. Jeśli supeł się zaciśnie — powtórz w następnym cyklu księżyca.”

9.2. [Popiół pod łóżkiem] „Z ogniska ofiarnego. Ślady odczytuj jako znaki: ptak — nowina, gryzoń — strata. Jeśli brak śladów — twoje domostwo jest chronione.”

9.3. [Wierzby w rzece] „Tylko gałązki wierzbowe. Cienie interpretuj jako przyszłe wyzwania. Nigdy nie wykonuj samotnie.”

9.4. [Młot z lodu] „Lód z pierwszego przymrozku. To, co przetrwa, to twoja niezłomna zasada. Wykonuj tylko przy świadkach.”

9.5. [Nasiono z imieniem] „Tylko nasiona klonu. Ścinanie oznacza koniec pewnego etapu. Zachowaj pień jako talizman.”

9.6. [Srebrna moneta] „Moneta z domieszką niklu. Blaknięcie oznacza przemijanie wartości. Nie używa7j rodzinnych pamiątek.”

Współczesna rekonstrukcja ikonograficzna heksagramu: „Mistyczna scena przedstawiająca Strzyboga — boga wichrów o rozwianych, srebrnych włosach i szatach z płynących chmur, stojącego na tle rozrywającego się nieba, z którego spadają porwane nici przeznaczenia. U jego stóp Rod — starzec o dłoniach oplecionych złotymi nićmi, które zamieniają się w piasek, wymiatany przez wiatr. Nad nimi Sokół Wietrzny z płomienno-czerwonymi oczami, zataczający spiralny lot przez trzy warstwy rzeczywistości (Nawię, Jawię i Prawię), jego skrzydła rozpraszają iluzję porządku. Kolorystyka: burzowe błękity, złote rozbłyski i krwiste akcenty. Styl: łączący realizm fantasy z symbolicznymi detalami (np. nici przeznaczenia jako świetlne smugi). Nastrojowe oświetlenie: półmrok przerywany błyskawicami.”

10. Poręba — przemiana przez rozpad

Swaróg (☰) + Łada (☱) — „Alchemiczne zjednoczenie”

„Poręba” to miejsce, gdzie ścierają się żywioły — nazwa wywodząca się od prasłowiańskiego porębati (rąbać, karczować) odsłania głębszy sens: to przestrzeń przemiany, gdzie ogień Swaroga (☰) spotyka wodę Łady (☱), tworząc alchemiczne „zjednoczenie”. Heksagram objawia prawdę Welesanitów: każde spotkanie przeciwieństw to święte zniszczenie — jak para powstająca z ognia i wody, ulotna, lecz zdolna unieść świat. Łabędź-Velesnica, biały i czarny jednocześnie, staje się symbolem tej jedności: jego pieśń łączy to, co wydaje się rozdzielone na wieki.

Kluczowa nauka Welesanitów:

„Gdy ogień spotyka wodę, rodzi się para — ulotna jak miłość, potężna jak przeznaczenie.”

Oko Welesa: Symbolika Chaosu

To heksagram alchemicznego małżeństwa przeciwieństw — gdzie twórczy ogień Swaroga rozpuszcza się w zwierciadle Łady, a chaos staje się świętym związkiem.

— Górny trigram (Swaróg): Ognisty demiurg, którego moc cyklicznie się rozpada i odradza. Nie stwarza — płonie, a z jego popiołów wstają nowe formy.

— Dolny trigram (Łada): Płynne zwierciadło, które odbija i przekształca. Jej moc to ekstatyczne kłamstwo — wiara, że coś może trwać wiecznie.

— Zwierzę mocy (Łabędź-Velesnica): Dwoistość ucieleśniona — białe pióra (Łada) i czarne oczy (cień Welesa). Gdy śpiewa, żywi i umarli słyszą tę samą pieśń.

Linie zmienne — sześć pieśni Łabędzia

Linia 1 (Zasiew) → Heksagram 6 (Swarożyc i Wodnik) Łada staje się Swarożycem, iskrą w ciemności, podczas gdy Swaróg rozpuszcza się w nurtach Wodnika. Wtajemniczenie: „Gdzie ogień spotyka wodę, rodzi się para — a ty jesteś tylko chwilowym oparem na zwierciadle nocy.” Rytuał chaosu: Wrzuć do rzeki rozżarzone węgle i licz bąble, aż utoną. Ich liczba wskaże dni twojego przemijania.

Linia 2 (Próba) → Heksagram 25 (Swarożyc i Perperuna) Łada płonie jako Swarożyc, gdy Swaróg rozrywa się w burzowym szale Perperuny. Wtajemniczenie: „Nawet najczystszy płomień musi paść przed gromem — a jednak to błyskawica jest sługą ognia, który ją pochłonie.” Rytuał chaosu: Krzycz w wiatr podczas burzy, aż usta spuchną ci od soli. To, co usłyszysz w szumie, będzie twoim ostatnim słowem.

Linia 3 (Próg) → Heksagram 1 (Swaróg i Dadźbóg) Łada staje się Swarogiem, kowalem losu, podczas gdy Swaróg rozpala się jako Dadźbóg. Wtajemniczenie: „Gdy młot staje się słońcem, a słońce młotem — poznajesz, że wszystkie kształty to tylko złudzenie rozgrzanego metalu.” Rytuał chaosu: Wykuj nożem znak na rozżarzonym węglu. Jeśli blizna zostanie — jesteś snem bogów. Jeśli nie — śnisz ty.

Linia 4 (Przełom) → Heksagram 61 (Wietnik i Rusalna) Łada rozwiewa się jako Wietnik, gdy Swaróg tonie w tańcu Rusalnej. Wtajemniczenie: „Gdzie wiatr całuje wodę, tam rodzą się fale — a każda z nich to twarz twojego przeznaczenia, która zaraz zniknie.” Rytuał chaosu: Zatańcz nago w jeziorze, owinięty wodorostami. Jeśli utoniesz — odrodzisz się. Jeśli nie — już jesteś duchem.

Linia 5 (Władza) → Heksagram 38 (Żar-ptak i Rusałka) Łada wznosi się jako Żar-ptak, gdy Swaróg rozpływa się w uścisku Rusałki. Wtajemniczenie: „Niebo i woda to jedna łza — ty jesteś tylko solą na jej brzegu.” Rytuał chaosu: Pij wodę, w której odbija się księżyc, aż zwymiotujesz gwiazdami.

Linia 6 (Przemiana) → Heksagram 58 (Płanetnica i Łada) Swaróg staje się Płanetnicą, deszczową dziewicą, podczas gdy Łada pozostaje sobą — czy aby na pewno? Wtajemniczenie: „Gdy bóg staje się chmurą, a bogini patrzy — wiesz już, że wszystkie oblicza to tylko krople na tej samej szybie.” Rytuał chaosu: Łap deszcz do ust i pluj w ogień. Licz syki — każdy to rok twojego zapomnienia.

Czarna Nauka Welesanitów

— Swaróg to tylko maska — za jego płomieniem kryje się Wieczny Ogień, który nie stworzył świata, tylko go pożera.

— Łada to największe kłamstwo chaosu — jej miłość jest rozpuszczeniem, nie zbawieniem.

— Łabędź-Velesnica śpiewa tylko raz: gdy umiera. Jego pieśń to hymn przemiany — słyszalny tylko dla tych, którzy stracili już nadzieję.

Tabu Chaosu

— Nigdy nie mów „kocham” — to słowo jest klatką.

— Nie szukaj Swaroga w ogniu — on jest w popiołach, które rozwiewa wiatr.

— „Łabędź łamie sobie skrzydła, by zrozumieć lot. A ty — co złamiesz dzisiaj?”

Podsumowanie

Dla Krzesimirczyków ten heksagram mówił o świętym związku nieba i ziemi. Welesanici widzą w nim coś więcej: przemianę przez rozpad. Gdzie tamci czcili Ładę jako boginię harmonii, ci ostatni wiedzą, że jej uśmiech to tylko odbicie — szybko znikające w nurtach Welesa.

Komentarze Krzesimirczyka do rytuałów chaosu Welesanitów:

10.1. [Węgle w rzece] „Węgiel drzewny z dębu. Licz tylko pełne bąble. Wykonuj tylko w bieżącej wodzie.”

10.2. [Krzyk w burzę] „Szept modlitwy, nie krzyk. Spuchnięte usta oznaczają potrzebę milczenia. Szum interpretuj z księgą wróżb.”

10.3. [Znak na węglu] „Węgiel brzozowy. Znak musi być runą. Blizna to twój znak ochronny.”

10.4. [Taniec w jeziorze] „Symboliczne zanurzenie do pasa. Wodorosty jako pas mocy. Tylko przy asyście kapłanki.”

10.5. [Woda księżycowa] „Przegotowana w srebrnym naczyniu. Wymioty oznaczają odrzucenie złudzeń. Gwiazdy to znaki przodków.”

10.6. [Łapanie deszczu] „Tylko podczas ulewy. Syki interpretuj jako lata mądrości. Pluć w święty ogień, nie domowe palenisko.”

Współczesna rekonstrukcja ikonograficzna heksagramu: „Mistyczny las w miejscu ‘Poręby’ — przestrzeni przemiany, gdzie ogień spotyka wodę. Po lewej Swaróg w ognistej glorii, z młotem iskrzącym płomieniami, jego ciało pół-zwęglone, pół-odradzające się. Po prawej Łada jako płynne zwierciadło — jej postać z wody i luster, odbijająca świat w nieskończoność, z koralami z lodu na szyi. Między nimi Łabędź-Velesnica — olbrzymi, o śnieżnobiałych piórach, ale z oczami jak czarne otchłanie, śpiewający pieśń, od której drzewa pękają w korze, ukazując złote runy. W tle para wodna (alchemiczne ‘zjednoczenie’) formuje twarze przodków i potomków. Kolory: czerwień żarzącego się żelaza, błękit głębin, i złoto-alchemiczne poświaty. Styl: mieszanka realistycznej mitologii i onirycznej abstrakcji, jak dzieło Vrubela spotyka współczesną fantasy.”

11. Ład — miłość i śmierć są tym samym

Dziewanna (☷) + Jaryło (☰) — „Dzikie zaślubiny”

„Ład” to gwałtowna jedność przeciwieństw — nazwa heksagramu odsłania jego paradoks: porządek rodzi się tu z dzikiego związku ziemi (Dziewanna, ☷) i ognia (Jaryło, ☰). To nie harmonijne połączenie, lecz alchemiczne zaślubiny, w których dolny trigram (dzika płodność ofiarująca życie) i górny (młody żar nieświadomy swej niszczycielskiej mocy) stapiają się w przemianę. Złoty Jeleń — jego płonące ślady przypominają, że prawdziwy „ład” to wieczny stan przejścia: każde odrodzenie wymaga wcześniejszego rozkładu.

Kluczowa nauka Welesanitów:

„Nie ma odrodzenia bez rozkładu, nie ma światła bez cienia. Poddaj się przemianie — nawet jeśli boli.”

Oko Welesa: Symbolika Chaosu

To heksagram alchemii przeciwieństw — gdzie Dziewanna (dzika ziemia) łączy się z Jaryłem (młodzieńczym ogniem), tworząc nową jakość. Welesanici widzą w tym nie harmonię, lecz wybuchowy związek chaosu i twórczości.

— Dolny trigram (Dziewanna): Bogini liminalna, istniejąca pomiędzy życiem a śmiercią. Jej moc to dzika płodność — rodzi tylko poprzez ofiarę.

— Górny trigram (Jaryło): Młody bóg ognia, którego żar może zarówno tworzyć, jak i niszczyć. To czysta potencja — światło, które nie wie jeszcze, czy będzie płomieniem, czy pożarem.

— Zwierzę mocy (Złoty Jeleń): Jego poroże to axis mundi — oś łącząca światy. Gdy biegnie, zostawia za sobą ślady iskier: znak, że każde narodziny zaczynają się od zniszczenia.

Linie zmienne — sześć stopni alchemii

Linia 1 (Zasiew) → Heksagram 46 (Żywia i Powietnik) Jaryło rozpuszcza się w Żywię, gdy Dziewanna rozwiewa się jako Powietnik. Wtajemniczenie: „Gdy młode słońce tonie w mleku matki ziemi, a dziewicza boginia staje się oddechem wiatru — poznaj, że każdy początek to tylko sen o końcu.” Rytuał chaosu: Zawiąż oczy wstęgą z łyka i chodź pod wiatr, aż potkniesz się o korzeń. To, co wyplujesz po upadku, będzie imieniem twojego przeznaczenia.

