Angelika Sumera

Sheila

ZANIM NADEJDZIE MROK

Redaktor Anna Wołodko

Projektant okładki Joanna Bianga

Fotograf Agnieszka Guzik

© Angelika Sumera, 2024

© Joanna Bianga, projekt okładki, 2024

© Agnieszka Guzik, fotografie, 2024

Sheila — dziewczyna, która uciekła bestii i pochowała swoją zamordowaną matkę. Teraz

musi zmierzyć się ze swoimi mocami i odzyskać

siłę, by stawić czoła komuś, kto nie ustanie,

dopóki jej nie zabije. Będzie ją ścigać w każdej

możliwej postaci. Na jej drodze staną nowe postacie, próbujące przeciągnąć ją na swoją stronę. Jednak, czy aby na pewno chcą jej pomóc?

Sheila musi zmierzyć się ze swoim strachem

i swoim dawnym znajomym z przeszłości.

Czy zdąży, nim bestia wyda ostatnie tchnienie?

ISBN 978-83-8369-355-2

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Sheila

2. Prolog

3. Nowe życie

4. Tajemnicza istota

5. Warunek

6. Duntulm

7. Nauka

8. Następna runda

9. Dziwne zachowanie

10. Mirtrial

11. Nowe osobniki

12. Czerwień wolności

13. Niezwykłe odczucie

14. Rzeczywistość

15. Nowe doznanie

16. Złapana w sidła

17. Problem

18. Cisza przed burzą

19. Starzy znajomi

20. To jest chore

21. Żmije to przy tym nic

22. Z ogniem się nie igra

23. To niemożliwe

24. Prezent

25. Podziękowania

Moim Bliskim.

Dziękuję, że jesteście.

Prolog

Zdruzgotana i osamotniona siedziałam teraz jak gdyby nigdy nic na swojej własnej ławce śmierci. Gałęzie drzew objęły mnie w tali, jakby chciały złożyć swój ostatni uścisk. Czułam łamiące się kości w moim ciele. Ból, który mi zadano, był niewyobrażalny i jedyny w swoim rodzaju. Byłam sama i zdana tylko na siebie. Bałam się. Wiedziałam, że powinnam wstać i zacząć biec przed siebie. Nie mogłam przecież tak zginąć. Ostatkiem sił wyrwałam się ze szponów ostrych jak brzytwa patyków. Udało się. Rozpoczęłam ucieczkę, mknęłam ile sił w nogach.

Las wydawał mi się bardziej odosobniony niż wszystkie inne, które do tej pory widziałam. Brakowało w nim zieleni, powietrze było czarne, widoczność zanikała z każdym kolejnym krokiem, jakby chciała mnie tutaj uwięzić. Zatrzymałam się na chwilę. Wokół mnie drzewa zaczęły wirować tak szybko, że mój oddech stawał się coraz cięższy. Nie wiedziałam, w którą stronę mam się udać, bo wszystko było takie podobne. Zaczęłam się błąkać. Każdy następny krok zdawał się oddalać mnie od rzeczywistości. Gdzie ja jestem?

W pewnym momencie ujrzałam Muhtadiego. Był ranny i nie mógł wstać — przykuty, ostrymi i dziwnymi kolcami, które wbijały mu się głęboko w skórę. Na twarzy miał wiele sińców a po jego skroni spływała krew. Człowiek, który był mi bliski, cierpiał z niewiadomej przyczyny. Patrzył na mnie spode łba i najwyraźniej nie chciał mnie widzieć. Był zły, choć nie wiedziałam dlaczego. Nie rozumiałam tego i byłam przerażona.

Podbiegłam mimowolnie do niego, starając się ostrożnie podnieść go z kolan i jak najszybciej uwolnić od tego przerażającego bólu. Wyglądał tak strasznie, że z trudem udało mi się ukryć łzy. Kto mu to zrobił?

Gdy chciałam go uwolnić, syknął na mnie, mówiąc, że to przeze mnie wszyscy zginęli. Byłam tak skupiona na uwolnieniu go, że dopiero po chwili zdałam sobie sprawę z tego, co właśnie do mnie powiedział. Znieruchomiałam, a mój oddech stał się ciężki. Nie zdawałam sobie sprawy, co się działo wokół mnie. Gdy w końcu udało mi się ruszyć, obróciłam się, słysząc trzask patyków. Przed moimi oczami stanął teraz każdy, kto był dla mnie ważny. Ludzie, dowódcy, ciocia, Fedl, wszyscy byli tak samo związani i cierpieli z bólu jak Muhtadi. Każdy z nich czuł do mnie odrazę, jakbym była najgorszą rzeczą, którą spotkali. Simon również się tam znalazł. Przechadzał się między nimi zadowolony z siebie. Śmiał mi się prosto w twarz, a następnie wskazał palcem miejsce, gdzie stało duże drewniane pudło. Chciał, abym tam podeszła. Nie wiedziałam, co mogę w nim znaleźć, ale nie miałam innego wyboru. Wstałam więc i ostrożnie zaczęłam poruszać się w tamtym kierunku. Coś mówiło mi, abym tego nie robiła, ale obawiałam się, że stan moich przyjaciół może się pogorszyć, jeśli tego nie zrobię. Delikatnie wychyliłam głowę w stronę dziwnego przedmiotu, aby w razie konieczności odskoczyć, gdyby coś chciało wciągnąć mnie do środka. Gdy dotarło do mnie, co w nim jest, wytrzeszczyłam oczy i krzyknęłam z przerażenia. Śmiało mogłabym rzec, że wyzionęłam ducha jeszcze za życia. W tajemniczej skrzyni zobaczyłam siebie, leżącą z zamkniętymi oczami i otoczoną własną krwią. Byłam martwa.

Nowe życie

Czasem to, co jest nowe, nie jest nam przydatne.

Uciekałam jak opętana, co jakiś czas spoglądając za siebie. Ktoś biegł za mną, próbując dopaść mnie za wszelką cenę. Byłam niespokojna i zbyt zlękniona, by myśleć trzeźwo, zastanawiać się, dlaczego tak bardzo mu na mnie zależy. Kawałki gałęzi rysowały na mojej twarzy bezlitosne blizny, a moja nowa niebieska suknia darła się na kawałki z każdym następnym krokiem. Bałam się, a moje serce waliło jak oszalałe.

Przez jakąś chwilę miałam nadzieję, że uda mi się uciec, ale potem dotarło do mnie, że ścieżka w tym surrealistycznym lesie nie ma w ogóle końca. Im bardziej przybliżałam się do krawędzi, tym bardziej się oddalałam, jakbym biegła w zupełnie innym kierunku, niż bym tego chciała. Wszystko, zamiast odciąć od potwora, przybliżało mnie do niego coraz bardziej, jakby miał nade mną i tym światem kontrolę. Dziwne.

W pewnym momencie coś zaszeleściło, a spomiędzy długich liści wyłonił się czarny olbrzymi wilk. Upiór. Znów stanął na mej drodze i bawił się ze mną w najlepsze. Znalazł mnie. Tylko jak?

Strach ogarniał moje ciało i zimny dreszcz przeszedł mnie jakby i on chciał mnie ostrzec. Zaczęłam więc się cofać, nie wydając przy tym żadnego dźwięku, poniekąd nie chciałam go sprowokować. Coś było w nim przerażającego, co powodowało u mnie natychmiastowe zamarcie. Czułam się tak, jak gdyby miał nade mną stanowczą przewagę. Jakbym nigdy nie mogła go pokonać, prawie jak mała mysz u stóp wielkiego słonia. Nie mogłam się z nim równać i on dobrze o tym wiedział.

Moja moc zaczęła przechodzić przeze mnie niczym prąd. Wyczuwałam jej obecność, ale mimo to z niewiadomych przyczyn nie mogłam jej użyć, była zablokowana. Musiałam zrobić coś innego, jeśli nie chciałam dać się zabić. Nie tutaj i nie teraz. Zebrałam się jeszcze raz, próbując uderzyć w niego swą siłą, ale i tym razem nie sprostałam zamierzonemu zadaniu. On tylko przyglądał mi się, jakby na coś czekał. Tylko na co? Nie wiedziałam, co mam począć, byłam bezsilna…

Widząc swą marną sprawność, cofnęłam się ponownie, a gdy moja noga nie wyczuła podłoża, spanikowałam. Obejrzałam się za siebie, a tam znajdowała się przepaść, która w niewyjaśniony sposób okrążyła mnie i jego, tworząc pod nami miniaturową wysepkę. Zupełnie jakby zrobił to celowo. Czy właśnie tak chciał mnie złapać w swoje sidła? Dokąd teraz?

Wiatr również wydawał się niespokojny, a słońce przyćmiły ciemne chmury. Nadszedł mrok, a ja wciąż nie mogłam się ruszyć, byłam jak kołek wbity w ziemię. To smutne, kiedy dociera do ciebie, że tylko kilka sekund dzieli cię od śmierci. Jedna chwila i nigdy więcej nie zobaczysz niczego.

Jego czerwone ślepia wpatrywały się we mnie, a cielsko zaczęło bardziej się prężyć. To zupełnie tak, jak gdyby chciał, abym oddała mu pokłon. Czuł się bezkarnie, zmuszając moje ciało do posłuszeństwa. Nogi uginały się pode mną jak cienkie patyki. Nie panowałam nad tym, a on to świetnie wykorzystywał. Jego satysfakcja doprowadzała mnie do szaleństwa. Wyczuwałam, że chce, aby tak było, abym nie mogła wstać i walczyć z nim. Osłabiał mnie.

Po kilku minutach chyba przestało go bawić to, co robił i chciał przejść do konkretów. Czyżby się znudził? Przynajmniej tak mi się zdawało, kiedy zaczął zbliżać się do mnie. Powoli, ociężale, wciąż nie spuszczając ze mnie wzroku. Byłam jak trofeum.

Jego łapy były masywne, a oddech ciężki i nieprzyjemny. Szedł tak, jakby to był jego najlepszy występ w życiu. Nie krył zachwytu. Poniekąd czekał na ten moment od lat, a teraz jego marzenie się spełniło i dopadł mnie. Dziewczynę, która tak długo stawiała mu opór, a teraz jest przed nim. Sama i bezsilna.

Czułam się, jak potrawa — właśnie znajdowałam się na tacy z najlepszymi dodatkami, a on miał mnie pożreć w całości. Przynajmniej tak to sobie wyobrażałam, kiedy na niego patrzyłam. Moje myśli ogarnął chaos. Wiedziałam, że tym razem się nie uwolnię i nikt mnie nie uratuje. To musiało się tak skończyć, nie było innego rozwiązania.

Stał teraz przede mną tak blisko, że jego oddech odczuwałam na każdym skrawku własnej egzystencji. Był zdecydowanie wyższy, niż myślałam. A jego warknięcie powodowało u mnie paniczny lęk, którego nie mogłam się szybko pozbyć. W lesie nie było słychać już niczego prócz niego. Wszystko ucichło, czekając na to, co miało nadejść. Zupełnie tak jakby władał czymś nadprzyrodzonym. Teraz to dopiero czułam strach w kościach. Odniosłam wrażenie, że jestem przegrana i bezbronna. Wiedziałam, że to jest mój koniec. Nic go już nie powstrzyma. Wygrał, a ja przegrałam.

Wilk znów się naprężył i rozdziawił szeroko swą paszczę nad moją głową. Już chciał zadać swój ostatni cios, kiedy usłyszałam dobiegający skądś szept. Znajomy głos, wydobywający się gdzieś z innego świata.

— Sheila?

Nie mogłam jednak niczego zrobić, wciąż czułam na sobie oddech potwora, który nie pozwalał mi na żaden konkretny ruch. Chciał, abym pozostała przy nim i pozwoliła mu dokończyć to, co zaczął. Miałam skupić się tylko na nim.

— Akira?!

Otworzyłam oczy, ciężko przełykając ślinę. Czy to był sen?

— Znowu to robisz — oznajmił Muhtadi.

— Co takiego? — spytałam, niezbyt rozumiejąc.

On jednak nic nie powiedział, tylko skinął głową tak, abym obejrzała się wokoło. Gdy to zrobiłam, zobaczyłam dokładnie, co miał na myśli. Dopiero teraz dostrzegłam, ile rzeczy uniosło się podczas mojego spoczynku. Wszystko lewitowało jak w jakiejś magicznej bajce. Najwyraźniej musiało do tego dojść podczas mojego koszmaru, tylko dlaczego ja o tym nie wiem?

Kiedy odetchnęłam z ulgą, że nic już mi nie grozi, wszystko wróciło do normy. Elementy, które unosiły się bez mojej wiedzy, opadły nagle z hukiem tak, że jedna ze szklanek rozbiła się w drobny mak. Najgorsze, że była to jego ulubiona. Szlag.

— Nie panujesz nad tym — stwierdził.

— Panuję.

— Właśnie widzę.

Wiedziałam, że ma rację i nie potrafię tym władać, ale nie mogłam tak po prostu przyznać mu się do tego. Bałam się, że źle to odbierze. Spojrzałam na jego szklankę i zrobiło mi się przykro.

— Muhtadi, naprawdę nie chciałam jej rozbić — wydukałam.

— Wiem, ale obawiam się, że to nie jest jedyna i najprawdopodobniej nie ostatnia filiżanka w tym tygodniu.

— Nie jest chyba aż tak ze mną źle…

— Z tobą? Nie, ale z moją zastawą bardzo kiepsko. Jakimś cudem miałem ich sześć, a teraz została mi zaledwie jedna — zasmucił się nagle.

— Poprawię się — powiedziałam łamiącym się głosem.

— Nie wątpię, ale tej ostatniej już nie dostaniesz, dopóki nie zaczniesz nad tym panować. Dlatego na tę chwilę pozostają ci plastikowe kubki, są o wiele tańsze.

— Z pewnością.

Gdybym mogła, chociaż połowę z tego naprawić, to chętnie bym to zrobiła, ale nie umiałam. Miałam tylko nadzieje, że nie gniewa się na mnie za to, co zrobiłam. Jak tylko mi się poprawi, to odkupię mu ten zestaw, a nawet zakupię i większy. Obiecuję.

— Dzisiaj chciałbym, abyś wróciła trochę do żywych — zaproponował.

— Przecież nie umarłam.

— To prawda, ale odkąd wróciłaś z Ford Wayne, mam wrażenie, że zamknęłaś się trochę w sobie — oznajmił.

— Masz na myśli, odkąd spaliłam swój dom i każde swoje wspomnienie? — spytałam wprost z lekką ironią, smucąc się odrobinę na to wspomnienie.

— Coś w tym rodzaju.

— Muhtadi, mój świat obrócił się o sto osiemdziesiąt stopni, i to w tak krótkim czasie. W jednej chwili zginęła moja mama, a ja nie mogłam jej pomóc — obwiniałam się.

— Czasu już nie cofniesz i nie przywrócisz jej życia — odparł.

— Masz rację, nie przywrócę… — posmutniałam, przypominając sobie moment, kiedy trzymałam ją na rękach.

— Musisz iść do przodu, zaczęłaś kolejny etap. Jeszcze możesz wszystko zmienić — zasugerował.

— Tak zaczęłam nowe życie, tylko że ja go nie chcę — odparłam. — Jestem zmęczona Muhtadi. Chcę przestać się bać, ale nie mogę zapomnieć mojej matki i tego, co się wydarzyło. Masz rację, że zaczęłam ponowną egzystencję, lecz postawiłam tylko jeden krok, reszta utkwiła gdzieś w tamtym świecie — wciąż czułam się przygnębiona.

— To pozwól sobie pomóc albo przystopuj na chwilę, aby reszta ciebie mogła cię dogonić, by zdołała cię odnaleźć — podszedł do mnie i zaczął głaskać mnie po policzku — Twoja mama by tego chciała.

Słysząc jego słowa, łzy zaczęły spływać mi po policzku. Nie miałam prawa jednak pozwolić sobie na płacz. Po prostu nie miałam już na to siły. Może mój organizm był zbyt wyczerpany i miał dość? ile jeszcze łez jestem w stanie wylać? Jak długo jeszcze będę musiała cierpieć?

— Moja mama chciałaby wiele rzeczy, ale nie przygotowała mnie na to, nie dała żadnych instrukcji. Miała wiele tajemnic…

— Jak każdy miała sekrety. Nie robiła tego jednak specjalnie, chciała cię za wszelką cenę chronić. Myślała, że dzięki temu będziesz bezpieczna i nic ci się nie stanie.

— Tak… tylko nie pomyślała o sobie — zadumałam się znowu.

— Dlatego, że cię kochała — szepnął.

Po tych słowach coś we mnie pękło. Nie zapanowałam nad tym. Rozpłakałam się jak małe dziecko, a przecież miałam być silna. Jednak nie wszystkie łzy wylałam, coś tam jeszcze zostało i nie chciało ode mnie odejść.

Muhtadi objął mnie i ucałował w czubek mojej głowy, jak by to miało polepszyć mój stan. Czy to w ogóle było możliwe? Niewykluczone. Po paru sekundach chyba nawet zaczęło działać, bo czułam się odrobinę lepiej. Jakbym przez chwilę nie musiała się martwić, a nade mną czuwał ktoś dobry i odganiał wszelkie zło. Brakowało mi takich ramion, w których mogłabym się schować i czuć się całkowicie bezpieczna. Chciałam, aby ta chwila trwała wiecznie.

— Jak będziesz się tak wtulać to, co ludzie powiedzą? — zażartował.

Na mojej twarzy pojawił się uśmiech i natychmiast wyrwałam się z jego objęć. Cały Muhtadi pierwszy mnie tuli, a potem marudzi, że go za długo przytulam. Strasznie niezdecydowany.

— Przepraszam, dawno nikt mnie nie obejmował — odparłam.

— Zauważyłem — wstał nagle. — Jak już ci się tak polepszyło, to mam do ciebie małą prośbę.

— Jaką? — spytałam.

— Może wyjdziesz dzisiaj trochę na świeże powietrze? Od tygodni tutaj siedzisz. Jesteś blada jak mąka.

— Do mąki to jeszcze zdecydowanie daleko — zaśmiałam się. — Ale myślę, że da się coś z tym zrobić — oznajmiłam.

— Cieszę się. Jakby co, będę u siebie — powiedział, po czym udał się do wyjścia.

— Dobrze.

Muhtadi przystanął na chwilę i odwrócił się do mnie, nagle zapomniał, po co właściwie przyszedł.

— Sheilo?

— Tak?

— Wspomnienia zawsze będą, nie da się ich spalić — przypomniał sobie po chwili. — Pamiętaj o tym.

Nie potrafiłam odpowiedzieć na to, dlatego uśmiechnęłam się do niego, a on tylko to odwzajemnił i wyszedł, zostawiając mnie samą. Siedziałam przez chwilę na łóżku, próbując to wszystko sobie jakoś poukładać. Nie skłamię, jeśli powiem, że jego słowa trochę do mnie dotarły. Postanowiłam coś zmienić w sobie albo raczej postarać się, aby druga noga zrobiła następny krok. Jeśli nie dla mnie to przynajmniej dla bliskich, którzy jeszcze mi zostali. Muszę to zrobić dla siebie i mamy. Poza tym nie mogę tu spędzić reszty życia. — chyba.

W wodzie, którą mi przyniesiono, obmyłam twarz, a potem resztę swojego ciała. Moje ubrania nie należały już do najświeższych, więc zdecydowałam się je zmienić na nieco czyściejsze. Nie chciałam też być rozczochrana jak pudel, więc starannie rozczesałam swoje długie, podkręcane brązowe włosy. Tak, własne naturalne, bo czerwone jak się pojawiły, tak szybko zniknęły. Przepadły jak wszystko inne. Jakby moja przeszłość odebrała mi nawet to. Nie wiem, dlaczego tak się stało.

Ubrałam się w swoje krótkie dżinsowe spodenki i lekką, zwiewną niebieską bluzeczkę z krótkim rękawkiem. Włożyłam sandały i podeszłam do wyjścia jak gdyby nigdy nic. Zatrzymałam się jedynie, gdy miałam już odsunąć nieco kotarę. Serce na nowo zaczęło mi walić zupełnie tak, jakby po drugiej stronie miało stać mi się coś złego. Nie sądziłam, że wyjście na zewnątrz będzie dla mnie wyzwaniem.

— Dasz radę. Nie bądź tchórzem — burknęłam pod nosem do siebie.

Odsłoniłam ręką materiał i ruszyłam pewnym krokiem przed siebie. Słońce niemal mnie oślepiło i zmusiło do zamknięcia oczu. Za długo widocznie siedziałam w półciemnicy i teraz mam za swoje. Byłam zmuszona stawić temu czoła, przecież obiecałam. Powinnam się przełamać i na nowo przyzwyczaić.

Poczułam, jak wiatr muskał moje policzki, a gdy otworzyłam oczy, ujrzałam wszystkich ludzi Fedla, którzy dziwnie mi się przyglądali, jakby widzieli przed sobą jedynie ducha. Wiem, że zbladłam, ale żeby spoglądać na mnie jak na zmarłą, to chyba było nie na miejscu. Czułam się osobliwie i chciałam stamtąd jak najszybciej uciec. Nie znosiłam być w centrum uwagi.

Zastanawiałam się, w którą stronę mam się udać, aby nie wiedzieli, gdzie idę i przypadkiem nie wpadli na pomysł, żeby za mną podążyć. Zamierzałam przecież pobyć sama. Zniknąć, chociażby na chwilę, i udać, że świat nadal jest normalny. A wszystko, co się wydarzyło, jest tylko złym snem i tak naprawdę zaraz się obudzę.

Postanowiłam więc pójść za namiot, żeby tylko nie zwrócić na siebie uwagi, a kiedy zniknęłam im z pola widzenia, pobiegłam na wprost, przed siebie. Wiedziałam, że za pagórkiem pełnym piasku znajdę rzekę. Tę samą, nad którą odbyła się ceremonia pożegnalna mamy. Nie wiem, dlaczego wybrałam to miejsce, ale czułam, że muszę tam iść właśnie teraz.

Dojście zajęło mi około dziesięciu minut. Myślałam, że gdy tutaj będę, będzie inaczej, moje samopoczucie się w jakimś stopniu poprawi, a zamiast tego czułam się nieswojo. Nie wiem, czy było to spowodowane tym, że byłam tu sama, czy dlatego, że nie mogłam uciec od wspomnień. A może po prostu czułam obecność mojej mamy? Wiaterek niemal mnie przewrócił i to nie dlatego, że był silny, ale przez mój organizm, który był stanowczo za słaby. Po tylu dniach spędzonych w łóżku nawet mucha była w stanie mnie pobić. Czas się pozbierać.

Patrzyłam na to wszystko, przysłuchując się szumowi pędzącej rzeki, ale nawet ona nie potrafiła odgonić myśli. Cisza i spokój dominowały tutaj, było inaczej. Zupełnie inaczej… niż wtedy. Moje obrazy z tamtego dnia jednak nie miały zamiaru zniknąć, a na mojej twarzy pojawiał się grymas na każde wspomnienie ostatnich chwil z matką. Gdyby można było cofnąć czas, inaczej to wszystko bym zaplanowała. Na pewno zrobiłabym cokolwiek, aby ona wciąż tu była, nawet jeśli musiałabym przypłacić to życiem. Być może ona nawet siedziałaby tutaj zamiast mnie. Mogłabym uczyć się dalej, a tak stanęłam w miejscu. Gdy zaczęłam poszukiwania, nie brałam pod uwagę dalszego rozwoju. Na ostatni rok nigdy nie dotarłam. Z powodu pościgu musiałam opuścić własny kraj i uciec w nieznane, ale nie żałuję tego, bo wiem, że nie było innego sposobu. Była dla mnie najważniejsza.

Upadłam zdołowana na piasek, przyglądając się każdej rzeczy po trochu. Rozmyślałam nad tym, jakie życie byłoby piękne, gdyby nie to, co nas spotkało. Zapewne nie zostałabym też bez dachu nad głową, wciąż mieszkając u siebie, z dala od problemów. Nie musiałabym niczego palić ani przeżywać. Nadal byłabym sobą. Wymieniłabym tych wszystkich ludzi na kogoś zupełnie nieskomplikowanego i przyzwoitego. Prawdopodobnie nawet stałabym się bardziej normalna. inna… spokojniejsza.

Gdy spojrzałam na niebo, ujrzałam znajomy widok, który zawsze pojawiał się niespodziewanie. Orzeł po raz kolejny krążył nade mną, bacznie mnie obserwując. Najwyraźniej Fedl nie chciał spuścić mnie z oczu powtórnie. Czyli nawet tutaj nie mogłam posiedzieć samotnie? Wciąż musiałam być pod czyjąś opieką, nawet nie oddalając się zanadto od obozowiska. Zaczynało mnie to już odrobinę przerażać.

Wzięłam do ręki garść piasku i rzuciłam przed siebie, jakbym chciała przez to pokazać, żeby stąd odleciał. Na jego reakcję nie musiałam długo czekać. Zrozumiał, bo po chwili zapiszczał i zniknął mi z pola widzenia. Zostawił mnie samą. W końcu.

— Dlaczego we mnie celujesz, jeśli wiesz, że nie doleci? — spytał zdziwiony parę sekund później.

A więc nie poleciał do obozu, tylko się przemienił. Czułam, że coś za szybko odpuścił.

— Chciałam sprawdzić, jak szybko ziarenka spadną na ziemię — rzuciłam, wymyślając poirytowana.

On tylko podszedł do mnie bliżej i przyglądał mi się jak dziecku potrzebującemu specjalnej opieki.

— Wiesz, że nie możemy zostawić cię samej? — odparł.

— Dlaczego? Na tym totalnym pustkowiu nic nie może mi się stać. Tu nawet sępy nie chcą latać — byłam rozżalona.

— Nawet na zaciszu może być groźnie.

— Fedl błagam cię, chcę być w tej chwili sama i nie zamierzam słuchać, jak bardzo jestem w niebezpieczeństwie. Jeśli chcesz mnie chronić, rób to z daleka.

— Ostatnim razem pozwoliliśmy ci na to i chciałaś popełnić samobójstwo, a po śmierci matki się odsunęłaś, już nie mówiąc o spaleniu swojego domu — odparł. — Nie możesz być odosobniona.

— Rozumiem, że będziesz mi to, non stop wypominał — posmutniałam. — Poza tym nie próbowałam się zabić, tylko napisałam list. A to dwie zupełnie odmienne rzeczy.

— List pożegnalny — dodał. — I według mnie brzmi tak samo.

— Naprawdę nic głupiego nie zrobię, po prostu chcę posiedzieć, złapać oddech.

— Dobrze — odparł.

Przez kilka sekund myślałam, że coś do niego dotarło, ale patrząc tylko, jak nie spuszcza mnie z oczu i stoi obok, dostawałam białej gorączki. Nie zawsze bywałam duszą towarzystwa, ale teraz było mi to wręcz niepotrzebne.

— Sama! — krzyknęłam.

On natomiast tylko westchnął, ale już się więcej nie odezwał. Odszedł trochę dalej na pagórek i tam usiadł, by móc wciąż mi się przyglądać.

— Cóż, przynajmniej chociaż trochę uszanował moją prywatność — burknęłam pod nosem.

W końcu odrobina ciszy. Mój umysł nareszcie zaczął uaktywniać swoje szare komórki, które ostatnio zniknęły, oczywiście na swój sposób. W myślach znów ukazały się sceny z mojego życia, jakbym grała w jakimś chorym filmie, który non stop powtarzał klatkę za klatką. Tyle się wydarzyło, a ja wciąż stałam w miejscu i nie miałam pojęcia jak stąd wyjść. Nie wiem, dlaczego nie umiałam tego zapomnieć, wybić sobie z głowy, chociaż na chwilę. Odetchnąć i żyć. Tak po prostu.

Schyliłam głowę na moment, a na niej położyłam ręce, zupełnie tak jakby to miało mi pomóc.

— Co ja mam robić? — spytałam po cichu samą siebie.

Poczułam, że znów pogrążam się w żalu, więc zamknęłam oczy, by się trochę otrząsnąć. Czułam, że dopóki tutaj jestem, nie będę w stanie zbytnio się pozbierać. Z tym miejscem wiąże się zbyt dużo incydentów, które ciągle będą mi przypominały o tym, co się stało. Muszę odetchnąć, poczuć świeży dopływ tlenu, nie tak skażony jak ten. W spokoju się oddalić. Cokolwiek to znaczyło.

Rozmyślałam o swoim śnie i o tym, co w nim zaszło. Miałam teraz przed oczyma to, co działo się z Muhtadim, Fedlem i wszystkimi innymi. Nie wiedziałam, co on oznacza ani czy wiąże się z przyszłością. Bałam się tego. Lękałam się, że ich stracę. A co najgorsze, że utracą życie przeze mnie. Przecież nie są niczemu winni. Tak nie może być. Jak mam sobie z tym poradzić? Co mam robić? Jeśli to wszystko prawda, to nie mogę na to pozwolić. To nie może się wydarzyć. Muszę zniknąć. Tylko tak mogę ich uratować. Postanowione.

Wstałam nagle, otrzepałam się z piasku i spojrzałam jeszcze raz przed siebie. Słońce zachodziło już powoli, a czerwień okrywała je jak płaszcz w jesienne dni. Chciałam ostatni raz to jeszcze zobaczyć. Wiedziałam, że to, co planuję oddali mnie od niego. Widok ten będzie mi obcy, ale muszę sobie przyrzec, że chociaż nie wiem, czy jeszcze tutaj kiedyś wrócę, to chcę zapamiętać go tak, jakby to była ostatnia dobra rzecz w moim życiu.

Odwróciłam się i ruszyłam w kierunku obozowiska. Czułam, jak Fedl spoglądał na mnie, czekając na mój dalszy ruch. Był niepewny, ale nie mogłam mu pokazać, że jego obawy są słuszne. Zdawałam sobie sprawę z jego reakcji, zbyt dobrze go znałam. Nie spojrzałam więc na niego, ale przechodząc obok, prawie go szturchnęłam ramieniem. Wiatr podniósł moje kosmyki włosów tak, że nie wiem, czy nimi go też nie uderzyłam. A nawet jeśli, to nic mu się nie stało. Nie zawróciłam, by to sprawdzić. Szłam po prostu przed siebie. Jak gdyby nigdy nic.

