Redaktorka inicjująco-prowadząca: Urszula Pitura
Redakcja: Katarzyna Sarna
Konsultacja merytoryczna: Patrycja Woźna, Polski Związek Hobby Horse
Korekta: Jolanta Olejniczak-Kulan
Projekt okładki i liternictwo: Agata Łuksza

Copyright © 2025 for text by Małgorzata Korbiel
Copyright © 2025 for illustrations by Agnieszka Maszota

Copyright © 2025 for the Polish edition by Świetlik, an imprint of Wydawnictwo Kobiece Agnieszka Stankiewicz-Kierus sp.k.

Wszelkie prawa do polskiego przekładu i publikacji zastrzeżone. Powielanie i rozpowszechnianie z wykorzystaniem jakiejkolwiek techniki całości bądź fragmentów niniejszego dzieła bez uprzedniego uzyskania pisemnej zgody posiadacza tych praw jest zabronione.

Wydanie elektroniczne

Białystok 2025

ISBN 978-83-8417-159-2

Grupa Wydawnictwo Kobiece | www.WydawnictwoKobiece.pl

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotowała Katarzyna Ossowska

Spis treści

1. Rozdział 1. Przyjaciółka czy wróg?

2. Rozdział 2. Pierwsze spotkanie

3. Rozdział 3. Rysy na przyjaźni

4. Rozdział 4. Druga twarz Leny

5. Rozdział 5. Duchy, mapa i przyjaźń

6. Rozdział 6. Decyzja Asi

7. Rozdział 7. Wielki dzień zawodów

8. Rozdział 8. Prawdziwe zwycięstwo

Punkty orientacyjne

1. Strona tytułowa

2. Spis treści

3. Meritum publikacji

4. Imprint

Od dnia, gdy założyły Klub Zielonej Podkowy, Asia, Zosia, Kasia i Marta niemal codziennie udowadniały, że nie ma większych fanek hobby horsingu niż one. Nie przypuszczały, że wspólne treningi staną się aż tak wciągające. Do szkolnego klubu dołączyło kilkanaście osób. Miłośnicy koni spotykali się na sali gimnastycznej, wymieniali doświadczeniami oraz analizowali filmiki instruktażowe. Pieczę nad tymi spotkaniami przejął pan Karotka, wuefista, który pilnował, aby dzieci odpowiednio się rozgrzewały i nie wyrządziły sobie krzywdy podczas treningów.

Dziewczynki spotykały się regularnie po lekcjach. Najczęściej ćwiczyły ze swoimi horsiakami w parku lub na skwerach w pobliżu swojego osiedla, gdzie testowały nowe figury, stawiały przed sobą coraz to trudniejsze wyzwania sportowe i zachęcały się nawzajem do pokonywania trudności. „Konie na kijach” ze stajni Galopujących Gwiazd stały się znane nie tylko w szkole, lecz także w całej dzielnicy. Asia zaczynała już rozpoznawać twarze niektórych małych widzów zafascynowanych oglądaniem ich galopów.

Pewnego sobotniego popołudnia dziewczynki zaplanowały rajd po okolicy. Jesień rozgościła się na dobre – drzewa rozsypały miękkie dywany z liści i ozdobiły okolicę ciepłymi barwami: żółcią, brązem i czerwienią. Słońce przygrzewało, a delikatny wiatr szeleścił między liśćmi, a od czasu do czasu tworzył z nich przepiękne kolorowe wirki. To był idealny dzień na konną wyprawę.

– Gotowe na przygodę, Gwiazdeczki? – zawołała radośnie Asia, po czym wskoczyła na Galaktykę. Koń wyglądał wspaniale, nie było śladów po nieprzyjemnościach, do jakich doszło podczas zeszłego turnieju.

Dziewczynki należały do stajni Galopujących Gwiazd. Jeszcze do niedawna ich przyjaźń wisiała na włosku, ale po ostatnich zawodach hobby horsingu wszystko się zmieniło. Na znak, że nic już ich nie rozdzieli, każda nosiła bransoletkę z zawieszką w kształcie gwiazdki. Takie same zawieszki zdobiły również ogłowia ich wierzchowców. Piękne ozdoby błyszczały w jesiennych promieniach słońca niczym iskry ognia.

– Jasne, zawsze! – krzyknęła Kasia. Jej twarz rozjaśniał radosny uśmiech, a Łatka już podrygiwała gotowa do galopu. Dziewczynka ustawiła się obok Asi.

– To ruszamy! – zarządziła Zosia i zachichotała.

Galopujące Gwiazdy stanęły w szeregu, poprawiły końskie ogłowia, złapały wodze i kiedy już były gotowe, z werwą ruszyły przed siebie. Kierowały się ku ścieżce prowadzącej za osiedle, w stronę bulwarów nad rzeką.

Szybko nabrały tempa. Konie wręcz rwały się do biegu, cwałowały po trawie, co jakiś czas ścigały się ze sobą, jeden rumak co chwilę wyprzedzał drugiego. Dziewczynki śmiały się i krzyczały, aż w końcu zatrzymały się przy barierce nad rzeką, by złapać oddech.

– Popatrz, Asiu, jak tu pięknie! – westchnęła Kasia, która z zachwytem rozglądała się dookoła. Na trawie rosnącej nad brzegiem rzeki leżały suche liście, wyglądały jak rozłożony na ziemi długi szalik, a woda lśniła w promieniach słońca. – Nic dziwnego, że to nasze ulubione miejsce. Spędziłyśmy tu prawie każdy dzień lata.

– Powinnyśmy tu kiedyś zrobić sesję zdjęciową z naszymi końmi! – zaproponowała Marta i poprawiła ogłowie Błyska. – Wyobraźcie sobie, jak fajnie by to wyglądało!

– Super! Doczepiłabym Karmelowi kilka pomarańczowych frędzelków, żeby jeszcze bardziej poczuć jesienną aurę – dodała Zosia i pogłaskała swojego rumaka po grzywie.

Po krótkim odpoczynku dziewczynki dosiadły koni i ruszyły w dalszą drogę. Wśród śmiechów i radosnych pokrzykiwań na zmianę galopowały i jechały stępem. W ten sposób miały chwilę na podziwianie widoków. Każda przeszkoda na trasie ich przejażdżki – mniejszy pagórek, kałuża czy dziura w chodniku – stawała się dla nich wyzwaniem. Pokonywały je po kolei, a potem wybierały spośród siebie tę, której udało się to najlepiej.

Gdy mijały grupkę młodszych dzieci, spacerujących z rodzicami koło fontanny, usłyszały zachwyty i okrzyki:

– Mamo, patrz! To one, te dziewczyny! – zawołał chłopiec z palcem wyciągniętym w kierunku amazonek.

– Ale mają cudne konie! – dodała inna dziewczynka z podziwem w głosie.

Asia spojrzała na przyjaciółki i wyszczerzyła zęby w uśmiechu. To był jeden z dowodów na to, że ich wspólna pasja i zaangażowanie w sprawy Klubu Zielonej Podkowy przynoszą efekty – już nie tylko one, ale cała okolica interesowała się ich hobby. Na dodatek Asia zyskała prawdziwe przyjaciółki. Była taka szczęśliwa!

To tylko dodało jej odwagi do podjęcia nowego wyzwania, o którym rozmyślała od jakiegoś czasu. Ale musiała poczekać, aż wraz z przyjaciółkami znajdą się w stajni Galopujących Gwiazd, gdzie mogły spokojnie omówić wszystkie ważne tematy.

Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej