Sabine Durant
Skłam ze mną

Tytuł oryginału
Lie with Me

ISBN

Copyright © TPC & G Ltd 2016
All rights reserved
Copyright © for the Polish translation by Zysk i S-ka Wydawnictwo s.j., Poznań 2017

Redakcja
Paulina Tomczyk

Projekt okładki
Mariusz Kula
www.mariuszkula.com.pl

Wydanie 1

Zysk i S-ka Wydawnictwo
ul. Wielka 10, 61-774 Poznań
tel. 61 853 27 51, 61 853 27 67
faks 61 852 63 26
dział handlowy, tel./faks 61 855 06 90
sklep@zysk.com.pl
www.zysk.com.pl

Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy plik jest objęty ochroną prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym (watermark).

Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku. Rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody właściciela praw jest zabronione.

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w Zysk i S-ka Wydawnictwo.

Spis treści

Okładka

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Dedykacja

Sierpień 2015

PRZEDTEM

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Wrzesień 2015

POTEM

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

PÓŹNIEJ

Rozdział 23

Rozdział 24

Podziękowania

Wszystkie rozdziały dostępne są w pełnej wersji książki

Francesce

Sierpień 2015

W nocy przyszło mi na myśl, że może wszystko zaczęło się wcześniej. Usiadłem przerażony i w ciemności wydrapałem paznokciem na wewnętrznej stronie przedramienia słowo KSIĘGARNIA. Teraz już nie ma po nim śladu: skóra w tym miejscu jest rozpalona od ukąszenia owada, które dodatkowo musiałem rozdrapać we śnie. Na szczęście pomogło pisanie, jak zwykle. Dzisiaj pamiętam to całkiem dobrze.

Hudson & Co: antykwariat przy Charing Cross Road. Zakładam, że zaczęło się tam — że nic z tego by się nie zdarzyło, gdyby mojej uwagi nie zwróciły rude włosy głupawej sprzedawczyni. Ale może się mylę? Czy odpowiednie moce działały już wiele tygodni i miesięcy wcześniej? Czy trop trucizny prowadził na studia, długo przed zniknięciem tej cholernej dziewczyny? Lub jeszcze dalej wstecz — do szkoły, dzieciństwa, do owej chwili w 1973 roku, gdy sinofioletowy od wrzasku wynurzyłem się na ten bezlitosny świat?

Chyba zadaję teraz pytanie, w jakim stopniu jesteśmy współautorami własnego zniszczenia. Jaka część tego koszmaru jest moją winą? Można narzekać i nienawidzić. Wierzgać na znak protestu. Robić głupie rzeczy w przypływie rozpaczy, ale może czasami trzeba jednak podnieść rękę i się przyznać.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

PRZEDTEM

Rozdział 1

Był deszczowy dzień, jedno z tych dżdżystych londyńskich popołudni, kiedy niebo, chodnik i zasnute mżawką budynki zlewają się w szarą bezkształtną masę. Już dawno nie widziałem takiej pogody.

Skończyłem właśnie lunch z moim najstarszym przyjacielem, Michaelem Steele’em, w winiarni Porter’s w przejściu podziemnym przy Charing Cross, do której zachodziliśmy, odkąd w wieku szesnastu lat odkryliśmy dyskrecję jej lokalizacji i właściciela. Rzecz jasna teraz o wiele bardziej wolelibyśmy spotkać się w jakimś mniej mrocznym i wilgotnym miejscu (par exemple w pewnym szykownym bistro na St Martin’s Lane, którego specjalnością były wina znad Loary), lecz nostalgia potrafi być tyranem. Żaden z nas nie śmiałby nawet napomknąć o takiej możliwości.

Z reguły wychodziłem ze spotkań z Michaelem napuszony jak paw, z rozpierającym krocze poczuciem wyższości. Miotający się między wymaganiami żony, synów bliźniaków i praktyki adwokackiej w Bromley, słuchał opowieści o moich tarapatach — nocne pijaństwa w Soho, młode dziewczyny — z zawiścią w oczach.

— A ta ile ma lat? — pytał, rozcinając jajko po szkocku. — Dwadzieścia cztery? Rany boskie.

Nie czytał książek i w swojej połączonej z niewiedzą lojalności ciągle uważał mnie za literackiego geniusza. Nigdy w życiu nie przyszłoby mu do głowy, że napisana dwadzieścia lat temu książka, która zdobyła niejaki rozgłos, może nie wystarczyć do podtrzymywania w nieskończoność marki dobrego prozaika. Jawiłem mu się jako gwiazda „literackiego Londynu” (jak to ujmował) i gdy płacił rachunek — na co można było jak zwykle liczyć — miało się wrażenie, że robi to nie w odruchu miłosierdzia, lecz na znak hołdu. Jeżeli zachowanie status quo wymagało od nas obydwu odrobiny ściemy, nie była to wygórowana cena. Jestem pewien, że mnóstwo przyjaźni zbudowano na kłamstwach.

Jednak tym razem wyszedłem na ulicę ze spuszczoną głową. Szczerze mówiąc, chociaż nikomu tego nie zdradziłem, miałem ostatnio pod górkę. Moja najnowsza powieść została właśnie odrzucona, a Polly, wspomniana dwudziestoczterolatka, odeszła do jakiegoś nieopierzonego blogera politycznego czy kogoś podobnego. Co najgorsze, dosłownie tego samego dnia rano dowiedziałem się, że czeka mnie eksmisja z darmowego mieszkania w Bloomsbury, które przez sześć ostatnich lat nazywałem domem. Mówiąc krótko, byłem bez grosza, miałem czterdzieści dwa lata, a przed sobą upokarzającą perspektywę zamieszkania z matką w East Sheen.

W dodatku, jak już wspomniałem, padał deszcz.

Wlokłem się William IV Street w stronę Trafalgar Square, uchylając głowę przed parasolami. Przy poczcie zagrodziła mi drogę jakaś grupa zagranicznych studentów z plecakami i w odblaskowych trampkach i zostałem zepchnięty z krawężnika. Jeden but wylądował w kałuży; przejeżdżająca taksówka obryzgała mi nogawkę sztruksów. Przeklinając i sadząc susy, pokonałem jezdnię, klucząc między czekającymi samochodami, skręciłem w St Martin’s Lane, przeciąłem Cecil Court i znalazłem się na Charing Cross Road. Świat zatrząsł się w posadach — ruch, prace budowlane, szczęk rusztowań, dantejskie sceny przy budowie linii Crossrail. Deszcz nie przestawał lać się z nieba, ale dobrnąłem już za stację metra, gdy sznur nadciągających turystów znowu zmusił mnie do zboczenia z kursu i przycisnął do witryny sklepu.