Byłam niemal pewna, że coś pchało mnie na wprost. Jakaś dziwna siła była świadoma, co chcę zrobić i ciągnęła mnie ku sobie. Odniosłam wrażenie, że mnie dopingowała. A może to tylko moje wyobrażenie i najzwyczajniej w świecie wariuję? Przecież tyle się wydarzyło, nie zdziwiłabym się, gdyby mój umysł zaczął płatać mi figle.

Wparowałam do namiotu Muhtadiego, zapominając o tym, by najpierw uprzedzić go o mojej wizycie. Nie miałam jednak na to czasu i jak najszybciej chciałam zrealizować swój plan. Za wszelką cenę chciałam mieć to już za sobą. Dobrze wiedziałam, że jeśli nie zrobię tego od razu, to później się zawaham i nie zrobię tego nigdy. Szybko jednak pożałowałam.

— Muhtadi! — parsknęłam wystraszona, kiedy zobaczyłam go, jak bierze kąpiel w swojej wanience.

— Sheila! — odpowiedział uradowany.

Nie rozumiałam, dlaczego nawet się tym nie przejął. Czy on choć raz mógłby zachowywać się przyzwoicie?

— Och! — krzyknęłam, szybko odwracając się do niego plecami. — Dlaczego nie opuściłeś zasłony jak normalny człowiek?!

Przecież mógł opuścić odrobinę kotary, mieć trochę intymności dla siebie, a nie wystawiać się na widok publiczny. Przynajmniej tak robią to zwyczajni ludzie.

— Może dlatego, że jestem u siebie? — uśmiechnął się. — Daj spokój, nie mów, że nigdy nie widziałaś faceta biorącego kąpiel. Czyżbyś się zarumieniła? — szczerzył się dalej.

W tym momencie wszedł Fedl, którego mina wydawała się lekko zbulwersowana. Ten to ma wyczucie czasu! Pewnie słyszał nas i chciał sprawdzić, co się dzieje.

— Czy możesz się ubrać?! — rzuciłam do Muhtadiego, wciąż stojąc tyłem do niego zawstydzona. Odrobinę krępowała mnie ta sytuacja, a jego najzwyczajniej w świecie bawiła.

— Z przyjemnością — wstał nagle, nie spiesząc się z ubiorem. Czułam, że mnie bacznie obserwuje i co najgorsze sprawia mu to przyjemność. Chciałam zapaść się pod ziemię.

— Czy ty bracie musisz zawsze tak pajacować? — spytał Fedl, którego cała sytuacja również zniesmaczyła.

Nie słyszałam odpowiedzi, ale po minie Fedla wywnioskowałam, że brat posłał mu głupi uśmieszek. A tak nawiasem mówiąc, obaj momentami błaznowali. Gorzej niż dzieci.

— Skończyłeś? — spytałam Muhtadiego, oczekując pozytywnej odpowiedzi.

— Teraz tak — powiedział, dopinając ostatnie guziki swojej szaty.

— To dobrze, bo musimy porozmawiać — oznajmiłam.

— Jak zawsze jestem chętny do rozmów.

Odwróciłam się na chwilę w stronę Fedla. Wiedziałam dobrze, że przy nim niczego nie załatwię i zapewne usłyszę zbyt wiele sprzeciwów. Dlatego dobrze było go gdzieś wysłać.

— Fedl, przepraszam cię, ale muszę zamienić z nim parę słów na osobności.

Dowódca tylko spojrzał na mnie podejrzanie, ale tym razem wyszedł bez żadnego sprzeciwu. Wiedziałam, że nie jest z tego zadowolony, ale nie miałam innego wyjścia. On nigdy nie chciał się ze mną zgadzać. Gdy coś wymyśliłam, to zawsze był temu przeciwny. Jedyna nadzieja była w jego bracie, który dosyć często przystawał na moje propozycje. Miałam nadzieję, że i tym razem tak będzie.

Muhtadi rozsiadł się wygodnie na swym ulubionym fotelu i wpatrywał się we mnie jak w obrazek, czekając z niecierpliwością na to, co chcę mu powiedzieć. Nie wiedziałam jednak, jak zacząć, więc trochę mi to zajęło, nim wypowiedziałam to, po co tu przyszłam. Nie chciałam bowiem, by brzmiało to jak ucieczka.

— A więc o czym chciałaś ze mną porozmawiać, Sheilo? — gdy to powiedział, uniósł brew na znak zainteresowania. — Cóż jest aż tak ważnego, że nie mogło poczekać?

— To skomplikowane i pewnie strasznie zwariowane, ale ja już dłużej tak nie mogę — wyrzuciłam z siebie po chwili namysłu.

— O czym mówisz? — przyciągnęłam jego uwagę, a jego figlarne spojrzenie nagle gdzieś znikło.

— Doceniam to, ile dla mnie robicie, ale ja już nie wytrzymam.

— Sheilo… — próbował coś powiedzieć, kiedy mu przerwałam.

Czyżby się domyślił tego, co chodzi mi pogłowie? Nie przypominam sobie, abym miała to wypisane na twarzy. Choć z drugiej strony, czego innego się mógł po mnie spodziewać.

— Nie przerywaj mi, proszę.

— Dobrze, mów — pozwolił.

— Wiem, że się staracie, pomagacie, ale nie mogę tutaj być, po prostu się tutaj duszę. Wszelkie miejsca, wszystko przypomina mi o najgorszym. Każde wspomnienie. Śmierć mamy… to się tutaj zdarzyło. Nie umiem ruszyć dalej, a właściwie to nie wiem, czy powinnam — zatrzymałam się na chwilę. — Rozumiem, że w pewnym sensie staliście się dla mnie jedynymi osobami, które są przy mnie. Moją rodziną. Gdyby nie wy, zapewne leżałabym gdzieś w lesie albo była martwa. Chociaż nie mam świadomości, czy nie byłoby tak lepiej…

— Do czego zmierzasz? — spytał, pochylając się do przodu, jakby bał się, że za chwilę upadnę.

— Muhtadi… Ja po prostu muszę stąd wyjechać.

— Jak to wyjechać? Dokąd? — osłupiał.

— Nie wiem, po prostu muszę iść naprzód.

— A twoje przeznaczenie? — dopytywał.

— Mam je chwilowo gdzieś, co ma być to i tak się stanie. Po prostu chcę jechać w zupełnie innym kierunku — mówiłam to tak, jakby mój głos miał się za chwilę załamać.

— Dobrze wiesz, co cię czeka, jeśli opuścisz to miejsce — mówił to spokojnie, ale był całkowicie poważny.

— Wiem, ale mimo wszystko…

— Więc dobrze zdajesz sobie sprawę, że tam cię nie uratujemy. Pomyślałaś o tym?!

— Tak, wiem, ale… — znów nie dokończyłam tego, co chciałam powiedzieć.

— A co z Bloodwolfem?! Myślisz, że nie dowie się o tym, gdzie jesteś? Nie przyjdzie cię zabić?

Na wspomnienie tego stwora zrobiło mi się niemal słabo, a po plecach przeszły mnie ciarki. Byłam świadoma, do czego jest zdolny. Moje sny doskonale mnie w tym utwierdzały. Za każdym razem, kiedy zamykałam oczy, pojawiał się w moich snach i zawsze ze mną wygrywał. Właśnie dlatego, że to robił i pokazywał, jaką jestem słabą osobą, musiałam zniknąć.

— Z tego, co pamiętam, legenda mówiła, że jak wybierze sobie ofiarę, to zrobi wszystko, żeby ją dopaść. Minęło kilka tygodni i dalej nic się nie dzieje.

— Bo myśli, że nie żyjesz. Wiesz, co będzie, gdy się dowie, że jednak nic ci nie jest i wciąż chodzisz po tym świecie?

Widziałam, że zaczyna coraz bardziej się denerwować. Dobrze znałam swoją wartość i to, co może się ze mną stać. Tylko dlaczego nie mógł zrozumieć, co ja przeżywam w środku? W głębi mnie moja dusza cierpiała niekończące się katusze. Pragnęłam to przerwać. Bałam się, że w końcu zbierze się to wszystko we mnie i wybuchnę.

— Rozumiem, że kiedyś się dowie. A co, jeśli zmienię imię, fryzurę, uda mi się ukryć?

— A więc chcesz ciągle uciekać z nadzieją, że nigdy cię nie znajdzie! — krzyknął nagle. — Żywisz przekonanie, że dasz radę się ukryć? Przed nim?!

— Posłuchaj Muhtadi…

— Nie, to ty posłuchaj! Gdziekolwiek będziesz, cokolwiek zrobisz to i tak dotrze do niego ta informacja. Wszędzie ma szpiegów. Myślisz, że to takie proste?

— Wiem, że nie jest to łatwe, ale dzięki temu wam też nic się nie stanie.

— A więc teraz próbujesz nam wmówić, że martwisz się o nas?

— A nie powinnam? Dobrze zdaję sobie sprawę, co wam zrobi, jeśli tylko mnie ukryjecie. Skoro jest taki, jak wszyscy mówią, to nie przyszło wam, może na myśl, że nie poradzicie sobie z nim? — zdenerwowałam się.

— Brzmi to tak, jakbyś nie wierzyła w nasze możliwości — oznajmił niezadowolony.

— Ja już nie wiem, czemu mam dawać wiarę, a czemu nie. To w co wierzyłam kiedyś, okazało się samymi kłamstwami — wzięłam głęboki wdech. — To nie chodzi o to, że w was nie pokładam nadziei, po prostu wszyscy wokół albo się odwracają ode mnie, albo giną. Nie chcę, by coś wam się stało. Nie zniosę tego więcej.

Byłam przygnębiona, ale świadoma tego, że nie mogę się ugiąć, bo wiedziałam, że działam słusznie. Nie chciałam znowu kogoś chować lub opłakiwać. Ostatnio zbyt dużo tego było.

— My się nie odwróciliśmy i nigdy byśmy tego nie zrobili. Zaufaj nam i pozwól nam działać. Nic się nie stanie — powiedział to tak, jakby chciał załagodzić sytuację.

— Muhtadi, ja się po prostu tutaj też męczę. Nie chcę codziennie zalewać się łzami za swoją zmarłą matką. Czy nie możesz zrozumieć, że na razie nie umiem się z tym wszystkim pogodzić? — gdy to mówiłam, po policzku spłynęła mi łza.

— Posłuchaj mnie, jesteś Sheilą! Dasz sobie radę, pokonasz to — chwycił mnie za barki, by podnieść mnie na duchu.

— No właśnie nie jestem pewna, kim do końca jestem. Niby jestem tą całą Sheilą, ale nie czuję się tak silna. Nie sądzę, że to o mnie chodzi. Myślę nawet, że zaistniała tu jakaś pomyłka — oznajmiłam mu, patrząc głęboko w oczy.

— Jesteś nią. Tylko potrzebujesz czasu — wziął głęboki wdech, po czym wypuścił powietrze. — Za dużo przeszłaś i to zrozumiałe, dlaczego tak się zachowujesz, ale musisz nauczyć się cierpliwości.

— Więc pozwól mi wyjechać, chociaż na trochę. Potrzebuję tego. Jeśli naprawdę wiesz, co czuję i rozumiesz mnie. Pozwól mi.

Teraz byłam już stanowcza. Zamierzałam dopiąć swego i wyruszyć jak najdalej przed siebie i to bez względu na jego decyzję.

— Posłuchaj…

— Nie, to ty teraz posłuchaj. Jeśli mi nie pozwolisz, wiesz dobrze, że sama sobie dam przyzwolenie i nic mnie nie zatrzyma.

Muhtadi przez chwilę przechadzał się po pomieszczeniu, jakby szukał odpowiednich słów. Ja tylko stałam i przyglądałam się mu, próbując odczytać cokolwiek z jego ruchów, nim poinformuje mnie o decyzji. Miałam nadzieję, że podejmie dobry i słuszny werdykt.

— Wiem, że tym zaryzykuję, ale się zgodzę — postanowił.

— Muhtadi, bardzo ci dziękuję… — zaczęłam.

— Tak, powiedziałem, że się zgodzę, ale tylko pod jednym warunkiem.

— Jakim? — spytałam, przyglądając się mu. Byłam ciekawa tego, co zaproponuje.

— Dasz mi czas do namysłu.

— Czas? — zdziwiłam się.

— Tak.

— Ale ile potrzebujesz?

— Nie wiem, po prostu domagam się go. Musisz mi obiecać, że nie zrobisz nic głupiego i poczekasz. Sam chcę wszystko sobie poukładać i stwierdzić, czy to jest możliwe. Jeśli tak, to ci w tym pomogę — w jego głosie pojawił się smutek.

— A jeśli nie? — spytałam dość odważnie.

— Zostaniesz tutaj.

Z jednej strony byłam na niego wściekła, bo nie rozumiałam, dlaczego chce ryzykować życie swoje i podwładnych. To po to mu to wszystko powiedziałam, żeby, tak czy siak, wyszło na jego? Nie mogę tutaj siedzieć do starości, nie na tym to polega. A z drugiej… denerwowało mnie to, że miał rację. Nie wiedziałam, co robić.

Rozdrażniona wyleciałam prosto do swojego namiotu i upadłam na łóżko. Wiem, że chcą dla mnie jak najlepiej, ale naprawdę nie muszą aż tak się o mnie martwić. To prawda, że jest niebezpiecznie, ale nie musi tak być. Dlaczego nie mogą tak po prostu pozwolić mi odejść? Być może wtedy Bloodwolf przestanie ich ścigać, skupi się na mnie i wszyscy będą szczęśliwi…

W pewnej chwili poczułam dziwny powiew wiatru, który wtargnął do mojego namiotu. Szybko zorientowałam się, że nie jest on zwyczajny.

— Cześć, Sordes — powiedziałam, odwracając się do niego.

— Hej, mała — odparł.

— Niech zgadnę, Muhtadi cię przysłał?

No pewnie, a kto inny. Teraz następny będzie mi prawił kazania. Niech ustawi się w kolejce, nie jest jedyny.

— Nie, nikt mnie nie przysłał. Po prostu przyszedłem cię odwiedzić — powiedział i usiadł na łóżku obok mnie.

— Tak nagle? Od tygodni mnie nie odwiedziłeś ani razu. Skąd ta nagła zmiana?

Wiedziałam, że coś jest na rzeczy, tylko jeszcze nie byłam świadoma, co to jest. A może po prostu zgadłam już na początku?

— Chciałem dać ci czas.

Wyglądał na trochę zamyślonego, jakby również szukał dobrego sposobu rozpoczęcia konwersacji. To dziwne, ale odniosłam wrażenie, że od jakiegoś czasu bardzo delikatnie do mnie podchodzą. Jakbym była szklaną kulą, która lada chwila miała się rozbić. Tylko dlaczego, czy aż tak byli mnie niepewni?

— Sordes, nie lubię, jak owijacie wszystko w bawełnę. Po prostu powiedz mi, to co chcesz powiedzieć. Nie przeciągajmy tego.

— Słyszałem, że chcesz wyjechać…

Przerwałam mu nagle. Wstałam z łóżka i stanęłam pospiesznie przed nim. Ogarnęła mnie po raz kolejny złość. Czyli miałam rację, nie przyszedł tu z własnej woli, tylko po to, by nakłonić mnie do zmiany decyzji.

— Czyli jednak! Muhtadi cię podesłał, byś przemówił mi do rozsądku.

Ten nagle podniósł się, jakby wyczuł zagrożenie i groźnie na mnie spojrzał.

— Nikt mnie nie przysłał! — krzyknął na mnie. — Zapomniałaś, że wampiry mają dobry słuch?! Myślisz, że Muhtadi wyprawiłby kogoś? Nawet nie wie, że tu jestem — starał się mnie uspokoić.

— Wiem, że dobrze słyszysz, ale nie musiałeś podsłuchiwać — dodałam.

— Owszem, musiałem. Bo kiedy ty wpadasz do namiotu Muhtadiego, zawsze coś się dzieje. Chciałem mieć pewność, że tym razem postąpisz mądrze, ale znów się zawiodłem.

Wyczuwałam w nim odrobinę agresji oraz nienachalnej złości w moim kierunku. Może i miał rację, ale dlaczego nawet on nie chciał mi choć trochę zaufać? Czy naprawdę nie zasłużyłam sobie na to? Czułam się momentami jak więzień bez zrozumienia.

— I ty przeciwko mnie? Jako przyjaciel mamy powinieneś stać za mną.

— Jako towarzysz twojej matki — poprawił mnie. — Staram się ciebie chronić, ale pomyśl, co ona by sobie zrobiła, gdyby coś ci się stało? — spytał wprost, podchodząc do mnie.

— Umiem o siebie zadbać — zasugerowałam, zakładając ręce na ramiona.

— Nie wątpię, ale nie poradzisz sobie z tym, co cię czeka w tamtym świecie.

Gdy to mówił, chwycił mnie za ramię i patrzył mi głęboko w oczy, przez chwilę myślałam, że użyje swojej wampirzej sztuczki i spróbuje wpłynąć na moją decyzję, ale tego nie zrobił. Zamiast tego zauważyłam w jego oczach troskę.

— Tak, wiem, że sobie z tym nie poradzę, ale może to jedyna szansa, by chociaż na chwilę zapomnieć o tym, co się stało. Po prostu każda rzecz mi ją przypomina — posmutniałam nagle.

— Wiem, co czujesz. Bo mam tak samo, a nawet i gorzej. Bo to nie ty słyszałaś, jak zadawali jej ciosy. Jednak wiedz jedno, Jane robiła wszystko, abyś żyła. Nie pozwól, aby jej śmierć poszła na marne.

Na słowa o jej ostatniej godzinie zareagowałam płaczem. Nie umiałam się powstrzymać. Upadłam na ziemię, chowając twarz w swoich dłoniach. Czyli to, co ostatniego czasu robiłam najlepiej. Nadal brakowało mi samokontroli.

— Sheila, posłuchaj. Jeśli Muhtadi prosi cię o czas, to daj mu go. On również stara się ciebie strzec i nie pozwoli, by coś ci się stało. Daj mu chwilę, na pewno coś wymyśli — powiedział, kucając przy mnie.

— Wiem, że nie chce, by mi się coś przytrafiło. Nie mam mu tego za złe. Jestem po prostu zła na siebie — stwierdziłam.

— Zła? Na siebie? Dlaczego? — zdziwił się nagle.

— Dlatego, że niby jestem potężną czarodziejką, ale co z tego, skoro nie umiem pomóc moim bliskim. Nie mogłam jej uratować.

— Posłuchaj, na wszystko kiedyś przyjdzie czas. Na nic nie jest za późno. Potrzebujesz paru tygodni, abyś mogła się przekonać, do czego zostałaś stworzona. My staramy ci się ten czas zapewnić. Tylko musisz nam też uwierzyć i zaufać.

Popatrzyłam na niego jak na jakąś dobrą wróżkę. Nie miałam do niego pretensji ani nie gniewałam się na to, co powiedział. Przyznawałam mu rację, a ja jestem tą osobą, która zawsze innym komplikuję żywot. Po prostu byłam niesamowicie zagubiona w każdej dziedzinie swojego życia. Nie wiedziałam, co robić, gdzie iść ani jak pokonać Bloodwolfa. Nie miałam pomysłu. W dodatku w głębi duszy obwiniałam się o to, co się stało. Gdybym mogła cofnąć czas, zrobiłabym wszystko, aby ich uratować. Ciągle o tym myślałam…

— Przepraszam cię, Sordes, za moje zachowanie — wydukałam ledwo.

— Nie masz za co. Rozumiem cię doskonale. Sam kiedyś chciałem uciec, ale wymykanie się non stop od problemów nie jest dobre. A jeśli chcesz się ukrywać, to najlepiej jest razem, ale nigdy osobno.

Wampir wstał z ziemi, po czym udał się w kierunku wyjścia. Nie był może najlepszym stworzeniem, jakie znałam, ale czułam, że nie jest złą osobą. Nie powinnam, tak na niego naskakiwać. Czasami miałam wrażenie, że nie panuję nad tym, co robię. Nie powinno tak być.

— Sordes?

— Tak? — odwrócił się nagle.

— Teraz wiem, co moja mama widziała w tobie. Wiedziała, że zawsze będziesz przy niej. Nie opuścisz jej ani nie dasz upaść. Wiem, że byłeś jej przyjacielem, ale moim też już zostałeś — oznajmiłam. — Nie zniszcz tego.

On tylko spojrzał na mnie uradowany i wyczułam w nim odrobinę szczęścia, którego nie dostrzegłam jeszcze ani razu. Widać było, że dzięki moim słowom po prostu mu ulżyło. Jakby zapaliło się w nim małe światełko.

— Obiecuję — odpowiedział.

Odwzajemniłam jego uśmiech, nie bałam się już go dopuścić do siebie. Zaufałam mu i zaakceptowałam.

— Sordes?

Znów go zatrzymałam.

— Tak?

— Myślisz, że powinnam go przeprosić? — spytałam dosyć delikatnie.

— Muhtadiego?

— Tak.

Wyszczerzył tylko zęby i posłał mi figlarne spojrzenie.

— Sądzę, że nie jest na ciebie zły.

— Nie? Przecież wpadłam do niego, jakby się paliło, jak to nazwałeś, i dodałam mu kolejnej roboty, gdyby miał jej mało.

— Spokojnie, nic mu się nie stanie, jak trochę popracuję. Przecież nie może tylko siedzieć w tym swoim namiocie — zaśmiał się.

Dzięki niemu kąciki ust znów mi się podniosły. Dobrze wiedział, jak poprawić moje samopoczucie. Szkoda tylko, że ja nie umiałam tego robić w drugą stronę.

— Zrób coś dla mnie, przestań się zadręczać i o wszystko obwiniać. Nie warto. Czas płynie dalej, zaakceptuj to.

— Spróbuję — oznajmiłam.

Tajemnicza istota

Czasem nie wystarczą słowa, potrzebne są i czyny. Coś, co podniesie nas na duchu i pozwoli walczyć dalej.

Oczy czerwone jak krew. Kły widoczne w nocy jak latarnie przydrożne. W szczękach pełno juchy, jakby niedawno rozszarpał swą ofiarę. Sierść czarna jak smoła, wściekle szorstka i niemal podrażniająca moje ciało. Łapy potężne niczym u najgroźniejszego władcy, a jego pazury… to prawdziwe czary. Wielki i potężny dwumetrowy potwór, stojący nad setkami martwych ciał. A on znajdujący się u szczytu chwały jak coś najgorszego, cieszy się jak nikt inny. Z daleka czuję jego zbliżający się oddech. Idzie po moją duszę, to pewne. Nadchodzi koniec…

— Nie! — krzyknęłam, nagle się wybudzając.

Wstałam jak opętana i wybiegłam rozzłoszczona na zewnątrz. Nie panowałam nad sobą po raz kolejny i nic nie mogło mnie powstrzymać. Czułam, jak jego sidła mnie oplatają. Przyciągają do siebie.

— Nie dostaniesz mnie! — wołałam.

Nie zdawałam sobie sprawy z tego, co robię, ale poczułam, jak moje oczy bledną z każdą chwilą. Jakbym z każdym krokiem i następną sekundą stawała się ślepa. Odczuwałam w sobie ciepło z całą pewnością niezwyczajne. Miałam wrażenie, że w środku cała płonę, jak gdyby ktoś mnie podpalił od wewnątrz. Tylko kto? Moje włosy znów stały się rozpaloną czerwienią unoszącą się na wietrze. Ciało płonęło, ale nic nie mogłam zrobić. Nawoływałam, lecz bez żadnego odzewu. Nogi ugięły się pode mną, uklękłam na piasku i chwyciłam się za głowę z bólu. Próbowałam skupić się na czymś innym i w miarę możliwości się opanować, ale to było trudniejsze. Myślałam, że to nigdy się nie skończy, a nadzieja powoli gasła. Znowu wyczułam, jak przez moje żyły płynie strach i niepokój.

W pewnej chwili odczułam, jak ktoś wylewa na mnie kubeł zimnej, a wręcz lodowatej wody. Czy to koniec mojej męki? Osoba ta ugasiła na mnie płomień. Zniknął on tak szybko, jak się pojawił. Byłam cała mokra, a krople spływały po moim ubraniu, jakbym właśnie wróciła spod prysznica. Wycieńczona poczułam ulgę, ale jakimś cudem, ciężko mi się oddychało. Czy moja dusza wróciła do ciała, czy potwór wybrał inną taktykę i chciał mnie udusić?

Istota złapała mnie delikatnie za ramię, najwyraźniej bała się zrobić mi jeszcze większą krzywdę. Choć nie wiem, czy dałaby radę tak bardzo mnie zranić, jak to, co wydarzyło się przed chwilą. Tkwiłam wyczerpana, ledwo żywa i dopiero po chwili ujrzałam swojego wybawcę. Miałam szczęście w nieszczęściu.

— Nic ci nie jest?! — spytał Fedl, który najwyraźniej nie mógł zrozumieć, co się właściwie stało. Wyglądał na przerażonego.

— Nie… Nie wiem… — ledwo wydukałam.

— Co to było? — wypytywał.

— Nie mam zielonego pojęcia, ale ból był straszny — powiedziałam osłabionym głosem.

To było odrobinę niezręczne, kiedy tak wszyscy na mnie spoglądali. Nie byli przecież na żadnym spektaklu, to byłam ja i moje ciało. Nie przypuszczałam, że wywołałam aż taką sensację, ale najwidoczniej się myliłam. Nie mogłam jednak zareagować i rozproszyć tego sztucznego tłumu. Byłam zbyt słaba.

— Chodź, musisz odpocząć — powiedział i wziął mnie na ręce, by zanieść do łóżka.

Ułożył mnie z wielką ostrożnością na łóżku, przyglądając mi się, czy aby na pewno nic mi się nie stało. Pierwszy raz dostrzegłam w nim taką troskę, ale i też przerażenie.

— Fedl? — powiedziałam, z lekka wypowiadając jego imię.

— Nie teraz. Powinnaś odetchnąć. Wykończyło cię to w zupełności. Zdrzemnij się nieco. Będziemy niedaleko, gdybyś nas szukała — zasugerował.

Nie miałam nawet ochoty, by zaprotestować. Wszystko wydawało mi się ponad moją energię. Miałam wrażenie, że ta cała moc, która pojawiła się we mnie niedawno, nagle znikła i zabrała mi nawet resztki własnego człowieczeństwa. Byłam wrakiem. Zdecydowanie zostałam potrącona albo moje życie wyssał jakiś potwór, choć w tej kwestii nietrudno było się pomylić, kogo mam na myśli. Nikt inny nie był tak brutalny. W mojej głowie zapanował całkowity chaos. Nie byłam pewna, z czym mam do czynienia, ale coś mi mówiło, że nie jest to nic dobrego. Co się ze mną działo? Zasnęłam.

Obudziłam się cała zlana potem, mokra i obolała. Moje włosy niemal kleiły się do ciała, jakbym właśnie wylała na siebie miód. Ja sama czułam się nieświeżo. Wydawało mi się, że kąpiel brałam tydzień temu. Nie mogłam tego znieść, poczułam wstręt do samej siebie.

Usiadłam na chwilę na brzegu swojego łóżka, próbując wziąć głęboki wdech i dojść do siebie, choć nie było to łatwe. W głowie mój świat nadal wirował.

— Wszystko w porządku? — spytał ktoś gwałtownie.

Odwróciłam głowę w jego stronę, starając się, aby mój wzrok odzyskał ostrość, którą odrobinę utraciłam. Wyglądałam jak narkomanka.

— Muhtadi? — spytałam delikatnie.

— Tak. Pytałem, jak się miewasz, ale widzę, że coś kiepsko z tobą — odpowiedział, wciąż stojąc u progu wejścia.

— Nie czuję się najlepiej i nie wiem dlaczego — mruknęłam.

— Widzę — oznajmił. — Bahir przyniósł przedtem trochę wody, jeśli jeszcze nie ostygła, to weź kąpiel, może po tym poczujesz się lepiej.

— Aż tak śmierdzę? — spytałam szeptem, chcąc poprawić sobie humor, choć czułam, że ten żart nie jest na miejscu.

Nie odpowiedział nic, tylko się uśmiechnął, a potem wyszedł. No jasne! To przecież oczywiste, wilki mają dobry węch. Zapomniałam, ale teraz wiem, czemu do mnie nie podszedł.

— Po co ja się w ogóle pytałam — burknęłam pod nosem.

Delikatnie stanęłam na nogach i powoli skierowałam się do wanienki z wodą. Teraz musiałam jedynie do niej wejść, a to w moim stanie było nie lada wyzwaniem. Zdjęłam więc to, co miałam na sobie, a potem trzymając się uchwytu, weszłam do ciepłej jeszcze wody. Usiadłam w niej i zaczęłam powoli obmywać swoje ciało. Umyłam też twarz, aby odrobinę się obudzić, a moja skóra mogła spokojnie pooddychać świeżością. Robiłam wszystko z powściągliwością, bo moje mięśnie wciąż były osłabione. Nie miałam jednak wyjścia.

Gdy skończyłam, włożyłam czyste ubrania i postanowiłam trochę się przejść, by zaczerpnąć świeżego powietrza. Zdziwiłam się jedynie, gdy wyszłam z namiotu i nikogo nie zastałam. Wszyscy gdzieś przepadli. Tylko kilka pochodni było zaświeconych z powodu późnej pory, zapewne większość ludzi przebywała u siebie i po prostu spała. Ja nie chciałam, stanowczo za długo dzisiaj leżałam. Potrzebowałam odrobiny ruchu. Nie zamierzałam budzić nikogo ani też przeszkadzać Muhtadiemu, poza tym każdy człowiek potrzebuje czasem pobyć po prostu sam. Ma wtedy milion rzeczy do przemyślenia i zastanowienia. To było dla mnie dobre.

Tak, chciałam pójść na spacer, ale nie mogłam też zbytnio się oddalać, tym bardziej wieczorem. Nie chciałam, aby sytuacja z dnia powtórzyła się i teraz. Obawiałam się, że to by mnie zabiło. Dlatego usiadłam na dużym kamieniu, który leżał kilka metrów od przygasającego ogniska. Wpatrywałam się w nie teraz jak w obrazek. Wydawało mi się takie niewinne, beztroskie. Wyobrażałam sobie, co by było, gdyby moje życie wyglądało inaczej. Zapewne, zamiast siedzieć tutaj, przesiadywałabym z mamą gdzieś na wakacjach albo sama w domu, oglądając jakąś głupią komedię. Wszystko zdawało mi się takie proste, niemal banalne. Moje życie kiedyś było zupełnie inne, normalne. A teraz? Co się ze mną dzieje…? Chciałabym móc sobie odpowiedzieć na to pytanie.

Spod mojej ręki wysunął się słodki pyszczek Roci, która najwyraźniej również nie mogła spać albo bała się spuścić mnie z oczu po dzisiejszych wydarzeniach. Byłam taka szczęśliwa, że ją widzę i że dotrzymuje mi towarzystwa. Tęskniłam za nią. Pogłaskałam ją po głowie, a potem przytuliłam do siebie jak najlepszego pluszowego misia. Ona nawet nie zaprotestowała. Wiedziałam, jak bardzo obie tego potrzebowałyśmy. Muszę przyznać, że to była chyba jedna z najfajniejszych chwil, od kiedy… mama umarła. Siedziałyśmy razem tak jeszcze przez chwilę, dopóki nie nadszedł Muhtadi, zapewne nie mógł zmrużyć oka tak jak ja.

— Widzę, że wybrałaś się na spacer.

— Tak, nie chcę na razie spać. Dosyć długo dzisiaj polegiwałam. Musiałam wyprostować obolałe już kości — oznajmiłam.

— Rozumiem — zatrzymał się na chwilę. — Chodź ze mną — zaproponował.

— Dokąd? — spytałam.

— Musimy poważnie porozmawiać — powiedział stanowczym głosem.

— Czy coś się stało?

Ten jednak nie raczył mi odpowiedzieć i ruszył przed siebie jakby nigdy nic. Nie wiedziałam, o co mu mogło chodzić, więc ruszyłam za nim lekko zdezorientowana. Byłam ciekawa tego, co ma mi do powiedzenia. A może po prostu przystał na moją propozycję?

Muhtadi nie prowadził mnie nigdzie indziej jak do swojego namiotu, a ja posłusznie dreptałam za nim, zaciekawiona tym, co ma mi do zakomunikowania. Gdy odchyliłam materiał, by wejść do środka, zrozumiałam, że to nie będzie krótka rozmowa. Nie byliśmy sami. Na fotelu siedział Fedl, który z początku się mi przypatrywał, a później odwrócił wzrok z niewiadomych przyczyn. Zaraz obok niego siedział Sordes, który swoim uśmiechem na twarzy sugerował, że cieszy się na mój widok. Przynajmniej on jeden — stwierdziłam w myślach. Muhtadi przez moment stał obrócony do mnie tyłem i tym samym powodował u mnie zamęt. Czułam się tak, jakbym zaraz miała pójść na ścięcie głowy albo, co gorsza, jakby coś strasznego się wydarzyło.

— O co chodzi? — zapytałam.

— Też byśmy chcieli wiedzieć — oznajmił, trwał teraz bez ruchu naprzeciw mnie.

— Nie rozumiem.

Brat dowódcy podszedł do mnie bliżej i spojrzał mi prosto w oczy. Wpatrywał się we mnie tak, jakby chciał przeanalizować moją twarz. Wydało mi się to bez sensu, ale wiedziałam dobrze, że nigdy czegoś takiego nie robił. Zdecydowanie musiało być coś na rzeczy.

— Czemu dzisiaj byłaś cała mokra? — spytał.

— Fedl wylał na mnie wodę.

— Nie, nie wtedy — odezwał się. — Kiedy się obudziłaś, byłaś cała zlana potem.

Nie wiedziałam, co mam mu odrzec i do czego właściwie pije. Nie mogłam sobie przypomnieć, co takiego się wydarzyło we śnie, że aż tak bardzo to przeżywałam. Zupełnie jakby ktoś wymazał mi pamięć. Czy ja wariuję?

— Nie pamiętam — przyznałam.

— Ani trochę? — zdziwił się Sordes. — Zazwyczaj takie rzeczy długo zachowują się w pamięci.

— Naprawdę nie umiem sobie niczego przypomnieć — odpowiedziałam.

— To dziwne — stwierdził Muhtadi.

— Dziwne? — powtórzyłam.

— Tak. Bo kiedy drzemałaś, mówiłaś coś — powiedział Sordes.

— Mówiłam? — trudno mi było w to uwierzyć.

— Majaczyłaś — poprawił mnie. — A przedmioty, które miałaś u siebie, znów lewitowały.

— Nie mów, że znowu rozbiłam ci kubek — zmartwiłam się.

— Nie chodzi o kubek, Sheila! — krzyknął nagle Fedl. — Zdajesz sobie sprawę, że ostatnio nie panujesz nad niczym?

— Fedl, nie o to…

— Dzisiaj rano płonęłaś! Czy naprawdę nie dociera do ciebie, że to nie jest normalne zjawisko? — dogadywał dalej.

— A co jest tutaj normalne!? — wrzasnęłam.

— Dość! — wstrzymał nas Muhtadi. — Nie czas na kłótnie.

— Przepraszam.

— Posłuchaj, coś ostatnio się dzieje. To jest dla mnie niezrozumiałe, ale i też z drugiej strony ciekawe — zamyślił się na chwilę.

— Sheila potrzebuje pomocy — stwierdził Sordes.

— Tak, zapewne, tylko nie wiem, jak mamy ją w tym wesprzeć. To zjawisko jest dosyć nietypowe i na razie objawia się tylko podczas snu lub wybudzania. Trzeba znaleźć przyczynę i ją zlikwidować za wszelką cenę.

— Ale jak chcesz to zrobić? — spytałam przerażona.

— Jeszcze nie wiem, ale musimy działać szybko, inaczej spalisz mi wszystkie namioty — oznajmił.

— Nie chcę tego — powiedziałam zasmucona.

— Wiem, ale sama widzisz, że to staje się silniejsze od ciebie.

— Nie wiem, co mi się dzieje — szepnęłam.

— To oczywiste, ale musisz zacząć mówić nam o wszystkim — poinformował Sordes.

— Nie mam przed wami tajemnic, ale również chciałabym wiedzieć, co jest ze mną nie tak — zatrzymałam się na chwilę. — Dziś rano czułam, że płonę i nie tylko od zewnątrz, lecz też od środka. Doznałam bólu każdą częścią swego ciała, która w tym momencie stała w płomieniach. Jakbym żywcem była palona na stosie! Odczuwałam wszystko i nikt nie mógł mi pomóc — bałam się, wspominając to.

— Domyślam się — powiedział Muhtadi. — Interesuje mnie jednak, z czego to wszystko się wzięło. Pamiętasz chociaż, co ci się śniło dzisiaj rano?

— Tak, pamiętam. To był on — oznajmiłam.

— O kim ty mówisz? — spytał Muhtadi.

— Dwumetrowy czarny wilk z zębami ostrymi jak brzytwa. Najbardziej przerażające stworzenie, jakie kiedykolwiek widziałam — zatrzymałam się na chwilę, jakby wypowiedzenie tego słowa miało mnie sparaliżować. — Bloodwolf.

Na to imię wszyscy zamilkli, jakby nie wiedzieli, co mają powiedzieć. Patrzyli na siebie i czekali, aż bardziej rozwinę ten temat, ale przecież wyznałam im już wszystko.

— Dlaczego nic nie mówicie? — próbowałam się dowiedzieć.

— Bo nie wiemy. Dlaczego akurat on? — ciągnął mnie za język Fedl.

— Czy to coś złego?

— Na pewno nic dobrego — stwierdził Sordes.

— Dajcie spokój, wszyscy mają koszmary — próbowałam polepszyć swoją sytuację, ale chyba sama nie wierzyłam w to, co mówiłam.

— Tak, ale nie wszyscy śnią o Bloodwolfie — rzekł Muhtadi.

— To co mam zrobić? A jeśli to, co mówiliście, że chce mnie dopaść, kiedyś okaże się prawdą? — mój głos przeszyła panika.

— Wątpię. Wszyscy myślą, że nie żyjesz — powiedział zimnokrwisty.

— A co, jeśli nie? Skoro on nie ma pewności, a te sny to jego sprawka?

— Spokojnie, Sheila! Tutaj cię nie dopadnie, zresztą wątpię, by miał możliwość zdobyć informacje na ten temat. Siedzisz tutaj miesiąc, nigdzie nie wychodzisz. Jest tak, jakbyś już nie istniała, niby jak mógłby się dowiedzieć, że chodzisz po tym świecie? — wypytywał Muhtadi.

— Nie wiem, naprawdę. Wytłumacz mi więc skąd te koszmary i to dziwaczne zachowanie? — nie dawało mi to spokoju, wiedziałam, że coś było nie tak.

— Musimy to sprawdzić.

— Tak. Nim jednak zaczniemy zbierać pewne dane, powiedz nam, czy gdy krzyczałaś „nie dostaniesz mnie” miałaś, na myśli jego? — przytoczył dowódca.

— Owszem! Chciał mnie dopaść i to zresztą nie pierwszy raz. — poinformowałam.

— Co chcesz przez to powiedzieć? — wtrącił Muhtadi.

— Za każdym razem, kiedy zasypiam, budzę się w mało realnym świecie. Zazwyczaj jest to las, ale zdarzają się też inne miejsca. Jego postać widzę dokładnie, a gdy nie jestem w jego środowisku, to przed moimi oczami stają jego ślepia i kły — gęsia skórka pojawiła się na mojej skórze. Najwyraźniej nawet mówienie o nim przyprawiało mnie o dreszcze.

— Dlaczego nie mówiłaś wcześniej? — spytał Fedl, który stanął teraz przede mną i przypatrywał mi się znowu, ale tym razem wydawał się inny.

— Nie zdawałam sobie sprawy, że to coś ważnego. Brałam to po prostu za zwykły upiorny sen. Przepraszam.

— Nie masz za co przepraszać. Skąd mogłaś wiedzieć — powiedział Sordes.

— Spokojnie na razie to tylko zmory. Teraz o każdym kolejnym śnie będziesz musiała nam mówić — burknął Muhtadi.

— Zgoda.

Nie miałam innego wyjścia, musiałam im to w końcu powiedzieć. Całe szczęście, że nie pytali mnie o więcej szczegółów, bo nie chciałabym im mówić o tym, że widziałam ich martwych. Mogliby tego nie zrozumieć. To wspomnienie było zbyt bolesne dla mnie i najmniej przechodziło mi przez gardło. Wolałam o tym jak najszybciej zapomnieć. Wymazać to z pamięci.

Chwilę ciszy przerwał podwładny, który nagle wleciał jak opętany do namiotu.

— O co chodzi Bahir? — spytał Muhtadi.

— Przepraszam, że przerywam, ale musicie coś zobaczyć — wydukał.

Wszyscy, bez żadnego wyjątku, wstali i wyszli za nim. Ja również byłam na tyle ciekawa, że udałam się za resztą, nie pytając ich o zdanie. Zastanawiało mnie jego zachowanie oraz to, co takiego mogło się wydarzyć. Oby tylko mój sen nie okazał się prawdziwy. Nie byłam gotowa na spotkanie z prześladowcą. Jeśli to on, to jesteśmy zgubieni.

Po kilku minutach dotarliśmy na brzeg rzeki, gdzie ostatnio zalewałam swoje smutki. Nie rozumiałam, po co był ten cały harmider, ale gdy tylko popatrzyłam na nich wszystkich, zobaczyłam światło. Z drugiego końca pustyni i po drugiej stronie brzegu, coś się zbliżało. Białe, dziwne, płynące, maleńkie światełko. Było na tyle jasne, że pewnie niejeden z oddali by je ujrzał. Ta niespotykana rzecz mogła przyprowadzić nieprzyjaciela lub, co gorsza, przyjść z nim razem i nas wszystkich pozabijać. Obawiałam się, że mógł to być kamuflaż, którego nikt z nas się nie spodziewał i pod postacią czystości, zamieni nas w pył. Na moim ciele pojawiły się znowu dreszcze, bałam się. Nie wyglądało to na nic dobrego…

Wszyscy byli tak pochłonięci wpatrywaniem się w sam środek światła, że nie zorientowali się nawet, iż stoję tuż za nimi. Z całego tego zamieszania ja również o tym zapomniałam. Czekałam po prostu na rozwiązanie tej zagadki.

— Sheila, co tu robisz? Dlaczego nie zostałaś w namiocie?! — spytał Fedl ściszonym głosem, jakby obawiał się, że nieznana postać go usłyszy.

— Wybacz, byłam ciekawa — oznajmiłam. — Poza tym uznałam, że najbezpieczniej będzie, jeśli pójdę z wami.

— Natychmiast wracaj do namiotu! — syknął w miarę cicho.

— Za późno, jest zbyt blisko — poinformował Bahir, który nie mógł odwrócić wzroku od białego światła, jakby go zahipnotyzowało.

— Bądźcie czujni — powiedział Muhtadi. — Gdy tylko się zbliży, zaatakujemy.

— Sheila, schowaj się za nami — powiedział Fedl.

Nie chciałam się wykłócać, więc od razu bez żadnego zastanowienia przystałam na prośbę. On wraz z resztą ludzi zasłonił mnie własnym ciałem, aby biała postać nie mogła mnie zobaczyć. Stał się moją żywą tarczą, ja sama po dzisiejszych wydarzeniach nie byłam w stanie walczyć. Modliłam się w duchu, by nie doszło do bitwy.

Myślałam, że gdy tajemnicze światło ich dostrzeże, zatrzyma się choć na chwilę, ale ono było zbyt pewne siebie, pozbawione jakichkolwiek emocji. Było coraz bliżej i bliżej z każdą sekundą. Rzeka nie stanowiła dla niego żadnego problemu. Światło, które zrobiło się znacznie większe niż wcześniej, przemieściło się przez wodę bez żadnej trudności. Świeciło teraz znacznie jaśniej, a kiedy dotarło do nas, przestraszeni cofnęliśmy się o krok. Światełko, widząc to, znieruchomiało. Wyglądało, jakby nas obserwowało albo była to tylko cisza przed nadchodzącą burzą. Wszyscy przyglądaliśmy się mu, jakby był najpiękniejszą rzeczą na świecie, a jednocześnie najniebezpieczniejszą. Czyżby wróg właśnie mnie znalazł?

— Kim jesteś i czego chcesz? — spytał Muhtadi.

— Kim jestem? — zapytało dziwne światło, jakby przez chwilę się zawahało. — Ilekroć się pojawiałam, zawsze pytali mnie „czym jestem”, a dziś pytają mnie „kim jestem”.

Zdawało się, jakby myślała nad sensem swojego istnienia. To było dosyć nieprawdopodobne i ciężko było rozgryźć, czym właściwie jest ani skąd się wzięła. Nie wiedzieliśmy również, w jakim celu tu przybyła, ani czego od nas chce.

— Zadaliśmy ci pytanie. Odpowiedz! — krzyknął zdenerwowany Sordes.

— Jestem światełkiem, pomocną iluminacją — odparowała.

— Światełkiem? Kpisz sobie z nas? — wrzasnął Bahir.

— Powiedziałaś pomocnym, a w czym niby pomagasz? — spytał Muhtadi.

— Pomagam zmarłym — znów się odezwała.

— Zmarłym? — spytał podwładny.

— Przyszłam spotkać się z Sheilą.

Byłam zdziwiona tym, że nieznana mi dotąd postać, chce się nagle ze mną zobaczyć. Zastanawiało mnie też, skąd właściwie zna moje imię i jak się tutaj znalazła. Nigdy wcześniej nie widziałam czegoś takiego. Czy to kolejne przebranie znanego mi potwora, a może po prostu nadal śnię i to moja wyobraźnia?

— Po co chcesz się z nią widzieć? — spytał Muhtadi.

— Mam dla niej wiadomość.

— Od kogo i co to za nowina? — dopytywał Fedl.

— Od jej matki — powiedziała, delikatnym głosem jakby była nie z tego świata.

Wzdrygnęłam się na to, co usłyszałam. Moje serce zaczęło szybciej bić, a umysł wariować. Chciałam krzyczeć, ale nie potrafiłam, na dodatek po moim policzku spłynęła łza. Czyżby naprawdę moja matka ją przysłała? Ona przecież nie żyję, powinnam się wziąć w garść. To na pewno jest kłamstwo.

— Co to za bzdury! Pokaż się! — krzyknął Bahir.

Zapadła chwilowa cisza a każdy spoglądał na siebie, jakby chciał zapytać drugiego, co teraz mają robić. W pewnym momencie światło wybuchło, oślepiając nas przy tym odrobinę. Z delikatnego dymu zaczęła wyłaniać się nieznana nam postać — nie zwykłego przybysza, lecz tajemniczej kobiety, która była ubrana w podłużną białą i zwiewną sukienkę na ramiączkach. Jej włosy były długie, czarne, splecione w warkocz, przewiązany czerwoną wstążką. Fryzura kobiety nie była jednak oklepana a wypukła i zdobiona jakby wróciła przed chwilą z salonu fryzjerskiego. Urodę również miała nieprzeciętną, przypominała odrobinę kobietę z dalekiej Japonii. Była po prostu piękna niczym leśna nimfa i zapewne niejeden facet nie przeszedłby koło niej obojętnie. Starałam się wypatrzeć jak najwięcej szczegółów w jej posturze, ale to nie było takie proste, kiedy ramię Fedla ze wszystkich sił próbowało mnie zasłonić. Zupełnie jakby wiedział, że właśnie próbuję coś zobaczyć.

— Kim ty jesteś? — zapytał jeszcze raz podwładny.

Niewiasta spojrzała na niego, po czym uśmiechnęła się przyjacielsko, jakby co najmniej znała nas wszystkich od lat.

— Jestem duchem, ale nie zwyczajnym. Przychodzę, kiedy jestem o to proszona — mówiła powoli i zrozumiale. — Przekazuję wiadomość, kiedy zmarli nie mogą skontaktować się z bliskimi — rzekła jakby z zaświatów.

— Zmarli? — wtrącił na chwilę Muhtadi.

— To Kulha — rzekł Fedl.

— Kulha? Mówisz o tej legendarnej postaci, która była bliżej nieboszczyków niż żywych? — spytał podwładny z niedowierzaniem.

— Bahir! — skarcił go Muhtadi. — Kulhy nie tylko były bliżej nich, ale również spełniały prośby umarłych. Nie każdy mógł doświadczyć takiego zaszczytu — kontynuował. — Tylko dobre czarownice mogły je przywołać.

— Taką właśnie osobą była twoja matka, Sheilo — powiedziała znów tym swoim spokojnym głosikiem.

Po tym, co usłyszałam, nie mogłam dalej siedzieć schowana za plecami Fedla, postanowiłam podejść bliżej. Nie pytałam ich o zdanie, miałam przeczucie, że nic mi się nie stanie. Ten dziwny spokój, który od niej płynął, powodował we mnie ufność, jakiej nigdy wcześniej nie znałam.

— Sheila, wracaj na miejsce, to może być pułapka — powiedział Bahir.

— Nie sądzę. Myślę, że nie zrobi mi krzywdy — odpowiedziałam, choć pewności nie miałam.

Spojrzałam na nią raz jeszcze i zobaczyłam, że jest bosa. Nie miała na stopach żadnego obuwia ani innej ochrony zabezpieczającej przed zranieniem. Zwróciłam też uwagę, że kontem oka mi się przygląda.

— Witaj, Sheilo — powiedziała przyjacielskim tonem.

— Skąd wiesz, jak się nazywam? — spytałam wprost.

Ona tylko uśmiechnęła się do mnie, robiąc krok w moją stronę, nie obawiała się moich przyjaciół, że mogą zrobić jej krzywdę. W zasadzie nie było tu nikogo, kto mógłby ją przerazić.

— Jak już wspomniałam, przysłała mnie twoja matka Jane.

— Mama? — powtórzyłam, jakby dopiero teraz do mnie dotarło, to o czym mówiła wcześniej Kulha.

— Mów, co to za wiadomość! — krzyknął Fedl.

— Wspominała, że możecie być odrobinę nieufni — zaczęła. — Nie napomknęła jednak, że będziecie wrogo nastawieni — dodała.

— Przyjacielscy jesteśmy jedynie dla przyjaciół, a nie dla nowych przybyszów — odezwał się znowu dowódca.

Wydawała się jedynie rozbawiona tą całą sytuacją. Nie przejęła się zbytnio słowami i postawą kogokolwiek z nas i dalej obstawała przy swoim.

— Och, wybaczcie, nie przedstawiłam się. Jestem Alarieris, ale możecie mówić na mnie też Eris.

— Alarieris? — zastanowił się na chwilę Muhtadi — Czy to aby nie księżniczka Kulhy?

— We własnej osobie — odrzekła i się ukłoniła.

— Księżniczka? — spytałam zdziwiona. — Moja matka przysłała osobę o takiej pozycji?

— Tak, Sheilo. Twoja matka była wyjątkowa, dlatego stwierdziłam, że również nietypowa osoba musi dostarczyć specjalną wiadomość — odpowiedziała.

— Co to za komunikat, o którym cały czas mówisz? — spytał Fedl. Alarieris popatrzyła na niego i wysłała mu czarujący uśmiech, a następnie wzięła głęboki wdech, jakby szykowała się na coś ważnego. Potem zaczęła mówić:

— Jane bardzo chciała ci podziękować za to, co dla niej zrobiłeś tamtego wieczoru, bardzo ją wzruszyła twoja postawa. Nie sądziła, że spotka się z taką dobrocią — powiedziała, wciąż wpatrując się w oczy Fedla, jakby chciała wejść do jego duszy.

— Po prostu uznałem, że nikt nie zasłużył na coś takiego — odrzekł nieco spokojniejszym tonem.

— To prawda — skomentowała. — A tobie Sordes dziękuje za to, że nie odwróciłeś się od jej córki — ciągnęła dalej. — Zostałeś, tak jak cię prosiła, chociaż dobrze wiedziała, że jej pierworodna nie należy do najłatwiejszych osób.

— Trudno się z tym nie zgodzić — przyznał. — Myślę jednak, że po kimś to ma.

Przewróciłam tylko oczami, gdy usłyszałam ten komentarz. Wiem, że był powiedziany w żartobliwy sposób, ale po części też się z nim zgadzałam. Dobrze znałam siebie.

— Wiecie, że tu jestem? — przerwałam im.

Wszyscy, jak jeden mąż, się uśmiechnęli, choć mnie wcale nie było do śmiechu. Nie sądziłam, że mojej matki będą trzymały się żarty. Martwiłam się o nią, a ona najwyraźniej miała się dobrze. Przynajmniej nie czuła bólu. Na wspomnienie o tym mój wyraz twarzy nagle się zmienił.

— Sheilo, nie smuć się. Prawdziwy smutek dopiero się zacznie — powiedziała to tak, jakby właśnie miała się rozpocząć apokalipsa.

— Co masz na myśli? — spytałam, lekko przerażonym głosem.

Ta tylko mi się przyjrzała, szukając odpowiednich słów. To wszystko było dla mnie niezrozumiałe.

— Powiedz mi, jak często śnią ci się koszmary?

Skąd ona wiedziała, co działo się w mojej głowie, skoro była tutaj od niecałych kilku minut? Zaczynała mnie przerażać. Może pomyliłam się co do niej i to ona sprowadzała na mnie te czary?

— Kto ci o tym powiedział? — zapytałam.

Pozostali tylko się przyglądali, czekając na odpowiedź. Ich chyba również zaskoczyło to pytanie.

— Twoja mama — odrzekła.

— Jakim cudem? — uniosłam brew.

— Nie widzi obrazów. Nie jest w stanie wejść do twojego umysłu, ale zauważyła, że kiedy zasypiasz, to sny nie są odpowiednie — oznajmiła.

— To dlatego cię tu przysłała? Bo śnią mi się koszmary?

Nie byłam za bardzo przekonana do tego, co mówiła, ale jakaś część mnie chciała jej jednak wysłuchać. Interesowało mnie to, skąd wiedziały o tym problemie i czy będą w stanie mi pomóc. Czy dało się to w jakimś stopniu zniwelować?

— I tak i nie — odpowiedziała.

— Więc po co tutaj jesteś? — zapytał Muhtadi.

— Po to, żeby jej pomóc. Sami sobie nie poradzicie — znów była pewna siebie.

— Z czym? — spytał Fedl.

— Z nią samą — zaczęła. — Im więcej będzie mieć koszmarów, tym gorzej będzie na nią to wszystko wpływać — spojrzała teraz na każdego z nas, jakby znała wszystkich na wylot. — Musi uzyskać kontrolę.

— Znasz przyczynę jej upiornych snów? Skąd się wzięły? — spytał Fedl.

— Z całą pewnością to Bloodwolf.

Na to imię znów cała zadrżałam. Dlaczego za każdym razem on się pojawia? Czy nie może znaleźć sobie innego obiektu zainteresowania? Ile razy jeszcze będzie mnie nękał?

— Bloodwolf? — spytał z lekką kpiną Bahir.

— Przecież nawet nie ma pojęcia, że żyje. Skąd niby miał wiedzieć o niej? A może to ty go tu przyprowadziłaś? Świeciłaś w końcu tak jasno, że niejedna bestia pewnie wie, że tu jesteś — zarzucił Fedl, mimo że już wcześniej podejrzewał, kto za tym stoi.

Najwyraźniej nie był zachwycony tym, co usłyszał i akurat tutaj się z nim całkowicie zgadzałam. Miał rację, przez jej światło łatwo było nas znaleźć i nietrudno było o kłopoty. W każdej chwili mogło się coś wydarzyć, a my nie byliśmy przygotowani. Serce zaczęło bić mi coraz mocniej.

— Masz słuszność, nie wie. Jednak uznasz moje słowa, jeśli powiem, że nigdy nie znaleziono jej ciała? — znów mówiła swoim delikatnym głosem. — To że żyje to tylko kwestia czasu. Sny są jedynie sprawdzianem. On, choć nie jest jeszcze tak potężny, gromadzi siły z pomocnikami, aby przedostać się do jej umysłu. Mamy nad nim lekką przewagę. Nie jest świadomy jej egzystowania.

— Sama powiedziałaś, że jego współpracownicy chcą wejść do mojej głowy. Więc jaką mam pewność, że naprawdę w to wierzy? — zapytałam, chcąc poznać w końcu, o co w tym wszystkim chodzi.

— Bo gdyby wiedział, już dawno by tu był. Poza tym próbuje przeniknąć do twojego snu, bo ma nadzieje, że dzięki temu znajdzie twoje ciało. Sheilo, on łączy się z tobą na zasadzie telekomunikacji umysłowej. Nie wierzy do końca w to, że nie żyjesz, ale i też nie ma na to dowodów. Dlatego też cię sprawdza.

To wszystko przecież nie miało sensu. Nawet martwa jestem im potrzebna? Po jaką cholerę? Myślałam, że moja śmierć odciągnie go ode mnie i będę mogła jakoś dalej funkcjonować, ale jak widać, to chyba nigdy się nie stanie.

— Po co mu moje ciało?! — krzyknęłam. — Przecież nie żyję!

Ona podeszła do mnie jeszcze bliżej i dotknęła mojego ramienia, jakby chciała podnieść mnie na duchu lub podtrzymać, gdyby kolejna informacja miała mnie przytłoczyć.

— Wierzy, że jeśli miałaś moc, to dalej jest w twoim ciele — zatrzymała się na chwilę. — Chce cię pożreć Sheilo. Myśli, że dzięki temu przejmie całą twoją siłę.

Totalnie nie wiedziałam, co mam jej odpowiedzieć. Nie spodziewałam się tego kompletnie. W pewnej chwili poczułam nawet, że robi mi się słabo, a moje nogi zaraz się połamią na drobne kawałki. To było okropne, nie potrafiłam nawet dopuścić tej myśli do siebie, a co dopiero wziąć i stać się jego przekąską.

— Pożreć? — spytał przerażony Bahir.

Dowódca popatrzył na brata z niedowierzaniem. Obaj chyba nie mogli się pogodzić z tą wiadomością. Dla nich również to był szok. Nikt się tego nie spodziewał.

— Nie pozwolimy na to — powiedział Fedl. — Nie dopuścimy go do niej.

Alarieris zmierzyła ich oboje wzrokiem, jakby sama nie wierzyła w to, co mówią. Wyglądało na to, że ma inne zdanie na ten temat. Zdawało się nawet, że wiedziała coś, czego jeszcze nie odkryliśmy.

— Wy może nie, ale jeśli ona nie zacznie się kontrolować i skupiać, wtedy sama się do niego doprowadzi.

— Mam przestać spać? — spytałam ją, choć sama nie wiedziałam, czemu akurat o to zapytałam. Być może dlatego, że to wszystko mnie przerażało i nie mogłam wydusić z siebie nic sensownego.

— Nie, Sheilo. Musisz się opanować i zacząć ćwiczyć swoją magię. Tylko to może cię uratować — odpowiedziała.

— Czyli musimy zacząć szkolenie — powiedział Muhtadi.

— Nie tylko to, ale też pomóc jej w panowaniu nad jej samokontrolą. Jest bardzo silna i jeśli czegoś nie zrobimy, to wszystko zniszczy ją od środka — powiedziała Kulha.

— Dobrze, zaczniemy od jutra — oznajmił Muhtadi.

Kobieta tylko spojrzała na niego i zaczęła się śmiać, jakby właśnie opowiedziano jej świetny dowcip. Wszyscy spojrzeli w jej kierunku.

— Chcesz ją szkolić tutaj? — zdziwiła się.

— A dlaczego nie?

— To nie jest dobry pomysł — zaczęła — Samo to, że jej matka zmarła na tym pustkowiu jest dla niej zbyt dużym obciążeniem. Najlepiej będzie, jeśli zacznie się uczyć z dala od tego miejsca.

— Co sugerujesz? — spytał Fedl. — Nie może stąd wyjechać, tutaj jest najbezpieczniejsza. Chcesz, aby ją dopadli?

— Nie chcę i dlatego tutaj jestem. Muszę wam pomóc, a jeśli nie dla was to przynajmniej dla Jane.