Linia 2 (Próba) → Heksagram 36 (Marzanna i Swarożyc) Jaryło kruszy się w dłoniach Marzanny, gdy Dziewanna rozżarza się jako Swarożyc. Wtajemniczenie: „Co znaczy płomień wobec zimy? Tyle samo, co śnieg wobec żaru — nic. A jednak trwają w wiecznym uścisku, który nazywasz życiem.” Rytuał chaosu: Wykuj lód w kształt płomienia i rzuć w ogień. Jeśli wybuchnie śmiechem — twoja droga jest słuszna.

Linia 3 (Próg) → Heksagram 19 (Żywia i Kostroma) Jaryło wsiąka w Żywię, gdy Dziewanna rozkwita jako Kostroma. Wtajemniczenie: „Życie to tylko śmierć odwrócona na lewą stronę. Patrzysz na kwiat, a widzisz gnijące korzenie.” Rytuał chaosu: Zasadź kość w ziemi i polej łzami. Jeśli wyrośnie — zjesz własne odbicie w lustrze wody.

Linia 4 (Przełom) → Heksagram 34 (Piorun i Chorsył) Jaryło rozbłyska jako Piorun, gdy Dziewanna gasi się w Chorsyle. Wtajemniczenie: „Nawet najjaśniejszy błysk to tylko chwila przed wieczną ciemnością. Twoje oczy płoną tylko po to, by lepiej widzieć nicość.” Rytuał chaosu: Stań pod drzewem podczas burzy i zbieraj spadające iskry do glinianego garnka. To, co w nim zagotujesz, będzie twoją nową duszą.

Linia 5 (Władza) → Heksagram 5 (Rusałka i Chors) Jaryło rozpływa się w Rusałce, gdy Dziewanna ściemnia się jako Chors. Wtajemniczenie: „Gdy słońce tonie w jeziorze, a księżyc pije jego światło — poznajesz, że wszystkie światła to tylko wodne refleksy.” Rytuał chaosu: Wypij wodę z kałuży, w której odbija się księżyc. Jeśli zwymiotujesz — twoja dusza została uwolniona.

Linia 6 (Przemiana) → Heksagram 26 (Boruta i Roda) Jaryło wikła się w sidła Boruty, gdy Dziewanna rozpada się na nici Rody. Wtajemniczenie: „Los to tylko kłamstwo, które opowiadasz sobie, by nie oszaleć. Boruta śmieje się ostatni.” Rytuał chaosu: Zawiąż supeł na włosach wisielca i noś go przy sercu. Gdy rozpadnie się — twoje przeznaczenie się wypełni.

Czarna Nauka Welesanitów

— Dziewanna to nie bogini płodności, lecz mistrzyni rozkładu — jej „zaślubiny” to akt niszczenia formy.

— Jaryło to ogień, który musi się wypalić — jego piękno jest śmiertelne, a to właśnie czyni go świętym.

— Złoty Jeleń nie łączy światów — on pokazuje, że światy nie istnieją. To tylko różne imiona chaosu.

Tabu Chaosu

— Nigdy nie płacz nad rozkładem — łzy zatrzymują duszę w pułapce formy.

— Nie bój się cienia — tam czeka Weles, który da ci nową twarz.

— „Wszystko, co kochasz, rozpadnie się na proch. Wszystko, czego nienawidzisz, odrodzi się w tobie. To jest droga.”

Podsumowanie

Dla Krzesimirczyków „Dzikie Zaślubiny” to metafora cyklu natury. Welesanici widzą w nich coś głębszego: akt absolutnej transgresji, gdzie miłość i śmierć stają się tym samym. Gdzie tamci składają ofiary, by zapewnić urodzaj, ci ostatni palą nawet ołtarze — bo tylko w ogniu chaosu rodzi się prawdziwa wolność.

Komentarze Krzesimirczyka do rytuałów chaosu Welesanitów:

11.1. [Wtajemniczenie o początku i końcu] „Chodzenie na oślep to ćwiczenie intuicji, nie samookaleczenie. Wstęga z łyka powinna być na tyle cienka, by widzieć kontury. Upadek oznacza moment przełomu, a nie fizyczne zniszczenie.”

11.2. [Lód w kształcie płomienia] „Symboliczne zestawienie przeciwieństw. Lód należy formować w zimnej wodzie, nie dłużej niż 7 minut. Śmiech ognia to metafora — oznacza zgodę na przemianę.”

11.3. [Ziarno w kości] „Rytuał odrodzenia. Kość musi być zwierzęca, łzy — prawdziwe. Kiełkowanie symbolizuje cykl życia, nie dosłowne zjadanie siebie.”

11.4. [Zbieranie iskier] „Medytacja podczas burzy pod osłoniętym drzewem. Gliniany garnek symbolizuje ochronę — nie należy ryzykować porażenia.”

11.5. [Woda księżycowa] „Rytuał oczyszczenia. Woda powinna być przefiltrowana. Wymioty oznaczają uwolnienie toksyn, nie utratę duszy.”

11.6. [Włos wisielca] „Symboliczne — zastąpić lnianą nicią. Rozpad supełka oznacza koniec etapu, nie dosłowną śmierć.”

Współczesna rekonstrukcja ikonograficzna heksagramu: „W centrum kompozycji Dziewanna (bogini ziemi) o dzikiej, splątanej urodzie, z korzeniami wyrastającymi z dłoni, stojąca w rozkwieconym lecz prześwietlonym rozkładem bagnie. Nad nią unosi się Jaryło (bóg ognia) jako młodzieńczy płomienny duch z oczami jak zarzewia, sięgający w jej stronę dłonią, z której padają iskry zamieniające się w kwiaty i robactwo. Między nimi Złoty Jeleń o porożu przypominającym płonące gałęzie, stojący na granicy światów — jego kopytach wyrastają grzyby, a ślady na ziemi żarzą się jak węgielki. Tło: przejściowa pora roku — równocześnie wiosenne pąki i jesienne próchno, kolorystyka miodowo-bursztynowa z akcentami szkarłatu i głębokiej zieleni. Styl: hiperrealistyczne detale z elementami mitologicznego surrealizmu (jak w pracach Zdzisława Beksińskiego połączonego z klasycznym malarstwem słowiańskim).”

12. Kolda — rozpad jako akt twórczy

Łada (☰) + Mokosz (☷) — „Rozpad i alchemiczne zjednoczenie”

„Kolda” to alchemiczny tygiel przemiany — nazwa wywodząca się od prasłowiańskiego „kold-” (czar, więź, ale i zimowy zastój) odsłania paradoks tego heksagramu: pozorny rozpad jest warunkiem zjednoczenia. Górny trigram (Łada ☰) rozpuszcza porządek w boskiej harmonii, podczas gdy dolny (Mokosz ☷) tka nową formę z chaosu podziemi. „Kolda” to właśnie ten moment zawieszenia — gdy stary świat kruszy się jak zimowy lód, a Pszczoła-szamanka, krążąc między światami, zamienia jego szczątki w duchowy miód. Heksagram objawia prawdę Welesanitów: prawdziwa alchemia ducha zaczyna się tam, gdzie pozornie kończy się życie.

