Dorota Dea Makowska

sŁabość

© Dorota Dea Makowska, 2021

Zbiór tekstów będących próbą rozliczenia się z przeszłością i zamknięcia pewnego etapu. Proza poetycka obrazująca destrukcyjną moc wrażliwości.

ISBN 978-83-8245-125-2

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. sŁabość

2. Prolog

3. Kolejny nieśmiertelnik: Portal

4. „Zawierzam każdemu słowu…”

5. „Tylko razem możemy być tak pięknie samotni…”

6. „nic dwa razy się nie zdarza…”

7. „Jeśli jesteś moim Błędem…”

8. sŁabość

9. „Nie lubię…”

10. „Pomimo innych myśli…”

11. Nie mój

12. „Moja miłość do Ciebie…”

1. „Jesteś pomiędzy chcę, a nie powinnam…”

13. „Jeszcze wczoraj zrobiłabym dla Ciebie wszystko…”

14. Wersy ostateczności

1. „Rzeczywistość katem iluzji…”

15. „Nie dorosłam do milczenia o Tobie…”

16. „Usiadłam na skraju Załamania…”

17. „Chciałam wytatuować sobie słabość na nadgarstku…”

18. „Okazuje się, że słabość jest najsilniejszą z ludzkich emocji…”

19. Epilog

Największej sŁabości mojego życia - dedykuję

Prolog

Nic nie zapowiadało życiowej apokalipsy. Zobaczyłam Cię w oparach dymu. Nie widziałam jeszcze wtedy jak ostre krawędzie będzie miało Twoje imię.

Litry kawy. Setki przesłuchanych godzin. Kilkanaście nieprzespanych nocy, w których dotykałeś najpiękniej — zrozumieniem. Ulotne momenty budujące fundament tej krótkiej wieczności.

Niedopowiedzenia. Sny i definicje.

Stopniowo otwierałeś portal zaufania, aż powiedziałam, że: „gdybyśmy stali nad urwiskiem i miałabym wybierać między Tobą, a Nim wybrałabym Ciebie. To zawsze będziesz Ty. Niezależnie od tego kto stałby obok.” Uśmiechnąłeś się. Wiedziałeś, że to prawda.

2 888 dni. Zaufania. Zasłuchania. Wiary w Ciebie.

Dziś wolałabym sama skoczyć.

Kolejny nieśmiertelnik: Portal

Lękiem o Ciebie otwieram portal,

tylko mnie było dane tu wejść w taki sposób —

noc,

moralna inicjacja.

Głęboko w płuca wciągam świadomość

ogromu uczuć,

mieszanina znaczeń,

spirala czasoprzestrzeni zacieśnia się coraz bardziej

w epicentrum Twojego istnienia.

Nigdy do końca nie zrozumiesz,

kim tak naprawdę dla mnie jesteś.

To już metafizyka,

bo jak można stać się więcej niż Wszystkim,

być ponad wybór serca?

Nie pytaj,

nie znikaj, gdy coraz więcej rozumiem.

Nie wymagam.

Proszę…

I tak zawsze będę

niezależnie od życia,

bo ponad sercem jest Porozumienie,

bo zbyt wielka jest moc Paktu.*

* ”Kooperacja na mocy paktu, mocy płynącej z kontaktu” — Paktofonika.

***

Zawierzam każdemu słowu

niepojęcie ufam

absolut oddania

gęsta nić sensu…

nie wiem czy można

za mocno

za bardzo

podaruj mi pewność w prezencie

***

Tylko razem możemy być tak pięknie samotni.

***

Jesteś Życzeniem

którego nigdy nie wypowiem

bo spełnisz się

i miniesz

***

Myślę o Tobie — jestem masochistką.

***

„nic dwa razy się nie zdarza”

szczególnie ja

szczególnie Tobie

Przyszłość nie wybacza

nie zadanych pytań

***

Jeśli jesteś moim Błędem

chcę popełniać Cię codziennie…

***

Kilka wierszy temu

wydawało mi się, że byłeś kimś więcej

wierzyłam w „zawsze”

widziałam światło

teraz jestem ślepą ateistką

***

Próbowałam o Tobie zapomnieć z wieloma

i tylko Ciebie pamiętam…

***

Z wszystkich moich słabości

Ty jesteś największą

Nie postawię kropki, bo wiem, że to nigdy się nie skończy. Niestety. Na szczęście. Bo jesteś między „nigdy” i „na zawsze”.

To nie słabość, która zwala z nóg. To słabość, która trwa. I w tym jest jej siła. Mimo czasu. Mimo różnych koszul otulających moje ramiona. Mimo wielu wyznań, które wypowiedziały nie Twoje usta.

„Co by było gdyby” zabiera sen. Zmienia się wszystko prócz słabości, której nie można wyrazić żadnym symbolem. Tylko czarny tusz niepokoju pod skórą. Rozlewa się każdej nocy i nie pozwala spać.

Nie mieszasz mi w sercu. Nie mieszasz mi w głowie. Bo jesteś tam od zawsze. Bo przyzwyczaiłam się do tej dysharmonii.

Nie zaczyna się zdania od „bo”, tak jak nie igra się ze słabościami.

bo z wszystkich Twoich słabości

ja jestem największą

***

Jesteś tym najlepszym

które się nigdy nie wydarzy.

***

Była tylko z Nim

nie Jego

tak naprawdę

Była tylko obok

nie dla Niego

tak do końca

Jesień zasłoniła firanki

ciemność

nareszcie

sŁabość

To nie moja wina

ale Twoja zasługa

że ją mam do Ciebie

***

Nie lubię

Twojej przyszłej dziewczyny

nienawidzę

potencjalnej Żony

Chciałabym być tą

dla której stracisz głowę

nie tylko po nieprzespanej nocy

i późnym śniadaniu

Tą prawdziwą miłością

w którą nie wierzysz

na którą nie czekasz

bo od zawsze było już za późno

***

„Pomimo innych myśli”

„Nie ma czym oddychać”

stoję przed Tobą naga

dotykasz mnie każdym dźwiękiem

Z biegiem czasu coraz trudniej mi myśleć

że znaczysz coraz mniej

Nie mogę pamiętać

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.