— A niby jak chcesz duszku nas wesprzeć? — dopytywał Muhtadi.

— Och, nie jestem zwyczajną zjawą. Nie tylko potrafię przesłać informację od zmarłego, ale jestem też widoczna dla tych, dla których chcę. Potrafię wytworzyć pole ochronne, dzięki czemu nas nie wyczują ani nie zobaczą.

Sprawiała wrażenie zadowolonej, jakby była pewna siebie do tego stopnia, że nie zdawała sobie sprawy, o czym w ogóle mówiła. To niedorzeczne.

— Mamy ci w to uwierzyć? — spytał Fedl.

— Tak — odpowiedziała, kiwając dodatkowo głową. Jakby to miało jej pomóc w przekonaniu.

— Nigdzie nie jedziemy! — zdenerwował się dowódca.

Nie czekał jednak na odpowiedź i ruszył w kierunku namiotów, zostawiając nas. Chyba nie chciał już słyszeć o niczym innym, miał dość. Tylko dlaczego nie zamierzał się zgodzić, może wcale to nie jest taki głupi pomysł…

— Pilnujcie jej — rozkazał Muhtadi i ruszył wprost za swoim bratem.

Nie chciałam zostawać tutaj z całą resztą, więc również udałam się za nimi, chcąc dowiedzieć się czegoś więcej. Musiałam z nimi porozmawiać i wyjaśnić im parę kwestii. Nie mogą ciągle za mnie decydować. To nie w porządku.

Biegłam ile sił, aby ich dogonić, ale nie udało mi się, byli zbyt szybcy, a ja nadal czułam się osłabiona. Na całe szczęście podejrzewałam, gdzie mogli się obaj skierować. Pewnie teraz znowu robili sobie naradę rodzinną, a mnie jak zwykle pominęli. Przecież tutaj chodziło o mnie. Dlaczego nikt nie może zapytać, co ja o tym wszystkim sądzę?

Dobiegłam do namiotu Muhtadiego. Na zewnątrz słychać było kłótnię, która nie brzmiała zbyt dobrze. Nie chciałam jednak czekać, aż skończą, więc weszłam do środka, przerywając im.

— Moglibyście choć raz zapytać, jakie mam zdanie, a nie podejmować od razu decyzję?!

— Sheilo, ta decyzja nie zależy tylko od ciebie — powiedział Muhtadi.

— Możliwe. Jednak uważam, że też powinnam mieć prawo głosu i wyboru, którego za wszelką cenę unikacie.

— Sheilo, idź do namiotu! — krzyknął Fedl.

Jego ton głosu wbił mnie w ziemię jak jakiś kołek. Patrzył na mnie tak dziwnie i nieprzyjacielsko, że nie rozumiałam jego zachowania kompletnie.

— Bracie… — rzekł Muhtadi. — Proszę cię, pozwól jej.

Dowódca spuścił wzrok i odwrócił się do mnie plecami, jakby nie chciał mnie więcej oglądać, a wszystko, co miało związek ze mną, go brzydziło. Patrzyłam na niego przez chwilę, ale wiedziałam, że z nim nie da się dyskutować o czymkolwiek, i tak zawsze wie lepiej. Wróciłam więc do konwersacji z jego lepszą wersją, mając nadzieję, że choć on pozwoli mi tutaj być.

— Muhtadi, proszę. Wiem, że to wszystko brzmi szaleńczo i złowieszczo, ale nie widzisz, że to druga już osoba, która chce, abym stąd wyjechała? Może to jakiś znak? A jeśli tak ma być?

— Bo to brzmi wszystko szaleńczo i złowieszczo — zatrzymał się na chwilę. — Nie sądzisz, że najpierw ty pojawiasz się z propozycją wyjazdu, a potem ona? To trochę dziwny zbieg okoliczności — odrzekł.

— Ma rację — burknął pod nosem Fedl.

Mimo tego, że słyszałam go dosyć dobrze, nie odpowiedziałam mu nic. Nie chciałam zaczynać kłótni. W końcu mnie też wydawało się to wszystko podejrzane, ale czy miałam jakieś inne wyjście?

— Muhtadi, wiem, co podejrzewasz, ale muszę spróbować. Słyszałeś, co się stanie, jeśli tutaj pozostanę. Proszę cię.

— Dobrze, puszczę cię…

— Dziękuję, Muhtadi — przerwałam mu nagle.

O mały włos nie rzuciłam się mu na szyję ze szczęścia, słysząc, że w końcu udało mi się go przekonać.

— Nie skończyłem — wtrącił.

— Przepraszam.

Musiałam się powstrzymać i pozwolić mu mówić. Nie zwracałam uwagi również na Fedla, który, słysząc pozwolenie swojego brata, oburzony gwałtownie wyszedł z namiotu. Nie spodziewał się tego po Muhtadim.

— Powiedziałem, że pozwolę ci odejść, ale… — wziął głęboki wdech. — Pod jednym warunkiem.

— Jakim? — spytałam zaciekawiona.

Miałam ochotę zgodzić się na cokolwiek, byleby tylko odetchnąć trochę od tego świata.

— Dowiesz się jutro.

— Dlaczego? — zdziwiłam się.

— Bo muszę sobie to dobrze przemyśleć. O wszystkim poinformuję cię nazajutrz — oznajmił.

— Dobrze, zgodzę się na każdą twoją propozycję.

— Sheilo, nie wiesz jeszcze, o co chodzi, a już się godzisz? — spojrzał na mnie. — Musisz wiedzieć, że wyjazd będzie na naszych warunkach, a teraz idź i się połóż. Odpocznij.

To że ma być tak, jak chcą, już zdążyłam się domyślić, ale mimo tego, ciekawiło mnie, co zamierzał. Nie chciałam czekać, aż zmieni zdanie, dlatego udałam się posłusznie do swojego namiotu. W końcu i tak senność mnie powoli dopadała i nie miałam ochoty na dalsze konwersacje. Cieszyłam się, że wreszcie znalazł się ktoś, kto pomógł mi ich przekonać, może połowicznie, ale to jednak zawsze coś.

Nie byłam pewna, co przyniesie mi nowy dzień, ale wiedziałam jedno, nie będzie on dla mnie łatwy.

Warunek

Kiedy nic nie jest takie proste, jakby się wydawało, a wszystkie twoje postanowienia trafia szlag.

Przez cały poranek nie zamieniłam z nikim ani słowa i to nie dlatego, że nie chciałam tylko, nikt nie miał zamiaru ze mną rozmawiać. Przynajmniej tak się czułam, kiedy na nich spoglądałam. Poniekąd wiedzieli już o wszystkim, a ja jak zwykle miałam dowiedzieć się na końcu. Czułam, że coś niedobrego się szykowało. Tylko co? Zaczynałam się tego powoli obawiać i zastanawiać, czy aby na pewno powinnam gdzieś jechać.

Skoro dzień miał się okazać ścięciem głowy, dobrze było zaczerpnąć świeżego powietrza, nim całkowicie zamkną dopływ mojego tlenu. Właśnie tak zamierzałam rozpocząć tę piękną, wyjątkową i możliwe, że ostatnią dobę w Egipcie. W zasadzie tutaj większość dni jest ciepła, ale dla mnie to nawet lepiej. Inaczej… Uwielbiam ciepło i chyba to jedna z tych rzeczy, za którą będę tęsknić. Żałuję, że przez mój stan psychiczny nie jestem gotowa, by spędzić tutaj resztę życia.

Zamiast stać w przejściu swojego namiotu, wyszłam całkowicie na zewnątrz i podniosłam głowę do góry, aby poczuć kilka promieni słonecznych. To było wyjątkowe uczucie, które pragnęłam zapamiętać na zawsze. Jeśli Muhtadi przystał na moją prośbę, to byłam niemal pewna, że mogę tu więcej nie wrócić. Łaknęłam zatrzymać tę chwilę jak najdłużej. Chciałam, aby nigdy nie przeminęła. Chociaż gdy wspominałam rzeczy związane z tym miejscem, nagle poczułam, jak mój uśmiech zatraca się w szarej rzeczywistości. Trzeba było wrócić na ziemię, to miejsce miało zbyt dużo wspomnień, które dobijały mnie nieustannie.

— Hej, jak tam samopoczucie? — spytał Bahir, który właśnie stał teraz przede mną. — Podejrzewasz, co Muhtadi chce ci przekazać?

— Nie, ale nie mogę powiedzieć też, że nie przypuszczam.

— To dobrze, przynajmniej będziesz przygotowana — zaśmiał się, najwyraźniej rozbawiony całą tą sytuacją.

— Oby.

W zasadzie to nie wiedziałam, czy mam dobre przeczucie, z nimi przecież nigdy nie ma nic wiadomego. Nieraz bywało tak, że zaskakiwali mnie swoimi pomysłami. Miałam tylko nadzieję, że wiadomość, która miała mi zostać przekazana, będzie chociaż w małym procencie do przyjęcia. Zastanawiało mnie też, dlaczego Muhtadi na mnie tak wczoraj dziwnie spoglądał. Czyżby kombinował coś jeszcze głupszego niż ja? Nie wiem. Z jednej strony cieszyłam się z tego, że pozwolił mi odejść, a z drugiej się tego bałam.

Nie czekałam więcej na zaproszenie, tylko po prostu szłam za Bahirem do namiotu Muhtadiego. Uważałam, że i tak to mnie nie ominie, więc co za różnica, kiedy się zjawię u niego i tak nie będę miała możliwości negocjowania swojej przyszłości. Zawsze tak robią. Wszystko zapewne zostało już postawione na jedną kartę. Im szybciej się dowiem, tym prędzej odetchnę z ulgą. Przecież nie mogło być tak źle? Chyba.

— Nie wierzę, że tak po prostu pozwoliłeś jej na to?! — powiedział podniesionym tonem Fedl do swojego brata. — Czy zdajesz sobie sprawę, jak ryzykuje?

— Bracie tłumaczyłem ci to już — nagle zorientował się, że nie są sami w pomieszczeniu. Odwrócił się w moją stronę z uśmiechem, jakby właśnie zobaczył coś dobrego.

— Spokojnie nie przerywajcie sobie — powiedziałam, widząc ich obu.

— Sheila! Jak miło ciebie widzieć — mówiąc to, podszedł do mnie i przywitał się ze mną. — Właśnie dyskutowaliśmy sobie na twój temat.

Nie musiał się przecież z tego tłumaczyć, nawet o to nie pytałam. Słyszałam już zresztą, co mówili, a zwłaszcza jakie zdanie na ten temat ma dowódca. Nie wiem, dlaczego tak bardzo nie chciał, abym jechała. Zawsze wydawało mi się, że nie chce mnie tutaj i dzięki temu się mnie pozbędzie. Nie rozumiałam jego zachowania, bo nigdy nie chciał na ten temat ze mną rozmawiać, ciągle unikał. Chociaż z drugiej strony może on po prostu się o mnie bał albo martwił i stąd to całe niezadowolenie. Sama nie wiedziałam, co myśleć. Dziwnie się zachowywał, zresztą nie tylko dzisiaj. Z dnia na dzień chyba mu się pogarszało.

— Muhtadi, spokojnie, jeśli wam przeszkadzam, to przyjdę później. Nie chcę być też powodem waszej kłótni — oznajmiłam.

— Dlaczego tak uważasz? — spytał mnie.

— Bo mam wrażenie, że odkąd się pojawiłam, wasze stosunki uległy zmianie.

Wiedziałam, że mam rację, dlatego to też był kolejny powód, dla którego chciałam odejść. To musiało się stać. Wiem, że robiłam pełno głupot, a oni tylko się przeze mnie sprzeczali, nie powinno tak być. Byli braćmi, a ja ich rozdzielałam. Musiałam to w końcu zmienić. Chciałam przestać być problemem.

— Nie kłócimy się — rzekł Muhtadi. — Nie we wszystkich rzeczach się zgadzamy, ale nie bierz tego tak do siebie.

— Nie wiem, po prostu tak to czuję, że to moja wina — zatrzymałam się na chwilę, by wziąć trochę powietrza przed tym, co chciałam powiedzieć. — Dlatego muszę jak najszybciej opuścić to miejsce.

— To nie jest powód — powiedział Fedl niemal przez zęby.

Nie był jednak zdenerwowany, ale wydawał się odrobinę przygnębiony. Tylko z jakiego powodu? A może to tylko takie moje przypuszczenie?

— Przeciwnie. Uważam, że to dobry pomysł.

— Ja też tak uważam — wtrąciła się Alarieris, która właśnie pojawiła się w pomieszczeniu.

— Więc nie tylko w nocy cię widać? — spytałam zaskoczona jej przybyciem.

— Nie — powiedziała z tym swoim lśniącym uśmieszkiem. — Jestem duchem, który bez problemu jest dostrzegalny też w dzień.

— Nie byłaś zaproszona na tajną naradę — zakomunikował Fedl. — Poza tym miałaś zostać w namiocie, dopóki po ciebie nie przyjdziemy.

— Przepraszam, ale nie mogłam się doczekać — oznajmiła uradowana.

— Widzę.

Fedl był specyficznym osobnikiem, który najwyraźniej nie przepadał za Eris i większością ludzi, którzy nie potrafili mu się podporządkować. Ona jednak się tym nie przejmowała i nie dawała za wygraną. Swoją drogą nawet nie miałam pojęcia, że siedzi tutaj w namiocie. Myślałam bardziej, że trzymają ją w jakiejś klatce, tak jak to mieli zawsze w swojej ofercie dla nie „przyjaciół”, jak to nazwali. Miło z ich strony.

— Alarieris czy chciałabyś coś powiedzieć? — spytał Muhtadi.

— Owszem! — powiedziała uradowana, że w końcu ktoś ją zapytał. — Pragnę przypomnieć, że kiedy pozwolicie jej wyjechać, ja obejmę funkcję ochronną. Przygotuję specjalne pole osłonowe, które będzie trwało przez cały wasz pobyt, aby zapewnić wszystkim bezpieczeństwo.

— Jesteś pewna, że zadziała? — spytał Muhtadi.

— Bezwarunkowo! — wciąż tryskała pewnością siebie. — Gdziekolwiek by się nie ruszyła, nie rozpoznają jej. Jeśli już będzie musiała gdzieś wyjść, to postaram się stworzyć tak zwaną iluzję, aby skonstruować obraz nierzeczywisty.

— Co masz na myśli? — zaciekawił się Muhtadi.

— To, że jeśli ktokolwiek na nią spojrzy, nikt jej nie zapamięta. Zaprojektuję jej inną twarz, ale tylko dla osób spoza kręgu zainteresowanych. Zresztą nie tylko, zajmę się nią. Nie musicie się o nic martwić, nikt nie pozna jej ani was. Ja również będę miała swoją projekcję. Damy radę — przyznała, promieniejąc.

Wsłuchiwałam się w to, co mówiła odnośnie do tego całego planu. Byłam z całą pewnością zaskoczona, że jedzie ze mną, bo wcześniej nikt nic nie mówił na ten temat. Nie przypuszczałam nawet, że mogliby jej na to pozwolić, bo nie darzyli jej specjalnym zaufaniem. Tak bardzo nikogo nie chciałam narażać, a tu będę miała już kolejną osobę na głowie, ale może to i dobrze. Jeśli wszystko pójdzie po naszej myśli i ta ochrona okaże się skuteczna, to będę szczęśliwa. Oby się tylko wszystko udało, bo być może to moja jedyna szansa. Pomysł wydawał się dobry.

— Nawet nie wiesz, jak się cieszę Eris — powiedziałam, uśmiechając się do niej.

— Wiem! Dobrze, że mnie macie.

Muhtadi zaczął przechadzać się powoli po swoim namiocie, jakby się nad czymś zastanawiał lub nie był do końca przekonany.

— Zdajesz sobie sprawę, że będziesz musiała wykonywać nasze rozkazy? — spytał Muhtadi.

— Naturalnie — oznajmiła. — Rozumiem również, że będę musiała się dostosować.

— Cieszę się, że mamy to wszystko uzgodnione.

Przysłuchiwałam się całej konwersacji i dopiero po chwili dotarło do mnie, że prócz nas jadą jeszcze inne osoby. Czy ja muszę narażać tylu ludzi?

— Czekajcie, bo czegoś tu nie rozumiem — zaczęłam. — Z tego, co mówiłam, to chciałam wyjechać jak najdalej stąd i to samotnie, a nie z całą czeladką.

— Właśnie o tym rozmawiamy — rzekł Muhtadi.

Zgubiłam się trochę. Miałam rozumieć, że każdy przeniesie się ze mną w nieznane? Przecież to tak jakbym była tutaj, niczym się to nie różniło. Ile osób oni chcieli ze mną posłać? Nie no, weźmy busa, lepiej się liczy!

— Muhtadi dobrze wiesz, że nie chcę nikogo narażać. Powiedz mi swój warunek, a ja spróbuję się do niego dostosować. Tylko proszę, pozwól mi jechać samej — oznajmiłam.

— Właśnie w tym rzecz.

Popatrzyłam na niego w dość dziwny sposób. Czyli moje przypuszczenia były słuszne. Wiedziałam, że to wszystko było zbyt piękne, aby było prawdziwe. Znowu wymyślili coś, a ja muszę się do tego dostosować.

— Co masz na myśli? — spytałam, choć dobrze przeczuwałam, co się święci.

— Warunkiem jest to, że nie pojedziesz sama — powiedział Muhtadi.

— To już zdążyłam zauważyć. Alarieris ze mną pojedzie, jak mniemam.

— Widzę, że nie jesteś tym zaskoczona.

— Znam was już na tyle, że nie zdziwi mnie już chyba nic — burknęłam pod nosem.

Moja nowa rodzina była zbyt opiekuńcza co do mnie i za każdym razem obchodzili się ze mną jak z jajkiem. Trudno było się nie domyślić, co kombinują.

— Cieszę się, bo nie jest jedyną osobą, która z tobą wyruszy.

— A więc kto jeszcze? — zapytałam, powoli rozglądając się po pomieszczeniu.

— Sordes będzie odpowiadał za komunikowanie. Jego zdolności na pewno ci się przydadzą podczas wyprawy. Jest też szybki i gdyby coś złego zaczęło się dziać, powiadomi nas o tym. Będzie też zresztą potrzebny ktoś na straży.

Czyli jednym słowem nic nie ulegnie zmianie, wciąż będę bowiem pod nadzorem, tak jak byłam tylko w innym miejscu. Wiem, że chcą dla mnie dobrze, ale uważam, że wampir przydałby się bardziej tutaj, w obozie. Przypilnowałby Muhtadiego, bo jeśli jemu coś się stanie, to sobie tego nigdy nie wybaczę.

— Czyli jest nas już troje. Nie jest źle. Zawsze mogło być gorzej — odparłam, próbując utrzymać uśmiech na twarzy.

— Bahir jest dobrym strzelcem, ale i też osobą, przy której się nie zanudzicie albo i nie pozabijacie nawzajem. Przyda się wam.

Czyli podbijamy stawkę do czterech… Zaraz! Dlaczego mielibyśmy się pozabijać?! O co mu chodziło? Czyżby wiedział coś, czego ja nie wiem? W sumie to nic nowego.

— Z miłą chęcią się przejadę! Dawno już nigdzie nie byłem — odpowiedział zadowolony.

— O co chodziło z tym „pozabijaniem się”, jak to sam nazwałeś? — zapytałam zaskoczona, chcąc dowiedzieć się czegoś więcej.

— Sheilo. Wszyscy wiemy, że ty i Fedl lubicie się doprowadzać do białej gorączki — zaśmiał się Bahir.

Spojrzałam gwałtownie na dowódcę, a następnie na podwładnego i przewróciłam oczami. To nieprawda, że lubiliśmy się kłócić, po prostu każdy z nas miał inne zdanie. Wiem, teraz tłumaczę się jak Muhtadi, ale to prawda. Odnosiłam wrażenie, że mnie nie rozumiał i nawet nie próbował ze mną współgrać, liczył się tylko on. Przy nim czułam się jak balast, który przy każdej możliwej okazji chciałby zaraz zrzucić. Nie chciał mnie pytać o zdanie i uważał, że wszystko wie najlepiej. Nie mówię też, że zawsze miał rację, ale czasami nie widziałam w nim człowieka poznanego lata temu.

— Fedl jedzie z nami? — spytałam, upewniając się.

— Tak — odpowiedział.

Rzuciłam okiem na dowódcę, a ten tylko się rozgniewał na brata, co utwierdziło mnie w przekonaniu, że moje odczucia co do niego są właściwe. On mnie nienawidzi!

— Nie mogę z nią jechać! — uniósł się. — Dobrze o tym wiesz.

Miałam wrażenie, że przez jakiś czas wszystko mnie omijało, a przynajmniej kwestia, w której on zaczął mnie nie znosić. Ciekawiło mnie, gdzie znajdował się epizod, przez który trzeba było zmusić Fedla, aby ze mną jechał. Czy ja coś ostatnio zgubiłam? A tak, odkąd wróciłam, zmienił stosunek do mnie. Teraz już sobie przypominam…

— Muhtadi nie zmuszaj go do tego. Nie możesz tego robić wbrew jego woli — powiedziałam, spoglądając na nich dwóch, czując się niezręcznie w tej sytuacji.

— Nie zmuszam go do niczego. Patrząc jednak na ciebie, to wiem, że masz potencjał do autodestrukcji — podszedł do mnie i chwycił za ramiona. — Fedl jest silny na tyle, że z twoimi załamaniami na pewno sobie poradzi prędzej niż ty sama. Potrzebujesz go — oznajmił.

Jasne! O ile sam nie doprowadzi mnie do depresji i tego, że zamkną mnie przez niego w zakładzie dla obłąkanych. W tym momencie zaczęłam się denerwować. Czy on dalej sądził, że mogę się zabić? Przecież dałam im słowo, nie złamię tego nigdy i nawet przez myśl mi to nie przeszło. Przynajmniej nie teraz, tak mi się wydawało. To nie powód jednak, aby zmuszać go do przesiadywania ze mną, skoro tak bardzo się mną brzydzi. Choć nie ukrywam, że stosunek jego do mnie, sprawiał mi przykrość.

— Mam być jej niańką? — spytał Fedl, spoglądając dosyć surowo na brata. — Nie jestem jej opiekunem, aby się w to bawić. Dosyć dużo zrobiłem i nie zamierzam znowu się powtarzać w tej kwestii.

Muhtadi tylko przyjrzał mu się, a po chwili znów chwycił mnie za ramię, przyciągając do siebie, i uśmiechnął się do mnie. Poczułam się niezręcznie. Fedl dziwnie na nas spoglądał, jakby wiedział, co Muhtadi ma na myśli i najwyraźniej mu się to nie podobało.

— Bracie, nie chodzi o to, abyś ją zabawiał, tylko o to, że to ty sam chciałeś być jej przyjacielem oraz dałeś jej słowo. Chyba nie chcesz teraz złamać tej obietnicy?

— Nie powiedziałem, że to zrobię — odrzekł.

— A więc postanowione! — ucieszył się główny dowódca, klaszcząc w ręce.

Widzę, że nie tylko ja przestałam mieć tutaj coś do powiedzenia, nawet jego nie słuchają. Mam przeczucie, że to będzie bardzo przyjazny i integracyjny wyjazd. Już szykuję sobie pogrzeb.

— Muhtadi powiedz mi jedno.

— Słucham cię, Sheilo? — znów mi się przyglądał.

— Zdajesz sobie sprawę, że jeśli Fedl ze mną pojedzie, to szybko nas rozpoznają? — zapytałam, drwiąc delikatnie.

— Dlaczego tak myślisz? — spytał znowu zaskoczony.

— A widziałeś, jak Fedl wygląda? — próbowałam go trochę nakierować. — Jak terrorysta! Na dzień dobry nas zestrzelą. Gdyby chociaż trochę pozmieniał swoje ubranie, może jakoś udałoby się przez to wszystko przebrnąć.

Wiedziałam, że dowódcy nie przypadnie do gustu, to co o nim mówiłam, ale chciałam zobaczyć jego minę. Skoro on traktował mnie tak, to ja chciałam się odegrać i oświadczyć mu, że cokolwiek się stanie, to nie będę potulnie go słuchać.

— Sheilo, przecież będziecie mieć barierę ochronną, nikt was nie pozna — powiedział Muhtadi.

— Niezupełnie — przerwała Alarieris — Zgadzam się z nią.

— Co chcesz przez to powiedzieć? — spytał.

— To że osłonka będzie na pewno, ale nie tyczy się to ubrań — spojrzała przez chwilę na Fedla i zmierzyła go wzrokiem. — Może nie wszystko trzeba zmieniać, ale ciut z pewnością. Nie możesz się tak rzucać w oczy.

Czyli zebrało się na żarty? Odnoszę wrażenie, że nie tylko ze mną będą mieli kłopoty, a z nią dosyć szybko się zaprzyjaźnię. Ciekawe tylko jak on sam na to zareaguje i czy weźmie nasze słowa na poważnie lub przemilczy nasze drwiny. A tak całkiem na serio nie widziałam nigdy wcześniej inaczej ubranego Fedla. Zawsze był w niemal podobnych ubraniach lub nawet tych samych. Ciężko mi było sobie go wyobrazić w czymś innym niż w tym, co z reguły zakładał, ale, kto wie, może zdarzy się cud?

Wszyscy spojrzeliśmy na dowódcę, a ten najwyraźniej poczuł się nieswojo i wyszedł bez słowa jak zawsze, zostawiając nas samych. Jakby znowu go coś ugryzło. Chociaż myślę, że to już dawno się mu przydarzyło, a teraz się po prostu na nas wyżywa. Przynajmniej na mnie i wziął sobie moją osobę na celownik.

— Chyba go uraziłyśmy — zaśmiałam się.

— Najwyraźniej — uśmiechnęła się.

— Drogie Panie, mój brat na pewno sobie poradzi, nie musicie go dołować. Choć nie ukrywam, że sam chciałbym go zobaczyć w luźniejszym wydaniu.

— Czyli zgadzasz się z nami? — spytałam.

— Jak najbardziej — spojrzał na mnie przez chwilę. — Sheilo, co do warunków…

— Tak wiem. Powiedziałeś mi już o nich — przerwałam mu.

— To nie wszystko — powiedział.

— Co tym razem? — spytałam lekko zdziwiona.

Nie wiedziałam, o czym właściwie mówił. Wydawało mi się, że wszystko już zostało przedstawione. A teraz? Zastanawiało mnie czy mogło być jeszcze gorzej?

— Chciałbym, abyś starała się słuchać mojego towarzysza, mimo że nie zawsze się dogadujecie. Nie rób nic głupiego, nawet jeśli zmusi cię do tego sytuacja. Musisz wiedzieć, że to od niego teraz będzie zależeć, kiedy wrócisz do domu.

— Czekaj! Chcesz powiedzieć, że jeśli jemu coś nie spasuje, to wracam? — wypowiadając to, zaczęłam się delikatnie puszyć. Coraz ciężej było mi panować nad swoimi emocjami.

To nie brzmiało wcale dobrze. Przecież jemu nic się nie podoba. Nie słucha mnie kompletnie w niczym. Nie znam bardziej humorzastego faceta na świecie. Gdyby istniał jakikolwiek konkurs na najdziwniejszego mężczyznę, to on by zdobył pierwsze miejsce. Przy nim nawet nie zdążymy się rozpakować, a już będziemy wracać.

— Tak, dokładnie tak — odpowiedział.

— To chore! Muhtadi, proszę, nie rób mi tego. Znasz go bardzo dobrze i wiesz, jaki jest — patrzyłam na niego tym błagalnym wzrokiem i miałam nadzieję, że dzięki temu zmieni zdanie.

— Właśnie dlatego, że go znam, musisz go słuchać — oznajmił.

— Muhtadi…

— Chciałaś poznać warunki, to je masz! Ten wyjazd jest zorganizowany dla ciebie, a nie dla naszego widzimisię. Od ciebie jednak zależy, jak to wszystko rozegrasz. Jeśli naprawdę chcesz na chwilę odetchnąć od tego miejsca, to zrobisz, jak ci mówię — nie brzmiał zbyt miło.

— Postaram się. Naprawdę mi na tym zależy — chciałam brzmieć przekonująco.

— Wiem — powiedział, przyglądając mi się i zmieniając ton na milszy.

— Porozmawiasz chociaż z nim? — spytałam.

— Rozmawiałem już o tym wcześniej. Nie martw się — powiedział.

— Dobrze, więc jeśli wszystko jest ustalone, to chyba nie mam innego wyjścia.

— Sheilo, nie miej mi tego za złe. Wiesz, że nie chcę dla ciebie źle.

— Nie zaprzeczam — odpowiedziałam.

— A zatem idź się teraz spakować, póki jest na to czas. Gdy skończysz, przyjdź do mnie jeszcze na chwilkę — odrzekł, odsuwając się teraz ode mnie i wracając do swoich spraw.

— Dobrze.

Postanowiłam natychmiast udać się do swojego namiotu, tak jak chciał tego Muhtadi. A gdy tam dotarłam, usiadłam na chwilę na łóżku. Moje plecy zrobiły się nagle stanowczo cięższe, przez co położyłam się na chwilę. Wpatrywałam się teraz w sufit, rozmyślając nad tym, co powiedział. Wiem, że nie chciał dla mnie czegoś dobijającego, ale to jest jedyne rozwiązanie. Dlaczego wszystko musi być zależne od Fedla? Tak, rozumiem, że jest dowódcą, ale czasami zbytnio dramatyzuje. Przyznaję, nie jestem osobą spokojną. Szybko się unoszę, wybucham i czasami nie panuję nad tym, co mówię czy robię. Przynajmniej tak siebie postrzegałam za każdym razem. Umiem jednak przyznać się do niepowodzeń, a on? Nie… Momentami odnoszę wrażenie, że traktuje mnie jak jakieś rozkapryszone dziecko, które trzeba za wszelką cenę przywrócić do porządku. Bachor, który nie jest do opanowania, a może mnie tylko się tak wydaję? Jedno jest pewne, kiedyś nie był taki. Chciałabym wiedzieć, dlaczego się tak zmienił.

— Już po mnie… — powiedziałam do siebie, kiedy przypomniałam sobie, od czego zależna jest ta podróż.

Byłam tak pochłonięta swoimi przemyśleniami, że nie zauważyłam, gdy Roca weszła do namiotu. Wystraszyła mnie, kiedy wskoczyła na łóżko.

— Roca! — krzyknęłam. — Nie strasz mnie.

Uśmiechnęłam się do niej i natychmiast przytuliłam. To chyba była jedyna dobra duszyczka, która mnie rozumiała i to z wzajemnością. Tak mi się wydawało, a nawet jeśli było inaczej, to i tak dla mnie jest najukochańszą istotą, jaką znam.

Popatrzyłam na nią i przytuliłam się do niej. Wiedziałam, że nie może ze mną pojechać, to nie byłoby miejsce dla niej — zbyt niebezpiecznie. Tuliłam ją do siebie, jakbym miała już jej nigdy nie zobaczyć. Chciałam zapamiętać ją tak, jakby to było jedno z ostatnich moich wspomnień. Nie wiedziałam, co mnie tam czeka ani czy wrócę. Czułam, że ona mnie rozumie i chyba jako jedyna wie, że wyjeżdżam i znowu ją zostawiam. Zawsze wiedziała. Patrzyła na mnie tymi swoimi pięknymi brązowymi oczkami, jakby starała się mnie zatrzymać. Zdawało mi się, że rysowała w głowie mój portret. Była jedyną istotą, która trwała przy mnie, kiedy nikogo nie było. Zawsze i wszędzie. Może nie wtedy, gdy gonił mnie stwór, a ona sama poleciała gdzieś przed siebie, bo w tej sytuacji wiała tam, gdzie pieprz rośnie. Nie była też najlepszym psem obronnym, jakiego znałam, ale mimo to miała swój urok, coś, co przyciągało mnie do niej. Nigdy bym jej nie wymieniła na żadne inne zwierzątko, jest jedyna w swoim rodzaju. Z najbliższych tylko ona mi została, inni przecież nie żyli, albo już dawno urwali ze mną kontakt.

Rozmyślałam nad wszystkim, nawet nad sensem swojego istnienia oraz nad tym, co przyniesie mi los. Nad tym, co się zdarzyło, co jest i co może się wydarzyć w przyszłości. Zastanawiałam się nad moimi decyzjami, które podjęłam lub będę musiała podjąć. Czy robię dobrze? A może źle? Sporo myśli przeleciało mi teraz przed oczyma, niektóre z nich były straszne, a inne przyjemne. To nie był jednak na to czas, miałam zbyt ważne rzeczy na głowie. Po kilku minutach stwierdziłam, że za bardzo wdrażam się w medytację i powinnam zająć się tym, po co właściwie tutaj przyszłam.

Postanowiłam wstać i skupić się teraz na spakowaniu rzeczy, które powinnam wziąć ze sobą. Co mi się przyda, a co nie? Nie wiedziałam jeszcze, dokąd jedziemy i jak długo będziemy tam przebywać. Czy to będzie zimne, czy też ciepłe miejsce? Niczego nie chcieli mi powiedzieć. Na wszelki wypadek wezmę kilka rzeczy takich i takich. A może i wszystkie? Przecież w gruncie rzeczy nie miałam ich za dużo. Większość spłonęła w moim domu. Na wspomnienie o tym zrobiło mi się przykro. Cały czas to wszystko się mnie trzymało i nie pozwalało mi na zapomnienie, choć bardzo usilnie się starałam. To wszystko było irracjonalne.

Wyciągnęłam z kufra swoją małą podróżną torbę. Rozłożyłam ją na łóżku, a potem podeszłam do drewnianej skrzyni raz jeszcze. Zabrałam swoje ubrania i rzuciłam na łóżko, stwierdzając, że nie ma ich wcale tak wiele.

Wszystkie koszulki, jakie miałam, poskładałam i włożyłam do torebki. Dwie pary dżinsów i jedną parę krótkich spodenek również. W swojej małej garderobie miałam też jedną bluzę i kurtkę z kapturem, tak na wszelki wypadek. Moją piżamkę i resztę rzeczy spakowałam do większej przegródki. Do mniejszej włożyłam pastę i szczoteczkę do zębów oraz parę innych drobiazgów, które mogły mi się przydać. Zostawiłam też sobie coś, w czym mogłabym potencjalnie jechać, choć, zapewne będę musiała założyć burkę, jak ostatnio. Tylko po co, jeśli będzie nas chronić bariera? Może jednak nie będę musiała jej zakładać, ani też brać ze sobą? Nie czułam się w niej dobrze.

Ostrożnie zamknęłam wszystkie rzeczy i raz jeszcze przejrzałam, czy coś mogłoby mi posłużyć. Nie miałam tych przedmiotów od zatrzęsienia, ale chciałam być pewna, że nie będzie mi niczego brakować. Nie będę się przecież specjalnie po coś wracała. W zasadzie być może nigdy tu nie wrócę. Nie wiem przecież, co przyniesie mi los.

Kiedy już wszystko było gotowe, a ja sama czułam się na siłach, udałam się do Muhtadiego. Dałam słowo, że się zjawię, więc nie mogłam go teraz złamać i mu odmówić. Poza tym nadal nie wiedziałam, o której godzinie wyruszamy oraz dokąd się udajemy. Nic. Musiałam się tego jak najszybciej dowiedzieć i ustalić szczegóły podróży.

Gdy przybyłam do namiotu, zauważyłam, że wszyscy nadal tutaj siedzieli z wyjątkiem Fedla, który prawdopodobnie poczuł się urażony, i przez moment zrobiło mi się go żal. Zastanawiałam się, czy mój żart na temat jego ubioru był właściwy. Może nie powinnam tego robić. Obwiniałam się.

Spoglądając na resztę znajdującą się w pomieszczeniu, dostrzegłam nutkę zaufania, bądź też koleżeństwa w ich oczach. Czyżby się polubili? A może po prostu to tylko pozory, a tak naprawdę byli zajęci obgadywaniem spraw związanych z wyjazdem?

— Sheilo, jesteś już gotowa? — spytał Muhtadi, uradowany, że mnie znowu widzi.

Wszyscy na mnie popatrzyli, czekając na moją odpowiedź, sprawdzając, czy aby na pewno nie waham się co do tego. Dziwnie się czułam, będąc znowu w centrum zainteresowania. Nie przepadałam za tym…

— Tak… chyba — stwierdziłam. Choć sama nie byłam pewna, czy dopięłam wszystko na ostatni guzik. Wiem, że był to mój pomysł, ale po części wahałam się, czy postąpiłam właściwie.

— Ogromnie mnie to cieszy — powiedział.

— Powiedz, jakie to uczucie stąd wyjeżdżać? — wtrącił Bahir. Wyczułam w nim żartownisia. Nie chciałam odstawać zbytnio, więc i ja postanowiłam dotrzymać mu kroku.

— Zabójcze — oznajmiłam z uśmiechem na twarzy.

Bahir tylko popatrzył na mnie i zaczął się śmiać. Pomyślałam, że dobrze go będzie mieć obok siebie. Poza Sordesem był jedynym, przy którym człowiek nie mógł się zanadto nudzić.

Kiedy spojrzałam na innych, nie wyczułam, by było im, do śmiechu ani radości. Stali nagle tak sztywno i bez żadnego uśmiechu, jakby wzięli sobie nasz żart zbytnio do serca. Nie ukrywali, że są trochę moim zachowaniem rozczarowani. Wiedziałam, że biorą tę misję bardzo poważnie. Chociaż z drugiej strony mogliby się czasem rozluźnić na chwilę. By nie przeciągać tej dziwnej atmosfery, która zaczęła nagle krążyć w powietrzu, postanowiłam wrócić do tematu.

— A więc dokąd wyruszamy? — spytałam delikatnie.

— Sheilo, to nie będzie jedno miejsce, lecz kilka — powiedział Muhtadi.

— Nie rozumiem… — zdziwiłam się.

— Nie możesz być w żadnym miejscu dłużej niż cztery dni, aby nikt niczego nie podejrzewał. Twoja wyprawa nie jest tak prosta, jak ci się zdaje. Będziesz wykończona, ale musisz to wytrzymać — oznajmił.

— Czyli wakacje to nie będą? — spytałam, lekko się uśmiechając.

— Nie. Ty, moja droga, powinnaś zacząć się szkolić i nauczyć nim ktokolwiek z nich się spostrzeże. Z racji na tutejsze okoliczności nie potrafisz się skoncentrować na tyle, by nie dopuścić ich do siebie. Potrzebujesz pomocy oraz kogoś, kto cię poprowadzi.

— Kto będzie w takim razie moim nauczycielem? — spytałam wprost.

— My wszyscy — powiedział surowym tonem Sordes.

— To zmienia postać rzeczy — powiedziałam dosyć luźno.

Ciekawiło mnie to, jak chcą mnie wyszkolić oraz jak bardzo zaplanowali moje dni. Zaczynałam żałować, że w ogóle odezwałam się na temat wyjazdu. Choć może to i dobrze, zamiast skupiać się na otwartych ranach, coś innego zaprząta moją głowę.

— Powiecie mi w końcu, dokąd jedziemy?

— Oczywiście — zatrzymał się nagle Muhtadi. — Z racji tego, że nie możesz zbytnio korzystać z miejsc publicznych, pomyśleliśmy, że zaczniemy od Duntulm.

— Duntulm? — spytałam, nie rozumiejąc za bardzo, o czym on mówi. — Nie będę ukrywać, że pierwszy raz słyszę o czymś takim, nawet nie wiem, gdzie to jest…

— To miejsce w Szkocji.

— Szkocja? — zapytałam zaskoczona.

— Tak. Znajdują się tam ruiny zamku oraz dużo niezamieszkanej przestrzeni. Jednym słowem, doskonałe miejsce na początek treningu. Nikt nie zauważy nawet, że zjawił się ktoś nowy — uśmiechnął się.

— Czyli odludzie — przyznałam.

— Tak. Podczas lekcji mogą dziać się różne rzeczy. Nie wiemy, do czego jesteś zdolna. Musimy być ostrożni.

— O jakich rzeczach mówisz? — spytałam, lekko zdezorientowana. — Chcecie przetestować moją wytrzymałość?

— Sheilo, dowiesz się wszystkiego później. Ja również nie wiem całości.

— No dobrze, a co z innymi miejscami? — zapytałam, chcąc dowiedzieć się czegoś więcej.

— Wszystko zależy od tego, jak się potoczą sprawy z tobą.

Nie chciałam więcej ciągnąć tego tematu, bo czułam, że i tak mi nie powiedzą całego planu wyprawy. Zupełnie jakby się bali, że mogę komukolwiek powiedzieć, a przecież to niemożliwe. Byli jedynymi, z którymi rozmawiałam, inni nie żyli, albo mnie zdradzili.

— Dobrze, a mogę chociaż wiedzieć, o której wyruszamy? — byłam dociekliwa.

— O czwartej trzydzieści — oznajmił. — O tej porze musicie być już w helikopterze, zabierze was do naszego portu lotniczego, a następnie, przesiądziecie się do śmigłowca, którym dotrzecie do wyznaczonego miejsca.

— Czyli tak z godzinę przed trzeba już być na nogach — podsumowałam.

— Tak, jak najbardziej.

— Dobrze, w takim razie idę się położyć i spędzić jeszcze trochę czasu z Rocą nim wyruszę.

— Wiesz, że nie możesz jej wziąć? — zapytał, upewniając się, czy na pewno wszystko rozumiem.

— Wiem, dlatego chcę z nią jeszcze trochę posiedzieć. Mam nadzieję, że zajmiecie się nią tutaj? — spytałam z lekkim smutkiem.

— Nie musisz się o to martwić — rzekł.

— Dobrze, w takim razie wrócę do swojego namiotu.

Już chciałam stamtąd wyjść, kiedy niespodziewanie przed moimi oczami stanął Fedl. Gdyby wchodził szybciej, jak niemal zawsze, to pewnie odbiłabym się od niego jak piłeczka pingpongowa. W zasadzie to nie byłby pierwszy raz. Tym razem jednak kroczył powoli i ostrożnie, co zupełnie do niego nie pasowało. Spojrzałam na niego i dopiero po chwili do mnie dotarło, że wygląda jakoś inaczej niż przedtem. Przyglądałam się mu przez chwilę, próbując dostrzec szczegóły. Jego turban, z którym się nigdy nie rozstawał, nagle gdzieś znikł. Spodnie zdawały się bardziej dopasowane niż alladynki, które miał na sobie ostatnio. Koszula była ciemna ze srebrnymi dodatkami, co podkreślało jego kulturę, lecz nieco luźniejsza niż uprzednio. Nie taka dopinana na ostatni guzik. Miała lekki dekolt, a jego dłuższe, podkręcane, czarne jak węgiel włosy opadały na ramiona. Niby stylu w zupełności nie zmienił, ale bardziej przykuwał uwagę niż do tej pory. Interesująco…

On również stał i chwilę mi się przyglądał, jakby chciał odczytać mój wyraz twarzy. Chyba robiłam nawet to samo, przez chwilę wyłączyliśmy się z tego świata. Nie przypominam sobie, bym kiedykolwiek stała tak blisko niego. Gdy już zorientował się, że inni nas obserwują, postanowił przerwać ciszę i przemówić. Wróciłam na ziemię.

— Nie mogłem wymyślić nic innego. Lubię to, co noszę — oznajmił.

Nie chciałam, jednak pokazywać mu jak dobrze wygląda, w tym, co na siebie założył, więc postanowiłam wrócić na wcześniejszą pozycję i trochę z nim znów pożartować.

— W końcu wyglądasz jak człowiek — skomentowałam, uśmiechając się przy tym.

Muhtadi tylko zerknął na mnie i zaczął się śmiać pod nosem. Następnie spojrzał na swojego brata, który najwyraźniej nie przejmował się moim komentarzem, a nawet wydał się bardziej rozluźniony. Fedl natomiast powrócił do swojego sposobu myślenia, omijając mnie jako przeszkodę, i podszedł do Alarieris. Totalnie jakby zapomniał, że tam jestem.

— Jesteś pewna, że to wszystko zadziała? — spytał, lekko zmieniając temat.

— Musi — odpowiedziała.

— Mam nadzieję, że się nie mylisz, bo jeśli tak, to osobiście już nie będziesz mogła nikomu posłużyć — powiedział do niej mało przyjaźnie, a nawet i oschle.

— Bracie! Jestem pewny, że wie, co robi i zna nas na tyle, że nie odważyłaby się nam przeciwstawić. Mam rację? — spytał ją Muhtadi.

— Oczywiście! — krzyknęła. — Jestem tu po to, by jej pomóc. Jeśli szukacie wroga, nie musicie się o mnie martwić. Zjawiłam się, bo jej matka mnie o to prosiła. Spełniam tylko jej życzenia.

— Dobrze więc wszystko zostało wyjaśnione — rzekł Muhtadi.

— Jeśli nie macie więcej pytań, to zapraszam do spania. W szczególności ciebie, Sheilo, powinnaś wypocząć.

Skinęłam mu głową i odwróciłam się na pięcie, opuszczając to całe szanowne towarzystwo. Nie byłam do końca przekonana co do słów Muhtadiego i tego, co mówił o odpoczynku. Odniosłam nawet wrażenie, że ewidentnie chciał się mnie pozbyć i porozmawiać z resztą na osobności. Czy on czegoś przypadkiem nie kombinował? Chyba że ja już mam jakąś totalną paranoję i za bardzo to przeżywam. Przecież on chce dla mnie jak najlepiej! Gdyby działo się coś ważnego, to na pewno by mi o tym powiedział i nie ukrywał. Przynajmniej tak mi się wydaje i co do tej kwestii to nie chciałabym się pomylić. Jest w końcu dla mnie jak starszy brat, którego nigdy nie miałam. Był wyjątkowy, na swój oczywiście sposób, i nie chciałam go stracić ani zawieść. Wiedziałam jedno, jeśli nie chciał mi o czymś powiedzieć, to prędzej czy później i tak się dowiem, cokolwiek to jest. Taka już jestem. Ciekawska, irytująca. Może faktycznie bywałam trudnym dzieckiem, tak jak wspomniała o tym moja mama. Nigdy nie należałam do łatwych, ale nikomu jeszcze krzywdy nie zrobiłam. Sama czasem gubiłam się w tym, jak mam się zachowywać i co jest dobre, a co złe. Może dlatego, że każdy oczekuje ode mnie czegoś innego albo sama odczuwam, że za mało się staram. Miałam nadzieję, że ta podróż trochę mnie odmieni i poprawi mój styl bycia. Pozwoli odrobinę odpocząć od przykrych rzeczy, które mnie spotkały i z całą pewnością jeszcze nadejdą.

Jeśli mama naprawdę chciała, abym ich pokonała, musiałam być silna. Potrzebowałam tylko wierzyć, że mi się uda za wszelką cenę. Nie mogłam jej przecież zawieść, nie po tym, co się stało. Obiecałam. Nie wiedziałam tylko, co przyniesie nowy dzień. Jakie będą konsekwencje i czy w ogóle wyjdę z tego żywa…

Duntulm

Tam, gdzie rzeczywistość zmienia się w bajkę.

Patrzy na mnie i z krwiożerczym uśmiechem się szczerzy. Jego oczy są niemal hipnotyzujące. Czerwone, szklane i na swój sposób straszne, przez co moje ciało zastyga. Wpatrując się w nie, widzisz wszystko co najgorsze i przeżywasz, wiedząc, że znikąd pomoc nie nadejdzie. Odczuwasz ból, a po twoim ciele przebiega zimny, lodowaty dreszcz, którego nie da się opanować. Czeka, aż się poddasz. Wypatruje, jak oddajesz ostatni oddech. Pilnuje, abyś nie odczuła żadnej radości oraz pragnie spalić jakąkolwiek cząstkę nadziei. Chce, abyś cierpiała. Wciąż na ciebie spogląda z łbem uniesionym do góry. Chwila ciszy, spokoju. Wyczekuje i odlicza ostatnie uderzenia serca. Potem otwiera szeroko swą paszczę i pożera jako swój wyczekiwany pokarm. Trzaskające kawałki kości to ostatnie co pamiętasz…

— Sheila! — ktoś mną potrząsnął.

Otworzyłam oczy, a przede mną siedzieli Sordes i Fedl. Wpatrywali się we mnie, jakbym znowu coś dziwnego zrobiła lub też bali się do mnie zbliżyć. Czy ja naprawdę tak strasznie wyglądam?

— Co się stało? — spytałam rozespana. — Dolecieliśmy?

— Nie, jeszcze nie — odpowiedział Bahir.

— To dlaczego mnie obudziłeś? — mój głos wciąż nie mógł jeszcze dojść do siebie.

— Bo twojego zgrzytania zębami i jęków nie dało się już słuchać.

— Przepraszam.

— Znowu miałaś koszmar? — spytał Sordes.

— Tak, jak zwykle w tym wszystkim był On — poinformowałam. — Mam go powoli już dość.

— Widać jest coraz gorzej — oznajmił.

— Nie możesz pokazać mu, gdzie jesteś, ani co robisz. Pamiętaj o tym — powiedziała Alarieris.

— Spokojnie, nie pozwolę mu na to — starałam się brzmieć przekonująco, ale nie mogłam im tego zagwarantować.

W końcu, jeśli umiał wejść do mojego snu, to co jeszcze mógł zrobić? Z dnia na dzień się pogarszało, ale nie potrafiłam się do tego przyznać, ani czegoś z tym zrobić. Bałam się, że jeśli się o tym dowiedzą, to stracą we mnie nadzieję. Zawiodę ich. Nie panowałam nad taką prostą sprawą, a co dopiero, miałabym mu się przeciwstawić. Jak miałam nad tym wszystkim panować? Czułam się zdołowana, bez jakichkolwiek szans na przeżycie…

Dalszy lot okazał się tylko torturą. Z racji moich ostatnich nocnych marów i tego, co się wydarzyło, wszyscy wpadli na świetny pomysł. Plan z całą pewnością nie był jednak dobry dla mnie. Pragnęłam teraz użyć swojej mocy i zamienić ich w małe kurczaki. Tak bardzo chciało mi się spać, a oni mnie pilnowali, bym tego nie robiła, jak małe dziecko. Nie chcieli, abym znowu zamknęła nawet na chwilę oczy. Bali się, że pod wpływem mojego snu, zacznę się po raz kolejny palić żywcem albo narobię kolejnych głupot, których będę później żałować. Więc dokuczali mi, ile wlezie, a ja biedna to wszystko musiałam znosić. Nie miałam wyjścia, choć osobiście rozmyślałam nad konsekwencjami ich zabawy. Wiedziałam, że jak tylko uda mi się nad tym zapanować, to wcześniej czy później się odegram. Mam dobrą pamięć. Niech tylko poczekają, aż odzyskam normalność, cokolwiek to oznaczało. Ciekawe czy wtedy będą się tak śmiać, jak teraz. Dałabym dużo, abym mogła choć przez jeden dzień porządnie się wyspać. Naprawdę mi tego brakowało.

W końcu. Po długim locie zza chmur wyłonił się piękny kawałek zielonego przylądka. Pierwszy raz widziałam coś tak pięknego. Oczywiście to nie był jedyny skrawek ziemi, jaki zdarzyło mi się ujrzeć w swoim życiu, ale ten wyjątkowo wydawał mi się niebanalny. Słońce tak pięknie dodawało blasku tej krainie, że chciałoby się zabrać odrobinę tego widoku ze sobą. Woda otulająca cały ten teren wydawała się jej podporą w razie upadku. To było coś, czego nigdy nie chciałam zapomnieć. Idealny moment. Osiedliśmy gdzieś na pustym trawiastym polu. Nie było widać żadnej cywilizacji prócz małego stadka owiec, które pasło się zupełnie niedaleko. Tak spokojnie i beztrosko. Nie znając zagrożenia, które przywiozłam ze sobą. Nie przejmowały się jutrem, po prostu żyły, takie szczęśliwe. Widok był nieziemski, niemalże jak z bajki, przez co nie chciało się stąd ruszać nawet na chwilę. Czy naprawdę istnieje jeszcze taka ziemia? Cisza i spokój, których nie zagłusza krwawy potwór? Wiatr nawet wydawał się inny, a przecież niczym się nie wyróżniał.

— Sheila, musisz się na chwilę odsunąć — powiedział Sordes.

— Potrzebujemy ukryć śmigłowiec, nim ktokolwiek go zobaczy. Alarieris, pozwolisz? — spytał Fedl.

Przesunęłam się, jak prosił, i czekałam na dalszy rozwój wydarzeń. Chciałam wiedzieć, jak zamierzają ukryć taką dużą maszynę, a nie wydawało mi się to wcale proste. Byłam ciekawa, jak tego dokonają i czy to w ogóle możliwe.

W pewnej chwili Eris skinęła głową w dół i złożyła ręce jak do modlitwy. Powiedziała coś w dziwnym języku, a potem nasz transport stał się niewidoczny nawet dla nas. Zniknął gdzieś pod peleryną niewidką lub wyparował do innego świata. A więc tak to działa?

— Gotowe — powiedziała, odwracając się do nas zadowolona z siebie.

— Świetnie — przyznał Fedl. — Teraz tylko musimy znaleźć odpowiednie miejsce do przenocowania.

— Myślę, że już je mamy — odparował Sordes.

— Rozmawialiśmy już o tym — powiedział surowym tonem dowódca. — Nie będziemy ryzykować.

Przypatrywałam się im i odniosłam wrażenie, że znowu mnie coś ominęło. Czyżby nie powiedzieli mi kolejny raz wszystkiego? Zapewne o tym rozmawiali wczoraj…

— Zaraz! O czym mówicie? — spytałam, próbując się czegoś dowiedzieć.

— O niczym — odparował gwałtownie Fedl, w ogóle nie zwracając na mnie większej uwagi.

— Sheilo, nie przyjechaliśmy tu bez powodu — zaczął wampir. — Mieszka tu pewien człowiek. Nazywa się Kan Dogley i jest starym przyjacielem twojej mamy.

— Przyjacielem? Nigdy o nim nie słyszałam — przyznałam.

Nawet nie miałam pojęcia, że mama ma jeszcze jakiegoś znajomego i to żyjącego, pomijając oczywiście Sordesa. Zawsze interesowała się tylko pracą i miała mało czasu na życie towarzyskie. Przynajmniej tak to wspominałam. A może to mnie tylko tak się wydawało, a prawda była zupełnie inna? Zaczynałam myśleć, że właściwie to w ogóle nie znałam swojej matki, a osoba, która ze mną przebywała, była mi wręcz obca. Przerażało mnie to.

— Wiem, że nie masz pojęcia o tym człowieku, ale uwierz mi, znam go również i możemy mu zaufać — poinformował.

— Tego nie wiemy — wtrącił się Fedl.

— Czekajcie, bo czegoś tu nie rozumiem. Co jest grane? Przecież wszystkie szczegóły były już wczoraj omówione.

Bahir tylko stał i przyglądał się całej sytuacji, czekając na dalszy ciąg wydarzeń. Zdawało mi się nawet, że i on o wszystkim nie wie, jest tak samo zielony jak ja. Jak zwykle dowiaduję się na końcu, ale przynajmniej nie jestem w tym sama. Teraz jest nas dwoje.

— Tak, były ustalone z Muhtadim, ale Fedl nie jest co do tego przekonany.

— Bo nie mam pewności — uniósł się dowódca.

— Czy ktoś mi wyjaśni, o co tutaj chodzi? — dopytywałam. Wampir przełknął ślinę, a potem zdecydował się mówić.

— Parę dni temu rozmawiałem z Muhtadim na twój temat — zaczął. — Wiedzieliśmy, że coś złego się z tobą dzieje i sami nie damy radę ci w tym pomóc. Twoja moc cię przerasta, a znam tylko jedną osobę, która będzie w stanie podać ci pomocną dłoń. Taką osobą jest właśnie Kan. To on będzie cię wspierał i szkolił zarazem.

Patrzyłam na niego z niedowierzaniem, a moje ciało ogarnęła złość. Wiedzieli wcześniej o tym człowieku i nic mi nie powiedzieli? Co jeszcze ukrywali przede mną? Poza tym, jeśli wiedzieli o szkoleniu wcześniej, to dlaczego udali zaskoczonych, gdy Alarieris do nas przybyła?

— Skoro go znaliście, to dlaczego żaden z was nie pozwolił mi wcześniej jechać? — mój głos przybrał niezbyt przyjacielski ton.

— Dlatego, że nie mieliśmy dobrego planu — wtrącił się Fedl.

— Planu? — spytałam z niedowierzaniem.

— Nie wiedzieliśmy, jak to wszystko zaplanować. Dopiero kiedy pojawiła się Alarieris, odważyliśmy się postawić wszystko na jedną kartę.

— Czego się baliście?

— Nie obawialiśmy się o siebie, lecz o ciebie. Wszystko było zbyt ryzykowne.

— Ryzykowne? Zabawiliście się mną! — krzyknęłam, patrząc w oczy Fedla. — Te całe warunki i wasze przemyślenia… to wszystko było udawane! Jest jeszcze coś, co chcielibyście mi zakomunikować? Radzę zrobić to w tym momencie, bo nie ręczę za siebie!

Patrzyli na mnie tak, jakby mój krzyk odjął im mowę. Wyglądali, jakby ktoś strzelił im w twarz. Czyżby dopiero teraz do nich dotarło, jak to wyglądało z mojej perspektywy?

— Nie.

— To dobrze — odparłam.

— Wiemy, że zrobiliśmy źle i zrozumiem, jeśli będziesz chciała wrócić do osady — wtrącił się Sordes. — Z racji tego pozwolę ci wybrać.

— Cóż za łaskawość — burknęłam pod nosem.

Nie byłam z ich zachowania zadowolona. Czułam, że mi nie ufają albo mają mnie wciąż za małe, bezbronne dziecko. Przecież mogli ze mną na spokojnie porozmawiać i wyjaśnić. Nie spodziewałam się tego, a uważałam ich za bliskich. Czułam, że jakąś część mnie zawiedli. Jak mogłam być taka naiwna?

— Jeśli chcesz, sama podejmij decyzję. Wolisz wybrać się do starego towarzysza twojej matki, czy my mamy cię osobiście szkolić? — spytał surowym głosem Sordes, próbując wywrzeć na mnie lekką presję.

Zapadła chwilowa cisza i nawet mój głos odmówił posłuszeństwa. Musiałam pomyśleć. Z jednej strony nie znałam tego gościa i nie miałam o nim kompletnie żadnych informacji. Z drugiej… osoby, które jeszcze wczoraj wydawały się godne zaufania, straciły w moich oczach autorytet. Uważałam ich za rodzinę. Najwyraźniej prawda była inna, niż mi się wydawało. Teraz stali się dla mnie jak obcy ludzie, jedną wielką niewiadomą. Miałam ochotę zapaść się pod ziemię, schować głowę w piasek jak struś i nigdy z niego nie wychodzić.

— Dobrze. Chodźmy do tego Kana — odparowałam.

Fedl przyglądał mi się przez parę sekund, a potem ruszył przed siebie. Widziałam, że nie jest mu łatwo i czuje się z tym źle, tylko nie umie się do tego przyznać. Nic nowego. Jednak sam sobie był winien. Jako przyjaciel nie powinien przede mną niczego ukrywać. Choć z drugiej strony, nie byłam pewna, czy nadal nim jest, ta niepewność zabijała mnie od środka.

Nasza dalsza droga była spokojniejsza, ale nie dlatego, że wszyscy nagle zapomnieli języka, tylko dlatego, że wisiał nad nami grom. Coś, co mogło wybuchnąć niespodziewanie. Każdy patrzył tylko na siebie, nie mogąc doczekać się końca podróży. Oni również mieli dość. Nasz wyjazd integracyjny okazał się klapą i to już na samym jego początku. Jak mamy ze sobą współpracować, jeśli nie umiemy sobie ufać?

Szliśmy za dowódcą, aż za pagórkiem wyłoniła się piękna dolina, na której stał średniej wielkości, biały, urokliwy budynek. Dach składał się z szarych elementów, a okna dodawały mu uroku. Otoczony był zielenią i zwykłym, niedokończonym białym płotkiem, który delikatnie niemalże otulał budynek. Dom wydawał się taki normalny, daleki od dziwnych stworzeń i doskonały. Jakby czas się tutaj zatrzymał dawno temu.

— Tu mieszka Kan. Zostaniemy u niego parę dni — oznajmił zimnokrwisty.

Nikt nie odpowiedział. Wszyscy jak jeden mąż zaczęliśmy schodzić z góry. Im bliżej byliśmy tego fascynującego budynku, tym bardziej zaczynało mi się tu podobać i nikt nie musiał mnie namawiać, żebym została. Mogłabym tutaj zamieszkać, gdyby moje życie było inne, czystsze od wszelkich skażeń. Może, gdy to wszystko się skończy, przeprowadzę się tutaj? Oczywiście pod warunkiem, że jeszcze będzie stał. Chociaż z moim szczęściem to nigdy nic nie wiadomo…

— Żyje tutaj sam? — spytałam.

— Tak, ale prowadzi też mały motel dla turystów.

Popatrzyłam na Sordesa, a potem na bielutki domek. Z całą pewnością był znacznie większy, niż mi się zdawało. Jeden człowiek by tego wszystkiego nie ogarnął. Na pewno Kan miał przy nim bardzo dużo pracy, a my zjawiliśmy się, dodając mu kolejnej. Chyba nie powinnam tutaj przychodzić, ale byłam tak zła na nich, że uznałam to za jedyne wyjście. Nauczkę.

Weszliśmy do środka. Tutaj klimat również nie odbiegał od tego, co zastaliśmy na zewnątrz. Wszystko było inne, mało nowoczesne, ale urocze. Ściany pokryte były białą farbą, a podłoga złożona z drewnianych ciemnych desek, których aromat wciąż można było wyczuć w powietrzu. Sufit był dość wysoki, przyciemniony i wykonany ze szczapy. Korytarz, w którym się znajdowaliśmy, połączono z recepcją, gdzie najwyraźniej Kan przyjmował swoich gości. Lada wyglądała na od dawna zużytą, ale nadającą się jeszcze do użytku. Niecałe trzy i pół metra przed nią znajdowała się kanapa obszyta tkaniną w czerwoną kratę. Typową dla szkockiego stylu. Lampy zwisały swobodnie pod sufitem, lecz nie dało ich się dotknąć, nawet jeśli ktoś byłby wyższy. Na jednej ze ścian widniały obrazy przedstawiające zamek, który niegdyś stał tutaj, a teraz zostały po nim tylko skromne ruiny. Przynajmniej tak wywnioskowałam po nowszych obrazach znajdujących się obok. Był piękny. To dziwne, że ludzie nie dbają o tak wspaniałe budynki. Jeśli chodzi o dalszą część pomieszczenia, to wbrew pozorom było czyste i schludne. Wszystko spięte idealnie i dopasowane w najdrobniejszym szczególe. Jakby niedawno dopiero ktoś tu wykonał dobrą robotę.

Bahir podszedł do pustej lady i próbował zabrać kluczyki do naszych pokoi z szafy powieszonej na ścianie.

— Co ty robisz?! — krzyknął Sordes.

— Przecież nikogo nie ma — odparł.

— Mieliśmy tu się z nim spotkać. Zadzwoń dzwonkiem jak człowiek.

Podwładny Fedla wziął do ręki dzwoneczek i potrząsnął nim parę razy, jakby chciał właśnie zamówić obiad. Nie robił tego jednak zbyt chętnie, ale na odczepne. Najwyraźniej nie podobało mu się, że ktoś zwrócił mu uwagę. Po chwili otworzyły się starawe drzwi, które znajdowały się po prawej stronie od recepcji. Wyszedł z nich starszy łysawy pan, który swoim ubiorem przypominał mnicha lub nawet buddystę. Nie był zbyt wysoki ani szczupły. Bardziej średniego wzrostu i delikatnie zaokrąglony, aby nie powiedzieć spasiony. Nie miał zarostu ani brody. Oczy miał piwne a twarz półokrągłą.

— Witam! — rzekł i uśmiechnął się na nasz widok. — Jestem Kan.

— Cieszę się, że cię widzę — powiedział Sordes, kładąc swoją dłoń na sercu.

Człowiek w sędziwym wieku spojrzał na nas, dokładnie obserwując każdego. Najwidoczniej czekał, aż się przedstawimy lub szepniemy parę słów o sobie. Wydawał się przyjaźnie nastawiony. Nie był też zaskoczony, jakby po części nas oczekiwał.

— Jestem Fedl — powiedział, ściskając jego dłoń. — Dowódca i brat Muhtadiego. A to jest mój człowiek Bahir, Alarieris oraz Sheila.

Mnich, gdy tylko usłyszał moje imię, skupił całą swoją uwagę na mnie. Przyglądał mi się uważnie, jakby chciał wiedzieć, czy to rzeczywiście ja. Podszedł do mnie i stanął naprzeciwko, wciąż nie odrywając wzroku. Teraz dopiero zauważyłam, że jest niższy ode mnie o parę centymetrów.

— Córka Jane.

— Tak…

Nagle odwrócił się na pięcie i skierował w stronę drzwi, przez które przedtem przyszedł. Tak po prostu, bez wyjaśnień. Nie wiedziałam, czy mam coś na twarzy, czy taki był jego styl bycia. Dziwny człowiek.

— Proszę, wejdźcie — powiedział do nas. — Napijecie się czegoś?

Pokój, w którym prawdopodobnie przesiadywał Kan, był na swój sposób podejrzanie przytulny. Nie za duży. Wokoło było wiele okien a pośrodku pomieszczenia stał duży fotel obszyty materiałem w tę samą kratę co kanapa. Przed nim był mały telewizor, który nie wyglądał na zbyt często używany, widać na nim było kurz. Pomieszczenie przypominało pokój dzienny, a stylem nie różniło się od przedpokoju.

Sypialnia natomiast znajdowała się w pokoju obok. Łóżko było duże i przykryte kocem o tym samym wzorze w kratę. Przynajmniej tak to wyglądało przy otwartych drzwiach. Osobiście nie chciałam tam wchodzić i sprawdzać. Reszta chyba też nie. Dlatego usiedliśmy w tak zwanym salonie na małych fotelach, które również mieściły się obok siedziska Kana. Idealnie rozmieszczone, zupełnie jakby czekały na nas. Przyglądając się temu w całości, coraz bardziej się w tym utwierdzałam.

— Ja podziękuję — burknął Fedl.

— Ja też. Wiesz dobrze, że nie piję zwykłych rzeczy — odpowiedział Sordes.

— Wiem, dlatego dla ciebie również coś mam.

Gdy skończył to zdanie, popatrzyłam na niego mniej poważnie. Wyciągnął ze swojej lodówki jakiś napój zapakowany w plastikowy kubek, przez który nie było widać niczego. Prawdopodobnie nie chciał, by ktokolwiek się zorientował, co jest w środku. To nie było jednak trudne i szybko się domyśliłam, choć ciężko mi to przez gardło przechodziło. To była krew.

— Proszę. Trzymaj.

— Zaskakujesz mnie — zakomunikował Sordes, który natychmiast uśmiechnął się do niego szczodrze.

Mężczyzna zniknął gdzieś na sekundę. Po chwili wrócił, przynosząc nam dzbanek i trzy filiżanki. Był bardzo gościnny, jak na kogoś, kto się nas nie spodziewał. A może tylko mnie się tak wydawało i już wcześniej ktoś mu dał znać, że przybędziemy?

— Proszę, dla was przygotowałem herbatkę.

Postawił wszystko na małym drewnianym stoliczku i rozsiadł się wygodnie na swoim bujaku, uprzejmie czekając, aż zaczniemy rozmowę. Całkowicie wyluzowany.

Alarieris sięgnęła po małą szklankę i nalała sobie odrobinę nektaru. Przyglądałam się jej, bo wydało mi się to niespotykane. Nasuwało mi się tylko jedno pytanie. Jakim cudem duch może pić cokolwiek?

— Nie patrz tak na mnie. Mogę pić i jeść normalnie — uśmiechnęła się. — Co prawda może nie wszystko, ale większość. Jestem w połowie duchem a w połowie również człowiekiem.

Nie odpowiedziałam nic na to. Tylko obserwowałam jej zachowanie. Ciekawiło mnie to, kim była oraz to, jak się stała tym stworzeniem. Nie spotkałam nigdy dotąd takiej osoby. W zasadzie, jeśli mam być szczera, to chyba tak naprawdę jeszcze do niedawna nie wiedziałam nic o tym świecie.

Mnich przyglądał się całej sytuacji. Czy naprawdę byłyśmy aż tak interesujące? Czy sam nie mógł uwierzyć w to, co widzi? A może dla niego to wszystko było już normalne?

— Długo tu już mieszkasz? — spytał Bahir.

— Och, trochę czasu — odparł z uśmiechem.

— Nie wyglądasz na Szkota — dodał.

— Masz rację! — krzyknął wesoło. — Moje geny są nie tylko szkockie, ale jestem też: Tybetańczykiem, Japończykiem, Wietnamczykiem, Węgrem i Cypryjczykiem.

Wszyscy popatrzyliśmy na niego przez chwilę jak na kosmitę. Sugerował niezłą mieszankę narodowościową. Nie sądziłam nawet, że ktoś taki w ogóle istnieje. Skąd on się wziął? Zaciekawił mnie. Chciałam wiedzieć, jak poznał moją matkę.

— Jakim cudem? — spytał Bahir, wciąż spoglądając na niego dwuznacznie.

Uśmiechał się do nas z uprzejmością. Zastanawiało mnie, co teraz myślał. Czy naprawdę można na nim polegać, jak to mówił zimnokrwisty? Bałam się zrobić ten krok. Nie miałam zbyt dobrych wspomnień związanych z ufnością do ludzi. Ostatnio wszystko zakończyło się porażką i cierpieli na tym moi najbliżsi.

— Mój szanowany praprapradziadek Pasang Kaji Tamang był przywódcą w małej tybetańskiej wiosce. Pewnego dnia do miasta przybyła grupka turystów, a wśród nich była piękna Kasumi Machiko Goto, w której się szaleńczo zakochał. Była Japonką i córką ówczesnego premiera kraju, który uchodził za dość surowego. Z początku rodzice, nie chcieli przystać na ich miłość, ale po ciężkich staraniach Pasanga w końcu się udało. Tak narodziła im się córka Yuka Ikuko Goto. Studiowała na najlepszej uczelni w kraju, a z okazji otrzymania dobrych ocen rodzice pozwolili jej na małe wakacje, które spędziła oczywiście na Cyprze. Tak poznała pewnego Cypryjczyka Theodorosa Petrosa Dekkera. Dzięki temu związkowi narodził się mój pradziadek: Pawlos Kaji Dekker. On jednak nie palił się tak do nauki, jak jego rodzice i przodkowie. Uchodził za wybitnie leniwego, ale zdolnego człowieka. Kiedy miał dwadzieścia jeden lat, chciał zwiedzić świat, co w naszej rodzinie jest dosyć popularne. Udało mu się to. Po kilku miesiącach dotarł do Węgier, gdzie spotkał: Eszter Judit Kasparow — artystkę. Ich syn Imre Petros Dekker z kolei rozkochał w sobie Wietnamkę: Vo Binh Xuan. Z tego związku narodziła się moja mama: Vo An Bich, która jak już pewnie wiecie, poznała mojego ojca: Svena Rafaela Erikssona Dogleya. A dalej rozumiecie, urodziłem się ja: Kan Kaji Petros Rafael Dogley.

Ten starszy człowiek był tak zachwycony, opowiadając tę historię, że żaden z nas nie chciał mu przerywać, nawet na moment. Pomijając fakt wojen i nieszczęść, jakie panowały podczas tych wszystkich związków, wolał zapewne oszczędzić nam innych nieprzyjemnych doświadczeń. Mieli szczęście, ale nie chciałam dopytywać o dalsze losy jego rodziny. Obawiałam się, że nigdy by nie skończył i siedzielibyśmy tak przez dobre kilka godzin. Takie informacje nie były mi zbytnio przydatne, chciałam ich uniknąć.

— To… wiele wyjaśnia — odparł Bahir, przeciągając się lekko ze

znużenia.

Kan spojrzał na mnie, a potem na nietknięty kubek, który trzymałam w ręce. Wstał więc i z uśmiechem na twarzy nalał mi napar, pomimo że go o to nie prosiłam. Nie musiał przecież tego robić. Sama dałabym sobie świetnie radę.

— Dziękuję — powiedziałam.

— To biała herbata. Ulubiony napój twojej mamy — dodał.

Przez cały ten czas nie odezwałam się ani słowem i o nic nie zapytałam. Nie wiem, może czekałam, aż on poruszy ten temat albo sama się przełamię? Sama nie wiem… Postanowiłam, że spróbuję dowiedzieć się czegoś o mamie, w końcu po to tutaj przyszłam.

— Jak poznałeś moją mamę? — spytałam.

Siedział w swoim fotelu usadowiony wygodnie i zdawał się rozluźniony. Mogłabym przysiąc, że był zadowolony z tego pytania.

— Miałem wtedy czterdzieści dziewięć lat. Pracowałem w swojej własnej małej zielarni. Przez pewien czas to wywoływało we mnie szczęście, ale z czasem przyszła i rutyna. Codziennie to samo… Praca, wysiłek, zmęczenie i tak w kółko. Po paru miesiącach mój stan zdrowia znacznie się pogorszył, a mały sklep stawał się moim problemem. W końcu popadłem w długi, a klientów z czasem przychodziło coraz mniej. Nie wiedziałem, jak mam z tego wyjść i poradzić sobie z tym wszystkim. Nie pokazywałem tego, ale w duszy byłem załamany. Kilka razy w tygodniu do sklepu przychodziła kobieta, która nigdy nie powiedziała do mnie ani słowa, tylko się uśmiechała. Zawsze grzeczna i pogodna. Często kupowała u mnie zioła i herbatki. Nigdy nie pytałem, po co jej to i dlaczego aż tyle tego potrzebuje, nie interesowało mnie to. Pewnego dnia, widząc coraz mniej towarów na półkach, zapytała mnie, co się dzieje i czy może mi jakoś pomóc. Nie chciałem obarczać jej swoimi problemami ani zbytnio rozgadywać się na ten temat, zwłaszcza że jej nie znałem. Ona jednak nie przestawała pytać. W końcu stopniowo udało jej się przekonać mnie do rozmowy. Powiedziałem jej, że bankrutuję i stanowczo nie mam już środków do życia. Musiałem zamknąć swoją firmę i pójść na ulicę, bo bank zabrał mi już obecne mieszkanie. Młoda pani znów uśmiechnęła się do mnie i wyszła bez żadnego słowa. Nazajutrz wróciła z pieniędzmi i wręczyła mi je, jakby znała mnie od zawsze, a przecież byłem obcą osobą. Początkowo nie chciałem ich przyjąć, ale później byłem jej dozgonnie wdzięczny. Choć niezręcznie się trochę czułem, to dzięki niej opłaciłem wszystkie rachunki i zamknąłem sklep na zawsze. Nigdy nie spotkałem się z taką dobrocią. W międzyczasie bardzo się zaprzyjaźniliśmy i spotykaliśmy się dosyć często. Tak właśnie poznałem twoją mamę.

Słuchając tej opowieści, zastanawiało mnie tylko jedno: skąd mama miała tyle pieniędzy? Nigdy nie byłyśmy bogate i czasami nie wystarczało na rachunki, a co dopiero na pomoc obcemu człowiekowi, któremu wręczyła ot tak taką sumę gotówki.

— Tak znalazłeś się tutaj? — spytałam.

Spojrzał na mnie, nie przestając okazywać szczęścia i zarazem zachwytu. Był nadzwyczajnie dziwnym, ale też sympatycznym osobnikiem i trudno było mi go traktować jako wroga. Wzbudził we mnie pozytywne uczucia, choć przeszło mi też przez myśl, czy nie są to przypadkiem pozory.

— Och, nie. Nim tu trafiłem, minęło jeszcze sporo czasu. Miałem jeszcze dwie firmy, ale one również nie wypaliły — odparł.

— Co się stało?

Z niewiadomych przyczyn chciałam poznać dalsze losy tego miłego staruszka. Dzięki niemu mogłam dowiedzieć się czegoś więcej o życiu mojej mamy.

— Każdy mój sklep plajtował zupełnie tak, jakby to nie było do końca moje przeznaczenie. Gdy Jane wraz z twoim ojcem byli ścigani przez ludzi Merlocka, a przepowiednia miała okazać się prawdziwa, musieliśmy uciekać jak najdalej. Gdy ona bała się o ciebie, postanowiłem jej pomóc. Po tym, co dla mnie zrobiła, nie mogłem zostawić jej samej. Myślałem wtedy, że jeśli uda się ich oszukać, to przestaną wszystkich nas gonić. Zaproponowałem twojej mamie upozorowanie pewnego zabójstwa. Miało jej to pomóc w uwolnieniu się od tych bestii. Mieszkali wtedy na skarpie w górach, więc zadanie wydawało się dosyć proste i dobrze przemyślane. Wiedzieli, że będą musieli pożegnać się z dobrobytem i zacząć wszystko od początku jak zwykli ludzie — zatrzymał się na chwilę. — Powiedziałem im, żeby pozbierali kilka najpotrzebniejszych rzeczy, które chcieliby zatrzymać na pamiątkę. Następnie ich samochód kazałem postawić na brzegu skarpy a do środka dać sztuczną lalkę, wykonaną z dobrego materiału. Kolejnym naszym posunięciem było odkręcenie zaworu gazu i rzucenie zapałki, która miała zrobić za nas resztę. Wybuch okazał się skuteczny, a eksplozja wyrzuciła samochód w płomieniach z urwiska. Wszystko wyglądało naturalnie i nikt by nawet się nie zorientował.

— A więc to był twój plan? — powiedziałam, nareszcie układając wszystko w całość.

— Tak. Gdy to wszystko się udało, ludzie Merlocka się uspokoili, a twoja mama mogła rozpocząć zupełnie nowe życie. Podarowała ci imię, tożsamość, która zapewniła ci bezpieczeństwo. Nawet stworzyła przyszywanych rodziców, którzy rzekomo zginęli w podobnym wypadku. Po tym wszystkim kazała mi wyjechać i zapomnieć, tak znalazłem się tutaj.

— Skoro twój plan wypalił to, dlaczego wciąż ją ścigali? — spytałam, czując emocje w środku.

Mnich wziął głęboki oddech i wypuścił powietrze bardzo delikatnie. Upił łyk swojej herbaty, a następnie zaczął powoli mówić:

— Nie do końca wypalił. W tym rzecz — znowu zaczerpnął napoju. — Mimo tego wszystkiego Merlock wciąż przeczuwał, że przeznaczenie trwa i nie skończyło się wraz z tą katastrofą. Nadal pragnął niebieskiego kryształu, ale pożądał też mocy twojej mamy, która mogła zapewnić mu wszystko. Śledził i obserwował, czekając na jakikolwiek znak czarów bądź innych działań. Jane była jednak silna i nie zamierzała się poddać. Owszem zaprzestała używania magii, ale nie zniechęciło jej to, aby dodawać jej odrobinę do codzienności. Próbowała wieść normalne życie i trzymać cię z dala nie tylko od swojej mocy, ale też od wszystkiego, co miało związek z tą sprawą. Dlatego większość czasu przebywałaś w domu sama.

Zastanawiało mnie jedno. Skoro ten gość wyjechał jakiś czas temu, to skąd on wiedział, co się dzieje u nas w domu?

— Jak…? — próbowałam zapytać, ale przerwał mi.

— Pewnie chcesz wiedzieć jakim cudem o tym wszystkim wiem? — uśmiechnął się znowu do mnie.

— Tak…

— Jeszcze przed śmiercią twojej mamy parę razy potajemnie się z nią spotkałem. Chciałem jej pomóc, ale nie oczekiwała tego ode mnie, wręcz nie chciała. Twierdziła, że musi poradzić sobie sama i nie chce nikogo narażać. Wiedziała jednak, że pewnego dnia się dowiesz i poznasz prawdę. Miała tylko nadzieję, że nie prędzej niż staniesz się Sheilą, inaczej mogłoby to zakończyć się źle. Prosiła mnie, abym ci pomógł i gdy przyjdziesz do mnie, to otworzył ci drzwi bez żadnego wahania. Był przy tobie, kiedy będziesz przechodzić przez to wszystko i twoja moc będzie nad tobą przejmowała kontrolę. W ten sposób miałem spłacić swój dług u niej.

— Jak chcesz mi pomóc, skoro nie posiadasz żadnej mocy?

— Nie powiedziałem, że nie mam żadnej mocy — uśmiechnął się łobuzersko, a potem ugiął lekko dłoń i machnął nią gwałtownie tak, że świece, które stały na małym stoliku kawowym, zapaliły się. Potem spojrzał na nas i na nasze miny, jakby czekał przez chwilę, aż się domyślimy. — Jestem mnichem, buddystą, ale też magiem. Może mało praktykującym i nie tak silnym jak ty, ale kimś, kto może ci zapewnić pomoc.

Zapadła chwilowa cisza, jakby zupełnie nikt nie umiał niczego powiedzieć. Każdemu brakło słów bądź zapomnieli języka. Ja również nie wiedziałam, co rzec, tylko się przyglądałam z boku, czekając na dalszy ciąg wydarzeń.

— Pomożesz jej? — spytał nagle Fedl, włączając się do rozmowy.

— Takie mam zadanie — odparł.

— A co z przepowiednią? — spytał Bahir.

Starszy mężczyzna wstał nagle i podszedł do swojej drewnianej szafki, po czym coś z niej wyciągnął. Przypominało to trochę stary przedwojenny notes.

— Przepowiednia słusznie mówi, że narodzi się dziewczynka, która będzie silniejsza niż ktokolwiek z nas — otworzył notes na jakieś stronie.

Znajdował się tam obrazek czerwonowłosej panny w srebrnej koronie. Miała piękną zwiewną sukienkę i była pod pewną ochroną. Przynajmniej tak mi się wydawało. Żadne zło jej nie dosięgało.

— Mówi się, że ona przejmie moce od każdego nadprzyrodzonego gatunku. Obroni nas przed wszelkimi okrucieństwami oraz przed czarną potęgą zła. A każdy będzie jej podwładnym i nie sprzeciwi się jej nigdy. Dzięki niej świat stanie się bezpieczniejszy, a bestie, które tylko czekają na nas, odejdą w cień.

Słuchałam tego wszystkiego z lekkim niedowierzaniem, jakbym słyszała bajkę dla dzieci. Co on mi chciał przez to powiedzieć? Będę rządzić światem jak jakaś popaprana królowa zabawek? Czego on się naćpał?

— Dobra! Chyba mam dosyć tych opowiastek na dzisiaj — stwierdziłam. — Osoba, o której mówisz, to nie mogę być ja. To nierealne i nieprawdopodobne.

— To co zostało już zapisane w twoich kartach, tego już nie zmienisz, nawet jeśli byś chciała.

— Pragnę żyć normalnie i odnaleźć szczęście, które zostało mi odebrane. Przez cały ten zamęt mama zginęła. Nie chcę tak skończyć — powiedziałam lekko zrozpaczona.

— Rozumiem twój ból, ale niestety wszystko już zostało uruchomione — popatrzył znowu na mnie. — Twoja mama nigdy nie pomyślała, aby się poddać. Była silną kobietą, która walczyła do końca. Nie pozwól, aby jej życie i poświęcenie poszły na marne. Możesz jeszcze im pokazać, ale to ty musisz tego chcieć. Bez twojej chęci nic się nie zdarzy, a oni nadal będą czerpać korzyści z tego, co zrobili. — wstał natychmiast i podszedł do okna. — Żałuję, że nie było mnie na jej pogrzebie ani przy tym, kiedy to się stało — westchnął.

— Dlaczego więc nie przyjechałeś? Co mogło być ważniejsze od tego?

— Nie mogłem. Bałem się, że mój przyjazd zbytnio cię narazi i przybliży do nich. Poza tym o śmierci twojej matki dowiedziałem się, kiedy stłukłem kubek.

— Kubek? — powtórzyłam.

— Tak, kiedy bliska ci osoba odchodzi, rozbijają się szklanki, stąd wiedziałem o tym. Przeczuwałem.

W pewnym momencie zrobiło mi się go żal, gdy mówił o tym. Nie byłam dla niego zbyt uprzejma, ale to dlatego, że go nie znałam i ostrożniej zaczęłam dobierać sobie przyjaciół. Teraz kiedy opowiedział mi o wszystkim, czułam się z tym źle i nie wiedziałam, jak to naprawić. Nie chciałam zranić jego uczuć.

— Mama na pewno nie chciałaby, żebyś się narażał…

— Wiem, była niezwykle dobrą osobą.

Przez to, co powiedział, przypomniał mi o niej jeszcze bardziej. A w moich oczach znowu pojawiły się słone łzy tęsknoty. Wiedziałam, że nic nie przywróci mi jej do życia, ale mimo tego jakaś część mnie wciąż w to wierzyła. Nadal miałam nadzieję.

— Jak zamierzasz mi pomóc? — spytałam.

— Jutro, gdy wstaniesz, zaczniemy trening — odparł. — Pokażę ci kilka wskazówek, które powinny ci się przydać. To pomoże z całą pewnością w walce z wrogiem.

— Myślisz, że się uda?

— Tak, wierzę w to. Jesteś naszą jedyną nadzieją.

— Obyś się nie mylił — ledwie odpowiedziałam.

— Ja przeważnie się nie mylę — powiedział, znów uśmiechając się do nas.

— Ile właściwie masz lat? — spytałam, obawiając się tego, co usłyszę, ale chciałam zmienić temat.

— 75 — rzekł.

— Czyli nie jesteś żadnym nadprzyrodzonym osobnikiem? — zażartowałam.

— Nie, mnie natura nie obdarzyła taką hojnością.

— Czyli nie jestem sama.

— Jeszcze nie — wtrącił nagle, mrużąc lekko oczy.

— Co chcesz przez to powiedzieć? — spytałam.

— Nic. Tak tylko sobie mówię.

— OK…

Nie wiem, o co mu z tym chodziło, ale zapewne niedługo się dowiem, jak zawsze. Nic przede mną się nie ukryję, a już na pewno nie złe informacje.

Poczułam natychmiastowe, lecz lekkie zmęczenie, do tego stopnia, że nawet ziewnęłam, nie panując nad tym w zupełności. Marzyłam o odpoczynku, miejscu, gdzie mogłabym się położyć i po prostu odpłynąć. Nie miałam już siły na więcej opowiastek ani żadnych innych zwierzeń. Dosyć się nasłuchałam jak na taki krótki czas. Skoro jutro miałam zacząć ćwiczyć, to musiałam być wypoczęta.

— Och, tak. Zapomniałem, że już jest tak późno. Przylecieliście przecież późnym popołudniem, a ja was zagaduję — powiedział Kan.

— Tak, powinniśmy już iść — zasugerował Fedl.

— Racja. Chodźcie za mną — rzekł mnich i wyszedł ze swojego pokoju gościnnego.

Nie czekaliśmy długo na zaproszenie i od razu ruszyliśmy za nim jak błędne owce.

— Proszę, oto wasze kluczyki do pokoju. Zaprowadzę was, będziecie spali na piętrze — spojrzał znowu na każdego z nas. — O turystów się nie musicie martwić. Tak jak obiecałem. Zamknąłem cały swój hotel oraz Duntulm, aby nikt wam nie przeszkadzał w trakcie waszego pobytu. Powiedziałem im, że trwają tu prace remontowe. Uwierzyli — był zadowolony z siebie.

— Czyli dopilnowałeś wszystkiego — rzekł Sordes.

— Mówiłem, że nie będziecie się musieli martwić.

— Na ciebie zawsze można liczyć — przyznał.

— Oczywiście — odparł. — Jesteśmy. Na tym piętrze możecie nocować. Tutaj przy schodach jest pokój Alarieris, a po drugiej stronie Bahira. Sordesa jest następny, a na końcu korytarza po lewej stronie jest pokój Sheili, a naprzeciwko Fedla. Mam nadzieję, że będzie wam się podobać i nie uciekniecie zbyt szybko.

— Z pewnością — odpowiedziałam, uśmiechając się do niego miło.

— Zostawię was teraz, żebyście mogli się rozpakować i trochę odpocząć — zaproponował.

Nie czekając na naszą odpowiedź, odwrócił się na pięcie i zszedł po schodach na dół prawdopodobnie do siebie. Ja również nie patrzyłam na innych, tylko wybrałam się wprost do swojego pokoju. Fedl także.

Kiedy byłam już pod swoimi drzwiami, poczułam, jak ktoś wyrywa mi kluczyki i zaczyna otwierać drzwi do mojego pomieszczenia. To był dowódca. Myślałam, że już poszedł…

— Umiem otwierać zamek — oznajmiłam beznamiętnie.

— Jako twój przełożony, muszę sprawdzić, czy w pokoju jest bezpiecznie — odparł, nie zwracając uwagi na mnie i wchodząc do środka jak gdyby nigdy nic.

Gdy weszłam do wnętrza i spojrzałam na wszystko, stwierdziłam, że pokój nie różni się za bardzo od pomieszczenia Kana. Nie należał być może do najnowocześniejszych, ale był skromny i przytulny.

Sypialnia nie była za duża, ale dobrze urządzona. Pojedyncze łóżko stało na środku pokoju, centralnie na wprost drzwi, co chyba było najgorsze. Narzucono na nie gruby koc, oczywiście w szkocką kratę. Podłoga i tutaj była z drewnianych paneli, ale znacznie jaśniejszych niż na dole, różniła się odcieniem i jakością. Sufit nie był za wysoki i składał się z desek z ciemnego drewna, które dodawało niemałego uroku. Ten element zaczynał mi się coraz bardziej podobać, był idealnie dopracowany. W oknach zawieszono długie jasne firanki dotykające niemal ziemi. Ściany mojego pokoju były banalnie białe, ale dzięki kolejnym obrazom wszystko wydawało się dobrze dobrane i odczuwało się nieco przytulności.

Obok łóżka znajdowała się mała toaletka z krzesełkiem, nie wyglądała na zbytnio używaną. Na podłodze zaś znajdował się rozłożony wielki, owalny biały dywanik, który był niesamowicie mięciutki, aż nie za bardzo chciało się z niego schodzić. Po lewej stronie znajdowała się mała łazienka z wanną, umywalką i sedesem. Specjalnie przygotowana dla jednej osoby. Jakby pokój był zorganizowany specjalnie dla mnie.

Kiedy już obejrzałam z zachwytem wszystkie pomieszczenia, spojrzałam na Fedla, który sprawdzał akurat każdy zakamarek. Zachowywał się, jakby coś w niego wstąpiło i nie zamierzał wcale odejść. Gdy podszedł do komody stojącej po prawej stronie niedaleko okna i zaczął ją przeglądać, przewróciłam tylko oczami.

— Znalazłeś już jakiegoś potworka? — spytałam rozbawiona, a potem wskazałam na inną. — A może siedzi w tej drugiej szufladzie i czeka, aż ją odwiedzisz. On wtedy wyskoczy na ciebie i powie: „A kuku! Mam cię!”.

Fedl zaprzestał na chwilę swoich poszukiwań i odwrócił się do mnie z groźnym wyrazem twarzy. Nie wyglądał na rozbawionego, a już na pewno nie na osobę rozumiejącą jakiekolwiek żarty.

— To nie jest zabawa. Nie znam tego gościa i osobiście wolę się upewnić — odparował nagle, ale ściszonym głosem.

— To przyjaciel mamy — przypomniałam mu. — Gdyby chciał mi coś zrobić, na pewno by już to uczynił — próbowałam stanąć trochę w jego obronie.

— Kiedyś być może był jej przyjacielem, ale czasy się zmieniają i trzeba być na to przygotowanym. Wolę zapobiec nieszczęściu.

— No dobrze. Jeśli to sprawi, że będziesz mógł zasnąć spokojnie, przeszukaj pokój bardziej — odpyskowałam lekko, prawie się nie unosząc.

— Już skończyłem — podszedł nieco bliżej. — Jest czysty.

— Doprawdy?

Przyglądał się mi, jakby chciał jeszcze coś powiedzieć, ale ugryzł się w język, zdając sobie sprawę, że jest stosunkowo późno.

Alarieris w tym czasie weszła do pokoju, spokojnie zbliżając się do nas. Uśmiechnęła się tylko i przysunęła się bardziej do mnie, jakby Fedl ją odrobinę przerażał. W zasadzie to chyba na większość osób tak działał.

— Masz śliczny pokój — powiedziała szeptem, cały czas szczerząc zęby w moją stronę.

— Dziękuję.

— Stworzyłaś już barierę ochronną? — spytał, tak jakby chciał napomnieć, że on również tutaj się znajduję.

— Tak! Już wcześniej zdążyłam to zrobić. Nie musisz się o nic martwić.

— Patrząc na was wszystkich, to muszę — burknął, spoglądając w moją stronę i chcąc dać mi coś do zrozumienia.

Eris spojrzała na niego i zaczęła się śmiać. Najwyraźniej wzięła jego słowa za żarty. Chyba jeszcze nie poznała go na tyle, ile powinna. On nie znał się na zabawie, był zbyt poważny.

— Coś ty taki spięty? — spytała, przyglądając się mu.

— Nie jestem spięty. Po prostu jest tu trochę duszno — rzekł, jakby w pokoju było co najmniej trzydzieści stopni, a on sam zaczął się palić. — Gdybyście mnie szukały, będę u siebie.

Kiwnęłyśmy obie głową, a kiedy wyszedł, zaczęłyśmy się po raz kolejny śmiać. Nie wiem dlaczego, ale im bardziej poznawałam Fedla, tym bardziej wydawał mi się dziwny i tajemniczy. Trudno było mi go rozgryźć, wciąż miał tyle sekretów przede mną. Nie wiem, co wydarzyło się, kiedy wyjechałam z Egiptu, ale zamierzałam się tego dowiedzieć. Czułam, że coś się złego zdarzyło i dlatego tak podejrzanie się zachowywał.

— Sheilo? — spytała Alarieris.

— Tak? — zorientowałam się, że nie słyszałam jej pytania. — Przepraszam, zamyśliłam się. Co mówiłaś?

— Ty naprawdę jesteś wykończona — uśmiechnęła się znowu. — Nie będę cię męczyć i pójdę już do swojego pokoju.

— Dziękuję — odpowiedziałam i pożegnałam się z nią.

Kiedy drzwi się zamknęły i żadna osoba z grupy nie chciała już do mnie zajrzeć, postanowiłam wziąć kąpiel, a następnie udać się do łóżka, którego tak bardzo mi dzisiaj brakowało. Pragnęłam teraz odpocząć od tego wszystkiego, co działo się wokół mnie. Wyłączyć się na chwilę. Zapomnieć. Nie umiałam jednak tego całkowicie zrobić. Nadal rozmyślałam o przeszłości oraz o tym, jaka mama była wcześniej. Chyba nigdy nie przestanie mnie to dręczyć.

Zastanawiałam się nad sensem tego, co usłyszałam u Kana. Chciałam wiedzieć, co mama by zrobiła na moim miejscu. Czy to możliwe, aby ta cała przepowiednia dotyczyła mnie? Nie czuję się silna ani wojownicza jak ta kobieta z rysunku. To przecież czyste bujdy. Poza tym obrazek był przekłamany. Jak mogli stworzyć portret dziewczyny, która miała się dopiero urodzić. Gdzie tu sens i logika? Swoją drogą wyobrażenie mieli dobre, bo nawet po drogim alkoholu nie stworzyłabym czegoś takiego.

Myślałam też nad tym, co miało stać się jutro, pojutrze i w ciągu następnych kilku lat. Jak będzie wyglądało szkolenie i czy to coś zmieni w moim życiu tak, że będę mogła się uwolnić? Bestia przestanie mnie ścigać i podołam temu wszystkiemu? Nie wiedziałam, co miałam o tym wszystkim myśleć. Bałam się.

Nauka

Kiedy dociera do Ciebie, że twoja edukacja jest stanowczo za prosta, to wiedz, że twoje życie wydaje się coraz bardziej skomplikowane.

— Czas wstawać! — krzyknął ktoś nagle z zewnątrz.

Wiedziałam w mojej podświadomości, że jakaś osoba próbuje mnie wybudzić w rzeczywistym świecie, ale mimo to zlekceważyłam sprawę. Chociaż przez jeden dzień chciałam nie zawracać sobie tym głowy. Tak dawno nie miałam spokojnego snu, a teraz próbują mnie wyłączyć od tego wszystkiego i za wszelką cenę ściągnąć na dół. Dlaczego akurat dzisiaj? Nie przejmując się krzykiem, ponownie odpłynęłam. Byłam zmęczona.

— Czekam na dole! — znów zawołał, przerywając moją drzemkę.

Nie martwiłam się tym, sądząc, że znowu mi się coś śni, a mój organizm świetnie się do tego dostosował. Olałam sprawę. Zamknęłam oczy i znowu powróciłam do świata, w którym, o dziwo, czułam się bezpiecznie.

W pewnym momencie poczułam dziwne ciepło, które mnie otoczyło. Nie wiem, co to było, ale zaczęło mi się to podobać. Jakie to fajne — powiedziałam w duchu, uśmiechając się przy tym.

— Włączyli ogrzewanie? — spytałam samą siebie swoim ledwo przebudzonym głosem, nie za bardzo rozumiejąc, co się dzieje.

Po kilku minutach zaczęło się robić znacznie bardziej tropikalnie niż przedtem. Skwar powoli zaczepiał moją nogę, jakby osobiście się na mnie uwziął. Nie miałam pojęcia, skąd się to wzięło i z pewnością nie był to etap mojego myślenia. Byłam przecież jeszcze na wpół przytomna i niekoniecznie chciałam włączyć swoje szare komórki do działania. Z dziwnych przyczyn jednak poczułam swąd dymu, jakby coś się paliło niedaleko mnie. Pomyślałam wtedy, że może mnich próbuje coś upichcić, ale mu to nie idzie i stąd ten zapach. Dlaczego więc czuję to aż tutaj? Chwilę później przypomniałam sobie, co powiedziałam parę sekund temu.

— Przecież jest ciepło, po co im ogrzewanie? — powiedziałam, otwierając oczy ze zdziwienia.

Dopiero teraz do mnie dotarło, że coś tu w zupełności nie gra. Mało tego, dymu i ciepła było coraz więcej. Co jest grane? Niemożliwe, żebym dalej spała, a to był tylko sen. Chyba że jest coś, o czym nie wiem? Czyżby Bloodwolf mnie znalazł?

Spojrzałam szybko na swoje stopy i zobaczyłam, że koc, pod którym leżałam, zaczął się tlić. Wpadłam w natychmiastową panikę.

— Aaa! — krzyczałam, próbując ugasić ogień, który zaczął dobierać mi się do ciała.

Wyleciałam z łóżka jak torpeda, nie czekając, aż stanę się grzanką. Chwyciłam swoją koszulkę, która leżała na krześle i zaczęłam nią gasić płomienie, tylko to mi przyszło do głowy. Przynajmniej tak to zawsze robili na filmach. Nigdy jednak nie próbowałam tego wcześniej przetestować. Nie miałam okazji. Mało tego, nie sądziłam, że ją w ogóle będę mieć.

Po chwili do pokoju wbiegł Fedl, który słysząc mój krzyk, był nieco zdezorientowany. Chciał koniecznie wiedzieć, co tu się wyprawia. O dziwo, kiedy znalazł się w pomieszczeniu, ogień gdzieś zniknął. Po prostu prysnął jak bańka mydlana. A ja stałam zmachana nad łóżkiem i to w piżamie.

— Nic ci nie jest? — zapytał, rozglądając się po pomieszczeniu, próbując ustalić przyczynę krzyku.

— Nie, nie wiem… Nie sprawdzałam jeszcze — odpowiedziałam zmęczona. — Spałam sobie, kiedy nagle poczułam, że coś się pali. A tak konkretnie to ja!

Podszedł do mnie ostrożnie, ale nie za blisko, jakby się bał czy czegoś mu nie zrobię. Nie jestem jeżozwierzem, nie mam kolców. Wiem, że jeszcze się nie uczesałam ani nie zdążyłam ubrać, ale żeby zaraz w ten sposób o mnie myśleć? Czy ja naprawdę tak strasznie wyglądałam?

— To przez sen? Znowu miałaś koszmar? — dopytywał.

— Nie, tym razem nic z tych rzeczy — odparłam, wciąż nie mogąc uwierzyć, że coś takiego mi się przydarzyło.

— Potrzebujesz czegoś?

— Nie, spokojnie możesz wrócić do siebie — odpowiedziałam już ze spokojem i opanowaniem.

— Dobrze. Gdyby coś, wiesz gdzie mnie szukać — odrzekł i wyszedł z pokoju.

Przetarłam twarz ręką i odruchowo spojrzałam na zegarek, który wskazywał piątą dwadzieścia jeden. Co to za godzina! Przypomniałam sobie słowa osoby, która mnie dzisiaj obudziła i chciała, abym wstała natychmiast. Dziwnym trafem poczułam wtedy ciepło i wszystko się zaczęło. Dopiero teraz złożyłam układankę w całość. To ten mnich! Na pewno to on maczał w tym palce. Czy on był normalny?!

Postanowiłam się ubrać i przygotować tak, jak zostałam o to poproszona. Nie robiłam tego jednak już z taką miłą chęcią. Założyłam dłuższe, starsze dżinsowe spodnie i zieloną bluzeczkę z krótkim rękawkiem, za którą nie za bardzo przepadałam. Uważałam, że w razie czego nie będzie mi jej szkoda. Nie wiedziałam przecież, co będę robić, a biorąc pod uwagę moją pobudkę, to lepiej być ostrożnym. Związałam swoje długie włosy w kucyk i zeszłam na dół po cichu, żeby nikogo nie obudzić. Chociaż i tak, kiedy krzyknęłam, niektórzy zapewne stanęli na równe nogi.

Od razu udałam się do drzwi Kana, i mimo że pukałam kilka razy, nikt nie otworzył. Zastanawiałam się, gdzie mógł się udać ten żartowniś. Wtedy usłyszałam mruczenie, jakby ktoś sobie nucił pod nosem jakąś piosenkę. Poszłam bezpośrednio za tym dźwiękiem. Głos dobiegał zza lekko uchylonych drzwi, które prowadziły do zupełnie innego pomieszczenia. Otworzyłam je szerzej i pozwoliłam sobie wejść do środka bez uprzedzenia. Dziwnym trafem to nie była żadna magiczna kraina, tylko zwykła i najprostsza garkuchnia. Nie była mała, a w przeciwieństwie do innych pomieszczeń wydawała się bardziej nowoczesna. Nie pasowała zbytnio do tego miejsca.

Mieściło się w niej kilka ciemnych, drewnianych i eleganckich stolików dostosowanych do liczby turystów w motelu. Pomieszczenie to różniło się nieco, nie miało jednak białych ścian jak inne pokoje w tym budynku. Ściany były popielate, a na nich znajdowały się rysunki przedstawiające historię Duntulm. Nie były jednak kolorowe, a bardziej przypominały szkice zrobione czarnym flamastrem lub tuszem. Osoba, która stworzyła te dzieła, musiała poświęcić na to wiele czasu. Efekt był nieziemski. Okna były puste, bez żadnych zasłon ani innych ozdób. Przyglądałam się temu wszystkiemu, kiedy moim punktem kulminacyjnym stał się Kan. Zdawał się radosny i szczęśliwy, jakby jego dzień zaczął się stanowczo lepiej niż mój. A tego akurat byłam pewna, przypominając sobie to, co mi zrobił. Pewnie z tego był taki zadowolony. Moje cierpienie sprawiało mu radość. Przynajmniej odniosłam takie wrażenie, kiedy on wesoło sobie śpiewał.

Podeszłam do niego ostrożnie, by go nie wystraszyć, choć jak mam być szczera, to korciło mnie, aby się odegrać. Obrócony tyłem do wejścia przygotowywał posiłki dla swoich gości. Nim jednak zdołałam się odezwać, on się zorientował. Co jest? Ma oczy dookoła głowy czy jak?

— Cieszę się, że wreszcie wstałaś — powiedział, odwracając się do mnie z szerokim uśmiechem na twarzy.

— Nie miałam wyjścia. Zdaje się, że jakiś dziwny osobnik, próbował mnie dzisiaj podpalić — poskarżyłam się.

— Doprawdy? — zaczął się śmiać.

— Znasz go może? Chętnie odpłaciłabym mu się tym samym — burknęłam.

— Najpierw to musisz się nauczyć tego, co zrobił, a dopiero później mu grozić — odparł, podając mi jajecznicę.

Tym sposobem potwierdził moje dotychczasowe podejrzenie. Co on sobie w ogóle myślał? To miał być nauczyciel? To sadysta!

— Nie mogłeś po prostu zapukać albo przyjść ciut później? — spytałam w końcu lekko podenerwowana.

— Jasne, że mogłem, ale wtedy mielibyśmy mało czasu na naukę.

— Więc lepiej budzić człowieka, paląc go we własnym łóżku?

— Dzięki temu szybciej wstałaś — odparował, wciąż nie tracąc przy tym uśmiechu.

Miałam ochotę, zetrzeć mu ten zaciesz z twarzy, aby już więcej nie wpadł na coś równie głupiego. Jednak z racji jego wieku i mojego szacunku dla starszych, próbowałam się opanować, trzymając dłonie wzdłuż ciała, aby go nie udusić. To była pozycja bezpieczna.

— Musiałeś tak drastycznie? — zmarszczyłam brwi.

— Ważne, że pomogło — popatrzył na mnie teraz bardziej poważnie. — Ćwiczenia najlepsze są z rana, wtedy umysł najlepiej funkcjonuje.

— Ach tak! Zamierzasz mnie tak cały czas budzić? — zapytałam.

— Nie.

— To dobrze… nie chcę chodzić jak zombie.

— Zamierzam cię jutro obudzić znacznie wcześniej — uśmiechnął się do mnie, nie przejmując się wcale tym, co powiedziałam.

Najwyraźniej żarty się go trzymały…

— Wiesz, jak to się nazywa? — teraz ja wyraziłam zadowolenie. — Wredność.

— Podziękujesz mi później. Teraz jedz, punktualnie o szóstej chcę cię widzieć na zewnątrz — powiedział to, wychodząc z kuchni i nie czekając nawet na odpowiedź.

Wiem, że miał mnie szkolić, ale czy musiał aż tak prowokacyjnie i odpychająco? Ja nawet o tej porze do szkoły nie wstawałam, a co dopiero na jakieś treningi. Naprawdę to jest konieczne?

Kiedy dokończyłam swój posiłek, wstałam i wyszłam przed budynek, tak jak chciał tego Kan. Byłam ciekawa tego, co chce mi przekazać oraz zaczynałam powoli obawiać się o własne życie. W normalnej postaci nerwy już miałam. Pytanie, o co jeszcze mu chodziło. Może chce mnie zadręczać na przemian z Bloodwolfem? Po prostu tak dla rozrywki?

Na polu stał Sordes z mnichem, przyglądając mi się czy aby na pewno wstałam prawą nogą, choć z mojej perspektywy to było zbyt daleko idące stwierdzenie. Podeszłam do nich, chcąc dowiedzieć się, co mają w planach. O mały włos nie zauważyłabym dowódcy, który spokojnie stał pod drzewem, obserwując każdy ruch, jak na orła przystało.

— Sheilo — skinął głową na znak przywitania.

Odwzajemniłam to, przypatrując się mu, jak beztrosko jest oparty o pień. Ciekawe czy już wie, co tak naprawdę wydarzyło się dzisiaj rano. A może oni wszyscy już wiedzą i spiskują za moimi plecami? W sumie to nie byłby pierwszy raz…

— Gotowa? — spytał mnie Sordes.

— Musi być — powiedział Kan.

— Po co pytacie, skoro i tak za mnie odpowiadacie? — spytałam, patrząc na nich dwóch.

— Masz rację — odpowiedział. — A teraz ze mną chodź, pozostali mogą się jeszcze zdrzemnąć albo przynajmniej siedzieć cicho i nie przeszkadzać — nie czekając na żadną odpowiedź, ruszył przed siebie, ot tak.

Zerknęłam na nich wszystkich, ale wiedziałam, że żaden z nich mi nie pomoże. Przyjechałam tutaj po to, by się uczyć, więc muszę to zrobić. Powinnam ponieść konsekwencje swojej prośby oraz własnego postanowienia. To w końcu ja robiłam tyle szumu o wszystko, więc trzeba było się pozbierać do kupy i zacząć iść naprzód, a nie płakać nad rozlanym mlekiem. Nie miało to przecież trwać wiecznie. Chyba…

Kan zaprowadził mnie na kamienisty brzeg, gdzie zatrzymał się i powiedział, że to dobre miejsce na początek. Nie wiem, dlaczego wybrał akurat ten skrawek ziemi, ale muszę przyznać, że widok był nieziemski. Przez to byłam skłonna zapomnieć o tym, co spotkało mnie dzisiaj. Przynajmniej na razie.

Przyglądałam się mojemu opiekunowi odrobinę i doszłam do wniosku, że jeszcze do wczoraj nie wyglądał na brutala. A teraz? Zdawało mi się nawet, że naszemu spokojnemu dziadziusiowi wyrosły rogi, które wcześniej były gdzieś ukryte. W przenośni oczywiście.

— Stań w skupieniu — powiedział.

— W skupieniu? — spytałam, upewniając się.

— Tak. Jesteś za nerwowa, musimy się tego wyzbyć — odparł. — Stań prosto, nie garb się i zamknij oczy.

— Z tego, co pamiętam, mieliśmy ćwiczyć, a nie medytować — powiedziałam, przymykając powieki, ale robiąc to, o co prosi.

— W pierwszej kolejności trzeba się u ciebie pozbyć kilku niepotrzebnych elementów, musisz zacząć się bardziej koncentrować i uważać na to, co dzieje się wokół ciebie.

— I to pomoże?

— Tak — klepnął mnie lekko ręką w głowę. — Skup się.

Kto mu pozwolił podnosić na mnie rękę? Co za człowiek! Jeszcze jedno takie coś, a mu oddam i nie ważne, że jest starszy, nie przejmę się tym w ogóle. Nikt mnie nie będzie dotykał bez mojej zgody. Opanuj się…

— Co dalej?! — spytałam poddenerwowana jego zachowaniem.

— Spróbuj wsłuchać się w ciszę i w odgłos zbliżających się do ciebie fal. Usłysz, jak jedna odbija się od drugiej raz po raz. Skoncentruj się tylko na tym, jakbyś była tu tylko ty.

Starałam się wziąć delikatnie wdech, by następnie wypuścić powietrze, próbując sobie jakoś pomóc. Powtarzałam tę czynność jeszcze kilka razy, ale mój umysł nie chciał nawet dopuścić tej beztroski. Walczyłam z nim nadaremnie. Wszystko wydawało się bez sensu. Czułam się do niczego.

— To na nic — odparłam. — Nie umiem.

— Bo nie chcesz — znów podszedł do mnie. — Spróbujmy zrobić inaczej. Sordes, przynieś mi książki, które są przygotowane u mnie na stole — powiedział znacznie głośniejszym tonem, jakby wiedział, że wampir go słyszał.

Zdziwiłam się, kiedy po kilku sekundach zjawił się zimnokrwisty, niosąc rzeczy, o które prosił mnich. Położył je na kamieniach i odszedł w mgnieniu oka, aby nam nie przeszkadzać. Po raz kolejny zostałam sama z moim nauczycielem, który z pewnością dobrze się bawił. Miałam tylko nadzieję, że nie chce mi przyłożyć tymi książkami.

— Stań prosto! — krzyknął, widząc moją posturę. — Następnie połóż jedną z lektur na głowie i przejdź się tak, by nie spadła.

Gdy usłyszałam go, pomyślałam w pierwszej chwili, że żartuje, po raz kolejny zresztą. Bo niby jak mi to miało pomóc? Przyjeżdżając tutaj, spodziewałam się, że pewnie poznam jakieś tajniki magii lub coś podobnego. A on co? Robi mi casting na modelkę? Mam walczyć z tymi stworami, a nie chodzić po wybiegu, mając kijek w czterech literach. Mimo wszystko dałam się przekonać i posłuchałam go, kładąc egzemplarz na czuprynie, tak jak kazał. Ostrożnie i powoli ruszyłam przed siebie delikatnym krokiem, bojąc się, że za chwilę to zgubię.

— Nie jest tak źle… — powiedziałam do siebie, widząc, że mi dobrze idzie.

On tylko mi się przyglądał, spoczywając na jednym z kamieni w całkowitym skupieniu. Nie wydawał się tym specjalnie zachwycony lub też niezadowolony. Trudno było stwierdzić. Jego mimika twarzy nie wykazywała żadnych emocji.

— A teraz wróć się z nią i weź kolejną. Powtórz czynność.

Postanowiłam znowu zaczerpnąć powietrza, nim otworzyłam usta, aby mu coś dopowiedzieć. Powstrzymałam się jednak dla świętego spokoju, gryząc się w język. Zrobiłam to, czego się domagał. Podniosłam kolejną znacznie cięższą od poprzedniej i dodałam sobie do tamtej. Wykonałam zadanie, choć z tą już miałam niemały problem. Gdy chciałam odłożyć ją na miejsce, ta niefortunnie mi spadła, przez co byłam zmuszona, do zdublowania ćwiczenia. No masz!

Jak na złość przy każdej kolejnej próbie, kończyło się tak samo. Chyba nie byłam w tym tak dobra, jak myślałam. Robiłam błędy. Gdy miałam ochotę zakończyć swoją mękę, ten kazał mi wykonywać wszystko na nowo. Po kilku dłuższych minutach się udało. Zrealizowałam nasz cel.

Usiadłam na moment, by odpocząć. Miałam dość na dzisiaj. Nie nadawałam się już do następnego etapu, ten wykończył mnie aż za bardzo. Jeśli tylko dlatego obudził mnie rano, to naprawdę strata czasu. Jestem beznadziejna.

— To nie czas na przerwę. Odpoczniesz, gdy skończysz ten poziom — odrzekł.

Po tych słowach wyobraziłam sobie moje dłonie na jego szyi, jak ściskam to jego biedne gardło. Nie! Nie dlatego, że właśnie zaczęłam go lubić, ale z tego powodu, że zaczynał działać mi na nerwy już wystarczająco. Co on sobie w ogóle wyobrażał? Chyba faktycznie jestem za nerwowa, umysł ciągle płata mi figle. Gubię się w tym.

— Dobrze jak chcesz — powiedziałam to tak, żeby wiedział, że zaczyna mnie drażnić.

Po raz kolejny umieściłam książki na sobie. Gdy zadowolona próbowałam wstać, ten przekonał mnie, że dopiero się rozkręca.

— Dołóż kolejną! — krzyknął.

Emocje sięgnęły zenitu. Miałam tego po dziurki w nosie. Na jego oczach zrzuciłam je wszystkie na ziemię. Po chwili żałowałam trochę swojego zachowania. Zastanawiałam się, czy zawsze taka byłam, czy to po prostu kolejny efekt uboczny, jaki odczuwam po stracie bliskiej mi osoby. A może potwór po prostu rzucił na mnie jakieś zaklęcie, które każe zachowywać mi się jak ostatnia kretynka?

— Nie rozumiem, do czego mi to jest potrzebne… — zagadnęłam.

— Do wszystkiego — odparł. — Nim zaczniesz mierzyć się z siłą, którą nosisz w sobie, musisz wpierw ją opanować. Umieć się skoncentrować i uspokoić swojego wewnętrznego ducha. Tylko w ten sposób uda ci się nad nią zapanować — spojrzał na mnie i chwycił za ramię. — Słuchaj, a zrozumiesz. Wykonuj moje polecenia, a niedługo nie będziesz potrzebować tych ćwiczeń, bo będziesz wiedzieć, że sobie poradzisz. Daj sobie pomóc.

Popatrzyłam mu w oczy i skinęłam głową. Może faktycznie mają rację i powinnam się skupić na nauce. To nie było tak, że chciałam robić im na przekór, po prostu czułam się zmęczona i bezsilna. Bałam się, że nie podołam temu, a życie mnie nie rozpieszczało. Nie chciałam taka być, ale nie potrafiłam zachowywać się inaczej. Ostatnie przeżycia zostały w mej pamięci dobrze zakorzenione i to wcale nie było proste, aby je wyrwać i przesadzić do innego pojemnika. Nie dało się zniszczyć ich tak łatwo, ale mogłam w tym przypadku liczyć na zrozumienie.

Postanowiłam spróbować jeszcze raz. Nie było to jednak proste. Byłam zmachana, osłabiona, ale zaczynałam powoli rozumieć to całe jego podejście. Trening miał nauczyć mnie posłuszeństwa i wiary w siebie, a to było bardzo trudne. Spokój miał pozwolić mi na dostrzeżenie elementów mało zauważalnych dla zwykłego człowieka. Z przeciętnej dziewczyny miałam stać się kimś wyjątkowym, niemal superbohaterem. Skoro przybyłam tutaj po to, aby moje przeznaczenie ujrzało światło dzienne, byłam zmuszona do dalszej walki, nawet jeśli musiałabym wylać kolejne poty. Śmierć mamy przecież nie dawała mi spokoju, to dla niej to wszystko…

— Dobrze — powiedział, po czym wstał i poklepał mnie po plecach. — Czas na przerwę.

— Skończone? — spytałam wyczerpana.

— Nie, ale zrobiłem się głodny — oznajmił. — Dzisiaj już cię nie będę męczył z tą próbą. Uważam, że cztery książki to dobry wynik na początek. Będziesz go powtarzać każdego ranka, to cię uspokoi. Teraz nabierzesz siły przed kolejnym zadaniem, lepiej abyś nie zasłabła.

Nim skończył to zdanie, zniknął gdzieś za polaną, a ślad po nim zaginął. Tak po prostu mnie zostawił. Dlaczego na mnie nie zaczekał? Mogliśmy przecież wrócić razem. Gdzie mu się tak śpieszy? A może jest na mnie zły? Nie chciałam zostać sama ze swoimi myślami, więc udałam się do motelu. Cieszyłam się, że mam dla siebie chwilę wytchnienia. Mój głód również oczekiwał zaspokojenia, przystałam na jego prośbę. Postanowiłam, że udam się do garkuchni, by przegryźć coś i się napić, tyle by starczyło mi to na trochę. Z niewiadomych przyczyn przeczuwałam, że dzień ten będzie dla mnie wyjątkowo długi i ciężki.

Zajrzałam do lodówki i wyciągnęłam butelkę zimnej wody. Przyłożyłam ją do czoła, a następnie otworzyłam, robiąc łyk. Piłam powoli, abym nie musiała jeszcze leczyć gardła. Z moją odpornością wychodziło różnie, nie chciałam im dawać kolejnej roboty. Gdy jednak zrobiłam łyk napoju, od razu było mi przez to lżej. Zamyśliłam się przez moment, nie zauważając, że nie jestem sama w pomieszczeniu.

— Jak tam samopoczucie? — spytał ktoś, przestraszając mnie.

Odwróciłam się nagle w podskokach, a moje serce o mały włos nie wyzionęło ducha. Czy ja naprawdę się tak często wyłączam?

— Sordes! — powiedziałam podniesionym tonem, łapiąc oddech. — Nie strasz mnie tak, bo umrę, nim nauczę się czegokolwiek.

— Przepraszam, wydawało mi się, że nie wchodzę tak cicho — odparł, szczerząc się.

— Racja, wampiry zawsze pojawiają się jak słonie w składzie porcelany — zażartowałam.

On tylko się uśmiechnął, jakbym powiedziała rzadko spotykany dowcip. Zlekceważył moje słowa. W sumie to nic nowego.

— Chciałem wiedzieć, jak ci idzie.

— Och, idzie mi tak genialnie, że już jutro mogłabym startować jako czarownica na skalę światową — brzmiałam bardzo pesymistycznie.

Chyba wyczuł, że nie jestem w stosunkowo dobrym nastroju, bo zmienił odrobinę ton.

— Spokojnie, dasz radę — próbował mnie pocieszyć.

— A jak nie? — spytałam. — Jeśli zawiodę?

— Nie pozwolę na to. Twoja matka by tego nie chciała. Poradzisz sobie, ale potrzebujesz więcej wiary w siebie.

Dzięki niemu na mojej twarzy pojawił się uśmiech. Moja złość nagle gdzieś się ulotniła. Chyba tego potrzebowałam. Chwili wsparcia. Kogoś, kto mógł we mnie uwierzyć, bardziej niż ja sama potrafiłam.

— Jeśli tylko Kan nie klepnie mnie za mocno albo nie wykończy, to może mi się uda.

— Jest trochę pokręcony, ale można mu zaufać — odparł.

— Fedl chyba nie do końca mu ufa — oznajmiłam.

— Nie martw się o niego, jest ostrożny w stosunku do nowych osób — powiedział, próbując brzmieć przekonująco. — Może powinnaś z nim porozmawiać na ten temat?

— Nie wiem, pomyślę nad tym.

Do kuchni nagle wszedł mnich, wciąż się uśmiechając, jakby bawiło go dosłownie wszystko. Nie rozumiałam, jak człowiek może tryskać, aż taką energią, w dodatku w tym wieku. Czy ten gość kiedykolwiek się smuci? Nawet ja, będąc od niego o wiele młodsza, nie zachowywałam się tak. Chciałabym być taka za parę lat.

— Usiądźcie, zaraz podam wam coś do jedzenia — powiedział.

Popatrzyłam na Sordesa. Chciałam go zapytać, od kiedy jada posiłki z nami, ale po chwili wpadli Alarieris, Bahir i oczywiście Fedl. Wszyscy w komplecie. Nie sądziłam, że kiedykolwiek będziemy jeść razem, ale przyznam szczerze, że podobał mi się ten pomysł. To było naprawdę miłe.

Po skończonym posiłku musiałam zacząć kolejny etap tortur Kana. Cokolwiek to znaczyło, trzeba było za wszelką cenę stawić temu czoła. W duchu powtarzałam sobie, że dam z siebie wszystko i nie pozwolę się złamać. Nie tym razem. Choć patrząc na niego, nie wiedziałam, czego się spodziewać, ani co chodziło mu po głowie. Obawiałam się jego dalszych pomysłów. To, co chciał osiągnąć poprzez znęcanie się nade mną, powodowało u mnie zawroty głowy i osłabienie. Nie tak wyobrażałam sobie ćwiczenia, choć wiedziałam, że nie będzie łatwo. Miałam stać się potężna, ćwiczyć magię, tymczasem skupiałam się na testach sprawnościowych. Dobrze, niech mu będzie.

— Nie garb się — powiedział, znów spoglądając na mnie — Skoro już zapełniłaś swój żołądek to czas na drugi etap.

— Co tym razem? — spytałam podejrzliwie.

Kan stanął koło mnie, znów okazując swój zachwyt, i wyciągnął rękę przed siebie, jakby chciał mi coś pokazać.

— Widzisz ten głaz na końcu plaży?

— Tak — odpowiedziałam. — Trudno go nie zauważyć.

— Dobrze — powiedział, odwracając się w drugą stronę. — A ten?

,Mój wzrok przeniósł się tam, gdzie wskazywał jego palec. Próbowałam nadążyć za jego tokiem myślenia. Spojrzałam na kamień, który był trochę mniejszy od poprzedniego. Zastanawiało mnie, co te rzeczy mają ze sobą wspólnego, a tym bardziej ze mną. Chyba nie mam ich przenosić? To byłoby dziwne… Jeśli oczekiwał, że będę bawić się w Herkulesa, to się grubo mylił.

— Co mam z nimi zrobić? — zapytałam.

— Z nimi? Nic — odrzekł. — Przebiegniesz się tylko tam i z powrotem.

Popatrzyłam na niego z niedowierzaniem, wciąż mając nadzieję, że to dowcip. Poza tym, od kiedy to się biega zaraz po posiłku? Czy on chce, aby w moim brzuchu pojawiły się kulinarne rewolucje? Przecież od posiłku nie minęło nawet dziesięć minut, to z całą pewnością nie jest zdrowe. Chyba że właśnie o to mu chodziło.

— Odległość między nimi to jakiś kilometr… — wymamrotałam załamana.

— To problem? — popatrzył na mnie tak, jakby było mu wszystko jedno, co odpowiem, a całość była i tak już ustalona z góry.

— Nie… to znaczy tak! A magia?

— Nauczę Cię w odpowiednim czasie. Na razie masz inne zadanie.

— To znaczy?

— Mniej mów, a więcej rób.

— Rozumiem, że nie ominie mnie to? — patrzyłam na niego błagalnym wzrokiem, jakbym wciąż miała nadzieje, że zmieni zdanie.

— Nie! Zaczynaj.

Wzięłam głęboki wdech, a następnie ruszyłam przed siebie, wciąż mając przed sobą obraz tego, ile muszę biec. Ze wszystkich dyscyplin sportowych najbardziej nie znosiłam biegać. Dlaczego akurat to? W szkole nigdy nie byłam dobra w bieganiu, pomimo że moja sylwetka jest jak najbardziej w normie. Zawsze był ktoś lepszy. A teraz? Musiałam się do tego zmuszać. Nie chciałam jednak wykonywać tego ćwiczenia za szybko, ale truchtem tak, aby nie zmęczyć się za bardzo. Byłam na niego zła, lecz nie mogłam nic zrobić. Musiałam wykonać zadanie.

Po kilku dłuższych chwilach udało mi się pokonać dystans, kolejny cel został zrealizowany. Stanęłam przy mnichu, próbując zaczerpnąć świeżego powietrza i unormować oddech. Zmachałam się tym zadaniem, a on nie wydawał się zbytnio przejęty.

— Gotowe — powiedziałam, wciąż sapiąc.

— Nie mówiłem, że masz przestać.

Spojrzałam na niego, oczekując wyjaśnień. Czy on chciał mnie zabić? To ja się natrudziłam, a on mówi, że to nie koniec?

— Żartujesz prawda?

Nie śpieszył się z odpowiedzią, wciąż siedział na jednym z kamieni, wpatrując się w wodę i paląc przy tym swoją fajkę, którą całkiem niedawno zapalił. Dopiero po chwili i głębokich przemyśleniach raczył się do mnie odezwać.

— Chyba nie chcesz się poddać?

Patrzyłam na niego z przymrużonymi oczami, próbując za wszelką cenę go zrozumieć. Wiedziałam, że kłótnia z nim niewiele mi pomoże, bo przecież i tak muszę wykonać jego polecenia. Jeszcze mógłby się obrazić, a ja musiałabym go przepraszać, a pieron wie, ile by to trwało. Straciłabym na to zbyt wiele czasu, którego przecież nie miałam. Przynajmniej tak mi się wydawało i chyba miałam rację. Nadal nie wiedzieliśmy, kiedy mój przeciwnik mnie zaatakuje.

Jeszcze raz wzięłam głęboki wdech, a potem wypuściłam powietrze, jakby to miało mi pomóc się uspokoić oraz zacząć panować nad sobą. Spojrzałam przed siebie, powoli szykując się do kolejnego startu. Zamknęłam oczy, próbując przekonać swój umysł, że to wcale nie tak dużo i wszystko się uda. Otworzyłam je i ruszyłam na wprost wyznaczonego mi celu jak gdyby nigdy nic.

Z początku moje trasy wydawały się długie. Potem weszło przyzwyczajenie, które wzięło nade mną górę. Było mi już wszystko jedno. Nie zależało mi już na tym. Starałam się nawet skupić na innych sprawach, by odrobinę oszukać swój mózg, że to wcale nie jest trudne. Nic innego nie przychodziło mi do głowy. Ze wszystkich sił starałam się przekonać ciało, że mój wysiłek nie był tak straszny, na jaki wyglądał. Przynajmniej takie było moje nastawienie, aby nie stracić przytomności. Zapomnieć i wykonać polecenie.

— Na dzisiaj wystarczy — powiedział Kan.

— Jesteś pewny? — spytałam, upewniając się, choć w gruncie rzeczy, nie chciałam, by się rozmyślił.

— Dziesięć okrążeń jest w porządku. Starczy ci w obecnej dobie — oznajmił.

Dopiero po chwili do mnie dotarło, ile razy tak właściwie biegłam pomiędzy kamieniami. Nie zwróciłam uwagi, jak szybko to przeminęło. Pewnie jeszcze długo by to do mnie docierało, gdyby nie moje nogi, które również przypomniały sobie o nagłym bólu i zakwasach. Obawiam się, że jutro nie wstanę za prędko. To dla mnie zbyt wiele.

— Nawet nie wiedziałam, że jestem w stanie tyle zrobić.

— Nie byłabyś, gdybyś nie dała rady się wyłączyć — ciągnął dalej. — Skupienie się na innym problemie niż obecny pozwala na przyspieszenie czasu. Dzięki temu potrafisz z łatwością wykonać powierzone zadanie — odrzekł. — Teraz rozumiesz, dlaczego szkolę cię w ten sposób? Musisz uspokoić swoje wnętrze, by nikt ani nic nie przeszkodziło ci w wykonywanej przez ciebie pracy.

— Czyli jednym słowem dalszy ciąg kontrolowania samej siebie?

— Dokładnie.

— Co teraz? Każesz mi przepłynąć na drugą stronę? — powiedziałam, spoglądając na otaczającą mnie wodę.

— Dobry pomysł — zamyślił się na chwilę. — Jednak teraz czekają cię inne sprawy.

— Bardziej skomplikowane?

— Dowiesz się za chwilę — wstał nagle i odwrócił się w moją stronę. — Chodź!

Wyczerpana podążyłam za nim jak żółw, czekając na następną torturę, która mnie tylko dobije. Nie miałam siły, a on nie wyglądał na takiego, co się tym zanadto przejmuje. Pewnie padłabym po drodze, a on zorientowałby się gdzieś za jakieś dwa lata, o ile byłabym jeszcze do rozpoznania. A nawet jeśli grał takiego, co się niczym nie przejmuje, to dobrze się maskował.

— Usiądź — powiedział, rozkładając mały koc na polanie i siadając naprzeciwko mnie, jakby chciał mi pokazać w ten sposób jak mam prawidłowo się zachować.

— Co teraz? — spytałam, wykonując jego polecenie.

Uśmiechnął się do mnie, po czym wyciągnął przypiętą do swej szaty małą miseczkę i nalał do niej wody. Wcześniej jednak nie zwróciłam szczególnej uwagi, że miał ją przy sobie.

— Pokażę ci kilka sztuczek — zaczął. — Jedną z nich jest panowanie nad żywiołem wody — wyciągnął rękę do góry, a wraz z nią woda zaczęła się unosić, jakby jego ciało ją przyciągało. — Większość czarownic odprawia czary poprzez czytanie i recytowanie zaklęć. Tylko nieliczni potrafią wykonywać modły poprzez swój umysł. Ty masz dar każdego z nich.

Spoglądałam na niego, jakby opowiadał ciekawą bajkę na dobranoc. Wieczorynkę, która miała pomóc mi zasnąć bądź nieco zwariować. Gdyby nie fakt unoszącej się cieczy, wzięłabym go za niepoczytalnego.

— Myślisz, że dam radę? — spytałam niepewnie.

— Musisz — odpowiedział. — Spójrz na wodę, a następnie zaobserwuj jej zachowanie. Zobacz, pod jakim kątem się kieruje. Spróbuj ją wyczuć.

Gdy skończył mówić, bezbarwny płyn powrócił do swojej dawnej formy i omal nie zniknął gdzieś w oddali. Woda wyglądała teraz tak zwyczajnie i niewinnie. Poniekąd cały czas taka była, a to, co ujrzałam wcześniej, w ogóle się nie wydarzyło.

Nadeszła moja kolej, choć nie za bardzo wiedziałam, co mam z tym zrobić. Spojrzałam na wodę, obserwując ją przez chwilę tak, jak to powiedział Kan. Próbowałam się skupić tylko na niej. Przypomniałam sobie, jak w domu czasem usiłowałam przesunąć jakąś rzecz. Teraz to było zupełnie co innego, ale warto było spróbować czegokolwiek, aby się przekonać, czy rzeczywiście jestem tą Sheilą. Może jeśli uda mi się odrobinę ją przesunąć, to nie wypadnę tak najgorzej. Miałam nadzieję, że chociaż tym razem wyjdzie mi to lepiej niż przedtem, a cała reszta drużyny będzie ze mnie dumna. Zrobię w końcu jakiś postęp.

Podniosłam głowę delikatnie i uniosłam prawą rękę, nie odrywając wzroku od wody. Skupiłam się na niej, a potem wyobraziłam sobie, jak unosi się niczym piórko na wietrze. To nie był żart, ale faktycznie to się działo. Nie był to może identyczny pokaz jak ten Kana, bo moja przezroczysta ciecz przypominała rozciągniętą gumę do żucia, ale nie czułam się gorsza. W końcu zaczęłam dostrzegać mój potencjał i wierzyć w siebie jak w nikogo innego. No prawie. Nareszcie coś się dzieje.

Spojrzałam na mnicha, uśmiechając się do niego i czekając na to, co powie. Miałam nadzieję, że mu się to spodobało i da mi na dzisiaj trochę spokoju.

— Nie jest źle — odparł.

— Dzięki.

— Przed tobą spora część pracy — wstał nagle i znowu zaczął ode mnie odchodzić.

— Dokąd idziesz? — spytałam zdziwiona.

— Jest późno. Wystarczy na dzisiaj.

— Jak to? Koniec? — zdziwiłam się.

— Tak.

— Jeszcze przecież nic nie umiem.

— Nadejdzie na to czas. Na razie coś cię blokuje.

— Blokuje?

— Coś nie pozwala ci odkryć pełnej mocy, bez tego nic nie zrobimy — powiedział ściszonym głosem, jakby bał się, że ktoś lub coś go usłyszy.

— Nie rozumiem.

— Ja też, ale na pewno w niedługim czasie się dowiemy, co to takiego. Musisz być cierpliwa.

Nie wiedziałam, o co mu właściwie chodzi. Co było w stanie zablokować mój umysł do tego stopnia, że nie mogłam niczego zrobić? Jak miałam ogarnąć to wszystko? Starałam się, choć nie potrafię tego wyjaśnić. Chciałam pomóc, ale nie wiedziałam, jak to zrobić, bo im bardziej napierałam, tym było gorzej. Może faktycznie coś ze mną jest nie tak i nie powinnam tutaj w ogóle być? A jeśli wszystko to jeden wielki koszmar, z którego już nigdy się nie obudzę?

Kan nie czekał, aż do niego dołączę, tylko zniknął gdzieś przede mną, zostawiając mnie samą i zdaną tylko na siebie. Nie chciałam spędzać tutaj nocy, więc udałam się do motelu tą samą drogą, którą przyszłam wcześniej. Nawet nie sądziłam, że może być tak późno. Czas leciał stanowczo za szybko. To była niemal noc! Zupełnie straciłam rachubę czasu. Tak bardzo myślałam o tym, co powiedział mnich, że zgubiłam się w całym tym środowisku. Może jakaś część mnie po prostu boi się mocy i stąd to zamknięcie. No bo co innego może być wytłumaczeniem?

Usiadłam na łóżku w swoim pokoju i zaczynałam rozmyślać nad sensem swojej egzystencji oraz tym, ile ze mną jest problemów. Czułam, że popadam w stan całkowitego załamania. Wszystko zaczynało mnie dobijać. Tak dobrze mi szło, a teraz? Pojawił się kolejny problem, którego nie umiem rozwiązać, choć z całą pewnością powinnam.

Moje zamyślenie przerwał Fedl, który jak zwykle wszedł do sypialni bez pukania i ostrzeżenia. Rozumiem, że jest dowódcą, ale chyba jakaś kultura osobista go obowiązuje? Czy zwierząt to nie dotyczy? Och, co ja plotę!

— Przyszedłem sprawdzić, czy znowu się nie podpaliłaś — powiedział to tak, jakby poranna sytuacja była wywołana przeze mnie.

— Myślę, że pierwszy byś o tym usłyszał — odparłam bez emocji.

On tylko przypatrywał mi się, jakby czekał na inną moją reakcję. Przy nim czułam się czasem jak dziecko, a każde fatalne zjawisko miałam wypisane na czole, jakbym to ja była jego przyczyną. Na dodatek każde zło łaziło za mną nieustannie. W szczególności to, które chciało mnie zabić. Przyciągałam je jak magnes. Jakby tylko on znał mnie tak naprawdę. To było dziwne, ale też nieracjonalne.

— Jak nauka? — spytał, zmieniając temat.

— Nie najgorzej… chyba. Choć Kan twierdzi, że mam jakąś blokadę.

— Z tego powodu nie możesz czarować? — dopytywał zainteresowany.

Skinęłam mu głową w celu potwierdzenia jego przypuszczeń.

— Wiesz, jak to naprawić?

— Nie — szepnęłam lekko zasmucona.

— Pewnie niedługo się dowiemy. Porozmawiam z Kanem na ten temat. Może on coś na to poradzi — powiedział, po czym zaczął kierować się do wyjścia.

Z jakiegoś powodu nie chciałam, aby już wychodził. Przynajmniej jakaś część mnie. Wciąż miałam do niego wiele pytań, na które nadal nie znałam odpowiedzi. Może to był odpowiedni moment na rozmowę?

— Fedl? — zatrzymałam go.

— Tak? — odwrócił się do mnie po chwili.

— Mogę cię o coś zapytać?

— Słucham.

— Jak to możliwe, że obserwowałeś mnie tyle czasu pod postacią orła? — zaczęłam. — Przecież w rzeczywistości, kiedy przemieniłeś się na moich oczach, byłeś olbrzymi, a w lesie i wszędzie tam, gdzie cię widziałam, byłeś jak zwykłego rozmiaru ptak. Jakim cudem? — spytałam, obserwując jego zachowanie, jakby to miało mi pomóc w rozszyfrowaniu jego emocji.

— Wszystko zależy od punktu widzenia — próbował wyjaśnić. — Tylko ci się wydawało, że jestem normalnych rozmiarów. To była iluzja, którą miałaś widzieć. Tak naprawdę leciałem dosyć wysoko. Dlatego też nie dostrzegłaś moich rzeczywistych rozmiarów.

Wsłuchiwałam się w niego, przypominając sobie tamte momenty, które próbowałam podsumować. Jakim cudem nie dostrzegłam niczego? Czy naprawdę byłam tak wpatrzona w siebie, czy też nie chciałam widzieć prawdziwego świata?

— Dlaczego mnie obserwowałeś? — zapytałam, przypominając sobie inne dręczące mnie pytanie.

— Musiałem cię chronić — zatrzymał się na chwilę — Taki dostałem rozkaz — dodał surowiej.

Nie wiem dlaczego, ale z jakichś przyczyn ta odpowiedź nie brzmiała według mnie szczerze. Jakby nie chciał mi do końca czegoś powiedzieć, wciąż wiele przede mną ukrywając. Coś było ewidentnie na rzeczy. Czułam to i nie wiedziałam, jak to rozgryźć.

Nim zdołałam zabrać się za kolejną kwestię, ten wyszedł bez słowa, jak to zwykle lubił robić. Odniosłam wrażenie, że czegoś się boi. A może chodzi o mnie i nie może na mnie patrzeć? Czy to możliwe, że po takim czasie nagle mu zbrzydłam i dlatego mnie unika? Bo tak się właśnie czułam. Jak jakieś monstrum. Niby był moim przyjacielem, ale w ostatnim czasie bardzo dziwnie to okazywał. Czy naprawdę, aż tak się zmieniłam? Może po prostu jestem nieodpowiednia i nie zasługuję na to, aby nawet się z nim przyjaźnić? Nie mogłam się jednak poddać, musiałam poznać prawdę a przede wszystkim sprawdzić, gdzie popełniłam błąd.

Następna runda

I jak tu być opanowanym, gdy wszystko cię denerwuje?

Trzy dni później.

Poranek dla niektórych to z pewnością piękna i delikatna pora wstawania. Słoneczko świeci, ludzie są uśmiechnięci i wszystko w ogóle jest cacy. Promienie dotykają twoich policzków, a powiew świeżości ostrożnie cię głaszcze, jakby bał się uszkodzić lub zranić twoją skórę. To są jedni, a drudzy? Dla tej drugiej połowy los często przygotowuje wszystko, co najgorsze i najbardziej bolesne. Pierwsza tortura się zaczyna, gdy budzik dzwoni, wtedy do nich dociera, że właśnie muszą wstać, by po raz kolejny rozpocząć swoje nieciekawe życie. Skąd to wiem? Bo jestem tą gorszą wersją.

Nie zawsze jednak taka byłam, po prostu, odkąd tu przyjechałam, non stop wstaję lewą nogą. Jestem dziewczyną, która nie lubi zrywać się za wcześnie i na nowo przeżywać każdego swojego dnia, tylko po to, aby szalony dziadek mógł mnie na nowo opluć, wykorzystać, a potem zakopać gdzieś w ogródku z dala od niezapomnianej rzeczywistości. Być może nie w dosłownym znaczeniu, ale tak się czułam, będąc tutaj. Strasznie mnie on drażnił!

Skąd ta złość? Bo codziennie rano wynajduje inną technikę budzenia mnie. Nie mówię tutaj o samopaleniu, ale o zupełnie innych możliwościach, których zwykłemu Kowalskiemu nie przyśniły się jeszcze. Do tej pory nikt na mnie nie wylał kubła lodowatej wody! No może, gdy miałam problem ze snem i dziwnym trafem zaczęłam płonąć, ale pominę ten fakt. Najgorsze jest dla mnie to, że nie mam na myśli zimnej przezroczystej cieczy z kranu, co wydaje mi się jeszcze znośne, ale taką prawdziwą. Zupełnie jakby ktoś przeniósł się w magiczny sposób na Antarktydę specjalnie po nią, aby później wylać mi ją na głowę! Gdzie tu sens i logika?

Czy nikt tutaj nie używa zegarków? Jeśli on tak traktuje swoich gości, to nie dziwię się, że poprzednie interesy mu nie wypaliły, bo kto normalny o zdrowym rozsądku jest zdolny do takich rzeczy. To nie jest jednak wszystko!

Prócz całego zamieszania ze wstawaniem jest jeszcze sezon na: „Zróbmy to samo co wczoraj!”. Najpierw wbiję sobie książkę dokładnie do głowy, a potem poćwiczymy bieg do maratonu. Na końcu jednak przejdziemy do właściwego zadania, czyli poznania tajników magii. Zdaję sobie sprawę, że mam ćwiczyć to wszystko, ale czy mój rozkład dnia musi wyglądać tak samo i to każdego dnia?!

Wiem, że nie jestem nawet w połowie tych wszystkich ćwiczeń, mimo tego, że robię postępy, to w mojej głowie wciąż siedzi ktoś, kto bez przerwy wszystko blokuje. Najgorsze jest to, że nie umiem nad tym zapanować, ani tego nawet wyłączyć. Czuję się jak beznadziejna wersja samej siebie. Wszystko dookoła jest takie dziwne i pozbawione jakiegokolwiek sensu. Czasami chciałabym wyłączyć się z teraźniejszości i przenieść się we wspaniały świat bajek, dzięki którym nie musiałabym się o nic martwić ani zaprzątać sobie niczym głowy.

— Sheila! — krzyknął nagle Kan, kiedy zauważył, że jestem pochłonięta innymi rzeczami, niż powinnam.

— Mówiłeś coś? — spytałam, przyglądając się mu.

— Owszem. Powinnaś się skupiać nad zajęciami, a nie bujać w obłokach i rozmyślać o niebieskich migdałach.

No masz ci los! Mówi to człowiek, który ma mnie nauczyć panowania nad sobą, podczas gdy doprowadza mnie do białej gorączki i ostateczności. Czy on przypadkiem nie minął się z powołaniem?

— Przepraszam Kan. Mam ostatnio problem z koncentracją.

— Musisz więcej ćwiczyć — powiedział.

— Nie — zaprzeczyłam. — Muszę normalnie zacząć się budzić i wysypiać.

— Przecież wstajesz.

— Gdyby tak było, to inaczej bym się zachowywała. Nie widzisz, że to, co robisz, nie jest całkowicie w porządku? — spytałam wprost.

— A spanie do południa jest w porządku według ciebie?

— Tu nie chodzi o południe Kan. Tylko o zasady! Mogę wstać wcześniej, ale nie umiem funkcjonować, kiedy zapewniasz mi taki szok! To nie jest dobre dla mnie ani dla mojego organizmu. Nie taką pomoc obiecałeś chyba mojej mamie.

Wiedziałam, że to nie jest zbyt dobre posunięcie, mówiąc mu o tym, ale po tych trzech dniach spędzonych tutaj, już miałam naprawdę dość. Przy takim tępie działania, ja nie dożyję starości! Zresztą, gdzie tam emerytura, ja tu tygodnia nie przetrwam! On musi to w końcu zrozumieć. Nie jestem ze skały, też mam jakieś uczucia. Tak nie może być. Trzeba mu to wszystko wybić z głowy, bo jak nie to nawet Bloodwolf nie będzie już potrzebny, on jeden wystarczy.

Kan tylko popatrzył na mnie, jakby świat mu się nagle zawalił, a wszystkie jego plany legły w gruzach. Chyba nie spodziewał się takiego obrotu sprawy i mojej szczerości. Podejrzewam, że nawet nie przypuszczał, że mogę mu powiedzieć takie słowa. Co miałam robić? To było logiczne, że kiedyś wybuchnę lub powiem, co o tym myślę. Nie mam takiej anielskiej cierpliwości, jakiej on oczekuje ode mnie i nie wiem, czy z czasem się na nią zdobędę. A już z pewnością nie przez to, co robi.

— A więc sugerujesz, że źle cię uczę — oznajmił mnich, smutniejąc nagle.

— To nie tak Kan — zrobiło mi się go żal. — Nie mówię, że mnie beznadziejnie nauczasz, ale chciałabym, abyś nie budził mnie w ten sposób, jak to robisz. Dobijasz mnie tylko tym, przez co mam ochotę się poddać.

Próbowałam mu to w jak najbardziej delikatny sposób zakomunikować tak, aby postawił się w mojej sytuacji. Przecież można było tego uniknąć, to nie musiało się wcale tak dziać. Nie na tym to polega. Przynajmniej tak mi się wydawało.

— Więc czego ode mnie oczekujesz?

— Abyś mnie więcej nie wybijał ze snu w ten sposób. Posłuchaj, możemy zawrzeć rozejm. Ustalimy jedną porę dnia na wstawanie, ale to ja sama się obudzę. Bez ognia, wody i innych ciekawych rzeczy, które przyjdą ci jeszcze do głowy.

— Jak to chcesz zrobić?

— Za pomocą zwykłego normalnego budzika, który nawet stoi u mnie na szafce w pokoju.

— Nie obudzi cię — zakomunikował.

— Dlaczego tak sądzisz? Coś z nim nie tak? — byłam zaskoczona jego reakcją.

— Działa, ale ludzie często ustawiając sobie alarm, włączają drzemkę i nie mogą przez to wstać. A czas jest tu bardziej potrzebny, niż nam się wydaje.

Przez chwilę nie wiedziałam, co mam mu odpowiedzieć oraz jak wytłumaczyć to, że czasami dzieje się tak ze zmęczenia. To, że ktoś korzysta z budzika, nie oznacza, że stawia na dogrywkę przez całe swoje życie. Na świecie są przecież ludzie, którzy nie spóźniają się do pracy i przychodzą punktualnie lub nawet wcześniej. Trzeba tylko dać im szansę.

— Kan, nie wszyscy są tacy. Wiem, że mamy ograniczony czas na przygotowanie, ale takie doświadczenia nie są ani trochę pozytywne. Uwierz mi — próbowałam wciąż brzmieć łagodnie, mimo że przez mój organizm przebijało się zdenerwowanie. — Mam pomysł.

— Jaki? — zainteresował się.

— Pozwól mi samej wstać — zaczęłam. — Obiecuję, że obudzę się o wyznaczonej porze. Jeśli nie dotrzymam słowa, to gwarantuję ci, że pozwolę się tak traktować przez cały ten pobyt, który jest nam tutaj dany. Nie powiem wtedy niczego i więcej do tego tematu nie wrócimy, ale pozwól mi jutro wstać normalnie. Zaufaj mi, a nie zawiodę cię.

Mnich spoglądał na mnie, próbując poukładać sobie w głowie to, co mu zakomunikowałam. Nie wyglądał na zadowolonego z tego, o co go poprosiłam i nie podobał mu się mój plan. Zdaję sobie nawet sprawę, że chce dla mnie jak najlepiej, ale takimi staraniami tylko mnie zniechęca. On musi to zrozumieć. Nie wiem, co mam zrobić, ani czym go przekupić, aby to do niego dotarło.

— No dobrze, niech tak będzie.

— Serio? — ucieszyłam się.

— Tak.

— Aaa! Dziękuję — powiedziałam, o mały włos nie rzucając się mu na szyję ze szczęścia.

— Dam ci szansę jutro, ale jeśli zawiedziesz, to uwierz mi, że ogień i woda to będzie najlepsze twoje wspomnienie, jakie miałaś dotychczas.

— Dobrze! Nie rozczaruję cię — potwierdziłam.

Cieszyłam się, że udało mi się go przekonać na tyle, aby mi zaufał. To naprawdę dla mnie bardzo ważne. Jestem niemal pewna, że dzięki temu lepiej będzie mi się pracować oraz polepszą się relacje między nami. On jeszcze zobaczy, będzie ze mnie dumny!

— Jutro punkt szósta widzę cię na zewnątrz — przypomniał.

— A tak od ósmej? — zaczęłam, ale patrząc na jego minę, nie można było oczekiwać cudów. — Siódmej? Nie możemy o tej godzinie zacząć? — spytałam, mając nadzieje, że i to ujdzie mi na sucho.

— Nie przeginaj. Zgodziłem się na samodzielne wstawanie, ale pora dnia jest tutaj bardzo ważna. Każda późniejsza godzina może być twoją ostatnią. Musisz być przygotowana.

— Niech ci będzie.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.