Tkwiłem tak, przywierając do szyby, dopóki nie przeczłapali, i wtedy zapaliłem papierosa. Stałem przed Hudson & Co, antykwariatem specjalizującym się w fotografii i filmie. W głębi mieli niewielki dział literacki, skąd, o ile dobrze pamiętałem, zwędziłem kiedyś wczesne wydanie Jima szczęściarza. (Nie pierwsze, ale pomarańczowego Penguina z 1961 roku z rysunkiem Nicolasa Bentleya na okładce — fajne).

Zajrzałem do środka. Księgarnia była pełna kurzu, sprawiała wrażenie miejsca pamiętającego lepsze czasy — na wyższych półkach panowała przygnębiająca pustka.

I wtedy zobaczyłem dziewczynę.

Gapiła się w okno, żując kosmyk długich rudych włosów, a rysy miała ociężałe od nudy tak zmysłowej, że opuszkom mych palców udzielił się jej dreszcz.

Oderwałem zapalony koniuszek papierosa, wsunąłem resztę do kieszeni płaszcza i otworzyłem drzwi.

Nie jestem brzydki (a wcześniej, przed tym wszystkim, było jeszcze lepiej), twarze takie jak moja — zmarszczki wokół niebieskich oczu, mocne kości policzkowe, pełne usta — kobiety podobno uwielbiają. Dbałem o wygląd, chociaż chciałem osiągnąć efekt, jakby mi nie zależało. Czasami przy goleniu zwracałem uwagę na długość palców na tle wyrzeźbionej symetrii szczęki, na regularność zarostu i lekko haczykowaty, rzymski nos. Uważałem, że zainteresowanie życiem duchowym nie uzasadnia lekceważenia ciała. Klatkę piersiową mam szeroką; do dzisiaj staram się zachować jej twardość — ćwiczenia, których nauczyłem się w Pulsie Mocy, klubie fitness w Bloomsbury, w czasie darmowego miesiąca, ciągle się przydają. Wiem też, jak wykorzystać swój wygląd: nieśmiały, bojaźliwy uśmiech, oszczędny kontakt wzrokowy, odruchowe masowanie szopy blond włosów, jakby w zamyśleniu.

Dziewczyna nie zwróciła na moje wejście większej uwagi. Miała na sobie długi geometryczny top, legginsy i grube trapery; trzy ćwieki wewnątrz jednego ucha, mocny makijaż. Niewielki tatuaż w kształcie ptaka na boku szyi.

Schyliłem głowę, potrząsając szybko włosami.

— No, kurde — odezwałem się niby-cockneyem. — Leje jak z cebra.

Lekko się zakołysała, wsparła na piętach i opadła na metalowy stołek, wypuszczając z ust kosmyk rubinowych włosów. Rzuciła okiem w moją stronę.

Podniosłem głos:

— Naturalnie Ruskin twierdził, że nie ma czegoś takiego jak zła pogoda, są tylko różne rodzaje dobrej.

Nadęte usta poruszyły się nieznacznie, jak gdyby zamierzały ułożyć się w coś na kształt uśmiechu.

Postawiłem przemoczony kołnierz płaszcza.

— Tylko trzeba by to powiedzieć mojemu krawcowi!

Uśmiech zbladł, nie zmaterializował się. Krawcowi? Skąd miała wiedzieć, że aluzja do płaszcza, znalezionego za grosze w sklepie Oxfamu w Camden Town, jest ironiczna?

Postąpiłem krok bliżej. Na stoliku przed nią stał kubek ze Starbucksa z wypisanym czarnym flamastrem imieniem „Josie”.

— Josie, co? — zapytałem.

— Nie — rzuciła prosto z mostu. — Takie imię podałam bariście. Za każdym razem przedstawiam się inaczej. Czym mogę służyć? Szuka pan czegoś konkretnego? — Zlustrowała mnie wzrokiem, rejestrując chłonny tweed, sztruksy, przeciekające brogsy, słowem żałosnego faceta w średnim wieku, który to wszystko nosił.

Komórka na ladzie zadrżała i co prawda dziewczyna jej nie odebrała, ale przeniosła na nią wzrok i wolną ręką odsunęła od kubka, żeby zobaczyć ekran — w geście lekceważenia.

Urażony wyniosłem się w głąb sklepu, gdzie kucnąłem i udałem, że przeglądam książki na najniższej półce (dwie za pięć funtów). Być może dopiero co skończyła szkołę i była zbyt nieopierzona, by należeć do mojego fanklubu. Ale i tak… co za bezczelność. Kurwa.

Z tego poziomu czuło się zapach wilgotnego papieru i potu; plamy pozostawione przez innych ludzi, inne palce. W dodatku przenikliwy chłód. Gdy omiatałem wzrokiem rządek pożółkłych wydań kieszonkowych, przypomniały mi się urywki ostatniego maila od wydawcy: „Zbyt eksperymentalna (…). Nie pasuje do współczesnego rynku (…). Może napisałby Pan powieść, w której coś się po prostu zdarza?”. Wstałem. Do dupy z tym. Wyjdę z całą godnością, na jaką mnie stać, i wpadnę do London Library albo — rzut oka na zegarek — do Groucho. Dochodziła trzecia. Może trafi się ktoś, kto postawi mi drinka.

Potem często próbowałem sobie przypomnieć, czy drzwi zabrzęczały, czy były to drzwi, które wydają takie dźwięki. Gdy wchodziłem, księgarnia wydawała się pusta, ale jej układ pozwalał na schowanie się i zaczajenie, co zresztą sam teraz robiłem. Czy był już w środku, gdy wchodziłem? Czy też nie? Czy zapamiętałem zapach kosmetyków West Indian Limes? Mam wrażenie, że to istotne. Ale może się mylę. Być może to tylko mój umysł stara się znaleźć wyjaśnienie dla czegoś, co mogło być oczywiście czystym przypadkiem.

— Paul! Paul Morris!

Stał po drugiej stronie regału, widać było jedynie głowę. Szybko podsumowałem cechy fizyczne: blisko osadzone oczy, powiększająca się łysina, która nadawała twarzy kształt niedorzecznie małego serca, słabo zarysowana linia podbródka. Skojarzyłem go dzięki dużej szparze między przednimi zębami. Anthony Hopkins, rówieśnik z Cambridge — historyk, o ile się nie myliłem. Natknąłem się na niego kilka lat temu podczas wakacji w Grecji. Miałem nieprzyjemne uczucie, że tamto spotkanie nie wypadło dla mnie korzystnie.

— Anthony? — odezwałem się. — Anthony Hopkins!

Na jego czole pojawiła się zmarszczka rozdrażnienia.

— Andrew.

— Andrew, no jasne. Andrew Hopkins. Przepraszam. — Puknąłem się w głowę. — Miło cię widzieć.

