Paweł Jasiński

Skowyt rozproszenia

© Paweł Jasiński, 2018

Poeta odczytuje znaki epoki i nazywa je w swoich wierszach. Współczesność zrodziła pustkę duchową, unieważniła wszystkie dogmaty i Boga, którego miejsce zajęli domorośli filozofowie, przypisujący sobie rolę przewodników zagubionej istoty

ludzkiej (…). Paweł Jasiński to twórca intelektualnej głębi w poezji. Może z czasem skowyt rozproszenia przerodzi się w moralny krzyk. (Dorota Wojtkowska)

ISBN 978-83-8155-191-5

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Skowyt rozproszenia

2. prolog

3. skowyt rozproszenia

4. nie ma takiego numeru

5. wściekłokrystaliczność

6. apokalipsa

7. którzy wiedzą którzy przyjdą

8. bez wątpienia

9. tłocznia oliwek

10. ten trzeci

11. [idź sama]

12. seanse spirytystyczne w mieście X

13. bezsenność razy dwa

14. spowiedź

15. stabilizacja destabilizacji

16. Kaspar Hauser

17. ekspozycja

18. drzwi

19. dygresja #1

20. formatowanie ciszy

21. error

22. cud

23. ONO

24. [zdychamy]

25. kalibracja perspektywy

26. powidok bezdomny

27. [w tym miejscu]

28. [prze]silenie [się] klasy średniej

29. czerwony alarm

30. Westerplatte 9.30

31. dzień dobry na stół

32. [przychodzę do ciebie]

33. soft porno

34. post scriptum

35. dygresja #2

36. wiersz przechodni

37. grochem o błazna

38. dygot

39. pod kołami

40. wychodząc

41. maligna

42. [przyszli usiedli]

43. koniec [nie]pewnej ery

44. bardzo martwa natura

45. dygresja #3

46. z cyklu: gry i zabawy na nieświeżym powietrzu

47. [poproszę o nóż]

48. casting

49. terapia strukturalna

50. terrarium

51. cyklofrenia

52. trzy po trzy

53. epilog

prolog

Na okładce tomiku znajdują się drzwi, które odnajdujemy w wierszach Pawła mimo nieobecności ich obrazu lub nazwy. Pojawiają się one symbolicznie, jako przejście między dwoma światami: między światłem a ciemnością, życiem a śmiercią, światem ziemskim a światem sakralnym, wyobrażają początek i koniec.

Poeta ma własny styl, swoje wiersze buduje z różnej długości fraz, jakby sprawdzał, co się stanie po przeczytaniu każdej. Trudno wytłumaczyć charakterystyczny zapis (nawiasy, myślniki), jednak podczas czytania odnosi się wrażenie, że dany znak musi być właśnie tam. Swoista dialogowość i wpleciona pamięć o źródłach, jakby po serii kolorowych kadrów nagle pojawiały się czarno-białe, burzy porządek, by wstrząsnąć, by zwrócić uwagę na tragizm sytuacji, na dramat podmiotu lirycznego, jego ból i samotność.

Nie jest to poezja opisowa, to liryka stymulująca wyobraźnię, kreująca. Czytamy i widzimy świat, realność, cielesność. Poszukiwanie sensu istnienia zaczyna się już w tytułach, a kończy w puencie. Znalezienie odpowiedzi sprawia, że człowiek może lepiej egzystować i rozumieć otaczający go świat. Podmiot liryczny dotyka rzeczywistości, a stwierdziwszy, że ona boli, szuka wartości, a gdy one także okazują się nietrwałe, odczuwa brak poczucia bezpieczeństwa i stabilizacji. Wszystko staje się labilne. Człowiek skazany jest na siebie. Szuka pomocy, jednak ludzie, zajęci swoimi sprawami, pozostają obojętni, zimni.