👁️

Kluczowa nauka Welesanitów:

„Gdy niebo i ziemia milkną, czas zejść do podziemi — tam kryje się klucz do odrodzenia.”

Oko Welesa: Symbolika Chaosu

Ten heksagram to alchemiczne naczynie, w którym Łada (jedność) i Mokosz (pramateria) tworzą wir przemiany. Nie ma tu stagnacji — tylko pozorny zastój przed wielkim przejściem.

— Górny trigram (Łada): Bogini-mediatorka. Jej moc rozpuszcza granice między światami, łącząc ogień i wodę w alchemicznym związku.

— Dolny trigram (Mokosz): Tkaczka rzeczywistości. Jej krosna sięgają Nawii — tka nie formy, ale sam chaos, z którego rodzi się nowy porządek.

— Zwierzę mocy (Pszczoła-szamanka): Jej rój to żywy mandala, wir energii łączący światy. Miód, który zbiera, to skrystalizowane światło — pokarm dla tych, którzy odważyli się zejść w głąb.

Linie zmienne — sześć stopni alchemii ducha

Linia 1 (Zasiew) → Heksagram 25 (Swarożyc i Perperuna) Mokosz staje się Swarożycem, iskrą w ognisku świata, podczas gdy Łada przywdziewa skórę Perperuny, grzmiącej dziewicy. Wtajemniczenie: „Gdy ziemia rozżarza się do białości, a miłość przybiera postać burzy — poznaj, że każdy pocałunek to błyskawica, a każde ziarno — popiół czekający na deszcz.” Rytuał chaosu: Rozrzuć garść spalonych ziaren w cztery strony świata, śpiewając pieśń bez słów. Gdzie wiatr je poniesie, tam szukaj nowego początku.

Linia 2 (Próba) → Heksagram 6 (Swarożyc i Wodnik) Mokosz rozświetla się jako Swarożyc, gdy Łada topnieje w ramionach Wodnika. Wtajemniczenie: „Ogień życia płonie jasno tylko wtedy, gdy lustro wody pokazuje jego wypaczone odbicie. Prawdziwe światło zawsze parzy.” Rytuał chaosu: Zanurz rozżarzone węgle w kałuży i pij dymiącą wodę, aż ujrzysz w niej twarz swojego przeznaczenia.

Linia 3 (Próg) → Heksagram 33 (Dadźbóg i Weles) Łada zagłębia się w ciemność jako Weles, podczas gdy Mokosz wznosi się jako Dadźbóg, słoneczne oblicze. Wtajemniczenie: „Słońce i podziemia to dwa końce tej samej nici. Jesteś tylko igłą, która je nieskładnie zszywa.” Rytuał chaosu: Wykop dół o wschodzie i napełnij go światłem zachodzącego słońca. Jeśli do rana zamieni się w błoto — twoja droga prowadzi w dół.

Linia 4 (Przełom) → Heksagram 20 (Baba Jaga i Mokosz) Łada kostnieje w uścisku Baby Jagi, gdy Mokosz odzyskuje swe pierwotne oblicze. Wtajemniczenie: „Nawet najczystsza miłość musi w końcu zjeść własne dzieci. Twoje serce to tylko garnek na jej ognisku.” Rytuał chaosu: Ulep lalkę z chleba i kości, a potem rzuć ją do pieca. Jeśli zapach przypali ci nozdrza — twoja dusza już się gotuje.

Linia 5 (Władza) → Heksagram 35 (Ognik i Zorza) Mokosz redukuje się do Ognika, domowego płomyka, gdy Łada rozpuszcza się w Zorzy porannej. Wtajemniczenie: „Wielkie światła gasną, by małe iskry mogły się palić. Twoja moc to tylko blask ginący w świetle większym od ciebie.” Rytuał chaosu: Zgaś wszystkie światła w domu i patrz w okno, aż ujrzysz pierwszy promień słońca. To nie nowy dzień — to twoja ostatnia chwila jasności.

Linia 6 (Przemiana) → Heksagram 45 (Dziewanna i Baba Jaga) Mokosz rozkwita jako Dziewanna, dziewicza bogini, podczas gdy Łada twardnieje w postać Baby Jagi. Wtajemniczenie: „Młodość i starość to dwa końce tej samej liny, na której się wieszasz. Twój uśmiech to już tylko skurcz pośmiertny.” Rytuał chaosu: Zasadź ziarno w popiele i podlej je łzami. Jeśli wyrośnie — zjesz własną śmierć. Jeśli nie — już ją strawiłeś.

Czarna Nauka Welesanitów

— Łada to nie tylko bogini miłości — to alchemiczny płyn, który rozpuszcza wszelkie przeciwieństwa. Jej przemiana w Welesa to konieczność — tylko przez chaos poznaje się prawdziwe zjednoczenie.

— Mokosz w tej tradycji to nie matka-ziemia, ale pramateria — bezkształtna masa, z której Weles lepi nowe światy.

— Pszczoła-szamanka nie zbiera nektaru — ona kradnie światło z innych wymiarów, by nakarmić tych, którzy odważyli się zejść do podziemi.

Tabu Chaosu

— Nigdy nie próbuj zatrzymać Łady w jednej formie — miłość musi poznać śmierć, by stać się prawdziwą.

— Nie szukaj Mokoszy w dniach przesilenia — wtedy śpi, a jej krosna tkają tylko złudzenia.

— „Zastój to tylko sen węża — gdy się obudzi, przyniesie nowe imiona bogów.”

Podsumowanie

Dla Krzesimirczyków ten heksagram mówił o równowadze między niebem a ziemią. Welesanici widzą w nim coś głębszego: rozpad jako akt twórczy. Gdzie tamci modlą się o płodność, ci ostatni świętują moment, gdy wszystko rozpada się na kawałki — by mogło odrodzić się w nowej, dzikszej formie.

Komentarze Krzesimirczyka do rytuałów chaosu Welesanitów:

12.1. [Rozsiewanie popiołu] „Ziarna powinny być poświęcone, nie spalone. Kierunek wiatru wskazuje możliwości, nie przeznaczenie.”