Gorączkowo usiłowałem przypomnieć sobie coś więcej. Pływaliśmy wycieczkowcem dookoła wyspy z Saffron, imprezowiczką, z którą wtedy chodziłem, i kilkoma jej znajomkami. Gdy wyszliśmy na ląd, zgubiłem ich. Lał się alkohol. Czy Andrew pożyczał mi pieniądze? Stał teraz przede mną w prążkowanym garniturze, wyciągając rękę, którą uścisnąłem.

— Szmat czasu — stwierdziłem.

Zaśmiał się.

— Fakt, od Pyros. — Przez ramię miał przerzucony płaszcz, na którym błyszczały krople deszczu. Sprzedawczyni patrzyła w naszą stronę, podsłuchując. — Co u ciebie? Cały czas piszesz? Widziałem twoje nazwisko w „Evening Standard” — recenzje książek, tak? Strasznie podobała nam się tamta twoja powieść. Moja siostra tak się cieszyła, kiedy wyszła.

— A, dziękuję. — Ukłoniłem się. Jego siostra, jasne. Kręciłem z nią trochę w Cambridge. — Chodzi ci o Notatki z życia. — Powiedziałem to najgłośniej, jak się tylko dało, żeby smarkata zdała sobie sprawę, jaką okazję przepuściła. — Tak, całkiem sporo ludzi dobrze się o niej wyrażało. Zdaje się, że była na czasie. Nawet autor recenzji w „New York Timesie” pisał…

Przerwał mi.

— A co nowego?

Dziewczyna włączała farelkę. Kiedy się nachyliła, przesunąłem się w bok, by lepiej widzieć miękką krzywiznę jej piersi w różowym staniku, które odsłoniły się pod jedwabnym topem.

— Jakoś leci. — Nie miałem zamiaru wspominać klapy kontynuacji Notatek i kiepskiej sprzedaży kolejnych książek.

— No tak, artyści. U was zawsze dzieje się coś ciekawego. Nie to, co u nas, nudnych prawników.

Dziewczyna wróciła na stołek. Od strumienia ciepłego powietrza na gładkiej bluzce tworzyły się zmarszczki i falbanki. Andrew nie zamykały się usta. Pracował w kancelarii Linklaters, opowiadał, ale już jako partner.

— Coraz dłuższe dniówki. Pod telefonem dwadzieścia cztery godziny na dobę. — Opadły mu ramiona — gest rezygnacji skrywającej entuzjazm.

Ale co na to poradzić? Dzieci w prywatnej szkole, bla, bla, dwa samochody, „kosmiczny” kredyt. Parę razy wtrąciłem: „O kurczę, no tak”. Nie męczył się. Udowadniał, jakie odnosi sukcesy, chwaląc się żoną, udając przy tym, że robi coś wręcz przeciwnego. Tina rzuciła City, „biedactwo się wypaliło”, i otworzyła małą firemkę w Dulwich Village, to znaczy niszowy sklep z przędzą. Co okazało się zaskakująco dobrym pomysłem.

— Kto by pomyślał, że na wełnie można tyle zarobić? — Wybuchnął podobnym do czkawki śmiechem.

Nudził mnie, a na dodatek drażnił.

— Ja na pewno nie — oświadczyłem śmiało.

Z roztargnieniem wziął z półki książkę, Hitchcocka François Truffauta.

— Ustatkowałeś się? — zapytał, uderzając książką o dłoń.

Potrząsnąłem głową. Czy się ustatkowałem? Znów przypomniała mi się jego siostra — też ze szparą między zębami. Krótka fryzura pixie, młodsza od niego. Zapytałbym o nią, gdybym pamiętał, jak ma na imię. Lottie? Lettie? Na pewno mało lotna. I przytulińska. Spaliśmy ze sobą?

Nagle poczułem atak klaustrofobicznego gorąca: chęć wydostania się na zewnątrz.

Hopkins powiedział coś, czego nie dosłyszałem, choć w głowie utkwiło mi wyrażenie „domowe żarcie”. Żartobliwie poklepał mnie Hitchcockiem w przedramię, jak gdyby coś, co zaszło w ciągu ostatnich dwudziestu lat, a może tylko dwóch minut, dało mu prawo do takiej kumpelskiej poufałości. Wyjął telefon. Z przerażeniem uświadomiłem sobie, że czeka na mój numer.

Spojrzałem w kierunku drzwi, za którymi wciąż padał deszcz. Rudowłosa kusicielka coś czytała. Zapuściłem żurawia, by odcyfrować nazwisko autora. Nabokov. Pretensjonalne bzdety. Naszła mnie wielka ochota, żeby wyrwać jej książkę, złapać garść włosów i przycisnąć kciuk do tatuażu na szyi. Dać nauczkę.

Z uśmiechem odwróciłem się do Hopkinsa i dałem mu, czego chciał. Zapewnił, że zadzwoni, a ja pomyślałem, że trzeba o tym pamiętać i nie odbierać.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Rozdział 2

Dwa tygodnie później, we wtorkowe popołudnie pod koniec lutego, odezwał się znowu. Mieszkałem jeszcze — powiedzmy — w Bloomsbury. Układ był taki: Alex Young, właściciel, skrzypek w Filharmonii Nowojorskiej, pozwolił mi tam mieszkać pod warunkiem, że będę karmił kota. Musiałem wynosić się tylko na czas, gdy pokazywał się w Londynie z chłopakiem. Lamb’s Conduit Street, z lokalami z organiczną kawą i szykownymi, „staromodnymi” sklepami z odzieżą dla dżentelmenów, była moim duchowym domem. Mieszkanie na najwyższym piętrze wysokiego budynku w stylu georgiańskim — bez żadnego mojego drobiazgu, za to wypełnione jego rzeczami (obrazy i biała pościel, meble z połowy stulecia, włoska kawiarka) — przedstawiało światu obraz człowieka, którym chciałem być. Ale układ dobiegał końca, a ja wolałem o tym nie myśleć.

Gdy zadzwonił telefon, siedziałem w fotelu z wytartego pluszu i czytałem „London Review of Books”, rozkoszując się chwilą zimowego słońca. Jego promienie wpadały przez wysokie okno, a cień kwadratowych ramek tworzył na tureckim chodniku deseń jak z gry w klasy. Na stole obok mnie stały filiżanka kawy i kanapka z serem; dojadałem końcówkę chleba. Persefona, którą polubiłem, leżała mi na kolanach zwinięta w kłębek jak pasek futra z norek.

