Klaudia Tupek

Słodkogorzkie

© Klaudia Tupek, 2019

Tomik poezji zawierający „słodkie” jak i „gorzkie” sytuacje z życia autorki.

Krótkie, ale niebanalne wiersze, które zachęcają do zastanowienia się nad swoim życiem.

ISBN 978-83-8155-572-2

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Słodkogorzkie

2. Malinowa herbata

3. Sztuka kochania

4. Kwiaty

5. Kataklizmy

6. Blask

7. 03:41

8. „Tęskno mi…”

9. usta

10. „Nie lubię wychodzić…”

11. Żniwo

12. Czas

13. Uwielbienie

14. Zdarza się

15. Spokój

16. Koszmary

17. „Twoje usta to…”

18. „Odkryj mnie, zbadaj nieznane…”

19. Kochaj mnie

20. „lepiej załóż rękawiczki…”

21. Egzystencja

22. Jesień

23. Pomiędzy

24. „Każdego ranka zaparzałam dwie kawy…”

25. Marsze

26. Płacz

27. Pies

28. Okno

29. „spacerujesz mi całymi dniami po głowie…”

30. „mówił mi słodkie kłamstewka…”

31. Krzyk

32. Nieprawidłowości

33. Niesłowność

34. „odchodzę…”

35. Niedoskonałości

36. Opadanie

37. Bezwładność

38. Śnienie

39. „Ciężkie chmury wiszą nad głową…”

40. Sztuka

41. „Siedzę w przedziale pociągu…”

42. „W zaciszu mojego pokoju…”

43. Kłótnia

44. Pusto-ść

45. Uniesienia

46. Rejs życia

47. Pamiętanie

48. Wybrzeże

49. Świątynia

50. Kochać

51. Wędrówka

52. Wołanie

53. „Zapadanie w życiową hibernację…”

54. Upływ czasu

55. Zapach

56. Zastępowanie

57. „a ty chłopcze…”

58. Chaos

59. „Nie boimy się przecież ciemności…”

60. Galaktyki

61. 06:01

62. „ciężki zapach jesieni…”

63. Zapach

64. „Zasypiam codziennie wsród…”

65. Prowokacja

66. „czuję jakbyś rozsypywał sól…”

Malinowa herbata

Melancholijne zimowe wieczory

z kubkiem gorącej herbaty

malinowej i Tobą u boku

odchodzą w niepamięć.

Mimo, że nadal siedzę

w blasku rozpalonego kominka

brak mi Twojego silnego ramienia

a i herbata gorzej smakuje.

Sztuka kochania

Dotknij mnie tak delikatnie, aby

odczuć mi było dane

najpiękniejszy dreszcz prawdziwych emocji

przechodzący wzdłuż nagiego ciała

bym nasycić się mogła krótką chwilą,

piękną zaprawdę —

wyszeptaj do ucha czule coś,

co zapadnie na długo

głęboko w pamięci,

potem przytwierdź mocno swoje usta

do moich, dając mi znak,

że nadszedł czas, na naszą miłość.

Kwiaty

w twoich szorstkich dłoniach

nawet najpiękniejsze kwiaty usychają —

jak mam ofiarować Ci moje serce?

Kataklizmy

Gdybym chciała Cię opisać

musiałabym się bardzo krzątać —

ułamek sekundy nieuwagi

a ty stajesz się zupełnie innym

nie koniecznie lepszym

człowiekiem, o niepowtarzalnej

zdolności do rozpętywania burz

jak te w letnie popołudnia,

czy też do tworzenia sztormów

i innych kataklizmów,

którymi zburzyłeś mój wewnętrzny świat

Blask

I każda Gwiazda na niebie

marzyła, by kiedyś świecić tak jasno

jak Ona, gdy jest przy Tobie

03:41

Miasto skąpane w deszczu

wciąż jeszcze spi

chociaż w Twoim oknie

delikatne światło się żarzy

i nie wiem czy spać nie możesz

z myślą o mnie, a może

po prostu zapomniałeś zgasić.

***

Tęskno mi

do namiętnych pocałunków,

które były zwieńczeniem

doskonałego aktu miłości,

i jak gorące mleko

pomagały usnąć,

tym samym rozgrzewając

zziębnięte resztki serca

usta

pocałuj mnie proszę raz jeszcze

zanim odejdziesz na pożeganie

pozwól ostatni raz poczuć

jak smakowało szczęście

pocałuj mnie tak

bym zawsze pamiętała

że drugich takich ust

po prostu nie ma

***

Nie lubię wychodzić

z domu łóżka

twojego mieszkania

nocą w deszczu i zimą

a jeszcze bardziej

nie lubię wychodzić

z siebie.

Żniwo

z pochyloną głowę idę

chodnikiem twoich słów

zmierzając powoli ku prawdzie

zagubiąnej wśród tysiąca

złudzeń i czarujących kłamstw

które wyfrunęły z Twoich ust

i rozsypały się na tyle daleko

że nie byłeś w stanie zebrać zła

które wyrosło z małych kłamstewek

Czas

Nie pozwól, abym kiedykolwiek

pomyślała o Tobie w czasie przeszłym.

Uwielbienie

Mówisz, że mnie kochasz — nie odpowiadam.

Przykładam głowę do twej piersi

by usłyszeć kojący dzwięk,

opowieść składającą się z szybkich uderzeń

i z chwil ciszy;

zachwycam się tobą; przesuwam

dłoń po twoim ciele — od dołu do góry

z góry do dołu; uwielbiam

każdy centymetr

ciebie.

Zdarza się

Drzewa czasami

umierają stojąc

Ludzie — wciąż żyjąc.

Spokój

Twoje pełne ukojenia ramiona

zapach wilgotnej skóry zmieszany

ze słodkawą wonią Manhattanu

i dwuosobowe łóżko.

Koszmary

Niemożność dotknięcia twoich warg

moimi ustami

staje się spełnieniem najgorszych koszmarów,

jakie wyśniłam.

***

Twoje usta to

jak wata cukrowa latem

i jesienią

gorzkiej kawy smak.

***

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.