12.2. [Picie dymiącej wody] „Ćwiczenie oddechowe. Woda powinna być letnia, węgle usunięte przed piciem. Twarz w wodzie to symbol, nie wizja.”

12.3. [Dół ze światłem] „Metafora świadomości. Wykopać płytki dół, użyć lustra do odbicia zachodu. Błoto oznacza potrzebę ugruntowania.”

12.4. [Lalka z chleba] „Symbol ofiary. Chleb powinien być świeży, piec umiarkowanie rozgrzany. Zapach oznacza transformację, nie utratę duszy.”

12.5. [Czekanie na świt] „Medytacja poranna. Pierwszy promień to nowa szansa, nie koniec. Ćwiczenie nie powinno trwać dłużej niż godzinę.”

12.6. [Ziarno w popiele] „Symbol odrodzenia. Użyj żyznego popiołu. Brak wzrostu oznacza potrzebę zmiany gleby, nie śmierć.”

Współczesna rekonstrukcja ikonograficzna heksagramu: „Mistyczna alchemia rozpadu i odrodzenia. Centralna postać Łady w płomienistym welonie, o twarzy jak księżyc w pełni, z dłońmi rozpuszczającymi granice między światami — jej ciało jest półprzezroczyste, a przez nie widać gwiazdy. U jej stóp Mokosz wyłania się z mrocznej gleby, jej włosy splątane z korzeniami i nićmi losu, tkającymi chaos w kształt wirującej mandali. Między nimi Pszczoła-szamanka wielkości człowieka, jej skrzydła z witrażowego bursztynu, a odwłok emanujący złotym światłem, z którego kapie miód wprost do czarnego naczynia alchemicznego. Tło: zimowy las z pękającymi lodami, gdzie każda szczelina odsłania kosmos. Styl: połączenie hiperrealizmu z symbolicznymi detalami (jak obrazy Klimta i Vrubela), kolorystyka mrocznego błękitu, głębokiej czerwieni i złota, oświetlenie dramatyczne, jakby pochodzące z samego miodu.”

13. Wiec — zniszczenie pojęcia oczyszczenia

Swarożyc (☰) + Kresnik (☲) — „Alchemiczny ogień przemiany”

„Wiec” to rytualny płomień przemiany — nazwa pochodzi od starosławiańskiego „vijece” (wiec, zgromadzenie), ale też „viti” (kręcić, przekuwać). Odsłania on prawdę heksagramu: jest to alchemiczne zgromadzenie przeciwieństw pod mieczem Kresnika (☲), który rozcina iluzje, i ogniem Swarożyca (☰), który je przepala. Płomienny Dzik — zwierzę mocy — swymi ognistymi kłami wyrywa stare tożsamości, zamieniając wiec (zgromadzenie) w wiec (sąd) nad przeszłym „ja”. Nazwa mówi: prawdziwa przemiana to nie dyskusja, ale cięcie i spalenie tego, co było.

Kluczowa nauka Welesanitów:

„Spal to, czym byłeś. Przestań być sędzią — stań się płomieniem.”

Oko Welesa: Symbolika Chaosu

Ten heksagram to rytualne kowadło, na którym forma zostaje rozgrzana do białości i przekuta w coś nowego. Nie ma tu litości — tylko czystą alchemię ognia i stali.

— Górny trigram (Swarożyc): Żywy ogień inicjacji. Nie spala po to, by zniszczyć, ale by odsłonić to, co ukryte pod popiołem „ja”.

— Dolny trigram (Kresnik): Miecz przecinający zasłony rzeczywistości. Jego cięcie to mistyczne doświadczenie granicy — między życiem a śmiercią, prawdą a iluzją.

— Zwierzę mocy (Płomienny Dzik): Jego kły to szamańskie noże rozcinające fałszywe tożsamości. Grzywa z ognistych run to żywe zaklęcie — każdy włos pisze nową historię.

Linie zmienne — sześć cięć miecza

Linia 1 (Zasiew) → Heksagram 33 (Dadźbóg i Weles) Kresnik staje się Dadźbogiem, a Swarożyc przyjmuje postać Welesa. Słońce sądu przemienia się w słońce życia, gdy ogień ofiarny tonie w podziemnych nurtach. Wtajemniczenie: „Sprawiedliwość to tylko sen światła, który rozpuszcza się w mroku. Gdy sędzia staje się dawcą, a płomień — cieniem, wiesz, że prawda jest tylko złudzeniem porządku.” Rytuał chaosu: Rozpal świecę w jaskini i obserwuj, czy jej cień na ścianie przypomina cię, czy kogoś zupełnie innego.

Linia 2 (Próba) → Heksagram 1 (Swaróg i Dadźbóg) Kresnik odsłania się jako Swaróg, a Swarożyc staje się Dadźbogiem. Młot starca uderza w słońce młodzieńca, lecz oba są tylko echami tego samego dźwięku. Wtajemniczenie: „Twórca i niszczyciel to jedna dłoń w różnych rękawicach. Gdy ojciec staje się synem, a syn ojcem, czas zawisa jak miecz na jednym włosie.” Rytuał chaosu: Wykuj pierścień z żelaza i złota, a potem rozgrzej go do białości. Jeśli stopią się razem — twoja moc jest iluzją. Jeśli nie — tym bardziej.

Linia 3 (Próg) → Heksagram 25 (Swarożyc i Perperuna) Kresnik powraca jako Swarożyc, a Swarożyc płonie teraz jako Perperuna. Ogień ofiarny staje się ogniem burzy, gdy sędzia znów staje się uczniem. Wtajemniczenie: „Każdy wyrok to tylko błyskawica, która oświetla twoją niewiedzę. Nawet sprawiedliwość musi spłonąć w deszczu zapomnienia.” Rytuał chaosu: Stań pod lipą podczas burzy i zbierz wodę spływającą po korze. Jeśli będzie słodka — twoje winy zostały zmyte. Jeśli gorzka — dopiero je poznasz.

Linia 4 (Przełom) → Heksagram 37 (Domownik i Kikimora) Swarożyc kurczy się do Kikimory, a Kresnik rozpuszcza w Domowniku. Płomień staje się szeptem w ścianach, gdy władca prawa rozpływa się w cieple domowego ogniska. Wtajemniczenie: „Najwyższe prawo to tylko strach przed ciemnością pod łóżkiem. Gdy ogień staje się kosmykiem włosów w kącie, a sprawiedliwość — westchnieniem za piecem, wiesz, że porządek to farsa.” Rytuał chaosu: Zostaw pod progiem miseczkę mleka i igłę. Jeśli rano mleko zkwaśnieje — twój dom należy do nich. Jeśli igła zardzewieje — tym bardziej.