Pragmatyzm świata okazuje się nie do przyjęcia, natłok rozprasza. Rozdzielenie się na części, rozsypanie na wszystkie strony, wywołuje poczucie bezsilności. Człowiek chciałby krzyczeć, wyrazić niezgodę, tymczasem jest w stanie wydobyć z siebie tylko cichy, żałosny jęk… Skowyt rozproszenia.

Gdy podmiot liryczny staje w obliczu dramatycznej degradacji wartości, dopasowywanie się ludzi do reguł budzi w nim wewnętrzny bunt. Tylko pozornie mierzy się z własnymi słabościami, bo tak naprawdę, są to słabości ciała i ducha nas wszystkich.

Poeta odczytuje znaki epoki i nazywa je w swoich wierszach. Współczesność zrodziła pustkę duchową, unieważniła wszystkie dogmaty i Boga, którego miejsce zajęli domorośli filozofowie, przypisujący sobie rolę przewodników zagubionej istoty ludzkiej błądzącej wśród sprzeczności.

W wierszach poeta nie zawarł diagnozy chorego świata ani jego potępienia, natomiast jest w nich obserwacja rzeczywistości. Wszyscy jesteśmy chorzy i by wyzdrowieć, by odnaleźć sens istnienia, musimy szukać wiedzy o zdarzeniach, miejscach, pojęciach oraz znaczeniach.

Autor chwilami ironizuje, wówczas drwina przybiera formę lęku, a czasem mirażu. Kręci się karuzela śmierci. Jednak nie chodzi tu jedynie o śmierć ciała, to umieranie na wszystkich poziomach, to zanikanie duchowości, wszechobecny upadek wartości. Przygnębiająca sceneria szpitalnego korytarza potęguje smutek i wywołuje potrzebę szukania siostry, może towarzyszki niedoli, a może tylko kogoś, kto uśmierzy ból.

Paweł Jasiński to twórca intelektualnej głębi w poezji. Może z czasem skowyt rozproszenia przerodzi się w moralny krzyk. Myślę, że będzie głośno o tym autorze.

Dorota Wojtkowska

skowyt rozproszenia

tym czasem — tym bardziej czasem tym którego

jesteś zatrważająco wątpliwym administratorem

nie wyłowisz miłosnych detali z okręgów źrenic

o których boscy przemytnicy wiedzą prawie wszystko

i czarne podniebienia

[z wyczuciem] pochylając głowy prawowitych

właścicieli twojego szaleństwa w okrutnej

niedoskonałości rzeczy widzialnych kaligrafują

dla ciebie nekrolog in blanco | on nie żyje

on jest martwy [komu w plecy setny nóż kto zdradził

nadzieję i dzieci jej skowytem rozproszone] on

nie żyje a chłopcy cierpliwie czekają [na Barabasza]

na ławce pod blokiem jak żołnierze w dwuszeregu

ustawione puste butelki po piwie — szklana armia

pijanych proroków — kolejno odlicz [ — — — tymczasem]

tym bardziej czasem tym którego jesteś i który

do ciebie nie należy nie wyłowisz miłosnych detali

z okręgów źrenic [na białe wiersze struga

czerwonej farby — nie krew — nekrolog in blanco]

nie ma takiego numeru

syndrom sztokholmski osierocił moją prawą rękę

[ — — — nie kocha] od ostatniego samobójstwa

minęły prawie dwa tygodnie | ona znowu przemyca

donosy kreślone amarantowym atramentem

a czasu coraz mniej [siostro] proszę mnie podliczyć

płacę krwią ze świątyni

nieopatrzności mojej i jego bolesnej męki

wszystko co miałem do napisania — napisałem

jeszcze tylko dokończę Majakowskiego i idę spać

[proszę mnie podliczyć] siostro

wściekłokrystaliczność

wyciągnęli mnie z kostnicy a teraz obwożą od burdelu

do burdelu [gdzieś] pomiędzy spotkaniem autorskim

a pielgrzymką do ostatniej wieczerzy

[mannequin challenge schlebiający nekrofilnym gustom

wymuskanych odbiorców] oto: trupoeta

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.