Tytuł oryginału: En liten jävel över bron

Przekład z języka szwedzkiego: Eliza Jaworska

Copyright © Maria Steen, 2023

This edition: © Word Audio Publishing International/Gyldendal A/S, Copenhagen 2023

Projekt graficzny okładki: Maria Borgelöv

Redakcja: Magdalena Bugalska

Korekta: Anna Nowak

ISBN 978-91-8054-538-9

Konwersja i produkcja e-booka: www.monikaimarcin.com

Wszelkie podobieństwo do osób i zdarzeń jest przypadkowe.

Word Audio Publishing International/Gyldendal A/S

Klareboderne 3 | DK-1115 Copenhagen K

www.gyldendal.dk

www.wordaudio.se

Tak, piorun może uderzyć w to samo miejsce dwa razy.

Są pewne rzeczy, które mogą zdarzyć się innym, ale nie nam. Tak się powszechnie uważa.

Doświadczyły tego Carina Aronsson i Agneta Broberg, kiedy mimowolnie i jednocześnie z rozmysłem wplątały się w aferę z bigamistą Matsem Carlbergiem w książce Jak załatwić dupka.

A teraz robią to znowu.

Agneta Broberg:

Najlepsza przyjaciółka Cariny. Zagorzała palaczka, zadowolona z życia, dopóki ma pieniądze z wypłaty. Rozwiązuje problemy z różnym skutkiem. Pracuje w magazynie, mieszka w Karlskronie.

Carina Aronsson:

Przez wiele lat wierna Matsowi Carlbergowi, dopóki to on nie okazał się niewierny. Ale w końcu dostał za swoje.

Księgowa, niedawno kupiła mieszkanie z widokiem na wschodnią panoramę Karlskrony.

Mats Carlberg:

Dar od Boga dla kobiet, raczej wielu, jeśli to Mats mógłby wybierać. Wcześniej żonaty z Evą-Lis, mieszkał z nią w willi w Ronneby, jednocześnie mieszkając z Cariną w Karlskronie.

Bezrobotny.

Eva-Lis Carlberg:

Przyjęła swojego pożal się Boże męża z powrotem, ale po kilku podobnych sytuacjach stwierdziła, że ma już dość. Sprzedali dom i kupiła własny, położony na jednej z większych wysp Karlskrony.

Ekonomistka w firmie zajmującej się sprzedażą hurtową.

Erik Melin:

Razem ze swoją wtedy-jeszcze-żoną, Kari, kupił willę w Ronneby od Matsa i Evy-Lis, kiedy związek Carlbergów rozpadł się na atomy i przestał istnieć.

Nauczyciel w liceum.

Kari Andersson:

Nie przyjęła nazwiska męża po ślubie, i dobrze się stało. Rozwiedli się, ale nadal pozostają nieprzyzwoicie dobrymi przyjaciółmi. Zatrzymała dom w Ronneby.

Księgowa w tej samej firmie co Carina.

Jimmy Ek:

Sąsiad Kari. To nie tak, że według niego miejsce kobiety jest w kuchni, a jej zadanie to rodzić dzieci, ale Jimmy bardzo dobrze wie, kto jest panem domu. Menadżer produkcji w jednej z większych firm w Ronneby.

Lena Ek:

Jeśli w rodzinie Jimmy jest dyrygentem, to ona jest stojakiem na nuty. Chociaż wcale nie jest pewna, czy chciałaby podtrzymywać muzykę mogącą skłonić Jimmy’ego do wybuchu. Przyzwyczaiła się już do przewracania stron.

Urzędniczka w domu opieki.

Lucas Ek:

Syn Jimmy’ego i Leny.

Robban:

Albo Karl Robert Englund według prawa jazdy. Sąsiaduje z Kari z jednej strony i z rodziną Eków z drugiej. Operator koparki.

Chłopak:

Bezimienny kolporter ulotek.

1

To dziwne. Jeśli się leży, widać bicie serca – na brzuchu. Kari wyciąga się w hamaku na tyle, na ile może, stawia małą szklankę ouzo pod piersiami i obserwuje, jak szkło rytmicznie wznosi się i opada. Hamak to prezent sprzed czterdziestu lat, który długo leżał schowany, ale teraz, gdy Erik się wyprowadził, mebel został jednym z symboli jej nowego życia. Samotne leżenie w hamaku może z pewnością zrekompensować kolację we dwoje. Status singla oznaczał natychmiastową dyskwalifikację, nie może już przejść po trapie do Arki Noego jak inne pary, chyba że znajdzie sobie nowego samca.

Do widzenia drinki, świeczki i serwetki, wzdycha i pociąga ze szklanki, po czym odstawia ją i znowu śledzi rytm serca.

W zasadzie uważa, że ouzo smakuje okropnie, jeśli palącemu w przełyku płynowi nie towarzyszą plusk Morza Egejskiego i dźwięki bouzouki z oddali, ale skoro przywieźli już flaszkę z ostatniej podróży do Grecji, to trudno. Wszystko z czasu spędzonego z Erikiem musi zostać powoli usunięte z domu, wliczając w to litr ouzo, trzy pary długich skarpet w piłeczki golfowe i benzynę w baku. Skarpety ma zamiar nosić, dopóki się nie zedrą, a samochód opchnąć. Zostanie sprzedany za gotówkę pierwszej chętnej osobie, która nawinie się tam, gdzie akurat skończy się Kari benzyna.

Nie chodzi o to, by dramatycznie porzucić ducha Erika w wynajętym śmietniku, pozbyć się wszystkiego, co było Erika, pachniało Erikiem, przypominało o Eriku. Nie, dumnie wchłonie każdy kawałeczek z tego, co kiedyś było ich. Rozstali się bez awantury. Właściwie nigdy się nie kłócili. We wszystkim się zgadzali, nawet w tym, że nie mają już sobie więcej nic do zaproponowania. Oczywiście, teraz jest pusto, ale piszą do siebie prawie codziennie, żeby sprawdzić, czy wszystko w porządku. Przyzwyczają się, zaczną nowe życia.

W każdym razie wydaje się, że Erikowi poszło szybciej. We wczorajszym esemesie podziękował Kari za przedstawienie go Carinie, koleżance z pracy, która potrzebowała stabilnego faceta. Powodzenia!

Komórka głucho buczy. Wyłączony dźwięk. Gdzie ją znowu zostawiła? Lekkie wibracje pod lewym pośladkiem sygnalizują, że się na niej położyła. Dzwoni Rebeka, jej siostra.

– Tu słoneczna Kari.

– Znowu tam leżysz!

– Ej. Przecież nie leżałam tu cały dzień. Przed południem pozbyłam się reszty żywopłotu od strony sąsiada. Powinnaś zobaczyć moje przedramiona! Gdybym była trzydzieści pięć lat młodsza, szkolna pielęgniarka zrobiłaby mi pogadankę o samookaleczaniu.

– A co mówią sąsiedzi? Nie trzeba najpierw ustalić takich rzeczy?

– Nie mam pojęcia. Wyprowadzili się, a ja zabrałam się szybko do pracy, zanim nowy sąsiad zacząłby wyrażać na ten temat jakieś poglądy.

– Ktoś miły?

– Nie wiem. Ale jeśli jest równie miły, jak przystojny, to nie będzie żadnych problemów.

– Już myślisz o seksie?!

– Już? Nie jestem wdową. Jestem singielką. Czy żałoba nie powinna wtedy trwać krócej? Nie, nie mam teraz na to czasu. Zostało jeszcze trochę do zrobienia, zanim będę gotowa.

Kari zerka na pozostałość butelki leżącej obok niej na trawie.

Mężczyzna, który wprowadził się do domu obok, jest trudny do sklasyfikowania. Pies czy wydra? Oby nic pomiędzy. Sąsiad próbuje właśnie uruchomić kosiarkę, a Kari cieszy się nowym widokiem.

Pozwala spojrzeniu wędrować po jego ciele. Tak intensywnie, że ma nadzieję, że tego nie czuje. Odwróć się. Tyłek może być decydujący. Obwisły czy jędrny jak u listonosza? Nogi rozchodzące się na zewnątrz jak u wiolonczelisty, ale w sumie to słodkie.

Mężczyzna nagle podnosi się i idzie w stronę włości Kari, przekraczając granicę działki z łatwością, jakby o to jej właśnie chodziło, gdy bezlitośnie zaatakowała żywopłot. Nienawidziła krzewów tui od czasu, gdy Erik przeniósł ją przez próg domu, który kupili trochę za drogo. I niósł, i niósł. Aż dostał nagłego bólu pleców w środku wycieczki i zwinął się jak scyzoryk na sofie, którą wstawili do domu uprzejmi sąsiedzi, jeden o imieniu Jimmy, a drugi mieszkający w domu zbyt oddalonym od nich, żeby zapamiętać jego imię. To taki rodzaj sąsiada, do którego macha się lekko, przejeżdżając obok. Nie taki, obok którego zatrzymuje się i opuszcza szybę.

– Czuję, że wypadałoby się przedstawić?

Głos. Był dokładnie umiarkowanie głęboki, z delikatnie melodyjnym dialektem, na zidentyfikowanie którego wypowiedziana próbka była zbyt krótka. Co się odpowiada?

Kari szybko odstawia szklankę na trawę i ledwo udaje się jej wylądować na nogach, gdy na wpół wypada z hamaka. Przytyła parę kilo, co może powodować niespodzianki, jeśli w grę wchodzi bujanie.

Zakłada włosy za uszy, przesuwa okulary przeciwsłoneczne na czubek głowy i w duchu gratuluje sobie, że założyła soczewki.

– Kari. – Wyciąga rękę i rozpoczynają znajomość zdecydowanym uściskiem dłoni. To przypomina coś z nekrologu jej dziadka w lokalnej gazecie: „Był bardzo dobrym człowiekiem z mocnym uściskiem dłoni”.

– Robban. Właściwie Karl Robert, ale brzmi jak imię dla kogoś, kto chodził do prywatnej szkoły. Jeżdżę koparką – dodaje, niemal przepraszająco.

– Kari brzmi może, jakbym słuchała muzyki klasycznej, ale słoń nadepnął mi na ucho – odpowiada równie przepraszająco.

– Cóż, spróbuję jeszcze raz odpalić tego grata. Człowiek, który sprzedał mi dom, mówił, że kosiarka jest w cenie, ale nigdy nie dodał, że jest zepsuta.

– A ja wracam do moich… – Kari czeka, aż odwróci się do niej plecami, zanim znowu zaryzykuje życie, wspinając się na hamak. Na razie jest zadowolona. Krótko i na temat. Nie wydaje się, żeby miał zagadać ją na śmierć.

Obserwuje walkę Robbana z cudem techniki. Widzi błysk potu na jego plecach. Pracuje powoli i spokojnie.

Po upływie dobrej chwili podnosi się, rzuca klucz francuski na ziemię, ociera krople z czoła i wrzeszczy do niej:

– Jak nie odpalę tego złomu w przeciągu dziesięciu minut, wezmę koparkę i zrobię z tego gówna tor do buli!

Kari analizuje nową próbkę głosu. Może być z Dalarny.

2

Jest cisza na morzu. Ani jednej zmarszczki. Z bazy marynarki wojennej płynie spokojnie mała łódka, zostawiając na tafli wody wyraźny ślad. Pewien götheborczyk, któremu wewnętrzny archipelag Karlskrony niezbyt imponował, z prychnięciem nazwał go raz „zatopionym ogrodem” i mógł mieć trochę racji – gdy słońce chyli się ku zachodowi, wysepki prawie w ogóle nie rzucają cienia.

Kiedy czynsze przy Chapmansplan, blisko miasta, poszły w górę, Carina Aronsson obliczyła, że wcale nie byłoby dużo drożej kupić mieszkanie i płacić za swoje, niż dalej mieszkać w wynajmowanym. Tak, oczywiście, było kosztowniej, ale było warto. Wypowiedziała więc lokal i kupiła własny, niecałe pół kilometra dalej, na wyspie Saltö. Nie jeden z tych większych, droższych, na wyższych piętrach, ale nadal na tyle wysoko, że miała całkiem dobry widok na cieśninę Saltö. A pieszo do miasta tylko dziesięć minut dłużej niż wcześniej.