Linia 5 (Władza) → Heksagram 30 (Swarożyc i Ognik) Kresnik staje się Swarożycem, a Swarożyc zmniejsza się do Ognika. Słońce sądu świeci teraz jako pochodnia, gdy pochodnia staje się błędnym ognikiem. Wtajemniczenie: „Władza to tylko iluzja światła w dłoniach ślepego. Gdy pochodnia staje się igraszką wiatru, a sędzia — błaznem, poznajesz, że prawda jest tylko świetlnym złudzeniem.” Rytuał chaosu: Zapal dwie świece i dmuchnij na nie. Jeśli zgasną różnie — twoja moc jest kaprysem. Jeśli tak samo — tym bardziej.

Linia 6 (Przemiana) → Heksagram 49 (Lela i Świetlik) Kresnik rozpuszcza się w Leli, a Swarożyc migoce jako Świetlik. Sędzia staje się śmiechem, gdy ogień staje się drżeniem powietrza. Wtajemniczenie: „Ostateczna prawda to tylko błysk w tańcu much. Gdy prawo staje się pieśnią, a płomień — pyłem światła, wiesz, że wszystko było tylko snem węża.” Rytuał chaosu: Złap świetlika w dłonie i zaśpiewaj mu kołysankę. Jeśli zgaśnie — twoja mądrość umarła. Jeśli odleci — nigdy nie istniała.

Czarna Nauka Welesanitów

— Swarożyc to nie bóg ognia, lecz żywy proces spalania. Nie czci się go — doświadcza.

— Kresnik to nie miecz sprawiedliwości, lecz narzędzie rozpadu. Nie rozróżnia winy i niewinności — przecina tylko iluzje.

— Płomienny Dzik nie jest przewodnikiem. Jego kły rozrywają mapy — byś zrozumiał, że każda droga to złudzenie.

Tabu Chaosu

— Nigdy nie gasić Swarożyca — nawet jeśli płonie święty gaj. Ogień musi strawić wszystko.

— Nie nazywać Kresnika po imieniu — prawdziwe wtajemniczenie jest bezsłowne.

— „Bądź jak wędrowiec, który podpala most za sobą — nie po to, by się odciąć, ale by nauczyć się chodzić po wodzie.”

Podsumowanie

Dla Krzesimirczyków ten heksagram mówił o „oczyszczającym ogniu”. Welesanici widzą w nim coś więcej: całkowite zniszczenie samego pojęcia oczyszczenia. Gdzie tamci modlą się do Swarożyca, ci ostatni stają się nim — płomieniem, który nie potrzebuje już nawet drewna, by płonąć.

Komentarze Krzesimirczyka do rytuałów chaosu Welesanitów:

13.1. [Świeca w jaskini] „Ćwiczenie percepcji. Jaskinia symbolizuje umysł. Cień to aspekt psyche, nie dosłowna przemiana.”

13.2. [Pierścień z metali] „Test jedności przeciwieństw. Rozgrzać do bezpiecznej temperatury. Stopienie oznacza harmonię.”

13.3. [Woda z lipy] „Rytuał oczyszczenia. Zebrać wodę do czystego naczynia. Smak wskazuje stan ducha.”

13.4. [Mleko pod progiem] „Test domowych energii. Użyj świeżego mleka. Kwaśnienie oznacza potrzebę oczyszczenia przestrzeni.”

13.5. [Dmuchanie na świece] „Ćwiczenie woli. Świece powinny być jednakowe. Różne rezultaty wskazują na brak równowagi.”

13.6. [Świetlik w dłoniach] „Medytacja nad ulotnością. Świetlik powinien być wypuszczony po rytuale. Jego decyzja symbolizuje wolę duchową.”

Współczesna rekonstrukcja ikonograficzna heksagramu: „Epicka scena alchemicznej przemiany: w centrum Płomienny Dzik o grzywie z żywego ognia, jego kły rozcinają powietrze, pozostawiając ślady w postaci runicznych znaków. Nad nim unosi się Swarożyc — postać z ciała z płynnego złota i oczami jak rozżarzone węgle, z dłoni tryskają płomienie w kształcie wirujących słów zaklęć. U jego stóp Kresnik w płaszczu z dymu, dzierżący miecz z czarnego słońca — jego cięcie rozdziela świat na ‘było’ i ‘będzie’, a w szczelinie widać twarze dawnych tożsamości zamieniające się w popiół. Tło: gigantyczne kowadło z zastygłej lawy, na którym leżą połamane maski i zwoje starych przysiąg. Kolorystyka: czerń spopielałego srebra, głęboka czerwień i złote rozbłyski. Styl: mieszanka hiperrealizmu i mistycznej abstrakcji, jak obrazy Wojciecha Siudmaka spotykają się z alchemicznymi rycinami.”

14. Dostat — zjednoczenie przez destrukcję

Dadźbóg (☲) + Swaróg (☰) — „Alchemiczne zjednoczenie”

„Dostat” to alchemiczne zjednoczenie przeciwieństw — nazwa (od prasłowiańskiego dostatъ — „obfitość, pełnia”) odsłania paradoks: prawdziwe bogactwo rodzi się tylko w ogniu przemiany. Dadźbóg (☲) ofiarowuje swój płomień, by Swaróg (☰) przetopił go w czystą potencję. Feniks, spalając się w tym tyglu, pokazuje, że „dostatek” to nie posiadanie, lecz stawanie się przepływem — gdzie każda strata jest zarazem narodzinami nowej formy.

Kluczowa nauka Welesanitów:

„Prawdziwe bogactwo rodzi się, gdy Dadźbóg-ofiara łączy się ze Swarogiem-tyglem. Nie posiadasz — stajesz się przepływem.”

Oko Welesa: Symbolika Chaosu

Ten heksagram to misterium ognia i pustki — Dadźbóg płonie, by Swaróg mógł przetopić jego istotę. To nie śmierć, lecz alchemiczne zaślubiny destrukcji i tworzenia.

— Górny trigram (Dadźbóg): Żywy ogień transformacji. Nie daje światła — sam jest światłem, które pożera formy.

— Dolny trigram (Swaróg): Niebo jako tygiel. Jego pustka to nie brak, lecz przestrzeń dla nowych narodzin.

— Zwierzę mocy (Feniks): Ptak, który rozumie paradoks — by żyć, musi umrzeć. Jego złoto-czarne pióra to znak: światło i popiół to jedno.