Nie rozpoznałem numeru, ale nie zachowałem czujności. W pubie wczoraj wieczorem poznałem młodą dziewczynę po studiach, Katie, która próbowała zaistnieć jako dziennikarka. Wypisałem jej swoje namiary na dłoni, mówiąc, że może się skontaktować, jeśli będzie potrzebować rady. Odbierając, już wyobrażałem sobie to spotkanie („u mnie chyba najlepiej”), jej zadyszaną uległość, butelkę wina, wdzięczność, opadnięcie na łóżko.

— Paul Morris — burknąłem z szorstkością zabieganego profesjonalisty.

— O! Nareszcie cię złapałem.

Nie Katie. Męski głos, którego nie poznałem od razu. Jakiś biuralista z jednego z literackich organów, które czasem korzystały z moich usług? Dominic Bellow, inna ćma barowa z Soho, redaktor czasopisma „Stanza”, podrzucił mi ostatnio do zrecenzowania nowego Willa Selfa i było już po terminie. (Na tym polega kłopot z nierobami: nawet to, co mają do zrobienia, rzadko zostaje zrobione).

— No — wybąkałem. Za późno na udawanie, że pomylił numer. Przyznałem się, kim jestem.

— Cześć. Dzwonię, aby znęcić cię na pustkowia Dulwich.

— Dulwich?

— Tina strasznie chce cię poznać.

— Tina?

— Głupi jestem, że nie uważam, przecież wiem, jaki jesteś przy kobietach. Nigdy nie wybaczyłem ci Florrie. — Zaśmiał się na głos.

Florrie. Jasne. Nie Lottie. Florrie Hopkins, siostra Anthony’ego Hopkinsa. Andrew. Czy jak mu tam na imię. Przypomniałem sobie, jak w księgarni wypowiadał słowo „proces” — rozciągnięte na boki usta, zgrzyt zębów.

— Super — odpowiedziałem, myśląc sobie „cholera”. — Doskonale.

— Może w ten weekend? W sobotę? Wdzięczny klient przysłał mi właśnie skrzynkę niezłego wina — byłoby głupio nie podzielić się z przyjaciółmi. Châteauneuf-du-Pape rocznik 2009. Tina ma zamiar zrobić swoją popisową, duszoną na wolnym ogniu baraninę. Po marokańsku.

Nie jestem z siebie dumny. Gdy żyje się samemu z dnia na dzień, człowiek kalkuluje: koszt i niewygody związane z wyprawą na pustkowia południowo-wschodniego Londynu w zestawieniu z ewentualnymi korzyściami. Dobre jedzenie, kieliszek porządnego francuskiego wina są nie do pogardzenia. Warto też pamiętać o znajomościach. Niedługo zostanę bez dachu nad głową, a nigdy nie wiadomo, kto się może przydać. Poza tym: jak bardzo jest bogaty? Myślałem o kroju garnituru, tak zgrabnie dopasowanego do ramion, miękkości dłoni, gdy ściskał moją. Moja motywacja nie była sympatyczna, ale chętnie zobaczę jego dom.

Kanapka ze zwijającym się serem Mother’s Pride groźnie się na mnie gapiła.

— Sobota — powtórzyłem. — Zaraz… W przyszłym tygodniu jestem w Nowym Jorku, ale sobota jest w porządku. Dam radę.

— Fantastycznie. — Podał mi namiary i rozłączyliśmy się.

Siedziałem jeszcze jakiś czas w fotelu, głaskając kota.

Dom mieścił się na szerokiej, wysadzanej drzewami ulicy w odległym zakątku Dulwich, dobre dziesięć minut od najbliższej stacji, Herne Hill, na tej samej linii z Victorii co chata Michaela w Beckenham, gdzie często jeździłem na niedzielny obiad. Zupełnie inny rodzaj banlieue; mniej zestresowany i zagoniony. Mieszkał tu mój fatalny agent, i to się zgadzało. Drogi szerokie i okazałe. Nawet drzewa wyglądały na zadowolone z siebie.

Andrew mieszkał w dużej willi w stylu późnowiktoriańskim, ze szczytami i łukiem podjazdu, gdzie pod niezręcznymi kątami stały trzy samochody. Większość frontowej elewacji zarósł bluszcz, w zgięciu rynny tkwiło porzucone ptasie gniazdo. Listwy żaluzji w wykuszu od przodu były uniesione, a między nimi widać było blask światła, przesuwające się kształty, migotanie ognia.

Przystanąłem za żywopłotem i usiłowałem zapalić papierosa. Wiał porywisty wiatr i udało się dopiero po kilku zapałkach. Pod pachą niosłem butelkę wina kupioną w sklepie przy stacji. Chilijskie sauvignon blanc: 4,99 funta. Niebieska bibuła opakowania zaczynała rozpadać się od wilgoci.

Powoli przejechał duży samochód, oszczędzając zawieszenie na garbach. Trzech nastolatków szło spacerowym krokiem po drugiej stronie ulicy, taszcząc instrumenty. Zatrzymali się pod latarnią i zagapili na mnie; jeden coś szepnął, inni się roześmiali. W takiej dzielnicy samotny mężczyzna bez rodziny, psa, volvo z napędem na cztery koła albo… wiolonczeli zwracał uwagę. Odwróciłem się z powrotem do ligustrowego żywopłotu. Między gałązki na wysokości mojego wzroku zaplątała się jakaś srebrna błyskotka. Z papierosem dyndającym z ust wyciągnąłem bombkę choinkową — czerwoną, ozdobioną płatkiem śniegu powleczonym białą szadzią. Wsunąłem ją do kieszeni płaszcza. Potem ostatni raz głęboko się zaciągnąłem, rzuciłem papierosa na ziemię i zadeptałem go.

Aż dziwnie pomyśleć, że w tamtej chwili mogłem jeszcze odejść, zawrócić z bombką na stację, a pet byłby jedynym śladem, że tam byłem.

*

Z początku myślałem, że pomyliłem domy. Drzwi otworzyła kobieta o piwnych oczach, szerokiej, przyjaznej twarzy i gęstych kędziorach, nad którymi usiłowała zapanować za pomocą zielonego szalika z jedwabiu; tak artystyczny styl z pewnością nie należy do żony Andrew. Rozłożyłem ręce, w jednej wymachując winem: oto jestem.

Przez chwilę mierzyła mnie wzrokiem, by powiedzieć:

— Na pewno jesteś Paul Morris. Czekaliśmy na ciebie. Wejdź, proszę. Jestem Tina.

Podałem jej wolną rękę, którą ujęła, wciągając mnie do holu, gdzie duży szklany żyrandol strzelał odłamkami światła: okruchy w kształcie rombów na podłodze i ścianach. Ciemne balustrady wspinały się łukami na otwarte schody. Zdjąłem tweedowy płaszcz, który powiesiła w dużej francuskiej szafie. Czułem się bezbronny, mięśnie klatki piersiowej stężały, gdy otwierała drzwi do salonu, gdzie odwróciła się w moją stronę grupa nieznajomych, stojących przy fortepianie. Pełganie ognia. Zbyt słodki zapach palących się świec. Na każdej wolnej powierzchni w wymyślnych ramkach zdjęcia dzieci w kostiumach kąpielowych i kombinezonach narciarskich.