Mieszkanie było trochę mniejsze niż to, które wynajmowała, ale wystarczające dla jednej osoby. Po sytuacji z Matsem Carlbergiem zdecydowała, że najlepszy sposób, by znowu w takiej nie wylądować, to po prostu mieć miejsce tylko dla siebie. Mats wniknął do jej życia tak łatwo jak w bajce, ale na końcu nie żyli długo i szczęśliwie. Jego żona miała na ten temat własną opinię i ostatecznie do niej wrócił. Krzyż na drogę.

Ale to było kiedyś. Obecnie od jakiegoś czasu Carina mieszka sama, ale w zasadzie nie czuje się samotna. Tylko od czasu do czasu odnosi wrażenie pustki.

Mogłaby pospać jeszcze kilka godzin, bo ma wolne, ale zamiast tego podnosi gazetę z przedpokoju i wyjmuje ulubiony kubek. W holu w lustrze zobaczyła swoje odbicie, mignęła jej powoli ginąca talia. Nadszedł czas, by spowolnić ten zanik. Zastanawia się, czy znowu nie obciąć swoich kręconych włosów na krótko, ale gdy zrobiła to ostatnio, wyszła od fryzjera, wyglądając jak świnka skarbonka. Wróciła tam i zareklamowała usługę, skrócili więc jeszcze trochę i wtedy przypominała już owcę szetlandzką.

Tak, tak. Na wszystko przyjdzie czas. Ale nie dziś.

Carina ziewa tak mocno, aż szczęka jej trzeszczy, wiąże nieposłuszne włosy na karku i nastawia kawę. Nie widziały się już od jakiegoś czasu. Agneta znajdowała się pomiędzy dwoma okresami bycia singielką, a wtedy najlepiej zostawić ją w spokoju.

Ale teraz dzwoni:

– Hej, to twoja jedyna przyjaciółka!

– O, wylazłaś więc z jaskini lwa?

– Nie lwa, miał na imię Lennart. Sama przyjemność, naprawdę, ale zbyt wymagający.

– Aha, chciał, żebyście chodzili na spacery?

– Gorzej. Chciał mnie zaprosić na kolację niespodziankę do Utkiken. Parę ładnych kilometrów od domu. Czy dojeżdża tam autobus? Nie.

– Moglibyście pojechać rowerem.

– Aż do wieży ciśnień?! Wiesz, istnieje powód, dla którego nie zgłosiłam się na Tour de France – etapy górskie! To jak płynąć pod prąd cholernej Niagary. Przypomnij mi, żebym kupiła nowy strój kąpielowy.

– A po co, nie pływałaś od piętnastu lat.

– Może trzeba będzie się pokazać.

– W takim razie kup bikini.

– Tak, dlaczego nie. Podciągnę majtki, a góra będzie zwisać, w ten sposób i tak nie będzie widać brzucha. Raz miałam kostium kąpielowy wycięty przy kroczu tak wysoko, że za jednym zamachem można było ogolić pachę i bikini. Ale to było kiedyś. W każdym razie kupiłam dobre wino balkonowe.

– Przecież nie masz balkonu?

– Nie, ale słuchaj. Jesteś wieczorem w domu?

– Jestem w domu i teraz, i później, mam urlop do wykorzystania.

– To wpadnę po południu. Jesteś pewna, że nie masz kogoś innego, kto też chciałby przyjść?

– Nie, nikogo takiego. Poznałam jednego, który może będzie chciał wpaść, ale to trochę potrwa.

– Kogo?!

– Widzimy się po południu.

– Casillero del Diablo Cabernet Sauvignon, rocznik 2014, numer 2962 w monopolowym. Siedemdziesiąt dziewięć koron.

Agneta zapisała radę Carla-Jansa na kartonie w magazynie. Mogli mieć włączone radio podczas pracy i dzięki temu dni mijały szybciej. Ten sam program codziennie, wiedzieli więc dokładnie, która godzina. Lunch wypadał równo z P4 Extra, a kiedy anonsowali Echo Dnia za kwadrans piąta, wiadomo było, że czas powoli zbierać się do domu.

Agneta stawia wino na podłodze w holu u Cariny, zdejmuje sandały i upewnia się, że drzwi są zamknięte na klucz. Nigdy nie wiadomo, kiedy zjawią się świadkowie Jehowy. Pewnie wyłudzili kod do klatki od spółdzielni.

– Podoba ci się tu? – Agneta, która sama od wielu lat mieszka na wyspie Saltö, uważa, że jest tu całkiem w porządku, ale ma koszmary o tym, co się stanie, jeśli ktoś wysadzi most. Odcięta od cywilizacji, będzie uwięziona wśród histerycznych tłumów, w przeważającej części gości kempingów, którzy dotarli tu kamperami z Dragsö i nie mieli pojęcia, jak wrócić do domu.

Jeszcze gorsze wydawało się, że w małym sklepiku mogą skończyć się papierosy, zanim kawaleria zbuduje most tymczasowy łączący wysepkę z lądem. Zawsze ma w domu kilka zapasowych paczek w razie czego.

– Bardzo mi się tu podoba. Nie wiem, dlaczego nie zrobiłam tego wcześniej. – Carina wyjmuje kieliszki i próbuje chrupek serowych, które zostały jej z weekendu. Jeszcze się nadają. Wilgotność powietrza przecież wcale nie była taka wysoka. Kto potrzebuje higrometru, jeśli ma chrupki serowe.

Agneta otwiera okno na zabudowanym balkonie i wystawia głowę na zewnątrz. Oczy łzawią jej za okularami, a włosy stają dęba od przeciągu.

– Nie zwiewa cię, kiedy naprawdę zaczyna wiać w listopadzie?

– Nie, po prostu nie można wtedy otwierać okien.

Siadają na ratanowych fotelach i Agneta zauważa, że przyjaciółka przygotowała dla niej popielniczkę. I zamknęła drzwi do mieszkania, ale zostawiła uchylone okno.

– To jak siedzieć w szklanej komorze w szpitalu – konstatuje zadowolona Agneta i wyciąga papierosy z torebki. – No dalej, kim on jest?

– Tak właściwie, nie wiem dokładnie, czy już jesteśmy razem… Był mężem mojej koleżanki z pracy i to ona nas przedstawiła.

– Co?!

– Wiem, że brzmi to trochę dziwnie, ale, jak widać, nadal są dobrymi przyjaciółmi mimo rozwodu.

– Jak bardzo dobrymi?

– Bardzo. I to właśnie mi przeszkadza. Są w ciągłym kontakcie. Dzwonią do siebie, piszą, ćwierkają, jakby nadal byli parą. Nie wiem, które z nich nie umie opuścić gniazda.

– Jeśli postawisz go między swoimi eks, to wtedy jest jak pełen sekretów Mats, czy jak bezpieczniutki Lillebror? – Agneta uważa, że brzmi to świetnie, ale w tym samym czasie również trochę niepokojąco. U Cariny zdolność oceny mężczyzn pozostawia wiele do życzenia.

– Gdzieś pomiędzy, tak mi się wydaje. Teraz chce, żebyśmy razem odwiedzili jego byłą żonę w Ronneby. Jak okropne by to nie było, mieszka na tej samej ulicy, na której mieszkali Mats i Eva-Lis. A nawet w tym samym domu, jeśli mam być dokładna…

Agneta prostuje się w fotelu.

– Powiedz, że też mogę jechać!

– Oszalałaś.

3

Na zewnątrz jest jeszcze ciemno, gdy Eva-Lis budzi się w hotelu w Sztokholmie. Mogłaby wrócić późniejszym pociągiem, ale chciała wyjechać najszybciej, jak to możliwe. Ustawiła budzik na zdecydowanie zbyt wczesną godzinę i teraz wydaje jej się, że ledwo zdążyła zmrużyć oczy, zanim alarm zaczął wygrywać dźwięki harfy, coraz bardziej agresywne z każdą mijającą sekundą. Zmieni dzwonek, jak tylko dowie się, jak to zrobić.

Zbiera ubrania, zamyka walizkę i zamawia taksówkę na dworzec. Randkowanie przez internet to najgłupsza rzecz, jaką zrobiła w życiu. Prawie. A wydawało się, że będzie idealny. Ich profile pasowały do siebie w niemal niepokojący sposób. Nie chciała zapraszać go do siebie, do domu na wyspie, więc zaoferowała, że przyjedzie do Sztokholmu. Mężczyzna, który odebrał ją na stacji, mógłby być jej ojcem.

Eva-Lis nie miała nigdy problemów ze swoim rodzicielem, więc fakt, że z podobnym do niego mężczyzną dobrała się w internecie, nie zbył zbyt zaskakujący, ale facet naciągnął swój wiek o jakieś dwadzieścia pięć, trzydzieści lat.

To była raczej szybka kolacja w Pizza Hut nad Dworcem Centralnym, wymówiła się migreną i obiecała zadzwonić, jeśli poczuje się lepiej. Powinien był zwrócić uwagę, że nie spytała go przy tym o numer.

Nie, randkowanie przez internet to nie jej bajka. Musi spróbować zapomnieć o Matsie w jakiś inny sposób.

Kołysanie pociągu jest usypiające. Eva-Lis ma nadzieję, że nadrobi nieprzespane godziny, żeby mieć siłę na dalszą podróż. Przysypia przed Flemingsberg, a przed przystankiem w Södertälje śpi już z otwartymi ustami.

– Kopę lat!!!

Mężczyzna, który stoi przed nią, kołysze się w takt ruchu pociągu, wyglądając na bardzo z siebie zadowolonego.

Ma co prawda towarzysza podróży kilka wagonów dalej, ale chętniej spędzi ją z dawną sąsiadką niż z kolegą Börjem, który zaraz wyciągnie kanapki z jajkiem z zielonym żółtkiem i klejącym się kawiorem. Kumpel wypracował sobie własny system, żeby dostać od hotelu gratisowy posiłek. Wrzuca jajko, oczywiście ugotowane na twardo, do jednej kieszeni, a do drugiej przekrojoną, wysmarowaną kawiorem i z powrotem złożoną bułkę. Zaoferował Jimmy’emu połowę, ale sam zapach wydobywający się z marynarki Börjego wywołuje w Jimmym uczucie przesytu graniczące z mdłościami.

Eva-Lis uważnie wyciera kroplę śliny, która podczas snu zebrała jej się w kąciku ust. Przez chwilę rozważa pozostawienie oczu na wpół otwartych, by spróbować udawać, że umarła albo że znajduje się w stanie, w którym nie ma z nią kontaktu. Albo pozwolić głowie opaść, żeby wyglądać, jakby ktoś właśnie sprzedał jej prawego sierpowego. Towarzystwo to ostatnie, na co ma ochotę.

Kobieta podnosi lekko wzrok i jej spojrzenie pada na okolice pępka należącego do ciała, które zbyt długo nie było z psem na spacerze. Brzuch bawi się w chowanego z paskiem od spodni. Pasek jest widoczny, kiedy mężczyzna się przeciąga, ale kiedy wraca do normalnej pozycji, znowu przykrywa go tłuszczyk.

– Jimmy…? – pyta, przeciągając słowo jak Greta Garbo, żeby utrzymać odpowiedni dystans w rozmowie.

Jimmy i jego żona byli sąsiadami jej i Matsa. Ekowie kupili dom obok, gdy starsza para, która do tej pory w nim mieszkała, postanowiła dożyć swoich dni w mieszkaniu w Svängsta. Mieli wnuczków w Kallinge, bardzo blisko starego domu, wykorzystali więc pieniądze ze sprzedaży i trochę własnych oszczędności, by przenieść się do innej, oddalonej gminy, licząc na więcej czasu dla siebie, zanim osteoporoza uderzy na dobre.

Jimmy chciał imprez w ogródkach, sąsiedzkiej współpracy, dzielonych kosiarek/nożyc do żywopłotu i socjalizowania się. Eva-Lis i Mats kupili dom właśnie po to, by być od sąsiadów dalej niż na wyciągnięcie ręki. Tam, dokąd się przeprowadzili, ręka Jimmy’ego była zdecydowanie zbyt blisko.

Jeśli usiądzie obok mnie, zaciągnę ręczny, myśli Eva-Lis i ledwie zauważalnie kładzie gazetę na siedzeniu obok.

Jimmy nadal stoi naprzeciw niej, trzymając się oparcia fotela, by nie upaść.

– Ten sam! Kopę lat się nie widzieliśmy!

– Ostatni raz, zanim wyprowadziliśmy się z Matsem.

– Tak, myślę, że byście pożałowali, gdybyście zobaczyli, jak to teraz wygląda. Ci nowi wybudowali sobie taras. Nie jest już tak swobodnie i przyjemnie jak wtedy, gdy wy tam mieszkaliście. Niektórzy nie mają w ogóle poczucia wspólnoty, a tego właśnie potrzebujemy w tym kraju.

– W Szwecji?

– Tak, dokładnie – odpowiada Jimmy, nieczuły na nutkę ironii. – Czyli jesteś w podróży? Czy nie?

Eva-Lis ma nadzieję, że zaraz będą mijać Katrineholm. Tam pociąg bierze taki zakręt, że Jimmy wylądowałby najpewniej na kolanach studentki po drugiej stronie przejścia, która pisze pracę, histerycznie stukając w klawiaturę. Ale niestety była pani Carlberg przespała ten moment, pociąg minął właśnie Linköping. Raz na wozie, raz pod wozem.

– Tak, a ty? – Cholera. Złe pytanie.

Jimmy podnosi gazetę.

– Myślę, że się przysiądę, nie można tak przecież stać i blokować przejścia.

Przez następne pół godziny Eva-Lis wybiera się w wewnętrzną podróż, którą według reklamy kolej oferuje w cenie biletu. To nie do końca nieprawda, w tej wewnętrznej podróży kobieta trzyma się rozkładu jazdy lepiej niż sam pociąg. Tymczasem Jimmy opowiada o wszystkim, co ostatnimi czasy wydarzyło się na ich dawnej ulicy. Eva-Lis wtrąca czasem „Aha”, „No proszę!”, „Naprawdę?” i „Jak miło”, kiedy wydaje jej się, że powinna jakoś zareagować.

– A wy? – pyta Jimmy. – Jesteście teraz we wspólnocie mieszkaniowej? – dodaje i klepie Evę-Lis żartobliwie w ramię.

– Mats może jest. Ja nie.

– Aha. A nie jest się automatycznie we dwójkę, mam na myśli jako gospodarstwo domowe?

– Mamy oddzielne gospodarstwa domowe.

– Oj, oj. Więc jesteście rozwiedzeni… A może znowu się pobraliście? – indaguje Jimmy. Prawdopodobnie po to, by mieć co opowiedzieć na następnym spotkaniu sąsiedzkim.

– Nie, nie ze sobą, w każdym razie – rzuca Eva-Lis lekko i śmieje się w sposób, który ma nadzieję brzmi odpychająco. Jeśli taki śmiech w ogóle istnieje. W każdym razie Jimmy milknie na wystarczająco długo, by mogła zmienić temat.

Dawny sąsiad nawet nie wie, jak był blisko prawdy. Od kiedy Mats zadzwonił do niej do pracy i chciał spotkać się na lunch, czuła się, jakby jej życie przepuszczono przez niszczarkę. Ich związek był jak przejażdżka kolejką górską, ale właśnie wtedy, kiedy wydawało jej się, że zjechali z górki na spokojniejszy teren, i kiedy wybaczyła mu wszystkie wyskoki, on postanowił opuścić ich wagonik. Oczywiście, czasami mógł być prawdziwym dupkiem, ale był jej dupkiem. Bywał popędliwy, ale zawsze wracał do domu.

Aż do pewnego zwyczajnego, żałosnego wtorku. Wtedy przeprosił ją za wszystko jeszcze raz i przyrzekł, że już nigdy nie będzie niewierny. Wszystko dlatego, że kupił szeregowiec na Terrassvägen w Karlshamn. Spokojna dzielnica, mały ogródek, licytacja nie była taka zła.

Szok spowodował, że najpierw zaniemówiła z wrażenia. Potem spytała, skąd wziął pieniądze na jeszcze jeden dom. Wymamrotał coś o tym, że jest łatwiej, jak się jest we dwójkę.

– Tak, ale my jesteśmy we dwójkę?! – rzuciła Eva-Lis.

– Tak, jest nas dwoje na dom, że tak powiem.

A więc spotkał kogoś innego. Znowu. Chociaż tym razem wydawało się to poważne. To był koniec.

Ale Mats Carlberg nie był człowiekiem, który poddaje się tak łatwo. Z Evą-Lis zawsze czuł się bezpiecznie. Tak bardzo, że mógł uprawiać swoje hobby, wiedząc, że zawsze będzie miał dom, do którego może wrócić. Nie rozumiał, czemu reagowała tak gwałtownie na jego małe wybryki. Gdyby nie kochał jej najbardziej ze wszystkich, to przecież by się rozwiódł? Była najlepsza – powinien to wiedzieć, skoro wypróbował tyle innych opcji. Głęboko w środku powinno jej to, do cholery, pochlebiać – mówił do siebie podczas tych krótkich chwil introspekcji, które nachodziły go od czasu do czasu.

Po prawdziwej katastrofie z Cariną i Agnetą postanowił jak najszybciej wrócić do łask żony.

Pierwsza próba okazała się fiaskiem. Zdecydowanie nie był u szczytu swoich możliwości. Eva-Lis była zbyt opanowana i było jednak trochę za wcześnie.

– Naprawdę jesteś chory na umyśle! – Była spokojna i zimna jak lód, czego się nie spodziewał.

– Poczekaj, przecież każdy może popełnić błąd!

– Oczywiście. Ale nie cztery, pięć takich samych.

– Żadna z nich nie znaczyła dla mnie nic specjalnego. To tylko… To się po prostu stało.

– Bardzo ładnie w stosunku do nich. Im też to powiedziałeś? „Nie znaczysz dla mnie nic specjalnego”? Na pewno byłeś uprzejmy, kiedy to mówiłeś? I opowiedziałeś oczywiście, że jesteś żonaty, a żona siedzi w domu i czeka?

Evie-Lis zaczynały puszczać nerwy, co dało Matsowi trochę nadziei. Jeśli tylko jej emocje wezmą górę, będzie umiał zagrać na nich tak, by dopasowały się do jego własnych.

– Nie jestem z siebie dumny.

– Aha. Jak nie dumny, to jaki jesteś?

– Więc, tak naprawdę, to nie wiem… – Mats zniżył głos prawie do szeptu i utkwił spojrzenie w podłodze. Ale Eva-Lis nie dała się tak łatwo na to złapać.

– Aha, nie dumny, tylko budzący litość. Jak jeszcze przekrzywisz głowę, to wybuchnę śmiechem. A dawno nie miałam okazji. – Jej ton znowu przypominał lód. Spróbował za wcześnie. Wyprostował się szybko i spojrzał jej w oczy.

– Okej, przecież wiesz, że do kłótni zawsze trzeba dwojga. Może mogłabyś mi pomóc? Jestem tylko człowiekiem.

– Jesteś dupkiem.

– A więc myślisz, że nie ma w tym w ogóle twojej winy? Ciężko pracowałem, miałem dom na głowie i to wcale nie takie dziwne, że człowiek robi się sfrustrowany i…

– Sfrustrowany?! To jakieś nowe określenie na napalony? I tak, oczywiście, to nic niezwykłego. Wszyscy właściciele willi z pełnowymiarową pracą biegają jak króliki…

– Możemy przejść do rzeczy?

– Właśnie to powiedziałeś. Do rzeczy. Nie mamy już o czym rozmawiać.

Eva-Lis odwróciła się i sięgnęła po kurtkę, którą wcześniej powiesiła na oparciu krzesła. Spotkali się w cukierni Continental w Ronneby. W miejscu, w którym można było porozmawiać w spokoju. Cynamonka była dobra, ale Eva-Lis zostawiła swoją na wpół niedojedzoną. Z jakiegoś powodu straciła apetyt. Mats nadal siedział przy stoliku, gdy odstawiła pusty kubek i talerzyk na tacę. Spojrzała na zegarek. Dziesięć po drugiej w sobotę. Powinna jeszcze zdążyć kupić wino, zanim zamkną sklepy.

– Masz zamiar zatrzymać dom? – Mats próbował ją zatrzymać.

– Mam prawo coś zatrzymać.

– Jeśli szukasz lokatora, wiesz, gdzie mnie znaleźć. – Uśmiechnął się ostrożnie.

– Wybrałabym kogoś, kto na pewno płaciłby czynsz.

– W takim razie może muszę ci przypomnieć, że połowa domu należy do mnie!

Kilku gości odwróciło się w ich kierunku, gdy Mats nagle podniósł głos. Eva-Lis uśmiechnęła się do nich uprzejmie i publika taktownie wróciła do własnych spraw.

– Skontaktowałam się z adwokatem. Myślę, że też powinieneś.

– Ale. Chwila. Nie byłoby lepiej, gdybym wprowadził się z powrotem, żebyśmy mogli to rozwiązać w spokoju. Będę spał w gabinecie.

– A więc jesteś przed kolejnym związkiem. Nie masz dokąd pójść? I myślisz, że możesz wrócić do domu, jakby nic się nie zdarzyło? Do domu, akurat. Używałeś adresu Ågatan czternaście tylko jako bazy wypadowej do następnych podbojów. Może i jestem głupia, ale nie jestem skończoną kretynką!

– Pomyśl, musimy się skoncentrować, żeby rozwiązać to jak dorośli. Wiesz, że mam problem ze skupieniem się na dwóch rzeczach naraz.

– Wręcz przeciwnie. – Eva-Lis nie mogła się powstrzymać. – Jeśli potrafisz prowadzić podwójne życie z żoną i kochanką tak długo, jak to robiłeś, tak że ani ona, ani ja tego nie zauważyłyśmy, to równie dobrze można nazwać cię wielozadaniowym. Nie uważasz?

Mats zacisnął szczęki tak mocno, że jego ósemki prawie się dotknęły. Ale nic nie powiedział.

– Nie spytałeś Cariny, czy możesz wrócić do „domu? Albo Agnety?

Eva-Lis założyła kurtkę i przewiesiła torebkę przez ramię. To z Cariną nieświadomie dzieliła Matsa przez tak długi czas. A Carina nieświadomie z nią. Obie tak samo oszukane, obie tak samo łaknące zemsty. Która wyszła naprawdę dobrze.

Ale tak było wtedy, a gdy sprawa trochę przebrzmiała, Mats spróbował jeszcze raz i w końcu z powrotem dostał klucze na Ågatan czternaście. Pozwalał sobie na mały pozamałżeński flirt od czasu do czasu, ale nigdy nie trwało to zbyt długo.

Aż poznał Annelie i zapomniał o monogamii. W Annelie było coś magicznego. Ale tym razem grał w otwarte karty. Powiedział jej, że jest żonaty, i zanim zostawił w jej łazience szczoteczkę do zębów, wziął rozwód z Evą-Lis.

Do cholery, jak mógł być tak głupi! Magiczna otoczka Annelie odpłynęła w takt kłótni o obowiązki domowe, pieniądze i gusta muzyczne. Myć okna to jedna rzecz, ale być przy tym zmuszonym do słuchania Franka Sinatry, to prawie wojna psychologiczna. Wyjaśniał jej już, że jeśli chodzi o muzykę, jest wszystkożerny – z wyjątkiem Sinatry.

Po tym, jak często zaczęła puszczać Rat Pack, dotarło do niego, że Annelie chce, żeby się wyprowadził.

Teraz, po kilku miesiącach spędzonych w małej dziurze nad restauracją Josie, znowu w Karlskronie, zdecydował się na kolejne podejście do Evy-Lis. Myślał też o Josie, ale jego byłe postarały się o znaki ostrzegawcze, no i Josie nigdy nie była zainteresowana. Tym razem zażądała też czynszu z góry.

Jego zarost był za krótki, by wyglądał na zaniedbanego z tęsknoty za byłą żoną. Próbował też brzmieć, jakby miał zatkany nos, ale było to bardzo trudne do ćwiczenia. Stwierdził, że poczeka kilka dni, zanim zapuka do jej drzwi. Dlaczego nie? Do trzech razy sztuka.

Pociąg toczy się powoli. Trochę zbyt powoli, według Evy-Lis.

– Masz urlop czy to podróż służbowa?

Jimmy wygląda na rozczarowanego zmianą tematu i odpowiada, prawie wzdychając:

–Tak, ja i kolega odwiedzaliśmy biuro w Uppsali. Wiesz, trochę wsparcia.

Eva-Lis nie wie, ale kiwa głową.

– Kolega na pewno zastanawia się, gdzie się podziałeś – mówi lekko. – Możesz zabrać gazetę. Zdążyłam rano przeczytać – kłamie. Usadawia się wygodniej w fotelu i patrzy przez okno. – Myślę, że trochę się zdrzemnę.

– Też byłaś na jakimś spotkaniu? – próbuje Jimmy, który nie chce się ruszyć.

– Można tak powiedzieć. Pozdrów ode mnie kolegę i Linneę.

– Lenę. I też pozdrów. Miło się gawędziło. To chyba najlepsze w pociągach.

– Tak, czyż nie?

Jimmy mógł nie jechać na spotkanie do Uppsali. Faktem jest, że mógłby także zostać bez pracy, gdyby Börja nie robił jeszcze gorszych błędów niż on. Kryli się nawzajem i przez to stali się nierozłączni. Więź, w której jeden trzymał drugiego mocno jak dobermana na smyczy, Jimmy odbiera jak pętlę na szyi.

Centrala przykłada wagę do tego, by wszystkie zasoby były wykorzystywane, i uważa, że jeśli pracownicy jeżdżą i się poznają, to pozytywnie wpływa na atmosferę w firmie. W praktyce oznacza to, że menagerowie średniego szczebla odwiedzają mniejsze oddziały i mówią im, jak wykonywać ich pracę. Żenujące dla obu stron, a jedyni, którzy coś na tym zyskują, to osoby dostające dietę.

To była dwudniowa podróż, przez co dostał więcej pieniędzy, ale jednocześnie przyprawiła ona Jimmy’ego o ból brzucha. Lena nie powinna zostawać sama w domu, nie służyło jej to. Tak, na miejscu był ich syn, Lucas, ale żeby dom funkcjonował poprawnie, musi być w nim cała rodzina. Słyszał o zdecydowanie zbyt wielu związkach, które się rozpadły tylko dlatego, że ludzie nie umieli docenić tego, co mieli. A Lena zbyt łatwo ufa ludziom. Kiedy to on jest odpowiedzialny za dom i rodzinę, może mieć to gdzieś. W dodatku jest tyle osób, którym nie można ufać, które wdzierają się i niszczą rodziny. Kocha Lenę i nie chce, żeby padła ofiarą jakiegoś szwindla. To się może łatwo stać, więc chroni ją, jak tylko może. Powinna tylko okazać trochę więcej wdzięczności. To byłoby dobre także dla Lucasa, nauczyć się szacunku.

Pociąg staje w Alvesta z szarpnięciem, które budzi Evę-Lis. „…i dalej w kierunku Växjö–Hovmantorp–Lessebo–Emmaboda–Kalmar odjeżdża z toru 4B”.

Jeszcze jedna przesiadka, w Emmaboda. Wspaniale będzie dotrzeć do domu, zanim minie cały dzień. Jimmy musi wysiąść w Hässleholm, żeby dotrzeć do Ronneby.

Eva-Lis otrzymała swoją część pieniędzy za sprzedaż willi i kupiła domek w Karlskronie, na wyspie Sturkö, od strony wschodniego szkieru. Zostało jej jeszcze pieniędzy na mały samochód, ale tramwaj wodny między wyspą a miastem sprawiał, że nie musiała spędzać w aucie dodatkowych pół godziny rano i wieczorem. Na wyspie było spokojnie i pięknie. Sturkö zdecydowanie nie było bezludne, ale Eva-Lis doceniała odseparowanie od miasta.

4

Jimmy Ek przeczuwał to już od dłuższego czasu. Jak zwykle zadzwonił z hotelu kilka razy, a Lena brzmiała na zadowoloną i ożywioną. Trochę dziwne, biorąc pod uwagę fakt, że była sama w domu. Za trzecim albo czwartym telefonem, a może nawet piątym, zapytał nawet, co ją tak ucieszyło.

– Nic – odpowiedziała. – Jestem taka sama jak zwykle.

A to już w ogóle go zirytowało. Jak mogła być taka jak zwykle, kiedy w domu nie było jak zwykle? Nie chciała mu czegoś powiedzieć, a tak nie mogło być. Bardzo irytujące, myślał, że ją tego nauczył.

Jimmy czuje, że to coś, za co musi się zabrać od razu po powrocie. Myślał nad tym i teraz już wie. Nie ma pojęcia tylko, z czym i z kim.

Nie wita się z Leną, która czeka na niego na podjeździe. Zdecydowany zaczyna chodzić po ogrodzie, sprawdza w garażu, rozgląda się po całym domu.

– Czego szukasz? – pyta Lena.

– Jakbyś mi powiedziała, to nie musiałbym szukać – odpowiada i zatrzymuje się nagle na środku kuchni. – Czemu ta mikrofalówka tu stoi?

– Nasza się popsuła. A Kenneth i Mia mieli jedną w domku letniskowym, więc mogliśmy ją pożyczyć. Kenneth zna kogoś, kto może naprawić naszą.

– Jak, do ciężkiej cholery, możesz zrobić coś takiego bez pytania mnie o zgodę?! – W Jimmym się gotuje. – Myślisz, że jestem upośledzony? Że nie umiałbym naprawić zasranej mikrofalówki? Czy jesteś taka napalona, że korzystasz z pierwszej okazji, żeby sprowadzić faceta do domu?!

Serce Leny bije szybko. Dzięki Bogu, że Lucasa tym razem nie ma w domu. Kieruje się ostrożnie w stronę drzwi. Jimmy wyrywa kabel, podnosi mikrofalówkę wysoko i puszcza. Kawałki szkła i plastiku rozpryskują się po podłodze.

– Niech tę też skurwysyn naprawi!

Jest przed nią w dwóch krokach, łapie ją za nadgarstek i wykręca rękę na plecy.

– Masz problemy ze zrozumieniem? Odpowiedz. Masz problemy ze zrozumieniem?!

– Puść mnie. Odbiło ci. Puszczaj!!!

– A więc masz problemy ze zrozumieniem. Co mam z tobą zrobić, żebyś się nauczyła. Powiedz!

Lena płacze z bólu.

– Puść mnie… Lucas niedługo wróci.

– Nie będziesz się zasłaniać moim synem! Jeśli jest mój. Jest? Słyszysz, co mówię?! Jest? – Wykręca jej rękę jeszcze bardziej. Lena krzyczy.

– I przestań krzyczeć, do kurwy nędzy. Co pomyślą sąsiedzi?!

Trzaskają drzwi wejściowe i Jimmy dekoncentruje się na sekundę. Lena wyrywa się i wbiega do łazienki.

– Mamo, co się dzieje? – pyta Lucas, który ją zauważył.

– Nic – odpowiada mu wojowniczy głos z łazienki. Chłopak ściąga buty i rzuca plecak na pierwszy stopień schodów.

W kuchni gapi się na zniszczenia.

– Wow. Zepsuło się – konstatuje z pewnością czternastolatka.

– Tak – mówi Jimmy. – Zepsuło się. – Zaczyna wrzucać kawałki do kosza.

– Znowu kłóciliście się z mamą?

– Nie. Rzeczy mogą się psuć i bez tego. Nie zbiłeś niedawno szklanki, swoją drogą?

– Tak, ale kran przeszkadzał i to ty kazałeś mi pozmywać.

– TY stłukłeś szklankę i nigdy nie powinieneś zrzucać winy na innych. Nigdy. Zrozumiano?

Lucas nie odpowiada. Teraz jego kolej?

Jimmy nadal ciężko oddycha. Wskazuje na chłopaka i gestem każe mu do siebie podejść.

– Chodź tu, to pokażę ci, jak się myje szklankę.

Lucas odwraca się, wkłada stopy w tenisówki i wybiega. Przydeptał tył buta – nie miał czasu, żeby je zawiązać – i na zewnętrznych schodach potyka się na ostatnim stopniu, lądując z trzaskiem na kamiennym bruku poniżej.

Robban właśnie wrócił z pracy i miał zamiar obejrzeć przysychającą jabłonkę, kiedy zauważył, jak Lucas się przewraca.

– Nic ci nie jest? – krzyczy.

Chłopak nie odpowiada, tylko podnosi się i kuśtyka w stronę chodnika. Jedną rękę przyciska sztywno do ciała.

Robban odwraca się i dogania go.

– Uderzyłeś dosyć mocno, co? Daj, zobaczę. Jak ręka. Nie złamałeś czegoś? Poruszaj palcami.

Lucas jęczy i delikatnie zaciska dłoń.

– Jest w porządku. Nic mi nie jest.

– Nie wracasz do domu? Wygląda na to, że kolano też ci krwawi.

– Nie, dam sobie radę.

– Jak to, dasz sobie radę? Podwieźć cię gdzieś?

– Nie, ja po prostu… wychodzę.

– Możesz wpaść do mnie, jak chcesz. Mam plaster.

– Nie, jest w porządku.

Lucas chciał wziąć rower i gdzieś pojechać. Gdzieś, gdzie jest trochę spokoju. Może do Ariamy. U niej w domu nigdy się nie kłócą. Zawsze jest dużo ludzi i jej wujkowie dyskutują zawzięcie, ale kiedy się wydaje, że zaraz dojdzie do rękoczynów, zaczynają się śmiać i ściskać. Nie jak u niego w domu. Teraz chce tylko uciec od sąsiada, który zaczął być trochę zbyt ciekawski, ale kolano boli tak bardzo, że nie ma mowy o rowerze. Kuśtyka powoli w dół ulicy i liczy, że wpadnie na coś po drodze. Zazwyczaj mija kilka godzin, zanim w domu się uspokoi.

Robban spogląda za Lucasem. Dziwny dzieciak. Czemu nie wróci do domu, skoro go boli. Robban wzrusza ramionami. Nastolatki. Musieli się pokłócić.

Rzuca spojrzenie na jabłonkę, którą tylko włos dzieli od wycięcia. Nadal jest całkiem ciepło, a na początku ulicy stoi znak z napisem „Sąsiedzka współpraca”. Sąsiedzka współpraca ma gwarantować, że nie będzie się nachodzonym przez nikogo innego oprócz sąsiadów, więc wchodzi do środka i zostawia drzwi uchylone.

Otwiera lodówkę i wyciąga piwo. Chwila odpoczynku na werandzie by nie zaszkodziła. Późne letnie słońce świeci trochę z boku i Robban mruży jedno oko, patrząc na ulicę. Chłopak może jeszcze wróci do domu. Albo i nie? Może trzeba powiedzieć rodzicom, że zrobił sobie krzywdę? Mężczyzna nie zdążył jeszcze za dobrze poznać sąsiadów. Lena, tak ma na imię, wydaje się miła. Może trochę nerwowa. Nigdy nie widział, by siedziała spokojnie w ogrodzie, zawsze coś robi. Może dlatego jest taka szczupła? Jimmy wygląda na okropnie porządnego. Taki typ, który prędzej umrze, niż pójdzie spać bez nitkowania zębów. Kiedy Robban się wprowadził, powitalny uścisk dłoni Jimmy’ego był tak silny i długi, że Robban żałował, że sprzedał razem z motocyklem osłaniający przed silnymi wstrząsami ochraniacz na nerki.

Robban pociąga łyk z butelki. Ciekawe, dokąd poszedł chłopak?

Lena słyszy, jak walą drzwi, i ma nadzieję, że to Jimmy wyszedł z domu. Ale to Lucas je zatrzasnął, gdy wybiegał. Kiedy Lena wkracza do kuchni, mąż stoi na środku z założonymi rękami i uniesionymi brwiami.

– No proszę, kto się tu zjawił? Zdecydowałaś się w końcu opowiedzieć?

– Ale, co mam ci opowiedzieć… – Lena wzdycha i patrzy na niego błagalnie.

– Możesz zacząć od Kennetha. Na przykład, co tu robi, gdy mnie nie ma.

Lena próbuje utrzymać spokojny ton głosu. Tylko nie to.

– Pomogłeś mu przy trawie, gdy bolały go plecy, chciał się po prostu odwdzięczyć.

– Ale wtedy pomógłby mi, a nie tobie, PSIAKREW! Jak dobrze go tak właściwie znamy?! A może znasz go lepiej niż ja? Jak dobrze go znasz? Odpowiadaj! Do cholery, skąd mam wiedzieć, co was łączy, jeśli mi nie odpowiadasz?

– Nic nas nie łączy.

Uderza ją szybko otwartą dłonią w prawy policzek.

– Nie toleruję kłamstwa. – I w lewy policzek. – Dobrze wiesz.

Robban odstawia piwo i idzie do sąsiadów. Chłopak mógł zrobić sobie większą krzywdę, niż wyglądało to na pierwszy rzut oka. Równie dobrze może powiedzieć rodzicom, żeby pojechali go odebrać. Powinni wiedzieć, gdzie poszedł.

Kiedy ktoś dzwoni do drzwi, Lena wykorzystuje okazję i ucieka do składziku. Stamtąd może przejść na tyły domu, ale dopóki nie wie, jak wygląda jej twarz, czeka. Jeśli szczęście dopisze, jakiś sąsiad będzie potrzebował pomocy i Jimmy wyjdzie z domu. W łazience ma od kilku miesięcy specjalną kosmetyczkę na takie okazje. Wybuchy męża nauczyły ją nakładać makijaż, dzięki któremu unika pytań w pracy. Wystarczająco dużo podkładu i pudru i trzeba jeszcze mimochodem wspomnieć o alergii.

Dwa dzwonki do drzwi i Jimmy otwiera z niemal zbyt głośnym przywitaniem.

– Witam, witam sąsiada! Hej! Jak leci?!

Robban zastanawia się, czy Jimmy już zapomniał, jak on się nazywa.

Pot na czole Jimmy’ego mógł wziąć się z wysiłku, żeby dotrzeć do drzwi wejściowych. Ma kilka kilo za dużo do dźwigania, kiedy stawia jedną stopę za drugą. Albo jest wzburzony. Robban zwraca uwagę, jak Jimmy zaciska wargi pomiędzy zdaniami, i dochodzi do wniosku, że niełatwo mieć w domu dojrzewającego nastolatka.

– Hej, w porządku. Słuchaj, rozmawiałem chwilę z waszym chłopakiem, spadł ze schodów i myślę, że nieźle się obił. Pomyślałem, że chcielibyście wiedzieć. Jeśli chcecie sprawdzić, co z nim.

– Lucas! Nie, nie bój się o niego. Ten chłopak nie narzeka bez potrzeby. Zawsze daje sobie radę…

– Naprawdę, bolała go ręka. I krwawił z kolana… – próbuje wtrącić Robban.

– …a trochę krwi mu nie zaszkodzi. Wiesz, kiedyś istniało coś takiego jak upuszczane krwi. Jak stracisz trochę starej krwi, tworzy się nowa. Wierzę w to. Tak jak narodowa reprezentacja Finlandii w skokach narciarskich!

Jimmy wybucha gromkim śmiechem, a Robban zaczyna martwić się, że wygazuje mu się piwo, które zostawił na schodkach. To z chłopakiem to nie jego sprawa, sami rodzice nie wydają się dzwonić do Fundacji Itaka.

Jednocześnie w jakiś sposób jest mu szkoda Jimmy’ego. Zaginiony syn to może niekoniecznie to, czego potrzebował, jeśli jego obraz jako idealnego ojca rodziny był prawdziwy.

– Właśnie otworzyłem piwo na werandzie. Mam jeszcze jedno, jeśli masz ochotę.

Jimmy unosi kciuk do góry, zakłada buty, zamyka drzwi i przekręca klucz.

– Leny nie ma w domu?

– Zawsze zamykamy. Nigdy nie wiadomo, kto nagle pojawi się za progiem.

5

Późnemu latu nadal towarzyszy słońce, a Mats Carlberg czeka na nową pracę. Po czasie przymusowego wygnania wrócił z powrotem do Blekinge. Teraz szuka czegokolwiek, najchętniej w Karlskronie. Może nowe zajęcie nie będzie tak dobrze płatne jak wcześniejsze, ale nie czułby się dobrze w głębi kraju. Jak ludzie mogą żyć bez morza?

Mats idzie w dół do mostu Kungsbron i siada na chwilę przed rezydencją, na kamiennych stopniach, które prowadzą prosto do wody. Nie kąpał się zbyt często tego lata. Kiedy słońce stało wysoko na niebie, szukał pracy tak długo, jak zdołał, ale znalezienie czegoś było niemożliwe.

Widzi rufę promu samochodowego zbliżającego się do Aspö ze szczęśliwcami, którzy się zabrali. Drugi prom znowu jest w naprawie, więc między tymi, którzy zostali na przystani Handlsehamnen, nie panuje pewnie zbyt wesoła atmosfera.

Telefon wibruje w kieszeni, ale Mats go ignoruje. Albo ktoś chce wyciągnąć od niego pieniądze, albo coś mu sprzedać, a nie ma teraz na to ochoty. A może to esemes od gazety, że znowu zastrzelili kogoś w Malmö.

Mats podnosi się i idzie wzdłuż nabrzeża, mija lokal przeznaczony dla chóru marynarki wojennej. Albo ma wolne, albo daje występ przed znakomitą publicznością gdzieś w Sztokholmie, bo nic nie słychać. Na lewo ma restaurację Östersjöskolan, której kuchnia pewnie lśni czystością. Dociera do mostu Stumholmsbron i zastanawia się, czy nie pójść i nie popatrzeć na halę łodzi podwodnych. Ale nie, to może poczekać na inny dzień, z gorszą pogodą. I, szczerze mówiąc, średnio go to interesuje. Carina kiedyś ględziła, żeby zrobili sobie dzień muzeów, ale udało mu się odwieść ją od tego pomysłu. Po pierwsze, chyba umarłby z nudów, po drugie, istniało ryzyko, że wpadliby na kogoś, kto zastanawiałby się, czemu Mats był tam z inną kobietą. Muzeum Marynarki Wojennej odwiedzali ludzie z całego świata, więc prawdopodobieństwo, że trafiłby się ktoś z Ronneby, było niezaprzeczalne.

Ronneby… Minęło już trochę czasu, odkąd był tam ostatnio.

Trochę dalej, za biurem kontroli celnej, zebrała się już spora grupka czekających na prom. Mats idzie dalej i liczy kampery, którym pozwolono parkować w porcie. Niezwykle popularnym i nagradzanym, ale on nie rozumiał, z jakiego powodu. Okej, bo rozciąga się stąd najładniejszy widok w Szwecji, na wodę i wyspy. Ale żeby siedzieć na składanym krzesełku, na betonie, z Urzędem Powiatowym od północy i starą fabryką Ericssona od wschodu, i grillować karkówkę na cementowej rurze? Cóż, jeśli tylko komuś to pasuje…

Za zakrętem widzi nowe biuro portowe, którego fasada ma kolor rdzy. Budynek musiał zaprojektować jakiś racjonalny człowiek, który najpierw wymyślił stalową fasadę, a potem wpadł na to, że i tak będzie rdzewieć, więc czemu od początku nie miałaby być rdzawa. Projektanci nowych jeansów od początku wyglądających, jakby miały się rozpaść, musieli myśleć w ten sam sposób: „Z czasem i tak się popsują, więc równie dobrze od początku mogą być dziurawe. W ten sposób można je nosić dwa razy dłużej”. I to za niemałe pieniądze. Ale rdzawe biuro to już bezczelność.

Przy przejściu dla pieszych przy starym więzieniu Mats odwraca się i parzy w stronę miasta, a kiedy właśnie ma przejść przez plac autobusowy, bus do Ronneby zaczyna odjeżdżać. W przypływie chwili macha do kierowcy. Ten się zatrzymuje i otwiera drzwi.

Mats podbiega i wskakuje do środka, dziękuje kierowcy, płaci i opada na siedzenie przy tylnym wyjściu. Nie ma zbyt wielu ludzi i wycieczka autobusem okazuje się całkiem przyjemna. Dawno tak nie podróżował. Może zjeść coś na mieście i przespacerować się po swojej starej okolicy. Razem z Evą-Lis sprzedali dom po ostatnim – albo, jak miał nadzieję, najnowszym – rozwodzie, ale byłoby miło zobaczyć, jak to teraz wygląda. Nie spieszy mu się do domu. Nikt na niego nie czeka.

6

Carina myślała o prośbie Agnety, czy ta może pójść razem z nią w odwiedziny do Kari. Po dłuższym zastanowieniu stwierdziła, że może nie był to wcale taki zły pomysł. Carina naprawdę nie uważa, że wizyta u byłej Erika jest do końca w porządku. A jeśli komuś odbije i będzie chciał się bić. Albo się rozpłacze. Albo, co gorsze, zaczną wymieniać się rodzinnymi żarcikami i w ten sposób całkowicie wykluczą Carinę.

To Kari gorąco rekomendowała Erika, mimo że w pracy nie miały ze sobą za bardzo do czynienia. Ale pewnego razu Kari podkradła się do niej przy ekspresie do kawy.

– Słyszałam, że obecnie też nie masz z kim dzielić łazienki?

A co cię to obchodzi, pomyślała Carina, ale odpowiedziała:

– Tak, mam tam teraz sporo wolnego miejsca.

– A nie uważasz, że wspaniale jest samemu o siebie dbać? Chyba nigdy nie było mi tak dobrze. – Kari wyjęła swój kubek i zrobiła Carinie miejsce przy ekspresie. Czas plastikowych kubków przeminął, każdy zatrudniony dostał własny porcelanowy kubek z reklamą i napisem „Liczę na ciebie”. W punkt, jeśli chodzi o biuro rachunkowe. Klienci odbierali slogan w bardziej pozytywny sposób niż pracownicy. Firma liczyła na to, że każdy będzie pracował w pocie czoła bez słowa skargi.

Carina czekała, aż ekspres przygotuje jej poranną dawkę mocnej, prawie nienadającej się do picia kawy. Używano modnych, ekologicznych ziaren, które zalatywały paloną trawą, ale przynajmniej można było na chwilę odejść od biurka.

– Pewnie, pod uwagę biorę tylko siebie, ale czasami bywa samotnie. Szczególnie podczas posiłków.

Kari spojrzała na Carinę z błyskiem w oku i poklepała ją po ramieniu.

– Ja czasami w ogóle nie nakrywam do stołu. Jem prosto z patelni.

Minęło kilka sekund, zanim Carina odpowiedziała na to uśmiechem. Pić ze szklanej butelki, nie. Jeść prosto z garnka, nie. Tak robi się tylko wtedy, gdy jest się poza domem, gdzieś na biwaku, i pod ręką nie ma akurat zmywarki.

– Hmm, tak też można.

To było wtedy, kiedy ktoś zaproponował wspólny obiad po pracy i kino. Wtedy Carina spotkała Erika pierwszy raz. Nie był z nimi w restauracji, dołączył dopiero na film. Nie widział go wcześniej i Kari spytała, czy byłoby w porządku, gdyby do nich doszedł. Było. Prawie nikt nie spotkał go wcześniej i większość ludzi była niemal niezdrowo zainteresowana tym, z kim Kari była w separacji.