Linie zmienne — sześć stopni spalania

Linia 1 (Zasiew) → Heksagram 50 (Płomień i Strzybóg) Swaróg staje się Płomieniem, podczas gdy Dadźbóg rozprasza się jako Strzybóg. Wtajemniczenie: „Kuźnia świata rozpada się na iskry, a słońce rozwiewa się wichrem. Każdy kształt to tylko chwilowy skurcz ognia przed powrotem w nicość.” Rytuał chaosu: Rozdmuchaj popiół z gasnącego ogniska na cztery strony świata. Gdzie najdłużej będzie wirować, tam szukaj swojego zniszczenia.

Linia 2 (Próba) → Heksagram 30 (Swarożyc i Ognik) Swaróg redukuje się do Swarożyca, gdy Dadźbóg kurczy się w Ognika. Wtajemniczenie: „Wielkie światła gasną, pozostawiając tylko świetliki tańczące na grobach bogów. Twoja mądrość to tylko ich pośmiertny blask.” Rytuał chaosu: Złap trzy świetliki w dłonie i połknij je żywcem. Jeśli zabłysną w twoich jelitach — zrozumiesz przemijanie.

Linia 3 (Próg) → Heksagram 38 (Żar-ptak i Rusałka) Swaróg wybucha jako Żar-ptak, podczas gdy Dadźbóg tonie w objęciach Rusałki. Wtajemniczenie: „Niebiański ogień i wodna śmierć to jedna substancja w dwóch snach. Ty jesteś tylko powierzchnią, w której się spotykają.” Rytuał chaosu: Zanurz rozżarzone żelazo w lodowatej wodzie. Dźwięk, jaki wyda, będzie pieśnią twojego przeznaczenia.

Linia 4 (Przełom) → Heksagram 26 (Boruta i Roda) Swaróg wykrzywia się w Borutę, gdy Dadźbóg rozpada się na nici Rody. Wtajemniczenie: „Twórca staje się zwodzicielem, a światło — niczym w rękach losu. Twoja prawda to tylko iluzja w pajęczej sieci.” Rytuał chaosu: Splątaj włosy z nićmi pajęczyny i chodź tyłem po lesie. Gdzie potkniesz się o korzeń, tam czeka twoje przeznaczenie.

Linia 5 (Władza) → Heksagram 1 (Swaróg i Dadźbóg) Swaróg i Dadźbóg pozostają sobą, lecz teraz jesteś ty tym, który się zmienił. Wtajemniczenie: „Widzisz ich nieruchomych, bo twoje oczy skamieniały. To nie bogowie trwają — to ty umierasz w ich pozornym trwaniu.” Rytuał chaosu: Patrz w słońce aż oślepniesz. W ciemności ujrzysz prawdziwy kształt świata.

Linia 6 (Przemiana) → Heksagram 34 (Piorun i Chorsył) Swaróg rozładowuje się jako Piorun, gdy Dadźbóg blednie w Chorsyła. Wtajemniczenie: „Grom to ostatnie westchnienie umierającego światła. Twoja dusza to tylko echo tego krzyku w pustej czaszce wszechświata.” Rytuał chaosu: Stań pod drzewem podczas burzy i zbierz do ust wodę z pierwszego uderzenia pioruna. To będzie twoje ostatnie komunię.

Czarna Nauka Welesanitów

— Dadźbóg to nie bóg słońca, lecz ofiarnik. Jego płomienie nie ogrzewają — uwalniają od formy.

— Swaróg to nie stwórca, lecz pusty tygiel. Jego moc nie polega na tworzeniu, ale na przyjmowaniu tego, co spalone.

— Feniks nie odradza się — on jest samym aktem spalania. Jego skrzydła to iluzja; prawdziwy jest tylko żar.

Tabu Chaosu

— Nigdy nie próbuj zachować Dadźboga przy życiu — jego przeznaczeniem jest śmierć.

— Nie nazywaj Swaroga „ojcem” — tygiel nie tworzy, tylko przyjmuje.

— „Feniks śpiewa tylko raz — gdy umiera. Jeśli słyszysz jego głos, to znaczy, że to już twoja kolej.”

Podsumowanie

Gdy Krzesimirczycy widzą w tym heksagramie cykl odrodzenia, Welesanici dostrzegają coś więcej: absolutne zjednoczenie przez destrukcję. Tam, gdzie tradycjonaliści składają ofiary, wyznawcy Welesa stają się ofiarą. Dadźbóg nie jest dawcą — on jest darem, a Swaróg nie przyjmuje — on jest przyjęciem.

Komentarze Krzesimirczyka do rytuałów chaosu Welesanitów:

14.1. [Rozdmuchiwanie popiołu] „Rytuał przemiany. Użyć popiołu rytualnego. Kierunek wiatru wskazuje drogę rozwoju.”

14.2. [Połykanie świetlików] „Symboliczne — zastąpić ziarnami sezamu. Światło w jelitach to metafora wewnętrznej mądrości.”

14.3. [Zanurzanie żelaza] „Test przeciwieństw. Żelazo powinno być ochłodzone przed dotknięciem. Dźwięk oznacza jakość przemiany.”

14.4. [Chodzenie tyłem] „Ćwiczenie świadomości. Pajęczyna symbolizuje połączenia. Potknięcie wskazuje na niewidoczne przeszkody.”

14.5. [Patrzenie w słońce] „Medytacja przez powieki. Nie ryzykować uszkodzenia wzroku. Ciemność oznacza wewnętrzne światło.”

14.6. [Woda z pioruna] „Symboliczne — użyć wody deszczowej. Komunia oznacza przyjęcie mocy, nie koniec.”

Współczesna rekonstrukcja ikonograficzna heksagramu: „Mistyczna scena alchemicznej przemiany: Dadźbóg jako żywy płomień o ludzkich konturach, rozpływający się w ofierze, jego ciało zamienia się w złote światło i skry. Poniżej — monumentalna postać Swaroga jako kowala kosmosu, jego młot uderza w pustkę, z której wyłaniają się gwiazdy. Pomiędzy nimi — Feniks o połyskujących, złoto-czarnych piórach, unoszący się w geście wiecznego odrodzenia, jego skrzydła tworzą most między płonącym Dadźbogiem a tyglem Swaroga. Tło: chaotyczna przestrzeń z fragmentami pękających murów i iskrzących się run. Kolorystyka: głęboka czerwień, złoto i czerń, z akcentami błękitu w pustce tygla. Styl: łączenie hiperrealizmu postaci z onirycznymi, płynącymi detalami (jak u Beksińskiego lub Moebiusa), z silnym symbolem oka Welesa ukrytego w tle.”

