Sandra Stępień

Siadam na trawie, łącząc z nią nasze deszcze

Projektant okładki Sandra Stępień

Korektor Sandra Stępień

Redaktor Sandra Stępień

© Sandra Stępień, 2024

© Sandra Stępień, projekt okładki, 2024

Krótki tomik poezji zawierający dziewiętnaście wybranych wierszy, których głównymi elementami są: związek przyrody z życiem człowieka; miłość, a konkretnie sposób jej postrzegania przez autorkę zbioru oraz wyraz sprzeciwu wobec sposobu funkcjonowania współczesnego społeczeństwa.

ISBN 978-83-8384-915-7

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Siadam na trawie, łącząc z nią nasze deszcze

2. Powiązania

3. Życie

4. Dla Dawida

5. Czerwoność

6. Droga miłości

7. Lubię Cię

8. Wino

9. Trawienie

10. Niebo rozrzucało jasne pioruny

11. Morska piana

12. Nudzi mi się w pociągu

13. Pieśń z Pieśni Salomonowych, abo moje widzenie świata, gdy zapada zmierzch

14. Depczesz to, co orzesz

15. Karnawał

16. Pozytywizm

17. Gwiazdy umarły?

18. Głowa w mur

19. Tak tylko pytam

20. A to tylko dwa z wielu innych

Powiązania

Mam nad sobą wzburzone niebo,

A powietrze namiętnie smaga mnie wiatrem.

Pieści i gładzi, rozczesuje włosy.

I targa i siecze.

I plącze i wdziera się w nozdrza.

I znowu wychodzi.

I siecze i targa.

I pląta spowija.

I spuszcza siwą wodę.

A ona mnie moczy i siecze.

Uderza i myje.

Odbija się od skóry.

I spływa i wpływa.

Świat w niej faluje.

Niebo wciąż się burzy.

I rozdziera i zamyka.

I spowija mrokiem.

I odsłania światło.

Rzeka opuszcza koryto.

Gna wodę potwornie.

Burzliwa jak niebo.

Szybka jak deszcz.

Przesuwa się i przesuwa.

I w prawo i w lewo.

Nawet do tyłu.

Okręgi i małe i wielkie.

Spokojne i krwiożercze.

Chcą pożreć i wchłonąć.

I wypluć i strawić.

Ostatnia woda ze mnie spływa rzęsiście.

Jestem jak powietrze napełnione deszczem.

Ono już jest suche, ja też zaraz wyschnę.

Na razie moczę ziemię jak przed chwilą deszcz.

Niebo nie jest burzliwe, lecz jeszcze szare.

Widzę promienie słońca pomiędzy liśćmi.

Czuję zapach wody, i deszczu, i trawy, i drzew, i jabłek na ziemi.

Stoję przemoknięta nad spokojną rzeką.

Niebo rusza się powoli w tempie rzeki.

Ptaki podćwierligują o swojej wolności.

Siadam na trawie, łącząc z nią nasze deszcze.

Życie

Pytasz mnie, dlaczego nic nie mówię.

Zaraz się odezwę i nie zrozumiesz dlaczego.

Co myślisz, gdy na mnie patrzysz,

I czy rozumiesz moje myśli?

Nie możesz mnie pojąć, dopóki ja nie mogę?

A może pojmujesz i mi pomożesz?

Powiedz, świecie, co gubisz istnienia

I zachowujesz niektóre w pamięci,

W której chwili staje się twoją częścią,

A kiedy jestem sobą?

Czy łączysz moje istnienie z innymi,

Czy to ja wprowadzam ciebie w życie?

I ożywiam cię, gdy cię chłonę

I daję ci sens, gdy kocham?

Co sprawia, że jesteś, skoro mnie zaraz nie będzie?

Czy byłeś tu wcześniej?

Myślę, że jutro umrę razem z tobą.

Czy raczej ty umrzesz ze mną.

Skończę twoje istnienie, gdy zakończy się moje

I stworzy cię kolejne.

Ale nie będziesz to ty.

Ktoś wyda w bólach inny świat.

A ty czerp, póki jesteś,

Bo nie wiemy, kiedy dane nam odejść.

Dla Dawida

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.