Separacja przywołuje na myśl separator, który odwirowuje mleko w oborze, i każdy chciał przekonać się na własne oczy, czy to Kari była śmietaną, a on serwatką nadającą się już tylko do naleśników, czy jednak było na odwrót.

Dla Cariny był śmietaną. Może nie od razu bitą. Raczej zwykłą śmietaną spożywczą, ale z poczuciem humoru, które mogła znieść.

Jeśli Kari wzięłaby za to pieniądze, mogłaby nazwać się alfonsem. To ona upewniła się, żeby Carina i Erik usiedli obok siebie w kinie, i to ona zaproponowała, żeby po filmie poszli jeszcze we trójkę na kieliszek wina. A kiedy dopiero co usiedli, to ona otrzymała telefon, po którym niestety musiała wyjść.

– Coś się stało? – zmartwił się Erik.

– Och, nie, po prostu zapomniałam, że coś komuś obiecałam. Wszystko w porządku. Następnym razem.

Carina zaczęła się zastanawiać, czy w takim razie też nie wrócić już do domu, ale Erik zdążył zamówić, zanim się zdecydowała. Okej, po jednym kieliszku znajdzie sobie wymówkę i wyjdzie. Ale gdy następnego dnia brała apap, zorientowała się, że ten plan nie wypalił. Równie dobrze mogli od razu zamówić całą butelkę. Przynajmniej dobrze się bawili. I dalej się spotykali, od czasu do czasu. Także u Cariny w domu.

Niedługo potem zauważyła, że Kari zachowuje się trochę dziwnie, jest spięta, może nawet zazdrosna? Nie rozmawiała z nią za dużo, a o Eriku wcale. Za to z tego, co zrozumiała, on rozmawiał z Kari całkiem często. Cholera wie, czy nawet nie codziennie.

A teraz chciał, żeby spotkali się we trójkę, by Carina zobaczyła dom, w którym kiedyś mieszkał z Kari. Carina też mogła tam zamieszkać, gdyby nie fakt, że jej partner miał już żonę, a ta tam rezydowała.

Carina nie jest pewna, co poczuje, gdy przekroczy próg. Próbuje otrząsnąć się z tej myśli. Może faktycznie będzie lepiej, jeśli Agneta pojedzie razem z nią. Mała grupa ludzi, która przyjechała na wycieczkę, jak do muzeum. Przewodnik będzie pokazywał i opowiadał, tutaj pracowała żona, tutaj wykonywali poranną toaletę, tutaj mieli sypialnię… Psiakrew, tego nie chce oglądać.

Postanowione. Agneta też jedzie. Ta kobieta potrafi trzymać nieprzyjemności na dystans tylko przez spytanie o popielniczkę w odpowiednim momencie.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

7

Grupka ludzi zbliża się do domu Kari. Wieje w plecy, więc Agneta idzie pierwsza. Erik niezbyt dobrze toleruje dym papierosowy. Postanowił zostawić samochód trochę dalej, bo Ängsvägen, ulica, na której mieszkał z byłą żoną, kończy się placem do zawracania. Agneta uważa, że to idealne miejsce, by zaparkować, ale stróż prawa, czyli Erik, wyjaśnia, że tak się nie robi.

Carina jest tego samego zdania. Po rozstaniu z Matsem w końcu zrobiła prawo jazdy. Z małą plastikową kartą w portfelu wiąże się poczucie wolności i czuła, że to dokładnie to, czego potrzebowała. Nieważne, że droga do wolności, którą dawało prawo jazdy, była zamknięta z powodu braku samochodu.

Nieistotne. W trudnych chwilach zdarza jej się wyciągać prawo jazdy, chuchać na nie, po czym polerować je rękawem. Patrzy na swoje zdjęcie i rzadko poznaje to, co widzi. Grzywka w złą stronę i brak okularów. Cholera, jaka to byłaby wyprawa, gdyby prowadziła bez okularów!

To tak, jakby nigdy nikomu nie podobało się własne zdjęcie. Zawsze źle wychodzi. Tak samo jest, gdy zrobi się fotkę zegara. Kiedy patrzy się na zdjęcie, widzi się, że wskazówki wskazują złą godzinę, stale, oprócz tego jednego razu w ciągu dnia. Od pewnego czasu Carina tak właśnie się czuje.

Erik ma samochód, który Carina może bez problemu pożyczyć. Ale jeszcze tego nie robiła, ponieważ nie jest do końca pewna, jak się go uruchamia. Najwyraźniej nie potrzeba klucza, tylko wciska się przycisk. Jeden z pięćdziesięciu przycisków na desce rozdzielczej wyglądającej jak panel sterowania w Apollo 4.

Zamiast tego kupiła rower, skoro mieszka trochę dalej od miasta. Droga do pracy wydaje się teraz dużo dłuższa, głównie przez most trzymający miasto na wyciągnięcie ręki. Most może być czasami trudny do przekroczenia, ale przynajmniej omija wietrzysko na Hantverkaregatan. Nie ma znaczenia, jak mocno wieje w okolicy, na końcu Hantverkaregatan, na ostatnim odcinku w stronę Chapmansplan, zawsze idzie się pod wiatr, niezależnie od kierunku.

– Przeprowadziłaś się jakieś siedemset metrów dalej, a myślisz, że zmieniłaś kontynent! – Agneta nie uważa już wyspy Saltö za egzotyczną. W przeciwieństwie do właścicieli willi, którzy przybyli całą pielgrzymką z krańców kraju i zajęli nowe kwatery na Utovägen. Wysokie żółte domy tworzą nową panoramę miasta, widoczną już z drogi E22 przy Rosenholm.

Grupa kontynuuje wędrówkę. Tego dnia ulica Ängsvägen jest stosunkowo pusta. Jedynymi ludźmi na horyzoncie są trzy osoby maszerujące w stronę domu z numerem czternaście. Nikt się nie odzywa. Agneta zatrzymuje się, przydeptuje niedopałek i kopie go w stronę studzienki kanalizacyjnej. Odwraca się i zatrzymuje wycieczkę gestem.

– No, to co robimy? Zaśpiewamy coś czy będziemy wyglądać, jakbyśmy byli z mopsu i przyszli sprawdzić, czy dom nadaje się do życia?

Carina patrzy na Erika, który spogląda na nią z uniesionymi brwiami. Wzrusza ramionami.

– Tak, cóż, myślałem, że po prostu wpadniemy z odwiedzinami. Posiedzimy chwilę, pogadamy, wypijemy kawę.

– Kawę? Jest sobota! – Agneta zaczyna wątpić, czy ta wyprawa to dobry sposób na spędzenie chwili ze swojego krótkiego życia na tym ziemskim padole. – Zaproponuje chyba kieliszek wina, co? – Agneta wyciąga przed siebie butelkę, którą zabrali ze sobą jako podziękowanie za zaproszenie. Podtrzymywanie zwyczajów jest ważne. Pójście do kogoś po raz pierwszy w odwiedziny jest, w szerszym kontekście, jak spotkanie dwóch drużyn piłkarskich. Będą uściski dłoni i wymiana znaczków z logo klubu. Agnecie wcale nie jest przykro, że pozbywa się butelki – kiedy to Kari przyjdzie do niej pierwszy raz, też jedną przyniesie.

Erik ją uspokaja.

– Tak, tak, zawsze mamy wino, w szafce w salonie, przy telewizorze.

Teraz z kolei Carina zaczęła się zastanawiać, czy jednak mimo wszystko nie spróbować odpalić samochodu Erika. Odwrócić się na pięcie i spróbować od razu, ryzykując, że najpierw otworzy bagażnik, włączy światła awaryjne albo alarm, zamiast uruchomić samochód.

Robi wdech. Nie będzie dzisiaj pić. Chce mieć pełną kontrolę nad tym przedstawieniem.

– Chodźcie, wejdźmy już.

Kari otwiera, ubrana w kolorową tunikę i legginsy. Wygląda na bezczelnie zrelaksowaną.

– Hej, zapraszam!

Ściska przelotnie Erika, wyciąga rękę do Agnety i się przedstawia. Carina przejęła dar przyjaźni i teraz wyciąga butelkę z uśmiechem, który, ma nadzieję, wygląda na radosny.

– Wzięliśmy ze sobą zapasy. Mogą się przydać.

– Oczywiście! – Kari szybko rzuca okiem na etykietę. – Nie musieliście…

Carina ma wrażenie, że w holu robi się ciasno. Czy ten zapoznawczy rytuał nie może się już skończyć. To jak wypuścić psy i mieć nadzieję, że nie pozagryzają się nawzajem, bo wtedy atmosfera między sąsiadami zrobi się kiepska. Skoro powąchaliśmy już swoje tyłki, możemy kontynuować.

Erik nadal macha ogonem…

– Wciąż jest w miarę ciepło, może usiądziemy w ogrodzie? – Kari wskazuje na salon i otwarte drzwi balkonowe, przez które widać taras.

– Popielniczka? – Agneta od razu zajmuje twarde stanowisko. Nie chce siedzieć i cierpieć godzinami, by w końcu zasymulować pilną rozmowę telefoniczną.

– Przyniosę.

Carina szybko ogarnia wzrokiem to, co zdąży zauważyć po drodze na patio. A więc tu mieszkał. Mats. Ze swoją żoną. Mężczyzna, którego przez parę lat uważała za swojego. I Erik też tu mieszkał. Facet, którego może aktualnie uważać za swojego, jeśli dobrze rozumie sytuację. To, łagodnie mówiąc, pogmatwane.

Z kuchni słychać brzęki i po chwili pojawia się Kari z tacą z kieliszkami. Rozstawiają je, gdy gospodyni przynosi z kuchni kilka butelek wina. Atmosfera jest spokojna, ale napięcie w powietrzu zaczyna być tak wyczuwalne, że Kari będzie zaraz musiała wyciągać kable z gniazdek.

8

Robban lubi życie, albo przynajmniej tę część, która go dotyczy. Nie ma problemów, żeby się zrelaksować, a w pracy ma samych dobrych kumpli. Co prawda, kobieta w zespole by nie zaszkodziła, ale jego jedyna koleżanka mieszka w Smalandii i jest zaręczona z dziennikarzem, jednym z najdziwniejszych ludzi na świecie.

W końcu kupił dom, o którym marzył, i teraz brakuje mu tylko partnerki. Tłumaczy sobie, że to przyjdzie razem z domem. No i wcale mu się nie spieszy, gdyby nie fakt, że ogromnie chciałby mieć dzieci. Ale dziecko potrzebuje odpowiednich warunków, więc teraz zadaje sobie pytanie, czy ta dzielnica jest wystarczająco spokojna.

Robban czuje się trochę niekomfortowo. Nawet jeśli się nie chce, ma się pewien wgląd w życie sąsiadów, kiedy mieszka się tak jak on. Zastanawia się. Pytanie brzmi, czy sąsiad Jimmy nie jest aż nazbyt kochający względem swojej żony i chłopaka. Czy można coś zrobić, ale co konkretnie? No i zawsze można się pomylić.

Kuca i wyrywa trochę naci pietruszki. Kari jednak wydaje się rozsądna. Przynajmniej kiedy jest trzeźwa. Nie żeby zataczała się po rabatkach, ale wydaje mu się, że wyczuł od niej alkohol, gdy się sobie przedstawiali. Równie dobrze to mogły być perfumy.

Mężczyzna zabiera pietruszkę do kuchni, opłukuje ją i kładzie na ręczniku papierowym. Jest dosyć wcześnie, a on nie jest specjalnie głodny, więc rzuca szybkie spojrzenie w lustro i rusza do Kari. Jest już prawie przy tym, co wcześniej było żywopłotem, kiedy przystaje. Sąsiadka ma gości, więc może zajrzy innym razem.

– Niee, chodź, chodź! Dla ciebie też jest kieliszek! – Kari macha do niego.

– To jest mój nowy sąsiad, Robban. A to jest Carina, koleżanka z pracy, Agneta, jej przyjaciółka, i Erik, którego byś znał, gdybyś przeprowadził się kilka miesięcy wcześniej, ha, ha!

Robban wykonuje dłońmi powitalny gest w bliżej nieokreślonym kierunku. Nie nadążył za bardzo za przedstawieniem, ale już za późno, by wycofać się do domu, do pietruszki.

Kari wchodzi do środka, żeby przynieść kieliszek, a on idzie za nią.

– Nie wiedziałem, że masz gości. Chciałem tylko pogadać o jednej rzeczy.

– Nie ma problemu. Erik to mój były, a Carina, ta blondynka, to jego nowa dziewczyna. Brunetkę, Agnetę, pierwszy raz widzę na oczy. Nie wiem, co ona tutaj robi, ale to nie ma znaczenia. O czym chciałeś pogadać?

– Możemy porozmawiać innym razem.

– A do tego czasu mam siedzieć i się zastanawiać… O co chodzi?

– O Jimmy’ego Eka.

– To jednak brzmi jak coś, co może poczekać.

– Albo bardziej o Lenę i Lucasa. Jestem prawie pewien, że zdarza mu się przyłożyć im czasu do czasu.

Kari odstawia kieliszek na zlew.

– Jak to „przyłożyć”?

Robban żałuje, że w ogóle cokolwiek powiedział.

– No, więc nieraz słyszę różne rzeczy, a czasami, kiedy Lena wymyka się do ogrodu, zdarza mi się też widzieć pewne rzeczy. Jej twarz nie wygląda wtedy zbyt dobrze…

Kari pochyla się nad zlewem i patrzy na czterdziestoletniego mężczyznę wyglądającego, jakby zgubił mamę w supermarkecie. Całkowicie bezradnie.

– Jeśli to, co mówisz, to prawda, to czas na sąsiedzką interwencję. Nie uważasz? Gdyby Erik dalej tu mieszkał, na pewno by na coś wpadł.

– Na razie nie róbmy z tego wielkiej afery. Może da się to wytłumaczyć.

– Cóż, teraz pójdziemy – zabierz ze sobą kieliszek – to omówić. Najpierw wzniesiemy toast. Zapomniałam miski z chipsami, jest na stole.

Robban zamyka oczy i zaczyna żałować, że w ogóle się urodził. Co, do cholery, zaczął? On, który po prostu chciał, żeby wszystko było w porządku. Na spokojnym osiedlu z jego snów nie było miejsca na publiczny lincz wszczęty przez oburzonych członków dzielnicy willowej. Jezusie. Pomocy!

Mężczyzna z miską chipsów i kieliszkiem w dłoni. Agneta próbuje ukryć aprobatę malującą się na twarzy. Czuje, że mogliby się zaprzyjaźnić.

Wyjmuje miskę z jego ręki i wyciąga do niego swoją.

– Agneta. – Uścisk jest trochę dłuższy, niż się spodziewał. Prawie jakby się skleili.

W końcu go puściła i uniosła paczkę marlboro tak zmysłowo, jak mogła.

– Możemy zamienić się miejscami? – Erik podniósł się i przerwał magiczny moment. – Wiecie, nie mogę wytrzymać dymu papierosowego.

– Jesteś astmatykiem?!

– Nie, po prostu uważam, że strasznie śmierdzi.

– Zgadzam się. – Robban także nie chce siedzieć od zawietrznej.

Po tym stwierdzeniu papieros w ustach Agnety potrzebowałby viagry, by się podnieść. Wyjmuje go i stuka w paczkę marlboro.

– Mogę iść do kąta. – Chwyta za krzesło i przeciąga je przez werandę aż do rogu małego ogródka, gdzie się usadawia. Jest wściekła, czuje się urażona i strząsa popiół bezpośrednio na trawnik. Co do niedopałka, to ma kilka pomysłów, gdzie powinna go zgasić.

9

Kari przedstawia Robbana trochę dokładniej i rozmowa o tym, kto, gdzie, z kim mieszka bądź mieszkał, przyprawia go o zawroty głowy. Co za cyrk na kółkach. Gdyby był bardziej zaangażowany, musiałby co jakiś czas wychodzić i czytać imię na drzwiach swojego domu, żeby upewnić się, kim jest.

– A więc ty nigdy tu nie mieszkałaś? – Odwraca się do Agnety, która zbliża się do grupy. Podchodzi z niedopałkiem demonstracyjnie ściśniętym między kciukiem a palcem wskazującym, trzymając go przed sobą, jakby właśnie znalazła program wyborczy największej partii politycznej w oryginale.

– Nie, jak widzisz, nie ma żadnych starych niedopałków na trawniku. Gdzie mogę wyrzucić tego zakażonego peta?

– Po prostu do popielniczki – mówi Kari, udając, że nie słyszy sarkazmu Agnety.

Jakiś czas później dzwoni dzwonek do drzwi. Kari wzdycha. Kupiła ostatnio skarpetki, kulki kokosowe i salami. Czy dzieciaki z sąsiedztwa nie mogą dać jej odetchnąć?

– Chwilkę, sprawdzę tylko, kto to.

Trudno powiedzieć, że wśród gości panuje przyjemny gwar, jest to raczej śmiertelna cisza, kiedy gospodyni pojawia się w drzwiach do ogrodu wraz z nowym gościem. Patrzy na niego, patrzy na nich i z powrotem na niego. – Znacie się?

Po zbyt długiej chwili ciszy, która nie poprawiła atmosfery panującej w ogrodzie, Carina odpowiada:

– Niewystarczająco dobrze, jak się okazuje.

Zdecydowała się nie być zgorzkniała, ale, jak widać, nie pogodziła się jeszcze z przeszłością, szczególnie gdy ta spogląda jej nagle prosto w twarz.

Agneta gapi się tylko na paczkę papierosów, którą ściska tak mocno, że odpadają filtry.

Robban wyciąga rękę i mówi:

– Robban.

Kari zdaje sobie sprawę, że zaraz coś się stanie, ale jednocześnie wie, że jest jedyną osobą, która nie może stąd uciec.

– Przyniosę jeszcze jeden kieliszek.

Nowy gość wyciąga rękę w stronę Robbana:

– Mats Carlberg. Więc miałem po prostu trochę czasu, dlatego zrobiłem sobie tutaj wycieczkę. – Wyciąga ręce w obronnym geście. – Nawet nie chciałem dzwonić do drzwi, ale pomyślałem: „a co mi tam, byłoby fajnie zobaczyć, jak to wszystko teraz wygląda”. Mieszkaliśmy tu przecież ładnych kilka lat. Nie mam zamiaru zostawać.

– Tak, to nie jest twoja mocna strona. – Agneta odzyskała rezon. – Chyba że znowu tu mieszkasz?! Myślałam, że zszedłeś się z Evą-Lis.

– Nie, jesteśmy w separacji. Ona mieszka teraz na wyspie Sturkö.

Robban wzdycha i dodaje w głowie jeszcze jeden puzzel do układanki, której i tak nigdy nie zrozumie.

Mats chce wyjść stamtąd najszybciej, jak to możliwe. Odmawia krzesła i kiedy Kari oprowadza go po domu, podąża za nią z kieliszkiem w ręku. Kiedy znowu wychodzą do ogrodu, odstawia wino na stół, wymawia się uprzejmie i rusza w stronę drzwi wejściowych. Macha lekko do pozostałych.

– Bawcie się dobrze! – mówi, zamyka drzwi i zostawia za sobą to, co wygląda jak najgorszy z jego koszmarów. Mogło pójść naprawdę źle. Carina ORAZ Agneta. Ale kim byli wszyscy pozostali?

Robban rozmawiał przez telefon i odszedł trochę na bok, kiedy Mats wychodził. Teraz wygląda na zmartwionego, obraca kieliszek w dłoni. Kari wstaje.

– Przyniosę więcej wina. Zostało mi już tylko czerwone, ale może będzie okej. – Znika, zanim ktoś zdąży zaprotestować.

Robban pomaga jej wyjąć resztę wina z pudełka, Kari przecina karton i wyciąga plastikowy woreczek, żeby wycisnąć pozostały płyn. Prawie zdążyła zanieść je na taras, kiedy znowu rozlega się dzwonek do drzwi.

– Cholera, mam tylko sześć kieliszków. Oby tym razem to byli domokrążcy. – Kari czuje, że powoli traci kontrolę nad tym spotkaniem.

Na schodach stoi Jimmy, sąsiad, z którym nie dogaduje się za dobrze.

– Cześć, sąsiadko! – woła Jimmy głośno. – Nie chcę przeszkadzać, ale może jest u ciebie Lena? – Jimmy wyciąga szyję, żeby zobaczyć, kto siedzi w ogrodzie.

– Nie, mam paru gości, ale Leny tu nie ma.

– Nie czuła się za dobrze, więc miała iść się przejść i złapać trochę powietrza, ale to było już jakiś czas temu. Człowiek zaczyna się trochę niepokoić. – Nadal zagląda jej przez ramię.

– Nie. Jak mówiłam, nie widziałam jej dzisiaj. Nie ma jej tu.

– Aha, okej, dziękuję. Na pewno niedługo wróci. Już nie przeszkadzam w imprezie. Ale powinniśmy niedługo zorganizować jakąś sąsiedzką posiadówkę, nie? Na tej ulicy musimy się trzymać razem! Odezwij się, proszę, jeśli zobaczysz Lenę.

Kari zamyka drzwi i przez chwilę stoi nieruchomo. Może powinna była pomóc mu szukać. Czy nie? Może Lenie coś się stało i leży gdzieś w rowie. Albo przeprowadziła się do schroniska dla kobiet dotkniętych przemocą? Kari otrząsa się i postanawia, że jej własne sumienie nie wystarczy na więcej niż ten stłumiony konflikt, który wydaje się właśnie rozgrywać w domu.

Agneta zaczęła już wybaczać Robbanowi jego awersję do palenia, a teraz zastanawia się, czy facet nie dostał nagle afazji. Nie wydusił z siebie słowa, od kiedy przyszedł Mats. Ta dwójka przywitała się raczej sztywno. Nie mówcie, że on TEŻ był kiedyś w związku z Matsem! Właśnie, dlaczego nie? Agneta postanowiła mieć bardziej otwartą głowę, od kiedy obejrzała film Tajemnica Brokeback Mountain o dwóch homoseksualnych kowbojach. Ale Mats i Robban? Nie, no niemożliwe…

Składa ręce przy ustach jak trąbkę:

– Ziemia do Roberta. Chodź. – Wskazuje na jego kieliszek.

Robban się wzdryga.

– Oj, przepraszam, zamyśliłem się. Więcej wina? Pewnie, dlaczego nie. Nie będę już dzisiaj prowadzić. Mogę sam przynieść.

Mężczyzna wstaje, przeciąga się i wychodzi na trawnik. Zwalnia trochę przy drzwiach na patio i Agneta, która śledzi każdy jego ruch, widzi, jak Robban nawiązuje kontakt wzrokowy z Kari i kiwa delikatnie głową w stronę kuchni. Aha, czyli jednak trochę zajęty.

Robert pochyla się nad zlewem i ścisza głos:

– Chyba powinienem iść do domu, chociaż, psiakrew, tak naprawdę nie wiem, co zrobić.

Kari wygląda jak jeden wielki znak zapytania.

– Tak, jeśli chcesz, to oczywiście, idź do domu.

– To Lena dzwoniła. Z mojego domu. Jimmy ją poturbował, wymknęła się. Miałem otwarte drzwi, więc weszła do mnie. – Patrzy z wahaniem na Kari.

– A więc jest u ciebie w domu. Okej, Jimmy jej szuka. Był tu wcześniej, kiedy z nią rozmawiałeś. Chciał wiedzieć, czy jej tu nie ma.

– Muszę iść do domu, ale co mam, do cholery, zrobić?

– To ona może coś zrobić. Zgłosić go. Pojechać na pogotowie. Dać sobie sfotografować obrażenia. Ty możesz iść do Jimmy’ego i powiedzieć mu, żeby spieprzał! Jesteś silny. Możesz go nawet załatwić koparką. Idź do domu, Lena pewnie tam siedzi i trzęsie się ze strachu. Przyjdę, jak tylko moi goście sobie pójdą.

Robban wychodzi do ogródka i macha do reszty.

