Kornelia Mocek

Skryta w myślach

Projektant okładki Konrad M. Dębiński

© Kornelia Mocek, 2019

© Konrad M. Dębiński, projekt okładki, 2019

„Skryta w myślach” to wiersze o miłości, smutku, radości i cierpieniu. Autorka w przemyślany sposób opisuje każde z tych uczuć, których doświadczamy w naszym życiu na każdym kroku. Główną zaletą tych wierszy jest nie tylko poczucie dramatu, ale także wypływające z nich szczerość i prawda, które sprawiają, że za każdym razem z przyjemnością się do nich wraca.

ISBN 978-83-8155-566-1

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Skryta w myślach

2. Część I Rodzina, ach rodzina…

1. Drodzy…

2. Drodzy dziadkowie

3. Wielkie serce

4. Rodzina

5. Rodzeństwo ukochane

6. Święta, święta i… po świętach

3. Część II O miłości

1. Jesienny romans

2. Rany miłości

3. Przyjaźń

4. Istota miłości

5. Miłość — podstawowy element „układanki” życia

6. Zraniona dusza

7. Miłość zakazana

4. Część III Trudne sprawy

1. Zguba pieniądza

2. Zło nabyte

3. Nieprzewidywalne zło

4. Ból istnienia

5. Dokąd zmierzasz świecie dzisiejszy?

6. Przemoc rodzi przemoc

7. Niewinne istoty

8. Podła sprawa

9. Dzieciństwo

Dziś w ludziach brak empatii.

Natomiast w nas zbyt dużo sympatii.

„Krótka prawda”

Część I
Rodzina, ach rodzina…

Drodzy…

Mimo długiej walki domowej;

Mimo wielu nerwów i krzyków —

Pragnę Wam serdecznie podziękować.

Za życie — serca pierwsze bicie.

Za leczenie — duże zrozumienie.

Za trud wychowania oraz wszelkie starania,

Bym szczęśliwa była, a o problemy się nie martwiła.

Dziękuję za szansę życia;

Za iskrę, która tchnęła we mnie życia blask,

Oraz za szansę, która znaczy dla mnie wszystko.

Kocham Was!

Drodzy dziadkowie

(Dedykuję Wam w podzięce ten piękny wiersz)

Jesteście dla mnie jak rodzice —

Powiem Wam to skrycie.

Kocham Was —

Jestem pełna miłości,

A zarazem smutku i złości.

Chciałabym być teraz w rodzinnym gronie —

Nieraz słone łzy goryczy ronię.

Ale przy życiu wiara mnie trzyma,

Że w te szczególne dni szczęśliwa jest moja liczna rodzina.

Kocham Was i rodziców jednocześnie

I uważam, że na takie wyznania nie jest za wcześnie.

Okropna choroba mnie nie zabija,

Bo ja jestem niezniszczalna

Oraz całkiem normalna.

Wielkie serce

Droga babciu Mieciu,

Kocham Cię nad życie —

Powiem Ci to skrycie.

Osoba z Ciebie fenomenalna,

Niesamowita i niezniszczalna.

Dla każdego Twoje serce,

Niczym na ze złota

Na tacy podane,

Bardzo zadbane oraz kochane.

Choć nie posiadasz wiele,

Gdy rodzina bądź przyjaciele,

Są w jakiejkolwiek potrzebie —

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.