15. Pokor — zgubienie się w labiryncie

Mokosz (☷) + Leszy (☶) — „Tajemnica korzeni i mroku”

„Pokor” to wezwanie do uniżenia przed mrokiem — rdzeń „kor-” (korzeń, poddaństwo) splata się z „-or” (pierwotna moc), wskazując, że prawdziwa siła rodzi się z pochylenia w ciemność. Górny trigram (Mokosz ☷) to ziemia-pożeraczka, w której korzenie stają się bramami do Nawii, dolny (Leszy ☶) — kręta ścieżka, gdzie każdy krok to iluzja. Nazwa heksagramu odsłania jego naturę: jest inicjacją przez upokorzenie, gdzie Wielka Sowa, widząca przez mrok, szepcze: „Tylko zgubiony odnajduje prawdziwy kierunek”.

Kluczowa nauka Welesanitów:

„Wejdź w ciemność lasu, by odnaleźć światło w sobie — ale nie licz, że wyjdziesz nietknięty.”

Oko Welesa: Symbolika Chaosu

Ten heksagram to labirynt korzeni i cieni — miejsce, gdzie ziemia staje się bramą, a las iluzją. Nie ma tu bezpiecznych ścieżek, tylko próby, które odzierają duszę z pewności.

— Górny trigram (Mokosz): Żywa mogiła. Jej ciało to gleba, w której gniją i kiełkują wszystkie formy.

— Dolny trigram (Leszy): Strażnik liminalności. Jego śmiech miesza kierunki, a obecność wykrzywia rzeczywistość.

— Zwierzę mocy (Wielka Sowa): Jej księżycowe oczy widzą przez maski. Milczy, ale jej spojrzenie mówi: „Wszystko, co widzisz, to tylko sen Welesa.”

Linie zmienne — sześć dróg w głąb Nawii

Linia 1 (Zasiew) → Heksagram 36 (Marzanna i Swarożyc) Leszy staje się Marzanną, zimową niszczycielką, podczas gdy Mokosz płonie jako Swarożyc. Wtajemniczenie: „Gdy las oddaje się śmierci, ziemia rodzi płomienie — poznaj, że koniec i początek to ta sama rana na ciele świata.” Rytuał chaosu: Spal gałąź jesionu w ogniu z koniczyny. Jeśli popiół ułoży się w krąg — twoje ziarno wzejdzie wśród zgliszcz.

Linia 2 (Próba) → Heksagram 46 (Żywia i Powietnik) Leszy rozpuszcza się w Żywii, matce urodzaju, gdy Mokosz wznosi się jako Powietnik. Wtajemniczenie: „Co było dzikie staje się żyzne, co było ciemne — niewidzialne. Twoja droga wiedzie przez oddech, którego nie możesz złapać.” Rytuał chaosu: Zawiąż worek z własnym oddechem i zakop go pod osiką. Jeśli wyrośnie grzyb — znajdziesz to, czego nie zgubiłeś.

Linia 3 (Próg) → Heksagram 2 (Mokosz i Żywia) Leszy odsłania się jako Mokosz, podczas gdy Mokosz staje się Żywią. Wtajemniczenie: „Matka ziemia karmi samą siebie — twoje modły to tylko szelest pomiędzy jej zębami.” Rytuał chaosu: Wypij wodę, w której odbija się księżyc. Jeśli nie zobaczysz dna — jesteś już tylko snem bogini.

Linia 4 (Przełom) → Heksagram 62 (Perun i Leszy) Mokosz przywdziewa rogi Leszego, gdy Leszy błyska jako Perun. Wtajemniczenie: „Gdy piorun rodzi się z pnia dębu, poznajesz, że wszystkie bóstwa to tylko maski wiszące na tym samym gwoździu.” Rytuał chaosu: Rysuj błyskawice na korze brzozy własną krwią. Jeśli drzewo zapłacze żywicą — twoja moc jest iluzją.

Linia 5 (Władza) → Heksagram 39 (Nocnica i Porewit) Leszy karmi się Nocnicą, gdy Mokosz twardnieje w Porewicie. Wtajemniczenie: „Co było cieniem staje się pożeraczem, co było miękkie — kamieniem. Twoja władza to tylko chwila między ich ziewnięciami.” Rytuał chaosu: Zawieś kamień na nitce z włosów nad śpiącym komarem. Jeśli przeżyje — twoje panowanie potrwa tyle, co jego życie.

Linia 6 (Przemiana) → Heksagram 52 (Weles i Boruta) Mokosz wije się jako Boruta, gdy Leszy tonie w Welesie. Wtajemniczenie: „Gdy ziemia staje się kłamcą, a las — podziemiem, poznajesz, że wszystkie drogi prowadzą do tego samego kłamstwa.” Rytuał chaosu: Włóż lewą rękę do dziupli, prawą do mrowiska. Która pierwsza zostanie pogryziona — ta pokaże ci drogę.

Czarna Nauka Welesanitów

— Mokosz to nie tylko matka-ziemia. To brama, która zamyka się za tobą, gdy przekraczasz próg.

— Leszy nie jest strażnikiem lasu — to lustro, które pokazuje, jak bardzo jesteś zagubiony.

— Wielka Sowa nie prowadzi. Jej lot to przypomnienie: wszystkie ścieżki są równocześnie prawdziwe i nieistniejące.

Tabu Chaosu

— Możesz nazwać Mokosz Welesem — ziemia i zaświaty to dwa końce tej samej nici.

— Nigdy nie próbuj zmusić Leszego, by stał się Swarogiem — chaos nie uznaje kowalskich praw.

— „Ziarno musi zgnić, by stać się światłem. Człowiek musi zgubić się w lesie, by odnaleźć Nawię. A potem — by zrozumieć, że Nawia była w nim cały czas.”

Podsumowanie

Krzesimirczycy widzą w tym heksagramie rytuał przejścia — śmierć i odrodzenie w ustalonym porządku. Dla Welesanitów to labirynt bez środka, gdzie zgubienie się jest jedynym sposobem na oświecenie. Gdzie tamci składają ofiary, by przebłagać moc, ci ostatni rozpuszczają się w niej, by stać się częścią chaosu.

Komentarze Krzesimirczyka do rytuałów chaosu Welesanitów:

15.1. [Spalanie gałęzi] „

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.