– Muszę się zbierać, ale było bardzo miło! Bawcie się dobrze!

Rusza tak szybko, jak to możliwe, bez sprawiania wrażenia, że dopadła go biegunka albo nienawidzi reszty towarzystwa. Agneta, która właśnie szła do toalety, słyszała jego rozmowę z Kari i stała w holu, dopóki Robban nie zniknął z pola widzenia. Powinna udawać, że nic nie słyszała, czy jednak coś powiedzieć? Zagląda do kuchni. Kari tkwi nieruchomo i patrzy niewidzącym spojrzeniem przed siebie. Agneta podejmuje decyzję.

– Będziemy się niedługo zbierać. Nie tylko dlatego, że wypiliśmy już całe wino. Przypadkowo usłyszałam kawałek waszej rozmowy z Robbanem. Co za piekło!

Agneta wyciąga zgnieciony karton po winie z pudełka na blacie. Może jest tam jeszcze jakaś resztka czerwonego trunku, której Kari nie udało się wycisnąć.

Podnosi plastikowy woreczek.

– Myślisz, że można liczyć na coś takiego w kroplówce, kiedy dożywa się swoich ostatnich dni?

Kari nie jest w nastroju do żartów. Naprawdę wstrząsnęło nią to, co opowiedział przed chwilą nowy sąsiad. Byłoby łatwiej, gdyby znała Lenę, albo nawet Jimmy’ego, ale tak nie było.

– Naprawdę nie wiem, czy powinniśmy się w to mieszać. Robban może się mylić. Skąd wiemy, że Lena nie gra w jakąś grę? Nie wiem…

– Najprostszy sposób, żeby się dowiedzieć, to pójść do Robbana do domu i zobaczyć, czy nie potrzebuje pomocy? Mogę to zrobić.

– Może. Porozmawiam z Erikiem, na pewno na coś wpadnie. W końcu jesteśmy sąsiadami. W każdym razie dzięki.

– Erik? – Agneta podskakuje. – Erik przecież już nie jest sąsiadem? Myślałam, że naprawdę jesteście w separacji. – Agnecie wyrywa się jęk: – Nie mów, że Carina znowu znalazła sobie bigamistę!

Kari krzyżuje ręce na piersi i mierzy Agnetę trochę zbyt twardym spojrzeniem.

– Tak, oczywiście, ale nie trzeba przestać spędzać ze sobą czasu tylko dlatego, że już się razem nie mieszka.

A więc TO ze sobą robili. Spędzali ze sobą czas. Agneta podnosi ręce w uspokajającym geście.

– Pewnie, pewnie.

Tym razem musi ostrzec Carinę na czas. Czy może sama się zorientowała?

Robban spieszy się do domu. Lena stoi w jego kuchni pochylona nad zlewem.

– Nie wiem, czy właśnie nie zrobiłam czegoś głupiego. Przepraszam, że zawracam ci głowę.

– Nie, w porządku. – Mężczyzna wyciąga krzesło i siada, ale Lena nadal stoi.

– Jeśli chcesz, mogę zadzwonić na policję. Twoje policzki są zbyt czerwone, żeby to mogła być opalenizna.

– Chyba będzie lepiej, jeśli zadzwonisz do Jimmy’ego. Myślę, że już dam radę. Zazwyczaj uspokaja się po jakimś czasie. Powiedz, że zatrzasnęłam drzwi i nie mogłam wejść.

Kari puka chwilę przed tym, zanim pojawia się Jimmy. Wszedł, jak stwierdziła Kari, jak wystrzelony z procy, i gadał bez przerwy, jak zwykle.

– Cholera, Lena, to cudownie, że mamy takich dobrych sąsiadów. I jakie szczęście, że byłem w domu! Co byś zrobiła, gdybym był w pracy?

Robban przeszywa go spojrzeniem i próbuje wyobrazić sobie, że siedzi w kabinie ładowarki i ma właśnie przewalić kilka ton gówna.

– Może chcecie zostawić zapasowy klucz u mnie? Mam na myśli to, że dużo podróżujesz.

Lena ściska swój klucz w kieszeni i już ma na końcu języka „Możesz wziąć mój”, ale się powstrzymuje.

– Łatwo może się zdarzyć, że drzwi znowu się zatrzasną – kontynuuje Robban – i chłopak też często wychodzi z domu. Jak tam jego kolano?

– W porządku. Tylko kilka zadrapań. Pójdziemy już. Możemy pomyśleć nad tym kluczem, Lena. – Jimmy chce złapać ją za dłoń, ale ta krzyżuje ręce na piersi i przechodzi obok niego.

Kiedy wychodzą, Lena posyła Robbanowi długie spojrzenie.

– Dzięki za pomoc.

Robban posyła Jimmy’emu co najmniej równie długie spojrzenie.

– Nie ma problemu. Jeśli potrzebujecie pomocy, wystarczy zapukać. Moje drzwi są zawsze otwarte.

– Ha, ha! Prawdziwy azyl! – Kiedy wychodzi, Jimmy lekko klepie Robbana pięścią w plecy.

10

Nagle z tarasu Kari dobiega głuchy odgłos i zduszony okrzyk. Erik leży na podłodze, jęcząc, podczas gdy Carina próbuje ściągnąć mu prawy but.

– Co się stało?! – Kari rzuca się na kolana i łapie Erika za rękę.

Carina na chwilę przestaje ściągać mężczyźnie skarpetkę.

– Co się stało?! – pyta jeszcze raz Kari.

– Chciał po prostu nauczyć się latać. Naczytał się Autostopem przez galaktykę, gdzie trzeba rzucić się na ziemię i nie trafić. Ale Erik trafił… – Carina przekrzywia głowę.

Kari nie uważa, żeby była to sytuacja do żartów, więc Carina chrząka i mówi prawdę:

– Nie zauważył schodka między salonem a tarasem. Prawdopodobnie to tylko zwichnięcie, nic poważnego.

– Od początku mówiłam, że powinniśmy zrobić tu rampę. – Kari patrzy oskarżycielsko na drzwi balkonowe, jakby chciała, żeby się zawstydziły.

– Robban na pewno może wam pomóc, wygląda na złotą rączkę – mówi Agneta.

– Nie chodzi o to, że Erik by nie potrafił, po prostu nie zdążyliśmy ze wszystkim!

– Mogę to później dla ciebie naprawić – jęczy Erik i bez przekonania próbuje wstać.

Carina i Kari ruszają w jego stronę i w zapale niesienia pomocy zderzają się ze sobą. Obie puszczają go w tym samym momencie i Erik znowu upada na podłogę. Z kolejnym jęknięciem. Tym razem uderza się w głowę.

Wszystko dzieje się bardzo szybko, przez chwilę sytuacja jest dosyć chaotyczna, a atmosfera opada z całkiem znośnej do jakichś minus czterech stopni.

Agneta, która jako jedyna stoi, proponuje, że przyniesie leki przeciwbólowe i trochę lodu, co sprawia, że Kari się otrząsa. Odrywa się niechętnie od ofiary wypadku i idzie do kuchni. Sam poszkodowany wraca do siebie po pierwszym szoku i przygląda się kostce, która zaczęła puchnąć.

– Cholera. Nie pomyślałem.

Kari wraca ze szklanką wody, dwiema tabletkami i lodem zawiniętym w ściereczkę kuchenną. Przeszła w pracy kurs pierwszej pomocy.

– Musimy cię jakoś postawić. To ważne, żeby kostka jak najszybciej znalazła się na podwyższeniu.

Idzie do salonu i zaczyna piętrzyć poduszki na kanapie.

– Jeśli wszyscy pomożemy, to damy radę.

– Ale przecież… – Carina podnosi się z trzaskiem w kolanach. – To na pewno tylko zwichnięcie. Moglibyśmy już iść. Może wesprzeć się na mnie i Agnecie w drodze do samochodu.

– Kluczyki są w kurtce. – Erik wskazuje na przedpokój.

Carina sztywnieje. To oczywiste, że Erik nie może prowadzić. A Agneta wlała w siebie tyle wina, że zdecydowanie przekroczyła dozwolone dwie dziesiąte promila. Jedyną osobą, która może teraz prowadzić, jest ona sama.

– Chodź, pomóż mi. – Kari zdecydowanie łapie Erika za ramię, Carina chwyta z drugiej strony, a Agneta asekuruje z tyłu. Wspólnymi siłami umieszczają go na kanapie, a Kari okłada mu kostkę lodem.

– Psiakrew! Wcześniej tak nie bolało!

– Nie narzekaj, poprawi ci się, jeśli przez parę godzin będziesz leżał spokojnie. – Kari poprawia mu poduszki.

Kilka godzin?! Carina nie nadąża. Mu tu zostawić Erika z byłą żoną?

Kari zbiera się w sobie i odwraca do Cariny.

– Jest okej, mogę go jutro podrzucić do domu.

– Jutro?!

– Tak, możesz po niego przyjechać, jeśli chcesz. W sumie dobrze się składa, że jeszcze tu trochę zostanie. Muszę z nim o czymś porozmawiać. Żeby nie było, to w ogóle nie dotyczy jego i mnie. Po prostu potrzebuję dobrej rady. Skomplikowana sprawa. Także spokojnie.

Agneta już ma zacząć bić brawo, ale się powstrzymuje. Ma własną sprawę, którą chciała poruszyć z przyjaciółką, więc gdyby Erik tu został, byłoby idealnie.

Następuje niejasne tłumaczenie Erika, którym guzikiem Carina ma uruchomić samochód. Jest bardzo zaniepokojony tym, gdzie Carina zaparkuje. I jak.

Droga z Ronneby do Karlskrony przebiega całkiem sprawnie i Carina dziękuje Bogu za ronda. Jeśli tylko wjedzie się na rondo, jest się bezpiecznym. Nauczyła się tego na kursie. Jeśli jest się na wewnętrznym pasie ronda, wszyscy inni muszą ci ustąpić. Zawsze. Robi dodatkowych kilka kółek, żeby uspokoić nerwy. Agneta siedzi obok jak sfinks i chociaż raz się nie odzywa. Przynajmniej nie przez pierwszy kilometr. Dobrze, że Carina nie widzi zaciśniętych rąk przyjaciółki. I jej zamkniętych oczu.

W połowie drogi, już na autostradzie, prosi Carinę, by ta wrzuciła przynajmniej czwarty bieg. Nawet jeśli jedzie tylko siedemdziesiąt. W zasadzie mogłaby też troszkę przyspieszyć – Agneta czuje, że przed wyjściem powinna była pójść jeszcze raz do toalety.

– Wiesz, że po prawej masz pedał gazu?

– Nie mów do mnie!

– Psiakrew, za zbyt wolną jazdę też można dostać mandat!

– Jadę dokładnie tak szybko, jak uważam, że potrzebuję.

– Jak trochę nie przyspieszysz, to możesz się zatrzymać przy sklepie, sprawdzę, czy nie mają czegoś na nietrzymanie moczu. Zsikać się w samochodzie Erika to jak zsikać się na flagę Stanów Zjednoczonych.

Carina przyspiesza do siedemdziesięciu pięciu.

Kiedy docierają do domu, mija chwila, zanim Carina znajdzie odpowiednie miejsce parkingowe, wystarczająco duże, by po drodze nie zarysować komuś zderzaka. W końcu może zaciągnąć ręczny i głęboko odetchnąć.

– Obgadajmy to! – Agneta klepie ją w udo. – Strzepiemy kurz podróży u mnie. Tylko chwilę.

– Co myślisz o Matsie? – Carina kładzie nogi na krześle przed fotelem. – Jeśli chce mieć brodę, to powinien zapuścić całą. A nie takie kłaki gdzieniegdzie. Według mnie to mu nie pasuje. Wąsy, które ciągną się w dół wzdłuż brody. Kiedy mówi, jego usta wyglądają jak animowana dziurka od klucza.

Agneta się śmieje.

– Myślałam, że zdecydowałyśmy się o nim nie mówić. Ale się zgadzam.

Omawiają dzień ze szczegółami, ale po swojej jeździe Carina jest wyczerpana, więc szybko wraca do siebie.