Poruszyło się we mnie wspomnienie, osad na dnie studni. Wyjście do herbaciarni z chłopakiem ze szkoły. Garnitur, w który wbiła mnie matka; wymiana spojrzeń między matką chłopaka a jej synem. Z trudem przełknąłem ślinę.

Andrew ruszył w moją stronę.

— Mój drogi, tak się cieszę, że wyrobiłeś się do nas przed wyjazdem do Nowego Jorku.

— Nowego Jorku? — powtórzyłem. — A tak, w sprawach zawodowych. Mgnienie oka. Zanim się zorientuję, gdzie jestem, już trzeba będzie wracać.

Andrew wziął butelkę wina, nie spuszczając ze mnie wzroku, trzymając Isla Negra za pięć funtów za szyjkę, z denkiem w zgiętym łokciu, jak prawdziwy sommelier. Na jego karku widać było drobne wypryski po goleniu.

— Chodź, poznasz wszystkich!

Włożyłem najlepszy garnitur, bez krawatu, i białą koszulę z rozpiętymi trzema górnymi guzikami. Przesadziłem. Każdy nosił tu dżinsy, mężczyźni koszulki polo, kobiety topy w kwiatowe wzory. Zaczerpnąłem głęboko tchu, poprawiłem mankiety i przywołałem na usta uśmiech z gatunku tych, które kobiety uwielbiały.

— To Paul, stary znajomy ze studiów, o którym wam opowiadałem. — Andrew zaprowadził mnie do fortepianu i zaczął wymieniać imiona: Rupert i Tom, Susie i Izzy — smuga podbródków, szpiczastych nosów i chudych nóg, kaszmiru i dyndających kolczyków. — A, i jeszcze Boo — dodał imię niskiej, pulchnej kobiety, o której prawie zapomniał.

Wciśnięto mi do ręki zimny kieliszek szampana i znalazłem się w centrum zainteresowania. Czułem, jak niepokój opada — umiem odnaleźć się w takich sytuacjach — i już po chwili stałem oparty o fortepian i rozwodziłem się nad swoją niebezpieczną przeprawą. Metro, pociąg, potem na nogach. Z przyganą zwróciłem się do Andrew:

— Nikt inny nie szedł pieszo. Czułem się całkiem jak w LA. Musiałem zatrzymać samochód, żeby spytać o drogę. Dwa razy.

Andrew wybuchnął śmiechem.

— Paul jest powieściopisarzem — wyjaśnił.

— Piszesz? — spytała Susie.

— Tak.

— Miałeś — ile? Dwadzieścia dwa lata, gdy napisałeś Notatki? — mówił Andrew.

Skromnie się uśmiechnąłem.

— Dwadzieścia jeden. Ostatni rok w Cambridge. Dwadzieścia dwa, gdy wyszły drukiem. Numer dziewięć na liście bestsellerów „Sunday Timesa”.

Co za czyste, niewinne słowa. Czułem, jak padają na świeżą glebę i zapuszczają korzenie — ziarna nadziei, nowe kiełki.

— A to ciekawe. Napisałeś jeszcze coś później? — dopytywała Susie.

Czułem, jak mój uśmiech gaśnie.

— To i owo… Parę krótszych powieści, o których niekoniecznie było głośno.

— Czy to prawda, że każdy nosi w sobie powieść? — odezwał się za mną czyjś głos.

Irytujący banał. Odwróciłem się, by sprawdzić, kto to powiedział. W drzwiach stała drobna, szczupła kobieta z blond włosami do ramion, w fartuchu oprószonym mąką.

Zrobiła krok do przodu i wyciągnęła rękę. Brzęknęły srebrne bransoletki. Miała drobny, szpiczasty podbródek i krzywe usta pomalowane bladoróżową szminką, w której nie było jej do twarzy. Mimo wyraźnej dojrzałości było w niej coś z dziecka. Nic szczególnego, ale bardziej ponętna od innych tu obecnych.

— Jestem Alice. My się znamy.

Skądś ją kojarzyłem, ale nie wiedziałem skąd.

— Tak?

Przechyliła głowę, ciągle trzymając wyciągniętą rękę.

— Alice Mackenzie?

Andrew oderwał się od fortepianu.

— Paul, pamiętasz Alice? Na pewno znacie się co najmniej od tamtej nocy w Grecji — roześmiał się.

Pod moimi nogami rozwarła się przepaść. Wolałem nie myśleć o Grecji. Postanowiłem zignorować wyciągniętą rękę i nachyliłem się do jej policzka.

— Oczywiście — zadeklarowałem.

Nie poruszyła się — z głową wciąż przekrzywioną w stronę mojej.

— Paliłeś. Czuję to.

Uniosłem ręce w geście kapitulacji.

Pochyliła się jeszcze bardziej, dotykając rękami kołnierzyka mojej koszuli, i wzięła głęboki wdech, nagarniając powietrze z moich ust w kierunku swojego nosa.

— Nie przepraszaj. To wspaniałe. Dobra. Wracam do kuchni. Jestem tam potrzebna.

Zniknęła za drzwiami. Andrew odprowadził ją wzrokiem.

— Alice jest niesamowita. — Boo podeszła bliżej. — Prawdziwy żywioł.

— Serio? — Na mnie zrobiła wrażenie całkiem zwyczajnej.

— Tak. Zupełnie niewiarygodna. — Uniosła głos. — Ile lat miała Alice, gdy straciła męża, Andrew?

Andrew obrócił się na pięcie. Zamknął oczy.

— Hm. Dziesięć lat od śmierci Harry’ego, więc tak, tuż po trzydziestce. Dzieci były jeszcze małe.

— Pech — stwierdziłem. — Rak?

— Nadnercza — odparła Boo. — Strasznie rzadki. Miał bóle żołądka, myśleli, że to zapalenie wyrostka. Były już przerzuty i po trzech miesiącach nie żył. Za to ona była tak silna, zniosła wszystko dla dzieci. — Mówiła jednocześnie z szacunkiem i samozadowoleniem, jak gdyby udzielało jej się coś ze szlachetności Alice.

— Alice jest cudowną matką — ciągnął Andrew. — I nadzwyczajną prawniczką. Nie takim chciwym korporacyjnym rekinem jak ja. — Urwał, zostawiając miejsce na milczący sprzeciw. — Alice pracuje w Talbot & Co — wiesz, sławnej kancelarii pomocy prawnej w Stockwell. Reprezentuje głównie starających się o azyl.

— I kobiety bite przez mężów — dodała Boo.

— Udziela się w Kobietach Przeciwko Przemocy Seksualnej, Kobietach za Prawami Kobiet, Kobietach dla Uchodźczyń… lista jest długa.

— Zainicjowała kampanię „Znaleźć Jasmine” — tłumaczyła Boo, jak gdybym miał pojęcie, o czym ona nawija.

— Znacie się — podjął Andrew. — Wieczór na Pyros — jedliśmy wszyscy kolację w zatoce, gdy cię zobaczyliśmy. Pamiętasz?

Wbiłem dłoń w oparcie krzesła i oparłem się wygodniej.

— Raczej nie byłem wtedy w najlepszej formie — zacząłem ostrożnie.

— Lekko złachany, stary. Co nieco popłynąłeś.

Drapałem się po głowie, usiłując wywołać komiczny efekt.

— Porażenie słoneczne.

Andrew mlasnął.

— Retsina.

Zerknąłem na Boo.

— Od tamtej pory nie tykam retsiny. Terapia awersyjna.

W policzkach Boo pojawiły się dwa głębokie dołeczki. Wcześniej zlekceważyłem ją jako za grubą i zbyt wymuskaną jak na mój gust, ale teraz przyjrzałem się uważniej i uznałem, że jest całkiem ładna: jasna skóra, błękitne oczy. Jej sposób noszenia się też był sexy: ściągnięte barki uwydatniały głęboki dekolt, krótkie, pulchne nogi zwężały się w optymistycznie obcisłych dżinsach, stopy skierowane były na zewnątrz jak u baletnicy. Uśmiechnąłem się do niej, unikając spojrzenia Andrew.

— Kopę lat — stwierdził.

— Obiad podany! — Tina stała w drzwiach, wymachując drewnianą łyżką. Kosmyki szorstkich, kasztanowych włosów wymknęły się spod szalika, policzki miała zaczerwienione.

Jako pierwszy poszedłem za nią korytarzem do ogromnej kuchni w biało-kremowych tonacjach, przedzielonej wyspą ze zlewem, w którym Alice płukała sałatę. Garnki z nierdzewnej stali zwisały z metalowej konstrukcji pod sufitem, a wielkie, szklane drzwi w głębi wiodły do ogrodu. Blask z kuchni oświetlał niewielki kawałek patia, reszta stopniowo rozpływała się w ciemności.

Za nami szli pozostali. Któryś z mężczyzn powiedział:

— Martwię się tylko o parking.

Bogata zastawa na stole z polerowanego mahoniu. Andrew zabrał się do zapalania świeczek za pomocą długiego, eleganckiego narzędzia, czarnego, z napisem „Diptyque” na boku. Pstryk. Pstryk. Tina, z pomiętą kartką w ręce, rozsadzała ludzi — zawstydzona, udająca, że ma kłopoty z odczytaniem własnego pisma.

Stanąłem przy wyznaczonym miejscu, plecami do kuchni, naprzeciwko trzech dużych obrazów, które zakrywały ścianę. Ohydne: półabstrakcyjne morskie pejzaże w jasnej, kontrastującej kolorystyce — turkus i oranż, nie żałowano też bieli. Nie mój styl. Zdecydowanie wolę akty.

— Są moje — oznajmiła zza moich pleców Tina — więc nie bądź niemiły.

— Nie miałem takiego zamiaru. Są takie… dynamiczne, cudownie uchwyciłaś światło.

— To Grecja. Pyros, gdzie… gdzie byłeś. Widok z Domu Kirke. Jeździmy tam rok w rok — dzięki Alice.

Oboje zaczęliśmy się rozglądać. Alice, która ciągle grzebała w zlewie, uniosła głowę na dźwięk swego imienia i niepewnie się do nas uśmiechnęła. Tina odwróciła się.

— Ale to już niestety koniec.

— Czego? — Andrew zajął miejsce u szczytu stołu.

— Pyros.

— Wielka szkoda. — Podniósł głos. — Biedna Alice. To koniec pewnej epoki, prawda?

— Co, Grecja? — spytała, niosąc na stół parujący tażin. — Tak, skończyła mi się dzierżawa, a cholerny właściciel powiadomił mnie w styczniu, że sprzedaje ziemię deweloperom. Dupkom, którzy zbudowali ośrodek Delfinos. Mimo wszystko możemy wstrzymać egzekucję, przynajmniej jeśli idzie o dom. Wybieracie się latem do Kirke, Tino i Andrew, prawda? Ostatnia okazja.

— Oczywiście. — Andrew wstał, żeby Tina mogła się przecisnąć obok jego krzesła. — Dzieci by nas zabiły, gdybyśmy nie pojechali. Dosłownie.

— Dosłownie? — powtórzyłem.

— Dobra. — Alice usiadła na wprost niego przy przeciwległym końcu stołu. Wykonała mały, dramatyczny gest serwetką, rozkładając ją na kolanach. — Wszyscy do wioseł.

Patrzyłem na nią przez chwilę, potem na Andrew i wreszcie na Tinę, która siedziała gdzieś pośrodku stołu. Można by pomyśleć, że to Alice jest tutaj gospodynią. Może to jej klasyczna baranina po marokańsku, a nie Tiny? Nałożyłem sobie łyżkę i wtedy się zreflektowałem, że prawdopodobnie najpierw powinienem obsłużyć sąsiadki — Susie z jednej i Izzy z drugiej strony.

— Przepraszam — tłumaczyłem się, proponując jedzenie. — Mam fatalne maniery. Widać, że chodziłem do szkoły z internatem — panika w czasie posiłków, każdy ciągnie w swoją stronę.

— Do szkoły z internatem? Której? — zapytał bardziej łysy z dwóch mężczyzn. Powiedziałem mu, gdzie spędziłem najważniejsze lata swojego życia, i widziałem, że jest zaskoczony. Szkoła była znana z poziomu, napomknąłem też o stypendium. Tinę to zainteresowało.

— Łebski z ciebie chłopak. Nie tylko ładna buzia.

— A znałeś może Sebastiana Pottera? — odezwała się Izzy. — Jesteście chyba w podobnym wieku.

— Nie — zaprzeczyłem zbyt szybko, dodając jeszcze: — Słyszałem. Był chyba kilka roczników wyżej.

— No tak. Duża szkoła — bąknęła. Wzruszyła ramionami, top zsunął jej się z obojczyka, a pióra w jednym z kolczyków wplątały się we włosy. (Oczywiście, że znałem Sebastiana Pottera. Był jednym z gnojków, którzy zmienili moje życie w piekło).

Skoncentrowałem się na jedzeniu. Faktycznie było pyszne — sos smakował wodą z kwiatów pomarańczy i szafranem, mięso było cudownie miękkie. Niezależnie od tego, czy przyrządziła je Tina, czy Alice, sama potrawa była warta przyjazdu tutaj. Andrew nalał wina ze szklanej karafki — najwidoczniej Châteauneuf rocznik 2009, zgodnie z zapowiedzią. Wchodziło gładko: bez powodów do narzekań.

Rozmowa wokół ciągnęła się jak makaron, zahaczając o sklep Tiny, Ciekawy Wątek, plany welodromu i docierając do szkoły, do której, zdaje się, chodziły dzieci siedzących przy stole. Przyszła nowa wychowawczyni szóstej klasy, ale tęskniono za dawną; jeden z nauczycieli przedmiotów ścisłych się nie nadawał; córka Boo nie załapała się do programu księcia Edynburga. Było za dużo chętnych i skończyło się losowaniem nazwisk. Nie ma sprawiedliwości. Mąż Boo, który był gdzieś w delegacji, zgłosi protest, gdy tylko wróci.

— Masz dzieci? — zapytała Susie.

— Nie.

— To musi cię tu strasznie nudzić.

— Ależ skąd.

— Musimy liczyć się ze słowami — zauważyła Alice. — Może je wykorzystać w następnej powieści.

Strasznie przewidywalna uwaga. Nie zliczę, ile razy ludzie ją przy mnie wygłaszali. Alice nie zdjęła fartucha, poplamionego teraz sosem zmieszanym z mąką. Nałożyła świeżą warstwę tej obrzydliwej szminki i poplamiła nią brzeg kieliszka.

Nagle poczułem rozpaczliwą chęć zapalenia papierosa. Nogi zaczęły mi się trząść. Przeprosiłem, odsunąłem krzesło i podszedłem do szklanej płaszczyzny, po chwili gmerania odnajdując mechanizm do odsuwania. Przecisnąłem się przez niewielki otwór, dyskretnie zamykając drzwi za sobą.

Ogród leżał w cieniu — długi, szeroki trawnik, wysadzany po brzegach krzewami. Na końcu szkielety drzew na tle nieba i przestwór ciemnej pustki: boisko. Brunatna woń ziemi i wilgoci.

Za mną stał oświetlony, obnażony dom — świece na stole, połyskiwanie sztućców: każdy szczegół widoczny dla każdego, kto zechciałby się tu zaczaić. Donośny śmiech, szuranie krzesła. Wrzask Boo: — Nie!

Usunąłem się z zasięgu ich wzroku. Na trawie zamajaczyła żelazna ławka, zasłonięta od kuchni zaroślami. Przysiadłem na brzegu, starając się nie umoczyć spodni. Drabinka i trampolina z wysokimi czarnymi ścianami rysowały się jak masywne kadłuby okrętów ze skazańcami na mokradłach w Kent. Pojawił się księżyc, pokrywając trawę cętkami, by po chwili schować się z powrotem. Przeleciał samolot — gniewny warkot na wietrze.

Tym razem zapaliłem fajkę bez trudu. Było zimno. Powinienem nałożyć płaszcz. Zastanawiałem się, jak szybko można będzie wrócić do domu. Wieczór upłynął dobrze — dawałem radę — ale tutaj nie było nic dla mnie. Zero kobiet. Zero pracy. Bez szans na zajmowanie się domem pod nieobecność właścicieli. Zaciągnąłem się, wprowadzając nikotynę do krwi.

Nagły wybuch głośnej rozmowy, powiew ciepła — natychmiast odcięty. Odwróciłem się. Na tarasie stała Alice. Nie poruszałem się, na wypadek gdyby postanowiła wrócić do środka, ale przeszła kilka kroków przez trawnik i zobaczyła mnie.

— Cześć — zagaiła.

Szybkim ruchem poprawiła włosy z tyłu, jak to robią kobiety — z tą wzruszającą skrytością, coś przesunąć, coś przygładzić, jak gdyby ich zdaniem istniało jedyne właściwe ułożenie fryzury. Nie wiem, czemu tak mnie to rusza.

Podeszła krok bliżej.

— Dałoby się wysępić od ciebie papierosa?

To charakterystyczne drgnięcie. Czemu niepalący nie kupują sobie papierosów? Albo nie palą?

— Oczywiście — odpowiedziałem grzecznie, sięgając do kieszeni marynarki.

Przysiadła koło mnie, oparta łokciami o kolana, i podałem jej papierosa. Zażartowałem z kobiecej marki, którą palę — Silk Cut z ultramałą zawartością substancji smolistych — na co się roześmiała, choć mnie zależało tylko na odwróceniu jej uwagi od mojej zapalniczki. Był to długi, cienki patyk, który Andrew zostawił na stole. Wsunąłem go z powrotem do kieszeni i nadal się nim bawiłem. Był matowoczarny, miękki w dotyku.

Głęboko się zaciągnęła.

— Cudownie — powiedziała. — Tak naprawdę to nie palę. Tylko dla towarzystwa. Ale w dzisiejszych czasach robi się o to coraz trudniej. — Zaczęła narzekać na e-papierosy, które psują całą zabawę, jak to ubywa okazji do „łagodnie duszących odlotów”, które tak lubi.

— Raczej nie można poprosić kogoś, kto ciągnie z elektronicznego, żeby dał „macha”? Chyba że chcesz się nałykać śliny o smaku karmelowym.

— Dokładnie — zaśmiała się. Oczy w kształcie migdałów miała kocio zielone pod wysokimi łukami brwi.

— Gdzie poznałeś Andrew? Zapomniałam zapytać.

— Studiowaliśmy razem na Trinity.

— No tak, Cambridge. Oczywiście. — Uśmiechnęła się. — Dobrze go wtedy znałeś?

— Niezbyt. — Rozparłem się na ławce — co tam wilgoć — i uniosłem twarz ku niebu. — Znałem co nieco jego siostrę.

— Florrie. No tak, oczywiście.

— Znasz ją?

— Byłyśmy w szkole najlepszymi koleżankami. Przez nią poznałam Andrew. Odwiedzałam ją w Cambridge. Nie jestem pewna, czy się tam nie widzieliśmy. — Uśmiechnęła się. — Dużo jej zawdzięczam. Jesteśmy z Andrew bardzo blisko.

Bardzo blisko. Zaśmiała się głośno, sztucznie. Należała do kobiet gadatliwych i flirtujących, ale tylko na niby. Nie zwierzają się z niczego, co jest naprawdę ważne. Nigdy nie wiadomo, co w nich siedzi. O ile w ogóle coś siedzi. Są też okropne w łóżku.

