Dziecięca seria „Szkoła charakteru” to 12 tytułów:

1. Kaczorek Kwaczek i lekcja pokory

2. Marnotrawny kotek

3. Baranek i poszukiwanie tożsamości

4. Kolorowy gołębnik i kwestia przyjaźni

5. Żółwik i szkoła cierpliwości

6. Skunksik i szkoła charakteru

7. Psi pamiętnik i znaczenie posłuszeństwa

8. Niedźwiadki i życiowe odkrycia

9. Jeżozwierz i nauka odwagi

10. Gorylek Barnaba ma rodzeństwo

11. Piesek preriowy i szkoła życia

12. Prosiaczek lubiący rywalizację

Informacje o dostępności tytułów na
www.wydawnictwo.psalm18.pl

Tytuł oryginału: New Kid in Town

Copyright 1983, 2001 by Janette Oke

Originally published in English under the title New Kid in Town by Bethany House Publishers,

a division of Baker Publishing Group, Grand Rapids, Michigan, 49516, U.S.A.

All rights reserved.

Copyright © 2024 for Polish translation and edition:

Psalm18.pl Daniel Wołochowicz

Przekład i redakcja: Małgorzata Wołochowicz

Skład i adaptacja okładki: Marcin Nowak

Ilustracje: Nancy Munger

Korekta: Daniel Wołochowicz

Konwersja do EPUB/MOBI: InkPad.pl

ISBN: 978-83-66681-76-7

Wydawnictwo Psalm18.pl Daniel Wołochowicz

Świeradowska 47, 02-662 Warszawa

NIP: 9512138491

Dedykuję tę książkę
pewnej nauczycielce
ze szkoły podstawowej,
mojej wyjątkowej,
długoletniej przyjaciółce
Eleanor Quantz.

SPIS TREŚCI

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

ROZDZIAŁ 1

Frycek!
Ostry ton głosu mamy przywołał moją uwagę z powrotem ku temu, co powinienem robić. Mama wymagała, żebyśmy przestrzegali zasad, a pozostawanie w tyle, za resztą rodziny, znajdowało się wysoko na jej liście niegrzecznych zachowań. Szybko wycofałem swój ciekawski nosek i truchtem podążyłem ścieżką.

Właśnie braliśmy udział w treningu. Cała nasza szóstka była uczniami, a mama naszą nauczycielką. Nauczyliśmy się już do tej pory, jak uważnie węszyć, czy jest bezpiecznie, nim wyjdziemy z nory, jak chodzić jedno za drugim oraz tego, że zawsze trzeba słuchać mamy.

Mama decydowała, kiedy jest czas wyjść z nory, żeby zjeść kolację, co będziemy na tę kolację spożywać, gdzie szukać wody. Decydowała również, kiedy jest czas wracać do łóżek, a gdy już byliśmy w drodze do domu, nie lubiła, jeśli ktoś się ociągał. A ja właśnie się ociągałem. Lecz jeśli między mną a mamą znajdował się jeszcze Stefek, Oskar, Julek, Rózia i mały Józio, bardzo łatwo było mi się rozproszyć i zapomnieć, że miałem maszerować razem z resztą rodziny.

Starałem się. Naprawdę. Lecz po drodze napotykałem tyle interesujących rzeczy do obejrzenia i obwąchania, że trudno mi było przechodzić obok nich obojętnie. Dlatego truchtałem na końcu, rozglądając się i odkrywając świat. A mama i reszta mojej rodziny pomału się oddalali.

Przyspieszyłem kroku, żeby ich dogonić i starałem się skupić na tym myśli. Owa metoda niechybnie by zadziałała, gdyby nie to, że zauważyłem przy sklepie pana Wierzby jakieś dziwnie wyglądające skrzynki. Dobiegał z nich smakowity zapach. Postanowiłem przyjrzeć się im z bliska i tu tak naprawdę zaczęły się moje kłopoty.