Uważnie przyjrzała się papierosowi, potem uniosła wzrok i zapytała:

— Nie pamiętasz naszych spotkań w Cambridge ani w Grecji?

— Twoja twarz wygląda znajomo. — Rzuciłem papierosa i wcisnąłem go piętą w trawę. Postanowiłem przejść do sedna. — Ale słuchaj, Alice, naprawdę mi przykro. Cały wieczór było mi trochę głupio z tego powodu. Nie wiem, dlaczego Andrew mnie zaprosił. Tam w Grecji byłem wrakiem. Kiedy to było — osiem lat temu?

— Dziesięć.

— Nie jest to w moim życiu okres, z którego byłbym dumny. Wypłynęliśmy na jeden z tych alkoholowych rejsów. Zgubiłem znajomych, statek odpłynął z portu beze mnie. A potem natknąłem się na Andrew i on na szczęście mnie poratował. Ale będę z tobą szczery — nie pamiętam zbyt wielu szczegółów.

— Powiedzieć ci, co ja pamiętam?

— Skoro musisz.

Zaśmiała się.

— Wpadłeś do tawerny, gdzie jedliśmy kolację. Miałeś fioletową koszulkę z napisem reklamującym klub nocny Zeus. Krzyczałeś i byłeś wulgarny. Zacząłeś śpiewać.

— Tak? — wzdrygnąłem się. Otuchy dodawał mi fakt, że ją najwyraźniej to bawiło. — Zeus, tak. Pamiętam tę koszulkę. A… śpiewanie… nigdy nie było moją mocną stroną.

— Andrew załatwił ci taksówkę. Władował cię do niej — tak to, zdaje się, ujął.

— Andrew jest dżentelmenem.

Rwetes z kuchni. Alice ostatni raz spojrzała na swój niedopałek i pstryknęła go w rabatę. Nałożyła krótki, fioletowy sweter z guzikami w rodzaju tych, jakie noszą starsze panie, i otuliła się nim pod szyją. Znienacka spoważniała.

— Każdy szczegół tamtej nocy zapadł mi bardzo głęboko w pamięć. Pamiętam wszystko. To było okropne.

— Słyszałem. Twój mąż…

— Nie chodzi o Harry’ego. — Pokręciła głową, śmiejąc się cicho, gorzko. — Zmarł kilka miesięcy wcześniej. Nie. Chodzi mi o tamtą noc, kiedy zaginęła Jasmine.

Gdybym dobrze poszukał, gdzieś w mrocznych głębinach umysłu znalazłbym może to, o czym mówiła, ale tylko strzępki, okruchy, urwane tropy.

— Przypomnij mi — poprosiłem.

Alice zmarszczyła się.

— Jasmine. Jasmine Hurley. Byłeś przy tym. Biedna Yvonne, jej matka. Boże. — Puściła sweter i zamachała w powietrzu, spięta. — Pisali o tym w gazetach. Na pewno słyszałeś o tym nazajutrz, czytałeś. Gdzie mieszkałeś? W Elcondzie? Nawet policja z Pyros, od samego początku beznadziejna, musiała dotrzeć tam ze śledztwem… Na pewno pamiętasz.

Schyliłem głowę, jak zawsze zawstydzony własnym niedorozwojem emocjonalnym. Obudziła moją pamięć, choć detale były wciąż niekonkretne — ucieczka nastolatki, samotna matka, podejrzany chłopak?

— Tak, tak, oczywiście. Pamiętam. Przepraszam.

Oparła palce jednej ręki na grzbiecie nosa. Poklepałem ją po ramieniu, przybierając minę tak pełną udręki i troski, na jaką było mnie stać. Miałem już ochotę wracać do środka. Nie chodziło tylko o zimno. Czułem się bezwartościowy i wkurzony, co nie było najprzyjemniejszym połączeniem uczuć.

Zza kraty krzewów raz po raz błyskało światło z kuchni. Andrew obchodził stół z karafką, która błyszczała w jego ręku. Tina przeszła na drugi koniec pomieszczenia i pochylała się, żeby wyciągnąć z lodówki jakąś miskę — deser? Boo trzymała ręce w górze: usiłowała zdjąć sweter, w który zaplątał się top. Mignęła goła skóra i pasek biustonosza.

Piskliwy świergot przyciągnął moją uwagę z powrotem do Alice. Otarła oczy i wydobyła komórkę z kieszeni dżinsów.

— Phoebe — moja najstarsza. Trzeba odebrać ją z imprezy — wyjaśniła, patrząc na ekran. — No, to będzie musiała jechać nocnym autobusem. O wiele za dużo wypiłam.

Wystukała szybkiego esemesa, mówiąc przy tym:

— Tak właściwie to ma prawie osiemnaście lat i niedługo się wyprowadzi. Powinna nauczyć się trochę samodzielności. — Wsunęła telefon z powrotem do kieszeni, przy okazji wysuwając do przodu biodro. — Chociaż Bóg jeden wie, co zrobię, kiedy jej nie będzie. Nie mogę przejść koło jej pokoju, żeby nie wyobrażać sobie, że jest pusty.

Zadrżała, kuląc się i pocierając przedramię.

— Powinniśmy już chyba wracać.

— Pokaż mi jeszcze swój telefon — powiedziałem.

Patrzyła mi w oczy.

— Po co?

— Proszę.

Niepewny uśmiech.

— Nie.

— Ma zajęcze uszka, prawda?

Zrobiłem szybki ruch — jak gdybym chciał wsadzić jej rękę do kieszeni. Odsunęła się, chichocząc, a potem jak rozkapryszone dziecko wyciągnęła telefon i rzuciła nim we mnie.

— Proszę bardzo. Napaś się. Zrywaj boki ze śmiechu.

Obróciłem aparat na kolanach i beznamiętnie stwierdziłem:

— Etui twojego iPhone’a jest w kształcie niebieskiego królika.

— Dostałam je od Franka, mojego syna. To prezent!

— Zabierasz go do pracy, wielka pani prawniczko, na najważniejsze spotkania?

Śmiała się od ucha do ucha. Wtedy zauważyłem, dlaczego miała przekrzywione usta. W stronę jednego z kącików biegła miniaturowa, pomarszczona strzałka, mała blizna.

To uczucie pojawiło się znikąd. Przecież ze mną nie flirtowała. Nie była w moim typie — po pierwsze jakieś dwadzieścia lat za dużo. Tak że nie wiem, skąd się to wzięło — może przez stanik Boo albo myśl o ciepłym biodrze Alice pod kieszenią dżinsów. Albo żywe srebro jej ruchów. A może już wtedy nieświadomie wyobrażałem sobie perspektywę pustego pokoju w wygodnym domu. Ale gdy zobaczyłem tę bliznę, napadła mnie ochota, aby ją polizać..

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki