PROLOG

Daren, Aliferas

6 czerwca, 1216…

Letni poranek, a wraz z nim wznoszące się zza dalekich gór słońce. Ciepłe, bijące jasnym, przyjemnym blaskiem, budzącym pobliskie wioski i miasta królestwa. Zmuszające do otwarcia oczu, wstania, wzięcia się do pracy. Targi o tej porze zaczynały ożywać, najróżniejsi sprzedawcy z różnych części kraju rozstawiać się, hołota ruszała do pracy, a lordowie do swych jakże ważnych siedzib. Zapracowani pasterze, farmerzy, szlachta i inni bogacze – każdy odgrywał jakąś rolę, każdy rankiem ruszał wypełniać swe codzienne ziemskie powinności. Wielu narzekało, każdy jednak żył pogrążony w swojej rutynie. Nawet on – Arien Scarletmain. Z własnej czy niewłasnej woli.

Wysoka, cienka wieża o przenikliwej, mrocznej aurze, przy podstawach spowita cierniami dla pewności, że zamknięty w niej więzień nie ucieknie, teraz powoli zaczynała się mienić. Czarne jak proch bloki dyktrytu mieniły się jak kryształy. Wśród mieszkańców miasta wiadomym było, kogo ten cud architektury ma trzymać w ryzach. Krążyły wśród ludzi plotki, jakim to więzień jest szaleńcem, niepragnącym niczego innego jak krwi niewinnych.

Arien Scarletmain? Ten młody mag tutaj? Czy wieża da radę go powstrzymać? – takie myśli snuli mieszkańcy trzydzieści lat temu, kiedy prawda o jego pojmaniu wyszła na jaw. Z biegiem czasu wszystko uspokoiło się, a widok mrocznej, smutnej twierdzy straszył już tylko dzieci, dla reszty stając się codziennością. Do teraz.

– Otworzyć bramy! – krzyknął strażnik żandarmerii, a jego rozkaz został natychmiast wykonany.

Przez główną bramę wpadł zakapturzony osobnik, pędzący na dość osobliwym rumaku.

– Niemożliwe! To naprawdę on?!

– Głupcze, nie wypuszczono by go ot tak!

– To ona! Nie on! Czarodziejka z północy!

Miasteczko było dziś ożywione i niespokojne. Pełne negatywnej energii i niepewności, szczególnie po zobaczeniu jej – Vixen. Pędziła na koniu w gepardzie łaty, mającym dwie pary czerwonych jak u pająka oczu, a ogon i grzywę złote. Wierzchowiec był wielki, ale zwinnie wymijał przeszkody w postaci wozów towarowych i zebranych ludzi, aby dotrzeć do celu – wrót w zamkowych murach.

Jeździec zsiadł ze zwierzęcia i odsłonił twarz. Zebrany wokół tłum w trwodze przyglądał się czarodziejce.

Spod złotego, oplecionego białą nicią płaszcza wyłoniła się ruda głowa. Długie, piękne loki nie były ułożone, a żyły własnym życiem, plącząc się i kołtuniąc. To wręcz nie przystawało magowi, ale czy ją to obchodziło? Nie.

– Czego się tak przyglądacie? Nigdy żeście czarodzieja nie widzieli? – Głos miała damski, lecz ton męsko dostojny i bałamutny. To właśnie była cała ona. Virael Moonstar, Vixen i Lisica z Północy. – Jeśli boicie się mnie, ciekawa jestem, jak zareagujecie na niego.

Wystarczyło zdjąć kaptur, by wyłoniły się spod niego fale ognistych, rudych loków. Teraz w pełnej dostojności mierzyła umalowanymi czernią złotymi oczami otoczenie. Kocie źrenice sprawiały, że tęczówki przypominały bursztyny, a ich wygląd hipnotyzował. W dodatku świetnie komponowały się z resztą twarzy czarodziejki – wąską i zaróżowioną, z delikatnie zarysowaną szczęką, zadartym, małym nosem i symetrycznymi prostymi ustami. Virael słynna była z wdzięku, którego nie niweczyły nawet piegi.

Kogo jednak miała na myśli?

Odpowiedź była prosta. Przed nią bramy się otworzyły, natomiast przed nim jeszcze nie.

Słońce zdążyło unieść się na wysokość jedynej okiennicy w wieży dyktrytowej. Na myśl przychodziło, że wnętrze musi być zimne i puste, jeśli porównywać z chłodem z zewnątrz, ono było jednak… wygórowane. Zaprojektowane jak nie dla więźnia, a szlachcica. Wszystkie meble, jak i zdobienia, były z wyższej półki, drogie, eleganckie. Niejeden przestępca sczezłby z zazdrości, a wielu uznałoby że nie było to karą mieć na własność tak bogatą, królewską komnatę.

Przy ogromnym piecyku, w którym żywo żarzył się ogień, siedział on. Słynny więzień, Arien Scarletmain. Błogo uśmiechał się do samego siebie, popijając herbatę i czytając książkę, którą w ciągu trzydziestu lat pewnie już poznał na pamięć. Jak na maga z mianem „jednego z najniebezpieczniejszych i najbardziej nieokrzesanych” wyglądał całkiem miło – wysoka, zgrabna szyja, chuda twarz o małej brodzie i niesamowicie wyrazistej, wąskiej szczęce. Usta miał delikatne i symetryczne, nieco szerokie, teraz ułożone w lekki uśmiech, a nos długi i kruczy, choć mimo to kształtny. Natomiast oczy wąskie, za to bardzo zmysłowe, przy kącikach wyciągnięte w górę. Im dłużej człowiek im się przyglądał, tym więcej szczegółów dostrzegał, na przykład delikatny, dymowy, brązowy makijaż czy mieniące się różnymi odcieniami fioletu tęczówki.

Postać wyglądała jak stworzona przez mistrza figurek. Cała twarz była symetryczna, a blady odcień skóry podkreślał tylko jej atuty. Mężczyzna odgarnął długie czarne włosy za wyjątkowo spiczaste ucho, przewracając kolejną stronę. Dopóki ktoś mu nie przerwał.

Ściana ksiąg zaczęła nagle zanikać, rozpraszając się w proch. Arien nie oderwał jednak wzroku od słów księgi, nawet kiedy ściana zniknęła już całkowicie, a w czarnej wyrwie pojawiła się nowa osoba – kobieta z wielkim, różowym afro. Miała ciemną skórę, śliczną, małą buzię i ciemne oczy, nie wyglądała na tak radosną, jak można by zakładać po jej „wesołym” ubiorze. Nuli Cacai. Radna królestwa Daren, w którym znajdował się więzień.

– To już czas? – Głos, którym się odezwał, zupełnie do niego pasował. Melodyjny i cichy, był czysty, ale mimo lekkości wyrazisty. Arien wypowiadał się w tonie wręcz monarchicznym, jakby jego krew spływała błękitem, a on sam był częścią jakiejś ważnej rodziny królewskiej.

– Owszem, wiesz jednak, że nie puszczę cię ot tak. – W porównaniu do dziewczyny mag brzmiał lepiej. Mówiła jak dziecko, dwunasto- bądź trzynastoletnia dziewczynka, myśląca, że może podbić świat. Jej głos był infantylny i dziwnie wysoki. Jakby przy kuracji-transformacji coś stanowczo poszło nie tak.

– Po kajdanach, które trzymasz, wnioskuję, iż nie mam za bardzo wyboru. – Rzeczywiście, trzymała w dłoni kajdany z tego samego materiału, z którego zbudowana była wieża. Sama nosiła rękawiczki, chroniące ją przed wpływem dyktrytu. – Dalej bawi mnie fakt, że tak się mnie boicie.

– Mnie również. – Wymienili uśmiechy, po czym Arien westchnął ciężko.

– Chodźmy więc. Mam już dość tego niby-więzienia.

Powstał, zarzucając na siebie szatę, z materiału lekkiego i przejrzystego, podkreślającego jego właściwy strój. Była nim dobrze zaprojektowana suknia, prawdopodobnie droga, czarna niczym noc. Dał się zakuć w kajdany, po czym ruszył za nią. Widząc niekończące się schody, wywrócił oczami. Zanosiło się na długą „podróż”. A on dobrze wiedział, jak umilić sobie czas.

– Po co królowa mnie do siebie wzywa? Dlaczego teraz, po trzydziestu latach? Ach, nie, moment, teraz przecież panuje inna, prawda? Córka Elizy, Penelopa. Czyżby młoda królowa chciała na własne oczy ujrzeć zdrajcę stanu? Nie zdziwiłbym się, każdy dobry władca chyba chce mieć świadomość tego, kogo trzyma w swoich sidłach. Nie szkodzi, lubię poznawać nowych ludzi. No, chyba że celem tego spotkania jest wydanie na mnie wyroku śmierci. Wtedy już nie.

– Możesz przestać jojczyć i iść w ciszy?

Dziewczyna w końcu się zirytowała. Aż przystanęła na stopniu. Wywołało to u maga uśmiech triumfu. Fakt, że prawie na nią wpadł, pominął… Przybrał za to pewny, wyniosły uśmiech.

– Jeszcze dobrze nie zacząłem. Mogę kontynuować.

– Prosiłabym nie.

– Spokojnie, Nuli. Żartowałem tylko. Nie sprawiłbym ci tej przyjemności.

– Udowadniasz tylko to, co inni mówili: żeś upierdliwy.

– Oceniasz mnie na podstawie tego, co powiedzieli ci inni? Dam ci zatem dobrą radę: nie słuchaj osób, którym nie ufasz do grobowej deski. Albo wiesz co? Nie słuchaj najlepiej nikogo, jeśli będzie mówił ci o kimś. Ludzie lubią kantować i oczerniać. – Chciał ją pouczyć, unosząc się wiedzą. Dziewczyna uśmiechnęła się wrednie, ciągnąc za kajdany.

– Ty coś o tym wiesz, co? – Twarz Ariena spochmurniała. Stała się chłodna i bez wyrazu.

– Nawet nie wiesz, jak wiele.

Tymczasem, gdy rozmowa między młodymi magami ucichła, a w twierdzy słychać było już tylko echa ich kroków, nad morzem miała miejsce prawdziwa wrzawa.

Zaniepokojeni wcześniej czarodziejką ludzie? Zapomnijmy o nich. Teraz wszyscy, dosłownie wszyscy, zaczęli zbierać się w porcie. Od starszych, zakorzenionych już na lądzie staruszków po ich rozkoszne wnuczęta, wspinające się po beczkach na dachy, aby widzieć więcej. Dziatki były chyba najbardziej rozradowane. Emocje panujące wśród tłumu były kompletnie inne od poprzednich. Teraz każdy wręcz wyczekiwał kolejnych gości, z rękoma otwartymi i z oczami pełnymi ciekawości.

– Spodziewałbyś się, że przywitają nas właśnie tak? – zwrócił się do wysokiego mężczyzny skrzekliwym głosem rudzielec. Patrzący przez lunetę rozmówca wzruszył ramionami.

– Ach, ci miastowi! Jakby nigdy nie widzieli…

– Piraci! – krzyknęła blondynka na lądzie, wypatrując wciąż dalekiego statku, za którym pędził kolejny, równie potężny galeon.

– Przestań, idiotko! To nie piraci! A jeśli tak, to powinnaś się bać, nie cieszyć. – Identyczna dziewczynka, tyle że o włosach o wiele dłuższych, trzepnęła siostrę w ramię. Ta pisnęła boleśnie.

– Ciara, Madison! Co wy wyprawiacie?! – Matka dziewczynek, widząc je na dachu, oburzyła się nie na żarty. – Złaźcie stamtąd!

– Daj się małym przyjrzeć z bliska, Calanthe. To pierwszy raz, kiedy widzą piracki statek. – Wkroczył ojciec dzieci. W oczach blondynek pojawiły się iskierki.

– A nie mówiłam! To piraci!

– I to nie byle jacy… – kontynuował ojciec, ściągając dziewczynki na ziemię. Swoim tajemniczym, bajkowym tonem przyciągnął również uwagę innych. – To sam William Swan i jego słynny statek Żaruga. A widzicie ten czarny okręt tuż za nim? Kolejna legenda! Błękitna Księżniczka pod dowództwem Raisel Bezgłowej Kresent…

– Dlaczego „bezgłowej”? – spytała jedna z dziewczynek. Odpowiedź na to dał jednak ktoś inny. Rudowłosy, chudy młodzian, równie podekscytowany jak reszta tłumu.

– Bo ponoć straciła głowę! W sensie… no… jak to się mówi…

– Ponoć jest szurnięta i zdolna do wszystkiego. Nawet najgorsze czyny nie tułają się po jej sumieniu. Choć tak właściwie go nie ma… – dokończył pulchny, przerażony osiłek.

– Tak, tak! A wiecie, skąd wzięła się nazwa jej okrętu?

– Skąd?! – spytały żwawo dziewczynki. A choć ojciec już chciał powstrzymać nowego członka rozmowy, bezzębny staruszek odpowiedział równie strasznie, jak wyglądał.

– Ponoć miała romans z księżniczką jednej z większych wysp! Weszła jednak w zatarg z jej rodzinką, więc królewnę na pożarcie rekinom! Rzeki tego nieszczęsnego królestwa ponoć długo spływały krwią… Swój statek nazwała na cześć jej śmierci. Błękitna Księżniczka. A legendy mówią, że właśnie takimi barwami sławiło się królestwo…

– Tato, tato!

– Widzisz co zrobiłeś, staruchu? Wystraszyłeś moje dziewczynki! – krzyknęła rozzłoszczona kobieta, parskając głośno. – Piraci, nie piraci. Pytanie brzmi, czego chcą. Z tego, co wiem, nie zapuszczają się w te rejony. A na pewno nie ten cały William i ta Raisel.

– Raisel – poprawił ją mąż, na co kobieta przywaliła mu w ramię.

– Słyszałem plotki, że to królowa zażądała, by ich widzieć… – zaczął szeptać szczerbaty sprzedawca ryb.

– Nonsens! – krzyknął ważniak w zielonym kubraczku. Mężczyzna prosto z miasta. – Piraci się cenią! Nawet królowa musiałaby zapłacić, aby ich tu ściągnąć.

– I właśnie to mnie w tym martwi! – odparł lękliwie sprzedawca. – Dlaczego miałaby im płacić?

– To proste… – Wzrok zebranych skupił się na nowej osobie, szczególnie wyróżniającej się z tłumu i dobrze wszystkim znanej. Vixen. – Aby przepędzać takie przekupki jak wy. No już! Rozejść się!

Rudzielec machnął dłońmi, z których uleciała para, a skupisko niemalże od razu rozbiło się, uciekając po kątach. Czarodziejka została sama. Prawie sama.

– Nie powinnaś przypadkiem być w zamku?

Postawny, blondwłosy rycerz o krzywym nosie, ale za to ładnych, brązowych oczach i szerokiej szczęce, stanął u jej boku.

– Powinno, ale jak widzisz, musiałam rozprostować moje czarodziejskie nóżki. A teraz chodźmy na przystań! Trzeba ładnie odprowadzić drogich piratów do zamku!

– Po to tu jestem…

Na morzu natomiast humor był dość mieszany. Piraci nie byli zadowoleni z wymuszonego powrotu na ląd. Szczególnie jeden z nich. William Swan, wspomniany wcześniej czwarty kapitan Żarugi, statku nazwanego na cześć jego pierwszego kapitana, który takim właśnie mieniem się określał. Postawny mężczyzna wyglądał bardzo męsko, dojrzale i pewnie w skórzanym, podartym płaszczu i rozpiętej koszuli. Brązowe włosy targał mu morski wicher, a jego zielone oczy połyskiwały w pełnym słońcu. Miał rozbudowaną szczękę, okrytą niezbyt gęstą brodą i wąsami, oraz cienkie wargi, achillesowy nos i powściągliwe spojrzenie. Choć wyglądał młodo, to jego spojrzenie napawało respektem.

Jego zadumanie bliskim lądem przerwał krzyk. O dziwo, niski, ale jakże dziki! Jakże szalony!

– Aye, wy tam! Słuchajcie jeno psy morskie! Oto ląd, który niegdyś zakazany, teraz sam nas z otwartymi ramionami zaprasza do siebie! Żagle chcę widzieć rozłożone jak nogi tutejszych dziwek, im szybciej dotrzemy, tym lepiej!

Bujająca się na siatce zwisającej wzdłuż masztu piratka nie była nikim innym jak szurniętą Raisel Bezgłową Kresent. Tyle, że ona miała głowę. Owalną i szeroką jak jej krągłe usta, błyszczącą parą dużych, pełnych życia i iskierek brązowych oczu. Po swoim typowym rozkazie usłyszała głośne „Aye, kapitanie!”. Niemalże od razu odwróciła głowę do Williama, którego statek był tuż obok. Ten uśmiechnął się, spodziewając się, że piratka zastosuje typowy manewr, skacząc w piruecie z siatki na siatkę, ze statku na statek. Idealnie zjeżdżając po owej sieci, wylądowała na pokładzie z gracją, od razu wstając i chwiejnym krokiem podchodząc do przyjaciela. Czarnoskóra, o włosach w części splecionych w dredy, w części puszczonych luzem, owinęła ramię wokół ramienia Swana, wdychając głośno powietrze.

– Czujesz to, Williamie? Czujesz ten zapach? – rzuciła marzycielsko, jeszcze bardziej krzywiąc się w uśmiechu.

– Jedyne, co czuję, to bijący od ciebie fetor gorzałki. Nic się nie zmieniłaś i nigdy nie zmienisz. – Ta zaśmiała się, a Will pokiwał tylko głową, nie mogąc powstrzymać się od głupiego uśmiechu, kiedy usłyszał rechot przyjaciółki.

– Chodziło mi o bogactwo, Will! Bogactwo! Ta cała królowa oblała nas złotem za samo pojawienie się w Daren! Jak myślisz, co dla nas szykuje?

– Szubienicę, mam nadzieję.

– Ha, ha, bardzo zabawne, Willie. Wiesz, zamiast być piratem, mogłeś robić za klauna na dworze. Nadawałbyś się wręcz idealnie!

– Może wtedy miałbym spokój od pijaka u mego boku…

– Och, nie udawaj, słońce, że tylko ja tu chleję. Jesteś kapitanem piratów, William, piratów! Nie zapominaj o tym!

Odpowiedziała jak zawsze w prześmiewczym tonie, wracając powoli do siebie. Will czasami nie mógł pojąć, jakim cudem jeszcze nie skończyła na dnie. Co gorsza, jej załoga była prawie tak samo szalona jak sama Raisel. Ta Willa przynajmniej zdawała się mieć jakiekolwiek maniery. Cóż, nie do przesady.

– Zwiększyć prędkość! I nie ociągać się przy tych żaglach! Poza tym ten pokład ma lśnić, psie mordy! Witamy w jednej z czterech stolic, panie, panowie i drodzy kompani!

Daren. Miasto płynące złotem, najbogatsze z czterech potężnych miast, które znajdują się na terenie Sorean, najbardziej ekskluzywnego kraju, uważanego za centrum świata odzianego w wodny płaszcz. Faktem jest albowiem, że świat ten nie jest taki jak inne. W tym żywiołem dominującym jest woda. W tym to piraci mają władzę nad oceanami, a królowe i królowie władają wyspami i nielicznymi ziemiami. A choć Sorean jest tym najlepszym, najbardziej upragnionym przez innych, to nie ma nawet stolicy. Cztery miasta walczyły o to miano – Daren, Ezruwia, Letera i Wratan. Państwa po kolei: bogate, magiczne, uduchowione i zbrojne. Do czego posuną się, aby zwyciężyć? Tego nie wiedział nikt. Ani rudowłosa Virael, z wyczekiwaniem wbijająca wzrok w nadciągające statki. Ani ich kapitanowie, którzy sami nie mieli pojęcia, w jaką sprawę się pchają. Ani nawet mag, Arien Scarletmain, który właśnie w tym momencie myślał, że jedzie na skazanie, oglądając świat i znane mu dobrze ulice zza szyby czarnego powozu.

A dzwonnice złotego zamku biją i bić będą, póki cała czwórka nie stanie przed obliczem Penelopy Alsandir, lwiej królowej Daren, o oczach nieziemsko błękitnych, a włosach czarnych jak noc. O sumieniu czystym, ale z planami, których żaden z wezwanych nie spodziewał się usłyszeć.

I. KONTRAKT

– Nie sądziłem, że wraz z nową królową również ta sala dostanie drugie życie.

– Nie zapominaj, że nie było cię tu trzydzieści lat, Arienie Scarletmainie.

– Ach, tak, racja. Elizabeth nie była wtedy nawet w ciąży… Penelopo Alsandir.

Siedzieli w przestronnej sali, ulokowanej na szczycie zamku. Nie była to sala tronowa, ale największa ze wszystkich, choć przy tym zwykła i wypoczynkowa. Królowa lubiła w niej przesiadywać.

Wnętrze było jasne i miłe dla oka, złote zdobienia dodawały mu blasku i życia. Pod jedną ze ścian znajdował się szeroki stolik, na którym rozłożono łakocie – smażone mandarynki z zatoki Łba Smoka i zapiekany chleb bananowy, przysmak zza morza.

Królowa i jej gość zajmowali właśnie miejsce przy stoliku. Cóż, nie do końca. Arien wygód kanapowych doświadczyć nie mógł, stojąc zakuty przed obliczem królowej Daren. Młodej, pięknej władczyni, którą lustrował wzrokiem.

– Mówiąc, że nie wdałaś się w matkę, nie skłamię. Przypominasz ojca. Tylko kształt twarzy jest okrąglejszy, jak u twej

świętej pamięci matki. Eliza miała zielone oczy, prawda? Czy tak błękitne jak niebo, krucza pani? Chyba jednak niebieskie… Twój ojciec, namiestnik Maximilian, słynął zawsze z oczu czysto zachodnich, yebijskich wręcz. Jednak nie po nim ten chłód w twoich oczach.

Kobieta milczała, obserwując w ciszy gawędzącego ciągle Ariena. Jakby mówił do samego siebie…

– Mówiłam, że jest dziwny… – szepnęła do ucha królowej jej doradczyni, Nuli.

– „Dziwny”? Nie wiem czy uznać to mogę za komplement, ale z racji, że nawet się dobrze nie poznaliśmy, daruję sobie odpyskowanie. – Pewność Ariena sprawiła, że królowa parsknęła, kręcąc głową.

Władczyni powstała ze złotego siedzenia, a perlista suknia opinająca jej jędrne, długie nogi zaświergotała, kiedy liczne pozłacane koraliki zaczęły obijać się o siebie. Przywdziewając równie złocistą pelerynę, mieniącą się w blasku słońca, zeszła z piedestału, odchodząc do stoliczka z alkoholem. Nalawszy sobie ale z wysp Wanrimera, powróciła na swój „tron”, rozsiadając się niczym panna lekkich obyczajów. Arien nie skomentował tego, choć miał ochotę. Znał umiar.

– Nie spodziewałam się, magu, że po latach więzienia człowiekowi aż tak samotność odbić się może na psychice. – Mag zachichotał. – Z czegóż się śmiejesz?

– Trzydzieści lat… Rzeczywiście, długi to dość okres, zważając, że młodo zostałem przez twą matkę pojmany. Niewinnie zresztą.

– Dalej twierdzisz, że nie dopuściłeś się zdrady?

– Dalej twierdzę i dalej twierdził będę. Dodatkowo niezaprzeczalnym faktem jest, iż skazano mnie bez rozprawy. Nie miałem szansy się bronić.

– Pewnie stoisz przy swoim, prawda? – wtrąciła się w konwersację Nuli. – Że to pułapka zastawiona na ciebie?

Królowa, choć młoda i rzekomo niewtajemniczona w szczegóły zamknięcia Ariena, znała całą prawdę. Czytała pergaminy i księgi, w których spisany został wyrok. Jej wzrok zatem pozostawał chłodny i bezemocjonalny, a ona sama siorbała swoje ale, jak gdyby nigdy nic. Ariena to dziwiło, lecz także budowało w nim szacunek do dwudziestosześcioletniej władczyni. Emanowała dominującą energią.

– Nie zamierzam wdawać się w szczegóły. Każdy tutaj wie, co ja uważam w tej sprawie i kto jest prawdziwym zdrajcą. Moje słowa jednak znaczą dla was tyle, co dla magnata jeden niewolnik: nic. Tak że ukróćmy już te przekomarzania, gdyż straciłem ochotę na rozmowę. Do rzeczy.

– Ach, typowy Arien Scarletmain. Gdy rzeczy robią się dla ciebie nieciekawe, po prostu je omijasz. Każdy wie, co się tak naprawdę wydarzyło i dlaczego zwaliłeś winę na Nemediusza. – Arien uśmiechnął się lekceważąco, uwagę skupiając na Nuli, która postanowiła swym aroganckim tonem wciąć się królowej w słowo.

– Powiedziała czarodziejka nowicjuszka, która gdy ja zdobywałem sławę, siedziała w pieluchach. Już raz powiedziałem ci, co sądzę o opinii publicznej. Mało mnie ona obchodzi. Jak widać, słuchać cię w Szkole Adeptów w Lowgloon nie nauczyli.

– Słuchałabym, gdybyś miał coś ciekawego do powiedzenia.

– Skończyliście już? – przerwała Penelopa, kiedy głosy magów zaczęły stawać się coraz bardziej napięte. – Nawet jeśli nie, to nieważne. Nie interesują mnie wasze błahe kłótnie. Nuli, wyjdź, proszę.

– Ale pani…

– To rozkaz. Masz wyjść przed zamek, aby dopilnować, że reszta gości zaraz się zjawi. Porozmawiam z czarownikiem na osobności.

– Tak jest, pani. – Nuli wyszła z sali, machając swą górą loków na prawo i lewo. Teraz pozostali już tylko Arien i Penelopa. Mężczyzna uniósł brwi pytająco, odprowadzając wzrokiem mulatkę.

– Reszta gości? – podpytał zdziwiony, obserwując, jak królowa powoli schodzi z piedestału, aby stanąć przed nim. Choć pojmował wiele, wiele rzeczy, teraz nie był w stanie domyślić się, czego chciała od niego Penelopa. Za długo tkwił w tej przeklętej wieży.

– Nadchodzą trudne czasy – zaczęła, uwalniając maga z kajdan. Ten, zszokowany pewnością królowej, zaczął kroczyć za nią jak cień w stronę balkonu. Nie miał zamiaru uciekać, bo i po co? – Czy wiesz, co przez ostatnie trzydzieści lat się wydarzyło?

– Trudno byłoby wiedzieć, patrząc na to, gdzie się znajdowałem – odparł ironicznie, pocierając spieczone nadgarstki.

Przystanęli na marmurowym balkonie. Powiew letniej bryzy rozwiał ich włosy, rozrzucając je na wszystkie strony. Widok na miasto był czymś bardzo dobrze znanym Arienowi, jednak kiedy zobaczył go teraz w całej okazałości, zaparł mu dech w piersi. Choć polityki i żelaznej władzy w Daren nienawidził jak nikt inny, to miasto rzeczywiście zasługiwało na miano pięknego i złotego. Dosłownie.

– Moja matka zmarła dwadzieścia lat po tym, jak zamknęła cię w wieży.

– Pamiętam dzwony pogrzebowe do dzisiaj.

– Owszem. Był to dzień smutny i okrutny. Byłam wtedy szesnastolatką, która o świecie i jego działaniu nie wiedziała nic. Nie rozumiałam, dlaczego sąsiednie królestwo się tego dopuściło…

– Sąsiednie królestwo? Które?

Za jego czasów sytuacja była już wystarczająco napięta pomiędzy czterema królestwami, jednak nie na tyle, aby dopuszczać się zamachów na członków innych rodzin królewskich.

– Letera.

– Letera – powtórzył w ośmieszającym, niedowierzającym tonie, słysząc to bzdurne według niego oskarżenie. Królowa, co prawda, rozjuszyła się tym, jednak on, widząc jej złowrogi wyraz twarzy, kontynuował już spokojnie: – Jest to niemożliwe. Letera nie uznaje przemocy, a jeśli już, takowe wykroczenia nie trafiają do kronik i są zamiatane pod dywan, albo obarczane karą surowszą niż śmierć. Dla nich przemoc to grzech. Tym bardziej, jeśli rozmawiamy o osobach błękitnej krwi. Nie zniżyliby się do tego.

Wargi Penelopy nawet nie drgnęły, nie ruszyła powieką, nie zmieniła tonu głosu. Odwróciła się do maga z gracją, spokojnie.

– A jednak. Letera jest przebiegła i mimo wszystko nie jest to królestwo anielskie i święte, mają swoje za uszami, co dobrze wiesz. Czym jest zabójstwo, jeśli nie grzechem?

– Dla wielu nie jest, jeśli bierzemy pod uwagę różne sytuacje i czynniki.

– Tak jak ty próbowałeś wziąć to pod uwagę trzydzieści lat temu?

Arien spochmurniał, odwracając wzrok. Penelopa trafiła w czuły punkt. Zadowolona z siebie odwróciła głowę.

– Niczego nie wziąłem pod uwagę. Ani nawet nie próbowałem – odpowiedział po chwili, spotykając się z podejrzliwym spojrzeniem kobiety. – Zostawmy przeszłość tam, gdzie jest, bo nie damy rady jej zmienić. Czego ode mnie żądasz? Abym zemścił się na Leterze w imieniu Daren w zamian za wolność? Jeśli tak, to wiedz, że odesłać mnie możesz do twierdzy. Nie zamierzam się przyczyniać do upadku królestwa.

– Daren trzydzieści lat temu rzekomo łatwo było ci zdradzić, ale gdy rozmawiamy o twoim rodzimym domu…

– To nie jest mój dom – warknął, zaciskając dłonie na barierce. Ich spojrzenia się spotkały. Królowa nie wyglądała na zaskoczoną. – Poza tym nie zdradziłem Daren. Wykonywałem tylko rozkazy.

– Wierzę ci.

– Świetnie, a więc… Czekaj. Co…? W takim razie… Nie rozumiem. Po co te cienie zarzutów?

– Ach, Arienie Scarletmainie. Nie o Leterę tu chodzi, a o fakt, co ten jeden uczynek spowodował. A spowodował lawinę, z której z życiem ujść można tylko w jeden sposób…

– Moja pani! Goście przybyli! – wykrzyczała Nuli, otwierając drzwi komnaty na całą szerokość. – Oczekują w przedsionku do sali tronowej.

Arien zmarszczył brwi, patrząc to na Penelopę, to na czekającą w drzwiach Nuli.

– Zdobywając potęgę – szepnęła królowa, po czym ruszyła w stronę wyjścia. Arien nie miał innego wyboru, jak podążyć za nią.

*

– Wreszcie ląd… – westchnął elf.

Ork z pokładu Bezgłowej Raisel, teraz stojący tuż przy elfie na statku Willa, pomagał w oporządzeniu łajby.

– Zaraza, nienawidzę tych regionów – powiedział. – Dlaczego to akurat ja muszę iść z Raisel do tego zamczyska? Toż to nawet ciekawie nie wygląda!

– Cóż… – Elf nie zdążył odpowiedzieć. Piratka objęła ich obu, śmiejąc się gromko do ucha zielonoskórego podwładnego.

– Starczy tego kłapania mordami! Schodzimy na ląd! – ukróciła zarówno ich pracę, jak i rozmowy, żwawo doskakując do czekającego już na dole Williama. Tłumy ludzi powoli się rozchodziły. Trafnie William myślał, że gromada niedowiarków zbierze się tylko na chwilę, aby zobaczyć, czy to nie przypadkiem zjawy płynące morzem miast piratów. Pewnie im bliżej byli, tym szybciej ciekawość zamieniała się w strach przed złupieniem. Nieważne, jak bardzo by William tego nie pragnął, tym razem nie mógł straszyć ludzi napaścią. Był tu w ważnych celach, a przynajmniej taką miał nadzieję.

Raisel nigdy nie rozumiała jego oddania i powagi, gdy przychodziło im odwiedzać większe królestwa. Gdyby istniał kodeks piracki, z pewnością Will piratem by nie został. A szczególnie wtedy, gdyby stworzony był przez Raisel. Można sobie tylko wyobrażać, jak już pierwszą zasadę obróciłaby w coś niekorzystnego dla przyjaciela. „Ci, którzy okazują jakikolwiek szacunek władzy, mogą wypierdalać w podskokach na deskę, aby z niej, jak wiadomo, spaść na dno. Miłego nurkowania, psy władców!”. Całe szczęście, że morza rządziły się swoimi prawami. Czyli żadnymi.

William, kroczył wolno pomostem u boku Raisel i Philippe, gdy zobaczył dwie idące w ich stronę osoby.

Kiedy Lisica u boku rycerza dotarła do trójki piratów, ukłoniła się lekko, wyciągając do każdego z nich dłoń. Wtem William pojął. Znał ją.

– Jestem Virael Moonstar, Lisica Północy. A to strażnik królowej Penelopy Alsandir, Richard Barnes. Mamy was odeskortować do zamku.

– Moja towarzyszka to Raisel Kresent, ork to Philippe Czak’an, jej bliski podchorąży. Mnie natomiast, jak zgaduję, kojarzysz.

Szeroki uśmiech zagościł na ustach czarownicy.

– Owszem, dobrze cię pamiętam, Willu. Wyświadczyłeś mi nad zatoką w Botan’ar dużą przysługę i…

– Przepraszam, że się wtrącę – przerwał wspominki cichy dotychczas rycerz – ale musimy ruszać do zamku. Później znajdziecie czas na rozmowy.

– Ależ racja, wybacz, Richardzie. – Zamrugała kokieteryjnie Virael, posyłając ostatni uśmiech Williamowi. – Ruszajmy zatem! Całe szczęście, że ci wścibscy plotkarze postanowili się pochować. Chyba nie są gotowi na poznanie was, piratów.

Podczas gdy Virael wdzięcznym, pełnym energii krokiem ruszyła z rycerzem, piraci byli bardziej zdystansowani. Wspierali ręce o pasy i miecze, ale choć nieraz widzieli piękno Daren, oglądali okolice z ciekawością. Wszyscy, oprócz jednego z nich. Williama. On był powściągliwy, jak zawsze zresztą. Nie przemawiały do niego dareńskie klimaty, o wiele bardziej wolał kraje bez takiego przepychu. Sorean, choć bogate i zapewniające profit z podróży, nie wpadało mu w oczy tak bardzo, jak kraje na zachodzie, gdzie panował bardziej swojski klimat.

Ezruwia dzieliła się na cztery regiony. Każdy z nich był tradycyjnie piękny na swój sposób. Różniący się florą, stylem, kulturą, często nawet i językiem. Jednak Ezruwia w całej swej okazałości była bajkowa i spływająca wręcz magiczną energią w każdym zakątku. O Leterze William słyszał sporo od Raisel, bo osobiście nigdy tam nie był i nie miał zamiaru. Według piratki śmierdzi tam woskiem i mydłem do prania, a ludzie patrzą spod byka, jak na bandytę. Święte duszki, wyobcowane jak dziewka zamknięta na lata w piwnicy. Taki opis mu wystarczał, poza tym wiedział dobrze, że jest to kraj ludzi wierzących aż za bardzo, którzy do swej wiary często zmuszali siłą.

Co do Wratan… William zawsze był człowiekiem morza i wód, od dzieciaka. Natomiast Wratan jest miejscem pełnym gór, przesmyków i pustyń. Podobnie zresztą do sąsiadującej z tym państwem Abditory. Wratan jednak, choć mniejszy, chełpi się Smoczymi Szczytami, gdzie rzeczywiście żyją smoki. Kolejny powód, aby się tam nie zapuszczać. William bał się smoków. No, może nie tyle bał, co cierpł wręcz na ich widok.

Przynajmniej byli w Daren, chyba najlepszym według niego mieście z czterech królestw. Całe szczęście, że nie musiał się mieszać w ich politykę.

Jego rozmyślania na temat miast rozwiały się w momencie, gdy wkroczyli na główną drogę do zamku. Zabezpieczały ją rzędy straży, która oddzielała ich od ciekawskiego tłumu, wlepiającego oczy w przybyłych i szepczącego na prawo i lewo, jacy to są dziwni.

Raisel podobała się cała ta atencja, na oku jednak miała kogoś innego.

– Willie, kochanie… Skąd znasz tę rudą piękność, hm? Dlaczego nigdy mi o niej nie opowiedziałeś?! Czyżbyś przygruchał sobie kolejną czarodziejkę…?

Przynajmniej mówi cicho, pomyślał William, wywracając oczami. Cicho, ale prześmiewczo.

– Daj spokój, Raisel. Pomogłem jej parę lat temu przepłynąć z Botan na Kranimor, kiedy uciekała z zamku tamtejszego władcy. To tyle. Poza tym już nigdy nie wezmę się za maga. Nie po wiesz kim.

– Nigdy nie mów „nigdy”, kochaneczku! Kto wie, może na twojej drodze pojawi się jeszcze jakaś śliczniusia czarodziejka? A może i czarodziej… – zaczęła marzyć.

Jak William takiego zachowania nienawidził. Czasem zastanawiał się, dlaczego jeszcze się z tą psychopatką przyjaźni.

– Chciałabym tylko napomnieć, że bardzo wyraźnie was słyszę. – Virael odwróciła się do gawędzącej dwójki z uśmiechem tak chytrym jak u lisa, gdy uda mu się porwać więcej niż dwie kury. – Z przykrością muszę stwierdzić, że William nie jest niestety w moim typie. Byłabym wdzięczna natomiast za nieobgadywanie mnie za moimi plecami. Dosłownie.

Uśmiech Virael nie był przyjazny. Skierowała go do Raisel i było w nim coś w rodzaju ostrzeżenia.

Sama piratka nie wiedziała dlaczego, ale wzrok czarodziejki wydawał jej się niezwykle pociągający. Zrównała krok z Virael, pozostawiając mężczyzn w tyle.

– Skoro twej ślicznej buźki obgadywać nie mogę z tym tamtym, to chętnie ci powiem wprost, żeś niezwykle urokliwa, moja droga.

– Powiedziałabym to samo o tobie, ale nie gustuję w prostakach. – Virael machnęła ręką, a ten niewinny gest znaczył więcej, niż Raisel się wydawało.

Piratka zaklęła… Nie, moment. Nie zrobiła tego. Chciała, ale…

Dlaczego nie mogę mówić?! – próbowała powiedzieć, jednak żaden dźwięk się z niej nie wydobył.

– Ach, racja! Zabrałam ci głos. – Zachichotała Virael, przeczesując włosy dłonią. – Myślę, że nie tylko mi zrobi to dobrze.

Słowa te, skierowane do Williama, poprzedzone zostały uśmiechem, który pirat odwzajemnił, kiwając głową w podziękowaniu.

– Philippe, pomóż pani kapitan – rozkazał za Raisel, która wyglądała dziwnie. Przynajmniej według Willa. Jakby z jednej strony podniecił ją urok Virael, a z drugiej jakby miała zaraz wpaść w szewską pasję, rzucając się z mieczem na czarodziejkę, co (jak wiadomo) nie byłoby dobrym pomysłem.

*

Sala tronowa była prawie taka sama. Trochę mniejsza, ale wyglądająca na dużą przez ogromny, niekończący się wręcz sufit, którego dach kształtował się niczym sople lodu. Królowa zasiadała na wielkim, pozłacanym tronem z miną niewzruszoną.

Na ścianach i przed tronem wisiały biało-złote chorągwie z akcentem czerni. Barwy Daren.

Arien niecierpliwie tupał nogą, nie mogąc już wytrzymać tego, jak długo musiał czekać. Jego męki miały zostać ukrócone niedługo. – Czy nie możesz zdradzić mi już, po co tu jestem?

– Trochę cierpliwości. Goście powinni się zjawić już za…

Fanfary zagłuszyły jej zdanie. Arien, słysząc powitalną muzykę, doszedł do wniosku, że to nie mogą być byle jacy goście. Przygotował się na ewentualny atak. Był magiem potężnym i niesamowicie utalentowanym, jednym z najlepszych, jednak trzydzieści lat bez stosowania czarów sprawiło, iż osłabł. Stał się mniej stabilny.

Gotowość do ataku zniknęła jednak w momencie, w którym herold zapowiedział pierwszego gościa.

– Virael Vixen Moonstar, Lisica z północy! – Do komnaty weszła kobieta, na której widok jego serce od razu zmiękło, a oczy zapłonęły tęsknotą.

Virael kroczyła dumnie jak paw. Skłoniła się lekko przed królową, a potem kiwnęła głową do maga, choć marzyła, by go uściskać.

– Proszę, proszę… Cóż za niespodzianka. Dobrze cię widzieć całego, Arienie. Po tylu latach…

– Nie czas na przywitania, magowie – przerwała surowo królowa. – Wprowadzić następnego gościa!

– Kapitan William Swan, przywódca Żarugi i Pirat Pustkowia.

– William Swan? – zaciekawił się Arien, zerkając przez ramię. Nigdy nie interesował się piratami i ich światem, więc nie wiedział nic o kapitanie.

– Nie znasz go, ale William to jeden z najgroźniejszych, najbardziej wpływowych kapitanów. Zabił wiele stworzeń morskich, w tym, uwaga, krakena. – Nie umiała trzymać języka za zębami Virael.

Arien wysłuchał tego z obojętną miną. Ogólnie nienawidził morza, gdyż na nim nie wolno było czarować – pełno było tam wszelakich zagrożeń ze strony podwodnych stworów, a magia potrafiła je przyciągnąć. Dlatego słysząc, że ten pirat kroczący teraz niebieską wstęgą pokonał samego krakena, poczuł, jak przechodzą go ciarki z ciekawości. Arien nie lubił chwalić innych ludzi, a już na pewno nie piratów, których nie znosił przez ich brak elegancji i taktu. Widząc jednak zadbanego, opalonego pirata, był skory zmienić zdanie.

Do czasu.

– Virael, Wasza Wysokość i… – Will spojrzał z ukosa na Ariena, który wyczekująco patrzył na niego – …kimkolwiek jesteś. Przybyłem.

„Kimkolwiek jesteś”? Virael nie powstrzymała się przed parsknięciem śmiechem. Dobrze wiedziała, że nic tak bardzo nie denerwuje Ariena jak to, że ktoś może nie mieć pojęcia, kim mag jest.

– Masz przed sobą jednego z najpotężniejszych magów na tym świecie, jak śmiesz nie znać mojego nazwiska? – wycedził z pogardą.

– Przed sobą to ja mam królową Daren, która, z tego, co wiem, nie potrafi czarować – odpowiedział tonem aż nazbyt spokojnym Will, przez co Vixen roześmiała się ponownie, a Arien poczerwieniał ze złości, z czego William nic sobie nie robił. – Wpuście już ją, byle szybko!

Krzyknął do rycerza w tyle, wyręczając królową, która wyglądała, jakby miała jej głowa z bólu wybuchnąć.

– Raisel Kresent, Bezgłowa kapitan Błękitnej Księżniczki. Legenda mórz i postrach wysoko urodzonych panien! Wielkomyślna piratka, która… y… której niestraszna śmierć! Wysłanniczka własnych wierzeń i… królowa…?

– Oto ja! Przybyłam na wezwanie, ma pani! Kłaniam się uniżenie i zdejmuję kapelusz!

Raisel była na tyle nieprzewidywalna, że pewnie zdążyłaby złamać własny kodeks tysiące razy, zanim w ogóle by go stworzyła, mimo że zastrzegała nie kajać się przed szlachtą i władcami.

Arien z czystą kpiną i obrzydzeniem patrzył na ten teatrzyk, Virael również nie była zachwycona. Choć ona ekscytowała się piracką manierą. Można się nawet pokusić o stwierdzenie, że uważała ją za urokliwą na swój sposób.

Kiedy już wszyscy byli zebrani, królowa mogła w końcu przemówić.

– Drodzy władcy mórz i wspaniali magowie. Zebrałam was tu w ważnym celu i liczę, że będę mogła polegać na waszej pomocy.

– Nie wiem, czy zaznajomieni jesteście z sytuacją polityczną w Sorean, aczkolwiek tak czy siak wam ją przybliżę – kontynuowała królowa. – Na przestrzeni trzydziestu lat w państwie zaszły ogromne zmiany. Tocząca się walka o władzę nad krajem między miastami doszła momentu, w którym królobójstwo jest niczym. Wisi nad nami widmo wojny. Sorean, jeśli jedna z nas nie przejmie dowodzenia, może ulec zniszczeniu. Żadna jednak z władczyń nie ma zamiaru oddać tytułu stolicy, poddając się innym. Ten, kto wieki temu wymyślił pakt czterech stolic, był głupcem. Powierzyć centrum świata czterem władczyniom to zwyczajnie nieopłacalne i niebezpieczne. Dlatego, choć nie chcę doprowadzić do krwawych bitew, nie mam wyboru i muszę podjąć działania.

– Co nam do tego? – William był wściekły. – Jeśli szukasz pomocy na morzu, wykup okręty wojenne z Kasypis, Grelii, jednej z wysp… Cokolwiek. Nas w to nie mieszaj, królowo złotego miasta. Piraci nie wtrącają się w politykę, a polityka nie wchodzi z butami do morza. Od setek lat tak było.

– Może królowa serio myśli, że za kilka marnych sztabek złota będziemy na zawołanie jak psy ochronne? – dołączyła do kłótni Raisel, która również wyraźnie się zdenerwowała. – Ha! Dobre mi sobie! A wyniszczcie się, kogo to obchodzi? Morze jest wielkie, a wysp tysiące. Jedno zatopione bydle niczego dla nas nie zmieni.

Wielu władców w tej chwili wyprosiłoby piratów za próg albo skazało ich na ścięcie za zniewagę. Jednak Penelopa te zachowania w duchu wyśmiewała. Czarodziejów za to komentarze wybiły z równowagi.

– Bawi mnie wasz stosunek do polityki, drodzy kapitanowie – kontynuowała władczyni. – Wystarczy słowo o wojnie na ziemi, a wy już pierzycie się jak pawie i chcecie wracać do swojego basenu. Nie to jednak miałam na myśli.

Raisel, widząc uśmiech Airena, całkowicie pominęła wypowiedź królowej, stając bokiem, aby móc widzieć twarz maga. William wiedział, że ona pęknie jako pierwsza.

– A ty co się śmiejesz? Pieprzeni czarodzieje. Uważają się za nie wiadomo kogo! Wam to pewnie na rękę, uwielbiacie brudzić się w tych sprawach, co? Ten tutaj już szczególnie. Słyszałam, jak cię Nemediusz urządził. Ja nie Will, wiem to i owo. Ha! A to nas, piratów, wy śmieszni czarodzieje śmiecie znieważać!

– Uważaj, co mówisz – warknęła Vixen w obronie. – Masz przed sobą magów, którzy…

– Którzy co? No co? Czy prawdy nie prawię? William sprawami ziemskimi się być może nie interesuje, ale ja nieraz w tym zapchlonym Sorean byłam i wiem dokładnie, kim „szanowny” Arien Scarletmain jest. Ty jakoś znana chyba nie jesteś… Szkoda. Ale on? Ha, ha! Całe dnie i noce śmiać bym się mogła! Trzydzieści lat w wieży, dajcie spokój, psia mać!

– Jak śmiesz, ty niewychowana piratczyno! – odparł ten, do którego obraza była skierowana. Z całą mocą ruszył na Raisel, w dłoni formując coś na wzór fioletowego obłoku. Szykując się do rzucenia czaru, nie spodziewał się, że tuż przy jego szyi pojawi się szabla kapitana Żarugi.

– Spróbuj tylko coś zrobić, a przysięgam, że potnę ci tę śliczną buźkę na kawałeczki.

– Nie radzę – odpowiedziała Virael, trzymając ognisty łuk, którego strzała skierowana była na Williama. – Ładnie opuść miecz, albo…

– Albo co? – zapytała Raisel, śmiejąc się nisko, kiedy Virael zrozumiała, że piratka celuje w nią pistoletem. – Tego się nie spodziewałaś, co?

– Dosyć! – wrzasnęła królowa, zaraz potem wydając niemy rozkaz. – Nuli.

– Tak jest, pani.

Zaklęcie było szybkie, ale bolesne. Blask rozpostarł się nad głowami kłócących się, a już po chwili ich ciała ustawiły się w takich pozycjach, jak na początku.

– Nienawidzę magii… – wykrztusił pirat i aż złapał się za głowę, aby ustać w miejscu. Z Raisel było gorzej – ona się wywróciła.

Czarodzieje natomiast byli przyzwyczajeni do tego typu zaklęć, więc stali cali i zdrowi, pełni gracji i elegancji, jak mieli w zwyczaju. Podczas gdy piraci dochodzili do siebie, Arien postanowił wykorzystać okazję.

– Czy twoja prośba ma coś wspólnego z tym, że nie należymy już do Rady Czarodziejów Wyższych?

– Tak. Jednak nie jest to to, co myślicie. Nie chcę pomocy przy wojnie, nie chcę mieć was u boku. Co do was, piraci, nigdy nie miałam zamiaru inwestować w werbowanie was jako wojska. Nie tylko się do tego nie nadajecie, ale, przykro mi to stwierdzić, i tak mało byście wnieśli do tej walki. Przeceniacie się. Tym, czego od was oczekuję, jest co innego.

– Znam historię o ukrytym gdzieś artefakcie. Koronie, którą władać może tylko władca i osoba o błękitnej krwi.

– Korona Przodków… – zgadła Virael.

– Dokładnie. Sprowadziłam was tu, abyście pomogli mi ją odnaleźć, abym mogła zwyciężyć wojnę bez rozlewu krwi niewinnych.

Miny zebranym zrzedły. Virael i Arien wydawali się zszokowani prośbą, dobrze znając legendy i moce magicznych artefaktów. William, choć również miał pewne pojęcie o tym skarbie, nie przejął się tak bardzo. Natomiast Raisel… Parsknęła śmiechem.

– Ta stara bajka dla dzieci? Serio? I ty chcesz wygrać wojnę?

– Raisel – uspokoił ją William. – To nie jest zwykła legenda.

– Że co?

William westchnął, ale wyręczył królową w opowiedzeniu, czym jest artefakt.

– Koronę Przodków stworzyła wieki temu niebiańska rasa. Powstawała przy pomocy najlepszych krasnoludów-rzemieślników i magów tamtych czasów w podziemiach na wyspach Thor Kahdur. Służyć miała jako pomoc dla ludzi w zdobywaniu nowych terenów i rozwijaniu się. Na początku było dobrze, ludzie korzystali z usług niebiańskich stworzeń. Stali się jednak zachłanni. Zarówno ludzie, jak i aengele, dzieci bóstw. Istnieje teoria, że aengel związał się z człowiekiem i tak powstała rasa malaetów.

– Bzdura – wciął się Arien. – Malaeci rzeczywiście powstali poprzez połączenie aengela z człowiekiem. Nie jednak przez zachłanność ludzi co do boskich stworzeń, a z zakazanego związku. Gdy narodził się pierwszy malaeta, jego ciało nie wytrzymało ciężaru mocy i zniszczyło ogromne tereny. Aengele zostali wygnani z ziemi. Zdarzali się jednak tacy, którzy schodzili tu, aby zaznać ludzkiej słodyczy na własnej skórze, przez co malaeci nie wyginęli całkowicie, stając się z czasem odrębną rasą, a ich moce ustabilizowały się. Tak czy siak, aengele pojawiali się w sekrecie przed światem i tylko w celu doznań fizycznych, skuszeni ludzkością. Wolni od boskich rozkazów ludzie zaczęli się wykłócać i walczyć. Bez pomocy anielskich stróży dochodziło do coraz to gorszych aktów zbrojnych i walk o władzę nad Koroną. Bóstwa, widząc to, skarciły aengeli, każąc im ukryć skarb przed spojrzeniami ludzi.

– Dlaczego bogowie go nie zniszczyli? Co za kretyństwo. Te wasze ziemskie bóstewka wzięły i stworzyły to wszystko, a potem porzuciły. Wy je w ogóle jeszcze wyznajecie? – fuknęła Raisel z wyrzutem, na co magowie podjęli się obrony swych bóstw i świata.

– Nie wyznajemy ich – zaprotestował Arien, zaczynając wykład. Mówił wyniośle, niczym nauczyciel, którym niegdyś był. – To Bezimienni. Dostaliśmy moc i nie potrzebujemy więcej, a i oni więcej nie wymagają. To od nich wywodzą się wasi bogowie, jedyni z Bezimiennych, którzy postanowili zachować kontakt z ludźmi, zdradzając ziemian dla potęgi mórz. A z tymi już na pewno nie jesteśmy powiązani. Jasne, jest kilku, którzy wciąż są wspominani, ale to raczej przeszłość zakopana głęboko pod ziemią.

– Natomiast co do artefaktu… – podjęła temat Virael. – Chcieli go zniszczyć. Ale malaeci obdarzeni boską mocą otoczyli Koronę zaklęciem ochronnym, które tylko osoba mająca w sobie ich krew może zdjąć. Bezpieczniej więc było ukryć artefakt, zamiast wszczynać wojnę. Stąd właśnie legenda o jego zaginięciu.

– Aha, no to świetnie. Tylko jest jeden mały problem… Żadne z nas nie ma w sobie tej krwi. – Piratka uśmiechnęła się zuchwale, mając gdzieś wykład Airena. Jej uśmiech jednak szybko zniknął.

– Mylisz się. Ja mam. – Oczy zebranych skupiły się na Scarletmainie. – A więc o to tu chodzi. Chcesz mnie użyć, aby zdobyć koronę i władzę? Do czego ci oni? Albo Virael? Poza tym jest wielu magów, którzy również mają w sobie tę krew. Jesteś pewna, że będę skory pomóc?

Penelopa pierwszy raz od rozpoczęcia spotkania uśmiechnęła się. Zeszła trochę niżej, aby z bliska spojrzeć na Ariena.

– Jeśli mam być szczera, to tak. Utraciłeś pozycję w tym świecie, Arienie Scarletmain. Dokądkolwiek nie pójdziesz, wysłannicy Nemediusza sprowadzą cię do niego. I nie mów mi nawet, że „mogliby próbować”, bo nie o to tu chodzi. Teraz masz szansę odzyskać wolność i przeciwstawić się tym, którzy byli nad tobą. Kiedy byłam mała, matka opowiadała mi, jak wiele te twoje fiołkowe oczy skrywają. Mówiła, że falują jak woda, kiedy bardzo czegoś pragniesz. Tak samo wyglądają teraz. Pytanie tylko… Czego chcesz? Wolności? Przykre, bo wiem, że zdajesz sobie sprawę, iż na tym świecie już jej nie znajdziesz. Chyba że pomożesz mi, dzięki czemu odkupisz swą dawną chwałę i staniesz się namiestnikiem Daren, stolicy Centrum Świata.

Arien uśmiechnął się chytrze. Westchnął i pokręcił głową, po czym zabrał głos.

– Czuję się niezwykle uhonorowany, że akurat do mnie masz tak wiele interesu, królowo, choć przecież są tu tak potężne osoby. Czy jesteś aż tak zdesperowana, aby sięgać po moją pomoc? Powiem ci, jak wygląda rzeczywistość, bo choć zgadłaś dobrze, czego chcę, a czego mieć nie mogę, to brakuje ci wielu rzeczy. Na przykład tego, iż nie masz innego wyjścia, jak prosić mnie o pakt. Czarownicy Lowgloon ci nie pomogą, bo Rada im tego zabrania. Magowie zazwyczaj umieszczają tę legendę w dziale „mity dla początkujących”. Natomiast radni służą różnym władcom, bądź samym sobie, a ich, w przeciwieństwie do mnie, nie zmusisz ani do zdrady, ani do dobrowolnej pomocy. Bo oni nie mają nic do stracenia ani nic do zyskania. Pieniądze to rzecz, której magowie nie potrzebują w tych czasach. Gdyby nie spisek sprzed trzydziestu lat, nawet by mnie tutaj nie było. Uważam, iż obydwoje w tej sytuacji jesteśmy żałośni, co jest dość przykre. Bo ja nie mogę odmówić, a ty, gdybym to zrobił, przegrałabyś. Także gratuluję, królowo. Pokusiłbym się jednak o stwierdzenie, że cudem jest, iż twoja matka zamknęła mnie w tej przeklętej wieży. Być może to przeznaczenie?

Monolog Ariena zatkał królową, która zarumieniła się z upokorzenia. Wiedziała, że mag ma rację, i to najbardziej ją frustrowało. Wydawało jej się, że wie za dużo jak na zupełny brak kontaktu ze światem przez trzydzieści lat.

Virael spodziewała się czegoś takiego po przyjacielu, wiedziała też, że miał rację. Malaetów w tych czasach trudno było zwerbować do czegokolwiek. Zarówno przez ich stan bycia „na wymarciu”, jak i poddanie już komuś innemu bądź sobie. Arien był jednym z niewielu, którzy nie zamknęli się w sobie, chcąc zdobywać siłę i wiedzę.

Natomiast William miał kwaśną minę, rozumiejąc wszystko piąte przez dziesiąte. Dla niego była to kolejna głupia gadanina o magii, która go nie interesowała. Mimo to wsłuchał się w nią, chcąc przyswoić nowe informacje.

Jedyną osobą, która nic sobie z tego nie robiła, była Raisel.

– Skończyłeś już? – Zwrócili wzrok ku niej, a ona, przytłoczona nagłą uwagą, powiedziała tylko: – No co? Przynudza jak cholera.

William złapał się za głowę. Zaczynała go od tego wszystkiego boleć, ale z racji, że na pomoc Raisel liczyć nie mógł, sam musiał zabrać głos.

– W skrócie: ten tutaj laluś musi się zgodzić, bo inaczej znowu go zamkną w wieży jak jakąś księżniczkę z bajki, tak? – Królowa przytaknęła, na co Arien z pogardą prychnął. – Założę się, iż my mamy być tymi, którzy mają go przetransportować. Taki jest twój plan, królowo?

– Nie tyle przetransportować, co odnaleźć artefakt.

– I tutaj w grę wchodzę ja. – Dołączyła do rozmowy Virael, zadowolona, że może zabrać w końcu głos. – Jako jedna z niewielu magów mam zdolności pozwalające na wyszukiwanie artefaktów. Sam Nemediusz ich nie posiada. Chyba tylko ja i Regina Sails to potrafimy… Mniejsza, jeśli rzeczywiście tak jest, to królowa nie może się zwrócić do Reginy, bo ona służy Ezruwii.

William przełknął ciężko ślinę, uciekając wzrokiem w bok, kiedy usłyszał o Reginie. Znał ją za dobrze. Raisel natomiast ledwo powstrzymywała śmiech.

– Co my będziemy z tego mieli tak właściwie? – zapytał o to, co najbardziej go interesowało.

– Zarobicie krocie większe niż przez całą waszą karierę piracką i staniecie się pierwszymi piratami, którzy znaleźli poparcie lądu.

– Chyba powiedziałam już jasno, że nie interesuje mnie złoto. Znaczy, interesuje, ale nie twoje. I po co nam, cholera, wasze poparcie, wilki lądowe?

Królowa pokręciła głową na słowa Raisel.

– Nie o złoto tu chodzi, a o okręty i wyspy. Oferuję wam Wanrimerę i Lolę, a także, gdy już zawładnę Sorean, Koronę Przodków. – Oczy Raisel i Williama rozszerzyły się. – Artefakt, którego nikt nie może mieć, w waszych rękach znaczyłby miliony. A poparcie lądów będzie znaczyło tyle, co władzę absolutną. Nikt wam nie wejdzie w drogę.

Piraci milczeli przez dłuższą chwilę. W końcu Raisel nie wytrzymała napięcia.

– William, chcę tego. Mam gdzieś, co będziemy musieli zrobić. Chcę. Tego.

– To co powiecie, drodzy piraci?

Raisel, choć marzyć zaczęła jak nikt inny, to wciąż czekała na słowa Williama. Może i szalona, ale wierna przyjaciółka już słowem nie pisnęła, pozostawiając Willa w centrum uwagi. Ten, podenerwowany, wypuścił tylko powietrze, drapiąc się ze zmęczenia po karku.

– A obiecałem sobie już nie mieć nic wspólnego z magami… Zgadzam się. Przyjmujemy twoją propozycję. Raisel może se wziąć tę koronę, powiewa mi ona.

Raisel krzyknęła raźno, rzucając się gigantowi na szyję. Na to nie był gotowy, zaczął pospiesznie starać się ją odepchnąć. Królowa szeroko uśmiechnęła się na to, mierząc ich wzrokiem.

– Wspaniale. Zatem zbierajcie się. Im szybciej odnajdziecie Koronę, tym lepiej. Przed pałacem znajdziecie zapasy, a jeśli chcecie, Nuli zaprowadzi was do zbrojowni. Arien, Richard zabierze cię do komnaty, w której niegdyś mieszkałeś. Znajdują się tam twoje rzeczy, przynajmniej te, które nie zostały skonfiskowane przez Radę. Virael, jeśli zechce, to niech ci towarzyszy. Będę na bieżąco informować was, jak wygląda sytuacja w państwie. Podpiszcie teraz pakt i nasze drogi się rozejdą. Posiedzenie to jest ściśle tajne, ma się rozumieć.

Przed ich twarzami ukazał się dokument otoczony różowym obłoczkiem. Był długi i zawierał wiele punktów. Raisel dumała na boku, wpatrując się w obrazy, ale reszta przeczytała uważnie cały pakt. Gdy wszyscy go podpisali, dokument rozbłysnął złotym blaskiem i zniknął, zwijając się w dłoni Penelopy, która wyszła, kłaniając się lekko. Reszta też zwróciła się w kierunku wyjścia.

Arien, wychodząc z sali u boku Virael i Richarda, ostatni raz zwrócił wzrok ku piratom. Nie spodziewał się jednak, że załapie kontakt wzrokowy z Willem. Mag uciekł piratowi z pola widzenia, zdegustowany osobą kapitana i tą krótką wymianą spojrzeń. William badał go jedynie spojrzeniem, starając się zrozumieć, co kryje się w tych nieznajomych oczach. Bezgłowa jednak wszystko zepsuła. Znowu.

– Pożegnalne spojrzenie… Jak romantycznie!

– Raisel, błagam cię. Ukróć te żarty, bo i tak pęka mi już głowa.

– No już, już, przyjacielu. Tobie zawsze pęka głowa! Poza tym być może poddałeś się, jeśli chodzi o czarodziejów, rozumiem. Napięcie między tobą a Arienem byłoby czymś ciekawym do zobaczenia, ale skoro nie, to nie. Nie szukaj miłości czy tam przelotnego seksu, wszystko jedno. Natomiast ja… Ja nie zamierzam się wstrzymywać! Zobaczysz, ta ruda ślicznotka jeszcze będzie moja!

– Jesteś niemożliwa… – oznajmił, kierując się do wyjścia.

Zaczął zastanawiać się, jak przeżyć dwóch nadętych jak strusie magów i szaloną piratkę w podróży przez wiele wysp, mórz, a nawet oceanów. Widoczny zza okien zamkowych błękit morza napełniał go jednak spokojem. Morze upewniało go, że jakoś wyjdzie z tego cało, a jego głowa nie wybuchnie niczym kula armatnia.

II. ZAŁADUNEK

Korytarze wydawały się nie kończyć, a im dłużej Arien patrzył na kamienne ściany i obrazy wesołych magnatów, tym bardziej miał dość złotego królestwa. Nie był pewien, czy było to spowodowane wyobcowaniem, jakiego doznał, czy kolejnym lalusiem w peruce z pudla, który patrzył na niego, jakby bił go na głowę we wszystkich możliwych dziedzinach, uważając maga za nic. Scarletmain po namyśle stawiał na to drugie. Błędnie.

Lisica była wyjątkowo cicha. Zauważyła, że mag jest nadzwyczaj zaciekawiony. Dla Ariena rozglądanie się i dokładne przypatrywanie otoczeniu, które teoretycznie znał, nie było typowe.

– A więc… Jak się czujesz? – zagadnęła, kiedy w końcu wkroczyli do komnaty, którą niegdyś użytkował mag.

Jak można było się spodziewać, komnata była ciemna, zakurzona i nie pachniało w niej świeżością. Okna zasłaniały obecnie brudnoszare zasłony, świece pachnące lilią nie paliły się już w kątach pomieszczenia. W powietrzu natomiast, zamiast ogromu magii, która kiedyś przepełniała pomieszczenie, wirowały drobiny kurzu.

Nawet niegdyś zawalone kaszmirowymi poduszkami łóżko obecnie przykryte było tylko cienkim prześcieradłem o siwym, mdłym kolorze. Jedyne pomieszczenie, które niegdyś sprawiało, że czuł się jak w domu, teraz było tylko przykrym wspomnieniem.

Scarletmain rzucił pytające spojrzenie czarodziejce.

– A jak uważasz? – odparł, a już po chwili jego oczy rozbłysły fioletowym blaskiem. Rzucając zaklęcie, sprawił, że wszystko w pokoju zawirowało.

Minęło parę sekund, a pomieszczenie rozbłysło dawnym blaskiem. Trochę za mocnym…

Świece zapłonęły szaleńczo, stary zapach dusił, zasłony odsłoniły szerokie, zakratowane okna, a kurz jakby sam z siebie zniknął. Fioletowy podmuch zawirował chaotycznie w kierunku łóżka. Mdłe prześcieradło zaczęło przeinaczać się w zieloną pościel o kwiatowych wzorach, pojawiły się spore poduszki z frędzlami. Jednak siła podmuchu sprawiła, że Arienowi także zawirowało w głowie.

Virael parsknęła, przysiadając na nowo złożonym łożu. Arien natomiast zajął miejsce przy toaletce, gdzie wbił spojrzenie w lusterko, niepewnie się sobie przyglądając. Zignorował uczucie bezsilności, które równie szybko, jak się pojawiło, tak zniknęło.

– Cóż… Myślałam, że straciłeś całkowicie siły po tych trzydziestu latach. Ale widzę, że nie jest z tobą najgorzej. Trochę ćwiczeń ci się jednak przyda – powiedziała, łapiąc za jedną z poduszek, która wydawała się asymetryczna. Arien zmierzył ją w lustrze chłodnym spojrzeniem, jakby komentarz głęboko go uraził.

– Moja magia ma się świetnie – odpyskował, zamykając jedną z szafek, tym samym dobijając marzenie o tym, że mogłyby się w niej znajdować jego ulubione lawendowe perfumy.

– Nie mówię, że nie. – Nie miała ochoty się wykłócać. Mag był na to zbyt upartym osłem. – Ach, Arien, tak wiele się zmieniło podczas twej nieobecności…

– Zechcesz mi zatem zdradzić co? – ukrócił Arien, patrząc w lustrze w oczy przyjaciółki. Był niecierpliwy. – Dobrze wiem, że moja absencja wywołała nie lada rozróbę, przynajmniej na początku. Ale zanim o tym… Moje moce rzeczywiście są dość… – spojrzał na swoją pulsującą dłoń i machnął nią prędko, chcąc odgonić podejrzane wiązki energii – …chwiejne.

– Ach, tak? Nie widać. Czyżby zasada stymulacji się spełniła?

– Być może. Teoretyzowałem, że to przez moją krew. Pamiętasz Zorię? Jej moce były niesamowite, dopóki nie przestała ich używać, przysięgając służbę Matce. A kiedy jej się znudziło, to po dziesięciu latach nie była już zdolna zmienić zwykłej lampy w fajerwerki. – Prychnął, kręcąc głową i tym samym wyrażając zawód byłą koleżanką po fachu. – Po części myślałem, że i ze mną tak będzie. Jednak gdy tylko opuściłem wieżę, poczułem, jak wypełnia mnie energia. Gdybym się nie kontrolował i nie ujarzmił mocy w porę, jestem pewien, że doszłoby do magicznego wybuchu i zniszczyłbym połowę miasta.

– Arien, kochany, nie musisz mi tego tłumaczyć. Byłam w mieście niedługo przed tym, jak mieli cię wypuścić. Gdy załatwiałam swoje sprawy na targu, to myślisz, że tego nie poczułam? Gdy przeniknęły mnie bijące od ciebie wibracje, to o mało co się nie przewróciłam. To nie było stabilne. Cóż, przynajmniej zdajesz sobie z tego sprawę.

Arien, wstając z pufy i podchodząc do okna, posłał czarodziejce przelotny uśmiech, nostalgicznie wyglądając na miasto.

– Niestety, jestem świadom swojego „problemu”. Ale nie martw się, wszystko mam pod kontrolą. Nie masz się czym martwić. Potrzebuję tylko chwili, aby dojść do siebie.

– Obawiam się, że jednak mam. – Czarodziejka podeszła do niego lekkim krokiem. Posłała mu opiekuńcze, ale i harde spojrzenie. – Tak czy siak, będę cię obserwować. Zdajesz sobie z tego sprawę. Ale wystarczy o tym. Opowiedz mi, co się z tobą działo.

Arien zamyślił się, przypominając sobie pierwsze dni w wieży. Jego stoicka postawa została wtedy poddana próbie, której niestety nie przeszła. Pierwsze tygodnie spędził na walce z drzwiami, ścianami, tracąc przy tym energię i czas. Gdy w końcu się zmęczył, a cała magia uciekła z jego ciała, począł planować, co dalej. Wiedział jednak, że pewnie nie o to pytała go czarodziejka, a nawet jeśli, nie zamierzał się dzielić tym, jak był dziecinny.

– Z początku byłem zdolny do wyzwalania niewielkich pokładów magii, a nawet zaklęć. Były jednak bezużyteczne, a wkrótce moja magia w pełni zaniknęła. Do tego czułem, jak tracę łączność z wieloma urokami, które rzuciłem. Słupy energiczne w Lowgloon… Zawaliły się, prawda? – Virael parsknęła śmiechem, na co Arien uśmiechnął się. Choć pytanie należało do rodzaju poważnych, to czarodziejka wyglądała na uradowaną.

– Nawet nie wiesz, jaki ubaw wtedy miałam! Nemediusz myślał, że kiedy się ciebie pozbędzie, to obejdzie się bez większych problemów. – Mag prychnął i dumnie założył ramiona na klatkę piersiową, którą wypiął w podziwie dla samego siebie.

– Ten prostak mógłby co najwyżej pomarzyć. Odwalałem większość uroków za niego, taka więc karma. Zabezpieczenia w Centrum Nauki Lowgloon, bariery na teleportach… Ma szczęście, że na granicę świata rzuciłem tylko jedną barierę, aby się nie rozerwała. Inaczej znowu doszłoby do wycieku międzyświatowego. Te przeklęte słupy… i tak już ledwo trzymały świat w ryzach.

– Wszystko to rzeczywiście przeszło wiele renowacji. Akcje ratowania bariery pamiętam aż za dobrze, jak na to, że nie brałam w niej udziału. Zajęło im to dziesięć lat…

– A właśnie. Dość już o tym, moja droga. Co zmieniło się u ciebie? Pamiętam, że planowałaś odejść z Rady, jak ja.

– I odeszłam. Niedługo po tym, jak cię zamknęli – zamruczała, podejrzliwe patrząc na przyjaciela. Aby jednak odgonić jego pytający wzrok, zaśmiała się, mierzwiąc jego starannie ułożone włosy.

Psotny uśmiech zniknął z twarzy czarodziejki. Zaczęła przeglądać jedną z ksiąg, niespecjalnie skupiając się na tekście, jakby chciała odgonić temat. Arien był nieugięty i czekał, aż odpowie. Westchnęła i położyła dłoń na ramieniu przyjaciela.

– Tylko nie pomyśl, że zrobiłam to ze względu na ciebie. Może byłam w rozpaczy i byłam gotowa rzucać się do walki na śmierć i życie z Nemediuszem, ale nie jestem głupia, Arien. Wiedzieli, że jesteśmy sobie bliscy. Prędzej czy później ten wariat rzuciłby się i na mnie. Wolałam sama się wycofać, zanim mnie dopadną. – Nie tęskniła za dawnym stanowiskiem. W jej sytuacji ucieczka była najlepszym wyborem, oboje byli tego świadomi, dlatego Arien złapał ją za dłoń, aby pokazać, że mimo to jest wdzięczny.

– I co robiłaś przez te lata? – zgrabnie zmienił temat, a czarodziejka wzruszyła ramionami, odrzucając burzę splątanych loków na bok.

– Byłam tu i tam. Głównie próbowałam szukać dowodów na twą niewinność, ale po pewnym czasie się poddałam. Wybacz. – Puściła mu zawadiacko oczko, wracając szybko do poważnego tonu. Arien uśmiechnął się na to rozczulony. – Nemediusz i Regina wszystkich uciszyli, a dowody? O nich nawet nie rozmawiajmy. W życiu mu tego nie udowodnisz. Wszystko przepadło. Zapewne nawet żadna magia nie potrafiłaby odgonić od ciebie aury zdrajcy, nieważne, co uważa sama Penelopa w swoim gargantuicznym planie.

Z przykrością wymalowaną na twarzy wyjrzała za okno. Arien pokręcił głową i poklepał ją po plecach, próbując podnieść ją na duchu. Jej słowa nie ukoiły go, ale starał się o tym nie myśleć.

– Nic mi nie zwróci tych trzydziestu lat, ale zadowoli mnie śmierć Nemediusza. W każdym razie jestem wdzięczny za twoje starania w szukaniu tych nieszczęsnych dowodów. Doceniam to. Niczym innym się nie przejmuję, niech ludzie gadają.

Virael obruszyła się, spoglądając na niewzruszonego Ariena, który w dodatku posłał jej ciepły uśmiech w podzięce. Wiedziała, że Arien nienawidzi radnego bardziej niż ktokolwiek inny, a choć sam Nemediusz wrogów i złorzeczących mu miał od cholery, to Arien był wśród nich numerem jeden. Była ku temu masa powodów, a Vixen, jak to Vixen, znała każdy z nich.

– Naprawdę? To jest twój główny cel po wyjściu z tej klatki?

– Po tym, co mi czynił przez te wszystkie lata? Ciągłe wykorzystywanie, manipulacje… Zamknął mnie w wieży, gdy się od niego uwolniłem. Teraz, gdy jestem wolny, to albo moje życie, albo jego. On pewnie pierwszy ruszy na polowanie. – Prychnął pełny zawiści. Wyczuć dało się jego żądzę zemsty, żądzę pomszczenia swojej osoby, ale była w tym nuta strachu ukryta w krótkim spojrzeniu. Bał się Nemediusza, ale bardziej nienawidził go.

– Zatem gdybyś potrzebował pomocy… Wiesz, gdzie mnie szukać – zaczęła zawadiackim szeptem. W jej uśmiechu było coś szalonego, ale Arien podzielał tę reakcję. – Mniejsza! Wrócimy do tej rozmowy. Mamy wiele do zrobienia przed wyjazdem.

– Tak, istna żałość! Tak mi było tęskno do naszych rozmów.

Kobieta uśmiechnęła się wesoło, a teraz, gdy byli sami, mogła objąć mężczyznę. Czuły uścisk, którym go obdarzyła, przywołał masę wspomnień, a on poczuł, jak pustka w jego sercu nieco się zapełnia, gdy ramiona mocno oplótł wokół jej ciała.

– Też za tobą tęskniłam – szepnęła cicho, na chwilę pozwalając im na bliskość i okiełzanie emocji. Arien czuł żal do świata za odebranie mu Virael, ale teraz w jej ramionach czuł się aż nazbyt bezpiecznie. A ona z taką samą siłą podzielała te emocje dogłębnie.

I w teorii mieli się zbierać, ale rozmowom między nimi nie było końca. Nie, gdy tematy mnożyły się i przychodziły na myśl same.

– A co sądzisz na temat piratów, hm? To mnie dopiero ciekawi.

Arien zaklął pod nosem, parskając wyniośle. Na samo wspomnienie o tych niewychowanych w jego oczach ludziach na jego twarz wkradał się wyraz odrazy. Już mu podpadli.

– Nie mam zamiaru im ufać. Widziałaś tę oszołomkę? I ty się dziwisz, Vixen, że nigdy nie płynę statkami, a używam teleportacji. Nawet jeśli płynąłbym transportowcem, to i tak byłoby wysokie ryzyko natrafienia na tych… niegodziwców.

Virael nie potrafiła ukryć śmiechu, a Arien poczerwieniał w złości.

Rzeczywiście, Arien nigdy nie odbył podróży morskiej. Za każdym razem, gdy przydzielano mu zadanie od Rady albo załatwiał własne interesy i wymagało to podróży, teleportował się, w czym był mistrzem. Sztuka to była trudna, a tysiące kilometrów słonej wody i wielu wysp jej nie ułatwiały. Ryzyko pojawienia się na środku przyciągającego esencje magiczną morza było wysokie, ale nie dla niego. On tę dziedzinę opanował do perfekcji.

– No już, nie dąsaj się tak. Nieważne, jak bardzo bym się z tobą nie zgadzała, nie możemy ich skreślać, jeśli mamy współpracować. Prawda, ta cała Raisel rzeczywiście zasługuje na sławę szalonej. Nie znałam jej wcześniej i szczerze? Nie wiedziałam, że William Swan się z nią przyjaźni. Miałam okazję go już poznać, ciekawi mnie jednak, co ty o nim sądzisz… – O nie, pomyślał Arien, widząc spojrzenie Virael. – Dlaczego patrzysz, jakbym podała ci na talerzu rybę? Aż tak cię odstraszają piraci?

Nie był pewny, czy ten temat miał na celu rozluźnienie atmosfery między nimi, czy wręcz przeciwnie, bo czarodziejka miała taki kaprys. Cóż, do najzdrowszych na umyśle Vixen też nie należała, co czasami jej uświadamiał. Tylko czasami, gdyż nie chciał się sparzyć. Dosłownie.

Nie była typową czarodziejką. Między wysoko urodzonymi pannami z Rady, zawsze eleganckimi i nienagannymi, powściągliwymi i z etykietą godną księżniczek, ona była tą najgłośniejszą i najbardziej nieprzewidywalną. Tym samym: groźną.

– Jakby mnie on interesował… Wydaje się inteligentnym mężczyzną, ale przydałoby mu się trochę etykiety.

Chciał ukrócić temat, lecz czarodziejka nie dawała za wygraną, zaczynając nowy, niekoniecznie chciany przez maga.

– Takiej, jak Seo Kaian miał?

– Oj nie, nie, nie! Nie będę o nim rozmawiał. To temat zakończony i przerabiany między nami tyle razy, że aż nie jestem w stanie tego zliczyć. Daj więc spokój, kobieto – sarknął, przekładając księgi, by tylko zająć czymś ręce i zszargane nerwy.

Virael rzeczywiście poddała się, ostentacyjnie wywracając oczami, ale przynajmniej dała przyjacielowi do myślenia. Arien przed trafieniem do wieży w końcu idealnie ułożył sobie życie. Po odejściu od Nemediusza zyskał przyjaciół na dworach, zasługi w wielu królestwach, zaufanych zwiadowców, poszanowanie w Lowgloon i nie tylko. Miał nawet partnera. Może nie był z nim jakoś szczególnie związany, nie planował z nim życia, ale przynajmniej miał kogoś, komu był w stanie pokazać, kiedy mu trudno. Do kogo mógł wrócić.

Kaian był natomiast nieszczęśnikiem o oczach kota, włosach zawsze ulizanych i tatuażach przedstawiających gwiazdozbiory oraz księżyc na całej szyi i ramionach. Ten wyjątkowo urodziwy mag nie był taki jak Arien. Kochał Scarletmaina całym sercem, wyznał mu nawet miłość, której Arien nie odwzajemnił. Zaledwie trzy lata później mag trafił do wieży, a wspomnienia ich kłótni dręczyły go, choć tylko z początku.

– Osiedlił się w Acoz’ii – zaczęła Vixen, Arien jednak nie słuchał. No, może jednym uchem. – I wiesz, on również szukał dowodów na Nemediusza, ale dość szybko poległ.

To zmieniło jego podejście. Odwrócił się w końcu do Lisicy, wreszcie okazując choć odrobinę zainteresowania. W ruchach wydawał się zirytowany, nerwowy.

– Nie dziwi mnie to. I wiem, do czego dążysz, znam cię, wiedźmo! Zawsze chciałaś, żebyśmy skończyli razem. Ale on nie potrafił mnie zadowolić, to nie było… To nie było to. Nie musiał też próbować mi pomóc.

Arien brzmiał, jakby temat był dla niego niekomfortowy, lecz Virael brnęła dalej. Widziała, że coś musi go dręczyć, a tylko drążenie tematu działało na maga.

– Ciebie nikt nigdy nie potrafił zadowolić. Dlatego co chwilę zmieniałeś kochanków. Ale przy nim było ci tak dobrze…

– Proszę, nie wracajmy do tego. To już przeszłość. On kochał mnie, ale ja go… sama wiesz. – Teatralnie wywrócił oczami, przysiadając u boku towarzyszki, a ta tylko pokręciła głową.

– Znam cię. Nie uwierzę, że w trzydzieści lat twój charakter i styl życia zmieniłby się nie do poznania.

– Może zmieniły się, kto wie? – Posłał jej smutny uśmiech, po czym głośno wypuścił powietrze i oparł głowę na jej ramieniu.

– Może miłość to już coś nie dla mnie. Zresztą… Nigdy nie była dla mnie.

Wyraźnie posmutniał, a Virael poczuła lekkie ukłucie wstydu. Podchodzić Ariena bywało trudno, ale starała się, jak mogła. Odwrócił się do niej tyłem, by ukryć zmęczony wyraz twarzy, lecz obeszła go i czule ścisnęła jego ramiona.

– Miłość to coś dla każdego, a ty nie musisz jej na siłę szukać. Teraz możesz skupić się na sobie. Pamiętaj o tym.

Uniosła jego brodę i złożyła na czole czuły, siostrzany pocałunek. Arien przymknął oczy, pozwalając słowom Virael odbić się w jego głowie echem.

*

Penelopa przeglądała się w lustrze stanowczo za dużym jak dla jednej osoby, przeczesując włosy grzebieniem o złotym uchwycie. Wyglądała na rozluźnioną, a choć jej mina nie zdradzała żadnych emocji, w myślach panowała wrzawa. Nagle usłyszała pukanie.

– Wejść – rozkazała, wiążąc pas sukni. Jej usta niemal niewidocznie drgnęły nerwowo na widok gościa. – Ojcze. Czym sobie zasłużyłam na twoją wizytę?

Czarnowłosy mężczyzna w średnim wieku wyglądał młodo, ale w drzwiach stał niczym staruszek. Zmęczony, podparty o laskę. Iście władczą zresztą, bo jej główka była w kształcie smoka, a reszta podstawy błyszczała hebanowym drewnem. Penelopa zawsze uważała, że nosi ją specjalnie. Jego twarz wyrażała zmęczenie, a brwi ściągały się w złości. Wiedziała, co zaraz się zacznie. Maximilian, namiestnik Daren, machał rękami już na początku rozmowy.

– Co ty wyprawiasz? Najpierw wysyłasz listy do Wratańczyków bez mojej wiedzy, a teraz to? Wypuszczasz człowieka, który sama wiesz, co uczynił?!

Westchnęła, nie spiesząc się ze wstawaniem z ogromnej pufy przed toaletką. Podeszła do ojca i spojrzała mu chłodno w oczy.

– Nie będę na ten temat dyskutować. To ja tu króluję i taką decyzję podjęłam. Jeśli to wszystko, możesz już odejść.

Gdy chciała skierować go do drzwi, stanął jej na drodze. Z góry spojrzał na córkę. Dotąd niewzruszona Penelopa wywróciła oczami. Przy ojcu często traciła złotą, królewską cierpliwość.

– Nie wywracaj oczami, panienko. Chcę natychmiast wiedzieć, co planujesz. Chcę wiedzieć, po co wypuściłaś jednego ze zbrodniarzy, co robią tu ci parszywi piraci i do czego dążysz. Jeśli inne miasta się dowiedzą… Nie chcę nawet o tym myśleć. Co zrobisz, jeśli przez twoje działania dojdzie do wojny? – Jego głos brzmiał ostro i gorzko, ale Penelopa pozostawała niewzruszona.

– To ją wygram. Ponadto: ona już trwa.

Maximilian, który mówił nerwowo i oddychał nierównomiernie, cofnął się. Nie rozpoznawał już swojej córki. Wyglądała stoicko. Miała kamienną mimikę, poważną, powściągliwą twarz. Widząc jego zgubione spojrzenie, westchnęła w zmęczeniu koniecznością tłumaczenia się.

– Nie jestem już dzieckiem, ojcze. Mam dwadzieścia sześć lat, a władam od dziesięciu. Czasy twojego namiestnictwa powinny się skończyć już lata temu. To ja podejmuję decyzje, które będą najlepsze dla naszego królestwa.

Ojciec zmierzył ją wrogim spojrzeniem. Zbliżył się i nerwowo wyszeptał:

– Skończą się, gdy weźmiesz w końcu ślub. Do tego czasu ja też mam prawo głosu. To był twój ostatni samodzielnie wydany rozkaz. Następnym razem na spotkaniu Złotego Stowarzyszenia uwzględnię twoje samolubne działania. Twoje niby królowanie się skończy. Matka nie byłaby dumna z tego, kim się stałaś. Działasz zbyt nieostrożnie.

Penelopa lekko się spięła i syknęła na mężczyznę, zaciskając wargi w cienką linię.

– Po moim trupie, nie ożenię się. Wiem, co robię. Taki tchórz jak ty nie zmieni naszej sytuacji ani nie uratuje naszego kraju – fuknęła przez zęby w odpowiedzi, zaciskając pięści. Walczyli przez chwilę na spojrzenia, obydwoje rozgorączkowani, dopóki Maximilian nie poddał się. Kątem oka dostrzegł sylwetkę ukrytą w cieniu i postanowił jak najszybciej się oddalić.

Penelopa głośno wypuściła powietrze, a kiedy była pewna, że odszedł na dobre, rzuciła się męczeńsko i mało elegancko na łóżko.

– Nie przejmuj się nim, pani.

– Podaj mi wino, Nuli – powiedziała, z trudem oddychając. Kobieta, która wcześniej była tak niewzruszona, teraz straciła swoje opanowanie.

Czarodziejka podała jej alkohol. Penelopa spojrzała na butelkę nienawistnie i skierowała się na balkon. Stając w blasku słońca, spojrzała na świat przed sobą. W oddali kryli się jej najwięksi wrogowie i najbliżsi sprzymierzeńcy. Nikt nigdy nie wiedział, kto po czyjej stronie skończy, czy to o magach i piratach mowa, czy o władcach.

*

– Szybciej, szczurołapy! Chcę widzieć te skrzynie jak najszybciej na statku! Łupy same się nie zbiorą!

Dookoła zapasów na podróż zebrało się wielu Dareńczyków. Gdy Raisel pospieszała swą ukochaną, choć nieliczną załogę, mogła wyczuć, jak w jej odkryte plecy spojrzenia wbijają dziesiątki chętnych do podróży prostaków oraz zaciekawionych decyzją królowej osób z wyższej klasy. Zupełnie jej to jednak nie przeszkadzało.

– To całe Daren jest wprost tragiczne.

– I tyle o tym sądzisz? – zapytała Raisel, na razie darując sobie rządzenie piratami. Philippe prychnął, przystając u jej boku.

– Powiedziałbym ci, co sądzę, ale i tak nie będziesz słuchać, prawda?

– Bardzo możliwe – zarechotała piratka, a Philippe tylko westchnął rozczarowany.

Kobieta uniosła brew, uśmiechając się szeroko do orka. Philippe był prawą ręką Raisel. To z nim była najbliżej, dlatego właśnie wzięła go ze sobą. Osoba taka jak Raisel nie potrzebuje otuchy, ani aby trzymać ją za rączkę. W sumie to nikt nie wie, czego właściwie potrzebuje, włącznie z nią samą. Najczęściej alkoholu… Philippe znał ją na wylot, więc nie był zdziwiony, że musiał iść z Raisel. Za nią poszedłby wszędzie, nieważne, co by zrobiła.

– Prędzej czy później i tak się na ten temat rozgadasz, bo nie umiesz utrzymać języka za zębami, kiedy coś cię wkurwia. Tak że śmiało! Mów, a ja udam, że słucham! Wygadaj się, towarzyszu! – powiedziała, stawiając jedną z nóg na skrzyni.

Philippe patrzył chwilę na rozradowaną Raisel, która marzycielsko wbijała wzrok w pracującą dzielnie załogę. No nic, niech będzie, stwierdził.

– Daren przypomina mi tę jedną wyspę, na której kiedyś byliśmy… Jak się ona nazywała? Skalar? Skalear? Nie wiem, mniejsza.

– Skawia.

– Powiedzmy. Ale nieważne. O Skawii też ludzie mówili, że jest to kraj bogaty, wykwintny i elegancki, a jak przyszło co do czego, to się okazało, że ludzie nawet kultury nie mają. Tak jak ci tutaj. Najpierw czekają na nas jak owieczki na plaży i w porcie, a potem, jak przybijamy, to nagle nikogo nie ma. Aż tak się nas przestraszyli, czy co? Poza tym to całe królestwo… Racja, jest wyjątkowe. Podwładni jednak… Współczuję królowej takich szlachciców. Widziałaś, jak patrzyli?! Chyba serio myślą, że stanowimy jakieś zagrożenie.

– No bo stanowimy – wtrącił się nagle William, tym samym kończąc wywód Philippe. – Tak jakby.

– Willie! – ryknęła Raisel, obejmując go ramieniem. – Nie powinieneś przypadkiem iść po magów? Albo chociaż poganiać swoją załogę?

– Po pierwsze – odsunął się od kobiety – moja załoga już dawno zapakowała zapasy na statek. Po drugie, na razie po nikogo nie zamierzam iść. Po trzecie, stanowimy zagrożenie dla szlachty, bo myślą, że królowa podpisała pakt sprzedażowy.

– Że co? – Philippe nie zrozumiał.

– Pakt sprzedażowy. Szlachta myśli, że ich towary będą teraz transportowane przez nas, za co dostaniemy opłaty. Oni zapłacą więcej, a królestwo mniej, bo w końcu jesteśmy piratami, nie daliby nam tak dużo, jak profesjonalnym transportowcom. Boją się, że stracą na walucie. A że nam nie ufają, bo jesteśmy piratami, to dodatkowo myślą, że ich okradniemy. My w tych skrzyniach widzimy pożywienie, broń i ubrania od królowej na podróż, oni widzą swoje dobra.

– No bo to są ich dobra. Czy nie do nich należą owoce, mięsa i tak dalej?

Na słowa Philippe William pokręcił głową.

– Należały. Z tego, co słyszałem, gdy szwendałem się po mieście, to kupcy podpisali z królową pakt, że ta zapewni ich dobrom odpowiedni transport przez morze. Mając przed sobą to, myślą, że to my za niego odpowiadamy. A jak wiadomo, piratom się raczej nie ufa.

– Ale przynudzacie, cholera jasna. Myślałam, że Philippe odpuka swoje i jaha, ale nie. Oj, William, William… Na pewno jesteś piratem? – Will uśmiechnął się, zerkając na Philippe, który tylko wywrócił oczami.

– Dobrze znasz odpowiedź na to pytanie. Idę po tego lalusia i rudzielca. Przygotujcie się do odpłynięcia. A wam – zwrócił się do młokosów podziwiających statki – radzę się z nią nie zabierać.

Grupa lekko się spłoszyła, kiedy postawny kapitan się do nich odezwał. William wzbudzał nie byle jaki respekt. Jeden z chłopaczków, niski blondynek, wystąpił na przód i jako jedyny odważył się odpowiedzieć.

– Ale… dlaczego?

– Nie wiem, czy słyszałeś, głupi chłopcze, ale moja przyjaciółka miłuje rekiny. I pomimo że świetnie sobie radzą… Uwielbia je dokarmiać.

Raisel wywróciła oczami, mrucząc coś pod nosem, natomiast dzieciak przeraził się na tyle, aby wziąć nogi za pas, przepychając się przez tłum. William potrafił żartować, lecz czy to na pewno było żartem…?

*

– Cholera jasna, gdzie ta pieprzona komnata?!

William nie wiedział, jak długo błądził po korytarzach. Duma nie pozwalała mu na pytanie o drogę strażników, a ci nie mieli zamiaru oferować pomocy. Kapitan czuł pogardliwe spojrzenia aż zanadto. Nie miał jednak zamiaru zniżać się do poziomu ludzi, którzy mieli go za myślącego tylko o chlaniu głupca.

Kochał swoje pirackie życie, żeglugę Żarugą, oglądanie gwiazd w nocy, podróże, poczucie wolności. Ale z drugiej strony… To, jak piraci się wykreowali, było według niego haniebne. Jego stary kapitan, który był dla niego jak ojciec, Craton Crewsard, mawiał: „Piraci powinni być szanowani. Jesteśmy w końcu wolnymi duchami! Nic nie trzyma nas na ziemi, jesteśmy tylko my i morze. Ludzie patrzą na nas jak na zwykłych głupców, pijaków i bezdomnych, którzy nie byli w stanie żyć wśród ludzi. Nie rozumieją, że to morze jest naszym domem, a my… my jesteśmy jak rodzina, Will. A rodzina trzyma się razem. Ach… chciałbym, aby wróciły czasy, gdy piraci dla tego świata znaczyli więcej. Wyobraź sobie, co by było, gdyby czarodzieje mogli używać magii na morzu… Bylibyśmy skończeni”.

Dla młodego Swana były to piękne opowieści o zamierzchłych czasach. Wtedy postanowił, że stanie się najbardziej szanowanym piratem. I rzeczywiście, udało mu się. Ale tylko w jego świecie. Bo na lądach piraci nie znaczyli wiele, choć ich wkład w rozwój świata był ogromny.

Na szczęście Swan, w przeciwieństwie do tego, co o nim myśleli, nie był bezmyślnym moczygębą (przez większość czasu przynajmniej). Znalazł więc komnatę.

Widząc zamknięte kryształowe drzwi, stwierdził, że to musi być właściwe miejsce. Bez większego namysłu wtargnął do środka, rozświetlonego przez słońce za zakratowaną szybą i dużą ilość świec.

W środku zobaczył mężczyznę, który kończył właśnie zakładać skomplikowany w oczach Willa strój. Nogi Ariena opinały hebanowe spodnie, sięgające aż do wąskiej talii. Były błyszczące i opasane kremowym paskiem, od którego zwisały dwa sznury, łączące się w związanej kokardzie. Góra była prostsza – zwykła falbaniasta koszula, która również się iskrzyła. Patrząc na to, jak mag się jeszcze poprawia, William westchnął, zakładając ręce na klatce piersiowej.

– To twój strój na statek? Serio?

Arien wiedział, że ktoś wtargnął do jego komnaty, bo Swan nie starał się zachowywać cicho. Kiedy ich spojrzenia się spotkały, twarz maga od razu przyjęła wyraz irytacji.

– Nie nauczyli cię pukać?

William skrzywił usta w uśmiechu mówiącym „a nie mówiłem?”, jakby był pewien, że właśnie to powie czarodziej. Czuł, że mag będzie przewidywalny, ale żeby aż tak?

– Nie. To nie po piracku.

Scarletmain uśmiechnął się lekceważąco pod nosem, kończąc wiązanie kokardek, które zdobiły koszulę na przodzie.

William obserwował maga, myśląc: Typowe, magowie zawsze wyglądają jak lalki, sztuczni i przemalowani. Po części było to prawdą, choć nie do końca w przypadku Ariena.

Scarletmain, który urodził się w kobiecym ciele, nigdy nie uważał się za kobietę. Magia ułatwiała życie czarodziejom takim jak on, ale wielu i tak miało ich za przebierańców za sprawą tych, którzy za pomocą magii całkowicie zmieniali swe twarze, eksperymentując na sobie, wyniszczając bądź idealizując ciała. Virael, gdy tylko opanowała magię mutacji, zaczęła bawić się swoim wyglądem, zmieniając drobną i słabą sylwetkę w bardziej postawną i wyższą. Czy było w tym coś złego? Zmiana, aby czuć się lepiej? Nie dla magów. Świat jednak często tego nie rozumiał.

– Ależ ty jesteś zabawny – odparł Arien, posyłając Willowi złośliwy uśmiech, który jednak szybko zniknął. – Co tu robisz?

– Szukam ciebie i Moonstar. Swoją drogą, gdzie ona jest?

– Wyskoczyła do miasta. Ja zamierzam się już zebrać, tak że wybacz, ale cię opuszczę. Rozgość się? – rzucił bezemocjonalnym tonem (no, może z lekką złośliwością), chcąc wyjść.

Postawniejszy od niego pirat z łatwością zagrodził mu drogę.

– Że co? Jak to „wyszła”? Zaraz wyruszamy, cholera jasna.

Arien zmierzył z dołu mężczyznę sceptycznym spojrzeniem. Chciał go wyminąć, ale uścisk pirata prawie go powstrzymał. W akcie „samoobrony” Arien użył zaklęcia odpychającego, przez co William wylądował plecami na łóżku, przeklinając pod nosem. Arien odwrócił się do niego, uśmiechając się triumfalnie. W dalszej sprzeczce przeszkodziła pewna rudowłosa czarownica, która gwiżdżąc niczym jakiś ptak, weszła do komnaty.

– Nie ma mnie chwilę, a ty już rzucasz go na łóżko? Jeszcze przy otwartych drzwiach?

– Virael – warknął ostrzegawczo Arien.

Znowu mi, do cholery, przerywają, pomyślał mag, kiedy za sobą wyczuł nagłe ruchy i pędzącą ku niemu dłoń. Zwinnie przeteleportował się do boku Virael, kręcąc się w miejscu przez nagłe użycie zaklęcia. Fioletowy pył o kształcie jego sylwetki opadł w miejscu, gdzie chwilę temu stał, a William zaczął kaszleć i krztusić się nim. Arien ukrył, że czar przyprawił go o mały zawrót głowy. Udał pewnego siebie, ignorując rodzące się ukłucie niepewności, ale Lisica zdawała się nie zauważyć jego reakcji na magię.

– Zaprzestań tych żartów – rzucił, obrzydzony sugestią przyjaciółki.

– Nie tknąłbym go nawet palcem – zawarczał pirat, machając dłonią przed twarzą, by rozwiać pył. Skacząca na jego czole żyła wyraźnie mówiła, że nie był zadowolony.

– Jeszcze chwilę temu do tego zmierzałeś. – Wskazała na rękę Swana, ruszając brwiami. – Jak widzę, bratanie się naszych stron idzie wam świetnie, chłopcy. Oby tak dalej i niedługo skończycie…

Nagle Virael zniknęła, a jej ciało zmieniło się w stertę pomarańczowego pyłu. Arien natomiast zasyczał, plecami opierając się o ramę drzwi, a dłoń kładąc na obolałej głowie. Teleportacja wciąż stanowiła dla niego wyzwanie. Nawet tak drobna, co go zirytowało.

William nie wiedział, co powiedzieć bądź zrobić, więc patrzył po prostu na maga.

– Nic ci nie jest…? – spytał w końcu, wyrywając Ariena z zamyślenia. Ten odchrząknął tylko, stając prosto.

– Nie, nie jest. To tylko efekt uboczny… Ach, mniejsza. Niedługo się przyzwyczaję – odpowiedział, biorąc się w garść.

– Wątpię, że niedługo. Na morzu nie można czarować.

– Cholera by to – fuknął i zniknął w korytarzu. Nie dość, że dopiero co wyszedł z wieży, to jeszcze nie będzie mógł czarować, aby wrócić do formy.

William westchnął tylko. Nie chciał się mierzyć z humorkami maga. Podążył za nim jak cień, trzymając się na dystans. Duży dystans. I tak nie pamiętał drogi na zewnątrz…

*

Virael pojawiła się w porcie. Zszokowany tłum oburzył się, kiedy wokół niej opadł pomarańczowy pył. Nie tylko jednak głośna widownia zauważyła jej przybycie.

– Vixen! Wreszcie jesteś! Nie mam pojęcia, jak się tu znalazłaś, ale me oczy radują się bardziej niż na widok trupów wrogów u mych stóp!

No nie, pomyślała rudowłosa, mimo wszystko uśmiechając się (swoją drogą: mało przekonująco). Zmierzyła piratkę od stóp do głów. Tylko przyjaciele mogli mówić na nią „Vixen”.

– Wielce się cieszę, żeś taka rada mnie widzieć.

– Oho? Czyżby twoje zdanie na mój temat się zmieniło? Nie dziwię się, od zawsze wiedziałam, że mam w sobie to coś. – Raisel zatrzepotała rzęsami, oglądając się na znudzoną czarodziejkę, której sarkazmu nie pojęła. – A gdzie Willie i ten twój magiczny gość?

Raisel nie wyglądała, jakby żartowała, a nazywanie Ariena „magicznym gościem” niespodziewanie rozchmurzyło Virael.

– Bardzo dobre pytanie. Chyba potrzebowali chwili prywatności.

– Ach, ci mężczyźni, co nie? Nie to, co my, piękne damy. Może zechciałabyś chwili takiej prywatności ze mną?

– Nawet o tym nie myśl – warknęła mimo uśmiechu czarodziejka. Jej oczy zabłysły, ale mimo to nie wyglądała groźnie, bardziej jakby sytuacja ją bawiła.

– Ale o czym ty myślisz? Czy ja coś powiedziałam? Na myśli miałam zapoznanie się przy gorzałce, czarodziejko! – Zaśmiała się perliście piratka, wskazując w ukłonie na swój piękny, czarny statek.

Jeszcze chwilę temu Vixen była tak samo rozradowana, szydząc z Ariena. Gdyby to widział, byłby pewnie rad. Wspaniała przyjaźń.

– Nieważne. Prowadź, piratko.

– I to postawa, którą lubię!

Virael wywróciła oczami, wodząc za kobietą, która ciągle się uśmiechała. To sprawiało, że Lisica zastanowiła się, o co tak właściwie chodzi Bezgłowej.

Weszły na pokład po drewnianym trapie. Virael podróżowała statkami wiele razy, ale ten Raisel był inny.

Przede wszystkim okręt był ogromny. Weszły tuż przy dziobie, który był bardziej zaokrąglony niż spiczasty, a na jego czubku znajdował się galion. Przedstawiał kobietę, której nogi były szeroko rozłożone z przodu. Jej usta były związane, a oczu nawet nie miała, jakby zostały wydziobane. Co natomiast ciekawe, na jej głowie znajdowała się korona.

Statek wyróżniał się też kolorystyką. Wydawał się w gruncie rzeczy czarny, niekiedy tylko mdłobrązowy lub wręcz zgniłozielony. Tylko żagle wyróżniały się brudną żółcią. Statek widmo.

Okręt Williama, na który Virael ciągle zerkała, różnił się diametralnie. Był mniej więcej takiej samej wielkości, może trochę krótszy, ale za to szerszy i wyższy. Wyglądał niemal jak wojskowy, może kupiecki, ale nie piracki. Gdyby nie poharatane ściany i zaklejone deskami dziury, Virael nie przeszłoby przez myśl, że należy do piratów.

Lisica była w szoku, jak bardzo jej pamięć zawiodła. Wcześniej zupełnie nie potrafiła przypomnieć sobie, jak statek Swana wyglądał.

– Słuchasz mnie w ogóle?

– Huh?

Tak zamyśliła się nad budową statku, że w ogóle nie słuchała piratki. Stwierdziła, że to bez znaczenia.

– Bogowie by cię! Masz szczęście, że ja też nie słucham, gdy inni coś do mnie mówią, inaczej byłabym zła. No, poza tym jesteś ładna. – Virael już miała coś odpyskować, Raisel zabrała jednak głos, kiedy znikąd nad głową czarodziejki przeleciał kruk.

Kruki tego typu, smoliste i o czerwonych oczach, nie były często spotykane, patrzyła więc z niebywałą uwagą i ciekawością.

– Jesteś, kochaniuszku mój malutki, co dzisiaj dla mamusi zrabowałeś? Sakiewkę? A może klejnoty jakiegoś lorda?

Kruk zaczął przymilać się do policzka Raisel, siedząc na jej ramieniu. Virael spojrzała pytająco na kobietę.

– Skąd masz tego kruka? Tylko w Ezruwii takie są. I to na wyginięciu. Zostało ich niewiele na świecie…

– Tego pięknisia? Nazywa się Kuli. Zrabowałam go z rąk jakiejś bandy chłystków na jednej z wysp. Dawno to było, ledwo pamiętam! Ale walki o niego nigdy nie żałowałam. Prawda, mój malusi koleżko? – Raisel całkowicie zignorowała powagę Virael, nie pytając nawet, skąd jej podejrzliwy ton.

Vixen uśmiechnęła się przez odpowiedź piratki, patrząc, jak ta odchodzi, skupiona na nagradzaniu swojego pupila buziakami i drapaniem za skrzydłem. Zainteresowanie piratką nieco ją rozproszyło.

– Co jest?! – krzyknęła, kiedy dostrzegła bandytę, który postanowił zabrać jej buteleczkę z niebieską miksturą. Ciało wielkości ośmiolatka uniosło się w powietrzu, otoczone błyszczącą powłoką.

Raisel oczywiście usłyszała krzyk i od razu się odwróciła, śmiejąc się głośno na widok ubranego w łachmany szczura, krzyczącego i wierzgającego w magicznym uchwycie.

– Widzę, że poznałaś już pierwszego członka załogi! To Ragnal, człowiek-szczur.

Virael zbliżyła się do szczurzego pirata, zdejmując z niego zaklęcie. Ten wierzgnął, machnął ogonem i z hukiem upadł na posadzkę, jęcząc z bólu i prostując szczurze kości. Vixen uniosła brew.

– I to spory człowiek-szczur… Kto cię zaklął? Czyżby Frederick? Z tego, co wiem, to bardzo lubi tak karać podwładnych w Abditory. A może urodziłeś się taki brzydki?

– Ej, ej, panienko! Wypraszam sobie! Jak na szczura, jestem bardzo przystojny – uniósł się Ragnal, otrzepując łachmany, podarte teraz jeszcze bardziej niż wcześniej.

– Jasne – odrzekła kobieta, wyciągając przed siebie dłoń. Szczur średnio pojmował, o co chodzi, kiedy jednak po raz kolejny zaliczył upadek, zrozumiał. – To, zdaje się, należy do mnie.

Czarodziejka zabrała swą butelkę, a następnie odeszła do kapitan, która całą sytuację oglądała z boku, śmiejąc się, zamiast interweniować.

– Jeśli którykolwiek z nich spróbuje mi coś ukraść, albo mnie tknąć choćby palcem, to wyląduje w wodzie jako przysmak dla rekinów. Słyszałam kiedyś, że to twoje pupile?

Czarodziejka zaczęła odchodzić w stronę dolnego pokładu, natomiast Raisel stała jak wryta, w szoku i zachwycie, dopóki u jej boku nie przystanął rudy osobnik o szarej skórze przyozdobionej tatuażami róż i cierni, jednym oku w całości krwawym i ślepym, drugim szaro-błękitnym. Pomimo zmarszczek, skaz, blizn i strasznego wyglądu zdawał się nawet miły. Dmuchał fajkę, obserwując odchodzącą czarodziejkę.

– Ona jest… – zaczął, ale Raisel prędko mu przerwała.

– Idealna, Zachariaszu. Idealna…

– No, powiedzmy. – Wzruszył ramionami. Głos miał chrapliwy i szorstki, zupełnie jak jego siwo-ruda broda.

– Raisel!

Głos Williama sprawił, iż ta od razu odwróciła się do przyjaciela, chcąc z wiwatem witać go i zapraszać na pokład, choć na moment, aby wypić za udaną podróż. Jednak to, co dojrzała, przeraziło ją. Zaczęła krzyczeć. Nieco bawiło to Ariena, ale wolał trzymać język za zębami.

– Co to ma, kurwa, być za stos!

– Czarodziejów pytaj, nie mnie! Darwin, Rugrim!

Pierwszy z wymienionych był nieco niższym od kapitana blondynem, o mocarnej szczęce i niebiesko pomalowanych oczach. Boki głowy miał wygolone i odsłaniające dziwne tatuaże, choć reszta włosów ciągnęła się aż do pleców, zawijając się w warkocz gdzieś w połowie. Podobnie wyglądała jego broda, tyle że była o wiele krótsza.

Drugi był dość charakterystyczny. Niższy. I to o wiele, wiele niższy. Miał płaską głowę, której czubek był wygolony, a z boków kręgu wyrastały długie, brązowe i gęste włosy, łączące się z brodą w jedność. Rugrim był krasnoludem o dużym, bulwiastym nosie, i maleńkich, daleko osadzonych oczach.

– Tak, kapitanie? – krzyknął Darwin. Brzmiał tęgo, ale i delikatnie.

– Żadne „tak”, kurwa, tylko zjeżdżać mi na dół! Nie widzicie tych skrzyń? Ślepi jesteście? Zawołajcie Dzivię i Mefedresę, one są mądrzejsze, niż wy wszyscy razem wzięci.

– Aye, kapitanie!

Żadnych słów sprzeciwu? Żadnej pogardy do Williama? Arien był w szoku, ale i pod wrażeniem.

– Przedstawisz mi swą załogę? – zagaił przyjaźnie Williama, który spojrzał na niego spod byka, wciąż podgorączkowany zachowaniem maga. Splunął na deski obok, agresywnie zwracając się do Ariena. Mag od razu poczuł się zdegustowany.

– Dobre sobie. Mam ważniejsze sprawy, niż przedstawianie jakiemuś magowi pięćdziesięciu osób. Czuj się jak u siebie, panie Scarletmain, a jak chcesz kogoś poznać, to przecież masz usta, nie?

William odpowiedzieć chciał tak złośliwie i chamsko, jak tylko mógł. Kiedy odpowiedź wyszła z jego ust, uznał, że mógł się bardziej postarać. Spotkał się ze wzrokiem wręcz morderczym i wzgardzającym bardziej niż u szlachty wzgardzającej biedotą.

– Uważaj, żeby te usta nie skupiły się przypadkiem na tobie. Bo potrafią o wiele więcej, niż mógłbyś sobie wyobrażać – szepnął groźnie, a jego oczy skupione na kapitanie rozbłysły piorunami. Will uśmiechnął się pobłażliwie, nachylając się nad twarzą Ariena. Fakt, że pirat nie był w ogóle wzruszony, trochę zaniepokoił czarodzieja. Czy to jakiś wariat, nie bać się mnie? Maga? Kiedy jeszcze jestem przy mocy?, pomyślał.

– Och, uwierz, jestem pewien, że potrafią więcej. Widać. – Jednak pirat pękł. Arien zarumienił się, czy z wściekłości, czy ze wstydu, to nie miało znaczenia. Gdyby nie nadchodzący członkowie obu załóg, uderzyłby Williama w twarz. Był na tyle blisko, aby mógł to zrobić szybko, nie dając się złapać. Ostatecznie rozeszli się bez słowa.

Za to kto inny, oglądający ich kłótnię z boku, miał wiele do powiedzenia…

– Ach, ten Willie… Z Reginą było tak samo! No, może nie do końca, bo u niej to mu się podobało, jak ostro mówiła i się z nim przedrzeźniała. Ale tutaj… no, no… A może Willie nie lubi facetów? A gdzie tam „nie lubi”! To byłoby niemożliwe. Patrząc na to, co działo się w Kasypis z tym jednym… Jak mu było? Cholibka, nie wiem już sama. Czy to w ogóle było Kasypis?

– Raisel – przerwał jej Philippe. – Czy ty znowu mówisz do siebie?

– Nie, do Kuliego, a co? – Zaśmiała się, po czym nagle spoważniała, wyciągając szablę. – Ej! A ty co tu robisz, co? Wynocha z pokładu i bierz się za skrzynie, leniwy szczurze! – Kopnęła Philippe w kolano, przez co ten o mało nie wywrócił się na twarz.

– Cholera jasna! Już idę, idę!

No i pognał, tak jak Raisel mu kazała. Kuśtykając, ale pognał, dołączając do reszty z osiemnastu mężczyzn, których Raisel trzymała przy sobie jak skarb. Racja, kłócili się często, ale w gruncie rzeczy traktowała ich jak rodzinę. Tak jak William traktował swoich. Bo piraci, w przeciwieństwie do magów, potrafili się cenić i wspierać. I choć Arien, patrząc na współpracujących piratów, absolutnie nie chciał im tego przyznać, to dobrze wiedział, iż jest to najszczerszą prawdą.

III. PIERWSZE WAŚNIE ZAŁOGI

William tupnął, kiedy tylko stanął na pokładzie, a za nim jeden z członków załogi zawinął trap. Wreszcie, pomyślał kapitan, jestem tu, gdzie powinienem być.

Czyli na wspaniałym, zazwyczaj czystym pokładzie, który teraz był zawalony skrzyniami i jakimiś ozdobnymi pudłami. Czuł, jak wzrok Dareńczyków pada na jego okręt. Ciekawe, co sobie myśleli? „Taki z niego pirat, a patrzcie, ile świecidełek!”, „To naprawdę pirat? Wygląda jak zwykły przewoźnik”.

Według Swana było to strasznym znieważeniem dla kapitana takiego jak on – najlepszego. Pewnie, nie wyglądał jak typowy, niechlujny piratczyna, ale jego klasa nie miała tu żadnego znaczenia.

Raisel miała to kompletnie gdzieś, zbyt zajęta poganianiem swojej nielicznej hołoty i paru nowych pachołków. Will, widząc ten cyrk na wodzie, kręcił tylko głową w rozczarowaniu, bo wiedział dokładnie, co tych idiotów spotka w bardzo, ale to bardzo krótkim czasie. A ostrzegał…

– Willie! A ty co się tak gapisz!? Nie masz przypadkiem pewnego maga na pokładzie do oprowadzenia? – ryknęła Raisel, gołymi rękami wciągając kotwicę, jak gdyby nie było to nic wielkiego. W sumie dla niej nie było. Większość piratów była na tyle silna, aby dać sobie radę z głupią kotwicą. Lata praktyk. Lata ćwiczeń. I lata czczenia bogów morskich…

William wywrócił tylko oczami. Na takie komentarze nauczył się odpowiadać już wieki, wieki temu, więc nie był nawet zaskoczony.

– O mnie się lepiej nie martw, Rais! To nie ja latam za czarodziejem jak zakochany kundel!

– Ejże! Bez takich zagrywek mi tu! – Kobieta o mało niewypuściła kotwicy z dłoni, grożąc palcem uśmiechającemu się Swanowi.

Arien oglądał to wszystko z boku, kręcąc tylko głową w rozczarowaniu. Lepszego zajęcia tak właściwie nie miał.

Oczywiście, czuł się dziwnie, błądząc między piratami jak jeden z nich, tym bardziej przez różnorodność załogi Williama. Przyglądał się każdemu bardzo uważnie, dopatrując się słabości, gdyby któryś z nich pomyślał o skakaniu do niego z pyskiem. Czuł się jednak zaskoczony, widząc zarówno ludzi, jak i hybrydy. Każdy choć raz spojrzał na niego z góry, bądź z zastanowieniem, kim ów czarodziej jest.

Z daleka widział mężczyznę, którego ciało było osłonięte długim, jakby przemokłym płaszczem, a pod kapeluszem nie grzał się ludzki czerep, lecz kałamarnica. Miała ludzko osadzone biało-czerwone oczy i trzy macki przypominające brodę. Tam, gdzie powinien być nos, znajdowała się szeroka szrama o fioletowym odcieniu. Arien z łatwością mógł stwierdzić, iż nie była to zwykła hybryda, a ktoś zaklęty w morskie stworzenie.

Rozmawiała z nim kobieta, którą Arien oceniał na jakieś pięćdziesiąt lat, przez siwe odrosty wśród brązu. Wyglądała nawet miło, nosiła luźną koronkową bluzkę i do tego lniane spodnie z wysokim stanem. Z uśmiechem klepała towarzyszkę obok po ramieniu. Ta, znacznie niższa, miała długie, czerwone włosy, a jej twarz była rybiopodobna. Miała duże i ciemne oczy, pulchne usta, chudą szczękę i wyniosłe kości policzkowe.

Syrena, niesłychane, stwierdził mag, po czym przyjrzał się jej nagim ramionom. Miał rację, widniało tam kilka wysuszonych łusek. Dlaczego jednak była tutaj, a nie w wodzie?

– Syrena to Liliana, ta obok to Lorena, a kałamarnica to Kan’ar. – Znajomy i rozradowany głos powitał jego uszy. Mag na widok przybyłej kobiety uśmiechnął się lekko, z sentymentem patrząc w jej brązowe oczy. Trochę się rozluźnił, gdy spotkał znajomą twarz.

– Zoria Gwyn… Co za niespodzianka. A więc stare plotki mówią prawdę, rzeczywiście dołączyłaś do piratów. Jak to się stało, że znalazłaś się akurat tutaj? Z tego, co słyszałem, kapitan Żarugi nienawidzi magów.

Kobieta, o której Arien miał przyjemność rozmawiać z Virael jeszcze tego samego dnia, uśmiechnęła się lekko. Cóż za niezwykły przypadek, być może Vixen od początku o tym wiedziała? Zoria nie zmieniła się nic a nic. Jej opalone ciało dalej pokrywały pasiaste tatuaże, w których umieszczono runy Matki, a dłonie pokrywał tusz na kształt liści i witraży.

Zoria chodziła po statku półnago, a więc Arien był w stanie kątem oka zauważyć trójkątne kształty, znamiona gwiezdne i symbole magiczne, przynoszące ochronę przed czarną magią.

Jej piersi i twarz obwieszone były złotymi kolczykami. Dziurki w uszach były natomiast obwisłe, zapewne po tunelach, które długi czas nosiła.

– Owszem, ale ja nie jestem czarodziejką już od dawna, co wiesz – odparła z uśmiechem, kończąc temat. – Ty natomiast nieźle się trzymasz, jak na trzydzieści lat w odo…

– Błagam, tylko nie o tym. – Jeśli ona nie zamierzała rozmawiać na tematy drażliwe, Arien tym bardziej nie miał na to ochoty. – Powiedz mi, co powinienem wiedzieć o członkach Żarugi. Twój wspaniałomyślny kapitan nie wydaje się zbyt chętny do poznania mnie z załogą. – Kobieta również nie wyglądała na chętną, tym bardziej, że ich rozmowa przybrała trochę nieswój klimat, gdy oboje poruszyli tematy, których nie powinni. – No proszę, Zoria. Przysługa dla kolegi po fachu?

Zoria parsknęła. Maślane oczy i słodki ton Ariena sprawiły, że odwróciła wzrok, wzdychając i poprawiając róg długiej do ziemi spódnicy, aby udawać, że się czymś zajmuje. Mag jednak nie odpuszczał, dlatego gdy ich spojrzenia znowu się spotkały, kobieta poddała się.

Wskazując Arienowi miejsce pod jedną z bali, przeniosła się tam, aby następnie móc oprzeć się o flankę. Z założonymi rękami zaczęła powoli wskazywać głową na członków załogi, czując się jak plotkara. Nawet za czasów bycia czarodziejką nie miała takiej sławy.

– Tamtą trójkę już zdążyłeś zauważyć. Liliana to syrena, którą wyrzucili z plemienia. Nie wiemy, o co chodzi, nie mieszamy się. Syreny są pokićkane, o czym wiesz. Lorena to ciotka Willa, znaczy, tak jakby. Tego nie musisz wiedzieć, jest natomiast na tym pokładzie od jego początków. Kana’ar chciał być magiem, ale rzucili na niego urok. Biedaczek ze wstydu nie wiedział, co zrobić, aspirował więc na pirata. Kapitan Swan go polubił, więc jest.

Arien zmierzył każdego z nich wzrokiem. Komentarze zachował dla siebie.

– A demonica? Co miałaby tu robić? Z tego, co wiem, demony nienawidzą wody. – Kątem oka spojrzał na kobietę stojącą za sterem. Nie wyglądała, jakby to właśnie ona za niego odpowiadała… Zoria pokręciła głową.

– To Dzivia. Żyła wśród ludzi, więc łatwo się domyślić, dlaczego woli życie na wodzie.

Rzeczywiście, Arien domyślał się. Gdy zaczynał swą mistyczną drogę, widział wiele przypadków, gdzie demony traktowane były jak gorsze. Nawet w murach Lowgloon służyli jako darmowa „pomoc”. Wszystko przez wiarę Leteran, gardzących demonami. Białoskóra demonica o czerwonych oczach z pewnością nie miała lepiej, gdyż na jej szyi i twarzy w okolicach ust znajdowało się wiele blizn.

Im dłużej Arien patrzył, tym więcej szczegółów dostrzegał. Większość twarzy wydawała mu się całkiem przyjemna, tylko niektórzy z palących fajki obiboków, siedzących na beczkach, sprawiali wrażenie naprawdę wrogich. I być może niebezpiecznych. Tak czy siak, im więcej się dowiadywał, tym bardziej cieszył się, że podczas nauk w Lowgloon szczególnie przykładał się do jednej ze swoich ulubionych dziedzin – walki wręcz i bronią białą. Choć metodami ludzkimi gardził, to wiedział, iż nie zaszkodzi mieć dodatkowych umiejętności.

– Załoga Williama wydaje się…

– Jaka? – Arien odwrócił spojrzenie w stronę Swana, brzmiącego teraz ociężale i groźnie. Podczas gdy na twarzy Zorii było widać zmianę nastawienia, mag nawet nie drgnął. Kobieta spuściła wzrok.

– Kapitanie…

– Niezwykła – wszedł jej w słowo Arien, dokańczając nieco chłodniej, niż gdy odpowiadał byłej czarodziejce.

– To znaczy? – William ruchem głowy odprawił Zorię, a ta szybko się zmyła, pozostawiając Ariena z kapitanem sam na sam. Scarletmain westchnął. Do rozmowy z kobietą przynajmniej nie musiał się zmuszać.

– Masz tu orczycę, krasnoluda, wikinga i byłą czarodziejkę. Nie wspominając już o elfie, hybrydzie i demonicy… – William wzruszył ramionami. Dla niego to nie było nic dziwnego. Żył z nimi od lat.

– Nie bądź wybredny. Moja załoga składa się z wielu, wielu ludzi. To, że akurat ci się wyróżniają, nie czyni innych gorszymi.

– Nie miałem tego na myśli – uniósł się, jakby William właśnie go obraził. Po części tak Scarletmain się poczuł, gdyż nie był taki, jak William założył.

– Jasne. Serio myślisz, że uwierzę, że mag nie będzie patrzył na piratów z góry?

Arien zmarszczył brwi, unosząc się jak paw.

– Jak na razie jedynym, kto patrzy tu na kogoś z góry, jesteś ty i twoja załoga. Ja tylko staram się poznać tych, z którymi mam współpracować. – William odbił się od burty, sprawiając, że Arien odsunął się o parę kroków, aby pirat na niego nie wpadł.

– Nie masz współpracować z nimi, tylko ze mną.

– Schlebiasz mi, kapitanie, chciałbyś mnie na wyłączność?

Arien nie mógł się powstrzymać od tego typu odpowiedzi. Jeśli pirat nie traktował go poważnie, to dlaczego on miałby jego? Mag uśmiechnął się zawadiacko, wbijając spojrzenie w coraz to bardziej zdenerwowanego kapitana.

– Bądź taki dalej, a skończysz zamknięty pod pokładem szybciej, niż znalazłeś się na nim.

– Biorę to za „tak”.

Mag wprawdzie obiecał sobie nie zbliżać się do tego pirata, ale swojego charakteru nie zamierzał powstrzymywać. W końcu, nie robił nic złego, a mała rozrywka nie sprawi przecież, że pirat wrzuci go do wody. Prawda…?

William nie rozumiał zagrywek Ariena, a im więcej takich komentarzy słyszał, tym mniejszą miał ochotę z magiem rozmawiać. Sam nie był pewien, po co w ogóle teraz zagadał. Uśmiechając się pod nosem, cofnął się, dając za wygraną.

– Kapitanie! – Z początku Arien myślał, że to echo ze statku obok, szybko jednak zrozumiał, że to demonica. – Jesteśmy gotowi do wyruszenia!

– Świetnie! – odkrzyknął, ale na próżno, bo demonica zdążyła pojawić się przy nim. Zazdrość wręcz zżerała Ariena, bo wiedział, że demony mogą stosować magię nawet na wodzie, w przeciwieństwie do niego. – Dobrze cię widzieć, Dzivia. Granar wszystkiego dopilnował?

– Aye, kapitanie – potwierdziła wesołym tonem. Jej głos był dziecinny, a ona sama pełna energii, wręcz podskakiwała w miejscu tymi swoimi gadzimi stopami. Kątem krwawego oka spojrzała na Ariena, niemalże od razu zachodząc go od tyłu i oglądając wszędzie, jakby go podziwiała. – A więc to ty jesteś Arien Scarletmain! Słyszałam o tobie taaaak wiele historii.

Uśmiechnął się lekko do demonicy trochę zaskoczony, bo, o dziwo, nie był niemiły dla każdego, kogo spotkał na swojej drodze. Co z kolei zdziwiło kapitana Swana, który aż skrzywił się na ten wyraz sympatii na twarzy Ariena. Nie wiedział, czy mag udaje, czy nie, co nieźle go skołowało. Prawdą było, że mag rzeczywiście udawał.

– Naprawdę? Dobrze widzieć, że moja sława nie umarła.

Słowa te były wymuszone, na pokaz. Arien był wciąż młodym magiem. Virael nie była o wiele starsza, bo zaledwie o szesnaście lat. Dla czarodziejów wiek poniżej stu, a nawet i koło tego, był niczym u dziecka czy byle nastolatka. Oboje jednak zasłynęli z tego, iż szybko dołączyli do elity magów. Byłoby więc ogromną stratą, gdyby cała pamięć o nim zaginęła tak po prostu. Był natomiast świadom, że jego sława nie należała też do najlepszych. Stąd napięcie, które William tym razem wychwycił, unosząc brew w zaintrygowaniu nagłą zmianą Scarletmaina.

Magowie byli trochę jak łotry na zlecenie. To wysłani na misję, aby pomóc zwykłym mieszkańcom uporać się z jakąś bestią, to znowu zaciągani do królestw wszelakich wysp, aby poradzić nad klątwą rzuconą na ród.

Arien, nim został zamknięty, prowadził chaotyczne życie. Słynął z analitycznej i zimnej osobowości, zdolności do podejmowania trudnych moralnie decyzji i spełniania najokrutniejszych oczekiwań. Kiedy odszedł od Nemediusza, zaczął zmieniać się i polegać na bardziej uległych rozwiązaniach. Klątwą było to, że jego moce znacząco wyprzedzały jego wiek. Stąd był dobrym „użytkiem” dla rady. Wiedza o tym, jakie zbrodnie popełnił, sprawiła, że wystraszył się nadchodzącego tematu, ale ukrył to pod zasłoną chełpienia się osiągnięciami.

– Jakie na przykład? – spytał nagle William, dołączając do rozmowy dość sztywno, jakby tak naprawdę temat go nie interesował. Arien uniósł brew, zastanawiając się, po co ta wiedza piratowi, który widocznie miał już dość rozmowy z nim. Spiął się.

Sama demonica, również z początku zdumiona, uśmiechnęła się szeroko i zadziornie. Arien stwierdził, że nie ma sensu o tym myśleć. Skoro głupi pirat chciał znać jego przeszłość, proszę bardzo. Miał tylko nadzieję, że nie była to żadna z głupszych historii czy z sortu okrutnych.

– Właśnie miałem pytać… – dopowiedział tylko nieco ciszej i, chcąc nie chcąc, ustawił się obok Williama. Był równie ciekawy, choć nie chciał tego przyznać. Demonica zaśmiała się, zakładając ręce na klatkę piersiową.

– Cóż… Nie wiem, czy to tak słynne, jednak słyszałam kiedyś, iż w pewne lato pełniłeś funkcję stróża księżniczki wyspy Kain. A wiadomo, co o niej mówili w tamtych czasach. Czy to prawda?

Wzrok zmętniał mu na chwilę, gdy pozwolił myślom błądzić między wspomnieniami. Już wiedział, że nie będzie za kolorowo. Machnął ręką i pozostał niewzruszony.

– Ach, to… Nie, nie była bestią. Była całkiem urodziwa, nie jest jednak mądrym mnie o to pytać. Patrząc na to, jakie mamy czasy, to aż głupie, że ktoś śmiał mówić o niej źle albo prześmiewczo z racji jej męskich cech. – Will zerknął na niego badawczo, a Dzivia pokiwała głową i kontynuowała:

– A więc z Kain przepływałeś na Garol, prawda?

Arien westchnął, kręcąc głową.

– Nie, nigdy nie pływałem.

– Dlaczego, tak właściwie? – zagadnął William.

A co cię to obchodzi?, pomyślał Arien, mrużąc gniewnie oczy. Trzymał się jednak, wbijając wzrok przed siebie.

– Bo nie lubię morza. Zechcesz nie przerywać koleżance?

– Jestem kapitanem, będę przerywał, komu chcę i jak chcę. Dlaczego nie lubisz morza?

– Ach, racja, zapomniałem. Ty nie masz kultury. Przywilej kapitana robi wszystko za ciebie. Co cię to obchodzi, dlaczego nie lubię morza? To zakazane? Nie wszyscy są tacy jak ty. – On też nie utrzymał języka za zębami. Przynajmniej mieli coś wspólnego. Dzivia niezręcznie patrzyła to na kapitana, to na maga.

– Ej, ej, ej, koledzy, uspokójcie się! Dajcie pani dojść do głosu. – Do trójki dołączyła rosła kobieta. Wyższa od Ariena, równa prawie dwumetrowemu Williamowi. Była orczycą. Granatowa skóra pokryta białą farbą kontrastowała z ogromnymi kłami wystającymi zza jej pulchnych warg, a czarne, spięte włosy, wręcz wtapiały się w kolor ciała osłoniętego poszarpaną koszulą.

– Oczywiście, Mefedreso. Dzivio, proszę. – Kiwnął głową William, okazując orczycy wyjątkowy szacunek. Ostatnie spojrzenie posłał Arienowi. Pełne złości zresztą, mówiące coś w stylu: „porachuję się z tobą potem”.

– Dziękuję, kochana. – Dzivia objęła ramieniem orczycę, wracając do swojej pozycji. Arien zauważył, jak reszta załogi dziwnie zbliżyła się do nich, jakby… chcąc posłuchać? O nim?

Zaszczytem nie mógł tego nazwać. W tak dużym tłumie nie czuł się komfortowo. Postanowił mimo wszystko zignorować przyspieszone bicie serca.

Kim ja jestem, aby stresować się grupą piratów? Wyjdę z tego cało…

– A więc! – Zaczęła żywotnie, teraz skłaniając się ku zabawianiu tłumu. Przybrała ton marzycielsko-tajemniczy, zupełnie jakby opowiadała legendę. – Arien księżniczce Kain załatwił łatwiejszą drogę poprzez teleport. Nie zajęło im nawet dnia dostanie się na brzegi wyspy Garol! Obie te małe wysepki nie są jakoś wielce zaznajomione ze światem. Prawdą to? Prawdą. Byliśmy zresztą na Garol nie raz, wiemy, jak to wygląda. Chleb i nędza… ale bary dobre! Ekhem, ale wracając… Na plaży stał komitet powitalny. Cienki i przygłupi z twarzy książę Carol, gdy ujrzał po raz pierwszy ów komitet, nieźle się zadziwił. Chociaż w sumie nawet nie! Z mostu przeoczył, kto kim jest. Stojący obok siebie Arien i księżniczka Harma, otoczeni tym zbiorowiskiem, cóż… Nieźle namieszali księciu w głowie. Prawdą jest, że to do stóp maga uklęknął, nie swej pani. Za to znieważenie mag zniszczył pół wyspy, przejęty tym, że nędznik śmie go mylić! Pamiętacie przecie, że port w Garol nie znajduje się już na pięknej plaży, a na zniszczonych, kamienistych wodach. A oto dlaczego…

Wzrok rozbawionych i ciekawskich piratów skierował się na Ariena. Ten twarz miał kamienną, jakby w zadumie starał się rozwikłać trudne zadanie matematyczne. Prędko jednak ta postawa zmieniła się. Odpychając się od relingu, spojrzał na niewzruszonego Williama, posyłając mu spojrzenie puste, ale z nutą złości i obrazy. Swan nie miał pojęcia, skąd te emocje. Chyba jednak nie zanosiło się, aby miał go szybko zrozumieć.

Arien natomiast nic sobie z Williama nie robił. A z jego załogi? Tym bardziej. Teraz widział, jakie z nich „zacofane jednostki”, mimo iż wcześniej nie chciał obarczać ich takim mianem.

Prychnął głośno na tę myśl, stając przed piratami. Niektórzy starzy i plugawi, inni dziwnie młodzi, przystojni. Mulaci i bladolice osoby. Zaiste, ta załoga była zawiła. Mag stanął pośród nich dumnie. Obrażonym i nieznoszącym sprzeciwu tonem zaczął swój monolog.

– Uwielbiam wprost piratów. Wierzą we wszystko, co słyszą, i śmieją się z byle błahostki. I wiecie co? Nie mam z tym problemu, ale jeśli naprawdę myślicie, iż z zawiści wysadziłem pół przystani w powietrze, musicie być zwyczajnie głupi – rzucił triumfalnie i z nutą jadu, spuszczając na siebie lawinę złowrogich spojrzeń. A trzeba było siedzieć cicho. Teraz na pewno zostanie wrzucony do wody. – Czy wysadziłem wyspę? Owszem, zrobiłem to. Było jednak inaczej.

Arien cofnął się, patrząc co poniektórym piratom w oczy, gdy zaczynał opowiadać prawdziwą wersję wydarzeń. Wyglądał przy tym na zawiedzionego i złego.

– Kiedy przybyłem na wyspę, okazało się, że rodzina królewska planuje zamach. Wydali się, kiedy mnie pomylono i spróbowano zaatakować z myślą, że jestem bezbronną „panną młodą”. Próbowałem doprowadzić do pogodzenia stron, sojuszu i podpisania paktu o nieprzemocy. Doszło jednak do starcia, ataku ze strony Garol. Ich król nie chciał pokoju… Wykonałem więc rozkaz mojego zleceniodawcy: „zniszcz tę wyspę, zamień ją w proch”. A ja nie jestem byle kim, by nie potrafić tego zrobić. Pioruny zatańczyły i na moje wezwanie runęły na wyspę z nadprzyrodzoną siłą. Nie byliście tam wtedy, ale wyobraźcie sobie najgorszy sztorm, jaki w życiu spotkaliście na swej pirackiej drodze. To nic, w porównaniu do tego, co tam zrobiłem…

To nie brzmiało jak coś, z czego można było być dumnym. I sam Arien nie brzmiał na dumnego. Brzmiał na rozżarzonego. Dlaczego więc to opowiadał? Oni zaczęli, więc zamierzał skończyć. Naprostować to, co demonica przekazała bezmyślnie, przynajmniej jego zdaniem. Zakończył więc, pozostawiając wszystkich w ciszy. Niektórzy zaczęli szeptać między sobą. On nasłuchiwał, acz nie rozglądał się.

– Może jest potężniejszy od Re…

– Nie ma opcji, spójrz na niego. Poza tym jest młody.

– On zmyśla, prawda?

Nie odpowiedział nic, wstrzymał się i swą dumę, czując napięcie. Z jednej strony był dumny, wjaśnił sprawę i wprawił piratów w trwogę. Ale z tej drugiej… czuł się zbyt osaczony.

William Swan parsknął głośno, śmiejąc się następnie cicho. Piraci sami już nie wiedzieli, jak reagować, ani co takiego śmiesznego w słowach maga ich kapitan odnalazł. Jedno było pewne, Arienowi się to nie spodobało, wyrwało go to z zamyślenia. Mag pękł. Twardym krokiem przystąpił do Williama, patrząc mu z dołu w twarz. Jego rumieniec złości był nie do opisania.

– A ciebie co tak bawi?

– To, że wreszcie wiem, jakim człowiekiem jesteś. Dziękuję ci za tę historię. W końcu rozumiem. – Arien skrzywił się, odsuwając się od Willa.

– Raczysz wyjaśnić? – warknął przez zęby. Nie wierzył, że musi się zniżyć do takiego poziomu. William syknął tylko, drapiąc się po głowie.

– A więc jesteś psem każdego, kto ci dobrze zapłaci, co? W sumie powinienem dojść do tego już na początku, po tej twojej konwersacji z królową. Rozwaliłeś wyspę tylko dlatego, że cię o to poproszono. Co z tego, że było to tak potężne, skoro tak bezmyślne? Taki z ciebie mag. Czarodziejka na posyłki.

Cała trwoga Ariena podupadła tak szybko, jak szybko została zbudowana. Piraci ponownie roześmiali się, tak głośno, że aż członkowie drugiej z załóg zainteresowali się Żarugą. W tym samym czasie Raisel oglądała widowisko z boku z miną pełną zainteresowania, dopóki zachwytu nie zastąpił grymas niepewności.

– Virael… Chyba mamy problem. A mówiąc „my”, nie mam na myśli tak właściwie nas, a naszych drogich, wspaniałych przyjaciół o tam, o! – zawołała prędko lisicę, śledzącą wzrokiem mapę i zajętą sobą samą. Vixen oderwała się od niej niechętnie, choć również usłyszała, co się działo. Podchodząc ku kapitan do relingu, z daleka już była w stanie rozpoznać rozgorączkowany wyraz twarzy przyjaciela.

– No nie… – Szepnęła do siebie, załamując ręce.

– Odszczekaj to!

W międzyczasie na statku Swana zaczęło robić się coraz goręcej. Piraci wokół kapitana i maga zrobili krąg, jakby ci zaraz mieli się bić. Daleko od prawdy nie byli.

William nachylił się ku twarzy Ariena stanowczo za blisko, ten jednak nie miał czasu zareagować, kiedy pirat złapał go za sznurki pasa, groźnie przyciągając do siebie.

– To nie ja tu szczekam na zawołanie – odpowiedział z najgorszym uśmiechem, na jaki było go stać.

I to właśnie był zapalnik. Arien wręcz buzował energią, jego podważony autorytet i duma ucierpiały, a on nie planował dać sobą tak łatwo pomiatać. Nie jesteśmy jeszcze na morzu… jego myśli przybrały niebezpieczny tor, zawładnęły nim na moment, a dłonie zaczęły pobłyskiwać fioletowym, burzliwym blaskiem. Skrzywił się w lekkim rozchwianiu.

William natomiast idiotą nie był, od początku widział palącą iskrę w oczach Ariena, który jednym gestem wywołał poruszenie wśród załogi. Rosło w nim coś niebezpiecznego. Teraz kapitan zrozumiał, że musiał obudzić w magu jakieś raczej niechciane uczucia. I dobrze, niczego nie żałował, prócz być może faktu, że zaczął obawiać się o życie swojego statku.

Nim Arien zdążył wykonać ruch w przód, Williamowi udało się go wykalkulować i dzięki temu złapać za nadgarstek, zatrzymując go tym samym szybciej, niż tamten rzuciłby czar.

– Puszczaj mnie, paskudniku. – Mag od razu wyrwał się z uścisku, ale przynajmniej nie gotowała się już w nim tak chaotycznie magia. William uniósł brew, patrząc na stłamszonego czarodzieja. – Myślisz, że możesz tak po prostu pomiatać tymi, których nie znasz?

– Myślę, że mam prawo do szczerości na, podkreślam, moim pokładzie – sarknął pirat, znowu rozpalając iskrę buntu w oczach Ariena.

– „Szczerości”? Ha, cóż za elokwencja, a niczym inteligentnym się nie wykazujesz, traktując mnie tak!

– Nie chcę, żeby jakiś mag rozwalił mój statek pierwszego dnia. Co w tym takiego trudnego do pojęcia?

– Tu nie o to się rozchodzi!

– Bogowie… – Złapał się za głowę William, wzdychając i w znudzeniu, i w irytacji na temperament czarodzieja, którego najwidoczniej podjudził na tyle mocno, by teraz ciągnąć tę całą waśń.

Co ja, na najświętsze wody, mam z nim zrobić?, zastanawiał się zmęczony kapitan. Zdawało się, że Arienowi zaraz zacznie dymić z uszu. W ich kłótnię tylko jeden członek Żarugi nie bał się wtrącić. Rzekoma ciotka Williama, Lorena.

– No, no, panowie, może bez rękoczynów? – Oparła dziarsko dłonie na biodrach, łypiąc na obu niczym zażenowana ciotka, pouczająca dzieci.

– To nie ja się do nich szykowałem – odparł pirat, a jego głos był bardziej subtelny i delikatny. Założył ręce na klatce piersiowej. Harda postawa kobiety nie zmieniła podejścia ani jednego, ani drugiego mężczyzny. Arien zarzucił w Williama jadem po raz kolejny.

– Ty śmiałeś mnie obrażać.

– Nazwałem rzecz po imieniu.

– Ty ignorancki… – powiedział dość cicho, zaciskając pięści, po czym już głośniej dodał: – Niczego nie wiesz, nie masz praw tak stwierdzać!

– Wątpię, żeby większa wiedza zmieniła cokolwiek. Widać po tobie, żeś podejrzany. – Arien aż się zaczerwienił, czy to ze złości, czy ze wstydu, a William uznał to za nieco komiczne i parsknął.

– Oczywiście. Zapomnieć zdążyłem, jak dla piratów nic nie jest ważnym. Żadna głębsza wiedza!

Lorena oglądała niczym grę tę wymianę zdań, załamując ręce i tracąc chęci do rozwiązania problemu. W końcu od tyłu zaszła ją Dzivia i odciągnęła na bok.

– Dajmy im to rozwiązać…

– Wątpię w ich umiejętności dojścia do czegokolwiek – odpowiedziała demonicy, decydując się jednak na bycie obserwatorem. Ciekawiło ją, jak William poradzi sobie z ich nowym, dziwnym towarzyszem. Tymczasem oni kontynuowali…

– Ważne są dla mnie moje interesy, a nie przejmowanie się twoimi humorkami.

Arien naburmuszył się jeszcze bardziej. Gdzie był ten rzekomo sensowny, prawy pirat? Nigdzie. Huknął więc na Williama ostrym tonem.

– Śmiesz mnie oceniać i skreślać za jedną, nieważną historię. Musisz więc być wielce niepewny wśród czarodziejów. A może moje rozmowy z królową sprowadziły cię do takiej myśli? Kolejny arogancki czarodziej, jak wszyscy zresztą. Nie uważaj się za tak inteligentnego, zuchwały piratczyno. Jeśli ja jestem tylko „czarodziejką na posyłki”, ty nie jesteś niczym więcej niż psem morskim na posyłki. Sam udzielasz się wśród magnatów, z tego, co zdążyłem zrozumieć, udając kogoś, kim nie jesteś. A więc jesteśmy tacy sami według twego mniemania?

Kłócili się zbyt żywiołowo, by Virael była w stanie nadążyć za ich ruchami wzrokiem. Arien miał dość. Nie zaatakował Williama czarem, podjął się broni słownej. A słowa, którymi ciął, nie tyle zabolały Williama, co go rozsierdziły, sprawiając, że stracił cierpliwość. Pirat zacisnął szczękę, zazgrzytał zębami. Mimo chęci podjęcia kłótni uznał, że podejdzie do tego tak, jak do wszystkiego starał się podchodzić: z obojętnością.

– Powiedzieć ci, jak najbardziej pasywnie się da, co mi nie pasuje? Magowie sami w sobie. To był błąd słuchać historii o tobie, bo niczego w tej kwestii nie zmieniła. Wasza grupa najczęściej jest podła i dwulicowa. Sam popatrz, ciebie i tamtą wyrzucili za bogowie wiedzą co. Nie chcę się przekonywać, jak to z wami jest. Zachowujcie się i tyle. Jak na razie ty nawet tego nie robisz…

Arien poczuł, jak oblewa go wstyd, a po ciele przebiegają mu ciarki. Cała załoga wpatrywała się w nich świdrującymi spojrzeniami. Sekundy wydawały się Arienowi dłużyć w nieskończoność, ale i tak najgorszym było poczucie, że… Pirat miał rację.

– Słyszałeś, że nie mieliśmy wyboru. Jesteśmy… – Wyrzutkami, pomyślał, ale ugryzł się w język i przełknął ślinę. Chciał kontynuować, powiedzieć coś mądrego, co tak właściwie wywyższałoby ich, zamiast mówić smutną, bolesną prawdę. Cóż, pirat go wyprzedził.

– Wyrzutkami, ta, wiem. – Jakim cudem… Wstyd Ariena przerodził się w lekkie zdziwienie. Jego misterny plan, by podnieść się z ziemi? Upadł jeszcze niżej, a tłum piratów parsknął. – Co zrobiliście, że nimi jesteście? Oto jest pytanie. Na które nie chcę znać odpowiedzi.

– I tak nie zrozumiałbyś tego – wykrzesał z siebie przez zaciśnięte zęby Arien.

Chciał odejść i poddać się, ale nie był pewien dokąd. Czas stanął w miejscu, a William nie odpowiedział mu. W idealnym momencie pojawiła się między nimi Virael. Wyczuwalna energia otuliła obu mężczyzn poczuciem nagłego gorąca, które zniknęło tak szybko, jak się pojawiło. Czarodziejka przeteleportowała się, pozostawiając lekki obłoczek pomarańczowego dymu, rozchodzącego się u jej stóp. William zaklął i zachłysnął się kaszlem, nie mając nawet czasu, by pomyśleć o tym, jak wielce zirytowała go obecność kolejnego sługi magii na jego statku. Sam Arien też spiął się, czując, że nadchodzi pouczenie ze strony Vixen. I nie był w błędzie.

– Co wy wyprawiacie? Z mężczyznami jak z dziećmi, tylko mnie w tym coraz bardziej utwierdzacie. Jak idioci kłócicie się bez sensu, aż słychać z Błękitnej Księżniczki wasze skowyty i marudzenie. Ciekawsze tematy, rozumiem, przepadły w niepamięci? – mówiła, kręcąc nerwowo głową i machając ręką, jak matka karcąca pociechy. – Arien, zamieniamy się. Idziesz do Raisel.

Arien uniósł brew. Kiedy spojrzał na piratkę, do której miał zostać wysłany, sam nie wiedział, czy być zawiedzionym, wystraszonym czy zadowolonym. Jedna osoba była pewna, że zamiana ta nie jest tym, czego chce – pani kapitan, która w pewnym momencie porzuciła słuchanie ich, a tak teraz niemalże przewróciła się, słysząc aż za dobrze oświadczenie czarodziejki…

– Ej no! Jaka znowu wymiana? Ktoś mnie pytał o zdanie? Nie? Świetnie! Jeśli laluś wyląduje w wodzie, nie biorę za to odpowiedzialności! – fuknęła kapitan Błękitnej Księżniczki. – Od kiedy to William idzie na dwa fronty, hm? Powiedz mi.

Spojrzała nagle na jednego z nowych majtków. Ten przeraził się niemalże od razu, nie wiedząc, co ma odpowiedzieć kobiecie patrzącej na niego szaleńczo zazdrosnym spojrzeniem.

– Ja… ja…

– Jaja to masz na dole. – Wyrzuciła go kopnięciem za burtę. Ten z krzykiem wpadł do wody. – Albo i nie, skoro tak krzyczysz.

Podczas gdy u Raisel ludzi bawiło to wszystko, na pokładzie Williama panowało poruszenie. Załoga Swana nie miała pojęcia, co robić. Kapitan nie komentował niczego, zdecydowanie mając dość wrażeń na ten moment. Zignorował więc całą resztę i krzyknął donośnie:

– Do roboty wszyscy, a nie się tak patrzycie! Pora wyruszyć, do cholery jasnej! Koniec przedstawienia. – Spojrzał po raz ostatni na twarz Scarletmaina, który skrywał się u boku przyjaciółki. Co lepsza, odwzajemnił spojrzenie, a co zadziwiło Williama, nie był już w amoku. Wręcz przeciwnie. Arien wyglądał, jakby mu się to podobało. I to Swana zaniepokoiło. – Muszę się, kurwa, napić…

Udał się do swojej kapitańskiej kajuty w nadbudówce pokładu, gdzie czekał już na niego Granar. Tygrysi, biały przyjaciel odziany, o dziwo, nie w szmaty, a zbroję prawdziwego rycerza.

– Ciekawy ten nasz nowy towarzysz… – Zaczął tygrys, zamykając drzwi, na co Will westchnął w odpowiedzi.

– Nalej mi rumu.

Rozwalił się na swoim kapitańskim siedzeniu iście partacko. Niby nie stało się tak wiele, a jednak, kłótnia na starcie nie była dobrym znakiem na resztę podróży. Trochę żałował zaczepienia Ariena, ale z drugiej strony: czy miał kłamać? Miał mętlik w głowie, a jego wzrok pomknął na butelkę rumu z etykietą serca, które wyglądało na zabutelkowane. Westchnął obmierźle i sięgnął po nią.

Tygrys walnął ogonem o ziemię i przyjrzał się mężczyźnie oceniająco.

Tymczasem Virael już zabierała się za pouczanie przyjaciela.

– Opętało cię do końca. Te trzydzieści lat pozbawiło cię rozumu?

Arien prychnął, zerkając przez ramię, by dowiedzieć się, czy kapitan na pewno ich opuścił. Zapewniony odwrócił wzrok ku Virael, splatając ramiona na klatce piersiowej.

– Od razu „opętało”… To było iście irytujące! Ale nawet ciekawe.

Lisica zadziwiła się. „Nawet ciekawe”?

– Nie mówisz poważnie. – Pokręciła głową, ale widząc stoicyzm maga, zmieniła zdanie. – Ty mówisz poważnie! Nie wierzę. Prawie straciłeś kontrolę, Arien. To nie byłoby już tak ciekawe.

– Niczego nie stra…

– Oczywiście, że straciłeś – przerwała mu ostro, nie mając ochoty słuchać okłamywania się maga. Po tych słowach przybrała lżejszy ton, bardziej pouczający, pocieszający. Złagodniała, kładąc mu dłoń na ramieniu. – Prawie… Widziałam to, Arien, nie oszukasz mnie. Ponosi cię, to normalne. Ale czegokolwiek by nie powiedział, jesteśmy ponad to. Nie nauczyłeś się tego jeszcze?

Uspokoił się po tych słowach, chwytając pukiel włosów w dłoń i nerwowo się nim bawiąc. Jego mina zrzedła nawet bardziej. Zamilkł, zamykając się w sobie, a Virael wydęła wargi w zmartwieniu.

– Arien? – zagadnęła niepewnie, lecz mag jak na zawołanie przybrał swój typowy i chłodny wyraz twarzy.

– Może i masz rację, ale nie chcę teraz o tym myśleć. Będę miał na to wiele czasu… – szepnął strapiony, zerkając na statek Raisel. Westchnął i spojrzał ponownie na Virael, posyłając jej nieco sztuczny uśmiech. – Poza tym podpuścił mnie. To średnia wymówka, ale trudno. Do zobaczenia, Vixen. W końcu muszę się przenieść do Bezgłowej…

Nie czekał, aż kobieta go zatrzyma, uciekł wręcz. Virael tylko podrapała się po głowie, zauważając, że załoga i na nią patrzy spode łba. Kolejną rzeczą, którą dostrzegła, były reakcje innych na Ariena, gdy przesuwał się w stronę swych bagaży. Niektórzy niemalże od razu odsuwali się, udając, że bardzo się spieszą, by statek ruszył. Inni rzucali tylko złowrogie, niepewne spojrzenia. Tylko dwóch, może trzech, miało go w pełni gdzieś.

Pewnym dla niej było, że nie polubią się z załogami. Obiema. I Virael bardzo dobrze wiedziała dlaczego, gdy zerkała z powrotem na Błękitną Księżniczkę, gdzie – jak mogła się spodziewać – panował ferwor. Tak czy siak, musiała tam wrócić. Przynajmniej na chwilę, po swoje rzeczy. Głośne okrzyki i śmiechy nie brzmiały pokrzepiająco. Wydęła w irytacji wargi i teleportowała się na Błękitną, unikając ludzi oraz ignorując pytania o walkę. Zwinnymi ruchami zajęła się przetransportowaniem bagaży, by zamienić ją i Ariena miejscami. Zaklęcie teleportacyjne objęło pudła i pakunki, a jej oczy rozbłysły słonecznym blaskiem. Bez większych kłopotów zaklęcie zadziałało i miała przed sobą liczne kolekcje Ariena, którym przyjrzała się z utęsknieniem. Ujęła jeden z tomów napisanych przez Scarletmaina na temat teleportacji i pokręciła głową. Arien… Jak ci pomóc? Zamyślenie przerwała pani kapitan.

– A co to ma być?! Myśmy nosili, a to takie łatwe dla was, co? Brudne gierki, wy czarodzieje, stosujecie.

Dokuczliwy ton Raisel jakoś sprawił, że uśmiechnęła się chytrze. O dziwo, chciała jeszcze porozmawiać z Raisel.

– Ależ to pani kapitan sama się wzięła do wnoszenia mojego ekwipunku. Nazywam to więc raczej niewtrącaniem się niżeli „brudnymi gierkami” – odparowała, uśmiechając się nieco wrednie, nieco chytrze. Raisel splunęła gdzieś obok i machnęła ręką, szczerząc się teraz.

– A jak! Ale wniesieniem twojego, nie tamtego lalusia! Uważaj, bo jeszcze fracht od was pobierzemy. – Brzmiała raczej prześmiewczo. Virael nie była pewna, co o tym sądzić, westchnęła więc, a Raisel uniosła tylko brew i parsknęła śmiechem.

– Cóż tak zabawnego? – wypaliła Virael, tym razem już wrednie.

– Bez nerwów, piękna pani. Zajmę się tym oseskiem perfekcyjnie. Ja to nie mam bólu w dupie jak William zawsze, bezpieczny będzie. – Raisel z pewnością nie była… elegancka, wyrafinowana czy elokwentna, ale jakimś cudem rozbawiła Virael. Jakby miała podobną naturę. Oczy Raisel rozbłysły. – Czy to śmiech? Och, czarodziejko, jakem ja wzruszona tym, że zdołałam cię o uśmiech przyprawić! Zwykła marna piratka…

– Och, ukróć – przerwała jej, odpychając ją delikatnie gestem dłoni, gdy kapitan się zbliżyła. Virael wywróciła oczami i poprawiła strój, szykując się do odejścia. Jednak powstrzymała się na chwilę, spojrzała wdzięcznie na Raisel. – Mimo to… Dziękuję. Mam nadzieję, że dotrzymasz słowa.

Teleportowała się, znikając z dźwiękiem zgaszonej świecy. Raisel zachłysnęła się pomarańczowym dymem, po czym podbiegła do relingu, niemalże wypadając, gdy postanowiła zaczepić Virael. Wydarła się wniebogłosy:

– Słowo pirata! – Większość zwróciła na nią uwagę, nawet powoli rozchodząca się hołota i poddani pięknego Daren. Gdy odsunęła się od relingu, tym razem oparła się na beczce i wbiła spojrzenie w morze. – Pięknym jest życie wilka morskiego, pięknym.

*

– Co za pieprzony dupek! – krzyknął William po pierwszej szklance rumu.

We wnętrzu czerwono-złotej kajuty znajdowało się szerokie biurko zawalone mapami, kompasem i przyrządami do wyznaczania trasy. Za plecami kapitana znajdowała się kolejna mapa, tym razem Mawe i Kasypis, oddalonych na zachód od Sorean.

– Wiesz, gdybyś go nie obraził, to może by się nie obruszył. To ty zacząłeś.

Will westchnął, odwracając się do przyjaciela. Granar Wielki. Hybryda tygrysa zimowego, czterdziestoośmioletni, dwumetrowy człowiek-kot. Jego głos brzmiał głęboko, nisko, ale za to ciepło, jak u starca, który wieczorami opowiada dzieciom niesamowite opowieści przy kominku. Na myśl o jego głosie przychodziło ciepło, rozlewające się wewnątrz. Idealnie pasował do jego osoby.

– Będziesz mnie jeszcze pouczać? – Tygrys wzruszył ramionami. – To on zaczął, nie ja. Sam widziałeś, jak jego dłonie niemalże zapłonęły.

– Racja, widziałem. Ale to ty go podjudzałeś, kapitanie – pouczył mężczyznę. Był starszy od niego o dziewięć lat i byli na tyle blisko, że mógł zwrócić mu uwagę. Widząc, że Swan to ignoruje, zmienił temat. William był zbyt uparty, aby go przekonywać. – Naprawdę myślisz, że tylko na tyle go stać?

– Jakbyś ty coś o tym wiedział… – rzucił kapitan, w międzyczasie otwierając butlę rumu.

– Wiem więcej niż ty. Nie zapominaj, że służyłem na dworze. Pośród magów.

– Wolałbym zapomnieć. Pamiętasz tę jedną czarodziejkę, która wskoczyła ci do łóżka jeszcze w Akindarze? Nie krzyw się tak i nie uciekaj wzrokiem, przyjacielu. Może gdyby nie ona, to nie musiałbyś być tutaj… Patrzeć, jak byle kto stawia mi się na moim pokładzie – parsknął William, nalewając sobie rumu.

– Nie byle kto, a…

– Tak, wiem. „Arien Scarletmain”. Znam paru magów, a o nim jakoś nie słyszałem. – Tygrys pokręcił na te słowa głową, siadając naprzeciw Williama, który zasiadał teraz przy kapitańskim biurku, popijając rum i nogi trzymając na stole.

– Słyszałeś, Will, przestań się okłamywać. Dlaczego się wypierasz? Dlatego, że Regina ci o nim mówiła? – Swan przestał na chwilę pić, wbijając spojrzenie w sufit. Wydawał się zmęczony nadchodzącym tematem.

– Regina nie ma z tym żadnego związku. Pewnie, wspomniała jego imię, nie spodziewałem się jednak, że będzie… taki. Zresztą nie pamiętam, co Regina mówiła.

– To znaczy jaki, Will? – Tygrys zignorował próbę ucieczki Williama.

Mężczyzna westchnął. Musiał się dobrze zastanowić nad odpowiedzią. W jego głowie buzowało wiele myśli na temat Scarletmaina, nie potrafił go jednak jeszcze ocenić. W zbyt duży mętlik wprowadzał Swana swoim zachowaniem. Pomijając fakt, że kapitan go nie lubił, nie wiedział nic konkretnego.

A to, co słyszał, od Reginy nie było niczym ważnym. Mówiła o wielu magach, wspominała masę imion, których William nie miał ochoty zapamiętywać, podczas gdy jego oczy skupione były tylko na niej. Mimo tego nie pamiętał już tamtych dziejów. Wyparł je i chciał, aby tak pozostało.

– Arogancki. – Zebrał się w końcu na odpowiedź, prostą i suchą. – Jedno mu przyznam, bywa imponujący i dobrze włada językiem. Widać, że nie jest głupi. Ale to przed chwilą? Wszyscy magowie dają się tak ponieść emocjom czy tylko on?

– Ty coś o tym wiesz… Jak by to powiedzieć, William… Każdy jest inny. Spójrz na siebie i Raisel. Ciebie ledwo można nazwać piratem, a ona…

– Granar – warknął ostrzegawczo.

– Daj mi dokończyć. Ona jest szalona. Stała się prawdziwą definicją pirata, czy tego chcesz, czy nie. Słyszysz „pirat”, myślisz „Raisel Bezgłowa”. Wiem, że tego nienawidzisz, ale tak już jest. Magowie są postrzegani jako ci wysocy, eleganccy. My jako niewychowani i niechlujni, ale sam widziałeś, dałeś radę z Arienem.

William uciekł wzrokiem. „Dałem radę”… Jasne, jeszcze jak. Teraz będę miał na głowie czarodziejską marudę. Pokręcił głową.

– Wcześniej spytałeś mnie, czy serio myślę, że tylko na tyle go stać. Pewnie gdyby się postawił, Żaruga zostałaby bez kapitana – stwierdził, biorąc duży łyk rumu. Zaczął nalewać czwartą szklankę.

Granar westchnął głęboko.

– Być może cię sprawdzał. Nie wiem, co kryje się w jego umyśle. Z Reginą jakoś sobie poradziłeś, a z tego, co mi wiadomo, to jest silniejsza niż Scarletmain, prawda?

– Po pierwsze, czy możemy nie wracać do mojego nieudanego romansu oraz błędu przeszłości? Byłbym wielce wdzięczny. Po drugie, ledwo z nią wygrałem, i to w dodatku z pomocą. Gdybym nie wypłynął wtedy na morze… – William odstawił zamaszyście szklankę, zdejmując nogi ze stołu. Cały się wzdrygnął na nieprzyjemne wspomnienia, ale ukrył to tęgą miną. Podrapał się po brodzie, kręcąc głową.

– Nie jest to przeszłość daleka, Williamie, w dodatku taka, z której możesz wiele wyciągnąć. Przypomnij sobie, co ci mówiła.

William wstał, zbliżając się do okiennicy. Regina Sails, czarodziejka o pięknych, kryształowych oczach. Jasnej, piaskowej karnacji. Krągłych piersiach i biodrach, niska, ale za to powabna, o kształcie gruszki. Jej twarz zawsze zdobił róż, a usta koralowa pomada. Jej włosy przypominały morze. Zaplecione w niechlujny warkocz, nic eleganckiego jak u innych magów. Will dał się porwać tej fantazji raz, na wyprawie w Marelian, gdzie został zaproszony do handlu na bankiet u króla wyspy. Tam poznał czarodziejkę i wówczas nie żałował, iż pozwolił jej zabrać się z nim w rejs aż do wysp po drugiej stronie mapy. Teraz żałował. I to bardzo.

– Nie mam zamiaru, Granar. Regina była tu tylko po to, żeby poznać nasze sekrety. Dalej nie wierzę, że te dupki z Rady Czarodziejów Wyższych chciały znaleźć sposób, aby podbić morza. Co, jeśli dalej to planują? Biorąc ze sobą tego lalusia tylko ryzykuję.

– Zapominasz o ważnym fakcie, który z pewnością zdołałeś usłyszeć podczas rozmów u królowej.

Rzeczywiście. Will przypomniał sobie. Bardzo powoli, ale zrobił to. Powrócił pamięcią do świetlistej sali, gdzie to Arien wykłócał się z królową długo. Tak długo, że nie chciało mu się już tego słuchać. Z ich monologów wyłapał jedno: Arien nie stał po stronie Rady, Virael też nie. Ale czy na pewno? William wbił wzrok w szklankę.

– Skąd masz pewność, że możemy im ufać? – zapytał Granara szczerze, bez ironii. Ten przybrał stoicką postawę.

– Rozumiem twoją nieufność. Oboje mamy złe wspomnienia z magami. Ja przez jednego przegrałem wojnę i popadłem w depresję. Tobie złamano serce, przez co teraz nie potrafisz dogadać się z żadnym magiem. Moją radą byłoby, abyśmy nie ufali im. Przynajmniej na razie. Virael znamy, nie powinna tworzyć zagrożenia, nie wiadomo jednak, jak będzie zachowywać się przy swoim przyjacielu, którego nie znamy. Nie mamy innego wyjścia, jak czekać.

William westchnął, męcząc się już tą konwersacją. Dorosłość była trudna, tym bardziej, gdy było się bliskim czterdziestki i zarządzającym od osiemnastki kapitanem Żarugi, statku znanego na całe morza.

– I po co ja się zgadzałem… – Runął na krzesło zrezygnowany, przywdziewając piracki kapelusz, by zakryć twarz, na co Granar zaśmiał się gromko.

– Na pewno nie tylko dla złota. – Will spojrzał na niego spod daszku nieprzekonująco. – Och, daj spokój. Raisel może i tylko fortuna w głowie, ale tobie? Od początku mówiłeś, że chcesz dla piratów sławy takiej, na jaką zasługują. Gdyby zgodzenie się na tę podróż nie służyłoby właśnie temu, straciłbym w ciebie wiarę, przyjacielu. Zresztą tobie zawsze chodzi o coś więcej. Dlatego jesteś taki honorowy. Mamy to we krwi. Ty, ja, nawet Raisel, choć wypiera się tego najbardziej.

– Udam, że nie wiem, o czym mówisz. – Wywrócił oczami. – Skończmy już te pogaduszki. Pora wyruszać, do cholery jasnej. Im dłużej będziemy w miejscu, tym bliższy zwariowaniu będę. Potrzebuję otwartego morza.

– A myślałem, że to stało się już dawno…

Choć z początku kapitan posłał Granarowi nietęgie spojrzenie, szybko obaj się zaśmiali. Krótka rozmowa z przyjacielem poprawiła Williamowi humor. Oczywiście pomógł też rum.

*

Statki ruszyły. Już nie były tak blisko siebie, ale wciąż sunęły w zasięgu wzroku. Na opuszczonej przystani na powrót zebrali się ludzie, wymachując chustami, jak gdyby żegnali własnych rodaków, życząc w ten sposób piratom bezpiecznej podróży. Kapitanowie i magowie byli pewni, że ręce w tym maczała królowa. Co prawda, stawiali, że nikomu nie wyda swych nikczemnych planów, jednak z pewnością musiała jakoś wytłumaczyć ich obecność łaknącemu wiedzy tłumowi.

Arien stał na dziobie nadbudówki Raisel i ciągle patrzył za siebie, opierając się o burtę. Wyglądał na zmęczonego i nieswojego, a jego wzrok był pusty. Zaciskał dłonie na ramionach i stał jak posąg. Każdy ruch statku pogłębiał jego zdenerwowanie. Nie podobało mu się. Nawet nie próbował patrzeć na wodę. Czuł się… Pusto.

– No i jak ci się podoba, kochaniutki? – zagadała pani kapitan, odrywając maga od myśli. Miała o wiele milszy ton niż Swan w stosunku do Ariena, ale mag i tak nie chciał się zbytnio bratać.

Spojrzał w jej stronę kątem oka, wzruszając ramionami. Wyglądał na zmęczonego. Mimo to uznał, że kulturalnym będzie chociaż odpowiedzieć.

– Spodziewałem się czegoś bardziej…

– Ostrego? Wybuchającego? Ciekawszego? Mocarniejszego? Niezwykłego?!

Arien ściągnął usta, cmokając pod nosem, po czym uśmiechnął się. Wydawała się dziesięć razy żywsza niż kapitan Żarugi. Nie, nie dziesięć. Sto.

– Tak właściwie to tak – odrzekł, odwracając się w stronę Raisel.

Cóż za nieszczęście, pomyślał, że założyłem jasny strój, ten statek jest okropnie brudny. Raisel mniej dbała o wygląd okrętu niż Will o swój. Ale może właśnie w tym opadającym kurzu i pajęczynach uwitych niemalże w każdym kącie krył się prawdziwy piracki urok? Przynajmniej poznam „prawdziwych” piratów, Stwierdził z lekkim skrzywieniem. Raisel uniosła brew i oparła dłonie o biodra.

– Nie ma problemu. Nie każdy docenia morze jak my. Znam takich, co pierwszy raz płynąc okrętem, wyskoczyli do wody z własnej woli. Inni stawali na burcie i krzycząc w przestrzeń, przysięgali sobie nie stanąć już na lądzie. Sekret: nigdy im nie wychodziło.

Kobieta, odszedłszy od steru, przysiadła na szerokiej ławie za nim. Nie wyglądała za wygodnie, ale piratce chyba to przeszkadzało, gdyż rozsiadła się niczym królowa. Arien nie miał serca skrzywdzić swojej kreacji, a więc przystanął tylko przed kobietą, krzyżując ramiona na klatce piersiowej.

– A ty?

– Że co ja? – Skupiona na plątaniu warkocza, przerwała miętolenie go.

– No… Jak ty się czułaś?

– Kiedy?

– Gdy pierwszy raz napiłaś się rumu. – Krótki temperament Ariena wziął górę. Sarkastycznie parsknął w stronę kobiety, ta jednak… Wzięła to na serio…? Podekscytowała się aż!

– Bardzo ciekawa historia! Wiesz, nie jestem jakaś wielce stara, ale gdy przypomina mi się, że miałam wtedy dopiero osiem lat…

– Wiesz co, nieważne. Nie to chciałem wiedzieć. – Kobieta przerwała, gdy wtrącił się, mrużąc oczy. Nachyliła się i zmierzyła Scarletmaina wzrokiem.

– Jesteś bardzo dziwny, wiesz o tym?

– Nie tak bardzo jak ty. Mniejsza. Chciałem spytać, co ty czułaś, gdy pierwszy raz weszłaś na statek.

Piratka zamilkła na chwilę. Wydawała się głęboko myśleć, co nie było typowym dla niej zachowaniem, malowała się bowiem na taką osobę niekoniecznie „myślicielską”/rozgarniętą. Sam Arien nie myślał tak o niej. Owszem, zdawał sobie sprawę, iż rozmawia z piratką szaloną i niepohamowaną, ale nie gardził nią w żaden sposób. O dziwo.

– W sumie to miałam podobnie jak ty. – Wzruszyła ramionami, Arien na to wyznanie zmarszczył brwi i parsknął pod nosem.

– Nie wierzę. Przecież jesteś kapitanem.

Piratka wesoło się zaśmiała, niby smutniejąc, choć tak naprawdę jej mimikę trudno było rozgryźć. Z jednej strony jej wzrok zahipnotyzowany, utkwiony w podłodze, wyglądał jak szczeniaka, ale z drugiej strony zdawała się tak lekka i wyluzowana, jakby nic jej nie obchodziło.

– Wiesz, to, że jestem kapitanem, nie znaczy, że od zawsze musiałam mieć bzika na punkcie morza. Nie myl mnie z Williamem. – A więc jednak, nie była wzruszona, pokiwała palcem, śmiejąc się w stronę Ariena. Ten wywrócił oczami, niekoniecznie rozbawiony.

– Rozumiem, co masz na myśli. Wybacz stereotyp. A więc również nie byłaś jakoś wyjątkowo wzruszona morzem. Co z Williamem?

– Źle mnie zrozumiałeś. Byłam wzruszona. Nie to, żebym płakała, bo ja nigdy nie płaczę, ale poczułam swego rodzaju wyzwolenie… Wiesz, nie zamierzam ci zdradzać swojej historii życiowej. Ha! Chciałbyś. Tak samo jak chciałbyś znać tę Willego. Jedyne, co mogę ci powiedzieć, to że William wychował się na morzu. Dlatego tak bardzo je kocha – powiedziała udawanie ckliwym tonem. – A ja? Nie zrozum mnie źle, ale tak między nami… – schyliła się i wyszeptała – czasami zanudzam się tu na śmierć.

Puściła mu oczko, po czym ponownie opadła plecami na oparcie, wzdychając teatralnie. Arien, mimo że uśmiechnął się na słowa piratki, rozumiejąc co ma na myśli, nie wiedział, co tak właściwie jej odpowiedzieć, a więc pokiwał tylko głową i podziękował za opowieść, odwracając głowę w stronę statku Swana. Tam natomiast wzrokiem spotkał się z tym Virael. Uśmiechnął się do niej delikatnie.

Kobieta nawet pomachała mu lekko, posyłając nieduży uśmiech. Widząc to, Raisel spięła się delikatnie.

– Na pewno ze sobą nie kręcicie? – oderwała go Raisel. Spojrzał na nią nagle, krzywiąc się, jakby ktoś podał mu gotowane stonogi. Nienawidził gotowanych stonóg najbardziej na świecie.

– Co? Nie. W życiu. Nigdy więcej tak nie myśl.

– To dobrze. Bardzo dobrze! Tak w ogóle, to może ty byś powiedział coś o waszej dwójce, skoro ja powiedziałam ci coś o nas?

Arien zmarszczył brwi, uśmiechając się wrednie.

– Niestety, ale muszę odmówić. Też mamy sekrety. W przeciwieństwie do was, dla nas wyjawienie tych najmniejszych skończyć się może tragicznie. – Wyminął ster, chcąc zejść po przednich schodach na pokład. Słowa piratki zatrzymały go jednak. Na kilkusekundową chwilę, która dała mu do myślenia.

– Zgaduję, że ty coś o tym wiesz. – Mimo że się uśmiechała, brzmiała poważnie. Nie było w tym grama złośliwości.

– A żebyś wiedziała. – Rzucił przez ramię, wymijając z obrzydzeniem szczura wdrapującego się po schodach, po czym zniknął w odmętach podkładowych kajut, obrzydzony ich wyglądem.

*

– Chyba zaczęli się dogadywać.

William Swan ściągnął brwi, nawet okiem nie rzucając na pokład Raisel. Virael zauważyła to.

– Nie wiem. Nie skupiłem się na tym.

Czarodziejka uśmiechnęła się pod nosem, siadając na relingu i machając nogami. Była wyraźnie znudzona. W końcu nie była to pierwsza podróż Vixen, a statki jakoś jej nie kręciły. O wiele bardziej wolała jazdę konną, jeśli chodziło o przemieszczanie się. Bądź zwyczajnie, jak większość magów, teleportację.

– A powinieneś.

– A to niby dlaczego?

– Bo w przeciwieństwie do ciebie, najmądrzejszego pirata, jakiego spotkałam, to kapitan Błękitnej Księżniczki potrafi się lepiej dogadać z Arienem niż ty.

– Nie sądzisz, że to świadczy o nim, nie o mnie?

– Być może. Lub o was obu.

Zeskoczyła z relingu, pstrykając go w klatkę piersiową, za którą dyskretnie się złapał. William skrzywił się.

Kobieta usiadła przed sterem, krzyżując nogi, opierając się o niego lekko. Kapitan wywrócił oczami, stwierdzając, że nie zamierza komentować jej zachowania.

– Co masz na myśli? – Virael uśmiechnęła się szeroko, słysząc pytanie. A jednak był ciekaw.

– Wow, Swan. To do ciebie niepodobne, aby się dopytywać. Czyżbyś był ciekawy mojego zdania, naprawdę? – spytała sarkastycznie, śmiejąc się infantylnie.

– Przestań już żartować. Wiadomo, że wolę wiedzieć, z kim mam do czynienia.

– No już. Nie bądź taki sztywny.

– Dobrze wiesz, że nie jestem.

– Jasne. Szczególnie po tym kabarecie z udziałem Ariena. Byłeś tak luźny, że aż trudno było nie zauważyć.

– Wiesz, że nienawidzę, kiedy ktoś rządzi się na moim statku.

– Dlatego Ariena tu z nami nie ma. Zapewne nie zagadywałby cię jak Raisel jego. Arien jest trochę…

– Pretensjonalny? Chamski? Nietaktowny? Sarkastyczny? Wyniosły bez większego powodu?

Virael cmoknęła, kiwając głową, po czym się zaśmiała.

– Dokładnie tak. Lepiej bym tego nie ujęła.

William nie wierzył, że tych dwoje naprawdę się przyjaźniło. W ogóle nie byli do siebie podobni.

– Ty za to jesteś straszną gadułą, pieprzącą głupoty. Dopełniacie się, co?

– Oczywiście, jesteśmy niczym ogień i woda. No, ogień i pioruny, co jest na ogół świetnym połączeniem w naturze. Poza tym gadułą jestem tylko wobec tych, których lubię, więc możesz czuć się zaszczycony.

William uśmiechnął się, kręcąc głową. Mocno trzymał ster, tupiąc nogą.

– Bawi mnie jeden fakt.

– Ach, tak? Jaki?

– Że twój przyjaciel, z którym miałem się niby dogadać, lepiej poprowadził konwersację z Raisel niż ze mną. Gdzie to ja myślałem, że z Raisel dogadasz się wręcz wybornie… Macie podobne humory.

Virael zmarszczyła brwi, krzywiąc się. Ona i piratka? Dogadując się? Nie ma mowy. Kobieta nie widziała tego w swej głowie, a widziała w niej już naprawdę wiele. Mogłyby co najwyżej być znajomymi.

Wstając, prychnęła i odwróciła się do Willa, przejmując ster.

– A w życiu. Raisel jedyne, czego ode mnie chce, to zobaczyć, co mam pod szatą. Ale nie martw się, dostrzegam ironię w tym, co mówisz. Uwierz mi jednak, Arien nie jest taki zły, jak myślisz.

– Wybacz, Virael, ale twoje słowa mnie nie przekonają. Po pierwsze – zabrał jej dłonie ze steru – nie znamy się jakoś bardzo. Ty i ja. Mieliśmy ze sobą styczność, ale po tym, co się tu wydarzyło, nie uwierzę tak łatwo w słowa na temat tego tam. Po drugie, on sam musi na to zapracować.

– Na twoje dobre zdanie o nim, co?

William pokiwał głową, mamrocząc „mhm!”.

Virael westchnęła tylko, odwracając się w stronę dziobu. Sama nie była pewna, co mogłoby uratować wizerunek Ariena w oczach kapitana.

– Chyba zaczynam dostrzegać, dlaczego się nie dogadujecie. Raisel, z tego, co zauważyłam, ma wszystko gdzieś, prawda? – zagadnęła po chwili zamyślenia.

– Prawda. Ale niech to cię nie zwodzi. To, że taka jest, nie znaczy, że można być tak aroganckim, jak on był. Jest gorsza niż ja, kiedy chodzi o takie zderzenia.

– No właśnie. Ale Arien taki nie jest, bo gdyby był, to zapewne już wylądowałby za burtą. Dlatego spójrz na to inaczej. Nie dogadujecie się, bo oboje jesteście upartymi, zapatrzonymi w siebie idiotami. Przyznaję to niechętnie, bo kocham Ariena, ale tak jest. On nie daje sobie wejść na głowę, a ty? Tym bardziej. Dwa tak ostre temperamenty jak wasze nie mają prawa się dogadywać. Przynajmniej na początku. Arien nie wywyższa się, jeśli ktoś nie wchodzi mu na głowę. Jednak jeśli ty i Arien dogadacie się, zwiastuję wam świetną przyszłość. Kto się czubi, ten się lubi, nie?

Swan wysłuchał Virael, starając się nie wywracać co chwilę oczami i nie wzdychać z zażenowania. Nie do końca taki jestem, ale dobrze wiedzieć, że on tak, okłamywał się w duchu.

Na końcówkę szczególnie się skrzywił, nie ukrywając odrazy.

– Nie wiem, co ci powiedzieć. Może i masz rację, ale ja mam przynajmniej ku tej wyniosłości powody.

– Bo to twój statek? Bo jesteś kapitanem? – Will pokiwał głową. Virael aż słów na chwilę zabrakło. Wywracając oczami, postanowiła postawić się kapitanowi. – To nie znaczy, że musisz być chamski. Wiem, że nie lubisz magów. Wiem dlaczego. Ale on nie. Dlatego odłóż swoje ego na bok, a ja poproszę Ariena, żeby on odłożył swoje, i powinno być wam łatwiej. Dla mnie nie jesteś tak okrutny. I to nie tylko przez mój urok osobisty, ale i fakt, że nie wynoszę się ponad ciebie.

William milczał przez chwilę. Nie był pewny, czy chce w ogóle mieć cokolwiek do czynienia z Arienem.

– Nic nie powiesz? – Virael nie przestawała dociekać, stawiając na swoim. Równie uparta jak i oni.

– Nie. Rób, co chcesz, Virael. Zamierzam z nim rozmawiać tak, jakbym rozmawiał z każdym innym.

Nie uciekł od steru do swej kajuty. Nie tym razem. Zwyczajnie wbił spojrzenie w horyzont.

Virael uśmiechnęła się natomiast szeroko i wyniośle, oczy kierując tam, gdzie William. Taki sam był, kiedy spotkała go pierwszy raz. Rzeczowy, chłodny, stojący przy swoim. Choć spotkanie to było krótkie, a ten tylko zaoferował jej przepłynięcie z jednej wyspy na drugą, zdołała już stworzyć sobie własny obraz osoby Williama.

IV. NIEJEDNA HISTORIA

Morze Obfitości, Złoty Przesmyk

Czuł się zaniepokojony. Patrzył zza burty na uderzające o kadłub fale i robiło mu się niedobrze. Póki jednak znajdował się na pokładzie, był bezpieczny. Tak przynajmniej sobie mówił, aby nie oszaleć. Gdy tylko wypłynęli dalej, odczuł pierwsze oznaki swojego lęku przed morzem. Ukrywał to jednak dzielnie. Czas gubił mu się w zielonej pianie, a złote przystanie Daren już dawno były obrazem przeszłości. Jak z początku nie czuł się aż tak nieswojo, tak teraz zdecydowanie coś w jego wnętrzu buntowało się.

Wyruszyli mniej więcej w porze śniadaniowej, a teraz słońce powoli zniżało się, będąc coraz to bliżej fal. Arien z jednej strony tylko czekał, aż te połkną ognistą kulę, z drugiej nie marzyła mu się wizja zobaczenia, jak to jest na statku nocą, gdzie bogowie wiedzą, co czyha pod taflą wody. Morze i tak wydawało się wystarczająco mętne i czarne.

Szczególnie z załogą Raisel obraz ten nie był przyjemny. W krótkim czasie przekonał się, że tutaj z pewnością nie zazna spokoju. Załoga kobiety była o wiele bardziej dzika, niechlujna i nietaktowna od tej Williama. Co prawda, ta Żarugi wyśmiała maga, następnie się trwożąc, a tutaj piraci mieli Ariena gdzieś.

Żyła swoim życiem, motając się między sobą, rozlewając trunek na pokładzie, przewracając się co chwilę i kołysząc z boku na bok, śpiewając przy tym pijackie, morskie pieśni. Takich moczygęb Arien nie widział nawet na królewskich bankietach, gdzie zbierała się cała szlachta i wyżej postawieni właściciele zamczysk. A przecież ci uwielbiali plotkować, co idzie wręcz świetnie w parze ze stanem upojenia, gdzie usta otwierają się, a język rozwiązuje.

Teraz przynajmniej żaden z magów, których zna, nie zarzuci mu, że nie przeprawił się przez morze.

Arien dużo czasu poświęcił na bicie się z myślami. Bo w końcu co innego miał robić? Analizował swoją sytuację na różne sposoby. Po pierwsze, opuścił swe więzienie, w którym tkwił trzydzieści lat, aby trafić do kolejnej, tym razem płynącej celi.

Zastanawiał się, czy już stał się legendą, czy może jeszcze nie, i czy ludzie nie będą patrzeć na niego jak na trupa powstałego z grobu. Zdanie hołoty mało co go obchodziło. Traktował wieśniaków poważnie, gdyż wiele razy im pomagał z różnymi przeciwnościami czy służył magiczną radą, oni jednak… byli prostymi ludźmi. Nieznaczącymi wiele. A przynajmniej nie dla niego. Natomiast magicy, wyżsi przedstawiciele miast, uzdrowiciele i ważne persony, takie na przykład jak te zasiadające w Radzie…

William miał rację, przyznał w myślach Arien. Naprawdę byłem jak pachołek na posyłki, jestem tego świadom, ale… Ach, zresztą. Koniec tego.

Rozprawiał sam ze sobą, wiedząc, że pakt z królową, której matka uwięziła go, będzie największym poniżeniem w jego karierze. Może nawet większym niż plan Nemediusza na pozbycie się go, który zresztą wypalił. Teraz jednak, gdy Arien został uwolniony, wszystko miało stać się świeże. A on musiał się z tym zmierzyć. Być może sam, być może z pomocą.

– Hej, laluś. A ty co taki zamyślony? Byś się rozluźnił, zabawił, odezwał czy cokolwiek… Wiem, że nie jestem dla ciebie tak ciekawa jak Willie, nie dziwię się, też wolałabym rozmawiać z twoją pięknooką przyjaciółeczką… Ach, te rude loki i wybitne piegi… Zupełnie tak, jak lubię. W sumie wszystko w kobietach lubię, nie oszukujmy się.

Pierwszy raz od wielu godzin piratka odezwała się do mężczyzny, przywołując go na ziemię. Co prawda, sama brzmiała na rozmarzoną, ale to nieważne. Tak bardzo nie miał ochoty rozmawiać… Cóż, przynajmniej nie z Raisel. Z grzeczności zdusił westchnięcie znudzenia, nie wywrócił oczami, a usiadł na ławeczce przed sterem. Pogodził się z koniecznością życia w brudzie, jego obecny strój był więc ciemny jak sama noc.

– O czym chcesz zatem rozmawiać? I dla twej wiadomości, nie robi mi to różnicy, czy rozmawiam z tobą, czy z kapitanem Swanem. – Wzruszył ramionami, mówiąc szczerze. No, może nie do końca, bo rozmowy z Raisel bardziej mu się podobały, lecz wciąż. Nie była tak nieznośna jak tamten piratczyna.

– Serio mi każesz wymyślać temat? No dobra, ale jak ci się nie spodoba, nie mój problem. Powiedz mi…

– Tak? – Spojrzał na nią wyczekująco. Chwilę zajęło jej zastanowienie się, zanim wybuchła pytaniami.

– Jak to jest być trzymanym z dala od czegoś, co kochasz? Podoba ci się pływanie ze mną wspaniałą łodzią? O, o! I jak oceniasz żagle! Koniecznie opowiedz, wszyscy mi je obrażają, cholera! Poza tym… Tak między nami, moja załoga jest lepsza od tej Willa, prawda? Po prostu powiedz, że tak, jakby, to widać i słychać. Będę się mogła przechwalać między innymi piratami, że sam Arien Scarmain powiedział, że jestem najlepsza! Ostatnie pytanie, uwaga… Może zaskoczyć… O co poszło?

Dogadałaby się z Virael… Raisel było wszędzie pełno. Skakała z miejsca na miejsce, gestykulując żwawo rękami, wskazując na statek, na załogę, dużo mówiła… Liczył na jedno pytanie, teraz musiał układać w głowie odpowiedzi, udając, że wcale go nie zaczęła przez piratkę boleć głowa. I jeszcze to przekręcenie jego nazwiska… Postanowił sobie darować poprawianie kobiety. – No więc… Bycie trzymanym z dala od tego, co kocham, jest tragiczne. Frustrujące, sprawiające ogromny ból. Nie tylko psychiczny, ale i fizyczny, jeśli chodzi o przepływ magii – odpowiedział rzeczowo i bez emocji, wbijając wzrok w bałagan na statku, skrycie się krzywiąc. – Łódź natomiast jest… urokliwa. Trochę tu brudno, ale nie można mieć wszystkiego. Co do żagli… wyglądają, jakby materiał był zgniły i… chyba jest na nim pleśń…? Ohyda. Załoga natomiast? Tak, jest w porządku. Nie rozmawiałem z żadnym z twoich piratów, więc dużo ci nie powiem, ale da się wytrzymać. Ostatnie pytanie… Nie wiem, o co ci chodzi.

Zakończył swój mały monolog, opierając łokcie o kolana i wbijając spojrzenie we wzruszoną Raisel. Nie miał pojęcia, o co jej chodzi.

– To jest… najsłodsze, co usłyszałam o moim stateczku! Współczuję tej wieży, musiało być trudno, musiało… – odpowiedziała jakby z lekkim… sarkazmem? Arien chyba zaczynał ją lubić, ale nie był pewien.

Posłał jej słaby uśmiech, uznając konwersację za zakończoną. Czegóż więcej mogła chcieć? Ta jednak nie przestawiała zadziwiać. Tak po prostu pociągnęła go za rękę i ujęła pod ramię, ciągnąc go wręcz na siłę za sobą, gdy ten nie mógł nawet dojść do słowa. Kobieta ponownie zaczęła prawić:

– Wiesz co, mały śmieszny magu? Zaintrygowałeś mnie, wielką Raisel Bezgłową. Opowiedz mi coś o swoim świecie!

Arien wbił w nią na chwilę wzrok, stwierdzając, że znowu nie był mu dany wybór. Tym razem temat przynajmniej mu się podobał. I w taki sposób podjął decyzję o opowiedzeniu piratce czegoś o magach.

– Mogłaś sobie darować to określenie na mą osobę… W każdym razie każdy mag jest inny. Każdy mag kontroluje jeden żywioł, a sama ilość profesji jest nieskończona. Istnieją zielarze, duchowi lekarze, wojownicy energii, strażnicy światów, badacze mórz, najemnicy, doradcy…

– A ty którym z nich jesteś?

Choć nie wiedział dlaczego, Arien uśmiechnął się. Może dlatego, że uświadomił sobie, że kobieta naprawdę słuchała? Tak przynajmniej mu się wydawało. Przygryzała skórki paznokci, z dołu wlepiając wzrok w Ariena niczym przejęty osesek, słuchający historii dziadka o starych, dobrych czasach.

– To trudne pytanie… – przyznał, wzruszając ramionami. Wzrok skierował na horyzont, wzdychając cicho. – Mógłbym godzinami mówić, czego chcę i chciałem od życia, a czym byłem i jestem teraz. Niektórzy magowie, tak jak ja, nie mają jednego celu ani jednej profesji. Niektórzy zajmują się wszystkim i niczym.

– Niczym… Wszystkim… Ale to głupie! – stwierdziła, rzucając rękami, jakby ta odpowiedź nie była jej wymarzoną.

– Och? A to niby dlaczego? – Uniósł brew, przyglądając się jak kobieta rozciąga się i wstaje, z urokliwym uśmiechem, machając żwawo w stronę swej załogi.

– Bo widzisz, Arienie! – Odwróciła się do niego w piruecie. – Macie się za panów świata, a tak naprawdę nigdy nie będziecie wolni, nie tak jak my, piraci!

– I czyimi niby więźniami jesteśmy? – prychnął, kręcąc głową.

Kobieta znała idealną odpowiedź… Z szalonym spojrzeniem nachyliła się do mężczyzny, szepcząc ku niemu:

– Własnych umysłów.

– Że co…

– Bo widzisz! – krzyknęła, odsuwając się znowu. – Macie tyle bzdurnych zasad. Jakaś Rada, jakieś role… Na co to wszystko? Po co? Uważacie się za panów świata, podczas gdy nie macie nic!

Arien zatrzymał się dostojnie, zarzucając ręce do tyłu. Patrzył teraz na zadziorną piratkę z góry, minę mając nietęgą, wzburzoną ze złości.

– Niczego nie rozumiesz. Myślałem, że naprawdę chcesz poznać nasze życie z bliska. Jeśli nie, trudno. Pozwól, że zakończę tę rozmowę. – Odwrócił się napięcie, chcąc uciec w głąb statku. Kobieta tylko dumna z siebie odprowadzała go wzrokiem, niewzruszona tym, jak wielce go rozeźliła. Arien coraz bardziej wątpił w swoją pozycję na świecie, ponownie pozostawiony w zamyśleniu nad (jak to piratka powiedziała) „jego czarodziejskim światkiem”.

*

– Patrzył w naszą stronę. – Mężczyzna w wilczym futrze i o równie wilczym owłosieniu na brodzie wyglądał zza okna nadpokładowej kajuty niczym orzeł, goniąc wzrokiem za Błękitną Księżniczką.

– No i? – Wzruszył ramionami, gdy kapitan statku nie wykazał cienia ciekawości.

– Ty mi powiedz, kapitanie. Znasz tego maga?

– Ariena Scarletmaina? Daj spokój, Tarinie. Skąd miałbym go znać? Kiedy on został zamknięty w wieży, ja miałem zaledwie dziewięć lat. Jużem był skąpany w żaglach, nie w polityce i tych ich bzdetach.

– Ach, magowie i ta ich wieloletniość – zaśmiał się gromko mężczyzna. Willowi nie było do śmiechu. – Wybacz, kapitanie.

– Nie przepraszaj, Tarinie. Wiem, że zżera cię ciekawość. Zresztą… – Westchnął, rzucając oczami na swoją załogę, zza okienka kajuty. – Każdego zżera.

– Ha, wyczułeś to?

– Nie tyle co wyczułem… Spójrz. – Krzepcy mężczyźni, niemalże równi sobie, przystanęli razem przy oknie z widokiem na pokład. – Widzisz to?

– Załogę pracującą jak zwykle?

Kapitan pokręcił głową.

– Znam was za dobrze, żeby nie widzieć, jak między sobą plotkujecie. Nawet Granar i Lorena wydają się bardziej dyskretni w swoich „życiowych” konwersacjach niż zazwyczaj – powiedział z lekką nutą zazdrości i pretensji.

– Ciekawe dlaczego… – Wdzięcznym krokiem do pomieszczenia wtargnęła powabna czarodziejka. – Może dlatego, że na jednym pokładzie mają niesamowicie piękną, oszałamiającą i wyjątkową Vixen, a na drugim czyha tykająca bomba? Cóż, według nich bomba.

– Virael Moonstar. Moja przyjemność, by cię wreszcie poznać. Wcześniej nie mieliśmy ku temu sposobności.

Mężczyzna pokłonił się, a Virael odwzajemniła gest skinieniem głowy.

– Moja również, Tarinie. Słyszałam o tobie wiele dobrego na wschodzie. – Zwróciła spojrzenie ku Williamowi. Trzymał się na dystans, czuła to. – To jak, Williamie? Wciąż nie zebrałeś się w sobie, żeby ogłosić cel podróży? Żeby ogłosić, że się sprzedałeś? I pomyśleć, że to czarodziejów wyzywasz od psów.

– Uważaj, co mówisz, Moonstar – przerwał jej ostro Swan. Virael odbiła się od ściany i uśmiechnęła.

– Och, jaka agresja! A to skąd? Powinieneś się cieszyć, że masz tu mnie, nie Ariena, a zamiast tego śmiesz mi grozić. Jako „przyjaciółka” mówię ci tylko, jak jest.

– Po części zgadzam się z czarodziejką. – Wtrącił się nagle Tarin, na co Lisica uśmiechnęła się triumfalnie. Polubiła go. – Mnie również nie powiedziałeś, po co przewozimy tych dwóch i dokąd płyniemy. A jesteśmy już na otwartym morzu. Wiesz, że tkwienie w miejscu z dwoma magami na pokładach może nas zaprowadzić na dno bardzo szybko.

Virael patrzyła na Williama znacząco po tym, co wytknął mu Tarin. Cisza natomiast była ostra, tylko dźwięki statku zagłuszały ją swoimi pojękiwaniami i pokonywaniem fal. Kapitan w końcu pękł.

– Wieczorem – odpowiedział krótko, idąc do wyjścia. – A teraz wybaczcie, ale kapitan musi iść za ster.

*

– Magowie… Co za postacie! Prawda? – Podekscytowana demonica machała nogami, siedząc na jednej ze skrzyń skarbów pod pokładem. Orczyca, sprzątająca w tym czasie, nie była wielce zadowolona z postawy drugiej…

– Mniej kłapania, a więcej ruszania się. Myślisz, że sama mam zamiar posprzątać tę kajutę?

– Co za różnica? To wcale nie tak, że będzie ona należeć do czarodziejki… – powiedziała słodkim, sarkastycznym tonem, zeskakując ze skrzyni, aby rozejrzeć się po wnętrzu.

Przygotowywały kajutę dla Virael, przecierając kurze, zamiatając oraz zmieniając pościel, którą sama im dała. We wzory słoneczników i pachnącą miodem… Ich zdaniem był to przesyt.

Mefedresa skrzywiła się.

– Myślisz, że po co z nami płyną? – dopytała zaraz Dzivia, zignorowana uprzednio przez przyjaciółkę.

– A ja wiem? Zresztą, co cię to interesuje?

– Przerwij sprzątanie, chociaż na chwilę.

Orczyca nie miała zamiaru słuchać, ale gdy spotkała pełen nadziei wzrok demonicy, nie potrafiła odmówić słodkim, czerwonym iskierkom. Westchnęła głośno, odkładając miotłę pod karmazynową ścianę.

– Mów. Byle szybko, nie mamy dużo czasu.

– Nie jestem pewna co… – Gdy Dzivia zaczęła mówić, orczyca od razu sięgnęła po miotłę. Demonica prędko jej jednak przerwała. – No już, już! Okazałabyś cierpliwość! Chodzi mi o to… To wszystko stało się tak nagle! Mieliśmy płynąć na Bulle, ale William nagle dostał list i dzień po zmieniliśmy kierunek… Nie uważasz, że to podejrzane? Potem okazuje się, że wezwała go królowa. Rozumiesz? Królowa Daren!

– Nie tylko jego, pamiętaj. Jeśli już mamy poruszać ten temat, który uważam za stratę czasu, to trzymajmy się najprawdziwszej wersji.

– Ach, racja. Ale Raisel dołączyła do nas od zachodu. Też mieli inny cel… Naszego kapitana rozumiem, ale Bezgłową? Ona nie szuka znajomości wśród dworów.

Orczyca prychnęła głośno z rozbawienia.

– „Nie szuka”? Kpisz sobie? Kontakty z psami dworskimi równa się bogactwo, a ono w którymś momencie zaczęło napędzać mózg Raisel. Wydaje mi się…

– Dobrze wiesz, że nie chodzi mi o to! Ona monety kocha bardziej niż Swan, ale wszyscy na morzu wiedzą, że żaden z niej dyplomata czy kupiec, jak to często wołają na kapitana na wodach. Ona kradnie bardziej niż Sanhwa Rabieżnik, a przecież z tego najbardziej słynie ten nikczemnik! W życiu nie zgodziłaby się na żadne umowy z władcami, a w Surean tym bardziej. Ten kraj za długo tkwi w stanie wojennym, żeby pakować się w jakieś pakty i ustawki.

– Coś ty taka pewna, że kapitanowie zawarli jakieś układy? Nie wymyślasz przypadkiem za dużo w tej swojej łysej główce?

– Otóż nie. – Poczerwieniała ze złości, rzucając się na łóżko. Jej ogon zadrżał. – Mówię ci, coś jest na rzeczy. Kapitan Swan może i jest łasy na bogactwo, bo kto nie jest? Ale nie aż tak, żeby pakować się w politykę. Ona i morze się nie łączą.

– Och, to pewne. – Wtrąciła się nagle powabna czarodziejka.

– A co ty o tym wiesz? Nie znasz życia piratów –odezwała się opryskliwym tonem Dzivia. Jej ogon machał nerwowo. Czarodziejka tylko uśmiechnęła się szeroko, dłonią gładząc pościel, na której następnie usiadła.

– Znam je na tyle, aby móc się wypowiedzieć. Prawda, nie zaznałam tego na własnej skórze tak jak wy, ale nie jestem nieświadoma tego, kim jesteście. A teraz idźcie stąd, pragnę wypocząć przed postojem.

Nie miały innego wyjścia. Wątpiły, że gdyby podpadły jej, to podpadłyby i kapitanowi, ale wolały dmuchać na zimne. Wyniosły się z kajuty, zamaszyście trzaskając drzwiami, jak gdyby miało to na Virael jakoś wyjątkowo wpłynąć. Ta tylko wywróciła oczami, sięgając po jedną z ksiąg. „Czarne dusze oceanu. Przewodnik po stworach morskich i głębinach niezbadanych”, Faey Harlow.

– Szykuje się długa podróż… – Rozciągnęła się, rozpoczynając nużącą lekturę.

*

Wieczorne, upalne słońce dawało się we znaki. Ku radości piratów, prace na statku kapitan uznał za ukończone. Rozkoszować się teraz mogli ciepłem, pijactwem, plotkowaniem i zabawami. Gdzieś słychać było śliczny, damski śpiew, gdzie indziej niskie basy męskiej części załogi. Czasem pojawiał się dźwięk tłuczenia szklanek, czasem uderzających o siebie kuflów. Grała gitara i flet, dudniły bębny, nie głośno, ale przyjemnie.

Damen Narakas, Latynos z Grelii, zwinny i półnagi, wygrzewał się w słońcu, w zastanowieniu obserwując fale. Dołączył do niego jeden z innych piratów z załogi, szturchając rześko ramieniem.

– Z czegóż się tak cieszysz, dzieciaku? Wpadł ci ktoś w oko, he?

– Dobre sobie, Mazekin. – Machnął dłonią. – Cieszę się z podróży! Z wiatru i pięknego słońca na niebie. Czyż to nie wspaniałe?

– Ach, Damenie… Młodyś i głupi. Myślisz, że nabierzesz starca?

– Starca, co upilnować własnego interesu nie umie.

– A kpij, ile chcesz! Morał taki, że mnie nie oszukasz. Ciągnie cię ten nowy temat, nie? – Uśmiech z twarzy Damena zniknął, odwrócił speszony głowę, na co Mazekin zasmarkał tylko, obejmując go ramieniem. – Przed starym niczego nie ukryjesz, a nie mówiłem?!

– Już tam! Cicho bądź, Mazekinie. Może i interesuje, a co?

– Ale nie unoś się tak! Co ty, młody i tyle energii, ja rozumiem, ale nie wyżywaj się na dziadzie! Powiedz mi lepiej, jak kamrat kamratowi, co ci chodzi po twej młodocianej główce?

– A co to może chodzić… Magowie, nie? Wychowywałem się przez te osiemnaście lat na zamku, przez sześć zwiedzałem z wami świat, ale nigdym nie widział takich szych… – Mazekin spoważniał nagle, ściągając Damena na bok.

– Zapomniałem kompletnie, żeś błękitnej krwi, cholibka.

– A tam błękitnej od razu… Jestem z małego zamku nie zapomi…

– Cichaj! – mówił groźnie zduszonym głosem. – Mów no, co o tych magach znasz?

Damen wyrwał się z objęć starszego, poprawiając swoje splątane kudły, gotowy postawić się mężczyźnie.

– Kija wiem! Zostaw mnie!

– Co tu się dzieje? – wciął się w konwersację Tarin.

– Przyjacielu! Nic takiego się nie dzieje, a co?

– Dajcie spokój, wiem, że rozmawiacie o magach. Chcę dołączyć.

Mazekin nie był co do tego przekonany. Nie przepadał za Tarinem, uważał go za donoszącego Williamowi głupca, z którego żaden pirat. Po części miał rację…

Tarin typowym piratem nie był, zresztą jak większość tutaj. Nie był ubrany w łachmany pirackie, koszulki, wdzianka. Miał za to skórzaną zbroję, skórę z wilka zarzuconą na plecy. W gorętsze pory, takie jak ta, czarną szatę do połowy ud i płaszcz z puszystym wykończeniem. O dziwo, nie było mu gorąco. Wszyscy postrzegali go jako dziwaka i wroga, mimo iż były żołnierz starał się na nowej drodze życie jak nikt.

– Chętnie z tobą porozmawiamy – przerwał niezręczną ciszę Damen. Lubił Tarina, gdyż byli podobni. Damen, były książę i uciekinier, oraz Tarin, którego historia była… trochę bardziej skomplikowana. Mazekin posłał mu tylko piorunujące spojrzenie.

– Powiedzcie zatem, do czego doszliście?

– Jeszcze do niczego, tak naprawdę. Mazekin spytać chciał mnie pewnie o moją wiedzę na temat magów. Tarinie, ty też mieszkałeś kiedyś na dworze. Walczyłeś u boku magów?

Mężczyzna pokiwał twierdząco głową. Poprawił się i stanął między mężczyznami, również zamyślony, wbijając wzrok w pustkę przed sobą.

– Nie do końca „na dworze”. Mieliśmy swoje plemię, ale nie było to żadne królestwo. Nie zapominajcie o tym. Ale tak, walczyłem i przeciw magom, i u ich boku. Wydaje mi się, że raz nawet widziałem Virael albo Scarletmaina, ale nigdy z nimi nie rozmawiałem. Nie interesowały mnie za bardzo te tematy. Nasza wyspa była bardziej… dzika. Lubiliśmy tradycje i wyznawaliśmy własne, nienaruszone przez świat zasady. A potem zjawiły się przed nami wojska Letery i wszystko zrujnowały. Przybyła z nimi ta dziwna, biała czarownica… Wyglądała niczym zjawa. Nawet jej włosy i rzęsy były śnieżne, bez życia, wymalowane białą farbą. Bledsza od trupa, czysta. Tylko jej oczy… Wyglądały jak zegary. Marmurowe, o barwie fioletowo-czerwonej, trochę jak u białych królików. Zdawały się krwawić. Uwierzcie, widziałem wiele, ale gdy lud, do którego należałem, spojrzał na nią, wystraszył się jej bardziej niż krakena.

– Winnona Glascage.

– Zoria, moja droga, znasz ją pewnie? – Mężczyzna uśmiechnął się szeroko na widok kobiety, zaraz obdarzając ją ciepłym powitaniem.

– Oczywiście, że znam – powiedziała, prychając.

Tarin, opowiadając historię swych rodzimych stron, przyciągnął kobietę do ich małego kręgu. Wzrok mężczyzn skupił się na półnagiej, wytatuowanej byłej czarodziejce. Ta uśmiechnęła się delikatnie i głupio, dołączając po cichu do rozmowy.

Mazekin miał najwyraźniej dość liczniejszego towarzystwa, został jednak dla plotek.

– Nawet bardzo dobrze. Służyłam w Leterze wiele lat, nieraz wysyłali mnie do zamku, abym zajęła się chorymi. Nieczęsto z nią rozmawiałam, bo przecież taka szycha rozmawiająca z kimś takim jak ja? Ona jest wyżej, niż był Arien, nim został wyrzucony. Dołączyła do wielkiej trójki, czyli zarządców Rady, aż trzysta lat temu! Oboje mają w sobie krew malaetów. Powiedz, Tarinie, co zrobiła twej wyspie? – W jej głosie było słychać nutę zmartwienia. Darzyła mężczyznę wyjątkową sympatią.

Tarin uśmiechnął się smutno, po czym westchnął i rozluźniając się, oparł się o burtę.

– Cóż… Gdy tylko stanęła na plaży, naprzeciw wyszło jej stu żołnierzy. Kapitan kazał im szarżować, więc to zrobili. No i był to błąd. Ja byłem w tylnej flance, jako łucznik. Dalej nie wiem, jakim cudem przeżyłem, bo gdy tylko jeden z nich dotknął jej mieczem, rozniósł się od niej przeogromny blask. Następnym, co zobaczyłem, była golutka plaża. Zero roślinności, ciał, tylko kości… Niektórzy przede mną byli pozbawieni skóry, niektórzy części ciała… Ja i moi kompani mieliśmy się dzięki bogom dobrze. Generał zarządził odwrót, ale było za późno. Dorwała nas na łodziach. Ja i garstka uciekinierów zdołaliśmy uciec, ale tylko dlatego, że na niebie zapłonął ogień…

– Ciekawe czyj… – powiedziała ironicznie, chcąc kontynuować. Mazekin wtrącił się, nim zdążyła odwrócić głowę w stronę osoby, którą podejrzewała.

– Dlaczego rozmawiamy o nudnej przeszłości Tarina? Nikogo to nie obchodzi.

– Bo te historie mają wpływ na to, o czym rozprawiać mamy teraz.

– Czyli o magach – dopowiedział Zorii Damen. Niepewnie. – Tak…?

– Tak, Damenie. Albowiem Winnona i Arien to ten sam „rodzaj”, mag malaet. Ariena znam bardziej, przyjaźniliśmy się niegdyś, dopóki nie porzuciłam ścieżki magicznej. Już wtedy słynął z buntowniczego charakteru. Jak zauważyłam dzisiaj, dużo się nie zmieniło. A ten ogień, który widziałeś, najprawdopodobniej należał właśnie do Virael. Ale kto ją tam wie? Magów ognia jest akurat całkiem, całkiem.

– W skrócie, możemy mieć z nimi problemy? – spytał Mazekin, ignorując większość wypowiedzi kobiety. Ta wzruszyła ramionami, uśmiechając się podle.

– Niekoniecznie my. – Wskazała na Błękitną Księżniczkę. – Bardziej oni.

Część załogi Willa pewna była, że Arien żył teraz w wielkiej złości i kłótniach. W końcu załoga Raisel była tą najbardziej nieokrzesaną. Tam piraci robili, co chcieli, jak chcieli. Wielu obstawiało, jak szybko Arien straci tam godność. Na całe szczęście nie słyszała tego Virael. A tym bardziej mieli szczęście, że nie słyszał tego Arien, który rozniósłby ich w proch za tak paskudne zakłady.

*

Wieczór zaczynał robić się chłodny. Wielu piratów zaczęło się zbierać w swoich kajutach albo pod pokładem. Inni przy światłach pochodni dalej czuwali nad wodami, rozglądając się czujnie dookoła. Noc nie była bezpieczną porą na morzu. Załoga Williama zdawała sobie z tego sprawę i, jako ta rzetelniejsza, nie oddawała się zabawom. Natomiast u Raisel…

– Obudzę ją! Podrzucę ją! Obudzę i zabiorę! Obudzę dziewczynę w niebieskiej sukni i wezmę w swe ramiona! Obudzę, podrzucę, zabiorę! Tam, gdzie ryby śpią!

…działo się. Piraci wywijali piruety, światła pochodni biły mocnym, pomarańczowym blaskiem. A wśród nich przewijała się Raisel, Bezgłowa kapitan Błękitnej Księżniczki. Co chwilę obijała się o deski i słupy, bujała się w pirackim rechocie, wrzeszczała jak oszalała. Nikogo tym nie odstraszała, inni krzyczeli razem z nią. Śpiewali i bawili się w najlepsze. Pośrodku morza jej łódź była latarnią. Poruszającą się, dziką latarnią, przy której z własnej woli nikt nie chciałby się zatrzymać.

A Arien już na pewno. Próbował trzymać się z daleka, ba, przemyślał nawet zamknięcie się w kajucie, ale gdy tylko zrozumiał, że zamek jest zepsuty, prędko wrócił na górę. Z jednej strony czuł przerażenie tym, co się tam wyprawia, w duszy błagając o dzień oraz pomoc Virael, z drugiej wściekle wyklinał piratów i ich styl życia.

Co za niewyrafinowani dranie, naprawdę teraz muszą brać się za picie? W dodatku tak głośno krzyczą, moja głowa pęka… Narzekał w głowie, trzymając się przy relingu na pokładzie sterowniczym, z dala od wszystkich i w miejscu bardziej zacienionym. Szkoda tylko, że jego oczy w tej ciemności błyszczały. Zero ratunku dla mej osoby, jeśli ktoś mnie zauważy.

– To czas, by człowieka zagarnąć za łeb i tak go chwyciwszy, rozłożyć gębę, a gdy ją otworzy, wnet krzyknie tu znów, gdy między te wary włożymy nasz tułów!

Był coraz bardziej i bardziej zażenowany.

– Dlaczego się nie bawisz, słodka kruszynko? – Matias Carvanas, członek załogi, pijacko kołysał się na boki. Trzymał się szabli, posyłając Arienowi cwaniacki uśmieszek.

Nie wiedział chyba do końca, z kim ma do czynienia. Arien sekundę pomyślał, czy mu nie odpuścić. Znał takich kmiotków aż za dobrze. Nie zdecydował się jednak na pacyfizm. Uśmiechnął się wesoło, jakby tekst spodobał mu się, jednak sekundę później jego pięść spotkała się z twarzą zakręconego Matiasa, a ten upadł. Prosto pod nogi Raisel.

Ta wyminęła mężczyznę, pozwalając mu upaść na deski z hukiem. Ba, nawet wyśmiała ten upadek, parskając niczym oszalała. Arien wywrócił tylko oczami, poprawiając rękaw satynowej bluzki.

– Arien! Mój słodziutki przyjacielu! – Szybko poszło z tą nicią przyjaźni. – Czegóż tu tak czuwasz, hm? Czyżbyś tęsknił za stateczkiem Williama i jego boskim spojrzeniem? Oj, ja wiem, słuchaj, ja wiem! Znaczy, nie wiem, bo mi się nie podoba, ale słuchaj! Zabaw się z nami, co? Będziesz tak czatował? Od tego mamy Philippe! – Człowiek ork, niestety, wisiał właśnie zaplątany w sieci, również upity w najlepsze. Raisel spojrzała na to pusto. – Albo i nie. No, nieważne! Baw się, tańcz!

– Chętnie bym do was dołączył, ale może nie w tym momencie – skłamał, uśmiechając się szarmancko.

– A tam, łżesz. Nudnyś. Dlatego ty i William tak świetnie do siebie pasujecie!

– Dość o nim. Proszę.

Arien stanowczo miał dość tematu Williama. Nie rozumiał, skąd to przekonanie, iż kapitan Żarugi i on mogliby „nadawać na tych samych falach”. Prawda, był przystojny i mag szczerze mógłby przyznać, iż William podchodził pod jego typ, jednak charakter go skreślał. Szczególnie po ich konfrontacji.

– Och, nie zachowuj mi się tu jak rozwydrzona dziewucha! Wiesz, co z takimi robię? – Objęła go, zniżając go do swojego poziomu, w żadnym wypadku nie przyjmując wyrywania się i chęci ucieczki maga. Szepnęła mu za to na ucho: – Przerabiam na pasztecik dla moich pupilków. A tych nie chcesz poznać.

Następnie puściła go, rechocząc i rozlewając piwo z kufla. Arien otarł twarz, kaszląc przez uderzający zapach alkoholu. Nie stronił od trunków, ale to była zdecydowanie przesada. Raisel natomiast kontynuowała:

– Słuchajże. Nie lubicie się. Ja swojej byłej też nie lubiłam! Wiesz, jak skończyła?

Jej wzrok przybrał maniakalny wręcz wygląd, na co Arien skrzywił się. Gadanina piratki miała coraz mniej sensu, a na co dzień i tak nie miała go wiele. Na szczęście ktoś ją zakończył. Ktoś, kto z zabawy był równie niezadowolony, co mag.

William, który podpłynął szalupą, zbliżył się od razu do rozradowanej (jak zawsze) na jego widok przyjaciółki. Scarletmain natomiast w ciszy obserwował bujającą się w tę i we w tę linkę z Żarugi, który stał teraz nieopodal. A więc to tak się tu dostał?, pomyślał.

– Raisel… – zaczął groźnym, pouczającym tonem, zupełnie jak ojciec karcący rozpuszczoną córę.

– Willie! Kochanie! Wreszcie jesteś! Bez ciebie zabawa to nie zabawa! Mimo że jesteś największym nudziarzem wśród piratów. Poważka, nawet Ryboustnik jest od ciebie bardziej rozgadany! A kiedy się napije, to już w ogóle! Arien, słońce! Powinieneś go poznać, wiesz?

Mag niechętnie uśmiechnął się, ot tak uznając słowa Raisel za pozwolenie do wtrącenia się w rozmowę. Co z tego, że ją kompletnie zignorował, zastępując jej drogę? Teraz to on stał przed Williamem, który nie chciał przypominać sobie, że mag na tym statku był.

Spojrzenie, które rzucił Arienowi, było już zmęczone, mimo że nie zamienili nawet zdania.

– O późnych porach się odwiedzacie. To jakiś nawyk piratów?

– Nie rozmawiam z tobą – odparł fałszywie miłym tonem na sarkazm Ariena, uśmiechając się paskudnie. Mag parsknął tylko, patrząc zza ramienia na bawiącą się koralikami we włosach Raisel oraz jej popapraną załogę.

– Cóż, na szczęście ja nic na tym nie tracę. Udanej rozmowy z tymi pijakami. – William tym razem zaśmiał się szczerze, kręcąc głową. – Co cię tak bawi?

– Twoja pewność siebie, magiolubie. Myślisz, że to pierwszy raz, kiedy tak napotykam załogę Kresent? Dobre sobie.

– Skąd więc takie nerwy? Złość piękności szkodzi – odpowiedział, mierząc pirata wzrokiem. Williama nawet to rozbawiło, ale nie stronił od wyśmiania mężczyzny.

– Musisz się więc w swoim życiu ciągle na kogoś gniewać.

Raisel na ripostę zarechotała głośno, Arien natomiast poczerwieniał, parskając pod nosem. Jego ego zawrzało, a godność nie pozwoliła mu zostawić tego bez słowa.

– Istnie dziecinne, na szczęście tobie nie muszę się podobać.

– W takim razie zejdź mi z drogi, zanim tę „śliczną buźkę” rozkwaszę.

– Och, nagle jestem śliczny, tak? – odparł, zaczesując włosy za ucho.

– Ohohohoho… tylko się nie bijcie! – krzyknęła nagle Raisel, na co mężczyźni odwrócili głowy w jej kierunku. Ta, udając zawstydzenie, schowała twarz za trójgraniastym kapeluszem.

William westchnął, a Arien poddał się. Nie miał po co ciągnąć rozmowy i choć (sam nie wiedział dlaczego) przyjemność sprawiało mu denerwowanie Williama, to jednak gdy jego ego podupadło, uznał to za znak, by skończyć.

Kapitan zbliżył się do Raisel, odsunął kapelusz z jej twarzy i popatrzył w upojone oczy z typową dla siebie powagą.

– Jesteśmy niedaleko wysepki. Sprawdziłem, oznaczona „X”, więc możemy się zatrzymać. Każ załodze wziąć się w garść. Przystaniemy tam.

– A to po kiego! – wzburzyła się Raisel. – Zabawa dopiero się zaczyna, a ty każesz ją zatrzymać? Nie ma takiej opcji, kochaniutki, nie zostaję na żadnej wysepce, kiedy tu muzyka, piwo i tańce! Ale wiesz co? Możesz sobie zabrać naszego fiiiijooołeczka, mi tu on zbędny, tylko załogę rozprasza!

Wskazała ostentacyjnie na zniesmaczonego Ariena, który zrównał się z Williamem. Ten spojrzał na niego jak na dziecko, na co mag jeszcze bardziej się zdenerwował.

– Żadnego „fiołeczka”! Skąd takie… A zresztą… Po co chcesz się zatrzymywać? Coś się stało?

Swan pokręcił głową, odpowiadając od niechcenia:

– Potrzebujemy naprostować parę spraw. Powiedzieć załodze, jaki jest nasz cel. Nie jestem piratem, który załogę traktuje jak pachołki. – Wskazał ostentacyjnie na piratkę, a Raisel uśmiechnęła się diabelsko. – Jeśli podjęliśmy się misji, muszą wiedzieć, na co się piszą. I na co piszecie się wy, magicy. Nic nie wiecie o naszym świecie. A my o waszym. Dlatego robimy postój. Moja łajba już wpływa do zatoki opuszczonej wysepki. Nie jest duża, ale dwa statki pomieści. To jak?

Arien nie miał nic do dodania, zrozumiał jasno i wyraźnie przekaz. Plus William oczekiwał odpowiedzi od Raisel, a ta dłubała w paznokciach, uśmiechając się głupkowato pod nosem, aż w końcu ogarnęła, że to na nią patrzą mężczyźni.

– E, no! Nie ma mowy, dwa pajace! Powiem, kiedy będę chciała. Wy się zatrzymujcie, ja się świetnie bawię! – wykrzyczała, kończąc słowa śmiechem.

William chyba stracił cierpliwość, bo odwrócił się na pięcie, przeklinając po mawejsku. Arien od razu zwrócił na to uwagę, mierząc Swana spojrzeniem… Mniejsza.

Skoro on nie umie przywrócić jej do zmysłów, to ja spróbuję, postanowił.

– A to wielka szkoda, pani kapitan… – mruknął żałośnie, tak przesadnie, jak tylko się dało, na co Raisel skrzywiła się podejrzliwie.

– Dlaczego niby, ślicznotko?

– Nie, nic takiego, nieważne… Tak tylko myślałem…

– No? – spytała natarczywie, a zdziwiony William odwrócił głowę, by popatrzeć na Ariena.

– Na wyspie wybawić się można do rana. Tańczyć w piasku i przelewać alkohol w blasku ogniska… A wszystkie te niewiasty z załogi Williama…

Szybko ją rozgryzł, to mu przyznam, wczuł się w teatrzyk William.

– One? Ha! Nie interesują mnie, nie po tym, co przeżyłam z syrenką! – Kobieta lekko się wzdrygnęła.

– Cóż, może i nie one – uśmiechnął się diabolicznie – ale znam pewną czarodziejkę, której ogień jest przewodnikiem duszy, a gdy ona i płomienie zaczną tańczyć razem, spaja ich jedność…

Raisel ściągnęła brwi w zaciekawieniu i zaintrygowaniu, Will natomiast pojął w końcu, do czego Arien zmierzał.

– Ach, tak dawno nie widziałem tańca ognia Virael… Jej ciało w płomieniach, oczy bijące ogniem, palce tryskające iskrami, a usta roześmiane… Ale skąd ta zawiedziona mina, kapitan? Przecież ty też tu masz zabawę! Swoją zgraną załogę, alkohol! Ogień też, co prawda, nikły, ale zawsze… Nic do stracenia, moja droga. Baw się dobrze, podczas gdy my zatrzymamy się na wysepce!

William uśmiechnął się skrycie. Nieintencjonalnie, przez co gdy przyłapał się na tym, od razu spoważniał. Nie zamierzał wyrażać aprobaty ani chwalić sprytu Ariena. Nigdy w życiu.

Typowi magowie, zawsze dążący do celu kłamstwami i łudzeniem ludzi, zaczął sobie powtarzać w myślach, żeby jakoś wybronić swoją tak naprawdę mało znaczącą reakcję.

Natomiast fakt, że rzeczywiście fortel pomógł, William postanowił zignorować. Dla własnej dumy.

– Ejże, rozbitkowie! Zbierać kufle, kurwa mać! Zbieramy się! Raz, dwa, trzeźwieć mi tu, cholera jasna! W pięć minut chcę nas widzieć na wysepce, a jeśli nie… Posypią się głowy!

Arien z triumfalnym uśmiechem odwrócił się do Williama, nie zwracając już uwagi na zabieganą niczym w rui Raisel, wyzywającą co chwilę kolejnego pirata. Will nie ukazał na twarzy nic, ale Arien i tak rozpoznał, że pirat był pod wrażeniem.

– No już, Williamie. Wiem, że chcesz mnie teraz pochwalić. Nie musisz się krępować, ani udawać.

– Aż taką przyjemność by ci to sprawiło? Poza tym dla ciebie „kapitan Swan”, chłystku. – Arien zbliżył się do Swana, sięgając ustami do jego ucha. Mimo niechęci do Williama właśnie takim człowiekiem był.

– Nie jesteśmy już na twoim statku. A ty nie jesteś moim kapitanem, Swan. – Odsunął się, zanim tamten zdążył go zamaszyście odepchnąć z wielkim wyrazem speszenia na twarzy. Skwaszona mina Williama nie obchodziła zadowolonego z siebie Ariena, który teraz zaczął przyglądać się Raisel w oddali. – Co z nią tak właściwie jest? Wystarczyło wspomnieć o kobiecie… Wiedziałem, że podziała, ale serio? Tyle jej trzeba?

Kapitan uniósł brew i wzruszył ramionami. Nieco zbity z tropu przez nagle podjęty temat, postanowił tak czy siak odpowiedzieć na to głupie jego zdaniem pytanie.

– Taka już z niej babiara. Wielu piratów sobie nie szczędzi romansowania. Poza tym, po tym co przeżyła ze swoją pierwszą, przelotne romanse to jedyne, co jej w głowie. Nie nazwałbym tego obsesją, po prostu… Taka już jest.

– A ty? Szczędzisz sobie romansowania?

To pytanie było jeszcze głupsze, ale tym razem William nie dał się nabrać złośliwemu tonowi Ariena i jego dokuczaniu.

– Szczędzę, żeby przypadkiem nie wpaść na takie czarodziejskie kanalie jak ty.

Ktoś mógłby pomyśleć, że to lekka przesada, ale nie William, który z wyższością teraz oglądał, jak dumny wyraz twarzy maga zmienia się w złość i wstyd.

Mężczyzna sarknął głośne, ezruwiańskie przekleństwo, tylko uderzając bok pirata ramieniem, ostrym i szybkim krokiem schodząc z nadbudówki statku. William wodził za nim wzrokiem tylko chwilę, ciekawy, co jeszcze tamten powie pod nosem tym swoim niewyparzonym językiem.

– Niezłe ziółko, co? Jak mi wygrzmocił z prawego, oj! Ledwo żem się pozbierał! – wycharczał nagle powstały Matias, opierając się o ramię Williama.

William odszedł zwyczajnie, pozwalając pijaczynie upaść po raz kolejny na dechy.

V. OGIEŃ PRAWDY

Wysepka X, nienazwana

Grupa piratów zaczęła się rozchodzić wzdłuż kamienistej plaży i znikać między nikłymi palmami i wyższymi trawami za potrzebą. Niektórzy rozkładali pomniejsze pakunki z prowiantem, inni zajmowali się zbiorem drewna na opał. Zjednoczone załogi zlewały się w jedną. Z boku stał mag, pilnym okiem śledząc, co robią jego nowi współpracownicy.

Virael dopiero schodziła po kładce. Była zmęczona mimo drzemki, którą odbyła po czytaniu nużącej książki o potworach morskich. Wzrokiem szukała Ariena. Niedługo trwało odnalezienie go po błyszczących w ciemnościach jak u kota oczach. Mimowolnie uśmiechnęła się i zbliżyła do przyjaciela, niezauważalnie stając u jego boku.

– Zawsze wydawało mi się, że te załogi są większe. – To było pierwsze, co powiedział do Lisicy. Czarodziejka machnęła dłonią, opierając się o ramię maga.

– Bo niektóre są. Jest prosta odpowiedź na pytanie, dlaczego akurat te dwie są tak świetne, a tak… nieliczne. – Zaintrygowany Arien odwrócił głowę w jej stronę. Zaśmiała się.

– Nikt o zdrowych zmysłach nie płynąłby z Raisel Bezgłową. Jej załoga składa się albo z kompletnych szaleńców, albo z wyrzutków społeczeństwa, którzy nie mieli już gdzie się podziać. A i oni nie są zdrowi na umyśle – powiedziała, prychając na myśl o statku i plotkach, które o nim słyszała.

– Uważaj, co mówisz, paniusiu! – ryknął przechodzący obok szczur, przeklinając, kiedy oddalał się z pakunkiem piwa. Jak na gryzonia, nieźle sobie radził ze skrzynią pełną trunku. Vixen parsknęła.

– Sam widzisz. – Virael wskazała szczura dłonią, na co Arien zaśmiał się mimowolnie, kiwając już po chwili głową w stronę „pachołków” kapitana Żarugi.

– A ta Swana?

– Tu sytuacja jest bardziej skomplikowana.

– Czyżby? Patrząc na charakter drogiego Swana, postawiłbym, że ich to samo co poddanych Raisel skłoniło do dołączenia do piratów.

Lisica stanowczo pokręciła głową, wbijając wzrok właśnie w kapitana Swana, siedzącego na uboczu, oglądającego morze i palącego cygaro. Jej spojrzenie spoważniało. Arien, zaintrygowany, uniósł brew.

– Nie znasz Williama ani krztyny. Ja natomiast poznałam jedną z jego stron. Jest człowiekiem, którego się szanuje nie ze strachu, nie dlatego, że jest nieprzewidywalnym szaleńcem. On na szacunek sobie zarobił. I dosłownie, i w przenośni. Myślisz, że jego załoga jest tak mała, bo to ty nie potrafisz się z nim dogadać. Każdy z jego załogi zasłużył sobie, żeby William mu zaufał. On każdego ceni tak samo. Ba, traktuje załogę jak rodzinę, nie jak poddanych, bo to na statku go wychowano. To jest jego rodzina. A rodzinie nie wbija się noża w plecy.

Arien również zerknął przelotnie na Williama, szybko jednak wzdychając i ściągając brwi. On i przyjaciółka obrócili się do siebie, wiatr rozwiał ich włosy. W nocnej ciemności prawie nic nie było widać. Mrok rozpraszały tylko oddalone od nich świetliki pochodni oraz błyszczące się niepokojąco tęczówki obojga czarodziejów.

Scarletmain uniósł dłoń, co Virael uświadomił brzdęk jego bransoletki. Zauważyła, jak z jego palca wskazującego wychodzi nikły, fioletowy płomień, który dodatkowo wzmocnił blask oczu maga. Spanikowana złapała go za rękę.

– Co ty wyprawiasz?

Choć tego nie widziała, jego twarz była bez wyrazu. Mag parsknął cicho i wrócił do tematu, gasząc płomień. Nawet tak nie mógł się pobawić. Wyspa była za mała, by zaraz jakiś stwór się nie skusił.

– Znam wiele rodzin, które wbijały sobie nie noże, a całe miecze. I nie tylko w plecy, a wszędzie, gdzie się dało, z każdej strony.

Czarodziejka pokręciła głową, wbiła wzrok w buty i wzięła wdech.

– Różnica jest taka, że on jest piratem, a my magami – odpowiedziała spokojnie. – Rodziny piratów a domy magiczne to dwie inne rzeczy. Piraci trzymają się razem do końca, nieczęsto w szeregach dochodzi do zdrady. My natomiast… eh, sam zresztą wiesz. – Kobieta uśmiechnęła się smutno, spuszczając wzrok. – Nie powiem, że mieliśmy ciężej, ale życie nie potraktowało nas lekko. Jak większości czarodziejów nie traktuje. Nasze życie to ciągły stan niepewności. Ciągła walka o pozycję.

Arien przyznał jej rację, poprzez poklepanie jej po ramieniu. Myśląc o swoich poprzednich stycznościach z domami magicznymi i widząc to zgranie przed sobą, zauważał różnice. Nie miał po co się sprzeczać, zgadzał się z Virael. Posmutniał na tę myśl.

– Domy magiczne to nawet nie rodziny. Teoretyczne rodziny, zebrane z kilku do kilkunastu, z rzadka kilkudziesięciu osób. Albo poddane Radzie, albo wchodzące w jej skład, albo skreślone na zawsze…

– W naszym wszystko zaczęło sypać się przed tym, jak zamknęli cię w wieży. Pięć lat spokoju od Bonna…

– Prawie udało mi się od niego uciec, czyż nie? – Przyznał smutno, śmiejąc się cicho na wspomnienia jedynych lat „wolności”.

Podejście do wracania do przeszłości różniło Virael i Ariena. On za tym nie przepadał. Uważał, że powroty do tego, co było, przysparzają tylko bólu, więc po co wspominać, skoro żyje się niemal wiecznie?

– Wszystko było ustalone z góry. To dlatego. Część pewnie była świadoma planów Nemediusza. Jeszcze zanim mnie zamknięto, słyszałem plotki, że zaczął snuć opowieści o mojej rzekomej zdradzie stanu. To dopiero dobre…

– Arien, powiedz mi… O co tak naprawdę poszło? Co tam zaszło tego dnia, gdy Eliza niemal straciła życie? Nikt nic nie mówił, ale ja wiedziałam, że to nie może być prawda.

Mag wiedział, że Virael prędzej czy później spyta. Choć wielu wierzyło, że niemożliwym było, aby Arien zdradził Elizabeth, większość nie stała po jego stronie. Czarodziej westchnął, uciekając wzrokiem. Zniżył ton, upewniając się, że dookoła nikogo nie ma. Patrzył w piasek, szczypiąc się lekko w ramię z nerwów.

– Nemediusz próbował po raz kolejny ściągnąć mnie na swoją stronę. Zaręczył, że królowa planuje mnie oddalić z pozycji w jej królestwie oraz sprzedać do Letery, która zakorzeniła w sobie nienawiść do mej osoby po… wielu sytuacjach… Mniejsza. Nie słuchałem go, ale gdy zaczął… Gdy zaczął błagać, przekonywać, że nie chce, aby coś mi się stało, uległem i postanowiłem z nią pomówić. Dojść do sedna. Gdy rozmawialiśmy, ujrzałem odblask energii, która celowała ku Elizabeth. Chciałem ją uchronić, ale gdy rzuciłem zaklęcie, ono się przekształciło. Nigdy czegoś takiego nie widziałem. Ktoś zdołał zmienić moje zaklęcie w inne? Brzmi jak absurd. Wiązka zabójczego światła pomknęła ku królowej, ale pewnie spodziewasz się, kto ten atak powstrzymał?

– Niech zgadnę… Blokada Nemediusza? – spytała smutno, na co Arien pokiwał głową. Virael zaklęła. – Tak też myślałam, ten bydlak od zawsze babrał się w eksperymentowaniu z magią innych.

– Prawda.

Mag westchnął, opuszczając ręce.

– Koniec tej historii jest taki, że Nemediusz zrobił mi scenę, wyzywając mnie od zdrajców. Próbowałem Elizie przekazać to, co powiedział mi ten drań, ale nikt nie słuchał. W końcu to przecież on jest głową Rady. Ja nie miałem nic do gadania, tym bardziej że już w niej nie byłem.

Nastała głucha cisza. Przyjaciele wpatrywali się w jeden punkt, a w ich wnętrzach gotowały się różne uczucia. Arien dusił w sobie żal, ból oraz gorycz zdrady. Virael natomiast wybuchnęła złością.

– Co za podły kundel! Wiedziałam, że coś było nie tak. Gdy tylko wrócił do budynku Rady, był zbyt zadowolony po tej całej sytuacji. Ulotniłam się stamtąd tak szybko, jak tylko mogłam. Jestem pewna, że to nie koniec jego knowań. Tym bardziej że teraz wyszedłeś. – Arien wzruszył obojętnie ramionami, na których po chwili znalazły się dłonie Virael. – Wiedziałeś o tych plotkach.

– To już nieważne – odparł wymijająco, chcąc skończyć temat, zanim wypłyną z niego emocje.

– A i tak nic z tym nie zrobiłeś – zauważyła Vixen, na co Arien odpowiedział jej nikłym uśmiechem, który szybko zniknął. – Rozumiem. Wierzyłeś mu. To normalne. Ludzkie.

– Nie jesteśmy ludźmi. Nie zwykłymi. Powinienem był wywęszyć podstęp. Ufałem i dawałem mu szansy stanowczo za długo – odpowiedział chłodno i cicho, a nim Vixen zdążyła zareagować, zmienił niewygodny temat. – Opowiesz mi jeszcze coś o kapitanie Swanie i jego załodze?

Co prawda, ten temat również był niewygodny, ale przynajmniej aktualny i przydatny. Lisica zrozumiała podtekst. Domyśliła się, że mag naprawdę nie chciał rozmawiać o duchach przeszłości. Choć martwiła się, wiedziała, że wyciąganiem z Ariena historii i jego odczuć nic nie zdziała. Dlatego też sama wróciła do swojego typowego, żywotnego tonu.

– Czyżbyś chciał się zamienić?

Arien ściszył ton, usłyszawszy to dwuznaczne pytanie, rozglądając się na boki.

– Może i tak. A coś w tym złego? Spędziłem już wystarczająco czasu na statku Raisel, aby wiedzieć, że nie jest głupia, i ją trochę poznać. Szalona, owszem, jest. Mówi szyframi, z których da się wykrzesać mądre rzeczy. Jej załoga nie jest czepialska. Niektórzy z nich, cóż, mają swoje momenty, ale nie są zatrważający czy groźni. Na pewno nie dla mnie. Słuchają jej jak przewodnika, a mimo że rzuca w nich obelgami, wydają się to lubić. Widać, że są przyzwyczajeni. Na ogół Raisel nie jest złym kompanem do rozmów. Bywają momenty, gdy czuję się obrzydzony jej komentarzami, nie pałam sympatią do niej, tym bardziej do jej załogi, ale jest znośnie jak na statek piracki i to, co myślałem na ten temat. Całkiem niezłe pierwsze wrażenie. – Vixen pokręciła głową, śmiejąc się, a Arien uniósł brwi. – Co cię tak bawi?

– Śmieszy mnie fakt, że wszedłeś na chyba najbardziej nieokrzesany statek na tych wodach i wychodzisz ze stoicką twarzą, jak gdyby było to nic takiego.

Arien obrzucił załogę Willa spojrzeniem. Dwójka piratów zdawała się rozmawiać w cywilizowany sposób. Potem odwrócił wzrok w bok, gdzie stali dwaj mężczyźni i szczur. Ci, dalej wstawieni, śmiali się i przepychali w najlepsze. Piękny kontrast. Virael tylko podśmiewała się z jego zachowania. Arien w dalszym ciągu nie rozumiał.

– Gdyż to nic takiego. Widziałem gorsze rzeczy, a te działy się nawet w salach zamkowych. Statek czy pałac, wszystko mi jedno. A ty? Co robiłaś przez ten czas na statku Williama? – wybrnął, tłumacząc swoje zdanie. Virael w końcu się uspokoiła i westchnęła ciężko.

– To samo co ty, ale w inny sposób – odpowiedziała, zarzucając szatą. – I trochę denerwowałam naszego ulubionego kapitana.

– Czyli?

– Nasłuchiwałam rozmów i nawiązywałam je. Nie wyniosłam z nich tak właściwie nic, nie pytaj więc o szczegóły. Wielu jest zaciekawionych celem podróży i nieufnych w stosunku do nas. Tak mogę to podsumować. Niektórzy myślą, że jesteśmy zwykłymi gośćmi. Inni widzą w tym jakiś spisek i zdradę pirackiego stylu życia. Ich kodeksu moralnego, co według mnie jest niezwykle ironiczne, patrząc na to, że wielu z nich owej moralności nie ma. – Oboje zaśmiali się, bo komentarz adekwatny do widoku kąpiącego się w beczce wina szczura oraz orka stojącego obok i próbującego powstrzymać wymioty na ten widok. Arien też poczuł, jak mu się cofa. Virael to rozbawiło. – Tak czy siak, nie wierzą nam w brak własnych intencji podczas pobytu tutaj.

– Nie dziwota, że nie wierzą – parsknął pogardliwie, teraz patrząc na tych piratów, którzy zapadli mu w pamięć. – Jednak nie są tacy głupi.

– Dopiero to odkryłeś? Nie zastanawiałeś się nad tym, co oni myślą?

– O wiele ważniejszym okazało się myślenie o tym, jak zemszczę się na Nemediuszu, co dzieje się w świecie i polityce. A przede wszystkim, co będzie z moją pozycją i jak to wszystko się potoczy.

Virael nie musiała się długo na ten temat zastanawiać. Poprawiła bujne loki i cmoknęła.

– Mogę ci szybko i krótko odpowiedzieć na te pytania – zaczęła, chrząkając przed długą wypowiedzią. Arien uniósł brwi zaciekawiony. – Nemediuszem się teraz nie zajmuj, dopiero wyszedłeś z wieży. Zażyj życia, nie rzucaj się na głębokie wody! Ha, ha, łapiesz? Mniejsza… Przechodząc do polityki… Wiele wysp jest zmuszonych obrać strony w wojnie czterech stolic. A twoja pozycja już nie istnieje. Aby ją odbudować, musimy przejść przez to. – Wskazała na tańczących i bawiących się wokół paleniska piratów. – Grupę społeczną, z którą nigdy nie planowałeś mieć do czynienia. Ja też wiele na odłączeniu się od Rady straciłam. Na pewno nie pamięć na ziemi, ale szacunek? Oj, zdziwiłbyś się. Nigdy za mną nie przepadali.

Poklepała go wrednie po plecach i pozostawiała z mętlikiem w głowie. Choć i siebie obraziła, to nie wyglądała na zbyt przejętą.

Mag odprowadził Virael wzrokiem. Dosiadła się do jakiegoś czarnowłosego mężczyzny i syreny, którą czarodziej kojarzył. Przyjaźnie ją przyjęli, na co mag aż się skrzywił, prychając i idąc dalej w mrok.

– Zazdrosny? – spytał znajomy głos spośród ciemności.

Arien automatycznie zapalił ogień w swej dłoni, odwracając się w stronę przybysza. Ten złapał jego rękę i zamknął ją. Był blisko.

– Co ty wyprawiasz? – Poirytowany Scarletmain schował rękę, brzydząc się dotykiem i krzywiąc. Cofnął się od przybyłego kapitana o parę kroków.

– Oszalałeś? Magia na morzu?

– Z tego, co wiem, jesteśmy na wyspie.

Usłyszał westchnienie. Kapitan Żarugi pokręcił głową i obrócił ją w stronę ogniska. Teraz mag lepiej widział jego twarz, ale i tak rysy nie były wyraźne. Nie umiał odczytać jego mimiki, lecz po tonie głosu wiedział, że Swan jak zwykle nie ma humoru.

– Taka wyspa dla tutejszych potworów to ledwo przekąska. Chodź. Nie siedź w cieniu, jak jakaś zmora, robi się zimno.

– Och, martwisz się, kapitanie?

Spróbował go podburzyć, ale tym razem William zignorował komentarz i odpowiedział rzeczowo. Stanowczo. Był niewzruszony, a jego wzrok, skierowany ku ognisku, niczego nie okazywał.

– Nie. Po prostu chciałem coś ogłosić. Dlatego rusz swoje cztery litery i mnie nie denerwuj, dziwaku. Ludzie patrzą na ciebie krzywo.

Arien nienawidził tej postawy. A że i on nie miał humoru, postanowił go sobie poprawić uprzykrzaniem życia Williamowi.

– Z tego, co wiem, to ja jestem ze wszystkim zaznajomiony. Nie potrzeba mnie tam. – Przyjął bojową, pewną postawę. Jakby miał zupełnie gdzieś, czego Will żąda. Ten powoli tracił spokój. Odwrócił się do maga i zbliżył o kilka kroków. Niewiele ich dzieliło.

– Jeśli mówię, że masz się ruszyć, to się ruszysz. Wysłuchasz, co mamy z Raisel do powiedzenia, i możesz sobie iść na któryś ze statków, przesiadywać w samotni, jak jakiś odludź, którym najwidoczniej jesteś.

Swan był dość prostą osobą. Nieskomplikowaną. Jeśli ktoś go denerwował, okazywał to bardzo otwarcie. Nie bawił się w podchody, nie tak jak Arien, któremu wręcz przeciwnie, takie rzeczy bardzo się podobały.

Mag uśmiechnął się półgębkiem.

– Och, wybacz, że nie uważam twych pirackich zabaw za interesujące. Mam wszystkie potrzebne mi informacje, a z resztą jestem, tak jak powiedziałem, zaznajomiony.

Co z nim jest nie tak?, zastanawiał się William, nerwowo patrząc w lekko połyskujące oczy Ariena. Przykuwały jego uwagę, ale w niezbyt pozytywny sposób. Wydawały się zimne, wredne, patrzące z wyższością i oceniająco. Im dłużej Swan się w nie patrzył, tym gorzej się czuł. Dlatego też odsunął się sam z siebie.

– Dlaczego jesteś taki uparty?

– Ja? Chyba raczej ty.

Swan miał dość. Kiedy miał się tak po prostu odwrócić i odejść, drogę zagrodziła mu niewiele niższa kobieta. Objęła kapitana ramieniem, śmiejąc się radośnie.

– Panowie, skąd te nerwy? Noc piękna, młoda. A wy dwaj stoicie tu jak dwa kołki w ciemności. Dobrze się czujecie? A może chcecie chwilę prywatności?

Arien musiał przyznać, że kobieta wydawała się ciekawa. Miała miły i ciepły głos. Była też dość żwawa, pomimo średniego wieku, a dzięki ognisku nieopodal mężczyzna zauważył siwiznę na jej włosach. A nie wyglądała na starą… Kojarzył ją z wcześniej. Próbowała powstrzymać ich od kłótni, nieudolnie.

– Ciotka – przywitał się z szacunkiem Swan, ale też trochę prześmiewczo. – Nieważne już. Chodźmy. Ten tutaj i tak nie chce rozmawiać.

– Gdzie twoje maniery, Will? Arien, prawda? – spytała przyjacielsko. Mag nieufnie pokiwał głową, po chwili zauważając, że kobieta wystawia do niego dłoń. Ją też dość niezgrabnie uścisnął, jakby bał się, że dotyk go porazi.

– Tak… Owszem, to ja.

– Nie ma czego się bać. William bywa wybuchowy, nie przejmuj się tym. Dlaczego do nas nie dołączysz? Rozluźnij się trochę. Nie ma potrzeby się tak dystansować.

Coś w jej głosie sprawiało, że Arien poczuł się dobrze. Nie wierzył, że naprawdę jest ciotką Williama. On przy niej wyglądał szaro. Całą energię przejęła kobieta. Kąciki ust maga podniosły się niewyraźnie. Szybko odchrząknął i ukrył to. Nawet w tej ciemności William zauważył ten uśmiech. Uniósł brew.

– Cóż… Niech będzie. Z grzeczności nie odmówię – odpowiedział szczerym, miłym tonem. William stanął w szoku. Jego ciotka nie.

– Mów mi Lorena. Lorena Marymint.

Marymint. Nie Swan. A więc czy to może być panieńskie nazwisko matki Williama? Ciekawe…

– Dobrze więc, Loreno. Dziękuję.

– Ja idę – wtrącił William. Spojrzenia przeniosły się w jego stronę. Nie odwzajemnił żadnego z nich. – Miłej rozmowy. Przyjdźcie szybko.

Patrzyli, jak pirat odchodzi, a kiedy oddalił się na tyle, aby ich nie słyszeć, Lorena parsknęła śmiechem. Mag niemal od razu odwrócił ku niej wzrok.

– Co cię tak bawi? – spytał, zakładając ręce. Kobieta odeszła kawałek, bliżej ognia, wciąż jednak zachowując dystans. Mag powłóczył za nią z czystej ciekawości. Widać było, że chce mu coś przekazać. Cierpliwie czekał, aż zacznie opowiadać.

– Wybacz, magu, memu siostrzeńcowi. Taki już jest. – Arien wzruszył ramionami.

– Wybaczam tę niekompetencję, natomiast…

– Ale ty również – weszła mu chłodno w słowo – nie wykazujesz się królewskimi manierami, prawda?

– Williamowi nic z mojej strony nie grozi. To tylko takie… przekomarzania – odparł, uśmiechając się wrednie, jak to w jego naturze leżało. Piratka odpowiedziała tym samym, klepiąc go po ramieniu. Zbliżyła się do maga i zaczęła szeptać:

– Ja już znam te wasze przekomarzania. Zaczyna się od nich, a kończy na czymś innym. – Brzmiała groźnie, a Arien nie był pewny, o co jej chodzi. Domyślał się jednak, stąd na jego twarzy pojawił się grymas odrazy. – Po prostu żyj z nami w zgodzie. I tak jak mówiłam, wyluzuj, sztywniaku. A teraz chodź. Reszta czeka, słyszałeś chyba?

Ostatni raz poklepała go energicznie po ramieniu i złapała za nie, żeby siłą zaciągnąć go do ogniska. Arienowi nie podobało się to wszystko. Nabierał coraz więcej podejrzeń. Był spragniony wiedzy o nowo poznanych.

Czuł bezsilność i chciał odpocząć. Nie było mu to dane, bo Lorena usadziła go obok siebie na jakiejś podmokłej kłodzie. Od razu poczuł obrzydzenie, ale nic nie powiedział, ani nie pokazał po sobie. W formie ucieczki spojrzał w stronę Virael, lecz ta posłała mu tylko pocieszające spojrzenie. Arien liczył, że go zawoła, ale nic z tego. Nie, kiedy krasnolud Rugrim, stojący na ułożonych w rogu beczkach, opowiadał żywo jakąś historię. Stał wręcz nad ogniem, przez co był idealnie podświetlony. Każdy wbijał w niego wzrok.

– Śmiejcie się, łachudry, ile chcecie, ale jak babkę kocham, tak było!

Obie załogi zaśmiały się. Raisel rzuciła kuflem w ognisko. Buchnęło.

Zażenowany Arien westchnął i wydukał pod nosem „Co oni znowu robią?”. Przystojny elf siedzący obok niego odpowiedział:

– Opowiadają o podróżach Raisel i Williama. Nic ciekawego, jeśli mnie pytasz. – Brzmiał zimno i metalicznie. Ani trochę jak piękna melodia, co dla wielu elfów było naturalne.

Arien nie odpowiedział. Zagłuszył go rechot Raisel.

– Raczej, że było! Patałachy nie wierzą! Opowiadaj, Rugrim, może nasi koledzy czarodzieje się czegoś dowiedzą! – oznajmiła z wyższością. Arien wyłapał to i nie był w stanie pojąć, jak Virael może słuchać z takim zaciekawieniem, w ogóle niewzruszona komentarzem piratki. Mężczyzna wywrócił oczami i spojrzał na krasnoluda.

Złapali chwilowy kontakt wzrokowy, na co mag speszył się. Po tym krasnolud wrócił do opowiadania z nawet większą werwą niż na początku. Musiał uznać słowa Raisel i krótką wymianę spojrzeń z Arienem za wyzwanie. Nie zmienił tonu, gdy zaczął opowiadać dziarsko i psotnie przygodę piracką. Wszyscy, włącznie z Williamem i Raisel, którzy historię dobrze znali, słuchali wyczekująco i z uśmiechami na twarzach.

– Było to jakieś pięć lat temu bodajże, jak babkę kocham. Wpadliśmy na Błękitną po szlaku na trakcie Dziewoty, stamtąd kapitan Bezgłowa nie chciała Williamowi darować wspólnej podróży, jako się okazało, że wiatry i plany te same nas łączą! Droga na Kitu… Wyspę spływającą złotem niby Daren! Ale to nie Kitu jest głównym bohaterem, oj nie. Bo co to tam, grabież jak grabież! Żeśmy się po Kitu zatrzymali na jednej z tych grelijskich wysepek, co by od straży królewskich czmychnąć. Plan nasz kapitan obmyślił taki… „Siedzimy tu dwa dni i koniec, załoga. Z powrotem na fale”. My to patrzymy wszyscy po sobie. Myślimy… Dobra! Co nam tam! Kapitan Bezgłowa już na kłodach się wylegiwała, ta to skora na odpoczynek, trunek. Philippe, pamiętam, do góry nogami już leżał w złocie obsypany, koronę podwędził i jak król! – Wzrok skupił się na tej dwójce. Raisel dała kuksańca w ramię orkowi, inni ciepło śmiali się na wspomnienie. Rugrim gromko się roześmiał, a po chwili kontynuował: – Dobra, dobra, ale dalej, ferajna, historia taka, ekhe. Minęły te dwa dni. I kolejne. I kolejne… Tydzień tak minął, mówię wam! Wyspa okazała się przeklęta! Kto niby by to ogarnął? My? A co wy! Myśmy się dobrze bawili. To kapitan, o ten tam, zrozumiał, co się dzieje.

– To po co wyście tam siedzieli? – wtrąciła się ciekawsko Virael, pochłonięta historią. Arien nigdy nie rozumiał jej pasji do takich historyjek, ale postrzegał to za nawet urocze. Również wciągnięty w opowieść, wbił wzrok w odpowiadającego mężczyznę. Sam wolał się nie udzielać.

– Bo żeśmy byli zaklęci! Ciągła zabawa, picie, spokój, ładniusia wyspa z ładniusią plażą! Żyć, nie umierać! Kapitan William Swan, ten o tam, pojął, o co biega. – Wskazał na uśmiechniętego i dumnego kapitana. Arien wbił w niego wzrok. – Odnalazł źródło. Syrenę… Ale nie byle jaką! Nie taką jak nasza kochaniusia Liliana. To była wiedźma morska! Wąż czy coś… William chodził po wyspie skupiony… Jak w transie! Mamrotał coś pod nosem, mieszał mieczem w piasku. My, jak patrzyliśmy na niego, myśleliśmy, że to on postradał zmysły. Ale pewnej nocy, gdy myśmy spali jak te dzieci, on wbił miecz między piaski. Ha!

Rugrim przeskoczył ognisko. Siedzący przed nim piraci wrzasnęli i cofnęli się. Krasnolud klęczał na piasku, inni mu klaskali. W tym zafascynowana Virael. Arien lekko się cofnął i otrzepał, powstrzymując chęć klnięcia. Krasnolud zaczął chodzić żwawo dookoła ognia, nie zwracając na innych uwagi.

– Głośny pisk nas wybudził szybciej niż niejeden dzwon! Wszyscy, jak żywo, na nogi i do kapitana, bieg! Patrzymy… A tam się Bezgłowa zebrała! Na to kapitan nasz nie zdążył zareagować, a ta już! Szablą ciachała potworzysko wpół. Wąż jaki z piasku wypełznął. Wysoki na siedem metrów, cytrusami cuchnący, a czerwony jakby to czort! Z kapitanem mu łeb ucięli i po sprawie. „Do domu, łachudry. Trofeum na pamiątkę.” Tyle żeśmy usłyszeli od kapitana i zbierać się trza było.

Grono zaklaskało mu żywo, ktoś zagwizdał, ktoś nawet powstał. Arien nie rozumiał za bardzo dlaczego. Badał otoczenie wzrokiem, ale wyciągnął z tej historii tylko jedno: kapitanowie byli naprawdę mocnymi przeciwnikami. Mimo to nie poczuł poruszenia.

– I tak oto, moi drodzy, wtargać musieliśmy na pokład cielsko stwora, pół na pół podzielone. Tacy wypoczęci jak wcześniej nie byliśmy już w ogóle. Cała energia, dup! Nie ma!

– Ciekawe dlaczego… – westchnął ironicznie Arien, trochę za głośno, gdyż wielu spojrzało w jego stronę. Niektórzy piorunująco, inni jakby nie rozumieli, o co mu znowu chodzi. Zmroził się trochę, nie planował mówić tego na głos. Nie lubił być w centrum uwagi wśród obcych, kiedy czuł się oceniany.

– A co to ma znaczyć, że tak spytam, drogi magu, gościu nasz… – Krasnolud zabrzmiał zupełnie inaczej. Wcześniej wesoły, teraz brzmiał, jakby groził. – Myślisz se pewnie, żeśmy głupi?

Arien wzruszył ramionami, wyprostował się i zarzucił nogę na nogę. Virael była zaintrygowana. Wzrokiem mówiła mu „nie zaczynaj”, ale na to było za późno.

– Nic takiego nie powiedziałem – zaczął się bronić, mimo to spokojny. Wiedział doskonale, jak z tego wybrnąć. – Po prostu jestem w podziwie dla umiejętności waszych kapitanów. Walczyć z Serpeną Industrią to nie byle co. Wysysają energię życiową człowieka i mamią, tak jak was. Jestem pod wrażeniem, że wasz kapitan do tego doszedł, a Bezgłowa pokonała Serpenę ze Swanem u boku… Raczej nie jest to stworzenie szczególnie morskie.

Zapadła głucha cisza. Według Ariena nie powiedział nic nietaktownego, złośliwego czy jakkolwiek obraźliwego. Wręcz przeciwnie, był zszokowany tym, że przyznał się do uznania dla ich kapitanów.

– A to miła odmiana – przyznał lekko zdziwiony, ale z uśmiechem, Rugrim. Inni również pokiwali głowami, a Arien mógł odetchnąć. No, na chwilę. William odchrząknął i uśmiechnął się triumfalnie, sama Raisel gromko się zaśmiała.

– Dziękuję więc za docenienie, czarodzieju. Kto by się spodziewał?

Arien uśmiechnął się sztucznie. Nie chciał tam być, było to widać, a William nie mógł tego nie wykorzystać, dokuczając mu. Mag odparował tym samym:

– Ależ nie ma problemu. W końcu wszyscy jesteśmy teraz kompanami, czyż nie?

Czas zatrzymał się na moment, gdyż słowa te brzmiały wyjątkowo dziwnie. Virael wyczuła, że za późno na kontrolę szkód, złapała się tylko za głowę, podczas gdy uszy Ariena powoli stawały się czerwone ze wstydu.

– „Kompanami”? Dlaczego kompanami, jak my ich tylko przewozimy? – szepnął jeden z piratów z załogi Raisel. Siedzący obok niego wytatuowany łysy osiłek pokręcił głową i wzruszył ramionami, zaraz odwracając się do kolejnego mężczyzny, by jeszcze bardziej podjudzić temat.

William zauważył, że zaczyna się robić zamieszanie. Virael, uprzednio zarzekająca się, że Arien „nie jest taki zły”, wyglądała, jakby chciała go udusić. Raisel nawet wzięła się za siebie i poprawiła kapelusz, jakby wiedziała, że będzie trzeba interweniować.

Tak, zdecydowanie trzeba było to zatrzymać. W momencie, w którym ciche rozmowy i dopytywania przerodziły się w otwartą dyskusję i kłótnię, William wiedział, że wszystko w jego rękach. Nie pierwszy raz. Pocieszał go jedynie fakt, że przynajmniej część piratów nie jest aż tak źle nastawiona, a raczej ciekawa i zaintrygowana. Dobrze myślał, że tak właśnie będzie, szczególnie w jego części załogi.

Powstał więc mężnie, łypiąc na wszystkich spojrzeniem oraz wychodząc na środek, stąpając przy tym hardo.

– Należy się wam wytłumaczenie… – podjął, uciszając harmider.

*

Minęła dobra godzina, odkąd Arien usiadł na uboczu, a William przejął pałeczkę opowiadacza. W tym czasie mag nie wypowiedział ani jednego słowa, nie spojrzał też nikomu w oczy. Virael nie mogła powiedzieć, że się nie zmartwiła o przyjaciela, choć powód był głupi.

William treściwie przedstawił załogom sytuację. Wytłumaczył, czego żądała królowa, na jakie warunki przystali z Raisel oraz po co magowie byli im do wykonania tej misji.

Oczywiście swawolni piraci, którzy za najemnych się nie postrzegali, nie byli zbyt dobrze nastawieni do tego pomysłu. Wielu zaczęło się przekrzykiwać i wymachiwać rękami.

– Jak to tak! Z magami za pan brat?! Już raz nam to nie wyszło na dobre! Po kija ciotki wujka mielibyśmy znowu się w tym babrać! – krzyknął krasnolud, na co mroczny elf siedzący obok pokiwał głową i dodał:

– Co, do cholery? Sprzedaliście nas? Za jaką cenę? A my co dostaniemy, co?

– Co tam z wynagrodzeniem, nikt nas nawet nie spytał o zdanie – powiedział dość wyzywająco Philippe, odbijając się obrażony od beczki. Złapał się za głowę i zniknął gdzieś w krzakach.

– Mieliśmy nigdy nie obierać stron politycznych – odezwał się Max, staruszek w warkoczach z załogi Raisel. Brzmiał na zdumionego, ale co dziwniejsze: na zmartwionego. – Poza tym, Daren? Toż to najgorsze ścierwo z tych wszystkich czterech nibypaństewek!

– Daren jest dobrym miejscem strategicznie – włączył się do rozmowy Tarin. Kristof, rudy osiłek Raisel, prychnął na te słowa, głaszcząc swoją ośmiornicę.

– Powiedział ten, co się zna na polityce.

– Ale on ma rację. Daren ma swoje zalety. – Granar poparł przyjaciela, stając u jego boku. Pirat Bezgłowej wyciągnął sztylet i wbił go w ławkę obok siebie.

– Co nam po tym! Jesteśmy piratami, cholera jasna!

I tak oto piraci kłócili się w najlepsze. Magowie skryli się z boku, nie chcąc zaostrzać konfliktu. Z początku Virael próbowała się bronić, ale zaprzestała, stając za Granarem, który nie wyglądał na zbyt rozwścieczonego.

Raisel zauważyła zmęczenie na twarzy Williama. Ponad godzinne tłumaczenia poszły na nic, mimo że kapitan zaręczył, że była to decyzja przemyślana i wyjdzie im na dobre, a w ich fachu często obiera się jakieś pomniejsze kierunki. No tak, tyle że to nie był „pomniejszy” kierunek. Kobieta westchnęła i zarzuciła splątane włosy za siebie. No to teraz moja pora, żeby zabłyszczeć jak to złoto!

– Aye, wy ścierwa niewychędożone! – Parę głosów ucichło, każdy skupił na niej wzrok, włącznie ze Swanem, który już chciał się odezwać, gdy kobieta go wyprzedziła: – Jak wy, śmiecie, macie odwagę się tak wykłócać przy swoich kapitanach?! Żeście nasza załoga, łachudry, niczyja inna. Jak wam nie pasi, to za burtę, cholera! Żeście przysięgali i błagali, byście mogli zostać. I co?! Tacy jesteście, co? A na złoto, jak przybędzie, to łasi. Słuchajcie więc, cwaniaki. Kapitan na dno idzie ze statkiem, a wraz z nim załoga. Wyście nasze załogi, nasze rodziny. Ale to my tu dowodzimy, psia mać! Nas słuchacie od tylu lat, i to bez kiwnięcia malućkim paluszkiem! Więc chcecie czy nie, słuchać się musicie dalej. Zaufać nam radzę, bo źle skończycie. To jak?! Jesteście z nami czy nie, do kurwy nędzy?! Taka decyzja padła i taka się ziści. Co wam do tego, dokąd płyniemy, jak płyniemy. W kółko na tych samych wodach chcecie gościć, czy może chcecie jednak jakieś wyzwanie od tego cholernego żywota? Nieraz żeśmy ruszali na misje śmiercionośne, tracąc przyjaciół. Nieraz żeśmy się z magami bratali czy nie bratali. Tchórzycie właśnie tera? Bo wyzwanie się trafiło? To je okazja dla nas, by na wodach się już na zawsze zapisać!

Tłum zatkało. Zmęczeni konfrontacją i upojeni piraci wiedzieli, że w słowach Raisel było wiele prawdy. Pisali się na to, na dobre czy złe. Oczywiście, że byli tacy, którym się to nie podobało. Więcej osób jednak rozumiało, że nie mieli tu nic do gadania. Byli bractwem do końca. Tak jak Raisel powiedziała: czy chcieli, czy nie.

William wstał, ustawiając się obok zdenerwowanej kapitan. Delikatnie objął ją ramieniem. Nie uśmiechał się, ale jego spojrzenie było łagodne i wyrażało wdzięczność, co kobieta rozpoznała, więc uśmiechnęła się. Mężczyzna kiwnął jej lekko głową i odwrócił do załóg.

– Kto nie chce przez tę misję już z nami podróżować, może przy następnym przystanku wysiąść i już nigdy nie wracać. To wasza decyzja.

Taka propozycja miała miejsce tylko raz, kiedy William za młodu przejął Żarugę, a wielu nie było zadowolonych z tego, że taki młodzieniec ma nimi rządzić. Swan udowodnił im z czasem, że nadaje się na kapitana. Od tamtej pory nikt nie podważał jego umiejętności.

– No więc?! – krzyknęła Raisel, unosząc szablę. – Jesteście z nami? Czy nie?

Nie zajęło to długo. Jako pierwszy szable ku górze uniósł Tarin, najwierniejszy z załogi Williama. Z resztą poszło już gładko. Wkrótce niemal wszyscy piraci stali w podobnych pozycjach. Tylko kilku chłystków stało, niezręcznie uciekając wzrokiem.

Nikt nie zwrócił na nich uwagi, kiedy załogi zlały się w jedno, krzycząc głośno:

– Hooray! Hooray! Za kapitana Williama Swana i kapitan Raisel Kresent!

Virael śmiała się radośnie przez ten moment, poruszona ich bliskością. Arien natomiast stał w wielkim szoku. Załogi piratów są jak rodziny… Teraz to widzę, pomyślał.

Mimo to wciąż nie rozumiał, jak tak łatwo było im dojść do porozumienia. Czuł się zmieszany i dalej było mu głupio za to, jak wypadł. Ukradkiem podszedł do Vixen, kładąc dłoń na jej ramieniu. Przytłoczona hałasem czarodziejka ledwo go zauważyła.

– Wygłupiłem się wielce, prawda… – powiedział jej na ucho, odgarniając przedtem jej gęste loki. Ta mimowolnie uśmiechnęła się.

– Tylko trochę. Nie martw się o to teraz.

Kiwnęła głową na idących w ich stronę kapitanów. Arien przełknął nerwowo ślinę, ale utrzymał obojętną minę. Nie miał ochoty z nimi rozmawiać.

– Wy dwoje. Mamy do pogadania – zaczął William, wskazując głową swój statek. Raisel podskakiwała w miejscu, bujając się na boki. Dalej była pijana, a jej złość szybko minęła.

– Tak, tak! Moi drodzy! Mamy!

Virael i Ariena nawet nie zdziwiło zachowanie piratki. Szybko zrozumieli, że to jej naturalny stan. W oczach Lisicy było widać nutkę rozbawienia tym faktem.

– Poprosiliśmy Granara i Philippe, aby pilnowali reszty.

– Tego śnieżnego tygrysa i orka? – spytała Vixen. William pokiwał głową, po czym bezceremonialnie ruszył w stronę swojej łajby. Raisel też, robiąc przy tym piruety i podskoki.

Virael zaśmiała się na głos, zasłaniając usta. Arien uniósł na to brew, lustrując przyjaciółkę spojrzeniem. Nie zwróciła na to większej uwagi.

– Chodź, ty królu dramaturgii. Zobaczymy, czego chcą.

Arien pokiwał głową, wzdychając. Wydawało mu się, że wiedział, czego piraci mogą chcieć od niego. Wywrócił oczami i ruszył eleganckim krokiem za Virael.

*

Usiedli w gabinecie Swana. Pierwsze, co rzuciło się w oczy po wejściu, to duża liczba map. Naprawdę duża. Ściany, oprócz pięknych obrazów, były obwieszone głównie nimi. Poza tym w pomieszczeniu nie było wielu mebli. Oprócz biurka, paru półek na książki i artefakty z przygód morskich oraz sporej kanapy nie było tam nic. No, może gablota alkoholi była tym czymś wyjątkowym. Arien nie mógł powiedzieć, że nie chciało mu się po tym wieczorze napić, dlatego w duchu ucieszył się, kiedy William otworzył gablotkę i sięgnął po cztery kielichy, a następnie polał każdemu trunku.

– Ach, gniazdko Willego… mało kto ma tutaj dostęp. – Raisel rozłożyła się na kanapie i beknęła przeciągle. Przymknęła oczy, zupełnie jakby zamierzała się zdrzemnąć.

Rudowłosa wywróciła na to oczami i z Arienem podeszła do stołu Williama. Kapitan wskazał im krzesła naprzeciw niego, kielichy już na nich czekały. Na zapach alkoholu Raisel podskoczyła, łapiąc zamaszyście szklankę, po którą już sięgał Arien. Wypiła haustem i wywróciła się, upadając na wznak.

Zdegustowany Arien po prostu wziął inną szklankę i oddalił się, aby wbić spojrzenie w jedną z map. Tak, zdecydowanie zarys czegoś, co nazywało się „Hanka”, był ciekawszy. Virael wodziła za nim wzrokiem tylko przez chwilę. Nie zamierzała go wołać. Will natomiast… Williama to zdecydowanie nie interesowało.

– A więc? Po co tu jesteśmy? – odchrząknął mag, zabierając w końcu głos. – Nie będziemy tu chyba po prostu siedzieć w ciszy, prawda?

– Nie. Oczywiście, że nie – odpowiedział mu pospiesznie William. Ich spojrzenia się spotkały, a Will wskazał Arienowi krzesło. Nie było w tym ukrytej złośliwości, więc mag niechętnie posłuchał. Zasiadając, zarzucił nonszalancko nogę na nogę.

– A ona? Powinniśmy ją… ocucić? – spytała Vixen, kopiąc piętą w bok pani kapitan. Ta nawet nie drgnęła. – Ona w ogóle oddycha?

William wzruszył ramionami. Wyjrzał na leżącą nieopodal Kresent i pokiwał głową.

– Ta. Tak właściwie to nie jest źle. To jest jej najlepsze stadium po nachlaniu się. Zazwyczaj kończy gorzej.

– Można tak? – zdziwił się Arien. Niepotrzebnie. Virael zaśmiała się.

– I mówisz to ty…

– A kto mi to wypomina…

– Dość – ukrócił ich droczenie się Swan. Na moment zrobiło się niezręcznie, a atmosfera znowu zrobiła się gęsta.

William zauważył to, odkaszlnął sztucznie i wstał, sięgając po jakąś zakurzoną księgę i podstarzałą mapę, która wcześniej stała w zardzewiałym stojaku. Arien i Virael śledzili jego ruchy, ale kiedy kurz opadł na ich twarze, już nie mieli czego ani jak śledzić. Oboje zaczęli kaszleć, co kapitan Żarugi wyśmiał.

Stanął przed nimi i rozłożył stół tak, że jego wielkość powiększyła się dwukrotnie. Mag zaciekawił się, kiedy Swan zaczął rozkładać mapę oraz otworzył księgę, położywszy ją na środku. Parę jej stron, najwidoczniej wyrwanych, rozłożył dookoła przy różnych miejscach na mapie.

– O tym chciałem z wami porozmawiać. Pora wziąć się za robotę.

Jeden z rysunków przedstawiał monstrum morskie. Ogromne rybsko miało rozwartą szczękę z tysiącem ostrych, małych kłów oraz dwadzieścia par pustych, niedużych oczu. Ze środka głowy wystawała jej dyndająca latarenka w kształcie płaszczki. Arien skrzywił się nieznacznie i poczuł, jak żołądek ściska mu się z obrzydzenia. Rycina była bardzo dopracowana i starannie zilustrowana. Nazbyt realistycznie.

– Pewnie jesteście zaznajomieni z niebezpieczeństwami morza, o wielcy magowie, ale i tak muszę wam parę rzeczy naprostować. Wiecie, jako dobry kapitan. – Ułożył dłoń na sercu, uśmiechając się z wyższością. – Przyjrzyjcie się dobrze, moi drodzy.

Arien i Virael wstali. Kobieta pochyliła się nad mapą, opierając dłonie o biurko, mag natomiast kroczył wolno wokół niego, przyglądając się starym malowidłom i pergaminom. W końcu stanął obok Williama i przyjrzał się czemuś, czego nawet w podręcznikach z Acoz’ii nie widział. A Acoz’ia była dziksza niż jakakolwiek inna wyspa. Tam aż roiło się od dziwnych stworów i poczwar. Nie wiedział, co myśleć.

– Widziałem w życiu wiele. I to naprawdę wiele. Smokoptaki tak wielkie jak dęby Acoz’ii, potężne duchy żywiołów miotające ludźmi, najokrutniejsze i najbrzydsze z demonów, ale to… To mnie przeraża.

W jego oczach William widział niepokój, a patrząc na dłonie, dostrzegał, że drżą, a z nimi napój trzymany przez maga. Ujął zatem jego dłoń, aby nie rozlał przypadkiem trunku, sprawiając, że zahipnotyzowany wizerunkami przebrzydłych istot Arien powłóczył do niego oczami.

Virael uśmiechnęła się pod nosem, zerkając przelotnie na mężczyzn. W ogóle nieporuszona, bawiła się jednym z rysunków, oglądając go dookoła, od czasu do czasu krzywiąc się z odrazy.

Arien z obrzydzeniem cofnął dłoń od pirata.

– Uspokój się, bo zniesiesz mi tu jajko. I przy okazji zalejesz księgi.

– Nie pomagasz…

– Widzę, że dobrze się bawicie – wtrąciła Virael żartobliwym tonem i wyprostowała się. Patrzyła dalej na obrazki i kręciła głową. Mężczyźni uciszyli się na jej komentarz. – Wielu z tych brzydali nie znam. A przerobiłam tak wiele lektur o morskich stworach…

– Wielu piratów sprzedaje informacje czarodziejom i pracuje z nimi, ale nie każdy. Ocean to nie żart. To nie jest miejsce bezpieczne dla takich jak wy, i nie mówię tego, aby wam dopiec, sami wiecie – sprostował, czując palące spojrzenie Ariena. – Ci, którzy wybierają to życie, wiedzą, że najczęściej czeka ich śmierć.

Arien powoli zaczął blednąć. To było przyjąć do świadomości, że to wszystko tylko czyha, aby ich pożreć. A jego lęk przed wodą nie pomagał. Rozumiał jednak ideę poświęcenia dla czegoś życia aż za dobrze. Ujął zgrabnie pomniejszą rycinę, przedstawiającą niczym niewyróżniające się rekiny, i wziął głęboki wdech.

– Miłość do rzeczy tak niebezpiecznych… Każdy z tu obecnych zna ten smak. Te nieuchwytne momenty, adrenalina ryzyka… Większość chce życie spędzić spokojnie. Tylko wyjątki ryzykują, bo nie chcą bać się jutra, które nieważne co, tak czy siak może nie nadejść. – Spojrzał na dumnie wpatrującą się w niego Virael oraz na zaintrygowanego Williama. Przelotnie spojrzał też na Raisel i westchnął, opuszczając ręce wzdłuż ciała. – To my.

– Masz rację. – Arien spojrzał na Willa jakoś cieplej, gdy ten mu odpowiedział. – Ale nie chęć życia na krawędzi. Nie każdy jest jak Raisel. – Wskazał na mruczącą coś pod nosem kobietę, śmiejąc się. Magowie również to wtrącenie podsumowali przelotnymi uśmiechami. William kontynuował, już nieco poważniej: – To chęć odkrycia tego, co innym nigdy nie będzie znane. Chęć bycia tym, który przeżył to na własnej skórze.

– Dlatego czasem podziwiam piratów – wyznała Virael, patrząc się przed siebie. Obu mężczyzn to zdziwiło, więc wyśmiała ich. – No co? Bo jestem wielką czarodziejką, to nie mogę tego podziwiać? Arienie, nie jestem taka jak ty. A ty, Williamie, spotkałeś się już ze mną kiedyś i wiesz dokładnie, co myślę o tobie. O twojej grupie. Piraci, choć tak różni, odgrywają swą rolę na tym świecie. Jak każdy.

Kobieta puściła mu oczko i wtedy Arien zamyślił się. Żal mu się zrobiło, ale poczuł ukłucie zazdrości na myśl o tym, co czarodziejka robiła podczas jego zniewolenia. Jak wiele rzeczy się wydarzyło?

William odchrząknął i zaczął tłumaczyć magom to, czego nie zdążył nawet dobrze zacząć. Nie wróciła już do poprzedniego tematu, skupiając się na głównym. Żywo prowadzili konwersacje na temat wybranych potworów, tych groźniejszych, które rzeczywiście może być im dane spotkać.

Virael z chęcią uczyła się i słuchała, a William miłym, spokojnym tonem opowiadał. W oczach widać było, że to jego pasja. Czuć było też dumę. Coś w spojrzeniu maga się zmieniło. Spojrzał na Swana nieco delikatniej, choć wciąż zamierzał trwać przy swoim.

W końcu skończyli rozmawiać. Will podrapał się zmęczony po głowie i rzucił kapelusz na stół.

– Cóż. To wszystko. Żadnej magii, choćby nie wiem co. Chyba że chcecie skończyć w paszczy krakena.

– Aye, kapitanie – odparła Virael, patrząc wyczekująco na Ariena. Ten pokręcił głową i z uśmiechem również przytaknął.

– Tak… Aye… – udał z trudem piracki akcent, od razu czując przez to pieczenie na policzkach. Virael pacnęła go w ramię.

Rozbawieni przedrzeźniali się jeszcze chwilę, co William wykorzystał, aby złapać Raisel pod ramiona i unieść ją. Magowie obrócili się w jego stronę.

– O? A ty dokąd? – spytała Virael. Will rzucił im tylko spojrzenie przed wyjściem.

– Wyrzucić tę pijaczkę z mojej pięknej łajby. Poza tym – machnął głową w stronę okienka z widokiem na plażę – ktoś musi sprawdzić, czy się tam nie pozabijali.

Arien uśmiechnął się prześmiewczo. Virael po prostu się zaśmiała.

– Jasne. Powodzenia, marynarzu – pożegnała go Vixen. William życzył im jeszcze dobrej nocy, po czym zniknął za drzwiami.

Przez chwilę patrzyli w ciszy na bałagan i badali wzrokiem różne malowidła, które pozostawili niesprzątnięte. Virael wydawała się pochłonięta przez nowe informacje i odkrycia, Arien natomiast nie tak bardzo.

Przyglądał się jej w błędnym przekonaniu, że tego nie widzi. Ona od początku czuła, jak jej przyjaciel się zamyśla.

– A więc, co ci chodzi po głowie? – Uniosła spojrzenie i wbiła je w Ariena. Mężczyzna od zawsze uważał, że przyjaciółka nazbyt często traktowała go jak dzieciaka, a sama zachowywała się jak matka. A przecież była starsza tylko o szesnaście lat.

Mag westchnął i odstawił pusty kielich w rogu biurka, aby nie zabrudzić przez przypadek mapy, pomimo iż jej lata świetności dawno minęły. Usiadł na kanapie i przeczesał splątane włosy. Chciał zrobić wszystko, aby kupić sobie trochę czasu. Ale Virael była bezlitosna.

– Zamknę cię tu z Williamem i Raisel, jeśli mi nie powiesz.

– Przestań próbować wyciągać ze mnie emocje. To nic takiego.

Kobieta zmrużyła oczy i stanęła nad nim, w swojej ocenie brnąc dalej w nieustępliwy ton.

– Zachowujesz się bardzo nieswojo. To nowa sytuacja, wiem. Musisz dać sobie czas, Arien. Ochłonąć. Przed nami podróż, będziesz miał czas – odpowiedziała chłodno. Znała go za dobrze i nie miała zamiaru grać w te gierki.

– „Ochłonąć”… Łatwo ci mówić. Nie ciebie więzili przez trzydzieści lat.

– Ale to mnie ścigali przez trzydzieści lat. – Jej ton złagodniał i chciała się nawet zbliżyć do przyjaciela, ale Arien nie pozwolił na to. Był podejrzliwy.

– Ach, tak? Powiedz więc: co robiłaś w Daren? Nie uwierzę, że zostałem wypuszczony ot tak, bo byłem pod ręką. Ani w to, że akurat królowa Alsandir cię potrzebowała, jest tylu czarodziejów…

– Nie ufasz mi, Arien? Ze wszystkich osób, ty?

– To nie o to się tu rozchodzi – powiedział nerwowo, na co kobieta westchnęła.

– Ciekawe zatem o co.

Arien dobrze znał ten nerwowy grymas czarodziejki, po której zawsze było widać jak na dłoni, że się denerwuje. Skrzywione brwi, opuszczone kąciki ust, bojowe spojrzenie… Arien nie drgnął, czując narastające napięcie. Wziął wdech.

– O nic, zapomnij, że pytałem.

Parsknęła, uznając próbę ucieczki za dziecinną.

– Rozumiem. Nie musisz mówić, znam cię za dobrze. – Uniósł brew na ostry, ale i zmartwiony ton. – Zawsze miałeś z tym problem. Z zaufaniem. A po tym, co Nemediusz ci zrobił? Pewnie tym bardziej. Pewnie przez lata myślałeś, co zrobiłeś nie tak, dlaczego nie jest inaczej oraz dlaczego to twoja wina, co nie jest nawet prawdą. Mam rację?

Arien ponownie się cofnął. Utkwił spojrzenie w podłodze i przygryzł policzek, wbijając paznokcie w dłonie. Przez nerwy nie wiedział, jak z tego wyjść, uciec od tematu po raz kolejny. Był zły na przyjaciółkę, że poruszyła drażliwy dla niego temat. W końcu wstał i otworzył się, ale z efektem, którego Virael nie planowała.

– A co miałem robić, Vixen?! Śpiewać, bawić się, tańczyć jak księżniczka?! Tak, przeżywałem. No i? Co to zmienia?

– Myślę, że to jest powodem niestabilności twojej magii i ciebie samego. Dobrze wiesz, jak duży wpływ stan psychiczny ma na człowieka. Na jego moc, jeśli jest nią obdarzony. – Powiedziała to tak spokojnie i jasno, że Arien się aż wystraszył. Niczego bardziej nienawidził, niż gdy to robiła: stawiała na swoim, choćby nie wiadomo co, czytała go od góry do dołu. On sam też tak robił. Tego też nie znosił.

– Dobre sobie. Wychodzę stąd. Nie chcę już rozmawiać. – Dramatycznie się odwrócił. – Już wolę zadawać się z pijakami na tej mizernej wysepce.

– Chcę ci tylko pomóc – zawołała za nim, na co znowu się obrócił.

– Nie masz po co, zrozum, że… – Jego krzyk ucichł, kiedy poczuł, że wpada na coś plecami. A raczej na kogoś. Szybko odskoczył i odwrócił się w stronę sylwetki, z którą się zderzył. Widząc kapitana Swana, przeżegnał się w duszy.

– Co… Co wy tu jeszcze robicie? I dlaczego się tak drzecie? Nie wystarczy mi tych pijaków, tam na plaży? Też macie takie słabe głowy, wy, magicy, czy co… – Był widocznie zrezygnowany i znudzony. Według Ariena tak samo monotonny jak od początku.

– Już nic – odpowiedział krótko czarodziej, chcąc uciec. Pirat prychnął i zastąpił mu drogę.

– William, to nie jest odpowiedni moment.

– No, to widzę, Virael. Niesamowite spostrzeżenie. A teraz wypad. Ty zostajesz. – Kiwnął do czarodzieja, na co ten zaczął kręcić głową, szukając odpowiednich słów. William wrócił wzrokiem do kobiety. – Nie słyszałaś? Raisel ma ci coś do przekazania. Im szybciej z nią to przegadasz, tym szybciej nie będziesz musiała z nią gadać ani minuty dłużej.

Virael nie była zadowolona. Po jej minie również było widać rezygnację oraz coś na wyraz przykrości. Przechodząc obok Ariena, krótko do niego szepnęła:

– Wrócimy do tego.

Czarodziej cofnął się kawałek, aby Will mógł wejść. Podszedł do mapy, na którą patrzył za pierwszym razem.

– Zmyśliłeś to z Raisel. Nie ma jej nic do przekazania, prawda?

– O, jednak jesteś spostrzegawczy.

– Czego chcesz? Mów i daj mi odejść – wycedził poirytowany, na co William parsknął.

– Zawsze jesteś taki w gorącej wodzie kąpany? – spytał, nie zważając na złowrogi ton Ariena oraz jego wzburzenie. Polał im po kieliszku i rozsiadł się w swoim kapitańskim fotelu. – O co poszło?

– A ty zawsze jesteś taki wścibski?

William uśmiechnął się. Arien nie zrozumiał dlaczego. W końcu nie był dla niego miły. Zadał pretensjonalnie pytanie, a pirat tak po prostu miał to gdzieś.

– Ech, dobijacie mnie… na moim własnym statku… Och, bogowie, mam nadzieję, że tego nie widzicie. Zawsze wiedziałem, że pewnie tak skończę swój żywot. Z upierdliwymi czarodziejami na pokładzie. – Wzniósł samemu sobie toast i wtedy Arien wreszcie pojął. William był wstawiony, Raisel musiała więc być już na nogach i na pewno zaciągnęła go na picie.

Być może dlatego Arien wywrócił tylko oczami i dał się przekonać do jednego drinka więcej, mimo że głowa bolała go niezmiernie przez cały dzień.

– To o czym chciałeś rozmawiać? – spytał już nieco grzeczniej, patrząc nieobecnym spojrzeniem na biurko. William pstryknął palcami, a Arien spojrzał na niego. Pirat to wyśmiał, kręcąc głową.

– I to ja niby jestem pijany… Słuchaj – powiedział twardo. Arien już niczego nie rozumiał. – Sprawa jest taka, że zostajesz u mnie na statku. Jesteś zbyt nieprzewidywalny. Ty i Raisel nie stworzycie bezpiecznego duetu. Wydałeś nas szybciej, niż obstawiałem.

Oni żartują. Najpierw Vixen, a teraz to? I jak ja mam się kłócić, cholera jasna… Twarz Ariena przedstawiała niedowierzanie i czystą irytację, na język cisnęło mu się wiele przekleństw w wielu językach. Mimo to zacisnął dłonie na kolanach i przełknął dumę.

– W porządku – westchnął, poddając się bez walki.

Nie musiał długo myśleć. Rzeczywiście chyba wolał być tu niż tam na kolejne dni podróży. Tym razem zapewne dłuższe. Potrzebował spokoju, a załoga Żarugi była chociaż odrobinę lepsza pod tym względem niż Błękitnej Księżniczki.

William aż się zdziwił na tę odpowiedź, ale nic nie powiedział. Chciał polać im jeszcze, lecz Arien zakrył swój kieliszek dłonią.

– Spasuję.

– Niech ci będzie. – Pirat wzruszył ramionami. – Zgaduję, że dotrzesz do kajuty, która na początku miała być twoja?

Mag pokiwał tylko głową i wstał. Nie miał ochoty rozmawiać. Jedyne, o czym marzył, to miękkie łóżko i chwila spokoju.

– Te, Scarletmain. – Zatrzymał się, trzymając dłoń na klamce.

– Co? – spytał tamten dość chamsko, zupełnie od niechcenia, nie odwracając nawet głowy.

William, patrząc na jego plecy, zastanawiał się, czy się nie wycofać za tę odzywkę. Postanowił jednak być miły. W końcu… Musieli się jakoś pogodzić i załagodzić stosunki. Jeśli nie chciał mieć ciągłej migreny…

– Dobranoc – powiedział, nawet się uśmiechając, kiedy w odpowiedzi usłyszał to samo, ale zmiękczonym, ospałym tonem.

– Dobrej nocy.

Arien opuścił jego gabinet. Przez krótki moment słychać jeszcze było stukanie jego butów. William patrzył na drzwi, czując, jak jego powieki robią się coraz cięższe. Spojrzał na biurko i pokręcił głową.

– Co za przypadki specjalne, ten Scarletmain i Moonstar.

Kapitan zasnął w fotelu, przysłoniwszy twarz pirackim kapeluszem, a nogi rozłożywszy na biurku w miejscu, gdzie mapy pełnej stworów nie było.

*

– Cholera, powinniśmy ruszyć jakąś godzinę temu. Jak zwykle wszystko w moich rękach.

William od rana chodził zdenerwowany faktem, że musiał sam ogarniać dwie załogi i zebranie ich w całość. Ponadto nie obyło się bez paru komentarzy na temat celu podróży. Krótka groźba ze strony Swana wystarczyła, aby je wszystkie ukrócić, ale i tak zjadło mu to nerwy.

Arien odwrócił się w jego stronę, z daleka słyszał nadciągające komentarze i narzekania kapitana, który nerwowo zerkał na zegarek podręczny.

– Czy ona może w końcu wstać? Zaraz tam wejdę i wrzucę ją do morza na pobudkę – parsknął poirytowany, przeklinając pod nosem.

– Ależ nie gorączkuj się tak, kapitanie – zaczął delikatnie Scarletmain, śmiejąc się ze Swana. – Jestem pewien, że zaraz…

– O, moi bogowie najdrożsi!

– O wilku mowa… – westchnął Will.

Głośny krzyk Raisel wyprzedził go. William już na starcie złapał się za głowę i jęknął przez widok, jaki napotkały jego oczy. Kobieta klęczała przed rudowłosą, która uciekała wzrokiem i trzymała kapitan niechętnie za rękę. Arien, widząc to, wybuchnął gromkim śmiechem, nie zważając na załamanego Swana.

– Ma pani, tera me podróże z pewnością będą udane! Nikt przeciwko nam się nie stawi! Pozwól… – Już chciała ucałować jej dłoń, ale ruda wyrwała ją i szybkim ruchem wystrzeliła wiązankę w kierunku przyjaciela nieopodal.

Jego śmiech się ukrócił, upadł przed Williamem podobnie jak Raisel wcześniej przed czarodziejką. Zadowolona z efektu kobieta machnęła splątanymi lokami.

– Virael, do cholery jasnej! Żadnych czarów, czego wy nie rozumiecie! – Na uwagę Williama Virael wzruszyła lekko ramionami i machnęła peleryną, wymijając zadowolona leżącą smutno Raisel.

William westchnął i wyciągnął dłoń do Ariena, który ją odrzucił i wstał sam, odsuwając się prędko od mężczyzny. Ten zamrugał kilka razy, a po chwili pokręcił głową.

– Nie, ja mam was serdecznie dość. – Machnął rękami, chwytając się za kapelusz. – Łachudry, do cum, ale już!

Arien wywrócił na to oczami, nie komentując. Kiedy chciał wrócić wzrokiem do Lisicy, jej już nie było. Została tylko Raisel, pochłonięta smutkiem odrzucenia, podczas gdy jej załoga latała jak poparzona, przygotowując się do odpłynięcia. Głaskała swojego kruka delikatnie i z czułością, patrząc w horyzont…

– Ach, Kuli… Czujesz to w powietrzu? To gorzki smak odrzucenia… O nią… O nią jednak mogę się bić i walczyć ciężej niż z jakimkolwiek krakenem… Czuję to, jest tego warta… – Arien przypatrywał się ruchom warg tak intensywnie, że kapitan to w końcu wyczuła. Z szablą wyciągniętą ku niemu, zaczęła się drzeć: – A ty co! Ty się sobą zajmij! Taki kąsek pod nosem, swoje se znajdź!

Czarodzieja niemalże od razu odrzuciło. Odbił się od relingu i odszedł czym prędzej na nadbudówkę, aby stamtąd oglądać odpływ. Raisel schowała szablę i ponownie wbiła wzrok w zarys oceanu.

– Mój drogi Kuli, cóż nas czeka w tej podróży? Śmierć? Przygoda? Skarby?! A może… miłość? – Kruk zakrakał niezbyt elegancko, na co Raisel się uśmiechnęła. – Masz rację. To głupoty… E, e! No czego nie ruszamy?!

Następny cel podróży: Thor Kahdur. Krasnoludzka wyspa, na której być może mieli poznać wiele faktów dotyczących artefaktu… Kurs na południe.

VI. KRÓLOWA POPIOŁÓW

Daren, Aliferas

Wczesnym porankiem miasto jak zawsze budziło się do życia. Nad polanami rozlewały się złociste promienie słońca, a miasto położone nad morzem, stolica wieczystego Daren – Aliferas, rozbłysło.

Przestronny pokój utrzymany w bieli, marmurze i złocie zaczął wypełniać się światłem przebijającym kurtyny. Powieki królowej nieprzyjemnie zostały zaatakowane, ale kobieta nie wstała i nie zanosiło się, aby miała to zrobić.

Od czasu rozpoczęcia podróży piratów minęły zaledwie dwa dni, a ona już miała na głowie więcej niż niejeden z jej urzędników. Spodziewała się takiego obrotu spraw. Sumienna zazwyczaj królowa tym razem nie zabierała się do pracy zbyt szybko.

Nie dane jej jednak było wylegiwać się. Do komnaty zamaszyście wtargnęła jej prawa ręka i doradczyni, Nuli.

– Wstajemy, moja pani. Lepiej, jeżeli to ja cię obudzę, niźli Joshua.

Coś w tym jest, pomyślała ospale Penelopa, otwierając oczy.

Syknęła przecierając powieki. Bez słowa podniosła się, nie słuchając Nuli, która zaczęła streszczać plan dnia. Penelopa nie miała na to jeszcze głowy, poza tym była świadoma swoich obowiązków. A plany miała zupełnie inne.

Przejrzeć papiery. W nich podania, prośby, skargi na dzień, w którym piraci przybyli, skargi na wypuszczenie Scarletmaina, na przyjęcie Moonstar… Listy z Wratanu. Listy z Ezruwii. I z Yebii. Paru magnatów też miało do mnie wiele spraw. Tyle do zrobienia, a tak mało czasu… Muszę z nim dzisiaj porozmawiać, myślała podczas rozczesywania włosów i wklepywania w twarz kremów z najwyższych półek.

– Pani? Słuchasz mnie? – spytała nagle Nuli. Królowa westchnęła, ale nawet na nią nie spojrzała.

– Co mówiłaś?

Tym razem to Nuli skrycie wywróciła oczami, ręcznie odsłaniając ostatnie zasłony.

– Informowałam cię właśnie o…

– Królowo! Królowo!

Penelopa przymknęła oczy w irytacji.

Do sali wbiegł niewysoki chuderlak. Rudowłosy doradca ojca Penelopy, Joshua. Po zmarszczkach na twarzy można było stwierdzić, że ma jakieś pięćdziesiąt lat. Był lekko zgarbiony, a na twarzy widocznie zmęczony. Kiedy już odsapnął, stanął skulony przed królową, wbijając wzrok w podłogę. Czarodziejka mierzyła go złowrogim spojrzeniem, szykując się do wyrzucenia go.

– Królowo Penelopo. Twój ojciec rozkazał mi, abym przekazał ci wieści o dzisiejszym posiedzeniu z głowami państwa i Złotym Stowarzyszeniem. Odbędzie się dzisiaj po południu.

Wystarczyły te trzy zdania, aby panią Daren wybić z równowagi. Zmierzyła Joshuę chłodnym wzrokiem, a ten, lekko przerażony, odsunął się.

Nuli położyła mu dłoń na ramieniu, przez co jego ciało przeszedł zimny dreszcz. W reakcji na to Penelopa uniosła rękę, nakazując Nuli odsunięcie się. Czarodziejka westchnęła i poprawiła się na krześle, przybierając stoicką postawę.

– Przekaż ojcu, że się na nim pojawię. A teraz odejdź. Królowa potrzebuje o tej godzinie samotności.

– Oczywiście, pani. – Pokłonił się nisko i wybiegł z komnaty. Przez zimny głos kobiety przeszły go gorsze dreszcze, niż kiedy Nuli chciała nastraszyć go magią.

Młoda czarodziejka prychnęła, fukając coś po grelijsku, na co królowa skrycie się uśmiechnęła, kontynuując poranną rutynę.

– Co za tupet, no nie mogę. Złote Stowarzyszenie, ciekawe, co tym razem będą mieli do powiedzenia.

– Bez nerwów, Nuli. Złote Stowarzyszenie może tyle, co nic. Wiesz o tym.

– Mają coraz więcej wpływów… Pośród magnatów, wśród ludu. Wieści rozchodzą się szybko. Nie tylko w Aliferas ludzie się buntują. Jeśli tak dalej będzie, to na głowie będziesz miała wojnę domową, a nie światową, pani.

Niby nie było to poważne założenie, ale coś jednak w tym było. I Penelopa to wiedziała. Złote Stowarzyszenie było radą, która utworzona została tuż po śmierci poprzedniej królowej, nim jeszcze Penelopa objęła tron. W teorii miało pomagać młodej królowej w podejmowaniu decyzji, dopóki nie będzie starsza, choć ta od początku radziła sobie sama. Poddani ją kochali i byli jej wierni. Jednakże w ostatnich latach sytuacja stała się napięta.

Ciągłe walki na granicach, drobne ataki czy zwyczajne nieporozumienia – wszystko to prowadziło do upadku zaufania w zdolności monarchiczne Penelopy. Pomimo że z każdej sytuacji wychodziła gładko i pokojowo, chciwi ludzie złotego kraju chcieli więcej, rozpieszczeni przez lata dobrobytu.

Wojna czterech stolic zmieniła każdego.

Złote Stowarzyszenie było tym, co miało ich przekonać do niemocy Penelopy. To ta grupa, składająca się z ludzi wybranych przez jej ojca, miała być nową nadzieją dla miasta.

Penelopa radziła sobie z nimi, unikając lekkomyślnych pomysłów Stowarzyszenia na odwety i ataki w stosunku do trzech pozostałych stolic. Po podjęciu niedawnej decyzji dotyczącej piratów i magów wiedziała, że teraz czekało na nią nie lada wyzwanie. Nie żałowała, była pewna swoich racji.

Nie powiedziała Williamowi, Raisel, Virael i Arienowi jednej ważnej rzeczy. Że mogą wrócić z artefaktem, ale już nie do niej, a do jej ojca jako władcy. A nie poinformowała ich o tym, gdyż wiedziała, że nie może do tego dopuścić.

Skończyła przygotowania rozbudzona tą myślą i podeszła do Nuli, która wyczekująco na nią spojrzała. Jak mogła się spodziewać po Penelopie, ta nie odpowiedziała.

– Przebierz mnie – rozkazała krótko, na co czarodziejka kiwnęła tylko smutno głową. Chciała pomóc, lecz nie było jej to dane. Penelopa nikogo nie dopuszczała do siebie.

Nuli szepnęła zaklęcie i machnęła dłonią w koło. Wkrótce szata nocna kobiety zaczęła się przekształcać, a na jej ciele spod pyłu wyłoniła się koronkowa suknia, obsypana koralami i migocząca brokatem, opinająca jej ciało. Penelopa spojrzała na to z niesmakiem i machnęła dłonią ponaglająco.

– Nie tak, Nuli. W strój wyjściowy. Wiesz, o co chodzi.

Czarodziejka wybałuszyła oczy. Nic jednak nie powiedziała, kiedy po raz kolejny rzuciła zaklęcie, a królową szybko spowił kurz, który gdy opadł, ukazał prosty strój wieśniaczki i stary, spruty płaszcz.

Penelopa przejrzała się w podłużnym lustrze i kiwnęła krótko głową, dumnie się prostując.

– Idealnie – szepnęła, a na jej twarzy pojawił się uśmiech, który szybko zniknął. – Pójdę sama. Nuli, dopilnuj, żeby nikt nie dowiedział się o moim wyjściu. Nie chcemy więcej problemów, czyż nie?

– Oczywiście, pani.

– Świetnie.

Krótko pożegnała swoją podwładną, która lekko się kłaniając, otworzyła niewielki portal, iskrzący się intensywnie na różowo. Jak przez mgłę widać przez niego było biedną, ciemną uliczkę. Dość niespotykane w tym królestwie…

Chyba że w najdalszych zakątkach Aliferas. Czyli tam, dokąd królowa się kierowała. Z nienaganną elegancją przeszła przez portal, rozpływając się we mgle, która ją pochłonęła.

*

Uliczka pachniała mokrymi śmieciami i zgnilizną, w większości też właśnie nimi była pokryta. Jednak gdy kobieta pojawiła się tam, na jej twarzy nie było widać krztyn odrazy.

Szybko wyminęła rozbite śmietniki, uciekając z mroku na główną ulicę. Takie miejsca jak to były skryte na obrzeżach, aby sława stolicy nie podupadła. Było ich tak mało, że zliczyć się je dało na palcach jednej ręki.

Nie bez powodu zatem ta okolica nie była przyjemna, choć i tak nie było tu najgorzej, tylko trochę brudniej i opustoszale. Długo nie zajęło królowej dotarcie do jednego z większych budynków w okolicy. Była to posiadłość, która z zewnątrz była już przestarzała i zakurzona, choć wciąż pozostawały na niej liczne zdobienia. Przy kolorowych schodach wejściowych stało kilka kobiet ubranych w skąpe szaty odsłaniające nogi, brzuch, ramiona… Większość ciała.

Był to jedyny dom rozpusty w Aliferas, ukryty pomiędzy lichymi domostwami na krańcu miasta. W Daren ten rodzaj zarobku był zakazany, jako że złote miasto miało uchodzić za czyste.

Co więc robiła tu królowa?

Penelopa zakradła się do tylnego wejścia. Wyminęła zajętą sobą parę. Nawet nie zwrócili na nią szczególnej uwagi, więc i ona nie zwróciła jej na nich.

Kiedy w końcu dotarła do wejścia, obchodząc kolejne kałuże błota i rozwalone worki na śmieci, zapukała rytmicznie trzy razy i czekała.

Oby i tym razem mi pomógł. Sprawa zaczyna robić się nieciekawa. Potrzebuję informacji. Jeśli szybko czegoś nie uczynię, może dojść do tragedii.

– Halooo? –przywitał ją głos po drugiej stronie oraz spojrzenie widoczne przez uchyloną klapę na drzwiach. – Och, Pene, to tylko ty.

Głos należał do mężczyzny. Brzmiał przyjaźnie i na podekscytowanego. Penelopa nie miała na to czasu, sprawy piętrzyły się, a każda sekunda poza zamkiem była dla niej ryzykowna.

– Wpuść mnie, Angelo.

– Ach, jak zwykle, zapracowanaś na zamku?

– Angelo – odparła twardo.

– Zero z tobą zabawy, księżniczko.

Zawiedziony chłopak otworzył w końcu drzwi i pokłonił się głęboko, wręcz przesadnie, z szerokim szczeniackim uśmiechem witając kobietę. Ta wyminęła go prędko, wywracając ostentacyjnie oczami. Będąc już w środku niedużego, pustego przedpokoju, zrzuciła kaptur, a następnie przeczesała roztrzepane włosy.

– „Królowo”, nie „księżniczko”. Nieraz ci mówiłam, jak tego nie znoszę. – Wywróciła oczami, ręce luźno opuszczając wzdłuż ciała.

– Och, proszę, miałbym tak po prostu nazwać cię królową? Co, gdyby ktoś usłyszał? Tego byś nie chciała, co?

Chłopak w przeszłości mieszkał na Kasypis, o czym świadczył zadziorny wyraz twarzy. Szybko jednak uciekł z ciepłych wysp i został podróżnikiem, więc miał liczne kontakty, które królowa bardzo szanowała ze względu na własne korzyści. Poznała go, gdy dostała pierwsze zgłoszenie dotyczące tajemniczego biznesu, który rzekomo prowadził. Od tamtej pory biznes przestał być tajemniczy, a ona zyskała nowego sojusznika.

– Niech ci będzie. Przychodzę w interesie – przeszła do tematu. Angelo wyraźnie się to nie spodobało. Objął kobietę ramieniem, mimo że ta skrzywiła się, i lekko ją przytulił.

– Oj, Pene! Nie bądź taka! Nie będziemy rozmawiać w przedpokoju, jak zwierzęta. W końcu jesteś moją panią, należy ci się dobre traktowanie. – Flirciarski ton nie był niczym nowym, dlatego czarnowłosa zignorowała go. – Chodźmy do środka. Ty przodem, ma damo.

Kłaniając się, otworzył przed królową ozdobione elifickimi rycinami drzwi, prowadzące do głównego pomieszczenia.

Ogromny salon przepełniony był kobietami i mężczyznami, tu głównie ludźmi, ale znalazło się kilku elfów. Część gości siedziała pod ścianą na rozległych kanapach, zajadając się słodyczami rozstawionymi na stolikach przed nimi. Wszystko było ozdobione czerwonymi zasłonami, obrazami przedstawiającymi ludzi w negliżu, frędzlami i baldachimami. Nawet na schodach rozłożony był złoty dywan.

– Czuj się jak w domu – powiedział zaczepnie, zamykając za nimi drzwi.

Idąc, czuła na sobie wzrok gapiów, a kilka stojących na schodach osób próbowało łapać ją za szatę i przekonywać do siebie, ponętnie wyginając ciało.

Kompletnie niewzruszona weszła do gabinetu, a Angelo za nią, machając paru osobom, aby się rozeszły.

Penelopa zawsze była pod wrażeniem tych umiejętności, ale wolałaby nie słyszeć, jak chłopak odsyła innych do pracy i przypisuje im pokoje. Nigdy nie chciała, by to miejsce istniało. Ale niestety musiało, bo tylko w nim mogła zdobyć to, co było dla niej cenne – informacje.

Gabinet niewiele różnił się od głównej Sali. Był mniejszy, a jedyne meble w nim to nieduże biurko, kilka puf oraz ogromne łóżko. Za każdym razem, kiedy Penelopa tu przychodziła, czuła dyskomfort.

Mimo to spokojnie usiadła na krześle przed biurkiem. Angelo zaczął wypełniać jeden z kieliszków winem, a potem podał go Penelopie. Ta machnęła ręką, odmawiając. Chłopak wzruszył ramionami.

– Nie, to nie – skomentował krótko, rozkładając się na krześle przed nią jak pan. Penelopa wbijała chłodne spojrzenie w jego oczy. – A więc, jaki to interes tym razem, z którym przychodzisz w me jakże skromne progi?

– A jak myślisz? Po co zawsze przychodzę?

Chłopak westchnął i wypił swoje wino duszkiem, po czym nachylił się.

– A co ja będę z tego miał?

– No nie wiem… Powiedzmy, że twoja mała działalność będzie dalej prosperować, a ciebie nikt nie przyjdzie zakuć w kajdany? – powiedziała sarkastycznym tonem, kręcąc głową w udawanym uśmiechu. Angelo zacmokał.

– Naprawdę jesteś nie w humorze, co?

– Angelo. Sytuacja jest poważna. Mów, co wiesz, i wychodzę. Sprawy wymykają mi się… Wymykają mi się spod kontroli. Proszę – dopowiedziała zduszonym tonem, z ciężkim sercem przyznając się do słabości.

Chłopak westchnął i usiadł na krześle normalnie, opierając plecy o zimne oparcie złotego, podniszczonego niby-tronu. Angelo wyciągnął okulary i założył je, cicho jeszcze kaszląc, aby oczyścić głos.

– Zatem mów, proszę. Co potrzebujesz wiedzieć tym razem?

Królowa uśmiechnęła się w duchu, zdusiła jednak tę reakcję i przeszła do rzeczy.

– Jesteś zapewne świadom sytuacji sprzed dwóch dni?

Chłopak wbił spojrzenie w sufit, po czym żywotnie pokiwał głową, uśmiechając się cwaniacko i szeroko.

– Któż by nie był? A więc piraci, tak? Co ci to strzeliło do głowy? Poza tym, Arien Scarletmain?! Penelopo, co ty kombinujesz, co? – Wyglądał na jak zwykle rozbawionego, ale po oczach widać było nutę zmartwienia. A może i przerażenia. Czyżby praca dla królowej robiła się trudna?

– Nie twoja sprawa. – Chłopak wydął wargi niczym dziecko, któremu odebrano słodycze. Kobieta parsknęła, wiedząc, że ten przybrał maskę, aby zdobyć to, czego chce. – To ja tu zadaję pytania…

– A ja odpowiadam, tak, wiem. Domyślam się, że chcesz znać zdanie co poniektórych członków Złotego Stowarzyszenia?

Penelopa kiwnęła głową, czekając na odpowiedź. Angelo wstał i podszedł do szafy, w której zza szkła widać było wiele ksiąg. Wyciągnął jeden ze spisów gości i położył go obok notatnika. Chwilę to zajęło, ale w końcu udało mu się dopasować notatki do daty w spisie.

– Zacznijmy od tego, że w ciągu tych dwóch dni wiele się nie dowiedziałem, więc nie oczekuj cudów. W dzień twojego spotkania z tamtą czwórką, czyli szóstego czerwca, dwójka ze Stowarzyszenia zjawiła się typowo o godzinie dwudziestej. Willhelm Grint i Kaiden Harp. Przeczytaj to sobie.

Podał Penelopie notatnik. Zabrała się do czytania, w duchu podziwiając pamięć i dbałość rudzielca.

Goście: Wilhelm Grint i Kaiden Harp

Data odwiedzin: 06.06.1216 r. 20:00

Tematy rozmów: Arien Scarletmain, Virael Moonstar, piraci zza morza, Żaruga, Błękitna Księżniczka, Ezruwia, plany królowej, Daren

Rozwinięcia tematów:

Arien Scarletmain – cytując Imeldę: „Rada musi się dowiedzieć, musi…”, czyżby wysłali Radzie Czarodziejów Wyższych list?

Virael Moonstar – wspomnienie o jej znajomości z Arienem Scarletmainem. Przerażenie na myśl o niej i jej magii ognia.

Piraci – wiele (naprawdę wiele) przekleństw i złorzeczeń. Krzyki „pora zdjąć królową z tronu!” przy temacie gości z morza i to nieustanne. Hera powiedziała, że jeden z klientów wywrócił stół. Nie wierzą, że było to spotkanie biznesowe.

Ezruwia – ponoć coś knują w Ezruwii, ale kij wie co, żadnych nowych informacji.

Daren – myślą, że królestwo jest u schyłku. Planują obalić królową w najbliższych dniach. Ponoć ktoś ma plan. Cytując Imeldę: „Jego plan musi zadziałać”.

Plany królowej – nie chcą się przyporządkować. Król (tak powiedzieli) był pozbawiony świadomości spotkania piratów i czarodziejów. A tym bardziej wypuszczenia niebezpiecznego maga. Chcą władzy dla Maximiliana.

Koniec wpisu.

Angelo H.

Oczy Penelopy zabłysnęły wściekle. Niewzruszony dotąd Angelo podskoczył na krześle, kiedy królowa rzuciła notatnikiem o stół i z impetem wstała. Już zaczęła zbierać się do wyjścia, gdy zaszedł jej drogę.

– Czekajże, proszę!

– Nie mam czasu do stracenia. Czyhają nie tylko na mój tron, ale i życie. Jakbym miała się nie dowiedzieć! Dwulicowe szuje! Już ja im pokażę!

Chłopak złapał ją za ramiona.

– Z całym szacunkiem, królowo, uspokój się. – Zrzuciła jego dłonie i cofnęła się o krok.

– A ty? Wiedziałeś, że czyhają na mnie, i zamiast mnie o tym powiadomić, czekałeś, aż przyjdę i zapłacę, prawda? – W tym momencie wyciągnęła sakiewkę złota i rzuciła ją na jego łóżko z takim zamachem, że złoto wysypało się z brzękiem.

– Nie miałem kiedy! Poza tym to tylko dwa dni, nie dramatyzuj – zaczął się bronić.

Kobieta zimno odpowiedziała, ostudzając emocje. Mimo to i tak brzmiała na nabuzowaną.

– „Dwa dni”? Wiesz, ile to dla mnie? Aż zanadto. Powinnam wiedzieć od razu.

– Dlaczego w ogóle to zrobiłaś? Nie miałabyś takich problemów. Teraz mają coś, dzięki czemu mogą cię obalić! Nie tylko ich dwójka, ale i inni ludzie, wpływowi czy nie, mówili na ten temat wiele, oj, wiele. Nawet nie po pijaku, rozumiesz? Wszyscy są po ich stronie. Co do jednego! Chciałem ci o tym powiedzieć, ale wstałaś. Masz poważny problem Pene. Ale wiedziałaś, że tak będzie, prawda? Zatem: dlaczego?

– To nie twoja sprawa. Jesteś mieszkańcem mojego państwa, więc ufaj mi. To, co zrobiłam, uratuje nas przed wojną raz na zawsze – mruknęła tajemniczo, na co chłopak tylko smutno pokręcił głową.

– Wiesz, że zawsze będę ci ufał. Nieważne co, pani. – Ukłonił się, ale nie jak zwykle, a naprawdę z gracją i wyczuciem. Te słowa trochę uspokoiły Penelopę.

– Dobrze więc. Dziękuję za dzisiaj – skończyła temat, chcąc już odejść. Pozwolił jej na to, a ona na chwilę zatrzymała się w drzwiach. – I wybacz agresję. Nie była… planowana – dodała i wyszła, nie odwracając się już do chłopaka.

*

Szła jedną z głównych ulic, dokładnie zasłaniając twarz. Mimo że niewiele osób z niższych sfer ją kojarzyło, bo wśród nich nie pokazywała się za często, to i tak wolała dmuchać na zimne.

Szła więc wyboistą drogą, kierując się do centrum. Nie zamierzała jednak wrócić zwykłą trasą bądź jakimś ściśle tajnym przejściem. Kiedy pojawiała się w opuszczonym domku nieopodal dyktrytowej wieży, Nuli wiedziała, że pora wracać. Choć magia wokół wieży praktycznie umarła, to domek był na tyle daleko, że starczało jej na portal do zamku. Zabierało to z Nuli dużo energii, ale poddana akceptowała to osłabienie dla dobra królowej.

Historia wieży była krótka. Kiedy zniewolono Ariena, była już właściwie na wykończeniu budowy. Pokój, który stał się celą maga, miał służyć za miejsce przesłuchań magicznych delegatów, aby nie kombinowali nic z użyciem magii.

Niestety, przez efekty uboczne wieży nikomu nie widziało się mieszkać w okolicy. Szczególnie po tym, jak zamknięto maga, który co noc próbował się wydostać, krzycząc przy tym i rzucając zaklęcia, mimo że nie działały. O tym miejscu krążyło wiele historii, a miało zaledwie pięćdziesiąt dziewięć lat. Dlatego okolica ta była tak opustoszała. Czasem jednak zdarzało się, że było to miejsce schadzek par, czy… podłych knucicieli.

– A więc? Gotowa do zrealizowania zlecenia?

Penelopa natychmiast zeszła z drogi, dyskretnie skręcając w pustą alejkę. Oparła się plecami o ścianę drewnianej chatki i wsłuchała się. Usłyszała prychnięcie, a potem damski głos.

– Pytasz zawodowca. Oczywiście, że jestem gotowa. Nie jestem byle kim. Pamiętasz, kto jest moim przełożonym? A może sam chcesz się przekonać? – Głos kobiety był niski i ostry. Penelopie wydawało się, że go zna, ale był dziwnie zdeformowany, brzmiał jak odbity od ściany. Drugi był natomiast męski i znała go aż za dobrze. Jej ojciec też wybrał się na mały spacer.

– No już, już, nie denerwuj się. Grunt, że dostałaś zapłatę z góry, tak?

– Owszem. Mów zatem. Jaki jest twój cel?

Penelopa wytężyła słuch. Kogo miał na celowniku? Nuli? Domyślił się, że królowa ma szpiegów spoza zamku? Odpowiedzi się spodziewała, ale za żadne skarby Daren nie chciała jej dopuszczać do myśli. Zacisnęła wargi, a jej dłonie zadrżały się.

– Królowa Penelopa Alsandir. Moja córka. Dzisiaj wieczorem, na spotkaniu Złotego Stowarzyszenia.

Słysząc te słowa, a następnie rechot kobiety, oderwała się od ściany i cicho popędziła ku innej opuszczonej chacie.

Miała dzień, aby przygotować się na ewentualną śmierć.

VII. WYŁADOWANIE

Morze Obfitości / Aurora, Przełęcz Morskich Gór

Z każdej strony otaczała go ciemność. Choć leżał w puchatym łożu, okryty kocami i z głową wtuloną w miękką poduszkę, czuł przenikliwe zimno. Wzdłuż jego rąk i nóg pojawiała się gęsia skórka, a ciało przechodził dreszcz. Nie słyszał prawie nic. W taki sposób codziennie budził się w wieży, zamknięty jak w puszce. Wokół niego tylko ciemność i ten jeden głos, bijący go z każdej strony jak echo…

Obudził się nagle, a głowa bolała go jak diabli. Było mu niedobrze i czuł, jak coś buja nim na boki. Jak on cały buja się na boki. Przetarł twarz kilka razy i westchnął ciężko.

Z początku gdy otworzył oczy, nie zrozumiał, co się dzieje, i uznał to za sen. Gdy jego uszy się obudziły, a do nich dotarł szum morza, przypomniał sobie.

Nie jestem już zamknięty w wieży. Jestem na statku pirackim… Nie wiem, co lepsze.

Dźwięki zaczęły napływać do jego uszu. Głośne stukanie odbijające się na suficie. Krzyki i huczne, radosne śpiewy. Za niewielkim okienkiem słyszał powiewy wiatru i fale obijające się o siebie. Pięć dni. Tyle płynęli od czasu postoju na wyspie.

Nie, to się nie dzieje. Przecież tu miałem zaznać chwili spokoju! Jak porażony zarzucił na siebie kołdrę, zakrywając ciało. Z cichym jękiem niezadowolenia zaczął kląć pod nosem w niezrozumiałym języku. Lekkie nakrycie nie pozostało jego osłoną na długo. Obudził się z koszmaru przeszłego życia, aby zmierzyć się z nowym.

Agresywnie się podniósł i ponownie zaklął, tym razem w czystym ezruwiańskim. Ani się nie wyspał, ani nie miał humoru. Zarzucił na siebie długi szlafrok o hebanowym kolorze, przykrywając białą piżamę. Przeczesał długie włosy i opuścił elegancki pokój. Ponoć jeden z niewielu takich, poza kapitańską kajutą.

W drodze na pokład niemal się potknął na krzywych, wyszczerbionych schodach.

Im bliżej był, tym głośniej słyszał śpiewy. Z tego, co wyłapał, po mawejsku. Potem grelijsku. Później we wspólnym dla całego świata sureańskim. Od tej mieszanki głowa zaczęła go boleć jeszcze bardziej. Piraci rozmawiali o wszystkim i o niczym naraz, a on każde słowo chłonął, mniej bądź więcej rozumiejąc.

– Cóż tu się wyprawia, do jasnej…

– Och, bogowie mórz! Zapomnieliśmy, żeś tu w ogóle jest! Ile można spać? – Darwin, najstarszy pirat na statku Williama, przywitał go tymi słowami i lekceważąco plując do kubła pod swoimi nogami.

Zdegustowany Arien zacisnął szatę wokół bioder i rozejrzał się. Pierwsze noce poza wieżą były dla niego strasznie męczące, a towarzystwo piratów nie pomagało.

– Gdzie kapitan? Co wy wyprawiacie o tak wczesnej godzinie? – Paru piratów, którzy akurat nie śpiewali, a siedzieli w cieniu przy ścianie, zaśmiało się gromko.

– „Wczesnej godzinie”? Gdzieś ty się uchował, synku?

– Jestem starszy niż ty – syknął oschle do staruszka.

W gruncie rzeczy Arien mógłby być nazywany przez nich „staruszkiem”, ale wyglądem bardziej przypominał młodzieńca. Wszystko dzięki magii. Kolejny z powodów, za który wielu ludzi magów nienawidziło. Na zawołanie mogli stać się, kim chcieli. Cóż, może nie tak „na zawołanie”, ale były to techniki, których ludzie nigdy nie pojmowali. Tak samo jak ci tu. Spojrzeli na niego krzywo i zaczęli „pouczanie”.

– Na nasze to ty masz ze dwadzieścia lat, więc się lepiej zachowuj, chłystku.

Do staruszka dosiadł się Mazekin, zapalając fajkę i ostentacyjnie dmuchając dymem w stronę Ariena.

Mag cicho zakasłał, machając dłonią, aby odpędzić dym. Nie skomentował tej obrazy i wyminął dwójkę, kierując się ku sterom. Ich śmiech towarzyszył mu resztę drogi.

– Nie zaczynaj, Mazekin. Z magami nie ma co. Toż to czorty jakieś, nie ludzie. – Darwin poklepał niziołka o szarych oczach i obaj zaśmiali się. Stojąca nieopodal Dzivia uniosła na słowo „czort” uszy i zaczęła się rozglądać.

– Ktoś mnie wołał? – To sprawiło, że tamci roześmiali się nawet bardziej. Chichoty nie ustawały, a zabawa trwała dalej.

Słysząc ich, Arien obwiniał się za to, jak bardzo ma ochotę wyklinać wszystko, co go otaczało. Nie umiał docenić wolności. Nie, kiedy był tutaj. Irytowała go jego pozycja i brak umiejętności bycia zadowolonym z tego, co ma. Musiał jak najszybciej się dowiedzieć, kiedy zacumują na dłuższy postój i będzie mógł znowu poczuć ziemię pod nogami. Uwolnić magię, która tak dobitnie pulsowała w jego ciele, błagając o uwolnienie, jak spragniony o wodę. Boleśnie wręcz, jak uścisk obręczy na głowie.

– Gdzie ten cholerny Swan – syknął w końcu, kiedy nie zobaczył przed sterem Williama, a chłopaczka z załogi, Damena.

Młody mężczyzna na widok maga o mało co nie wywrócił się. Odzyskał równowagę, szarpiąc sterem. Statek delikatnie zadrżał.

– P-pan Scarletmain! Mogę w czymś pomóc…?

Arien spojrzał na chłopaka pogardliwie.

– Nie słyszałeś pytania? Gdzie twój kapitan?

– Nie nazywaj go „panem”, Damen. To nasz… towarzysz. Nie ma co się korzyć.

Arien odwrócił się w stronę znajomego głosu. Kapitan wyglądał tak jak zawsze – poważnie i na zmęczonego.

– Odejdź, młody. Widzę, że nasz drogi mag ma do mnie jakąś sprawę. Przejmę ster.

– Tak jest, kapitanie.

Chłopak uciekł po schodach w dół. Z daleka Arien zauważył, jak jakiś elf łapie go w ramiona i zaciąga do tańca.

W tym czasie William westchnął skrycie, łapiąc mocno za ster. Wbił wzrok przed siebie i odchrząknął tak, żeby wbijający spojrzenie w pokład Arien w końcu się ocknął.

– No? To czego chcesz?

– Może grzeczniej? – Arien zmarszczył brwi.

– Przecież normalnie cię spytałem? – Spapugował pretensjonalny ton Ariena i wywrócił oczyma. – Mów, czego chcesz, i spadaj. Mam lepsze rzeczy do roboty niż słuchanie twoich narzekań. Bo po to tu przyszedłeś, prawda? Żeby narzekać?

Arien obruszył się i szybkim krokiem podszedł do Williama, stając przed nim i sterem. Zarzucił ręce na biodra i piorunująco spojrzał na kapitana.

– Otóż nie, nie po to. Nie zgadłeś, panie kapitanie. Nie tym razem. Jakie mamy zadania?

Tak właściwie to William zgadł, przez co mag musiał znaleźć alternatywny temat. William tylko mierzył go podejrzliwym spojrzeniem. Wiedział, że coś tu nie gra, ale postanowił nie kłopotać się czarodziejem.

– A co cię to? – spytał wymijająco.

– Przydałoby się wiedzieć, co zamierzamy robić, czyż nie? W końcu płyniemy na Thor Kahdur. Żeście wymyślili, zresztą! Ile nam to zajmie?

William zmarszczył brwi. Spojrzał na zegarek kieszonkowy, a widząc, że jest już po dwunastej, westchnął tylko. Był w plecy ze swoimi sprawami.

Zapomniałem, że na moim pokładzie siedzi teraz niezrównoważony czarodziej, który będzie zadawał za dużo pytań. No nic. Masz ci psi los pirata z ambicjami.

– Szukamy czegoś, co według historyków i poszukiwaczy skarbów już dawno przepadło. Pomyślałem, że możemy popłynąć do źródła. Jesteśmy teraz na Morzu Obfitości, jak to wy, lądowcy, mówicie. Dla piratów Aurora, żebyś się nie zdziwił. – Arien uniósł brew. Dobrze wiem, gdzie jesteśmy, pomyślał. Mimo jego niezadowolonej miny, William kontynuował. – Dokładniej to na Przełęczy Morskich Gór. Drogą tą popłyniemy na Płyciznę Diamentową i dopłyniemy do Thor Kahdur.

– Wiem, na jakim morzu się znajdujemy, nie jestem głupi. Chcesz szukać u źródła? Wiesz, że można byłoby obyć się bez tego? Ja i Virael znamy się na artefaktach.

– Tak? A więc gdzie twoim zdaniem powinniśmy się udać? – Arien stanął obok niego. Blisko, tak aby zwinnym ruchem ręki wyciągnąć mapę z kieszeni Williama, który tylko parsknął na maga obrażony tym gestem. Arien rozłożył ją i wskazał mu na mapie miejsce, na którego widok William głośno prychnął i uśmiechnął się prześmiewczo.

– Do tej puszczy? Spadłeś w nocy z łóżka na łeb, czy co? Nie ma opcji. – Arien skrzywił się i znowu założył dłonie na biodrach, odwracając się do Williama bokiem.

– Bo co? To dobry pomysł. To ostatnie miejsce, gdzie znajdował się artefakt przed zniknięciem. Co prawda, setki lat temu, ale to i tak jakiś ślad. Las jest zaklęty, a jego strażnicy kryją wiele sekretów. Z pewnością będą wiedzieć więcej niż twórcy Korony, którzy ostatni raz mieli ją ponad tysiąc lat temu.

William opuścił rączkę przy sterze, zatrzymując go, po czym odwrócił się do Ariena, zawieszając ręce na klatce piersiowej. Patrzył na niego z góry. Arien był pewien, że dobrze przedstawił swoje argumenty, nie zdziwił się jednak, że William je podważa.

– Po co nam płynąć miesiącami do puszczy, w której wszystko się gubi? Setki lat temu… Wątpię w ten twój ślad. U źródła poznamy szczegółowe dzieje artefaktu. Każdy ma swoje opowiastki. Piraci również studiują historię artefaktów, ale to krasnoludy mają wiedzę, której nikomu nie przekazują. Znają naturę artefaktu, zanim powstanie. To ich fach.

– Myślisz, że nie wiem, co jest ich fachem? Byłem już na Thor Kahdur, wiem, jak to działa. W takim razie ty też mi coś powiedz! Jak chcesz te informacje od nich wydobyć, skoro nie dzielą się nimi z nikim? To ich pradawne tajemnice. Świętość. Ale to pewnie wiedziałeś, prawda?

Tutaj William nie mógł się postawić. Faktem było, że nie miał planu w tej kwestii. Pretensjonalna i uśmiechnięta w triumfie mina Ariena nie ułatwiała mu szukania wymówki. Zdenerwowany opuścił ręce i warknął na mężczyznę.

– Dopiero co wstałeś, a już zawracasz mi głowę. Myślisz, że to proste, coś wymyślić z niczego?

– Tak, przecież ci powiedziałem, co moim zdaniem powinniśmy zrobić.

– Nie popłyniemy do Acoz’ii. To zbyt ryzykowne i zbyt czasochłonne. Koniec tematu.

– Na Thor Kahdur też możemy zmarnować czas…

– Zmarnujemy albo nie. To i tak najbliższy nam teraz postój, więc płyniemy tam.

– Ile czasu nam to zajmie?

– Dwa, trzy dni.

Przez chwilę trwali w ciszy. Arien wydawał się zastanawiać głęboko nad czymś, więc Swan uszanował to i nie komentował, nie mając nic do dodania. Nie miał też ochoty na dalszą rozmowę z magiem. Co prawda, dziwił się, że Arien nie kłócił się dalej, ale jemu to jak najbardziej pasowało. Był kapitanem i poczuł dumę, że nawet mag nie postawi mu się na jego łajbie…

A przynajmniej tak mogło się wydawać. William nie miał się tego dowiedzieć, bo zadumę Ariena przerwał nagły wstrząs, przez co wystraszony mag złapał się za barierkę obok steru.

William sam przez chwilę myślał, że coś się dzieje. Szybko jednak zrozumiał, że to tylko większa fala, która sprawiła, że Arien się tak wystraszył. Kapitan roześmiał się, a Scarletmain poczerwieniał ze złości.

– Co cię tak bawi?

– Ty.

Arien miał ochotę go uderzyć. Najlepiej kulą piorunów. Poczuł, jak coś w środku niego kumuluje się i zbiera, szybko to jednak stłumił, przez co zrobiło mu się jeszcze gorzej na żołądku. Złapał się za usta i zamrugał szybko. Williama nie przestawało to bawić.

– Choroba morska? Ta przełęcz, przyznam, może być wymagająca dla tych twojego pokroju.

– Parszywiec… – parsknął, czując przez to odruch wymiotny. Pobladł, na co kapitan pokiwał głową. Daleko od prawdy nie był.

– Śmiało. Tylko nie na statku. Celuj za burtę, gdybyś mógł. – Machnął dłonią, po czym przesunął mężczyznę w bok i sam wbił wzrok w mapę. – Kiedyś się przyzwyczaisz.

Ten komentarz i czyn wywołał w Arienie chęć przeciwstawienia się i pokazania, że William może sobie kpić, ile chce, on i tak postawi na swoim. Nawet w takiej sytuacji. Wyprostował się i odchrząknął, stając obok kapitana. Will spojrzał na niego i uniósł brew.

– Widzisz? Nic mi nie… – Statek znowu się zabujał. Tym razem trochę mocniej. Cóż. O wiele mocniej, bo podrzucił nie tylko maga, a i innych członków i lżejsze przedmioty.

Arien nie wytrzymał. Poleciał najpierw do przodu przez brak równowagi, a potem sam pobiegł do relingu, wychylając głowę za niego.

Podczas gdy mag opróżniał i tak pusty żołądek, William wahał się, czy mu pomóc, czy może jednak nie. Mimo wszystko kapitan miał empatię. Skrywaną, ale jednak.

Ostatecznie poddał się i kręcąc rozbawiony głową, podszedł do maga. Położył mu dłoń na plecach, po czym widząc, że włosy lecą mu na twarz, zebrał je przy karku. Czując, jak miłe i przyjemne są w dotyku, zdziwił się, patrząc na warunki na statku. Ale nie narzekał. Przyglądał się im, podczas gdy Arien się wychylał.

Scarletmain czuł się tragicznie, wdychając zapach słonej wody. Przynajmniej od kolejnych podrzutów uchronił go pirat.

W końcu przestał wymiotować, kaszląc straszliwie. Chwilę tak wisiał, uspokajając oddech, po czym otarł usta i podniósł się, odrzucając delikatnie dłonie Williama ruchem ręki.

Kapitan Swan zamyślił się, ale na ruch Ariena od razu chciał westchnąć i wywrócić oczami, żałując swojego odruchu.

– Dziękuję… Idę odpocząć. A raczej spróbować odpocząć, ten harmider nie daje mi żyć.

Łapiąc się teatralnie za głowę, zaczął schodzić na pokład główny. William szybko pobiegł i zawołał go.

– Ej. Czarodzieju – powiedział specjalnie przy reszcie kamratów. Arien odwrócił powoli głowę. – Przyjdź do mojej kajuty, jak się ogarniesz. Dokończymy rozmowę.

Arien machnął dłonią, sygnalizując, że zrozumiał. I posępnie ruszył dalej, wymijając piratów i rzucając im złowieszcze spojrzenia, żeby się odczepili.

– Niewychowany pomiot magii…

– Nie potrafi się bawić. Nudny czarownik.

– Te zamkowe tak mają. W szczególności czarodzieje.

Arien, słysząc to, czuł tylko coraz większy żal. Gdy stanął w drzwiach, coś ten szacunek, który prawie w tym momencie stracił, uratowało.

– Zostawcie naszego towarzysza. Wyście pierwszy raz na lądzie w Acoz’ii uciekali do wody jak gupiki wyciągnięte z akwarium. Dajcie mu się… zaaklimatyzować. – William miał pewny, prześmiewczy głos, gdy mówił do załogi. Brzmiał o wiele cieplej, nawet jeśli właśnie ich pouczał.

– Za-a… klamity… Co? – spytał Mazekin, krzywiąc się niezrozumiale.

William splunął i skoczył na skrzynię, hucząc na tłum.

– Do roboty, łachudry! Musimy zwolnić, żeby Raisel Bezgłowa za nami nadążyła! Chcecie tkwić na trasie donikąd czy otworzyć w końcu żagle na pełną szerokość? No?

Zmotywowana załoga radośnie uniosła się, zaprzestając zabawy, a biorąc się do pracy. Arien, kryjący się w cieniu drzwi, uśmiechnął się i udał się do swojej kajuty, czując, jak znowu zaczyna słabnąć przez straszne ruchy statku.

William za to dumnie patrzył na załogę, chodząc między krzątającymi się dookoła piratami.

– Czasami to jak z dziećmi – sapnął, zdejmując kapelusz, który otarł z kurzu.

*

Wśród piratów na tym czarnym jak noc statku sylwetki ciągle gubiły się. Muzyka grała tu zdecydowanie skoczniej niż u Williama. Zabawa była dziksza. Lał się alkohol, wszyscy kuśtykali tanecznie wokół beczek i masztów. Łapali się za ramiona i uśmiechali od ucha do ucha, śpiewając głośno.

– Dwie piosenki, trzy piosenki. My śpiewamy wszystkie! Jak się pirat dobrze bawi, podróż szybciej idzie! Hej-ho! Czarna łabędzico! Hej-ho-hej! Prowadź nas, czarna łabędzico. Hej-ho-hej!

Wielu się o siebie potykało, czasem ktoś komuś przywalił, nieprzyjaźnie się szczerząc. Paru piratów przewalało się przy relingu. Większość klęła jak szalona i wykłócała się, akurat kiedy nie śpiewali donośnie i wariacko, co chwilę zapominając tekstu. Inni szarpali za wanty, bujali się na nich. Kolejni bawili się w rzucanie nożami, strzelanie z pistoletów bądź bicie się szablami. Ktoś nawet skoczył za burtę.

Lisica siedziała wyprostowana na bocianim gnieździe, wysoko nad głowami „przyjemniaczków”. Twarz miała spokojną, wyglądającą martwo, śpiąco. Brała głębokie, równomierne oddechy. Medytowała, wsłuchując się we wrzaski mew. W szum morza i powiew wiatru. Skupiała się na swoim oddechu i na niczym innym, aby zachować czysty umysł.

Jej biała suknia powiewała razem z włosami. Wyglądała delikatnie, jakby miała położyć się spać.

Jej spokój ducha w końcu ktoś przerwał.

– Heeeeej-hooo! Droga magiczko, co tu robisz? Nie jesteś jednym z moich bękartów! Ktoś mi się stąd wykurzył?!

Virael nie otworzyła oczu, ale poczuła, jak traci łączność ze światem duchowym oraz swoim wnętrzem. Westchnęła cicho, a jej klatka piersiowa lekko się uniosła. Zmarszczyła brwi i odezwała się od niechcenia.

– „Bękartów”? Wiesz co to znaczy?

– A no ktoś spłodzony ze zdrady, a co? – Virael siedziała niewzruszona. Raisel obejrzała się dookoła. – No jak król wskakuje jakiejś panience do łóżka, na przykład, o.

Kobieta pokręciła głową i wstała. Otworzyła w końcu oczy i oparła się o resztę wystającego masztu. Teraz dostrzegła Bezgłową, wiszącą na wancie i bujającą się w rytm wiatru. Virael uniosła brew. Mogła się dokładnie przyjrzeć ubiorowi i zadbanej, nieskazitelnej twarzy Raisel.

– Nie boisz się, że spadniesz? – wyrwała kapitan z zamyślenia. Ta wyśmiała ją głośno, łapiąc się za brzuch. Rozbawienie zbiło Virael z tropu, mimo to na jej twarzy pojawił się uśmiech.

– Ja? Spaść? Kochaniutka, ja się na tych linach bujam jak małpa w lesie po lianach!

Virael skrzywiła się nieco rozczulona, ale i nie rozumiejąc – gdyby kogoś ze swojego otoczenia umiejętności przyrównała do małpich w formie komplementu, prawdopodobnie zostałaby znienawidzona szybciej niż władcy spładzają bękarty, o których Raisel mówiła.

Zignorowała to. Taką strategię obrała co do Bezgłowej. Uznała, że lepiej będzie nie rozmawiać z nią za dużo, a piratka się znudzi. Tkwiła jednak w błędzie.

Kiedy usiadła z powrotem, układając się w pozycji do medytacji, Raisel skrzywiła się urażona. Złapała się za serce i rozdziawiła usta.

– Co ty robisz? Porozmawiaj ze mną! – Usiadła ostentacyjnie tuż obok, naśladując pozę czarodziejki. Na szczęście bocianie gniazdo było szerokie, więc wystarczyło miejsca na ich dwójkę. – Nie bądź taka, noooo, musimy się w końcu lepiej poznać! Dobrze mówię, nie? Z Arienkiem już sobie pogadałam, jesteśmy kamraci jak ten słup i żagiel! Twoja chyba kolej, no?

Virael czuła lekkie poirytowanie, co było po niej widać. Zawsze czując się zirytowana, przybierała na twarzy lekki uśmiech bądź kąciki jej ust schodziły w dół, a brwi marszczyły się oceniająco. Tym razem postanowiła udawać miłą, a więc niezręcznie się uśmiechnęła. Raisel niczego nie wyczuła.

– Wolę być sama, chyba że chcesz mnie powiadomić o jakiejś konkretnej sprawie.

Lisica wyczekująco patrzyła na zbitą z tropu i jakby nieobecną piratkę, klnąc w myślach i błagając, aby ta sobie poszła. Wykazała się cierpliwością, pozwalając Raisel na namysł. Piratka po minucie zamyślenia w końcu klepnęła dłonią o swoje udo.

– Aaaa! Sama, samiuteńka? – dopytała Raisel. Virael zamrugała kilka razy.

– Tak. Tak, pani kapitan, sama – powiedziała dobitnie, ale z niedowierzaniem, że w ogóle musiała to potwierdzać.

– Ahaaa… Dlaczegoś od razu nie mówiła! Boże, ale z was nudziarze! Tamten opowiada mi jakieś głupoty, mądrzy się piękniś, a ty? Ty nawet słowa nie zamienisz! A William to by tylko wzdychał na moje genialne pomysły! Cóż za żywot ja prowadzę… Nie dziwię się, że tyle piję. – Teatralnie uniosła się na nogi i złapała za serce, zdejmując kapelusz. Na jej twarzy odbijał się smutek, ale nie dało się tego w ogóle usłyszeć w głosie czy wyczytać z oczu.

Czarodziejka zdążyła zauważyć, że kapitan Raisel tak miała. Nieprzewidywalna, towarzyska i trochę… nieznośna.

Naprawdę nie potrafię pojąć, jakim cudem Arien dogadał się z nią, a ja nie potrafię, pomyślała.

Widziała jakieś podobieństwo między sobą a kobietą i to ją trochę martwiło.

Przyglądając się piratce i analizując ją, Virael czuła tylko, jak się męczy. Sama nie rozumiała, dlaczego nie potrafiła tak łatwo rozgryźć Bezgłowej, choć w rzeczywistości tak naprawdę nikt tego nie potrafił.

– No nic… Wrócę do mej nudnej, żałosnej załogi. Każdego znam na wylot! Moi drodzy kamraci… Bracia, siostry, kuzyni… i ten, no! Jak on miał… Ach, nie wiem. Nieważne! Och, zgrozo, fale, weźcie mnie w ramiona!

Otrzepała kapelusz i założyła go z powrotem, następnie zrobiła coś, co zmartwiło samą Virael – odwróciła się plecami do krawędzi bocianiego gniazda, wskoczyła na barierkę i tak zwyczajnie… rzuciła się do tyłu. Virael od razu uniosła się na kolana i wyściubiła nos za barierkę. Widząc, co miała przed sobą, tylko parsknęła głośno, wypuszczając z siebie złość.

– Co, złotko? Zmartwiłaś się? Ha! Nie ma po co, jam jest Raisel Bezgłowa! Mnie się tak łatwo nikt nie pozbędzie! Ha, ha, nawet ja sama!

Pani kapitan krzyczała z dołu, dyndając to w lewo, to w prawo. Wokół jej nogi zawiązana była lina, w którą musiała się zaplątać. Na jej twarzy widniał głupi uśmiech, a piraci na dole wydawali się cieszyć tym spektaklem.

Tylko Virael nie wyglądała na zadowoloną. Najpierw przerwano jej medytację, teraz to… Co to miało być? Czy większość piratów jest właśnie taka?

Dotychczas myślała, że nawet dobrze zna życie i zwyczaje piratów. Podróżowała już raz z Williamem, spotkała wielu pirackich kupców i zwyczajnych, pełnokrwistych wilków morza. Ale skoro to Raisel miała tytuł „najpiratszej” z piratek, a William najmniej pirackiego pirata jakiego morza spotkały, to czego mogła się spodziewać po innych?

To zbijało ją z tropu i frustrowało, gdyż myślała, że będzie w pełni gotowa na podróż. Co jeszcze sprawiało, że czuła się nieswojo, to fakt, że brakowało jej kontroli. Urodzona liderka niekoniecznie przepadała za podziałem ról.

Te wszystkie przemyślenia przyprawiły ją o migrenę. Nie mogła się skupić. Miała w głowie za dużo myśli, nad którymi zapanowała przed tym, jak wybito ją z rytmu. Nie zamierzała tracić energii po raz drugi…

Podniosła się i poprawiła suknię, zakrywając głowę kapeluszem ze spiczastym końcem, równie białym jak jej strój. Z dołu usłyszała parę gwizdów. Z początku myśląc, że to dalej wisząca Raisel, chciała je zignorować. Nie była to jednak pani kapitan.

– Hej, piękna ruda lisiczko! Chodźże tu do nas, baw się, tańcz!

– Zabaw nas, w końcu żeś czarodziejka, nie?

– Zabaw, zabaw! Tańcz!

– Czarodzieje to chyba niczego innego nie potrafią, nie? – spytał całkowicie poważnie jeden z piratów.

– Po to z nich takie ładne płoteczki. He, he… A bo po co innego?

– Niech płomień zatańczy, na świecy rozpalony, niech zatańczy, niech majaczy, muzyką upojony! – Piraci, po wyśmianiu czarodziejki, zaczęli śpiewać jedną z pieśni, jeszcze bardziej ją tym strofując.

Ani trochę jej się to nie podobało. Jeśli taka jest większość piratów… Nigdy więcej nie postawi nogi na statku żadnego z nich.

Zmarszczyła brwi, a jej oczy ogniście rozbłysły. Chciała im powiedzieć, że czarodzieje nie są od zabawiania innych ani nie są zabawkami na pokaz. A tym bardziej ona, która wiedziała, jak to jest.

Ale nie mogła. Przyrzekła sobie, że nie będzie robić widowiska na statku ani użerać się z głupimi, błędnymi i prymitywnymi komentarzami. Dotyczącymi zarówno jej samej, jak i jej pobratymców.

Uspokoiła oddech. Opuściła zaciśnięte dłonie i odwróciła się do lunety, aby zająć czymś myśli.

Obietnica złożona samej sobie to wciąż obietnica. Ich komentarze nic nie znaczą. Nie jestem jak Arien, nie wzburzą mną tak łatwo, oj, nie. We mnie nikt nie rozpali ognia złości, to ja tutaj kontroluję ogień!

Wyciszyła się i skupiła wzrok na tym, co było przed nimi. Zdziwiła się, kiedy okazało się, że to statek Williama. Uśmiechnęła się na myśl o ponownym spotkaniu cywilizowanej załogi, ich kapitana oraz swojego przyjaciela. Jej humor trochę się poprawił. Szczególnie kiedy odsunęła się od lunety i usłyszała donośny, niski krzyk z dołu.

– Wy łachudry, wszystkich was powyrzucam do wody za takie gadańsko! Ja sobie mogę od rzeczy piać, ale wy?! – Raisel agresywnie kroczyła między piratami, wytrącając im alkohol z rąk. Zganieni, ustawiali się w rządku, zostawiając instrumenty, kończąc pląsy.

Virael zawadiacko oparła się o barierę i zaczęła przyglądać się teatrzykowi. A więc tak wielka Raisel Bezgłowa Kresent, kapitan Błękitnej Księżniczki, radzi sobie ze swoimi „podopiecznymi, braćmi, siostrami i kuzynami”? Moonstar uśmiechnęła się, rozbawiona sytuacją na dole.

– Ci czarodzieje, wy łachudry i plugastwa, nie są tu, by zabawiać! Toż to nasi towarzysze! I macie się zachowywać! Brać ich jako jednych z naszych, nie wrogów, kapiszi? Jeszcze jeden taki komentarz, wy psie mordy, i skończycie tam, gdzie mątwy giganty śpią! Na dnie Kaskadoru!

A więc ludzie mieli rację. Choć Raisel była szalona, to gdy kogoś lubiła, nie szczędziła na obronie tej osoby. Virael nie była pewna, czy powinna się niepokoić tą znajomością, czy raczej się z niej cieszyć. Widząc, jak kapitan w przypływie agresji wyrzuca jakiegoś mężczyznę za burtę, wybrała to pierwsze. Raisel miała ekstremalne sposoby radzenia sobie. Machała mieczem i groziła im dalej. Po tym jak Virael pożegnała mężczyznę ginącego między falami wzrokiem, usiadła z powrotem na gnieździe, postanawiając odczekać chwilę, zanim zejdzie na dół…

– Może powinnam powiedzieć Arienowi, że pora zakończyć plan pilnowania dwóch załóg naraz – głośno myślała, wbijając wzrok w bezkresne morze. – Potem przeniosłabym się na statek Williama przy najbliższym przystanku, a tam… mogłabym w końcu porozmawiać z przyjacielem. Opowiedzieć o wszystkim. Porozmawiać o niczym… Dowiedzieć się, co z nim jest. Nie możemy tkwić w takich stosunkach, inaczej wszystko to, cały ten plan… legnie w gruzach.

– Te, no, niegłupie chyba te twoje gadki. Jaki plan pilnowania czego? – Skrzekliwy głos człowieka-szczura sprawił, że podskoczyła w miejscu. – No co, mała?

Virael zmarszczyła brwi i wywróciła ostentacyjnie oczami, łapiąc szarpiąc wantą, przez co Ragnal spadł prosto na głowę Philippe.

Na ten widok Virael zaśmiała się, decydując się zejść z bocianiego gniazda. W końcu niedługo miała powitać ponownie Żarugę, prawda?

*

Arien stał na pokładzie, dalej kiwając się na boki i wyczekując przybycia kobiet. Był zdziwiony, że tak bardzo może dłużyć się zrównanie statków. Zresztą tego nawet zrównaniem nie było można nazwać. Statki, co prawda, były blisko siebie, ale Żaruga tak czy siak wyprzedzała Błękitną, nie stykając się z nią w ogóle.

– Dlaczego nie podpłyniemy bliżej? – spytała Virael, stojąc u boku zamyślonej Bezgłowej.

Minęły cztery godziny, odkąd William podjął decyzję o zwolnieniu. W jego mniemaniu miało to zająć dwie, góra trzy godziny, ale Raisel się nigdzie nie spieszyło. Stała teraz u boku Lisicy i zastanawiała się nad czymś. Ostatecznie wzruszyła ramionami i wskoczyła na beczkę obok, łapiąc za zwisającą obok niej linę.

– A po kij podpływać bliżej? – spytała tak po prostu, a Virael zmarszczyła na to brwi. Lisica pokręciła głową i przybrała pretensjonalny ton.

– Żebym mogła dostać się na Żarugę…? Nie wiem, czy pamiętasz, ale nie mogę się teleportować.

Raisel głośno parsknęła, na co Virael odsunęła się kawałek w bok, żeby przypadkiem nie dostać w głowę ręką, którą Bezgłowa dziko wymachiwała.

– No jaha, że pamiętam! Co ty se o mnie myślisz, Lisiczko? Żem głupia? – Brzmiała na urażoną, ale szybko po tych słowach się uśmiechnęła i zeskoczyła z beczki, aby zrównać się z Virael. Cóż, nie do końca zrównać, bo była niższa od kobiety. – Inaczej to załatwimy, moja droga. Nie będę specjalnie bliżej podpływać i tracić czasu! Chodźże.

Jak gdyby już go nie zmarnowała, w ogóle nie przyspieszając tej łodzi, myślała Virael, mierząc ją badawczym spojrzeniem.

Raisel wyciągnęła dłoń w stronę Vixen i wskazała na bocianie gniazdo. Ta spojrzała na dłoń piratki, potem w górę, a potem na linę trzymaną przez kapitan. I zrozumiała, co piratka miała na myśli. Głośno prychnęła, założyła ręce na biodra i stanowczo pokręciła głową.

– Oszalałaś, jeśli myślisz, że skoczę z tobą na tej linie. – Jeszcze wrzuci mnie do wody, specjalnie upuści śmiejąc się wniebogłosy, albo cholera wie co. Nie bawię się w to.

Raisel nie wyglądała, jakby rozumiała, co Lisica ma na myśli. Dla niej to była codzienność. Po chwili wzruszyła ramionami i bez słowa zaczęła iść w kierunku drabiny na bocianie gniazdo, w ogóle nie zważając na poirytowaną minę czarodziejki. Wyminęła ją i zaczęła gwizdać. Wyglądała, jakby tej konwersacji nie było.

Virael, która poczuła się zignorowana, nie miała zamiaru tak tego zostawić. Mimowolnie powłóczyła za kapitan, aby uzyskać odpowiedź. Raisel stawiając nogę na pierwszym szczeblu uśmiechnęła się wariacko w jej stronę i zagwizdała głośniej, śmiejąc się z czarodziejki. Moonstar zmarszczyła brwi.

– Chcesz, to tu zostań. Inaczej się na statek Willego nie dostaniesz, słoneczko! – Piratka paskudnie się zaśmiała, natomiast czarodziejka ściągnęła usta i zaklęła pod nosem.

Musiała się poddać, inaczej się nie da. Tyle zrozumiała i nie była z tego rada. Pnąc się ku górze, zauważyła, że Raisel była już w pełni gotowa do skoku, co tylko ją sfrustrowało. Przyspieszyła, denerwując się na kobietę za to, że została zignorowana.

– Hej! Raisel, czekaj! – krzyknęła w ostatniej chwili, bo piratka już miała się przymierzać do skoku.

– Co do… – Kobieta zachwiała się lekko, robiąc nieduży obrót. Zaklęła pod nosem, łapiąc się liny, żeby nie spaść. Ta zaplątała się wokół jej bioder. Piratka znowu zaklęła. – Cholera jasna… Ej, no! Zdecyduj się, co? Prawie żem spadła przez ciebie! Głupia baba…

– Słyszałam to!

– Bo miałaś to słyszeć! – odkrzyknęła w momencie, kiedy zrezygnowana czarodziejka znalazła się obok. Virael spiorunowała ją wzrokiem, przez co Raisel uśmiechnęła się głupio. – Oj? Heh, wybacz, piękna o pani…

– Cichaj już. – Położyła jej dłoń na ustach, aby ta się zamknęła. Po Raisel zawsze wszystko było widać jak na dłoni, ale na ten gest wstrzymała onieśmielenie. – Pokaż mi lepiej, co mam zrobić.

Virael zignorowała to, po chwili zabierając dłoń z dala od zarumienionej twarzy Raisel. Piratka odchrząknęła, kompletnie ignorując napiętą nagle atmosferę. Nie chciała już myśleć o swojej dziwnej, nowej reakcji.

– Już ci mówię, o przemądra pani! Wcale niegłupia babo! – Virael wywróciła oczami, skrycie się uśmiechając, kiedy to Raisel zrobiła obrót, aby wyplątać się z liny.

Coś w zachowaniu piratki było urokliwego, czarodziejka musiała przyznać. Kapitan spieszyła się, żeby wytłumaczyć co nieco czarodziejce. Szybko jednak zgubiła wątek. Virael spojrzała na nią wyczekująco.

– To jak…?

Raisel otworzyła tępo usta, a Vixen otwarcie ją wyśmiała.

– Ej! Bez śmiania mi się tu! No w sumie to nic nie musisz robić. Złap się tylko mego boku i daj się prowadzić w nieznane! – Żadnej reakcji ze strony Virael. Uśmiech Raisel trochę zrzedł, pojawiło się lekkie zażenowanie. – Nie żartowałam. Tu nie ma żadnego „planu”, cukiereczku.

– Tak po prostu skaczesz? – spytała Virael, na co Raisel tylko pokiwała głową. Kobieta westchnęła i zbliżyła się nagle do drugiej, łapiąc się jej w pasie. Raisel wybałuszyła oczy. – W porządku zatem… Tylko mnie nie zabij. Proszę?

Piratka na chwilę się zawiesiła. Zawsze była pewna siebie wśród kobiet, ale Virael miała w sobie coś, co niezwykle zbijało ją z tropu. Piratka, która nigdy nie okazywała wstydu, musiała szybko się wziąć w garść, aby ta reputacja została zachowana.

Spojrzała w oczy Lisicy i nic nie powiedziała. Czarodziejka wyczuła, że coś wisi w powietrzu, więc uśmiechnęła się zawadiacko. Wiedząc, że ma przewagę, przełknęła wcześniejsze poirytowanie na kobietę.

– Coś nie tak, pani kapitan? Czyżbyś się rozmyśliła? Obejmij mnie już i skaczemy, zanim to ty się rozmyślisz. – Raisel nie chciała dać za wygraną.

Uśmiechnęła się podobnie jak kobieta i przyciągnęła ją do siebie bliżej, obejmując ją ramieniem w pasie. Zacisnęła dłoń na jej boku, szczelnie ją trzymając.

– Jak sobie życzysz, ma droga towarzyszko.

Virael zamknęła oczy. Jednak nie była na to gotowa, a Raisel w momencie, kiedy ich nogi przestały stykać się z drewnianą powierzchnią, nawet jej nie ostrzegła. Przerażona lisica czuła, jak wiatr nimi rzuca. Jak spadają. Jak Raisel krzyczy rozbawiona, śmiejąc się najpewniej z niej. Mimo to czarodziejka nie krzyczała ze strachu, ani nie czuła, jakby miała zaraz umrzeć.

Wylądowały bez szwanku, ale mimo to nie puściła się kapitan. Zadowolona piratka przyglądała się jej z fascynacją. Tę romantyczną (zdaniem Raisel) scenkę przerwał mag.

– No proszę, kto tu się przystawia do kapitana, hm? – Głos Ariena, chłodny i triumfalny, sprawił, że lisica od razu się odsunęła, a Raisel pozostała z miną, jakby ktoś złamał jej serce.

– Witaj, Arienie – odparła zduszonym, poważnym tonem Vixen.

– No witaj, Virael – spapugował ton, śmiejąc się z jej rumieńców. Raisel za to nie było do śmiechu.

– A ja to co?! Ari, przyjacielu, powitaj mnie może, a nie! Faworka…

Mag skrzywił się na to określenie.

– Nie mów tak do mnie nigdy więcej. – Spiął się cały, a Virael tylko westchnęła. Raisel kompletnie nie rozumiała reakcji, ale nie zdążyła jej skomentować. – Chodźcie, Swan czeka.

Ruszyli do kajuty kapitana. Raisel co chwilę się z kimś witała, natomiast Virael nie zdążyła zamienić słowa z czarodziejem. Porozmawiam z nim później, na pewno, stwierdziła, idąc za nim bez słów.

*

William wpatrywał się w mapę, bawiąc się przy tym piórem. Dalej myślał, czy cel ich podróży był dobry, szczególnie po rozmowie z Arienem. Mimo że nie przykładał aż takiej uwagi do zdania czarodzieja, wiedział, że musi brać je pod uwagę. Później już jednak nie rozmawiali, ale jemu to nie przeszkadzało. Niedługo i tak miał to przegadać z całą resztą.

Kiedy cała czwórka zebrała się w pomieszczeniu, mężczyzna nie zwlekał z wytłumaczeniem swojej wizji tego, co powinni uczynić.

– Jak wszyscy wiecie, płyniemy na Thor Kahdur. Przypieczętowana decyzja. Jednak pozostaje jedna kwestia, która dała mi do myślenia przez tego tu. – Wskazał głową na Ariena, a ten uniósł brwi. – Co po Thor Kahdur? Potrzebujemy planu zapasowego.

– I niech zgadnę… Ty na jakiś wpadłeś? – spytała Virael. – To dobrze, ale ja też o czymś pomyślałam.

– Tak właściwie to chciałem was spytać o opinię – przyznał, uśmiechając się zadowolony. – Mów więc. Jaki to pomysł?

Arien i Raisel przyjrzeli się teraz czarodziejce. Mag miał różne przemyślenia, a teraz tylko czekał, by przekonać się, czy Virael miała te same.

– Jeśli nie dowiemy się niczego o Koronie Przodków, przyda nam się coś, co pomoże nam ją znaleźć… Jest pewien artefakt na tyle potężny, a jego egzemplarzy jest tylko pięć, w tym trzy zaginione. Jeden należy do Rady, a drugi jest w rękach… czyichś. Nawet jeśli nie powiedzą nam nic o Koronie, to być może w kwestii tego artefaktu nam coś powiedzą.

– Mówisz o Kompasie Desidara?

– Dokładnie tak.

– Aha. – William nie miał wiele do powiedzenia, kiwał tylko w zamyśleniu głową. – Brzmi solidnie. Mamy plan.

– Co, co? Jaka błyskotka? – Raisel nagle rozbudziła się i energicznie rozejrzała się na boki i po twarzach zebranych.

Virael chciała dać się popisać Arienowi, który siedział według niej za cicho, zazwyczaj gadatliwy. Mag, owszem, chciał wykorzystać okazję, ale nie spodziewał się, że kapitan Żarugi go wyprzedzi. Wycofał się przez to, ściągając usta.

– Kompas Desidara, Rais. Ten, o którym ci kiedyś opowiadałem. – Raisel na chwilę zapatrzyła się w ścianę. – Ten, który chciała kiedyś Regina…

– Aaaa, ten! Dobra, już wszyyystko wiem. Kontynuujcie! – Z powrotem zasłoniła oczy kapeluszem, rozkładając się na krześle.

Arien uciekł wzrokiem. Regina… Kolejna ze żmij po stronie Nemediusza. Virael wyczuła w jego aurze zmianę humoru. Położyła mu dłoń na udzie, chcąc pokazać, że jest obok, domyślając się, o co chodzi. Nic się jednak nie zmieniło, przez co i czarodziejka posmutniała, szczególnie gdy Arien zbył ją sztucznym uśmiechem.

William odchrząknął, udając, że nie widzi dziwnych zmian humoru czarodziejów.

– Tak że wszystko już jasne. Proszę bez zbędnych pytań. – Kapitan wstał od stolika, zaszedł czarodziejów od tyłu i kładąc im dłonie na ramionach, nachylił się do nich. – Dziękuję za udaną współpracę i niesprawianie mi problemów. A teraz won.

Arien uśmiechnął się niemrawo, szybko ściągając twarz. Virael spojrzała na tę zmianę nastrojów. Wstając, zaczepiła Williama, nie zważając na to, że Arien opuścił już pomieszczenie. Raisel… Raisel zasnęła.

– Swan? – Mężczyzna nie podniósł głowy, kiedy z powrotem zasiadł za biurkiem. Virael przygryzła wargę. – Wszystko z nim dzisiaj w porządku?

Pirat uniósł wzrok i machnął ręką.

– A skąd mam wiedzieć? Obudził się zdenerwowany, przyszedł, narobił hałasu. Rozmawiałem z nim o tym planie już wcześniej, dziwi mnie, że niczego teraz nie powiedział. Nie znam go, ale nie wygląda najlepiej. Poza tym… chyba nie za dobrze znosi wody, co? – William uśmiechnął się niewinnie. Virael odwzajemniła to z małą niepewnością.

Swan nie wiedział, skąd ta mina u czarodziejki. Dla niego Arien był dość zabawnym przypadkiem, widział nawet coś urokliwego w tym pierwszym spotkaniu z morzem. Kryło się jednak za tym coś więcej. Mężczyzna nie był oczywiście głupi, był świadom, że mag skrywa pewnie wiele sekretów, jak reszta czarodziejów.

– Wygląda, jakby coś ukrywał. Ze mną na pewno o tym nie porozmawia. Zrób mi przysługę i pogadaj z nim, żebym nie musiał znosić jego humorków.

Virael założyła ręce na klatce piersiowej. Wiedziała, że zadaniem łatwe nie będzie. Wiecznie skryty przyjaciel był jak skrzynia, do której klucz przepadł na dnie morza… Aby odciągnąć od tego myśli, postanowiła podokuczać chwilę kapitanowi.

– Na pewno tylko o to chodzi? – spytała przesłodzonym tonem.

– A o co innego?

– No o to, że się o niego martwisz… Ach, nieważne. William Swan, kapitan Żarugi, nigdy się o nikogo nie martwi.

Machnęła ręką, mówiąc to żartobliwie, kiedy wychodziła. Kapitan jednak uniósł się. Choć nie wyglądał, martwił się o każdego członka swojej załogi. Patrząc na to, że Arien poniekąd stał się jej członkiem, na jego humorze też Williamowi zależało.

Parsknął głośno, kiedy czarodziejka opuściła pokój, i sięgnął po dwa kieliszki. Na ich dźwięk Raisel przebudziła się z głośnym ziewnięciem, spadając z krzesła. Humor Williama, który Lisica pogorszyła, piratka nieco poprawiła tym głupim gestem.

– Usłyszałam kieliszki?

– Jakżeby inaczej. Siadaj, głupia.

– Dwa razy nie musisz mówić, mój drogi!

I tak dwoje piratów zajęło się sobą. W tym czasie spięta Virael szła w stronę kajuty Ariena. Była tuż obok jej byłej kajuty, więc drogę odnalazła szybko.

To tylko twój przyjaciel, co może pójść nie tak?, pomyślała, co nieco podniosło ją na duchu, po czym zapukała śmiało do drzwi i weszła.

*

– Arien, ja tylko chcę, aby wszystko było między nami w porządku. Aby to wszystko wypaliło!

– Po co? Jestem skończony. To, że tu jestem, to żart losu.

Wszystko poszło nie tak. Celem Virael była rozmowa o tym, co dręczy Ariena, co go wypala od środka. Zaczęła konwersację prosto, pytając, dlaczego jest taki zmęczony, jak sypia, czy działo się coś ciekawego na statku…

„Tak jak mówiłem, gnębi mnie choroba morska”. „Źle mi się spało. To wina tych fal”. „Na statku? Nic ciekawego”.

Virael nie wierzyła. Krótkie odpowiedzi Ariena sprawiły, że wiedziała, w jakim kierunku pójdzie ich rozmowa. Nie spodziewała się jednak, że jest tak źle.

Arien natomiast wyglądał jak bałagan. Dalej był osłabiony przez nieustanne mdłości, spowodowane wielkimi falami oraz czymś związanym z przepływem mocy, co działo się w jego ciele.

Większość dnia spał, a nie potrafił śnić o niczym innym niż wieży i przeszłości. Budził się, kręcił. Zapominał, gdzie jest. Denerwowało go to. Burzyło wszystko w środku i na zewnątrz. Fasada perfekcji powoli się rozpadała.

Czarodziejka jednak nie miała zamiaru mu ustępować. Nie, kiedy i ona czuła ciężar na duszy. Wkroczyli na wojenne ścieżki, przybrali defensywne postawy.

– Myślisz, że tylko ty jesteś skończony?

– Skąd mam wiedzieć?! Nic mi nie mówisz!

– Kiedy bym miała, skoro ciągle uciekasz! Skoro jesteśmy rozdzieleni!

– Świetnie, w takim razie powiedz teraz. Mamy czas.

Głos uwiązł mu w gardle. Na moment zapadła głucha cisza. Virael ściągnęła usta. Arien rzucił jej wyzwanie, którego się nie bała. W przeciwieństwie do niego.

– W porządku – odparła szybko i gniewnie. Jej oczy zapłonęły. Arien cofnął się o krok, gdy zaczęła mówić: – Kiedy zamknęli cię w wieży, nie miałam wyboru, jak odejść z Rady, rozumiesz? Moja pozycja, moje życie, wszystko zawaliło się w momencie, gdy cię zamknęli. Zawsze byliśmy po tej samej stronie, ja i ty. Chcieliśmy czegoś lepszego dla świata zarówno magów, jak i tak w ogóle. Chcieliśmy pokoju, bez knowań i konieczności bycia czymś więcej, niż jesteśmy. Najpierw pozbyli się ciebie, bo przestałeś być podatny na Nemediusza. Ale ja? Ze mną się bili przez te trzydzieści lat…

– Nie mieli ze mną łatwo, bo mną nikt nigdy nie kierował. Wszystko robiłam sama, w tym bycie przy tobie, kiedy tego potrzebowałeś. Ratowanie cię od nieskończonej pętli twojego związku.

Arien cofnął się, urażony oraz posmutniały. Przybrał defensywny ton.

– To prawda, że byłaś największym wsparciem w mojej walce z Bonnem. Ale ja też przy tobie byłem, gdy tego potrzebowałaś. Nieraz wyrzuciliby cię z Rady sami i pozbawili wszystkiego, gdyby nie ja.

Virael spojrzała na niego nieco ogłupiała, żałując wypalonych słów.

– Wybacz. To prawda. Po prostu… Inaczej na to wszystko patrzę, Arien. – Ciężko westchnęła. Sama już nie wiedziała, do czego zmierzają. – Nie wiem, co ci się działo przez te trzydzieści lat. Wiem, co się działo przed. Zdajesz sobie sprawę, że nie było z nami kolorowo. Ciągle coś… Nieraz prawie zginęliśmy, Arien. Próbując uratować to, co z nas zostało, próbując uratować twoje czy moje imię. Głównie nasza dwójka próbowała przeciwstawić się Radzie, inni się bali bądź nie byli na tyle silni. Trzymali nas przy sobie tylko po to, żeby nas wykończyć. Myślałam, że już cię nie zobaczę.

Jej głos całkiem się załamał. Mimo to kontrolowała się. Nie lubiła okazywać słabości. Jej oczy nie zaszły łzami. Dalej płonęły, ale ogniem, który powoli wygasał… Arien na ten widok poczuł skręt żołądka gorszy, niż kiedy kolejne fale rzucały statkiem. Virael westchnęła, wbiła wzrok w deski pokładowe i kontynuowała, uspokajając swój ton.

– To, co teraz robimy, to nasza ostatnia szansa, aby się uratować i zniszczyć Radę raz na zawsze, rozumiesz? Musimy, słyszysz, musimy z niej skorzystać. – Podniosła wzrok, aby spotkać ten Ariena. Pierwszy raz przeszły ją takie dreszcze szoku. Wybałuszyła oczy i podeszła blisko do przyjaciela. On cofnął się jak poparzony, o mało co nie wpadając na ścianę plecami. – Płaczesz…?

– Wyjdź – powiedział krótko. Wypluł te słowa przez zaciśnięte gardło. Kobieta przybrała swoją typową, nadopiekuńczą postawę.

Łzy w oczach… Niby nic niezwykłego, wylać kilka łez w stresie, wypłakać się przyjaciółce. Jednak Arien i Virael tacy nie byli. Ukrywali takie rzeczy. Tak właściwie to butelkowali i łzy, i emocje, i serca. Ba, butelka rumu by tego nie pomieściła, ale oni próbowali, bo w końcu „magom nie przystaje płacz”.

– Nie. Musimy porozmawiać. Musisz mi odpowiedzieć. Nie zostawię cię tak.

– Wyjdź!

Coś w pomieszczeniu zaczęło złowrogo błyszczeć. A to, co stało się później, było szybkie…

Dwoje piratów kroczyło po pokładzie, śmiejąc się i wspominając stare czasy. Muzyka dalej grała, tyle że ciszej i bez śpiewów, za to z pogwizdywaniami. Morze dziwnie się uspokoiło. Większość załogi zajmowała się swoimi sprawami, krótko witając kapitanów, jeśli ci akurat obok nich przechodzili.

– O! O! A pamiętasz, jak płynęliśmy na tę wyspę, eee, jak ona miała? Jeny, taka mała wysepka przebierańców! Gorący kraj, dużo piachu, zwierzako-ludzie! Czaisz, co nie?

– To nie była wyspa, tylko cały kraj, Raisel. Abditory. Wcale nie mały, ale to pustynia. Jesteśmy nawet niedaleko.

– A popłyniemy tam? Proooszę! Ach, bogowie, mieli tam takie dobre trunki… I jeszcze lepsze kobiety!

– Hmm… Osobiście to wolałem bogactwa, które tam zdobyliśmy. Te piękne klejnoty i kryształy… Poszły za niemałe pieniądze. Same błyskotki też ładne. – Oboje uśmiechali się do siebie i dyskutowali dalej o najlepszych łupach jak za dawnych czasów, dopóki William nie usłyszał czegoś spod pokładu. Przerwał śmiech Raisel i wsłuchał się w dźwięk. – Czekaj. Słyszysz to?

– Co? Co takiego?! – Kobieta przyłożyła ucho do pokładu. William wywrócił na ten gest oczami, nie sądząc, że podziała.

Piratka jednak usłyszała wszystko, a jej oczy prawie wyskoczyły z orbit. Poderwała się jak poparzona i zaczęła biec w stronę schodów prowadzących pod pokład, uderzając przy tym Williama w ramię.

– Co do… Raisel, cholera!

– Szybko, jeśli chcesz, żeby twój statek jeszcze pykał po tej cholernej wodzie! – Kapitan niczego nie zrozumiał, ale Raisel miała poważny ton. Ona. Poważny ton. Nawet lekko przejęty, zdaniem kapitana. Dlatego też nie myślał dwa razy.

– Arien, nie! Jesteśmy na morzu!

– Nie kontroluję tego!

Z daleka usłyszeli krzyki Virael i Ariena. Raisel wparowała do pokoju jako pierwsza. Zamurowało ją. Will wpadł chwilę po niej i również nie mógł uwierzyć oczom.

Ciało Ariena się błyszczało. Przez jego skórę widać było nitki magii, wyglądające niczym żyły. Szeptał, jakby usiłował zatrzymać magię. Bez skutku. Jego oczy migotały burzliwie.

William spojrzał na Virael. Zamierzała czarować. Rzucił się do Ariena. Raisel, skoczywszy na czarodziejkę, objęła ją mocno. Vixen zaczęła się wyrywać.

– Siedź, kobieto, chyba że chcesz zaznać poważnej szkody! Zaufaj mi, cholera.

Virael nie miała wyboru. Zakryła uszy i oczy, bojąc się, co nastanie, mimo że nigdy nie przyznałaby się do tego.

William wyciągnął z kieszeni amulet. Zawieszony na dyktrytowej nici kryształ o barwie mętnego, zielonkawego morza wirował i wibrował coraz to mocniej i mocniej, gdy zbliżał się do ciała Ariena.

Mag nie wiedział, co się wokół niego dzieje. Słyszał pisk w uszach, widział biel, a na niej zarysy sylwetek. Jedna z nich znalazła się blisko niego. Bardzo blisko.

Kiedy kapitan Żarugi zarzucił amulet na jego szyję, mag krzyknął z bólu. Swan chwycił go w ramiona, czując, jak i przez niego przechodzi wstrząs. Przycisnął go do siebie, aby zapobiec szkodom i osłonić kobiety stojące z tyłu. Nie minęła sekunda, a blask uderzył wszystkich w pokoju, znikając równie szybko, jak się pojawił.

Pozbawiony sił Arien opadł na klatkę piersiową Williama, który również zaczął słyszeć pisk. Virael miała wrażenie, że całe życie przelatuje jej przed oczyma.

Kiedy wróciła do niej świadomość, zrozumiała, co to było. Amulet Wstrzymania. Było ich wiele, głównie używali ich ludzie, którzy dostawali zlecenia na głowy czarodziejów. Wstrzymywał moce magiczne, nawet te najpotężniejsze, oraz roznosił wokół siebie aurę, która niwelowała wszelkie pozostałości mocy. Wiadomym więc było, dlaczego kapitan go użył, ale skąd go miał?

William i Raisel od razu doszli do siebie, pomijając drobne zawroty głowy. Dalej trzymali czarodziejów, bo ci byli w o wiele gorszym stanie. Raisel wydawała się bardziej zmartwiona niż Will. Usiadła z Vixen na ziemi, trzymając ją za ramiona.

– Hej, mała lisiczko, ile palców widzisz?! Słyszysz mnie?

Virael czuła, jak jej żołądek wywraca się do góry nogami. Patrzyła się w jeden punkt, czując, jakby życie z niej ulatywało. Mimo że to nie ona była tą, na którą naszyjnik został nałożony, również odczuła, jak energia z niej ulatuje. Nie miała siły myśleć, co musiało się stać z Arienem, ale spojrzała na niego zmartwiona, zanim kompletnie opadła w ramiona Raisel.

Piratka poczuła, jak jej ciało się spina.

– Rais. Zabierz ją stąd – rzucił do kobiety Will. – No już! Wyjdź, bo będzie z nią gorzej. I zawołaj Zorię!

Raisel opanowała się w końcu. Uniosła ciało Virael i wyszła z nią.

– Robi się! Robi się, Willie! – zakomunikowała przyjacielowi, dodając już poza pokojem: – Zoria! Szybko, prędko, chodź tu! I niech nikt z was, kurwa, nie podchodzi! Ściągnijcie mi tu moją wiedźmę!

Krzyczała Bezgłowa, wychodząc z kobietą na świeże powietrze i oczekując swojej prywatnej uzdrowicielki.

Tymczasem Arien osuwał się w ramiona kapitana, nie potrafiąc utrzymać się na nogach. Swan, pomimo braku sympatii wobec maga oraz wściekłości na niego, postąpił delikatnie i z uwagą.

Pomógł mu przenieść się na łóżko i przysiadł przy nim, zbierając włosy z twarzy, poprawiając wzburzoną szatę i amulet. Ten sam, który mu założył.

Mag dalej nic nie słyszał, nie wyglądał też, jakby miał świadomość. Jego oczy zgasły, ciało zwiotczało. Głęboki fiolet tęczówek nie wyglądał teraz magicznie. Wszystko nabrało szarości.

– Hej, ty. Magu. – Poklepał go po policzku, mając nadzieję, że się obudzi i wytłumaczy, co tu tak właściwie zaszło. – Scarletmain…? Ari, cholera jasna, budź się, ty głupi czarowniku!

Arien czuł się zamknięty. To uczucie przypomniało mu, co działo się z nim przez pierwsze dni w wieży. Męczył się, wymiotował, jego ciało stało się o wiele słabsze niż wcześniej. Obróciło się przeciwko niemu. Kiedy William założył mu medalion, siła jego rażenia wstrząsnęła całym ciałem Ariena, podobnie jak wtedy. Różnica była taka, że teraz poczuł tę siłę skumulowaną, a nie stopniowo narastającą.

Mag zamknął oczy, a Swan poczuł, że przechodzi go dziwny dreszcz. Przyłożył głowę do jego klatki piersiowej. Serce maga biło, a Williamowi ulżyło. Arien nie umarł.

Kapitan stracił jednak nadzieję, że tamten wstanie, a na głowie miał inne rzeczy. Takie jak na przykład sprawdzenie, czy nie są narażeni na atak jakiegoś potwora, oraz jak najszybsza ucieczka z wód, na których obecnie byli.

Kiedy Swan wstał i zaczął kierować się do wyjścia, Arien ostatnimi siłami wykrzesał z siebie jakiekolwiek słowa, nie wiedząc nawet, w czyjej obecności je wypowiada. Skupił całą swoją wolę, by tylko to zrobić.

– Przepraszam, ja… nie chciałem.

William stanął w miejscu. Nadzieja powróciła, ale równie szybko zgasła, bo gdy się odwrócił, mag stracił już przytomność. Pirat westchnął ciężko i prędko podszedł do leżącego, okrywając jego lodowate ciało kocem.

– Głupi czarodziej. – Wywrócił oczami i wyszedł z pomieszczenia. Pomimo powściągliwej miny w jego głosie słychać było coś na kształt ulgi.

Kapitan wyszedł na pokład, o mało co nie wpadając na biegnącą ku schodom Zorię.

– Och. Kapi…

– Leć do niego. Byle szybko. Stracił przytomność i jest lodowaty. – Kobieta pobladła. Kiwnęła tylko głową i pognała na dół z torbą lekarstw.

William w tym czasie podszedł do kobiet klęczących na głównym pokładzie. Załoga zbierała się, ale Swan postanowił ją na razie zignorować. Oprzytomniałą Virael zajmowała się czarnowłosa, blada jak śnieg kobieta o bardzo kruchej, kościstej posturze. Nic w niej nie było bliskie miana pirata.

Swan usiadł obok akurat, gdy Virael krztusiła się syropem, oznakowanym dziwnym, elfickim symbolem na butelce.

– Co tam zaszło? – spytał prosto z mostu. Rais poklepała Lisicę po plecach i spojrzała proszącymi oczyma na przyjaciela.

– Dopiero oprzytomniała. Daj jej moment.

Pirat uniósł brew. Vixen odwróciła do niego wzrok, odkaszlnęła jeszcze dwa razy i pokazała, że nic jej nie jest.

– Już mi lepiej. To nie mnie założył to diabelstwo. Skąd ty to w ogóle masz?

Pomimo że również wyglądała, jakby ledwo się trzymała, mężczyzna nie miał zamiaru jej odpuszczać. Szczególnie, kiedy jej ton działał mu na nerwy.

– Jesteś świadoma, że gdybym tego nie zrobił, to by nas tu nie było, prawda? Mamy szczęście, że to cholerna Aurora, a na jej wodach nie żyje wiele potworów. Na, załóżmy, głupim Aval, bylibyśmy już dawno w niebezpieczeństwie. – Virael nie powiedziała już nic. Zmęczonym wzrokiem patrzyła na wściekłego Williama. Ten wstał i zagwizdał głośno w palce. – Wszyscy do mnie! Musimy przyspieszyć, więc ruszajcie się!

– Kapitanie, co to było? – spytał elfi młodzieniec.

– Potem wyjaśnię. Skupcie się teraz na otworzeniu wszystkich żagli.

– Ale…

– Żadnych „ale”! Do roboty!

William chodził rozgorączkowany po pokładzie, a piraci wokół niego krzątali się. Widząc to, Raisel wiedziała, że też musi się ruszyć. Jej załoga pewnie już zrozumiała, że coś się dzieje. O dziwo, poczuła się rozdarta, kiedy spojrzała smutno na Virael.

– Muszę się zbierać, kochana… Ale spokojnie! Przeżyjesz, gdyż zostawię ci Bel do pomocy. I tak przyda się też tamtemu zdechlakowi. – Puściła jej oczko, udając szarmancką jak zawsze. Virael złapała ją za ramię i uniosła się lekko. Zignorowała jej żarty i szczerze się do niej uśmiechnęła.

– Dziękuję, Raisel. Jestem ci wdzięczna, że próbowałaś mnie uchronić.

Raisel poczerwieniała, śmiejąc się głupio.

– A, no wiesz, nic takiego, moja dro…

– Raisel! Co ty tu jeszcze robisz, do cholery? Zbieraj swoje cepowate cztery litery i cię nie widzę! – Piratka podskoczyła w miejscu, kiedy usłyszała krzyk Williama. Siedzące obok niej kobiety wyśmiały ją cicho.

– Cholibka, czas nagli… No nic! Grunt, że jesteś w dobrych rękach. Żegnajcie!

Virael patrzyła, jak Raisel ucieka na wantę, wspinając się na bocianie gniazdo Żarugi. Niedługo zajęło jej przemieszczenie się między statkami. Vixen, widząc to, uśmiechała jak głupia.

– Miło poznać. – Głos medyczki brzmiał równie krucho, jak ona sama wyglądała.

Jakim cudem ta istotka została piratką? Wygląda jak nie byle jaka czarodziejka, ale nie czuje w niej… niczego, myślała Virael, oglądając ją uważnie.

– Jesteś czarodziejką? – Postanowiła spytać. Kobieta pokręciła przecząco głową. – Och. Okej…

Na tym ich rozmowa się skończyła. Bel chciała pomóc Virael się podnieść, ale nagle nad ich głowami skoczył wielki tygrys w zbroi. Kobiety krzyknęły, przez co tygrys przystanął na chwilę, wyciągając spomiędzy kłów kopertę. Virael od razu rozpoznała zdobienia. Penelopa. Tak wcześnie wiadomość?

– Przepraszam, drogie panie, spieszę się!

Człowiek-tygrys dotarł tam, gdzie planował – na ster. William westchnął ciężko na widok miny Granara oraz widok tego, co trzymał.

– Co znowu?

– List od królowej.

Will przyjrzał się kopercie. Pieczątka Daren. Przejął list od tygrysa i prędko go otworzył. Kiedy czytał, na jego czole pojawiła się pulsująca żyła.

– Nie wytrzymam z tymi magami! – ryknął po dłuższej chwili, rzucając list na ziemię, i ruszył po schodach. – Ty i Tarin. W mojej kajucie. Zaraz. Dzivia! Za ster!

– Aye, kapitanie… – odparł tygrys, sięgając po kopertę.

Wiatr miotał żaglami jak szalony. Statek bujał się niby podczas sztormu. Piraci biegali i wiązali liny, chowali kosztowności, stawali na pozycjach. Dźwięki fal i szum wiatru biły niemiłosiernie po uszach. W wodzie coś niebezpiecznie zawrzało, ale to były tylko pojedyncze rekiny, kolczaste i kolorowe, niby złote rybki.

Arien to wszystko przesypiał we śnie, w który wprowadziła go Zoria. Śnił o lodowatych dłoniach śmierci oraz o kojącym cieple drugiej osoby. Śnił o przyszłości, przeszłości i teraźniejszości naraz. Ari, słyszał w głowie, przewracając się z boku na bok, nie wiedząc dlaczego.

Virael walczyła ze swoim ciałem, wspomagając się ramieniem Bel. Słyszała z góry krzyk Williama, a on nie wróżył nic dobrego.

Raisel jak Raisel, biła się z wiatrem i swoją załogą, wbijając wzrok w coraz szybszą Żarugę.

Pogoda wydawała się Williamowi równie przeklęta, co ten dzień. Myślał bez ustanku o liście, zastanawiając się, co poczynić dalej, aby jego statek nie został zatopiony szybciej niż dziewica na wydanie bóstwom.

Zawartość listu wyprowadziła go z równowagi na tyle, aby nie mógł się skupić, a napisane na początku „Mamy duży problem, moi drodzy przyjaciele” nie zwiastowało niczego dobrego i nie potrafiło opuścić jego głowy.

Zasiadając w kapitańskim fotelu, powiedział głośno, wlepiając wzrok w mapę Sureanu przed sobą:

– Oj tak, mamy duży problem, cholera. I to zapewne ja będę musiał go rozwiązać. Uratować życie dwóm magicznym zbiegom, powstrzymać Raisel przed zapewne masowym morderstwem… i siebie przed wykończeniem mojej osoby? – Pozostawił to pytanie przez chwilę w powietrzu, wbijając wzrok w lokalizację Thor Kahdur. Potem Daren. Znowu Thor Kahdur. – Proste. Robię to codziennie.

VIII. SPISEK

Daren, Aliferas

Sala narad wyglądała niemal tak samo jak tronowa. O wiele mniejsza, ale z tak samo wysokim sufitem oraz marmurowymi ścianami, zamiast pięknymi gobelinami wypełniona była mapami w kremowych ramach.

Na środku pomieszczenia stał szklany stół i sześć krzeseł członków Złotego Stowarzyszenia. Jedno z nich, stojące tyłem do wejścia, należało do Maximiliana Alsandira. Stało ono idealnie na wprost należącego do prawdziwej władczyni.

Kobiety, która wiedziała, co tu na nią czeka. Siedziała pełna gotowości do obrad, wbijała chłodny wzrok w zbliżających się magnatów i odliczała sekundy do rozpoczęcia spotkania.

– Wysłałaś list, Nuli? – zwróciła się cicho do stojącej obok czarodziejki, nie odrywając oczu od zbierających się członków Stowarzyszenia.

– Tak, pani.

Penelopa kiwnęła lekko głową i powstała, aby rozpocząć. Wszyscy podnieśli się równo z nią w wyrazie grzeczności, ona jednak uniosła dłoń i przeszła do tematu.

– Zwołałeś zebranie, ojcze, oto i jestem. Mówcie zatem, drodzy radni, o co tym razem chodzi. – Jej ton był obojętny i wyraźnie znudzony, ale i wyniosły. Widać po niej było, że nie ma ochoty na kolejne debaty o tych samych tematach. Maximilian skrzywił się w grymasie niezadowolenia.

– Królowo – odchrząknął mężczyzna o kruczoczarnych włosach. – Podejrzewasz pewnie, o co może nam chodzić, prawda?

Penelopa uniosła brew. Nie chciała odpowiadać, ale tego od niej teraz oczekiwali. Założyła nogę na nogę i ostentacyjnie się rozsiadła.

– Chodzi wam o cień rzucony przez ostatnie dekrety, które wydałam, czyż nie? O pojawienie się piratów, wpuszczenie do miasta ognistej czarodziejki z północy oraz o uwolnienie Ariena Scarletmaina? Zdrajcy Daren? – Miny mężczyzn spochmurniały. Widoczna chęć szeptania między sobą aż raziła królową w oczy.

– Tak, te kwestie chcieliśmy właśnie poruszyć. – Wtrącił się niewysoki mężczyzna o piskliwym głosie i dużych okularach. – Raczysz wyjaśnić, pani?

Choć oddawali jej największy szacunek i z niecierpliwością czekali na wyjaśnienia, to wiedziała, że to tylko dobra mina do złej gry. Penelopa poprawiła się, machnęła dłonią i westchnęła, władczo rzucając spojrzenia na zebranych.

– Nie ma co tu dużo mówić. Mam pewien plan, który da nam prowadzenie w wojnie panującej w Sureanie. Aby go wykonać, potrzebuję pomocy piratów i tych właśnie dwóch czarodziejów. Nic więcej nie mogę wam zdradzić, jest to misja ściśle tajna.

Mężczyźni się spięli, nabrali powietrza, aby wypuścić z siebie jak największą falę żaru. Na królową runęła lawina pogardy, ironii, sarkazmu i wyższości ze strony oddanych doradców.

– „Plan”? Jaki znowu plan?! Patrząc na to, kogo zwerbowałaś, królowo, doprowadzisz to państwo do ruiny!

– To absurd, piraci? Biorący udział w wojnie? Ależ to się nigdy nie wydarza!

– A ci czarodzieje? Królowo, wybacz, ale śmiem twierdzić, że wyciągając dłoń do Ariena Scarletmaina oraz wzywając Virael Moonstar, pokazałaś tylko, jak nisko się oceniamy jako państwo. To żadna przewaga. To oznaka słabości!

– Ha, potrzebujemy pomocy zdrajców Rady Czarodziejów Wyższych, rozsławionej od setek lat, żeby dać radę na wojnie? Nawet ich tu nie ma, podczas gdy Ezruwia szykuje całe szeregi żołnierzy zdolnych do czarów.

– Rada już od dawna o tym wie, zresztą, kto by nie wiedział? Wieści rozchodzą się jak szalone. Słysząc o tej… niecodziennej współpracy z pewnością nas nie poprą. Czarodzieje i piraci w pakcie z królową Złotego Miasta? Któż to widział!

– Sam fakt, że to piraci… Te szuje nigdy nie wnoszą nic dobrego na lądy, na których stąpają. Założę się, iż przy pierwszej lepszej okazji zdradzą nasze państwo, a czarodzieje się wymkną. Jak to mają w naturze.

– Cóż za błyskotliwość, naprawdę, połączyć te morskie szumowiny z czarodziejskimi wyrzutkami. Naprawdę, aż brak mi słów.

Członkowie Stowarzyszenia produkowali się jak sprzedawczynie na złotych targach. Przekrzykiwali się, wymyślając coraz to gorsze przezwiska dla nowych popleczników Daren. Penelopa nie wiedziała już, na kogo patrzeć. Tylko jej ojciec siedział cicho, co jeszcze bardziej ją oburzało przez wcześniejsze odkrycie jego planów.

– Cisza! – Penelopa powstała, zamaszyście rzucając rękami. Materiał ciągnący się za rękawami powiał jak na rozszalałym wietrze, a ona spiorunowała radnych wzrokiem, kontynuując już spokojniej, ale wciąż stanowczo i z nutą złości w głosie. – Nie musicie zgadzać się ze mną w tej kwestii, ale to moje królestwo i moje rozkazy. Jeśli uważam, że traktat ten będzie dla nas dobry, to tak jest. Piraci i dwoje magów to tylko pionki w większej grze. Ta wojna zawsze właśnie tym była, a wy… Wy nie umiecie grać. Jedyne, czego chcecie, to wygrywać, a bez odpowiedniej strategii tego nie dokonacie.

Nic więcej nie powiedziała. Choć rzeczywiście miała rację co do trwającej wojny, to tak naprawdę nie wiedziała, czy jej plan się powiedzie. Piraci i magowie nie mieli nic do stracenia, natomiast ona? Aż życie. I to w każdym momencie tego posiedzenia.

W końcu jej ojciec odchrząknął i również wstał, zabierając głos i zbierając wszystkie inne uwagi członków rady w jedną. Teraz to była bitwa między ojcem a córką. Mężczyzną, którego chcieli na tronie, a prawdziwą królową.

– A jaka jest twoja strategia, o której tak bardzo nie chcesz nam mówić? Sama to wszystko załatwisz, udźwigniesz? Wątpię, skoro wybrałaś taką drużynę contrarium. W tym przypadku różnice się nie przyciągają. – Głos ojca był sztucznie troskliwy. Kobietę to obrzydzało, ale musiała przyznać, że było coś sensownego w jego słowach. Piraci i magowie nigdy nie byli dla siebie jak przyjaciele. Jednak nie uległa.

– Przeciwieństwa się przyciągają i szczerze w to w tym wypadku wierzę. Nie znasz tych piratów, nie znasz…

– Kogo? Ariena Scarletmaina? – wszedł jej w słowo, kontynuując grę na emocjach kobiety. – Proszę cię, córko, znam go dłużej niż ty. Byłem przy tym, jak prawie zabił twą matkę, a ty… ty go wypuściłaś. To niebezpieczny czarodziej, któremu nie można ufać. Martwię się, czy na pewno nie postradałaś zmysłów przez to wszystko.

Penelopa zacisnęła pięści. Zawsze. Zawsze uważana za pomyloną przez to, jak straciła matkę, jak młodo została królową. Choć nieraz uratowała królestwo, nikt tego nie doceniał. Wszyscy chcieli złotego kraju dla siebie. Chcieli całego Sureanu. Ona była inna. Chciała pokoju dla swoich ludzi.

Dlatego zeszła z piedestału i uderzyła dłońmi o stół, aż ją zabolały.

– A komu można ufać? Może Nemediuszowi Bonn, co? Czarodzieje, jak mi wiadomo, mieli nie wtrącać się w tę wojnę, wszyscy jednak wiemy, że jest inaczej, i to od dziesiątek lat. Nie jest to żaden sekret, po czyjej stronie są poszczególni magowie. Ja sprawiłam sobie własnych, takich, którzy wiem, że mnie nie zdradzą. Bo Arien Scarletmain, nawet jeśli winny, to nie ma nic do zyskania, jeżeli mnie zdradzi. Vixen tak samo. Oboje są czarodziejami, którzy z Radą mają na ten moment wspólnego tyle, co nic. I tego właśnie nam trzeba, nie członków Rady. – Jej słowa cięły jak ostrza, gdy błądziła lodowatymi oczami po twarzach mężczyzn. Tylko ojciec patrzył na nią dalej, pustym, równie chłodnym spojrzeniem. – O piratów nie radziłabym się martwić wcale. Wynajęłam takich, którzy do zdrady się nie zawezmą. Koniec tematu.

Chciała odejść od stołu jak najszybciej. Musiała być bliżej Nuli. Nim to uczyniła, podsunięty jej został pod dłoń list. Zapieczętowany czarną pieczęcią o wzorze pojedynczego, kruczego pióra. Penelopa zacisnęła wargi, a jej powieki drgnęły.

Tylko nie on.

– Jak już o Nemediuszu mowa… List adresowany do ciebie. Od niego chciałem zacząć, zanim zaczęliśmy się kłócić. – Penelopa się skrzywiła.

Patrzyła na list sceptycznie, zastanawiając się w dalszym ciągu, co z jej zabójcą. Od początku zadawała sobie to pytanie, nie dając po sobie poznać, że wie, co ją czeka. Nuli jednak nie dawała żadnych sygnałów, jakoby list miał być jej wyrokiem. Sięgnęła więc po niego i rozerwała kopertę.

Moje drogie pozdrowienia, Penelopo Alsandir, złota lwico Daren!

Doszły mnie słuchy o rzekomym uwolnieniu Ariena Scarletmaina. Jako świadek w tej sprawie, choć zamierzchłej już dla was, ludzi, pragnę wyrazić moje rozczarowanie twoimi decyzjami, droga królowo.

Arien jest magiem niestabilnym i zagrażającym życiu mieszkańców zarówno Sureanu, jak i reszty świata. Jego stan z pewnością nie jest odpowiedni, aby wyciągać go z więzienia oraz puszczać wolno, w szczególności na pełne morze. Był osobą niezrównoważoną już przed tym, nim został zamknięty, a czarodzieje pozbawieni mocy na tak długo tracą zmysły szybciej, niż można sobie wyobrazić. Droga królowo, nie wiem, czy zdajesz sobie sprawę, ale na morzu panują inne zasady. Użycie tam magii równa się śmierci. Choć słyszałem plotki, że to sami kapitanowie Swan i Kresent mają brać udział w zadaniu, to wątpię w ich zdolność do usidlenia mocy Ariena. To samo w temacie Virael Moonstar. Nie, nie zapomniałem o byłej członkini Rady Czarodziejów Wyższych. Jej udział w tym wszystkim nie szokuje mnie jednak, zważając na jej zamierzchłą z Arienem relację. Dlatego też wybacz, ale jako zarządca Rady wydałem rozkaz pojmania ich z powrotem, tym razem jako sprawców przestępstw przeciwko zasadom naszego świata – świata czarodziejów. Rada osądzi ich w naszym kręgu.

Mimo to dziękuję za pomoc. Wypuszczając ich na wolność i wiążąc się z nimi – na to wygląda – pewnego rodzaju paktem, dałaś mi możliwość wymierzenia sprawiedliwości. Piratom włos z głowy nie spadnie, jako że nie wtrącamy się w ich sprawy. Co do twych planów, choć nie wiadomo mi, jakie one są, nikt wtrącał się w nie będzie.

Jeszcze raz dziękuję i pozdrawiam, Pani Państwa Spływającego Złotem.

Z wyrazami szacunku

Nemediusz Bonn

Penelopa czytała list, a z każdym kolejnym słowem zmarszczka na jej czole pogłębiała się. Jej oczy błyszczały szaleńczo, jak u kocicy gotowej rzucić się na kogoś z pazurami.

Radni to oczywiście zauważyli, a Nuli czuła, że Penelopa to wie. Stała teraz plecami do czarodziejki, choć ta wiedziała aż za dobrze, jak królowa musi wyglądać. Zmartwiona Nuli przełknęła z trudem ślinę. List od Nemediusza nie mógł świadczyć o niczym dobrym, a aura królowej nie pozwalała jej ustać spokojnie w miejscu.

– I co? Twój plan chyba jednak nie wyjdzie nam na dobre, królowo – zaczął powoli Maximilian, podkreślając tytuł córki sarkastycznym tonem. Penelopa uniosła wzrok. – Dlatego też…

– Nie.

– Słucham? – spytał jej ojciec, krzywiąc się, gdy Penelopa mu przerwała.

Czarnowłosa rzuciła list na stół, wyciągając dłoń do Nuli. Ta prędko podeszła do królowej, aby wręczyć jej zwinięty list, zapieczętowany bordowym woskiem.

Mężczyźni przyjrzeli mu się dokładnie z daleka. Jeden z nich włożył nawet okularki, które powiększyły jego oczy jak u kota. Każdy, włącznie z Maximilianem, widząc pieczęć w kształcie smoka, wstrzymał oddech.

– Niemożliwe. Nie zrobiłaś tego, o czym myślę – szepnął Maximilian. Żaden z pozostałych radnych nie miał czelności się odezwać.

Penelopa uśmiechnęła się triumfalnie, choć był to uśmiech wymuszony. Stłumiła w sobie stres związany z listem od Bonna i skupiła się na tym, co miała w dłoni i co mogło jej kupić trochę czasu.

– Dobrze widzicie. To list od samej królowej Wratanu, Baey Mamoru. Po długich rozmowach listownych doszłyśmy do porozumienia. Już za niedługo odbędzie się między mną a nią posiedzenie, a nasi wrogowie z zachodu staną się naszymi poplecznikami w tej wojnie – oznajmiła stanowczo, ale i z nutą zadowolenia. – Wierzę, że moi najemcy sobie poradzą. Jeśli nie, dla królowej Penelopy Alsandir nie ma problemów nie do rozwiązania. Zawsze, ale to zawsze, mam plan B.

Wróciła na swoje miejsce, ruszając się z gracją, pomimo tego, jak spięte było jej ciało. Zasiadła na swoim niby-tronie, tuż obok Nuli, z której uszło powietrze.

– Do spotkania dojdzie w swoim czasie. Co do piratów i czarodziejów, niech Nemediusz myśli, co chce. Wy również macie prawo do własnej opinii. Niczego one jednak nie zmienią. Mogę mu tylko życzyć powodzenia w ściganiu magów na otwartym morzu. Strzeżcie się, bo nie wiadomo, co kryje się za rogiem – powiedziała wyzywająco w stronę ojca. Uniosła brew i uderzyła pięścią o oparcie krzesła, wypuszczając z siebie chociaż trochę frustracji. – Posiedzenie uważam za zakończone. Opuśćcie ten pokój. Natychmiast.

Stało się tak, jak królowa powiedziała. Choć inni chcieli się jeszcze kłócić, to nie mieli po co. Samo Wratan odpowiedziało pani Złotego Miasta Daren. A to nie było coś, co działo się ot tak. Aby dojść do jedności z tym państwem, trzeba było się natrudzić. Wratańczycy, znani z buntu i dumy, nigdy nie ukorzyliby się przed „snobistycznym królestwem skąpanym bogactwem”, jak wielu o Daren myślało.

I tak było. Nikt nie ukorzył się przed Penelopą, prócz jej własnych poddanych. Choć list wywołał szok wśród członków Stowarzyszenia i sprawił, że ci myśleli inaczej niż jeszcze kilka chwil wcześniej, byli w błędzie.

Sojusz z Wratańczykami, nie pomoc, usiłowała ugrać Penelopa, przyjmująca w tym momencie minę, jakby wszystko się powodziło. Była to nieprawda, a przed nią stała jeszcze góra wyzwań, aby pozbyć się Złotego Stowarzyszenia.

– Cóż. Przynajmniej nie umarłam – powiedziała w końcu do Nuli, kiedy miała pewność, że nikt już ich nie podsłucha.

Kobieta opadła na tron, nie wyglądając już tak elegancko jak wcześniej. Wypuściła powietrze tak głośno, że aż Nuli nie mogła się nie uśmiechnąć.

– Jeszcze.

Penelopa spiorunowała ją wzrokiem, a Nuli pokłoniła się nisko. Królowa wyśmiała to i machnęła dłonią.

– Racja. Jeszcze.

*

Śmierć nie przychodziła tak łatwo, jak Penelopa myślała, że przyjdzie. Minęło parę godzin, odkąd doszło do posiedzenia, a dalej nie spadł jej włos z głowy.

Księżyc już wzniósł się na niebo i bił jasno w zamkowe ściany. Królowa siedziała w swojej komnacie, niespokojnie czesząc włosy przy toaletce. Nie wiedziała, ile ruchów grzebieniem zrobiła. Czas dłużył jej się, nie chciała jednak zasypiać, nawet jeśli Nuli stała tuż obok, strzegąc jej.

– Może sobie odpuścił? – zagaiła czarodziejka, nerwowo bawiąc się loczkami wystającymi ze zbitego koka.

Penelopa nawet na nią nie zerknęła, wbijając wzrok w swoje odbicie. Czysta, obmyta wodą twarz iskrzyła się niczym obsypana brokatem w tym nikłym, bladym świetle świec. Kobieta westchnęła i odłożyła powoli grzebień, ze zmęczenia osuwając się na krześle.

– Nie odpuściłby. Zapłacił. A skoro zapłacił, nie może się wycofać. Czarodzieje nie przyjmują czegoś takiego. Zlecenie to zlecenie – odpowiedziała sucho, na co Nuli spochmurniała.

– Może nie każdy jest taki sam – burknęła, co zwróciło uwagę królowej. Penelopa spojrzała na nią przelotnie w obszernym lustrze.

– Hm. Jakbyś ty coś o tym wiedziała.

Atmosfera się zagęściła. Kobiety patrzyły sobie w oczy. Tęczówki czarodziejki lekko falowały. Pomimo że była starsza od królowej, jej umysł był młody, co było widać. Penelopa nie miała pojęcia, co nauczyciele robili swoim podopiecznym magom, ale gdy poznała Nuli, świeżo upieczoną trzydziestolatkę, przerażoną i zestresowaną przez nowo przydzielone jej zadanie, wiedziała, że na pewno nie było to nic dobrego.

Zawsze widziała w oczach Nuli wahanie. Królowa wiedziała, czego chce, i nie wiedziała naraz, więc po części to rozumiała. W tym jednak momencie oczy Nuli zdradzały według królowej za dużo.

Kiedy czarodziejka zrobiła kilka kroków do przodu, Penelopa sięgnęła po mniejsze lusterko i zaczęła przyglądać się swojej twarzy z bliska.

– Ciekawa jestem, jak długo to trwa – odezwała się.

– Co znowu?

Penelopa powoli obróciła się w stronę czarodziejki. Ta stała już nad jej głową. Władczyni zerknęła ku górze, szybko wstając, żeby spojrzeć na lekko naburmuszoną kobietę.

– Knucie na moją niekorzyść. Nie zastanawiałaś się nigdy? – spytała ironicznym tonem, unosząc jedną brew zawadiacko.

Nuli zrozumiała ton Penelopy, ale udawała, że nie. Wystraszona wyciągnęła dłonie przed siebie, formując je, aby rzucić zaklęcie, byleby nie musiała wymyślać jakiejś wymówki. Jej dłonie się trzęsły.

Penelopa była szybsza, choć sama nie wierzyła, że tak będzie. W walce z czarodziejskimi mocami oceniała swoje szanse przetrwania na niezbyt wysokie, ale wcześniejsze zawahanie w oczach Nuli dało jej przewagę.

Zamachnęła się lusterkiem i rozbiła je na twarzy Nuli. Czarodziejka krzyknęła i cofnęła się gwałtownie, upadając z hukiem na posadzkę. Krew z jej twarzy prysnęła i rozlała się na białe kafelki, ale królowa nawet na to nie zerknęła.

Prędko wykorzystała moment słabości czarodziejki, udając się na drugą stronę komnaty. Schowała się za łóżkiem, sięgając pod nie. Zaklęła w myślach, chwytając przedmiot, którego szukała. W tym samym czasie poczuła podmuch wiatru i zapach słodyczy.

Schowanie się za łóżkiem prawdopodobnie ocaliło ją od poparzenia trzeciego stopnia. Różowy dym nad jej głową kąsał skórę i dusił.

– Przepraszam, pani! Naprawdę przepraszam! – zaszlochała dziewczyna, szykując się do kolejnego ataku, gdy uświadomiła sobie, że królowa pewnie dalej żyje. – Ale to oni mają rację, nie ty! Rada wie, co robi, oni lepiej zadbają o ten świat!

Penelopa, choć pociemniało jej w oczach, uniosła rękę. Dyktrytowa tarcza rozbłysła przy świetle księżyca. Dym zniknął. Królowa podniosła się, łapiąc oddech.

Nuli wciągnęła powietrze, cofając się. Iskierki zapalające się w jej dłoniach zgasły.

– Ale… Ale…

– Królowa musi być gotowa na wszystko – stwierdziła chłodno, lecz w jej głosie słychać było zranienie. Nie miała czasu zastanawiać się, dlaczego akurat Nuli. Może dlatego, że była jedną z młodszych czarodziejek z Lowgloon, kraju, gdzie Rada miała swą siedzibę.

Penelopa w drugiej ręce trzymała dyktrytową włócznię, na której widok Nuli jeszcze bardziej się wystraszyła. Wcześniejsza opinia królowej się potwierdziła – była za słaba, Rada wyprała jej mózg. Mimo to Penelopie nie było żal walczyć. Musiała się bronić, by przetrwać.

Cacai była uzdrowicielką, ratowniczką dusz. Zabranie komuś życia nie pasowało do niej. Przez to też się wahała. Poza tym przywiązała się do swojej pani.

Nuli czuła, jak jej umysł staje się coraz cięższy, dłonie unoszą się, a usta same układają, aby wypowiadać zaklęcia. Zaczęła cofać się, ciskając w pędzącą na nią królową pojedyncze wiązki różowych stróżek dymu. Penelopa wszystkie odbijała, wstrzymując oddech, aby dym nie dostał się do jej gardła. Silniejsze zaklęcie sprawiło, że Penelopę odrzuciło. Nuli z krzykiem zebrała energię, ułożyła ją w kulę i cisnęła w królową. Ta w ostatniej chwili zamachnęła się włócznią, rozcinając kulę tuż przed swoją twarzą. Zaczęła kaszleć i zasłaniać usta. Nuli jej nie oszczędzała.

Penelopa odskoczyła w bok, rozpruwając suknię.

– Straże! – krzyknęła, marnując cenne sekundy. Miała jednak nadzieję, że ktokolwiek zjawi się na pomoc. Zero odzewu. Zaklęła.

– Nie możesz dłużej rządzić… Ty… Ty wszystko zepsujesz. Już przekreśliłaś ich plany.

Nuli patrzyła na swoje dłonie, jakby nie wiedziała, co się dzieje.

– Czyje plany? – spytała Penelopa.

Włócznię miała opuszczona, ale tarczą się osłaniała. Na kolejny atak jednak się nie zapowiadało.

– Rada… Oni… Oni nie mogą dopuścić tej czwórki do zwycięstwa. Ani ciebie. Zepsułaś ich plany – mówiła z coraz większym trudem. Penelopa zauważyła, że jej skóra zaczyna się świecić i nagrzewać.

– O czym ty mówisz? To sprawka Nemediusza, prawda? Chce się pozbyć nie tylko Ariena i Virael, ale i mnie. – Musiała dojść do sedna, bo Nuli kiwnęła niemal niezauważalnie głową.

Penelopa szerzej otworzyła oczy, szykując się do ataku. Ta mała, słodka czarodziejka, która tak wiernie jej służyła, ryknęła głośno i piskliwie, rzucając się na nią całym swoim ciałem. Przechodziły przez nią setki różowych nitek, a jej skóra błyszczała i pękała powoli.

Penelopa wystawiła włócznię przed siebie. Zanim Nuli zdążyła wybuchnąć, królowa osłoniła się tarczą. Cacai nabiła się na broń. Blask zaczął powoli gasnąć, a z gardła czarodziejki wyrwał się przerywany, płaczliwy jęk.

Kiedy wszystko się uspokoiło, a komnatę znowu rozświetlał tylko blask księżyca oraz przygaszonych świec, Penelopa opuściła tarczę. Przed sobą miała kobietę, z której uchodziła resztka życia. Patrzyła na nią pusto, przez co królowa poczuła ukłucie w sercu.

– Dziękuję. – Czarodziejka zmusiła się, by wypluć z siebie to słowo. Różowa ciecz spłynęła po jej brodzie.

Kiedy życie całkowicie z niej uszło, ciało zamieniło się w mgiełkę. Penelopa wyciągnęła przed siebie ręce, a mgiełka w kształcie czarodziejki rozproszyła się w jej dłoniach, znikając już na zawsze. Broń i tarcza leżały u boku królowej, a ta usilnie powstrzymywała łzy.

Pociągnęła nosem, klękając na posadzce. W irytacji i bezsilności uderzyła pięścią o podłogę, gdzie mogło leżeć ciało czarodziejki, a łzy mimo tego, jak bardzo starała się, by nie opuściły jej oczu, i tak uciekły po jej policzkach, przecinając nieskazitelną skórę.

– Zrobię wszystko, aby powstrzymać ich chore Stowarzyszenie. Inaczej nie nazywam się Penelopa Alsandir. Inaczej nie jestem królową Daren – warknęła w przestrzeń, jeszcze przez chwilę zbierając siły.

Po tym jak przez parę minut siedziała na ziemi, pozwalając sobie na chwilę słabości i opłakując sytuację oraz śmierć dość bliskiej jej doradczyni, podniosła się żywo. Rozbudzona, bo wściekła, zasiadła przy biurku i zaczęła pisać dwa listy. Jeden do Wratańczyków, a drugi do załóg Swana i Kresent.

Dźwięk pióra był głośny w opustoszałym pomieszczeniu. Pisała, przelewając wszystkie emocje na papier. Choć dalej była rzeczowa, to jej dłoń poruszała się szaleńczo, a twarz marszczyła się w grymasie bólu zarówno fizycznego, jak i psychicznego.

Kiedy skończyła, podała listy krukowi, którego zostawili jej piraci. Ptaszysko miało zdolność prędkiego podróżowania, gdyż było zaklęte, jak mówiła Raisel.

Ptak odleciał, a ona opadła z sił, kładąc się na biurku. Mimo to całą noc nie mogła zmrużyć oka. Patrzyła w horyzont, dopóki złote słońce nie zaczęło się wznosić.

Dopiero wtedy była w stanie zamknąć oczy, zasypiając w promieniach ciepłego, porannego słońca, które otuliło jej zimne ciało.

A kruk leciał prędko, przecinając powietrze czarnymi skrzydłami.

IX. WŚRÓD SKAŁ

Thor Kahdur

Dwójka piratów siedziała w umiejscowionym w górskiej szczelinie starym porcie, z którego dostrzec było można wiele tuneli, rozciągających się głęboko do środka gór. Z kamienistego sufitu skapywały na nich krople wody, a mimo echa, słychać było tylko głosy Raisel i Williama. No i ewentualnie pomruki piratów. Załoga w ciszy zajmowała się sprzątaniem statków. Panowała dość grobowa atmosfera.

– Wiedziałem, że tak będzie. Zidiociali czarodzieje, z nimi zawsze są jakieś problemy! Po co ja się w ogóle zgadzałem?

– Willie… minęły trzy dni, odkąd dostałeś ten jebany list z Daren. Uspokój się w końcu, cholera jasna, nic myśleć nie idzie!

– Jestem spokojny, do kurwy nędzy!

– Em… Swan… – Do dwójki kłócących się piratów podeszła Virael i niepewnie poklepała wzburzonego Williama po ramieniu.

– Co? No co znowu?

– Arien się obudził.

*

Odkąd dopłynęli na Thor Kahdur, minął dzień, a na dotarcie na właściwą wyspę zeszły im trzy kolejne. Wszystko przez magiczne wyładowanie, które sprowadził Arien. A William, jak bardzo by się nie starał, tak nie rządził dzikością wód.

Choć nałożył czarownikowi amulet, na ich drodze i tak pojawiły się pewne… niedogodności. Nic groźnego, ale z pewnością spowalniającego.

Wody wokół nich wypełniły się bazu – wygłodniałymi rybami, przypominającymi głębinowe stworzenia. Żółto-zielone dziwolągi o kształcie rekina były przezroczyste, a przez ich cienką, niby-żabią skórę widać było bijące, liczne serca i żołądki. Na pozór niebezpieczne, stawały się takie tylko dla dość prędkich statków, które sprowadzały na dno, sądząc że stanowią zagrożenie. Dlatego też musieli zachować odpowiednią prędkość.

Był to jeden z wielu powodów, dla których William chodził ciągle zdenerwowany. Odkąd Arien padł, Will odwiedzał go, licząc, że czarodziej wstanie, aby i on mógł zmierzyć się z wiadomością od Penelopy. Szczególnie że w dużej mierze dotyczyła jego i Virael.

Dlatego Vixen, która również ciągle siedziała u boku przyjaciela – i gniewając się, i martwiąc – od razu powiadomiła pirata o jego pobudce. W końcu do zwołania narady potrzebowali Ariena. Jak bardzo William by tego nie chciał.

Pirat wstał, a Raisel zmierzyła go przerażonym i zmęczonym wzrokiem, przewracając się na plecy i wypuszczając głośno powietrze. William szybko zniknął z oczu kobiet. Virael wyśmiała piratkę, ale siadła obok i westchnęła.

– W końcu przestanie się denerwować… – powiedziała z nadzieją w głosie Lisica, na co Raisel podniosła się gwałtownie.

– Żartujesz?! On dopiero zacznie! – i znowu padła na deski. – Bogowie, już pamiętam, dlaczego z nim tyle nie pływam.

Virael zaczęła się śmiać przez zachowanie piratki, zasłaniając twarz dłonią. W środku nie czuła się tak swawolnie, postanowiła jednak przybrać swoją typową, pozytywną minę, ignorując problemy.

Nie będzie się przejmować, to teraz zadanie Ariena. Niech bogowie go strzegą.

*

Oczy mu się kleiły, a ciało odmawiało współpracy. Dalej czuł paraliż i rozchodzące się w piersi dziwne, kłujące uczucie, które sprawiało mu trudności w oddychaniu. Gdy tylko pomacał zawieszony na szyi amulet, wspomnienia powoli zaczynały do niego wracać.

Niedługo po jego wybudzeniu Zoria wszystko mu w skrócie wytłumaczyła, a on, jak to on, nie odpowiedział nic, zawstydzony i stłamszony przez fakt, że narobił kłopotów załogom kłopotów.

Zresztą Arien nie miał siły się nad tym głowić. Zarumieniony przez wstyd i zmęczenie, popijał herbatę przygotowaną przez Zorię na poprawę odporności i ku nabraniu sił. Dopóki nie usłyszał kroków.

Cholera by go… Rozpoznaję już te jego tragicznie stawiane kroki. Tak szybko przychodzi mnie pouczać, nie ma cierpliwości ten pirat?

Zoria zapomniała wspomnieć o jednym, tycim fakcie… O liście z Daren.

William wtargnął do kajuty Ariena, trzaskając drzwiami. Po drodze minął Zorię, która zdążyła mu tylko rzucić za plecami: „Jest osłabiony, uważaj, bo znowu zejdzie”. Ale szczerze? Swan miał to teraz gdzieś. Cała załoga wodziła za nim wzrokiem, gdy szedł, lecz on nic nie mówił. Cel miał jeden. Teraz był przed nim.

Arien obruszył się lekko, ale szybko ukrył to, nie chcąc okazać słabości. Nie wiedział nic poza byle jakimi wyjaśnieniami Zorii. Sam wydarzenia tamtego dnia ledwo pamiętał, a sny skrzywiły rzeczywistość. Patrząc na to, co mu się śniło, nie chciał pamiętać.

Śnił o ponownym byciu w niewoli. Śnił o ucieczce z niej, o ratunku przez kogoś, kogo znał, ale nie za dobrze. Widział obrazy, które wydawały mu się znajome, lecz odległe. Był pewien, że śniła mu się przyszłość, ale nie pamiętał, jaka miała być.

Na widok Williama Arien skrzywił się i westchnął. Podejrzewał, że ten będzie miał mu wiele do powiedzenia, a czarodziej nie miał ani trochę ochoty tego słuchać. Szczególnie że w snach Ariena i pirat się przewinął…

– Widzę, że bardzo się z mojej pobudki cieszysz… – skomentował oschle, odkładając na bok gorzkawy napar. William sztucznie się uśmiechnął.

– No, nawet nie wiesz, jak bardzo. – Rzucił w jego stronę zwiniętym pergaminem, o mało co nie trafiając go w twarz. Arien obruszył się. – A teraz czytaj.

– Co to jest?

– Przeczytaj, to się dowiesz.

– To z Daren.

William zaczynał tracić cierpliwość. „Jest osłabiony, uważaj, bo znowu zejdzie”.

– Tak. Czytaj – odparł sucho, postanawiając, że posłucha rady Zorii i nie zacznie się wykłócać. Nie może znowu stracić przytomności, bo w końcu to ja tu zejdę z tych nerwów, pomyślał.

Arien obrócił zwinięty list pieczęcią do siebie. Złoty wosk połyskiwał lekko w nikłym blasku świec. Z trudem uniósł się i zbliżył do źródła światła. Widząc, jak Swan rusza w jego stronę, rzucił mu wredne spojrzenie.

– Dam radę. Spadaj. – Swan wywrócił oczami, a Arien zaczął czytać, siadając na rogu łóżka. Pirat westchnął cicho, opierając się o framugę drzwi. Patrzył, jak mag czyta. Niestety, jego mimika nie zdradzała nic konkretnego.

Szanowni magowie i piraci!

Daruję sobie formalności. Jest środek nocy, a ja ledwo uszłam z życiem, nie mam więc zbytniej ochoty na stosowanie przykładnej etykiety. Mamy problem. Duży. Tak jak myślałam, Rada Czarodziejów Wyższych szybko dowiedziała się o mojej decyzji oraz o tym, kogo ściągnęłam na swoją stronę. Szło się tego domyślić, wolę jednak poinformować was o nadchodzącym zagrożeniu. Nemediusz wysłał list, który przekazano mi przez Złote Stowarzyszenie.

Zapowiedział, że uda się w pościg za Arienem i Virael. Twierdzi, że wam, drodzy kapitanowie, nie będzie wchodził w drogę, a zależy mu tylko – jak to określił – na „zdrajcach Rady” i ich osądzeniu.

Wszyscy jednak wiemy, iż to nieprawda, a w pogoń pójdzie za każdym. Cóż, przynajmniej ja jestem tego pewna. Zaufajcie mi zatem, bo radzę wam dobrze: uważajcie na siebie i na to, komu ufacie. Mnie oczywiście możecie, bo łączy nas teraz i pakt, i zapewne przeznaczenie. Nieważne. Wierzę, że nie dacie się tak łatwo. Miejcie to na uwadze. Ja zajmę się sprawami wewnątrz Daren. Nie mam żadnych wskazówek odnośnie do tego, jaki jest następny krok Nemediusza. Wiem, kto zna go najlepiej spośród waszej czwórki. Jestem pewna, że dojdziecie do lepszych wniosków niż ja.

Mam małą prośbę do Virael. Moja doradczyni, Nuli, okazała się zdrajczynią. Usiłowała mnie zabić. Był to atak planowany na mnie, mój ojciec dobił targu o moje życie z jakąś czarodziejką. Pozostawiam puste pole do popisu magom. Wracając: potrzebuję kogoś zaufanego ze strony Virael, aby pomógł mi tutaj do czasu, aż zawrę sojusz z Wratanem.

Dziękuję za pomoc i współpracę, nie dajcie się zabić. I pamiętajcie: podpisaliście umowę. Jesteśmy w tym teraz razem.

Z poważaniem

Penelopa Alsandir

Arien czytał list z kamienną miną. Wyglądał podobnie jak Will, gdy pierwszy raz zobaczył wiadomość od królowej. Jednak pirat zauważył, że klatka piersiowa maga unosi się szybciej. Że jego czoło się lekko marszczy, a szczęka i dłonie zaciskają się. Pirat podejrzewał, że mag znów wybuchnie, i szykował się na słuchanie wrzasków… Te jednak nie nastąpiły. Mag tylko wypuścił z siebie cicho powietrze.

– Cóż. Królowa ma rację. Spodziewałem się tego.

William uniósł brwi. Arien nie zaczął pluć jadem, zwinął list z powrotem i wstał, lekko się chwiejąc na boki. Will patrzył na niego, nie mogąc uwierzyć w jego reakcję.

Mag okrył się szatą i zaczął iść w stronę wyjścia, które zablokował mu ręką pirat. Arien uniósł zmęczony wzrok i poruszył brwią pytająco.

– Tylko tyle masz do powiedzenia? – spytał kapitan. Arien uśmiechnął się lekko, przekrzywiając głowę w bok.

– Nie. Mam o wiele więcej. Ale to chyba trzeba też skonsultować z innymi, czyż nie, kapitanie?

– Nie tęskniłem za tobą ani trochę. – Pirat uśmiechnął się paskudnie, odpowiadając na przesłodzony i jak zwykle ironiczny ton maga. Czarodziej odwzajemnił jego uśmiech i odszepnął:

– Nie pytałem.

Klepnął kapitana po ramieniu, a ten zatrzymał go dość agresywnie i wstrętnie się uśmiechnął. Arien spłoszył się.

– Jeszcze jedna sprawa. Na pewno wiesz jaka. Porozmawiamy sobie o niej potem.

Mężczyzna wyrwał się z uścisku poirytowany traktowaniem jak dziecko. Prędko opuścił kajutę, a za nim szedł kapitan, przymykając oczy i wzdychając.

Witaj, nowa, szara codzienności.

*

Zebrali się w gabinecie kapitana Swana. Atmosfera była tak gęsta, że można by kroić ją nożem. William ponownie czytał list, mówiąc coś do siebie pod nosem. Virael bawiła się dłońmi, bijąc się ze sobą, czy coś mówić, czy nie, i co chwilę zerkając ukradkiem w stronę Ariena. Ten bez życia patrzył w przestrzeń, dotykając amuletu, który dalej tkwił na jego szyi. Raisel stała przy jednym z okienek i bujała głową do słów piosenki, którą cicho śpiewała po grelijsku. Tupała rytmicznie nogą i nawet ruszała lekko rękami. Każdy słyszał to aż za dobrze, szczególnie, że z kolejnymi linijkami utworu, Raisel bujała się coraz mocniej i śpiewała głośniej. W skrócie: wytrącała resztę z równowagi.

Nagle cała ta trójka zwróciła się ku niej, jednym chórem wołając:

– Raisel!

Kobieta aż podskoczyła.

– Bogowie! O co wam chodzi? Człowiek sobie śpiewa, bo się nudzi, a ci na niego krzyczą!

– Mamy ważniejsze rzeczy do roboty – oznajmił krótko William, odchylając się na oparcie. Raisel uniosła brew.

– Ach, tak? To powiedz mi, cholera, dlaczego wgapiasz się w list, który czytałeś jak powalony przez trzy dni? Czytać nagle nie umiesz, czy co? – William ściągnął usta, ale gdy chciał się zrewanżować, kobieta weszła mu w słowo. Energicznie zaczęła wskazywać na magów, jak dzieciak skarżący na kolegów. – On bawi się włosami i medalionem, zdecydowanie nie chce tu być. A ona… Ona tupie w rytm tego, co śpiewam.

Mężczyźni spojrzeli na Virael. Ta poczerwieniała i parsknęła, opadając na krzesło.

– No co? To dobra piosenka. – Raisel wychyliła się i złapała za serce, uśmiechając się szeroko.

– Dziękuję. Naprawdę dziękuję. Wzruszyłam się. – Virael to zignorowała, kończąc krótką wymianę zdań cichym parsknięciem.

William westchnął zrezygnowany i złapał się za głowę.

– Dobrze więc. Zacznę to niby-posiedzenie. Chodźże tu, Rais – zawołał piratkę, która podeszła w podskokach i zasiadła przy stole obok Virael.

Magowie unieśli spojrzenia. Arien dyskretnie zerknął na Virael. Wydawała się skupiona, ale wiedział, że coś krąży po jej głowie. Domyślał się, że przeczytała list. Na wspomnienie jego treści poczuł się głupio, lecz nie okazał tego. Jak by nie było, list dotyczył piratów, ale to głównie na magach skupiała się uwaga królowej i… nadawcy listu do niej. Na tę myśl Ariena przeszły ciarki. Nie sądził, że na widok samego imienia czarownika będzie czuł taki… Strach. Nie podobało mu się to.

Will przeszedł do rzeczy.

– Ekhem. W dużym skrócie… Na głowie mamy teraz Radę, przez tę tutaj dwójkę. – Wskazał na magów, którzy się skrzywili. Mężczyzna zaczął wymieniać, wyliczając punkty na palcach. – Nie wiemy, jaki jest ich następny ruch, co robią, co planują, gdzie są i kto jest po ich stronie… No, może Virael wie. Ale ten tutaj – wskazał na Ariena, który spiorunował go wzrokiem – nie wie nic. Niby znasz go najlepiej, ale o tym później. Poza tymi całymi czarodziejskimi pierdołami… Penelopa robi sobie z nas żarty. Co to ma znaczyć, że prawie zginęła? Wysyła nas na samobójczą misję, a sama prawie zdycha we własnym królestwie? I tak, wiem, że się na to zgodziliśmy, ale cholera jasna… Ta cała królowa kpi z nas w żywe oczy. To tyle z mojej strony. Dziękuję. A, dodam jeszcze, że nie mam żadnego planu, dokąd ruszać dalej, a teraz sam już nie wiem, czy proszenie o pomoc krasnoludów to dobry pomysł. Z racji, że są ściśle powiązani z Radą, z tego, co mi się zdaje. No, wasza kolej.

W pomieszczeniu zapanowała cisza tak głucha, że nawet kapanie z sufitu jaskini było słychać w kajucie. Virael uciekała wzrokiem, Arien mrugał znudzony, a Raisel dłubała w uchu. Widząc to, William również zamrugał kilka razy, biorąc długi oddech. Przetarł twarz dłońmi, a po chwili złożył je na stoliku.

– Okej… Jeszcze raz… Moi drodzy. Wasza kolej.

– No więc… – zaczęli w tym samym czasie Virael i Arien, kobieta energicznie, a on od niechcenia. Spojrzeli po sobie.

– Ty pierwsza.

– Nie, nie, pewnie masz więcej do powiedzenia. W końcu odsypiałeś te trzy dni…

– Tak, ale najpierw wolałbym usłyszeć twoją wersję i punkt widzenia. Jakoś się w tym odnajdę.

– Ale nalegam, jestem ciekawa, co o tym wszystkim sądzisz, skoro nie mogłeś wcześniej ze mną porozmawiać. Znaczy, z nami.

Nie zanosiło się na to, żeby czarodzieje mieli przestać. William wodził wzrokiem od jednego do drugiej, patrząc na ich głupie uśmieszki i zarumienione twarze, jakby byli przyjaciółmi, którzy z rok się nie widzieli. W końcu się poddał.

– Cicho już bądźcie. Scarletmain, mów – zarządził dość głośno, przez co skupieni na sobie magowie się wzdrygnęli. Raisel wydawała się świetnie bawić, jak zawsze bujając się na krześle i chichocząc pod nosem.

– No słuchamy, koleżko. Powiedz nam, jak spierdolić Nikodemowi, bo zaczyna się robić konkretnie nieciekawie – oznajmiła dość cicho, wskazując na niego nożem.

Arien przełknął niepokój i uniósł głowę niby pewnie, jak miał to w nawyku. Nie miał nawet zamiaru poprawiać Raisel w imieniu Nemediusza.

– No więc… Tak jak powiedziałem Williamowi, spodziewałem się, że tak będzie… – zaczął, robiąc krótką pauzę.

Nie miał żadnych pomysłów, a tamci patrzyli na niego wyczekująco, więc przyznać tego nie mógł. Zaczął robić to, co umiał najlepiej: wymyślać na poczekaniu.

– Wiecie, patrząc logicznie, to normalne, że wysłał na nas całą Radę. W końcu ja i Virael jeszcze przed moim zamknięciem byliśmy… persona non grata. Mnie się pozbyli, Vixen udawało się trzymać od nich z dala, a teraz mają nas jak na dłoni.

William spojrzał niedowierzająco na czarodzieja, który mówił, jakby go to w ogóle nie obchodziło. Już chciał wstawać i sięgać po butelkę rumu, ale Arien kontynuował:

– Ale, ale, tak naprawdę nie mają nas jak na dłoni. Co prawda, muszę przyznać, że pewnie spodziewają się, że akurat na Thor Kahdur się pojawimy. Proszę was, Surean ma stan wojenny od ponad sześćdziesięciu lat. Fakt, Rada nie zna planu Penelopy. Ale każdy, nawet najgłupszy czarodziej, który wierzy w legendy i mity, domyśliłby się, po co zwerbowała dwóch potężnych magów, w tym malaeta i wiedźmę mającą dar poszukiwania artefaktów, oraz ponoć najlepszych piratów na morzu. Nie wiem, nie znam się. Także no. Moim zdaniem albo uderzą nas tutaj, albo dopiero wprowadzają w życie swój plan ogólny…

– „Plan ogólny”? – Nawet Raisel się zaciekawiła, co nie było do niej podobne. William wpatrywał się podejrzliwie w Ariena, dlatego ten oddał pałeczkę Virael.

Kobieta zakasłała, zwracając na siebie uwagę piratów. William uniósł brew. Wróciła mu nadzieja, że dowie się czegokolwiek i coś ustalą.

– Czyli w skrócie… Rozsyłają magów na różne wyspy i do różnych krajów, aby infiltrowali porty i kto w danym miejscu się pojawia. Szpiegów, tak w skrócie. Mają ich wszędzie… Nawet w Daren, z tego, co Penelopa zawarła w liście. Co do tego –Virael odwróciła się do Ariena, który wyglądał na zamyślonego – wysłałam list do naszej starej znajomej… W sumie to mojej. Pewnie nie pamiętasz Alice?

Arien uniósł brwi, rozbawiony prychając pod nosem.

– Ona? Przecież to jedna ze słabszych wiedźm, „zmarnowany potencjał”. Odsunęła się szybciej, niż zdążyłem ją poznać. – Virael pokręciła głową.

– Nic nie rozumiem – powiedziała głucho Raisel. William machnął na to ręką. W jego oczach wyczytała: „Ja też, nie przejmuj się, zaraz skończą”.

– Odsunęła się od tych, od których chciała. Zaszyła się, ale to nie znaczy, że osłabła czy uciekła przez brak talentu… O nie, ona jest naprawdę potężna. I bardzo zaufana. Knuła przeciwko Radzie na długo przed nami. Jest uzdrowicielką i kontroluje wiatr. Zbliżyłam się do niej, podczas twojej… absencji.

Arien wywrócił oczami.

– Też mi coś. No, ale niech będzie.

– Ekhem. – Głowy czarodziejów zwróciły się ku Williamowi, który niezręcznie patrzył to na Virael, to na Ariena. Czując, że mu głupio, postanowił zmienić temat. Raisel już się poddała.

– Tak, Williamie? – spytał przesadnie miło Arien, na co mężczyzna prychnął. Specjalnie zwrócił wzrok ku Virael, ignorując mężczyznę.

– A więc spełniłaś jej rozkaz, wysłałaś jej pomoc? – Virael kiwnęła głową. – Aha. Okej. I ci od was będą za nami latać, wszędzie będą wtykać nos i prawdopodobnie chcieć nas zabić?

– To nie są „ci od nas”. Ale tak. Tak w skrócie – odezwał się Arien spokojnym tonem. Virael, która całą sytuację uważała za co najmniej zabawną, uśmiechnęła się. – Pierwszy raz będą cię gonić czarodzieje?

A ci znowu. Zostawić ich samych i byłaby to misja samobójcza. Chociaż… Zostawię to na później, pomyślała Virael, widząc, że na twarzach mężczyzn pojawiają się wredne uśmiechy. Zerknęła przelotnie na Raisel, która głęboko się nad czymś zastanawiała i chciała coś powiedzieć. Cóż, mężczyźni jej przerwali. Virael nawet zrobiło się jej żal.

– Nie. Tak właściwie to nie. Jednego już mam niestety na głowie – powiedział teatralnie kapitan. Virael westchnęła i zanim Arien zdążył odpowiedzieć, położyła dłoń na jego piersi.

– Panowie. Takie docinki sobie darujcie. Mamy je z panią kapitan, że tak to ujmę… gdzieś. A teraz mów, Raisel – powiedziała, zupełnie ignorując urażone miny mężczyzn. Piratka spojrzała na boki, wskazując potem na siebie w szoku, nie dowierzając, że Lisica stanęła za nią… Wielce ucieszona podskoczyła w miejscu.

– Dziękuję ci, o piękna damo! Panowie, pani, mam parę pytań. – Wszyscy spojrzeli na Raisel. Podekscytowana zaczęła pospiesznie mówić. – Czyli będzie krwawa rozwałka? Przygoda na śmierć i życie?! Skarby, tajne akcje, przebieranki, spotkanie z przeszłością, romans, zdrada? Szczęśliwe zakończenie bądź nie? Będzie nas gonił Nemediusz i horda czarodziejów? A ta od hipnozy to Regina, to to wiem. Ale będzie alkohol, będzie zabawa, wojna, bitwa i…

– Czekaj. Regina? Regina Sails? – przerwał jej ostro Arien.

Wszyscy czuli zbliżający się zawód pozwoleniem Raisel na dojście do głosu. Piratka jak zwykle biadoliła własne głupoty, ale na wspomnienie o Reginie mimiki trójki się zmieniły. Raisel pogorszył się humor.

– No… A co, wy się nie domyślacie, że to ona za tym stoi? Halo, dosłownie jest byłą Willa. Wiem, jak to działa. – Brzmiała na urażoną, choć za serce łapała się dość teatralnie.

Arien odwrócił wzrok w stronę kapitana, który poczerwieniał. Czy to ze złości, czy wstydu? Virael błądziła spojrzeniem od jednego pirata do drugiego.

– Jesteś byłym Reginy? – spytał agresywnie czarodziej. Kapitan Bezgłowa parsknęła, rozsiadając się.

– No, a ty Nemediusza, no nie, laluś?

– Że kim ty, przepraszam, jesteś? – Teraz to William wściekle na niego spojrzał, ignorując piratkę. Raisel i tak napawała się chaosem, który wprowadziła.

– Wyczuwam agresywną energię – powiedziała Virael, przez co mężczyźni spiorunowali ją wzrokiem. Cofnęła się i uciekła wzrokiem, wyciągając ręce w akcie obrony. – Na bóstwa, już nic nie mówię!

– Nie wiem, czy wiecie, szajbusy, ale da się to z tego wszystkiego wyczytać… Matko, aż tak zjarana nie jestem! – Bezgłowa zarechotała, klepiąc się po udzie. – Tylko po tej się nie da. – Wskazała Vixen. – Tajemnicza… lubię takie…

– Eh… – Virael wywróciła oczami, odpychając od siebie Raisel, gdy ta się do niej zawadiacko nachyliła.

– Ej, no weź!

– Wracając. Jak mam ufać komuś, kto był związany z naszym obecnym wrogiem? To przez niego trafiłeś do wieży, bo cię zmanipulował, no nie? – Arien poczerwieniał, słysząc te słowa z ust kapitana.

– To nie była relacja będąca związkiem! Była… Nieważne, to skomplikowane. On i ja to i tak zamierzchła przeszłość. Nie powinieneś się tym kłopotać – syknął, przez co Will zmarszczył się w grymasie złości.

– Ohoho, to jednak nie zgadłam? Psia mać! Ale, ale… Willie to cwaniaczek, a i jego Regina nieźle okręciła wokół palca. Prawie mu statek zarąbała. I załogę. I jego… – Swan spiorunował ją wzrokiem.

– Bo wyrzucę cię za burtę, Rais! – powiedział ostrzegawczo, na co kobieta aż się uniosła, nachylając się ku niemu.

– Ejże, oskarżasz tego tu o jakąś zdradę, a sam żeś nieźle się jej dał omotać. Stąd ta cała hipnoza, nie? Ma takie samo prawo ci nie ufać, jak ty jemu, ot co.

– Na wieczny ogień… To może w takim razie spróbujecie zaufać sobie nawzajem i po kłopocie? – wtrąciła poirytowana Virael, zakładając ręce na klatce piersiowej. W środku buzowała bardziej, niż okazywała, bo tamci znowu ją denerwowali.

Cóż. Will chyba nie był chętny na słuchanie rad tej dwójki. Arien już prędzej chciał wysłuchać Rais i Virael. Nie zgrali się.

– Jak mam ufać komuś, kto będzie sprawiał problemy? – Arien, słysząc to, uniósł się, a jego mina zrzedła. William wyraźnie nawiązywał do wybuchu magicznego, a to maga dobiło.

Nim zdążył zacząć kłótnię, Raisel wróciła do bycia sobą.

– Ponoć z problemem trzeba się przespać. – Uszy Ariena poczerwieniały. Virael o mało co nie zakrztusiła się powietrzem.

– Raisel! – krzyknął William.

– No co! Tak się tylko mówi!

Gdyby nie fakt, że moce Ariena były stłamszone, a William traktował ją jak siostrę, Raisel już dawno bratałaby się z rybami na dnie morza. Mag niekomfortowo odchrząknął, postanawiając, że topór wojenny pora zakopać. Dla własnego dobra…

– Ekhem. Williamie – zwrócił się do niego spokojnie, przez co Swan skrzywił się. – Wiem, dlaczego tak uważasz. Chodzi ci o to – uniósł bardzo delikatnie medalion – czyż nie? Chciałbym was wszystkich… przeprosić za tamtą sytuację.

Oniemiały pirat nie okazał szoku. Rozsiadł się, nadal spięty, pokazując dłonią, aby kontynuował. Dla Virael nie było to nic dziwnego. Arien umiał przepraszać, jeśli czuł, że zawinił. Uśmiechnęła się lekko.

– Przeze mnie mogłeś stracić statek. To zrozumiałe, że uważasz mnie za problematycznego i niebezpiecznego. Pragnę jednak zapewnić, że nie zrobiłem tego specjalnie. Świadkiem mi Vixen. – Wskazał na przyjaciółkę.

– Ja? No tak, byłam tam… – Szybko zwróciła się do Willa, a ten również na nią spojrzał. Ogniki jej oczu nie potrafiły ukrywać kłamstw. – William, on mówi prawdę. Naprawdę się nie kontrolował. Kłóciliśmy się i stracił panowanie.

– Skąd mogę wiedzieć, że nie straci go i ponow…

– Bo znam na to sposób. – Wszyscy spojrzeli na Ariena wyczekująco, kiedy wszedł w słowo Williamowi. Podniósł głowę, jakby się nie bał. – Nie podoba mi się, dokąd ta konwersacja zmierza… Jednakowoż, tak jak powiedziałem, mam bardziej satysfakcjonujący dla nas wszystkich pomysł.

– No, zamieniam się w słuch – rzucił Will. Widać było, że kpi z maga. Arien przyjął to jako wyzwanie.

– A więc. Ten kryształ tylko bardziej mnie wyniszcza. Jeśli miałbym go nosić do końca podróży, nie przydałbym się na nic, a zdjęcie go po dłuższym czasie spowodowałoby większy wybuch niż ten poprzedni. A tego chyba nie chcemy, czyż nie? Dlatego przerobimy ten kryształ na medalion, który przestanie niwelować moje moce do zera, a tylko je ograniczy. Na tyle, abym nie wybuchnął, ale bym mógł swobodnie wrócić do magii – skończył mówić, wzdychając cicho. Spojrzał wyczekująco na Williama.

Raisel powoli kiwała głową, udając, że wszystko rozumie. A to, co zrobił po wysłuchaniu Ariena William, sprawiło, że mag mocno się w skrzywił, powstrzymując się usilnie od odpyskowania – pirat spojrzał bez słowa na Virael.

Jej ufa bardziej, no tak. Logiczne. Na co ja liczyłem…?

Kobieta westchnęła, wiedząc, że to tylko rozjuszyło jej przyjaciela. Założyła nogę na nogę i parsknęła nonszalancko, oglądając swoje paznokcie.

– Macie poważne problemy z zaufaniem, moi drodzy… Tak, Williamie. Arien nie kłamie. A jego pomysł nie jest zły. Ale czy jesteś gotowy poświęcić naszyjnik, który podarowała ci Regina? – powiedziała, przy okazji zaczepiając go uśmiechem. Arien mocno złapał za medalion, powstrzymując się od grymasu obrzydzenia.

Mimo to podziękował spojrzeniem Lisicy, łagodniejąc nieco. Vixen kiwnęła mu tylko głową.

– Bardzo chętnie się go pozbędę. Nosiłem go tylko po to, żeby pamiętać, że ostatecznie ją pokonałem – odparł pewnie, a uścisk Ariena na medalionie poluźnił się.

Po tym krótkim wyjaśnieniu Will nie czekał na komentarze, a kiwnięcia magów mu wystarczyły. Spojrzał na zamyśloną piratkę, z transu wybudzając ją pstryknięciem palców.

– Huh? Co? – spytała skołowana. Swan zauważył, że na jej włosach pojawił się nowy warkoczyk i westchnął.

– A ty jak zwykle w swoim świecie, zajęta sobą… Co myślisz o jego pomyśle? – Wskazał na Ariena, który siedział wyprostowany jak strzała, wzrokiem unikając reszty.

– Aaaa. To. Yy… Cokolwiek Virael powiedziała. – William złapał się za głowę, a Arien skrzywił się, mając dość. Za to Virael dumnie się uśmiechnęła, odchylając się na nóżkach krzesła.

– Widzicie? Ona na przykład nie ma problemów z zaufaniem.

– Jak mogłabym je przy tobie mieć? O najmądrzejsza…

– Nie przeginaj – zagroziła czarodziejka.

– Dobrze. Super. No, mamy to. Możemy się chyba rozejść i wyruszyć na spotkanie z krasnoludami – powiedział Swan, klaszcząc w dłonie. – A nie. Ty zostajesz. – Wskazał na Ariena, który już zrobił sobie nadzieję, że przeprosiny wystarczyły. Virael nie zamierzała go ratować.

– Wspaniale. Raisel, chodź. Mam do ciebie sprawę.

Piratka rozbudziła się i wstała niczym błyskawica, o mało nie wywalając się. Prędko dogoniła wychodzącą Virael, krzycząc na wyjściu:

– Biegnę, pędzę, oczywiście!

No i panowie zostali sami. William niezręcznie chrząknął, Arien zaczął bujać z przyzwyczajenia nogą, wbijając wzrok gdzieś w bok. Zaczął pierwszy, wyprzedzając zamyślonego Swana.

– A więc… Regina, tak?

– Jednak wyjdź.

– Nie.

William wiedział, że te niewinnie wypowiedziane pytanie nie będzie mieć niewinnego rozwinięcia. Postanowił odwrócić karty, skoro tamten nie dałby za wygraną tak czy siak.

– A więc Nemediusz, tak? – Arien zamilkł na chwilę, po czym wstał i odwrócił się.

– Wychodzę.

– Nie, nie. Zacząłeś, to skończ. Nie o tym mieliśmy mówić, ale dawaj. – Kapitan aż wstał, przybierając typową dla siebie pozę z rękami założonymi na klatce piersiowej.

Czarodziej, choć nie chciał, odwrócił się i zmierzył kapitana krytycznym wzrokiem.

– Byłeś z tą wiedźmą.

– I bardzo ją kochałem, a potem wbiła mi nóż w plecy. Coś jeszcze?

Arien zauważył, że kapitan stał się trochę bardziej drażliwy. I to nie jak zazwyczaj. Tylko bardziej… wrażliwie. Odsłaniając się. Przez to mag spochmurniał i ku jego zdziwieniu zrobiło mu się głupio. Tym bardziej że Will mówił, jakby to nic nie znaczyło. Ton maga zmiękł, przesiąknięty niepodobną do niego empatią.

– Podobnie…

– Świetnie. Dobrze wiedzieć. Możemy się rozejść. Tamte przeprosiny? Przyjęte. Nie odpierdol, a będziemy żyć w zgodzie. – Gdy Will wskazał Arienowi drzwi, nie zważając na delikatny ton maga i jego otwarcie się, ten od razu się odsunął, nie dając się wyprowadzić z równowagi.

– Nie.

– Na bogów, czego ty jeszcze chcesz?

Chamski i zmęczony ton Williama uraził Ariena, ale ukrył to. Na myśl, że zrobiło mu się przykro, poczuł się obrzydzony sobą. Wieża osłabiła mnie emocjonalnie. Stałem się bardziej kruchy. Porażka. Oby nikt nie zauważył, póki nie zacznę na nowo nad sobą panować. Za dużo oddałem, aby teraz stracić tę umiejętność, myślał czarodziej, patrząc na zdenerwowanego kapitana.

– Chciałem załagodzić naszą relację, ale widzę, że niezbyt się do tego palisz. – Will uniósł brew.

– Powiedziałem swoje. Nie zaufam ci, dopóki na to nie zapracujesz. Liczyłem, że ty też tak do tego podejdziesz. – Arien zacisnął szczękę, a emocje ponownie z niego uleciały.

– To nie moja wina, że musisz tę podróż przeżywać ze mną. Penelopa też mnie w to wciągnęła. Mnie i Virael. To ty na to przystałeś, nie wiedząc, z kim dokładnie wiążesz się w umowie. Ja i Virael nie mieliśmy wyboru! Wy tak. Nienawidzisz czarodziejów? Twój problem. Trzeba było myśleć nad tym, co się robi, piratczyno. Więc przestań się zachowywać, jak jakiś… jakiś… zidiociały pirat na skazaniu! – William parsknął na widok czerwonych od złości uszu Ariena oraz jego naburmuszonej, wyniosłej miny.

– To jest twoja puenta? Że jestem „zidiociałym piratem na skazaniu”? Widać po tobie, że umiesz kogoś o wiele gorzej nazwać i zwyzywać, panie „elokwentny czarodzieju”. Nie musisz udawać, żeby zachować twarzyczkę, nazywaj mnie, jak chcesz. To, co powiedziałeś, nie zmienia niczego. Wiem, na co się skazałem, i wiem dlaczego. A fakt, że nie pałam do magów uwielbieniem, jest na takim samym poziomie jak twoja sympatia do „piratczyn”. Jesteś taki sam jak ja, ale nie chcesz tego przyznać.

Konflikt rósł w siłę, a próba złagodzenia stosunków spaliła na panewce. Mina czarodzieja spochmurniała.

– Wyśmienicie. Możemy tak cały dzień obrzucać się zarzutami!

– Nie. Nie możemy. Teraz mamy coś ważniejszego do załatwienia. Przestaniesz jojczyć?

– Słucham?

– Dobrze słyszałeś. Nie będę się powtarzał.

– Zatem co twoim zdaniem powinniśmy zrobić?

– Wyjść i zabrać się do roboty, aby jak najszybciej skonsultować się z krasnoludami?

Arien mentalnie uderzył się w twarz z zawodu. Cicho westchnął i uspokoił głos na tyle, na ile umiał. A więc dalej brzmiał na poirytowanego.

– Miałem na myśli naszą relację i to, jak wygląda.

Swan uniósł brew, zaciskając dłonie na ramionach.

– Co z nią?

Arien nie mógł uwierzyć, że William nie dostrzegł sedna jego myśli. Udawał? Przed chwilą zacząłem temat naszego wzajemnego traktowania się, nie wierzę, że on jest tak rzeczowy, praktyczny i… i zwyczajnie głupi! A myślałem, że to ja jestem nieempatycznym dupkiem!

– Mówił ci ktoś, że jesteś idiotą?

– Mów tak dalej, a nasza relacja na pewno zajdzie daleko.

– Wiesz co, ja chyba nie chcę, żeby ona zachodziła gdziekolwiek.

– Świetnie, więc niech nie zachodzi.

– Świetnie.

Patrzyli na siebie w niezręcznej ciszy, czerwoni ze złości i roztrzęsieni. Arien przygryzł wargę. Will odwrócił w końcu wzrok. Widzieli, że powinni coś dodać. Nie zrobili tego.

– To ja… ja wyjdę pierwszy. I tak muszę się w końcu przebrać – powiedział nagle mag, wyniosłym tonem przerywając ciszę. Przez to, jak niezręcznie to w jego mniemaniu zabrzmiało, bardziej się zarumienił. William odchrząknął.

– Ta, idź. Ja… dogonię cię. Was, w sumie.

– Mhm…

William, gdy tylko drzwi się zamknęły, opadł na fotel tak mocno, że mógłby przysiąc, że pokład się zabujał.

– Ciężki jest żywot pirata – powiedział, sięgając po rum. – Zdążę wypić całą butelkę, zanim tamten się chociażby umyje. Głupi mag.

*

Powietrze w jaskini było wilgotne. Włosy Virael zaczęły się bardziej kręcić, co ignorowała. Za to idąca za nią Raisel, patrzyła, jak włosy się puszą, i nie rozumiała.

– Ale masz szopę.

– Słucham? – Virael nagle się zatrzymała, odwracając się do piratki, aby przyłapać ją na wyciąganiu dłoni w jej stronę.

– To znaczy… Nie, nie, nic nie mówiłam. – Piratka ukryła poranioną dłoń i zaśmiała się. Virael wywróciła oczami.

– Nie spytasz, o jaką to sprawę mi chodziło?

Stały niedaleko od wejść do wnętrza i podziemi góry. Raisel zaintrygowana zerkała za Virael. Mimo to słuchała jej. Przynajmniej częściowo…

– Hm… Nie wiem. A co? Jakieś przebiegłe plany w stosunku co do naszych koleżków? – zgadła. Na twarzy Virael ukazało się zadowolenie, czarodziejka pokiwała głową.

– Owszem.

– O. Zgadywałam! – Znowu ten młodociany, szczęśliwy uśmieszek. Virael musiała przyznać, że był całkiem rozbrajający, ale nie zamierzała się teraz wdawać w flirtowanie.

– Wiem, że zgadywałaś. A teraz słuchaj. – Raisel skupiła wzrok na Lisicy, szczególnie kiedy ta się przybliżyła. – Arien musi załatwić sprawę z medalionem, prawda?

– Yyy… no chyba? Nie wiem, nie słuchałam.

– Musi. – Czarodziejka westchnęła. – Ogółem, aby cała nasza czwórka mogła zrobić na tej wyspie cokolwiek, będziemy musieli porozmawiać z Tharinem Anvilbornem…

– Władcą Thor Kahdur, co dalej? – odpowiedziała, jak gdyby nic, piratka, na co Virael skrzywiła się.

– Skąd to wiesz… A zresztą. – Machnęła dłonią, a Raisel uśmiechnęła się przebiegle. – Jeśli udzieli nam zgody, to będziemy mogli spotkać się z najwyższym zaklinaczem w sprawie artefaktu. Ale jeśli Arien będzie chciał wyrobić medalion na teraz, będzie musiał iść do kogoś innego.

– Nic nie rozumiem. Przejdź do sedna, piękniutka. Arien najpierw idzie do kogoś tam, a my we trójkę…? – Virael pokręciła głową. Kapitan zaczynała się gubić. – Co ty kombinujesz, cholero?

– Nie musimy wszyscy iść do najwyższego czeladnika. – Teraz Raisel zaczynała rozumieć. – My we dwie możemy załatwić sprawę z czeladnikiem-zaklinaczem…

– …podczas gdy tamci dwaj będą skazani na siebie, bo pójdą do tego „kogoś tam”.

– Prawie. Podczas gdy oni pójdą wyrobić medalion.

– No to powiedziałam! Do tego kogoś tam, kto się tym zajmuje! – Virael, widząc poirytowaną minę piratki, zaczęła się śmiać.

Ich miłą chwilę przerwał głośny stukot koturnów na deskach pomostu. Ciche szmery również zostały nagłośnione przez echo. Szczególnie gdy brunet w szkarłatnym płaszczu znalazł się bliżej kobiet.

Virael uniosła brew. Mogła założyć się z Raisel, że się pokłócą. Arien wygląda, jakby miał zniszczyć pół góry.

– Nie w humorze? – spytała słodkim tonem Raisel, kiedy dotarł do nich. Z założonymi rękami machnął ledwie związanymi włosami i prychnął pod nosem, wbijając wzrok w swoje czarne, spiczaste buty.

Piratka pierwszy raz zauważyła, że uszy Ariena są lekko zakrzywione.

– Dziwne… Jak u elfów… Ciekawe, ile by kosztowały…

– Nawet nie pytaj. – Wzrok Raisel postanowił zignorować.

– Zatem to, co usłyszysz, na pewno ci się nie spodoba – odezwała się czarodziejka.

– Co takiego? – Uniósł brew, już przeczuwając, że znowu wymyśliła coś głupiego.

Triumfalny, przebiegły uśmiech na twarzy Virael nie zwiastował nic dobrego, a Arien, który znał tę minę aż za dobrze, od razu wyczuł podstęp. Usłyszał, co kobiety planują, i poczuł, jak ściska mu się żołądek.

A trzeba było się godzić, cholera jasna.

X. W SERCU KRÓLESTWA

Królestwo Thor Kahdur, Podziemia

Wąski tunel powoli się kończył, a pierwsze wiązki światła zaczynały zdobić twarze bohaterów. Ci, cóż… Pierwsze dziesięć minut drogi przeżyli, kłócąc się i kwestionując pomysł kobiet, a gdy wpadli w końcu na gnoma-przewodnika, nie wypadało się na drodze do króla przedrzeźniać i przekrzykiwać.

W skrócie: napięcie i niezręczna atmosfera były przytłaczające.

Jednakże bez szwanku dotarli do centrum i teraz stali w świetle pochodni, lejącej się lawy i błyskotliwych świateł. Po przeciśnięciu się przez zimny i niewygodny tunel była to miła odmiana.

Centrum było ogromne. Jaskinia, choć dość pierwotna, w wielu miejscach była ręcznie rzeźbiona i zdobiona kryształami. Zaokrąglony sufit odbijał echo kroków oraz światła.

Blask oświetlał z dołu rosnącą na środku skałę, a na niej wznoszący się niemal pod sufit zamek. Wyglądał jak forteca, zabudowana i o grubych murach, pokryta mchem i grzybnią.

Gdy William spojrzał w kierunku podnóża skały, dostrzegł coś dużego.

– Tam na dole… – odezwał się, zwracając uwagę reszty – …czy to…?

– Tak, Piracie Pustkowia. To nasze domy – odpowiedział skrzekliwie gnom.

Rzeczywiście. Teraz to widział. Lekkie skinienie głowy było automatyczną odpowiedzią – zbyt zdumiony wielkością miasta pod zamkiem William nie umiał nic z siebie wydusić.

Arien ciekawsko spojrzał na zafascynowanego pirata. Ku jego zdziwieniu, Raisel nie darzyła widoku podobnymi odczuciami. W ocenie Virael i maga wyglądała raczej… codziennie. Niewzruszenie. Ona, która na widok świecidełek i bogactw padała na kolana.

Magowie spojrzeli na siebie porozumiewawczo i wzruszyli ramionami. Przed nimi był jeszcze kawał drogi po długim, skalistym moście prowadzącym pod wrota zamkowe.

Gdy stanęli pod mosiężnymi drzwiami, cichy przewodnik zastukał w nie, a chwilę później usłyszeli pracujące mechanizmy.

Arien zacisnął pięści. Tak dawno tu nie był.

Virael wyglądała na opanowaną. Mimo że też długo tu nie gościła, nie sądziła, że powinna się czegoś obawiać.

Magowie dobrze znali to miejsce, albowiem zamówienia na artefakty najlepiej było składać osobiście, aby uniknąć wypływu informacji. Niewielu czarodziejów prosiło magicznych kowali o wykucie artefaktu listownie, zwłaszcza że krasnoludy ceniły sobie wiedzę, po co dany przedmiot ma zostać w ogóle wytworzony. Jak więc można się domyślić, ta dwójka raczej często tu gościła.

Wrota rozsunęły się na boki. William z zainteresowaniem oglądał ten proces, a idąca w tyle Virael zwróciła na to uwagę.

– No, no, zapraszamy, kapitanie. Nie ma co się ociągać. – Machnęła ku niemu dłonią, rzucając prześmiewczo. Mężczyzna wywrócił oczami i podążył za nimi, trzymając się boku Virael.

Przeszli przez długi hol, pusty i ciemny. Początkowo Will był tym rozczarowany, ale przeszło mu w momencie, gdy nagle rozproszyła się cała ściana, opuszczając na nich kurtynę światła.

Oślepieni przez blask, odczekali moment, zanim się przyzwyczaili.

– Koniec drogi – powiedział gnom, również rozpływając się w powietrzu.

Zagubiony początkowo pirat ogarnął się w końcu, doganiając wchodzących do środka kompanów. Zrównał z nimi krok i wtedy po raz pierwszy do jego uszu dotarły radosne wrzaski.

Liczne stoły pełne aromatycznych potraw i trunków były obsiadane przez potężnych, niskorosłych mężczyzn. Każdy stół był głośny i od każdego roznosił się gwar śmiechów.

Raisel na ten widok oczy od razu się zaświeciły. Do Ariena powróciły wspomnienia, Virael zaciągnęła się zapachem jedzenia, a William zaczął oglądać salę, najwidoczniej zainteresowany magicznym wnętrzem.

Pomieszczenie wyglądało bardziej jak bogata gospoda niż sala tronowa. Drewniane i kamienne kolumny rozciągały się po wysoki sufit, ozdobione flagami i rycinami, podobnie jak ściany. Malowidła poprzednich władców wprawiały w podziw. Waleczni wojownicy i majstrzy wyglądali wyniośle i godnie. Wiele ze ścian zdobiły zbiory klejnotów, broni migoczących w świetle pochodni oraz skóry zwierząt i ich czaszki.

Ku zdziwieniu Williama najmniej ozdób było przy samym tronie. Dość prosty i skalisty, obrzucony był paroma futrami i poduszkami. Choć ozdobiony klejnotami mieniącymi się kolorami tęczy, nie przykuwał aż tak wzroku, jak orkiestra będąca tuż obok. Wygrywała na gitarze, flecie, lutni i bębnach żywe tony, śpiewając gromko i szybko. Odziane nie jak bardowie, a jak prawdziwi wojownicy, krasnoludy zabawiały resztę w najlepsze. Do czasu, gdy biesiadnicy odkryli obecność nowych gości. Wtedy zabawy stopniowo cichły, a stoliki uspokajały się jeden po drugim.

Spojrzenia śmignęły po czwórce. Tylko Arien się spiął, reszta pewnie stała przed obliczem kilkudziesięciu biesiadników. Krasnoludy zaczęły się przekrzykiwać.

– Osz ty, w mordę… Powstał trup… – Wskazał niegrzecznie palcem prosto na Ariena jeden z mężczyzn. Drugi uderzył go.

– Cichajże no, pa, kto z nim jest. Czy to nie… piraci? – Wszyscy się poruszyli.

– I… Lisica z Północy?

– Te no, jak to! Trupem padł, trupem powstał i zebrał zgraję?! Co to za zgraja w ogóle?

– Ekhe, ekhe! – zakasłał jeden z krasnoludów.

Arien odchrząknął, ale szybko schował się za plecami Williama, widząc, że tamci dalej kłócą się w najlepsze. Pirat zerknął na niego.

– To żeśmy pogadali – sapnęła Virael.

– Holender, czego tu tak cicho? Poumierali wy, czy jak? Chwilę mnie nie… Ożeż kurwa. – Pojawił się i on. Król w swojej własnej osobie.

Mężczyzna był nieco wyższy od pozostałych, odziany w ciemną czerwoną szatę ciągnącą się za nim, puchatą i grubą jak futro lwa. Na jego głowie widniała dziwnie przechylona korona, upaćkana najpewniej winem… Gdy się odezwał, od razu przerzucił się na sureański, utwardzając delikatny język szorstkimi tonacjami i mocnymi akcentami.

– Kapitan Bezgłowa i Lisica z Północy we własnej osobie! Tego to bym się za żadne skarby nie spodziewał, widzieć was dwie w jednym pomieszczeniu, ha! I proszę, proszę… Macie towarzyszy, ya? Dobrze, dobrze! Im nas więcej, tym ja bardziej rad. Podejdźcie jeno tu. A muzyka niech gra dalej! Nie róbcie mi tu stypy jak za zgonu mego ojca.

Kobiety spojrzały po sobie niemalże od razu, ignorując rechot króla oraz jego poddanych. Magiczka nic nie rozumiała, szczególnie gdy na twarzy panował tak wesoły grymas. Piratka, złapawszy ją pod ramię, porwała ją do przodu.

Mężczyźni ruszyli trochę wolniej, a mag nie miał zamiaru tak przyciągać uwagi jak kobiety, które najwyraźniej skradły serca tłumu, witając się teraz z każdym i machając ku różnym stolikom.

Arien niezręcznie umknął za plecy kapitana, a ten wyśmiał go, zerkając przez ramię. Spokojnie go zaczepił, kładąc mu dłoń na ramię, aby się zrównali. Arien obruszył się.

– Nie jesteś zbyt lubiany, co?

– Zamknij się. Po prostu… zbyt długo mnie tu nie było – syknął, uciekając spod dotyku kapitana do przodu, doganiając tym samym kobiety. William nie czuł urazy, skoro taki najwidoczniej był powód dla jego chowania się. Uznał to za dziecinne, śmiejąc się w duchu z „dorosłego” maga, samemu równając kroku do reszty.

– No proszę? Kto by się spodziewał? – Virael zaczepiła szeptem piratkę, posyłając jej zbójnicki uśmiech. Ta zarechotała, zawieszając się na jej ramieniu.

– A widzisz, złociutka, nie tylko wy macie swoje „sekreciki”.

Wymieniły się spojrzeniami, docierając już pod koniec złotej drogi i kłaniając się delikatnie panu tych ziem. Tharin Anvilborn zaśmiał się na ich gest, każąc im zaprzestać.

– Bez takich, moi drodzy, dawno nie widziałem tak przyjaznych mi twarzy. Lisica z Północy i nasza droga koleżanka handlowa, Kapitan Raisel Bezgłowa. A wasi towarzysze, któż to, któż to… – Wyjrzał nieco wyżej, zauważywszy w końcu dwójkę, głośno klasnął i uśmiechnął się od ucha do ucha. – Kogo to moje oczy widzą? Arien Scarletmain i Pirat Pustkowia, we własnych osobach, jak żywi! Wyjdźże, Arienie, zza pleców kapitana. Nie ma po co się ukrywać wśród przyjaciół.

Choć niechętnie, Arien zrobił, co wskazano, stając u boku Williama. Było mu wstyd po tych wszystkich latach i plotkach na jego temat, tak po prostu pokazywać się przed samym królem. Nie spodziewał się takiego powitania. Krasnolud wodził wzrokiem z jednego na drugiego, kiwając głową i mrucząc coś pod nosem, aż zatrzymał się na chwilę na twarzy spiętego maga. Co dziwne, nie był zdziwiony na widok mężczyzny. Podchodził do tego tak swawolnie, jak do wszystkiego.

– Urodziwy jak zawsze. Widzę wasze czary przemiany sprostają nawet najsilniejszym z rud dyktrytu.

– A i owszem. Sprostają. Widzę, że ty też się dobrze trzymasz, królu Tharinie.

William nie wiedział, czy był pod wrażeniem postawy Ariena i jego zdolności przywołania uśmiechu w takim napięciu, czy było mu go raczej żal. Szybko uwaga przeniosła się i na niego. Pożałował tych rozważań.

– Oczywiste, że dobrze. Ja bym się nie trzymał dobrze? Hmm, no i kogo my tu mamy… Pirat Pustkowia, wielki kapitan Żarugi… Ohoho, uszanowanie, niezmiernie zaszczytnie mi cię poznać. Wreszcie mam przyjemność na własne oczy ujrzeć postrach mórz! Młodego pana oceanów! Bezgłowa co nieco gadała, tak… Gadała, a jakże.

– Wystarczy kapitan Swan. Dajmy spokój z morskimi tytułami. I choć i mi zaszczyt poznać władcę tej wyspy, chciałbym jednak wiedzieć, skąd takie poczucie zaszczytu u ciebie, królu? Morza raczej nie mają dużego zainteresowania wśród krasnoludów, z tego, co kojarzę.

Towarzysze spojrzeli w kierunku Williama. Podejrzliwy i nieustępliwy jak zawsze, Virael widziała to w jego oczach. Czujność i obserwacja otoczenia to było coś, co Williamem kierowało na co dzień.

Tharin zmarszczył się lekko, wydął nieduże wargi i podrapał bujną brodę. Szybko na jego twarzy pojawił się rozwydrzony grymas, a usta skrzywiły się w prowokacyjnym, walecznym uśmieszku. Virael i Arienowi serce zabiło szybciej. Tylko Raisel wciąż się uśmiechała.

– No to się źle kojarzy. Przyznam, niemało się o tobie, kapitanie, słyszy tu i ówdzie. Nawet krasnoluda taki temat zaciekawi. Szczególnie gdy słuchy te wychodzą od paru czarodziejów, którzy mieli chrapkę na twoje umiejętności… pozycję… mądrość. Ponoć kończyli przez pewnego pirata z niczym. Pirata o nazwisku łabędzim.

– Mhm. – William skinął głową, uśmiechając się nieznacznie. Podejrzewał, że wielu zwyczajnie w pościgu za nim sięgało nawet po krasnoludzką pomoc. – Tak jak myślałem.

– Aj tam! Trochę złego, ale i dużo dobrego o Swanie można rzec, to z pewnością. Sam, przyjacielu, wiesz zresztą, jaki to szlachetny jest mój kochaniutki Willie – wtrąciła Raisel, by załagodzić sytuację, ale król dalej patrzył nieco nietęgo. Jego swawolna fasada opadła, teraz był podejrzliwy.

– Drogi królu. – Virael postanowiła to przerwać, nim rozpętali kłótnię. – Wybacz, iż przerwę, przychodzimy jednak nie aby siać zamęt, a by porozmawiać o interesach.

Tharin spojrzał na nieobecną duchem Raisel. Virael dostrzegła to i zaklęła w myślach.

– Zechcielibyśmy z tobą porozmawiać na osobności, jeśli łaska – dodał szybko Arien, podłapując te drobne gesty.

Król spojrzał na biesiadę, spojrzał i na nich, zamyślając się. Raisel tupała nogą, znudzona i wyczerpana, odzywając się nagle.

– Oj, no weź, Tharin, kolego złoty! Dajże nam wytchnąć chwilę, zebrać myśli. Nie raz żeśmy tak targu dobijali. Przeszkadza ci towarzystwo takiej śmietanki? Chyba nie?

Wzrok króla zmienił się. Spiorunował ich teraz spojrzeniem, gestem dłoni uciszając zespół. Muzyka ucichła, sala też. Teraz każdy skupił się na tym, co działo się przy tronie, a głos króla rozbrzmiał głośniej, aby każdy mógł słyszeć.

– A no nie przeszkadza. Podejrzane jednak wydaje się widzieć was, dwóch piratów i tych tu, czarodziejów uciekinierów. Wieści rozchodzą się szybko. A jak wszyscy wiedzieć powinni, my, krasnoludy, w wojny przyziemnych się nie plątamy.

Virael wystąpiła do przodu.

– Nie jesteśmy uciekinierami, a ty dobrze o tym wiesz. Jeśli się nie mieszasz, racz nas wysłuchać. Historie snują się teraz różne wśród tłumów, prędko zmieniając się w plotki. Dlatego przybywamy też i my, pokazać swoją wersję wydarzeń.

Choć czarodzieje się starali, ten dalej wyglądał na nieprzekonanego. Zawzięte, uparte krasnoludy nie były łatwe do przekonania. Na szczęście piraci również nie dawali tak łatwo za wygraną.

– Nie chcemy prosić o dużo – zabrał głos William. – Jesteście bezstronni czy nie? Z tego, co słyszałem i od czarodziejów różnego pokroju, i ze świata, zadaniem waszym jest przyjmować strapionych, pomagać w walce z przeznaczeniem i odkrywaniem nowych dróg. Nie udawajcie, że nie przyjmujecie i zleceń od podejrzanych osób. Swoje wiem, a do tego zalicza się fakt, że my tu akurat jesteśmy jednymi z mniej podejrzanych, jak śmiem założyć.

Krasnolud uniósł brew, a choć Arien poczuł się obrzucony wraz z innymi osądem z góry, udawał z Virael i Raisel, że mają jakiekolwiek szanse. Zresztą Raisel nawet nie udawała. Stała dumnie obok Willa, unosząc brodę ku górze.

– A do dupy z wami. – Machnął dłonią władca, zmęczony i podpity, rzucając się płasko na tron. – Snasor! Zaprowadź ich do sali narad! Raz, dwa!

Nieco młodszy mężczyzna podbiegł do nich prędko, klnąc pod nosem.

– Zara do was przyjdę, wtedy pogadamy – dodał król.

Ich lekkie pokłony już nic nie znaczyły zarówno dla nich, jak i dla Tharina, kiedy się oddalali. Raisel lekko uderzyła Willa z piąstki w ramię zadowolona z efektów.

– Zgrany z nas zespół, co? – powiedziała prześmiewczo Virael, zaczepiając Ariena, a ten wystawił tylko dłoń w geście poddania i westchnął ciężko.

– Nic mi nie mów.

*

Nieduża sala narad była ciemniejsza niż biesiadna. Ciemne drewno pokrywało za ściany, a krzesła były całkowicie okryte wygodnymi skórami. Siedzieli teraz po jednej stronie, patrząc, jak Tharin zasiada przy niskim stole, przy którym sami wyglądali dość nienaturalnie, czego nikt nie skomentował.

– No. Zebraliśmy się. To jak, czego chceta?

Nie wiedzieli, kto powinien zabrać głos jako pierwszy, więc w tym samym czasie usta otworzyli William, Arien i Virael, urywając niemalże od razu. Patrząc na siebie zagubieni, tylko frustrowali króla, który aż sapnął.

– Na bogów gór… Dobra. Arien, co u ciebie?

– Co?

– No powiedz szybko. Co u ciebie?

Mag zaniemówił. Nikt nie rozumiał, o co królowi chodzi. Dlatego też ten, znowu sapiąc, wywrócił na nich oczami.

– Idioci… No dobra. Raisel. Ty mi powiesz, kochanieńka. Co wy tu robicie w takim… dziwnym tłumie.

– Ona ma ci powiedzieć? – odezwała się nagle Virael, którą król spiorunował wzrokiem. – Jasne, pewnie, nic nie mówiłam.

Ucieszona Raisel dumnie wypięła klatkę piersiową, chrząkając cicho.

– No to słuchaj, królu złociusieńki. Otóż jesteśmy tu na służbie! Służbie… Will, komu służymy? – Spięty pirat nie zdążył nawet nic powiedzieć, kiedy ta nagle wrzasnęła. – A! Tak. Od Penelopy, rzecz jaśniutka! Znaczy tej, królowej Daren, Alsandiry, czy jakoś tak. Taki tam mały układzik. Ale spokojniutko, nie chcemy dużo.

Pozostała trójka cicho waliła się po czołach mentalnie, wiedząc, że najprawdopodobniej zostaną wyrzuceni na zbity pysk. W końcu krasnoludy nie wtrącały się w sprawy przyziemnych, a już tym bardziej wciągniętych w konflikt na Surean. Ku ich zdziwieniu, król słuchał z pustą miną.

– To czego chcecie? – spytał stoicko, nachylając się. Ariena i Virael przeszedł dreszcz, ale piraci pochylili się, a ich oczy błysnęły.

– Nie wiem – powiedziała po dłuższej chwili Raisel. William, który miał podobną minę co ona, skrzywił się. – Oto kto nam powie, czego chcemy.

Energicznie wskazała na Ariena i Virael. William tylko westchnął, kręcąc głową. Magowie spojrzeli po sobie.

– Cóż… – zaczęła Vixen, a widząc, że przyjaciel oddaje jej głos, kontynuowała, skupiając się na królu Tharinie. – Potrzebujemy informacji na temat Korony Przodków. A jeśli nie o niej, to o artefakcie namierzającym inne artefakty, Kompasie Desidara.

Na tę nazwę oczy Raisel rozbłysły, William skupił wzrok na Virael, a król i Arien spięli się niewytłumaczalnie. Kobieta dostrzegła to, nie zamierzała jednak o nic pytać.

– O Koronie to zapomnijcie, chłystki. Toć to historie starsze, niż my wszyscy razem wzięci. Kompas też se lepiej darujcie. Nie da rady wam pomóc czy w tę, czy we w tę, i tyle.

– Bo? Jaki jest powód…

– Virael – zaalarmował ją Arien, na co kobieta prychnęła.

Król wypuścił ciężko powietrze i przemówił ze smutkiem:

– Nie było was tu trochę. Ciebie, Scarletmain, trochę dłużej… Nie jest tak samo jak kiedyś. O Koronie nic nie powiem, bo nie mam co. Historie te są przestarzałe, a sama Korona, jak każdy krasnolud wie, zniknęła bez śladu. O Kompasie Desidara wie tera tylko Furuk, jako jedyny śledził jeszcze te tematy. Nawet zrobić go nie możemy! Nie ma nadziei, jest obecnie zbyt drogi, nie do wykonania.

Magowie i Raisel wybałuszyli oczy. Na wieść o Koronie się nie przejęli, spodziewali się tego. Cała reszta była bardziej niepokojąca.

– Ale… jak to… Przecież to niemożliwe. – Szok Virael dziwił Ariena.

– Virael. – Zwrócił jej uwagę na siebie. – Ty nie wiesz? Myślałem, że skoro… Co ty robiłaś przez te trzydzieści lat? Co tu… co tu się stało?

Virael spochmurniała, wyciszyła się i pobladła, opadając na krzesło. Król również stracił trochę koloru. Piraci kompletnie nic nie rozumieli, słuchali jednak, uczyli się. Starali się rozumieć.

– Trzydzieści lat… Te wojny, te bitwy… Wielu magów stawiło się przeciwko sobie. Wielu przybrało różne strony… Mieliśmy tyle zamówień, że przestaliśmy wyrabiać. My! Przez tak wiele dekad stanowiliśmy podstawę tworzenia, żadne bitwy nas nie zniszczyły! – Król aż powstał i zaczął krążyć po pokoju. Wbijał wzrok i rzucał rękami w stronę gobelinów zdobiących ściany. – Magowie przyzywali nas, dawali nam materiały, składali zamówienia. Wielu jednak opanowało to samodzielnie. Odwrócili się od nas. Rada i samotnicy, bojący się starcia z większymi od nich. Z członkami tej ich usranej Rady! Cholera by ich, w czas się Virael odcięła, dobrze dla niej… Dla ciebie, Arienie… Przykro mi, że wyszło, jak wyszło. Mój lud od początku wiedział, że to jakiś mendowski spisek tych zasrańców.

Mag z ciężkim sercem kiwnął głową. Will i Raisel chyba mieli dość tajemnic. Choć kapitan Swan często i chętnie mieszał się w politykę, to wojna sureańska ani trochę go nie interesowała, a tym bardziej nowinki ze świata magicznego. Raisel natomiast nie wiedziała nic.

– O co tak właściwie chodzi? Wybaczcie, ale prości piraci, jak my, nie rozumieją tego, co działo się u was, w świecie magii – powiedział grzecznie Will. Raisel była trochę mniej… kulturalna.

– Właśnie! O cholerę wam chodzi, psia mać!

Virael westchnęła. Wiedząc, że Arien nie zabierze głosu, sama przemówiła.

– Od mojego odejścia, a zamknięcia Ariena, wszystko zaczęło upadać. Jeden czy dwa pionki były zbyt ważne na szachownicy. Szala się przechyliła. Uciekałam od wojny i starałam się jak najdłużej grać bezpiecznie. Z dala od Rady. A Arien… – Spojrzała na niego. Ten przymknął oczy, uciekając wzrokiem.

– A ja byłem wtedy zamknięty. W wieży zbudowanej przez krasnoludy. – Piratka wybałuszyła oczy. Will spojrzał na niego podejrzliwie, ale z ciekawością. – Nie wiedzieli jednak, dla kogo ją budują. I na jak długo.

– Nigdy nie pochwalaliśmy działań Rady Czarodziejów Wyższych. Kto by pochwalał zresztą! Jak na rozpieszczone kundle przystało, chcieli tylko władzy i mocy! I mają, cholera… Świat stoi na krawędzi, taka jest prawda. Dlatego też pomogę wam. Jasna kurwa, nawet gdybym o Koronie wiedział, to bym wam pomógł! Cokolwiek ta Penelopa knuje, to już pominę. Tera, jak tak myślę, mogę mieć jedną podpowiedź… Ale i wy musicie pomóc mi.

Spojrzeli po sobie. Tym razem rozumieli się bez słów. William kiwnął głową.

– Powiedz nam zatem: czego żądasz?

Król uśmiechnął się delikatnie, ale przebiegle. Zasiadł z powrotem za stołem, trochę bardziej żywotnie niż wcześniej. Odparł im pewnym, chciwym tonem, jak na krasnoluda przystało.

– Bogactw, oczywiście.

*

Rozmowa z Tharinem poszła dalej szybko i łatwo. Ustalili, że Tharin wyśle ich tam, gdzie potrzebują dojść. To znaczy dwójkę do Furuka, kowala, którego przodkowie stworzyli Kompas Desidara i który zarazem był ostatnim właścicielem jednego z egzemplarzy, więc mógł im dać wskazówki na temat tego, gdzie teraz się znajduje.

Pozostali mieli się udać w głąb Thor Kahdur, gdzie niemal nikt już się nie zapuszczał.

W końcu kobiety jasno powiedziały: Arien i William zajmą się kwestią medalionu, a one sprawą Kompasu. Po tym jak Tharin usłyszał opowieść o mocach mężczyzny i zobaczył medalion na własne oczy, od razu wysłał ich do Szczeliny Maza.

*

– Dalej was nie odprowadzę. Droga jest prosta.

Stali przed drabiną prowadzącą do podziemi. Sługa króla odprowadził ich spory kawałek, niosąc pochodnię, która nikłym, niebieskim światłem oświetlała im drogę w ciemności. Teraz jednak zatrzymał się, a wraz z nim i dwóch mężczyzn.

– To znaczy jaka? – spytał William, rozglądając się wokół. Krasnolud prychnął, wciskając rozkojarzonemu piratowi pochodnię.

– W dół – powiedział, wskazując dziurę.

Zaśmiał się, po czym życzył im powodzenia i zaczął wracać, wkrótce znikając z oczu. Cisza przerywana pomrukiem kamieni zapadła między dwójką, dopóki Arien nie cmoknął głośno.

– No. To idziemy.

– Ty jesteś pewien, że nie zabijesz się w tych szpilkach?

– To nie szpilki, tylko koturny, to po pierwsze. Po drugie… już raz tu byłem. Co prawda, wtedy mogłem się teleportować, ale to pomińmy.

Wziął wdech i ruszył powoli po drabince. Na dole ich kroki odbiły się głośnym echem.

Dalej prowadziły tylko schody w dół. Strome i kruche, ledwo widoczne. A pod nimi rozciągająca się pusta, głęboka ciemność. Arien i William spojrzeli po sobie. Ich wzrok mówił to samo. Żadnemu się to nie podobało. Mimo to zaczęli iść. Powoli, ostrożnie.

Z czasem jednak schodzenie zaczęło robić się nużące. Dla Ariena, który nie potrafił się uciszyć – szczególnie.

– Cholera, jak tu stromo.

Zero odzewu ze strony Williama.

– I paskudnie…

Dalej nic.

– O wiele bardziej wolałbym iść teraz ulicami Thor Kahdur. Mają takie piękne… budynki…

Arien zaczynał mieć dość słyszenia tylko swojego echa.

– Umarłeś tam, czy co?

Odwrócił się na pięcie. Nie spodziewał się, że Will idzie tak blisko, i poczuł, jak ten wpada na niego.

Ciało mężczyzny naparło na Ariena, obydwoje zachwiali się, tracąc równowagę. Pochodnia wypadła z dłoni czarodzieja, a pirat włożył całą swoją siłę w złapanie go i przerzucenie się z nim pod ścianę. Głośne jęknięcia rozeszły się echem po jaskini, kiedy Arien upadł plecami na schody, a William na niego, plącząc się w ciemności w jego szacie i pelerynie.

– Co to miało być! – krzyknął rozwścieczony mag z nutą bólu i upokorzenia w głosie.

– Chcesz nas zabić, czy co? – ryknął na to Will, dalej trzymając Ariena. Kiedy chciał się podnieść, poczuł, jak ten uderza go w głowę ręką. – Cholera jasna!

– Nic nie widzę, gratulacje. To ty mi nie odpowiadałeś, dlatego tak skończyliśmy.

– Bo nie chciałem! Czy to miało znaczyć, że masz się nagle odwracać?!

– Już myślałem, że mnie zostawiłeś.

– Nie słyszałeś kroków za sobą, idioto?

– Trzeba było nie iść tak blisko mnie!

– No, teraz też jesteśmy milę od siebie – prychnął Swan.

Arien ucichł, dalej rzężąc, gdy próbował się podnieść. Bogom dziękował, że w tej ciemności Will nie mógł zobaczyć jego rumieńca. William miał podobnie, obydwaj byli zażenowani.

Próba Ariena była jednak zgubna, bo gdy tylko się poruszył, spadli o dwa schodki niżej, a skała obok nich złamała się. Will wylądował między nogami maga, przygniatając go swoją klatką piersiową.

Arien uznał, że wolałby spaść.

– Złaź ze mnie!

– Nic nie widzę, kurwa mać! Co ty wyprawiasz, skończony ciemięgo?!

W tych ciemnościach prędzej by się zabili, niż udałoby im się wstać. Kruche, wąskie schody niczego nie ułatwiały. Arien, czując na sobie ciężar Williama, myślał nad ucieczką z tej sytuacji bardzo intensywnie. Will natomiast próbował wyłapać coś wzrokiem, kombinując, co zrobić, żeby jeszcze bardziej nie zniszczyć schodków i wyjść z tego cało.

– A pieprzyć to. – Arien wyciągnął na oślep dłoń, po omacku łapiąc Williama za ramię. Schody zadrżały.

– Co ty znowu…

– Zdejmij ze mnie medalion. – Choć Arien tego nie zauważył, na twarzy Swana pojawił się wyraz mówiący „oszalałeś do reszty”.

– Po co? Żebyś nas tu wysadził w powietrze? – spytał z pretensją.

– Wcale nie muszę nas od razu wysadzać, wiesz? Równie dobrze nic mi może nie być. – William nic nie mówił, więc Arien pozwolił sobie kontynuować, usiłując go przekonać: – Lepsze to, niż się szarpać i zniszczyć te schody do reszty, prawda? Słuchaj. I tak umrzemy. Ja wolę po swojemu, jak już.

Głośne prychnięcie odbiło się echem po jaskini. Arien zagryzł policzek. Chwila ciszy zapadła między nimi. William bez słowa objął dłonią klejnot na szyi Ariena, który zadrżał pod jego dotykiem.

– Dlaczego sam go nie zdejmiesz?

– Czy uwierzysz, jeśli powiem, że jest większe ryzyko naszej śmierci, jeśli zrobię to sam?

William westchnął.

– Niemiło było cię poznać.

– I ciebie również, panie kapitanie.

Zerwał medalion z szyi Ariena. Obaj zamknęli oczy i…

Nic się nie wydarzyło. Prawda, Arien poczuł, jakby miał zaraz zwymiotować na pirata, wolał jednak nie ryzykować śmiercią z jego ręki, kiedy udało mu się uniknąć śmierci z rąk własnych. Uspokajał się, kiedy po całym jego ciele przeszły ciarki, a w głowie dudniło. Musiał to zrobić szybko, by zachować twarz przed kapitanem.

– I co?

– I nic. – Arien uśmiechnął się, wyciągając dłoń przed siebie.

Za pstryknięciem palców na ich końcach pojawił się fioletowy płomień, który wkrótce objął dłoń, rozświetlając niemalże całą grotę. Wtedy Arien i William spotkali się twarzą w twarz. Oczy do oczu, twarze blisko. Fioletowe tęczówki wniknęły w te Swana, sprawiając, że kapitana przeszedł dreszcz.

Mag zarumienił się i odsunął Williama wolną dłonią. Swan zrozumiał aluzję, samemu chcąc jak najszybciej się podnieść. Kiedy zebrali się bardzo ostrożnie, a Arien wstał, płaszcz spadł mu z ramion. O mało co znowu się nie wywracając, mag przycisnął się do boku pirata. Mężczyzna wywrócił oczami, kładąc mu dłoń na plecach.

– Nie spadaj już. Nie będę cię po raz drugi łapał.

– Pewnie ci się podobało, co?

– Nie przeginaj, bo zaraz sam cię stąd zrzucę.

– Teraz, kiedy odzyskałem moc…

– Nawet nie zaczynaj.

Scarletmain uśmiechnął się dumnie. Było widać i słychać, że z nim lepiej. Ruszyli w dalszą podróż ku Szczelinie Maza.

*

Miasto było tak samo żywe jak wnętrze zamku. Tego jednak obydwie kobiety były świadome. Virael w zamyśleniu szła cicho, patrząc przelotnie na bujającą się na boki Raisel.

Piratka wydawała się w świetnym humorze. Prężyła się jak paw i napinała mięśnie, patrząc na przeróżne tawerny, bary i kuźnie. Virael lekko ją szturchnęła, aby skupić jej uwagę.

– A więc… Miałaś jakieś zatargi z królem Tharinem? – Piratka zwolniła kroku, równając się z Virael. Zmierzyła ją niejasnym spojrzeniem i machnęła dłonią.

– Zatargi? Nieeee, to mój dobry znajomy! Utargi, o, to lepsze słowo.

Kobieta pstryknęła palcami, dalej mrucząc pod nosem nieznane czarodziejce melodie. Virael nie dawała za wygraną, zbyt zaciekawiona historią piratki w tym mieście.

– A jakie to utargi z nim robiłaś?

– Matko, ale bym się napiła tego pyszniutkiego piwska z tych tawern. Takie ciepłe i mdłe, ale takie dobre… – rozmarzyła się kapitan, lecz czując na sobie wzrok czarodziejki, szybko odkaszlnęła. – No co, złociutka?

– Nieważne.

Minęły sekundy. Długie, długie sekundy ciszy.

– Przewoziłam artefakty.

– Co? Serio?

– No. A co taka zdziwiona?

Zwolniły kroku. Virael chwilę zajęło przyjęcie do wiadomości tej niecodziennej informacji. Wbiła spojrzenie w swoje rdzawe kozaki i wzruszyła ramionami.

– Nic, po prostu… Wiele z artefaktów samych w sobie przyciąga zagrożenie na morzu, z tego, co słyszałam.

– Wiem, kochaniutka. Oj, wiem… Myślisz, że dlaczego jestem taką legendą?

Virael uśmiechnęła się lekko, ciepło. No tak. Postrach mórz, jak niby miałaby nie dać rady?, pomyślała, a Bezgłowa, jakby odczytując jej intencje, nieśmiało posłała jej uśmiech i uderzyła ją lekko w ramię.

– Weź, bo się zarumienię.

– Nawet nic nie powiedzia…

– Stójcie, wy dwie!

Tak się zagadały, że nie zauważyły, kiedy dotarły do celu.

Przed złotym budynkiem stało dwóch gwardzistów. Ten, który zawołał kobiety, był blondynem w szarej zbroi. Ten drugi miał natomiast niebieską zbroję i czerwone włosy. Wyglądali jednak tak samo na twarzy, bliźniacy o małych oczach, krótkich twarzach i kanciastych nosach.

– Słucham? – spytała Virael, lustrując ich wzrokiem.

Była znana w tych okolicach, prawda, ale tak jak powiedział Tharin, nie było jej długo. Nie sądziła jednak, że zaszły takie zmiany…

Nora Johana, bo tak nazywał się złoty budynek przed nimi, była tak naprawdę kuźnią i domem w jednym. Nie mieszkał tam również Johan, a krasnolud o imieniu Furuk, dawny znajomy Virael, który pomógł jej przy stworzeniu niejednego artefaktu. Najlepszy z najlepszych.

Raisel, z racji swoich interesów, również powinna być kojarzona. Ale ta dwójka nie wydawała się chętna na wpuszczenie ich gdziekolwiek.

– Kim jesteście i czego chcecie? – spytał ten czerwonowłosy. Kobiety zmarszczyły brwi.

– Jak to „kim”? Król Tharin Anvilborn zlecił nam się tu udać do magicznego-kowala Furuka Hagmawire. Mamy do niego prywatny interes – odpowiedziała obojętnie czarodziejka, wyciągając przepustkę od samego króla.

– No! Więc nas wpuśćcie, inaczej macie problem z królem! – dodała nieco agresywniej piratka.

Straże zignorowały list. Stali jak posągi, delikatnie tylko wodząc oczami między kobietami.

– Nikogo nie wpuścimy. Nie znamy żadnego Furuka. Tu mieszka Aurelion Zhan. – Na to nazwisko Virael skrzywiła się, cofając dłoń. Raisel, nie rozumiejąc, o co chodzi, zaczęła wzrokiem wodzić od krasnoludów do Lisicy.

– Kto znowu? – spytała zgubiona piratka.

– Aurelion – westchnęła podenerwowana. Nagle fuknęła i rzuciła rękami w górę. – Co ten skończony dupek tu robi? Dlaczego Tharin nic nam nie powiedział, cholera…

– Hejże, czarodziejko, zwolnij ster. Kim on jest?

Virael wzięła kilka oddechów, nie zmieniło to jednak jej usposobienia.

– Aurelion to mój stary… znajomy – przyznała niezręcznie. – Powiedzmy. Czarodziej, który próbował przez wiele lat tworzyć własne artefakty. Jak widać, udało mu się, skoro nie Furuk tu mieszka, a on.

I wtem zza pleców kobiet dobiegł głos. Czysty i nonszalancki, ale za to z nutą goryczy i wyniosły.

– Nie pomieszkuję tu sam, moja droga.

Virael odwróciła się na pięcie, a za nią i Raisel. Zobaczyła wysokiego mężczyznę, chudego i zgrabnego, o włosach długich do pasa i jasnych jak księżyc, a oczach w kształcie kropel, błyszczących pustką. Raisel na jego widok osłupiała. Duch czy inna mara…?

Virael natomiast poczuła jak dech staje jej w piersiach, zebrała się jednak w sobie.

– Aurelionie.

– Virael Moonstar. Miło cię znowu widzieć, po tylu latach.

Wymieniały między sobą bardzo, ale to bardzo sprzeczne spojrzenia. Aurelion brzmiał raczej kpiąco i zadziornie. Virael natomiast była rozgorączkowana, nawet jeśli próbowała się kontrolować. Raisel od razu stwierdziła, że jej to nie wychodziło.

– Powiedziałabym, że ciebie również. Ale co ty tu tak właściwie robisz, co? – Chamski uśmieszek nie wnosił nic dobrego. Mężczyzna zbliżył się.

– Furuk przeszedł na emeryturę. A ja, jako jego mąż, mam pełne prawo do jego i mojego domu. – Virael myślała, że zaraz jej się cofnie.

– Twój co?

– Mąż. Twój słuch się pogorszył, moja droga?

Sytuacja zaczynała robić się napięta. Virael wyraźnie zaczynała się gotować, a kapitan Błękitnej Księżniczki postanowiła, że nie da się tak łatwo wykluczyć z konwersacji dwóch pawich frajerskich magów.

– A może i ja się tutaj odezwę, co? Hejka, panie cały na biało! Pozdrowienia! Moja godność, Raisel. Raisel Bezgłowa Kresent. Tylko się nie wystrasz – zakpiła z uśmieszkiem typowo narcystycznym, podkreślając wszem znany tytuł.

– Kresent?

– Aye! Najznakomitsza z najznakomitszych piratów!

Białowłosy uniósł brew sceptycznie.

Virael w duchu podziękowała piratce. Nie wiedzieć dlaczego, czuła w środku miłe ciepło, kiedy słuchała głupot Raisel. Takich jak w tej sytuacji, oczywiście. Pewnie nie robi tego dla mnie, tylko dla siebie. A jednak jakoś mi lżej z nią u boku. Głupi urok piratów, pomyślała, uśmiechając się.

Jej szczęście nie trwało długo, bo Aurelion zignorował piratkę, dostrzegł uśmiech na twarzy Virael i postanowił go wykorzystać.

– Piratka, co? Tak się po mnie pocieszasz, Lisico? Co ty tu tak właściwie robisz, stara koleżanko, po tylu latach? Jeszcze z prośby króla… Tylko uważaj! Między mną a Furukiem nie ma sekretów.

Jego nachalnie miły ton był zbyt przesadzony, aby był prawdziwy. Zdaniem Raisel brakowało mu finezji. Ale… „Tak się po mnie pocieszasz”? Teraz i piratka poczuła, jak w jej wnętrzu coś się gotuje, a ona sama skrzywiła się w oburzeniu.

Już chciała wyjść mu naprzeciw, kiedy Virael wyprzedziła ją, śmiejąc się elegancko, jak panny na dworach, zakrywając twarz dłonią. Ruszyła krok naprzód i stanęła tuż przed magiem.

– Po tobie, naprawdę? Po kimś tak ckliwym i nudnym jak ty pocieszać się mogę byle kwiatem, Aurelionie. Rada jestem, że odnalazłeś miłość, ale nic mnie nie obchodzi, jakie sekrety znacie i macie, mój drogi. Z rozkazu króla jesteś, niestety, ale zmuszony nas wpuścić. – Virael zniżyła głos, położyła mu dłoń na ramieniu, a Raisel zauważyła, jak lekko ją ściska. – To raczej ty powinieneś tęsknić za mną. A teraz rusz swój kościsty tyłek i każ im otworzyć wrota, albo będziesz miał na pieńku i z królem, i ze mną. A tego nie chcesz.

Na jego bladej jak śnieg skórze nie dało się nie zauważyć rumieńca. Raisel rozumiała go w stu procentach, różnica była tylko taka, że on palił się ze wstydu, a ona poczuła, jak w jej brzuchu rozwijają się kokony motyli na widok tak pewnej siebie kobiety. Cóż mogła powiedzieć? Ceniła kobiety, które stosowały na mężczyznach techniki „poniżenia, sarkazmu i ironii”, jak to piratka sobie ubzdurała…

Mężczyzna potarł nos i poruszył głową ku górze. Bez słowa wyminął je, szturchając ramieniem Virael. Szepnął coś na ucho strażnikom, a gdy wrota się otworzyły, rzucił tylko: „Wchodźcie, byle szybko!” i zaraz zniknął, prędkim krokiem wkraczając w głąb domostwa. Virael odetchnęła, a Raisel dalej patrzyła na nią w podziwie.

– Dobrze się czujesz? – spytała ją zmieszana czarodziejka.

– Jeny… ty to jesteś wspaniała.

– Dziękuję – powiedziała nieśmiało Vixen. – Nie mów mu nic o naszych zamiarach. Być może już je zna, ale lepiej dmuchać na zimne. Aurelion Zhan jest tak naprawdę moim… byłym. Rozstałam się z nim burzliwie, uciekając od niego, takie tam szczeniackie głupoty. Nie był nigdy po stronie Nemediusza, ale kto wie, co mu teraz w głowie?

Raisel kiwnęła jej szybko głową. Mimo uśmiechu na twarzy i ona przejęła się losem, który mógł ich czekać za drzwiami pozłacanej posiadłości. Ruszyły do wnętrza, pożegnane z ulicami trzaskiem wrót, który odbił się echem.

– Gdybyśmy miały umrzeć, wiedz, że…

– Że co, Raisel?

Piratka uśmiechnęła się zawadiacko.

– Że masz piękne nogi… – Na te słowa Virael trzepnęła ją w głowę i niemalże od razu wyprzedziła.

*

W końcu ściany zaczęły się robić widoczne, a światło Ariena przestawało być jedynym, które oświetlało im drogę. Mężczyźni spojrzeli po sobie zadowoleni, udając się w głąb kuźni. Przestrzeń wydawała się tak właściwie wielka, a ciepło bijące ze sporego pieca miło muskało ich twarze. Zaczęli przypatrywać się dawno nieużywanym narzędziom, skórom porozrzucanym dookoła i materiałom, podejrzliwie wodząc wzrokiem za ich właścicielem…

– Jesteśmy… Szczelina Maza. Ostatni raz tu byłem…

– Trzydzieści lat i pięć miesięcy temu – dokończył za Ariena nieznajomy Williamowi głos, niski, ale lekki i pieszczący uszy.

Zza drzwi wbudowanych w skałę wyłonił się wyjątkowo stary krasnolud. Sięgał Williamowi do bioder, a Arienowi do talii. Miał czarno-siwe włosy przepasane chustą, jego odkryte, umięśnione ramiona były całe w bliznach, ale twarz miał miłą, kwadratową i dość małą.

– Elldrid – powiedział miękko Arien. Jego głos przepełniony nostalgią i delikatnością sprawił, że Will poczuł się nienaturalnie. Normalnym więc było dla pirata założyć, że ten krasnolud musiał coś dla czarodzieja znaczyć.

– Przedstawisz nas sobie może – podjął cicho kapitan Żarugi, nie chcąc zostać wykluczonym.

Arien wzdrygnął się i odkaszlnął. Krasnolud na tę reakcję według Williama dość dziwnie się uśmiechnął. To znaczy ciepło i przyjaźnie, ale jak dla Willa to podejrzanie. Jeszcze nie widział Ariena w takim wydaniu w stosunku do kogokolwiek innego niż Virael.

– Nie trzeba, nie trzeba. Jam jest Elldrid, to już wiesz, Elldrid Whytarim. Byłem jednym z głównych kowali królewskich. To oznacza artefakty z górnej półki. Nie zajmuję się tym już jednak, dlatego nie do końca rozumiem, co tu robicie. Arienie i…

– William. William Swan – spapugował krasnoluda. – Znany też pod pseudonimem Pirat Pustkowia. Kapitan Żarugi. Do usług, kamracie – powiedział przyjaznym tonem Will, skłaniając lekko głowę i pozdrawiając krasnoluda ruchem ręki.

– Zaraz. Jak to „już się tym nie zajmujesz”? – wtrącił Arien.

No tak, jesteśmy tu przecież z celem, pomyślał Will, żałując trochę, że nie dowiedział się, kim ów krasnolud dla maga był. Z drugiej strony miał to gdzieś. Może lepiej, że nie wie.

Krasnolud przycupnął na jednym ze stołków i, jak gdyby nigdy nic, chwycił za miecz, ignorując gości. Zaczął go ostrzyć i robił to, dopóki wzrok Ariena i Williama nie sprawił, że poczuł się nieswojo.

– Tak to, Arienie. Po tym, jak cię zamknęli, poddałem się ze swym fachem. Nie mogłem w to uwierzyć, pogodzić się z tym… Że pomogłem przy skończeniu budowy tego więzienia, stworzonego specjalnie dla ciebie. Nie wybaczyłem sobie, dopóki nie zmieniłem fachu. Teraz robię broń dla Wratańczyków. Żyję jakoś w tych kopalniach, wydobywam materiały, które dają radę wratańskiemu stylowi bycia, i tworzę. Życie nie jest złe.

Brzmiał szczerze i na przejętego. William patrzył, jak Arien dosiada się do niego, i poczuł, że nie powinien tu być. To wyglądało jak coś, co miało być załatwione tylko między nimi. Pirat mimo to nie chciał być gorszy. Skoro już musiał tu być, również usiadł.

– Elldridzie, byłeś i zawsze będziesz moim przyjacielem. Nikt nie wiedział, do czego ta budowa zmierza, a jej cel początkowo miał być inny. Wybacz sobie, proszę. Dla mnie. – Poklepał go po ramieniu, uśmiechając się ciepło. Krasnolud odwzajemnił ten lekki uśmiech i machnął ręką.

– Eh, może i powinienem. Z racji, żeś zdrów i cały. Ale pytanie jednak rodzi się w mojej głowie… Jak? Choć przyznam, cieszy mnie to niezwykle, myślałem, żeś stracon na zawsze!

Arien czuł spojrzenia obu mężczyzn, ciekawskie i pełne pytań. Domyślił się, że przydałoby się jakieś wyjaśnienie. Zaczął więc od początku, odchrząkując i siadając bardziej elegancko, jakby pokazywał tym, że szykuje się przemowa. Zerknął najpierw na Williama, potem na Elldrida.

– Wracając do początku, by wdrożyć mojego… towarzysza. – William zmarszczył brwi i wywrócił oczyma przez niepewność Ariena, za to krasnolud wsłuchał się, nachylając się lekko i podpierając o kolana. – Elldrid był moim magicznym kowalem. Tylko u niego składałem zamówienia i byłem jego stałym klientem. Wszystko rozsypało się pięć miesięcy przed moim zamknięciem, tak jak powiedział Elldrid. Rzuciłem wszystko i wszystkich w niepamięć, aby skupić się na odcięciu się od Nemediusza, co jak wiemy… Nie udało się.

– A po tych pięciu miesiącach cię zamknęli? – dopytał Swan, na co Arien kiwnął. – Rozumiem. Z tego, co mówicie, wyniosłem tyle, że to więzienie budowały ci właśnie krasnoludy. Elldrid, czując się winny, postanowił odłożyć swój fach na bok, znalazł nowy, dobrze dla ciebie, Elldridzie, ale my mamy problem, związany właśnie z tym, dlaczego tu jesteśmy.

Elldrid uniósł brew pytająco, a Arien zauważył, że rzeczywiście, nie po wspominki tu przybyli. Aby odpowiedzieć krasnoludowi, chciał zdjąć z szyi medalion. Przypomniawszy sobie, że William to zrobił, zwrócił się do niego i spostrzegł, że pirat już buja nim na boki.

– To jest nasz problem.

– Zwykły Medalion Wstrzymania… Ale po co mi go pokazujecie?

Teraz to Arien przejął inicjatywę.

Odwróciwszy się do Elldrida, opowiedział mu wszystko, co do tej pory zaszło. O tym, w jaki sposób opuścił wieżę, jak poznał piratów oraz o pakcie z Penelopą. Również o sytuacji, przez którą medalion musiał zostać w ogóle użyty i do czego go potrzebują. Elldrid długo myślał w milczeniu.

– Myślisz, że nam pomoże? – spytał w końcu zniecierpliwiony William, przecierając twarz. – Gorąco tu.

Arien uśmiechnął się i wywrócił oczami.

– Brak ci chłodnej bryzy, kapitanie?

– Brak. Dzięki, że pytasz, czarowniku.

W tym momencie powrócił Elldrid. Obaj spoważnieli, kiedy usiadł między nimi.

– Sytuację macie bardzo nieciekawą. Nie powinienem się w nią mieszać, szczególnie że to konflikt Sureańczyków.

– Wyrobienie dla mnie artefaktu o mniejszej mocy nie będzie się z tym łączyć. To będzie przysługa wyłącznie dla mnie.

– No i dla mojej załogi – dodał cicho William, za co Arien spiorunował go wzrokiem. Elldrid delikatnie uśmiechnął się na te drobne gesty i pokręcił głową.

– To jak będzie? Proszę, Elldridzie. Niech będzie to ostatnia przysługa, jaką mi wyświadczysz – błagał milszym niż zazwyczaj tonem Arien. Słodkim wręcz i przyjaznym. Szczerym przede wszystkim.

Dla Williama dalej było to coś nienaturalnego. Zastanawiał się, czy nie zauważył tego przez własny czubek nosa, czy po prostu jeszcze nie zasłużył na taki ton ze strony maga.

Elldrid w końcu uległ maślanym oczom Ariena. Westchnął ciężko i pokręcił głową, uznając porażkę.

– W porządku, na bogów, w porządku. Zrobię ci ten medalion. Poka go mi tu z bliska. – Usatysfakcjonowany Arien gestem dłoni zachęcił Williama do zbliżenia się.

Pirat podniósł się, ponownie wygrzebując z kieszeni naszyjnik z zaklętym kamieniem. Gdy podawał go krasnoludowi, zdziwiła go jego mina.

– Ciekawy ten okaz, osobliwy. – Przyglądał się mu bardzo przenikliwie. Trochę nazbyt, Arien dostrzegał, że Elldrid wydaje się coś kojarzyć. Coś związanego z amuletem?

– Medalion Wstrzymania jak medalion – odparł mag niewzruszenie. Wzruszył też ramionami. Nie podobało mu się, że należał do Reginy. Nie przepadał za nią.

Krasnolud wstał i podszedł do stanowiska kuźniczego. Lupą przyjrzał się kryształowi. Dwóch mężczyzn zbliżyło się, aby obserwować ten proces. Elldrid oderwał dyktrytowy wisior i zaczął stukać w kryształ. Nałożył maskę otoczoną diamentem i rękawice ze smoczej skóry. Wyglądał co najmniej śmiesznie, ale taki fach.

– Hmm… – William spojrzał pytająco na Ariena. Ten był zbyt pochłonięty procesem, aby zwrócić na niego uwagę.

– Dajcie mi chwilę. I lepiej się odsuńcie – powiedział krasnolud, rozłupując klejnot na pół. Uciekła z niego wiązka błyskawicy, poprzedzająca rozlew zielonkawej wody, a ziemia lekko zadrżała pod ich stopami.

William pochylił się, unikając uderzenia pioruna. Z szeroko rozwartymi oczami spojrzał za siebie na zniszczoną w drobny mak skałę. Arien zaśmiał się pod nosem.

– Co to, do cholery? – spytał żarliwie pirat, słuchając rady krasnoluda.

– A jak myślisz? – Kapitan wzniósł pytająco brew na słowa maga. Ten westchnął, zawiedziony brakiem odpowiedzi. – Moja moc. Medalion Wstrzymania przechowuje moc czarodzieja. Nie powinieneś tego wiedzieć?

– Nie no, oczywiście, że wiem – skłamał. Nie był pewien, dlaczego zapomniał o tym fakcie, ale poczuł się co najmniej głupio.

Swan przykucnął. Woda lała się z połówek medalionu do tej pory, a Elldrid nie słuchał ich już, tylko rozgrzewał kowadło, rzucając na nie uroki. Arien, widząc mętną zieleń oraz czując bijącą od niej aurę, cofnął się pogardliwie i wstał.

– Regina Sails… – mruknął ozięble, otrzepując się i odstępując nawet dalej, aby tylko woda nie sięgnęła go.

William ściągnął usta i powłóczył za magiem w kąt kuźni. Arien przysiadł na kształtnym jak kanapa kamieniu, a William wraz z nim, choć mag nie wyglądał, jakby sobie tego życzył.

Ciszę przerywał odgłos stukania i rytmicznych uderzeń. Czasem słyszeli tylko szepty, których Will nie potrafił rozpoznać ani przetłumaczyć na swoje. W końcu pirat poddał się. Choć miał się za powściągliwego i cierpliwego, dał się ponieść i wkroczył na pierwszy stopnień do piekła.

– Dlaczego tak nie cierpisz tej czarodziejki? Nie żebym ja pałał do niej jakąś sympatią, ale mamy chyba inne powody – zagaił subtelnie i przyjaźnie. Arien wydawał się mimo to odległy i niechętny. – Mamy współpracować. Wyjaśnijmy to między sobą.

– Abyś mógł mi zaufać? – dogryzł Arien. Will wyprostował się.

– Tak. Ale i ty mi. – Mag złagodniał, lecz dalej patrzył na niego błędnie.

Przypomniawszy sobie ich poprzednią rozmowę, Arien nie miał najmniejszej ochoty na spowiadanie się. W końcu ich relacja mogła pozostać czysto biznesowa, jak to William zainsynuował. Mimo to coś Ariena ciągnęło, by powiedzieć kapitanowi, co kryje się w jego głowie. I z ciekawości, i z chęci wyrzucenia tego z siebie. Poza tym musiał wiedzieć, co tamtych łączyło, aby nie martwić się potencjalną zdradą, oczywiście. Mag zdecydowanie za dużo myślał.

– W porządku. Powiem ci. – Will pokiwał głową, w końcu usatysfakcjonowany. Arien postanowił zepsuć mu chwilę triumfu. – Ale ty też musisz mi powiedzieć, co ciebie i Reginę łączyło. Dokładnie.

Mag zniżył głos i szepnął do Swana tak, że tamtego aż przeszedł dreszcz. Powoli zaczął żałować, lecz postanowił się nie poddawać gadce Ariena.

– Niech ci będzie, czarodzieju. Wiesz już, że to moja była kochanka. Dużo w tej historii do opowiadania nie ma. Nie lubię się nią dzielić, bo to przeszłość. Ale w porządku. Coś za coś, aye? – Uśmiechnął się lekko, biorąc wdech. Pomimo trudnego tematu był nad wyraz spokojny. – Regina, myślałem, że będzie tą jedyną. Nie zawsze patrzyłem sceptycznie na czarodziejów, byli mi oni obojętni. Przez nią poznałem wasz świat. I wiesz co? Stwierdzam, że jest zatruty. Jak wiele mórz przesiąkniętych jest potworzyskami, tak i w waszym świecie czają się najprawdziwsze krakeny. Ona była groźniejsza, a ja zrozumiałem to za późno, dochodząc do tego, że tak jak potwory, jedyne, czego chciała, to ściągnąć mnie na dno.

Arien patrzył na niego ze zrozumieniem. Wiedział dokładnie, co William miał na myśli, w końcu znał świat magów najlepiej i musiał się z tym zgodzić, choć bardzo nie chciał przyznawać, że jego własny świat, własne otoczenie jest zatrute. To było co najmniej bolesne i przykre. Inna była kwestia Reginy. Z zadowoleniem mógłby wyzwać ją od „krakenów”.

– Nie każdy mag taki jest… Prawda, nasz świat jest zepsuty. Ale są tacy, którzy starają się walczyć z opresją większości.

– Tacy jak ty?

Arien odwzajemnił delikatny uśmiech mężczyzny i kiwnął głową. Pirat słuchał. Zapamiętywał przelotne rozmowy Ariena i Virael przy stole oraz poważniejsze monologi.

– Dlaczego więc mi nie ufasz, skoro wiesz, że nie jestem po ich stronie? – spytał z lekkim przekąsem i żalem. Po Willu widać było, że mu głupio. Lekko marszczył brwi i uciekał wzrokiem. Arien prychnął. – Trauma po Reginie. Zrozumiałe, to największa kurwa, jaką znam.

Pirat nagle podniósł wzrok na czarodzieja, mierząc go zszokowanym, ale nawet rozbawionym wzrokiem. Arien wyglądał tak elegancko jak zawsze.

– No co? Powiedziałeś mi wcześniej, że wiesz, iż potrafię mówić gorzej, jak to ująłeś. A więc mówię, choć bardzo tego nie lubię. Większej egoistki niż ona nie znam. A znam siebie. Zawsze się rządziła, zawsze coś knuła. Nie ukrywała się z tym, że chce kogoś wykończyć. W tym i mnie. Na szczęście taka pseudomistrzyni jak ona nie zdołała mi nic zrobić. Cóż, nie sama…

– Czyli… Chciała cię zabić?

– Mhm. – Kiwnął głową mag. William nie miał nic do dodania. Nie dziwiło go to. – Stałem jej na drodze do boku Nemediusza, „najpotężniejszego z najpotężniejszych”. Chciała mojego miejsca, mojej pozycji.

– No, nie tylko ciebie chciała zabić. Co do tematu egoizmu…

– Tak…?

– Ciebie to chyba trudno jednak przebić – powiedział żartobliwie, aby rozluźnić atmosferę, za co mag uderzył go lekko w ramię.

– Jak śmiesz! Odezwał się, święty kapitan.

– Może i nie święty, ale na pewno nie taki narcystyczny.

– Aha. Jasne. Uważaj, bo uwierzę.

Ich docinki i śmiechy skończyły się. Na nowo ucichli, patrząc w ziemię przed sobą. Arien, bawiąc się włosami, wziął głęboki wdech.

– Wiesz… Jak usłyszałem, że z nią byłeś, poczułem się dziwnie. Ostatecznie dokonała swego i udało jej dostać do Wielkiej Trójki razem z Bonnem i Glascage, tam gdzie ja miałem być. Jestem pewien, jak każdy mag, że knuła razem z nim od początku, chcąc się przypodobać. W końcu… To od niego zależy, kto w niej będzie.

– Już myślałem, że jesteś zazdrosny – powiedział Will, chcąc uciec od tematu, który uznawał za zakończony. Uważał, że zdrajcy nie byli godni wspominania.

– Ohyda. Absolutnie. – Machnął zamaszyście dłonią czarodziej. – Cóż za ironia, nie sądzisz? Nasi byli, knujący razem przeciwko nam.

– Ta. Uważaj, bo zacznę myśleć, że to zrządzenie losu.

– Może być i tak.

Arien pragnął coś dodać, ale Elldrid im przerwał. Mag podziękował mu za to w myślach.

Obaj wzdrygnęli się na głos krasnoluda, który po cichaczu się do nich zbliżył. Arien odchrząknął nerwowo, rumieniąc się delikatnie. William za to od razu się wyprostował i wstał. Mag poszedł w jego ślady.

– Ale panowie, nie przeszkadzajcie sobie, komu innemu dam to cacko. – Z palców kasnoluda wysunął się przerobiony medalion, zawieszony na srebrnym, cienkim jak nić sznureczku.

Pirat i mag spojrzeli na niego zaintrygowani. Nie był to już kamień, a coś w rodzaju gwiazdy złożonej z pięciu linii, łączących się w wierzchołkach. Fioletowo-czarna barwa dyktrytu mieniła się, jakby drobinki pyłku w środku materiału się przemieszczały.

– Z Medalionu Wstrzymania mamy tę ślicznotkę. Amulet Kontroli. Niezła nazwa, co? – Arien prychnął, odbierając skończony produkt. Will zawiesił na nim oko.

– Hm… Wiedziałem, że świetnie się spiszesz, dziękuję – powiedział czarodziej po obejrzeniu naszyjnika. Elldrid dumnie kiwnął mu głową.

– No, piracie, zakładaj.

– Co? – spytał, nie do końca rozumiejąc. Że niby po co on?

– Nie sobie, gamoniu. Jemu! – Arien i William spojrzeli po sobie. Czarodziej uniósł się, odwracając się zamaszyście.

– Sam dam radę. Nie musi mi pomagać.

– Teraz to „sam”, a kiedyś to non stop żeś prosił o pomoc w bibelotach. No już, sam nie dasz rady odgarnąć tych kłaków. – Arien zmarszczył się jak rozsierdzony kot, ale nie kłócił się. Williama to nawet rozbawiło.

Przejął naszyjnik od Ariena, który nawet nie spojrzał mu w twarz. Pirat delikatnie złapał za wisiorek i zapiął amulet na karku czarodzieja, zgarniając jego włosy na ramię. Dziwne kopnięcie przeszło jego ciało, gdy to zrobił, ale postanowił je zignorować. Elldrid tylko skinął.

– I o tym mówiłem. No. Elegancko. – Krasnolud klasnął w dłonie. – Trochę tęskniłem za tą robotą… Dziękuję, Arienie.

Arien uśmiechnął się delikatnie i kiwnął głową, a między nimi nastała cisza. W końcu Elldrid roześmiał się, przerywając ją.

– Co się tak gapicie! Spadać mi stąd. Załatwiliście, co mieliście, żegnam. Wpadnijcie, jak wygracie wojnę, czy co wy tam w końcu planujecie. Arien, przyjemnością było cię spotkać całego, tak trzymaj, przyjacielu. I ciebie warto było poznać, kapitanie Swan.

Mimo z początku wrednych słów brzmiał żartobliwie, nadając tonowi miłe wrażenie. Z uśmiechem oddelegował dwójkę do wyjścia z jaskini.

– Dziękuję jeszcze raz, Elldridzie. – Pokłonił się lekko Arien, a William poszedł w jego ślady.

– Ja również dziękuję. Teraz nie wysadzi mi statku… Może.

– Oj, na pewno nie. Ten amulet sprawi, że będzie to niemożliwe. Będzie się kontrolował. Tak jak kiedyś. – Arien uśmiechnął się ciepło na te słowa, bawiąc się nowym medalionem.

– „Tak jak kiedyś”…

– Trzymajcie się, moi drodzy. Bywajcie. Powodzenia w waszych podróżach. Jeśli staniecie na drodze Nemediusza… pozdrówcie go ode mnie, gdy będzie konał.

Mag kiwnął tylko wesoło głową. William otworzył usta, jakby chciał coś powiedzieć, ale darował sobie. Radość Ariena co do zabójczych planów nie była czymś, co chciał komentować.

Opuścili jaskinię, z powrotem wdrapując się na schody.

– Tylko nie próbuj nas znowu zabić, proszę – zagadał Will, śmiejąc się z maga. Ten prychnął, czując, że rzucono mu wyzwanie, choć wcale tak nie było.

Ostentacyjnie złapał pirata za nadgarstek, a jego spojrzenie napełniło się nowym, jasnym kolorem. Fiolet zabłysnął w jego tęczówkach niebezpiecznie, burzliwie. William zląkł się w myślach.

– Pora pokazać ci prawdziwą magię, piratczyno. Lepiej trzymaj się mocno.

Nim William zdążył zaprotestować, puścić go czy przywołać do rozsądku, było już za późno. Arien poruszył wolną dłonią, tworząc wokół nich krąg. Puszące się wokół nich chmury burzowe zagrzmiały, zaburczały i walnęły piorunem, a oni wraz z gromem zniknęli, pozostawiając po sobie opadający, purpurowy pył.

*

Wnętrze zamku nie było tak bogate jak na zewnątrz. Pomieszczenia były obskurne i swojskie. Ściany pokryte gobelinami i zakurzonymi obrazami nie wyglądały zachęcająco. Virael za to z ulgą odetchnęła, wiedząc dobrze, że to styl Furuka. Z drugiej strony czuła, jak w jej żołądku zaciska się pętla. Szósty zmysł podpowiadał jej, że coś nie gra.

Zhan już dawno zmieniłby tu wszystko do góry nogami… Czy aby na pewno był mężem Furuka? Virael nie mogła w to uwierzyć.

Raisel nie podzielała tych myśli. Była bardziej bojowa, a zamiast się zastanawiać, trzymała się na baczności, opracowując już, jak obronić się przed Aurelionem, na wypadek walki. Nie wyglądała jednak na skupioną, z uśmiechem wodząc wzrokiem po ścianach.

Na szczęście pusty korytarz szybko się skończył. Kobiety weszły do salonu, już o wiele jaśniejszego. Złote kryształy pod sufitem oświetlały staromodne, skórzane meble, które dzięki magicznemu blaskowi wyglądały na nowe.

W przeciwieństwie do tego, kto zasiadał na potężnej kanapie przed kominkiem.

Kobiety na widok staruszka wybałuszyły oczy. Furuk Hagmawire wyglądał pusto i markotnie. Jego bordowe niegdyś włosy zbielały, cera stała się jasna, ale i szara w tym samym czasie, pełna zmarszczek. Virael i Raisel nie miały pojęcia, o co tu chodzi.

– Furuk… Przyjacielu…

– Co to ci się stało? Kamracie?

Kobiety spróbowały zbliżyć się do mężczyzny, ale na próżno. Drogę zaszedł im Aurelion ze złowieszczym uśmieszkiem na twarzy.

– Jak widzicie, moi drodzy goście, mój mąż nie czuje się najle…

Virael zignorowała mężczyznę. Zamaszyście przesunęła go, aby podejść do krasnoluda, i przykucnęła przy nim. Raisel, również wykorzystując zdezorientowanie mężczyzny, stanęła przed Furukiem.

– Co się z tobą stało? – spytała przerażona czarodziejka.

Raisel spostrzegła zamglony wzrok mężczyzny. Niedługo jej zajęło, by zauważyć, co tak naprawdę się działo. Pacnęła Virael w ramię, a gdy ta na nią spojrzała, wzruszyła brodą ku twarzy mężczyzny.

– Spójrz mu w oczy.

Virael zmarszczyła brwi, ale posłuchała. I wtedy dostrzegła to, co piratka.

Mętny wzrok, białe tęczówki i obłąkanie w oczach, które nie wyglądały jak Furuka. Wyglądały kropka w kropkę jak przebrzydłe, bezduszne oczy Zhana.

Aurelion pogardliwie łypnął na nie i parsknął. Nie zamierzał dalej czekać. Po Virael i Raisel było widać, że wiedzą, a on nie chciał być na przegranej pozycji. Coś w powietrzu charknęło, a kobiety szybko powstały.

– Spodziewałam się, że tak będzie. Nigdy nie potrafiłeś się powstrzymać, Aurelionie. Zadowolony z wiedzy, którą posiadłeś? – syknęła Virael, obserwując go złowrogo.

– Nawet bardzo, nie wiesz, jaką pozycję mi za to zaoferował Nemediusz – odparł z wrednym uśmieszkiem, po czym w jego dłoni pojawił się bicz zbity z kamieni, unoszących się dzięki sile powietrza.

Raisel domyślała się, że do tego dojdzie. Mężczyzna od razu przeszedł do ataku, nie dając im chwili na reakcję. Piratka o mało co nie dostała biczem po twarzy. Na szczęście w porę zareagowała Virael. Przed ich twarzami rozbłysła pomarańczowa poświata osłony, która szybko zniknęła.

– Cholera z tymi sztuczkami.

Raisel machnęła płaszczem i przewróciła się w bok, uciekając przed kolejnym atakiem. Wyciągnęła krótki pistolet z kieszeni płaszcza.

Virael, która odskoczyła w przeciwną stronę, szybko odszukała wzrokiem piratkę. Z początku się o nią zmartwiła, bo znała Zhana i jego możliwości, ale gdy spostrzegła dyktrytową broń kobiety oraz maniakalny uśmiech na jej twarzy, uspokoiła się. Czując, że kobieta da radę, rzuciła okiem na starca.

Furuk nie może ucierpieć, pomyślała, po czym rzuciła na niego grubą osłonę, przez której mętność ledwo było go widać.

– Przebrzydłe… Parszywe… Kobiety! – mówił, uderzając biczem we wszystko w zasięgu wzroku. Włosy rzucały mu się w każdą stronę, a ziemia i ściany drgały pod wpływem uderzeń. Raisel rzuciła Virael porozumiewawcze spojrzenie.

Wyskoczyły z przeciwnych stron. Dyktrytowy pistolet Raisel błysnął w świetle ognistej wiązki Virael. Oczy Aureliona rozszerzyły się, zdążył jednak teleportować się pod ścianę. Draśnięty w ramię, zasyczał jak gadzina.

– Jakim cudem… – Raisel uśmiechnęła się dumnie, gdy stracił pewność siebie. Virael nie mogła uwierzyć. Atak piratki był szybszy niż ten jej.

– Ano, widzisz, lala, piraci też coś tam potrafią – cmoknęła wyniośle, sięgając do pasa po naboje.

Aurelion spanikował. Rzucił zaklęcie, a na ziemi zebrał się podmuch, który odrzucił Raisel w bok. Do kontrataku ruszyła Virael. Złożyła dłonie, zamaszyście rzucając kulą żywych płomieni. Uciekł jej.

Piratka wstała i ponownie ruszyły do wspólnego ataku. Zdezorientowanie Zhana wykorzystała Virael, która zamieniwszy się w postać z płomieni, przemknęła ku niemu i nogą skąpaną w ogniu kopnęła go. Przeleciał na drugi koniec pomieszczenia.

Aurelion zakasłał, czując od siebie dym. Nie zamierzał się poddać. Nagle jego oczy rozbłysły, a światło oślepiło kobiety. Raisel zaczęła w ciemno.

– Raisel, cholera, uważaj! – warknęła Virael, ukryta za stołem.

– Ojć! Wybacz, piękna – krzyknęła, niemal obrywając w głowę kamieniem przez chwilę nieuwagi. – Ło! Halo! Co to za zagrywka?

Aurelion był u kresu sił. Niepewnie trzymał się na nogach, ale jego oczy połyskiwały coraz mocniej.

– Nie pokonacie mnie! Zrobię wszystko, aby Rada zwyciężyła!

Raisel i Virael odnalazły się i schowały za magiczną osłoną. Pieczęć w kształcie lisa o dziewięciu ogonach gęstniała z sekundy na sekundę, a zza niej kobiety patrzyły, jak mężczyzna zmienia się w coś nieludzkiego. Jak jego włosy rozrastają się, kończyny wydłużają, przybierając zamiast skóry łuski, a jego twarz wydłuża się w jaszczurzy pysk i…

– Co to za trzęsienie ziemi! – krzyknęła Raisel, objąwszy Virael, aby nie stracić równowagi.

Atmosfera zmieniła się i nie było to winą Aureliona. Nowa aura wtargnęła do środka. Tę znała aż za dobrze. Arien.

Zameczkiem wzruszył kolejny wstrząs. Zhan zląkł się, a jego nowa, gadzia postać nagle zmalała. Sufit pękł, a z jego szczątek zebrani usłyszeli grom. Niespodziewanie piorun uderzył w środek pomieszczenia. Był tak jasny i mocny, że kobiety cofnęły się. Virael odepchnęła nadciągający prąd powietrza zapieczętowaną tarczą.

Resztki wysokiego sufitu zwaliły się na znikające ciało białego gada. Na gruzach krztusiły się kurzem dwie osoby. Raisel przeładowała broń i wyskoczyła zza pleców krzyczącej Virael.

– Kapitan, nie!

– Akysz, poczwaro!

Zaczęła strzelać, jej pociski, odbiwszy się jednak, trafiały w ścianę za nią.

– Próbujesz nas zabić, czy co? – wrzasnął mężczyzna w czarnym stroju, przedzierając się przez kurz. Drugi westchnął zrezygnowany.

– Który to już raz prawie mnie zabiłaś, cholera jasna?

– O! Hej, Willie! Hej, Arien! – krzyknęła, jak gdyby nigdy nic, chowając broń u pasa. Swan kiwnął jej głową, uśmiechnięty jakby wcale nie próbowała ich rozstrzelać przed sekundą.

Arien spojrzał tylko zawiedziony na tę dwójkę, po czym wyminął ich, aby zrównać się z Virael. Natychmiast złapała go za ramiona i zaczęła oglądać.

– Cieszę się, że twoje moce mają się już… – spojrzała na gruzy za nim – w miarę. No nic. Dzięki za ratunek, poradziłabym sobie. Niezły wisior. Pasuje ci.

– Wiem. Dziękuję. Co tu się tak właściwie…

– Co tu się stało? Co to za miejsce? – wtrącił William, który z Raisel dołączył do rozmowy.

Raisel zaczęła żwawo wymachiwać rękami i opowiadać przebieg wydarzeń. Virael pozwoliła jej na to, z małymi wtrąceniami, aby wypowiedź piratki zachowała sens. Kiedy skończyły krótkie wprowadzenie, zebrali się obok bańki, w której ukryty był Furuk.

Rudowłosa uklękła przy kanapie i wypowiedziała zaklęcie, a bańka zniknęła. Arien syknął na widok mężczyzny, czego piraci nie zrozumieli. William zmierzył staruszka wzrokiem i skwitował krótko:

– Stary krasnolud. I co dalej? – Arien uderzył go w ramię.

– On został zaczarowany, idioto.

– Arien. Pomóż mi.

Mężczyzna kiwnął głową, siadając przy kobiecie. Zaciekawieni piraci stanęli obok siebie, Raisel zawieszając się na Williamie.

Urok rzucony przez Aureliona nie byłby mocny, gdyby nie fakt, że nałożył go za pomocą artefaktu. Czarodzieje wyciągnęli dłonie w stronę oczu krasnoluda, a z ich ust wydostały się szepty w staroezruwiańskim. Wnętrza ich dłoni rozbłysły tęczowym, słabym blaskiem. Niewielkie wiązki uciekły z ich skóry i dostały się prosto do oczu siwego mężczyzny. Chwilę to zajęło, nim wróciły, większe niż poprzednio, tym razem wyglądając jak płyn rozdzierający powietrze. Magowie złapali białe wiązki i zaciskając dłonie, wypuścili zniszczony urok. Rozpadł się na niewidoczne drobinki.

William i Raisel byli świadkami stosowania magii nie raz, ale z pewnością nie takiej. Dlatego patrzyli zaciekawieni, choć Raisel raczej podziwiała czarodziejkę…

Oczy Furuka nabrały żywej, brunatnej barwy. Jego włosy i skóra również zaczęły wracać do swoich poprzednich kolorów. Granatowe loki napuszyły się, podobnie broda na kwadratowej, opalonej twarzy. Gdy tylko wziął oddech, zaczął kaszleć, a z jego ust wyleciały kolejne drobiny. Urok oficjalnie zniknął.

– Furuk…? – spytała delikatnie Virael.

Mężczyzna zaniemówił, mając przed sobą przyjaciół z dawnych lat. Znał ich historie, więc był w jeszcze większym szoku. Nim zdążył ich przywitać uśmiechem, zauważył trochę więcej rzeczy…

Zniszczony pokój, dziura w suficie, dwójka morskich przybyszy otrzepujących się z kurzu…

– Mój dom?! – krzyknął przeraźliwie i wściekle, machając głową w różne strony. Arien cmoknął, odsuwając się. Czarodziejka powstała razem z nim, swawolnie się uśmiechając. – Nie rozmawiam z wami, póki nie naprawicie mi szkód!

A więc zaczęli naprawiać. William i Raisel wynieśli to, co zostało zniszczone, a Arien i Virael przywrócili sufit do ładu za pomocą magii. Sprzątanie i reorganizacja domu z piratami zajęły im niecałą godzinę, a potem wspólnie usiedli w salonie, na tej samej kanapie, na której był uwięziony Furuk, oraz fotelach z futra.

– Dobrze więc. Od początku. Co tu się, do cholery, stało?

– Ile byłeś pod wpływem uroku? Poza tym… Aurelion? Jak to się zaczęło? – odezwała się Virael. Ledwie mogła usiedzieć z ciekawości, podczas gdy reszta zachowywała spokój.

– Właśnie. To po pierwsze. Po drugie, mamy do ciebie ważną sprawę. Przychodzimy z rozkazu króla Tharina. A raczej za „pozwoleniem” – dodał prędko Arien, na co William wyciągnął dłoń i pokręcił głową, kiedy Furuk zmarszczył brwi.

– Ale od początku. Kim jest Aurelion?

Krasnolud wyglądał na wykończonego. Przemyślał ich prośby i stwierdził, że skoro król ich tutaj wysłał, to raczej nie miał wyboru, jak im powiedzieć.

– Nie ma co dużo mówić. Przyszedł parę lat temu po zamówienie i… no, żem się zakochał. Takie to to ładne i miłe było, jakoś to poszło. Dalej nie wiem co… Teraz mnie żeście odczarowali i nie wiem nic! Co mamy, kiedy mamy i jak! A w dodatku macie jakieś prośby, żądania… Kto to widział!

– Wybacz nam to – mruknął szczerze Arien, na co Virael machnęła dłonią.

– Wybacz, racja. Spieszymy się jednak, co już wiesz. Nie możemy tracić ani chwili dłużej. – Pozostała trójka kiwnęła jej głowami. – Pomogliśmy ci w końcu, czyż nie?

Zgraja zebrała się do wspólnego streszczenia mu dotychczasowych przeżyć i tego, z czym przyszli do magicznego kowala. Furuk po wysłuchaniu ich opadł na fotel, prychając i fukając pod nosem. Przerzucił się na krasnoludzki, myśląc, że żadne z nich nie zrozumie licznych przekleństw… Błędnie.

– Że Kompas Desidara? Cholera… No dobra, powiem wam. W końcu uratowaliście mnie przed urokiem tego węża, Zhana. Ostatnią informację, jaką o Kompasie mam, to jest… Hm… Z tego, co pamiętam, a ma pamięć jest mętna, sprzedał się do królestwa sąsiadującego z Wratanem. To chyba sam król go wykupił. Nie wiem, będziecie musieli to zbadać już sami. Płyńcie do Abditory i udajcie się do stolicy. Na pewno coś tam znajdziecie. Nijaka ta wskazówka, ja wiem. Ale lepszej wam nie dam, nie mam.

– O nie… – szepnął Arien, przez co przyciągnął uwagę pozostałej trójki.

Wszyscy spojrzeli po sobie. Nie pozostało więcej pytań. Całej reszty szło się domyślić – co do Aureliona, planów na ich niedaleką przyszłość. Pozostało tylko ustalić szczegóły.

*

Zebrali się na statek dość żwawo. Nie było czasu na ckliwe pogaduszki. Aurelion był szpiegiem Rady, tyle było wiadomo, a pod gruzami nie znaleźli jego ciała. Tak więc ucieczka nad morze, choć Arien bardzo tego nie chciał po odzyskaniu kontroli nad magią, była najlepszą opcją.

Virael i Arien zerkali na siebie, dopóki łajby się nie minęły, a ta Raisel wyprzedziła Żarugę. Kiedy mag został sam, podszedł do niego William, mijając zapracowanych piratów.

Wcześniej ustalili, że gdy będą blisko Abditory, spotkają się, aby opracować szczegóły planu. Na razie nie chcieli się dodatkowo stresować. Mieli czas, a wody były wyjątkowo spokojne.

William nie mógł powstrzymać ciekawości, nawet jeśli chciał udawać, że to wszystko go nie obeszło. Stanął nagle u boku maga i tak po prostu zaczął temat, co w ogóle Ariena nie zdziwiło.

– A więc… Ten Aurelion, skąd jest? Co to za jeden? – spytał o coś oczywistego, ale ku jego zdziwieniu pytanie rozbudziło w Arienie dziwną nostalgię, co pirata zaciekawiło jeszcze bardziej.

– To pomiot Rady. Kiedyś był zwykłym czarodziejem, musiał przejść na ich stronę… Co do jego pochodzenia, jest z Ezruwii. Piękne państwo, kolorowe, pełne świątyń, kolebka magii… Kiedy wjeżdża się tam, czuć powiew wiatru przepełnionego energią ziemi i natury. Wszędzie kwitną drzewa wiśni, śliwy, chryzantemy, piwonie… To piękne miasto. Rzeki przepełnione są życiem, błyszczą w wiecznym świetle… Wśród czarodziejów mówi się, że przypomina miejsce, w którym mogliby żyć bogowie, jest tak urodzajne i zadbane. Z pięknymi tradycjami i…

Arien w końcu spotkał wzrok Williama. Mężczyzna patrzył na niego z uśmiechem, unosząc brwi, kiedy mag w końcu na niego spojrzał. Speszony czarodziej odwrócił wzrok i pogubił się.

– Nieważne. Pytałeś o Aureliona… Rozgadałem się.

– To chyba ważne dla ciebie miejsce, co? – spytał pirat. Arien przytaknął z uśmiechem.

– To stamtąd pochodziła moja matka.

William postanowił nie dopytywać. Ucieszył się, że tamten zaufał mu na tyle, aby podzielić się z nim czymś takim. Zmienił temat, czując, że na głębokie rozmowy Arien może jeszcze nie być gotowy. Gdyby chciał, sam rozwinąłby myśl.

– A Abditory? Jakiś związek z tym miejscem?

Arien obrócił się w jego stronę i posłał mu tajemniczy uśmiech. Zaintrygowany Will obrzucił go uważnym spojrzeniem.

– Przekonasz się – odparł tylko mag, na co kapitan Żarugi prychnął, kompletnie zrezygnowany. Arien zebrał się natomiast, wymijając zgrabnie członków załogi.

Bawiąc się swoim nowym amuletem, wszedł na pokład przy sterze, aby wbić wzrok w oddalającą się wyspę. Choć tego nie przyznał, nie podobał mu się ten trop. Nie podobało mu się, jak szybko Rada pojawiła się na ich drodze. Nawet jeśli się tego spodziewał, bo tak działała, to i tak nie potrafił pogodzić się z myślą, że ma na ogonie Nemediusza. Patrząc na horyzont, zamyślił się nad ich losem, gubiąc myśli w pieniących się falach.

XI. DUSZA STATKU

Morze Obfitości / Aurora, Cichorze

Niebo barwiło się pomarańczą i żółcią, przechodząc z jednej palety kolorów do drugiej bardzo delikatnie, bajkowo mieszając się na tle chmur. Czerwcowe słońce grzało na wodach lekko i pieszczotliwie. Idealnie, by móc się kąpać w jego promieniach. Godzina ta zwiastowała już niedługi koniec dnia, a więc piraci zaczynali sprzątać wielgachny pokład Żarugi, przenosić ładunki, zabezpieczać je. Wypoczywali też na beczkach i ławach, popijając suszone owoce alkoholem prosto z Grelii.

– Jeszcze trochę i miną dwa dni, odkąd wyruszyliśmy z portu w Thor Kahdur…

Głos czarodzieja przeciął ciszę panującą przy sterze. Opierający się o reling William wzruszył ramionami.

Mężczyźni w ciągu tych dwóch dni nie wymienili za dużo słów między sobą. Arien skupił się na poznawaniu świata piratów, ale unikał ich samych, więc nie wychodziło mu to najlepiej. Tak wielu rzeczy nie rozumiał, że aż wstydził się przyznać.

William zbliżył się do steru i zaczął przypatrywać się leżącej obok niego mapie. Ot tak, od niechcenia.

– Jakaś głębsza myśl na ten temat? – pociągnął dalej, widząc, że Arien nie pali się do dalszego mówienia, widocznie czekając, aż William nawiąże dialog.

– Tak. Chcę się uczyć – oznajmił najzwyczajniej w świecie, na co Will uniósł brew.

– Jak to się wiąże z tym, co powiedziałeś? Och, niech zgadnę, potrzebowałeś pretekstu, żeby zacząć ze mną rozmawiać? – Arien kiwnął dumnie głową, na co William mógł tylko wywrócić oczami i jak zwykle westchnąć w znudzeniu. – Niby czego chcesz się uczyć?

– Tego, jak żyjesz. Życia pirata. Co robicie, że tak szybko płyną wasze łajby. Normalne statki tak nie potrafią. Co tu się dzieje za dnia, w nocy… Chcę… Rozumieć. Brak wiedzy, że tak to ujmę, dobija mnie.

Według pirata czarodziej przypominał w tym momencie dziecko. Takie, które jest ciekawe wszystkiego, co je otacza. Myślał tak, bo sam kiedyś pytał o to samo swojego poprzednika, Cratona Crewsarda.

Mylny był jego osąd, jako że Arien był uczonym, który poznał wiele dziedzin. A ta, którą przez laty zaniedbywał przez swą niechęć, stała się poniekąd jego nowym przeznaczeniem.

Arien nie był jak Virael, która pływała wieloma statkami. Teleportujący się wszędzie czarodziej stracił taką możliwość.

Patrzyli na siebie jeszcze chwilę, po czym Will kiwnął głową. Zdjął kapelusz piracki, otrzepał z zebranego kurzu, aby dla zaczepki ułożyć go na głowie czarodzieja.

Zdezorientowany Arien, na którego głowę kapelusz był za duży, spojrzał na pirata krytycznie, czując się potraktowany infantylnie.

– No dobra, majtku. Nauczymy cię tego i owego.

William wypiął pierś dumny z siebie, złożył prędko mapę i zakasał rękawy poszarpanej koszuli. W tym momencie Arien pożałował, że o cokolwiek pytał. Poczerwieniały z irytacji parsknął, zmuszając się do pójścia za zadowolonym z siebie piratem.

*

Słońce zniknęło już za horyzontem. Przy metalowym palenisku na głównym pokładzie stało kilka stołków, a wokół niego zebrała się niewielka grupa piratów. Reszta spała już pod pokładem, znużona po ciężkim dniu pracy.

Jednak tych kilka lebieg nie mogło odmówić sobie alkoholu u boku kapitana Swana i goszczącej kapitan Kresent. William nie myślał dwa razy. Po prośbie Ariena zwołał kobiety, mimo że mag nalegał, aby zaprzestał wszelkich przygotowań i odpuścił sobie pomysł jakiejkolwiek nauki. Argument typu „pochłonę wiedzę z książek” Swan tylko wyśmiał, co choć uraziło Ariena, miało pewną rację. Z książek nie nauczysz się tyle, co z doświadczenia u boku prawdziwych piratów. I to nie byle jakich.

A więc tak oto skończył jeden z najpotężniejszych czarodziejów. U boku najlepszej przyjaciółki i podpitego już krasnoluda Rugrima, naprzeciw ogniska na drewnianym statku, wokół którego wszędzie tańczyli napruci piraci. Jakoś nikogo poza Arienem to nie dziwiło. Nie komentował jednak.

Darwin pogrywał im melodyjnie na harmonii piosnki, które mag może i by lubił, gdyby nie wtórowanie Mazekina na flecie, który najpewniej był jakąś sklejką, bo co chwilę fałszował, zakłócając harmonię. Ratował to długowłosy elf Ilian, którego liczne kolczyki pobrzękiwały, kiedy wywijał w prawo i w lewo, uderzając w tamburyn i śpiewając do tego dźwięcznie mieszanym sureańskim i elfickim. Reszta piratów robiących mu za chór brzmiała całkiem, całkiem.

– Czy to nie ciekawe, Arien? Jak niewiele im wystarczy, by bawić się i tańczyć w najlepsze? – spytała rozmarzona Virael. Nigdy nie była fanką wystawnych imprez czy spotkań. Natomiast Arien…

– Nie rozumiem, co to bawi. Chciałem się uczyć, a jedyne, co robię, to słucham, jak ten krasnolud chrapie, a tamci biegają dookoła.

Prychnął, zakładając nogę na nogę, wyraźnie rozczarowany. Vi złapała go pod ramię, bujnęła nim to w prawo, to w lewo, zrzucając przy okazji krasnoluda z ławy. Arien musiał przyznać, że z nią to nie było takie złe.

– Może otwórz oczy, to zaczniesz się uczyć. Co ci się w ogóle wzięło na naukę?

Z uśmiechu spowodowanego zachowaniem Lisicy powstał grymas zastanowienia. Pokierował oczy ku Williamowi, który siedział z Raisel na relingu, żartując w najlepsze i śmiejąc się. Oczy Ariena rozbłysły.

– Wiesz… Sam nie wiem… – Zanim zdążył rozwinąć myśl, przerwało mu głośne stąpnięcie.

– Noooo dobra, łachudry! – krzyknął nagle Mazekin, odrywając się od fletu.

– W końcu. – Zapłakał otwarcie i żartobliwie Arien, rzucając do tyłu włosami. Część piratów kiwnęła mu głową, a Virael zawtórowała śmiechem.

Pirat się zarumienił. Prychnął i powstał, a zza jego pleców wyskoczyła Raisel.

– Dajże mi to! – Ukradła mu flet i dała kopa, przez co poleciał dalej.

William oparł się o maszt nieopodal i kiwnął do Ariena, aby i on skupił się na widowisku, zamiast wodzić za nim wzrokiem. Speszony mag szybko uciekł oczami w stronę piratki. Virael natomiast wpatrywała się w nią non stop, popijając piwo z pokaźnego, drewnianego kufla.

– Chcecie się naprawdę zabawić?

– Aye!

– Poczuć wiatr we włosach?!

– Aye!

– Tańczyć do upadłego?!

– Aye, Bezgłowa!

Wszystko to przyprawiało Virael o ciepły uśmiech. Podejrzany, w mniemaniu Ariena, który sam się uśmiechał, ale na pewno nie tak marzycielsko jak ona, kiedy pochylała się, aby lepiej widzieć. I to nie sytuacji się przyglądała, a wyłącznie piratce.

– No to gramy!

Klasnęła żwawo dłonią o udo i zaczęła grać na flecie. Teraz zaczęła się prawdziwa biesiada. Alkohol polał się, napełniając na nowo kufle załogi. Niektórzy pili prosto z baczki, rzucając się następnie w swoje ramiona i tańcząc. Magowie zauważyli, że spod pokładu zaczęli zbierać się kolejni członkowie załogi. Część dosiadała się do „zespołu” ze swoimi instrumentami lub by potowarzyszyć im jako chórek. Nawet Liliana się zjawiła, pięknie kompletując piosenkarzy swoim syrenim głosem.

Wielu tańczyło pod ramię, obracając się i bawiąc. Virael w końcu wstała. Dzika jak ogień, nie umiała usiedzieć w miejscu podczas takiego wydarzenia. Zaczęła kręcić się z innymi i próbowała śpiewać to, co oni. Arien oglądał to wszystko w uśmiechu, ciesząc się szczęściem przyjaciółki.

Nagle Raisel rzuciła flet i dołączyła do reszty.

– Ach, dźwięk skrzypiec, bębna! Harmonii, harmonijki! – krzyczała, tanecznym krokiem idąc w stronę Williama. – Zatańcz z nami, wielkoludzie!

On, jak zwykle, stał z boku i oglądał wszystko z zadowoleniem i dumą. Wolał być obserwatorem niż tancerzem. Podobnie jak Arien, na którego Rais też zwróciła uwagę.

– Raisel, wiesz, że ja nie…

– Maruda! Maruda! Maruda na statku! Chowaj się! Chowaj, siostro i bratku!

Zaśpiewała głośno, donośnie piratka, skacząc z nogi na nogę i klaszcząc, żeby ściągnąć ludzi do siebie. I rzeczywiście zwrócili na nią uwagę, a ona rzuciła się z powrotem do grajków.

– Moi kamraci! Zagrajcie tę, co tak kocham!

– Nawet nie próbujcie! – wrzasnął prześmiewczo William, powłócząc w ich stronę.

Na marne krzyczał, bo ci i tak zaczęli grać. Tym razem tak delikatnie, Arien się zdziwił.

– Złapcie że kogoś! I w tany!

Piraci zaczęli dobierać się w pary. Mefedresa z Dzivią, które dołączyły do nich przed chwilą. Nowo przybyły Tarin z Zorią i tak dalej, i tak dalej. Co nie umknęło uwadze Ariena, Raisel podeszła do Virael i pokłoniła się lekko.

– O pani… Czy zechciałabyś…

– Niech ci będzie. Ten jeden raz.

Arien nie mógł uwierzyć własnym oczom. Virael dała się porwać, chwytając piratkę za rękę, a drugą kładąc jej na ramieniu. Poczuł się dziwnie samotnie, wstając i wycofując się po cichu.

I tak piraci kręcili się. Z początku wolno, krok po kroczku, raz do przodu, raz do tyłu. W lewo, w prawo i obrót. Idealnie, ale nieidealnie się bujając, czasem robiąc obrót, czasem podskakując. Im muzyka stawała się żywsza, tym piraci żywiej tańczyli.

Choć piosenka była bez słów, to wyczuć dało się jej aurę. Z początku tak subtelna, krucha, nabierając tempa, stawała się coraz bardziej pasjonująca, pełna emocji. Harmonia wybrzmiewała najgłośniej, aby stopniowo się wyciszyć na rzecz skrzypiec, o których struny Philippe wręcz strzelał smyczkiem.

Arien bujał się nieintencjonalnie, zwalając to na pamięć mięśni. Kojarzył poszczególne nuty, próbując przypomnieć sobie skąd. Wtedy błysnęło mu w głowie. Stara elfia pieśń o miłości dwóch kochanków, którzy uciekali przed światem… Znał ją z czasów, gdy mieszkał w Acoz’ii.

Zaczął nucić pod nosem, a Raisel to zauważyła i ruszyła sugestywnie brwiami do Virael.

– A ten co?

– On tak ma. – Wzruszyła ramionami czarodziejka, po czym uśmiechnęła się dwuznacznie. – A co? Jakieś plany?

– Kochaniutka, czytasz mi w myślach.

Oderwały się od siebie i zabrały się do roboty. Raisel doskoczyła do maga, a Virael do Williama. Zdecydowały tak, bo kapitan nie przyjmowała odmowy, a z Virael Arien miałby jeszcze szansę negocjować. Natomiast Virael zdawała się przekonywać do siebie Williama. Zresztą od Raisel każdy wydawał się bardziej przekonujący.

– Zaprzestań! Nie chcę w tym uczestniczyć! – stawiał się mag, którego siłą i tak udało się jej zaciągnąć do tańca, gniotąc jego jedwabną, różowawą koszulę.

– Chciałeś się uczyć? To się ucz! – powiedziała, rzucając go w środek tłumu.

– Bogowie, dopomóżcie… Znowu mnie w coś wciągacie. Co wy dwie kombinujecie? – spytał Swan, którego uwadze ich zagrywka nie uciekła.

Wciągnął ich wir nowo granej piosenki. Virael dopingowała Ariena z boku, żeby spróbował. Niechętnie przyjął zaproszenie Tarina, bo wydawało się, że chciał uratować maga.

– Przepraszam za nią. Sam wiesz, jaka jest – powiedział, kładąc dłoń na boku Ariena, którego przeszedł nieprzyjemny dreszcz. Nie sądził, że dotyk obcego wywoła taki efekt, ale postanowił to przełknąć, samemu kładąc dłoń na ramieniu Tarina.

– Tak… Wiem – westchnął.

William nie miał takich problemów. Żwawo zaczął taniec z małą syrenką, śmiejąc się z jej głupich min. Mimo wszystko wiedział, jak się bawić. Jedna z umiejętności kapitańskich.

Piosenka była podobna do poprzedniej, ale było w niej coś innego. Bardziej magicznego. Zaczęła się od gwizdu pirata, który rozdzierał ciszę. Wtem doszły do niego delikatne dźwięki fletu oraz pojedyncze uderzenia bębna i cichych skrzypiec. Lekki głos Iliana idealnie się komponował.

Ale Arien nie mógł się przemóc, kiedy słyszał ten uroczy, elficki tekst, będąc w ramionach… Tarina. Ten wydawał się bawić piosenką. Mag nie sądził, że sam wie, jak się bawić.

W końcu coś się zmieniło. Muzyka pogłębiła się, nabrała tempa i radości, przestała być monotonna i usypiająca. Arien nawet zaczął się wczuwać, nieco bardziej rozluźniony.

Moje światło pochodni, moje światło rozdzierające cień

Nie potrzebuję ognia, by mnie ogrzał, gdyż ty sam jak ogień

Oświetlasz mi drogę i nagrzewasz ciało

Odpędzasz złe mary i przywracasz spokój

Bawmy się więc i balujmy

Otul mnie, a ja ciebie

Bądź mi strażnikiem, bądź mi kochankiem

Bądź mi ostoją i każdym porankiem

Teraz piraci naprawdę się bawili, skocznie zmieniając partnerów, okręcając się, wywijając piruety i pląsając wokół. Arien i Virael nie rozumieli do końca tego tańca, ale starali się nadążyć za coraz szybszymi piratami, którzy zaczęli głośno tupać i klaskać, wprowadzając się nawzajem w obroty.

W końcu Virael wpadła ponownie w ramiona Raisel, która uniosła ją. Arien zapomniał na chwilę o dyskomforcie. Będąca obok przyjaciółka i jej radość inspirowały go do tego samego, dał się więc ponieść. Bawił się z resztą, kłaniając się Lilianie, wprawiając w obrót Zorię czy samemu pozwalając się objąć Damenowi, który również odrzucił go, wprawiając go w obrót. Wtedy czarodziej wpadł prosto na Williama.

Sam nie wiedział jak, ale zgubił go w tłumie. Swan też wyglądał na wkręconego w zabawę. Miał delikatnie mętny wzrok, zmierzwione włosy i rozpiętą koszulę. Wyglądał tak nieschludnie jak zawsze, ale tym razem to miało pewien urok.

Arien, który sam nosił się teraz podobnie, choć wciąż elegancko, zmierzył go niepewnie od stóp do głów. William w przeciwieństwie do niego się nie wahał. Złapał go w talii jedną ręką, drugą wystawił, aby ten ją ujął.

– Uczysz się czy nie? – zagaił wyzywająco, przez co Arien nie mógł uciec, nawet jeśli był lekko zmieszany.

– Ja już wszystko wiem – odpowiedział figlarnie, ujmując jego dłoń z pewnym uśmiechem.

Rozpalmy ten ogień razem

Jak dwa płomienie, którymi jesteśmy

Rozpalmy to, co między nami, bardziej

Szybciej, i niech nigdy nie gaśnie

W tej ostatniej części piosenki dobrane pary były już na siebie skazane, w swoich ramionach kręcąc się wokół innych par, tupiąc gromko, podskakując, unosząc swoje „drugie połówki”. Arien nie chciał być gorszy, ciągle starał się nadążyć, aby nie wyjść na przegranego. Virael najzwyczajniej w świecie się bawiła, potykając się co chwila i opadając na klatkę piersiową niższej kobiety. Nie przejmowała się niczym.

W końcu muzyka ustała wraz z wyrzuceniem par w górę. William uniósł mężczyznę, który nieco spanikował i ostatecznie upadł, podtrzymany przez pirata. Virael głośno się roześmiała, po czym wpadła w ramiona Raisel, a ta ją objęła. Reszta piratów albo zdyszana padła na ziemię, albo się jeszcze bujała, próbując chwiejnym krokiem dojść do czegokolwiek, na czym można było usiąść.

Włosy Ariena, związane wcześniej w kucyk, potargały się, a wiele kosmyków wystawało, zachodząc mu na twarz. Will ten widok wyśmiał, odgarniając mu część włosów z twarzy.

Virael i Raisel zaczęły przyglądać się im z boku, dalej trzymając się ramię w ramię. Zadowolone z przebiegu ich planu, porzuciły mężczyzn. Kapitan pewnie odwróciła się do czarodziejki i pokłoniła lekko.

– O pani…

– Raisel…

– Czy może chciałabyś… No wiesz… – Machnęła sugestywnie głową w bok.

– Ależ oczywiście. – Piratka cmoknęła i odsunęła się od niej na chwilę.

– No dobra, lebiegi! Kapitan Raisel żegna! A wy się lepiej zbierajcie, bo już głęboka noc. Ha, ha! – zaśmiała się, po czym umknęła ku dziobowi statku. Virael zaszła jeszcze mężczyzn, kładąc im dłonie na ramionach.

– Miłej zabawy, chłopcy – powiedziała, puszczając im oko. Arien o mało co się nie zakrztusił.

William zignorował dziewczynę, która uciekła zgrabnie do piratki. Patrzył na załogę i oceniał straty. Z uśmiechem zwrócił się do swojego towarzysza, zupełnie niepodobny do siebie. Szturchnął go lekko w ramię, ażeby się ocknął.

– Kolejny piracki wieczór za mną. I za tobą również. Jak wrażenia? – spytał dość miło.

Arien rozejrzał się. Początek wieczoru był dość niekomfortowy, potem mężczyzna rozluźnił się, mimo że zabawy tego typu nigdy nie były w jego typie. Nie wiedział, co o tym myśleć.

– Było… w porządku – odpowiedział w końcu niepewnie, przez co tamten zmarszczył brwi, lekko rozbawiony.

– „W porządku”. Zgaduję, że to twój sposób na powiedzenie „dobrze się bawiłem”. – Nim Arien to zanegował, Will postanowił kontynuować, aby nie słyszeć narzekań. Położył mu dłoń na ramieniu. – Rzeczywiście, czegoś się tam nauczyłeś. Ale to nie wszystko. Chodź.

Pociągnął go za sobą i obaj wyminęli leżącego mężczyznę, kierując się do kajuty kapitana. Arien, mimo że był dość żywotnym magiem, czuł się, jakby jego kondycja zniknęła. Jedyne, o czym marzył, to sen. Widząc, że mężczyzna nie da mu spokoju, westchnął tylko i powłóczył za nim do środka.

*

Szmery morza i dziwne ryki z głębin towarzyszyły dwójce, kiedy ci zasiedli naprzeciw siebie przy stoliku wypełnionym mapami. Will przyniósł od razu i bez słów księgę. Wyglądała staro, ale bardzo zwyczajnie, mimo błękitnej, pociemniałej oprawy z symbolem trójzęba. Arien znał ten znak.

– Symbol Posejdona. Boga mórz z jednego z wielu światów – powiedział, lustrując księgę jak najprawdziwszy skarb. Niecodziennie widzi się takie znalezisko.

William chyba nie myślał podobnie jak jego towarzysz. Po omacku rzucił ją na stół i przejechał wierzchem dłoni wzdłuż symbolu, oczyszczając okładkę z kurzu. Ta wydała z siebie dziwny świst, a gdy tylko mężczyzna ją otworzył, prędko zaczął szarpać za strony, mamrocząc coś pod nosem, aby znaleźć odpowiedni zapisek. Arien patrzył na to jak na coś okrutnego. Z otwartymi ustami machnął dłonią w kierunku Swana.

– Co ty wyprawiasz? Nie żal ci tak ładnej, starej księgi?

– O co ci chodzi? To najzwyklejsza w świecie Księga Piracka. Każdy taką ma – prychnął, wzruszając ramionami. Widząc wzburzenie czarodzieja, oparł się o biurko, aby zniżyć głowę do jego poziomu. – To nie jest żaden artefakt. – Ujął książkę, podsuwając ją przed nos magowi. – To zwykła książka. Zrozumiałeś?

Ten ton, jakby skierowany do dziecka, obruszył maga, który teraz zmarszczył brwi w grymasie złości i powstał, nachalnie odpychając od siebie książkę. Jakie było jego zdziwienie, gdy poczuł jak po jego dłoni rozchodzi się drażliwe, niemiłe szczypanie. Ból był tak mocny, że aż zakręciło mu się w głowie.

– Cholera jasna! Co to ma znaczyć?

William pokręcił głową, ale musiał przyznać, że rozbawiło go to. Usiadł i zbliżył książkę do siebie, rozsiadając się wygodnie.

– Tak jak powiedziałem, to Księga Piracka. Nie ma żadnej skomplikowanej nazwy, tak jak te wasze. Nie ma w nim też żadnych zasad, jako że piraci w sumie żadnymi się nie kierują poza własną moralnością. Jesteśmy wolni i mamy prawo płynąć, dokąd chcemy i jak chcemy. Ale to raczej wiadome, nie? No. A więc. – Otworzył ponownie księgę. Arien sceptycznie zbliżył się kawałek, na co Will uśmiechnął się. Lubił, kiedy ktoś skupiał się na tym, co mówi. – Tylko piraci mogą jej dotykać.

– Skąd księga wie, kto jest piratem, a kto nie? Dla przykładu: Liliana jest syreną. Mogłaby to otworzyć? – Opadł na krzesło, wywijając nogą i przeczesując palcami włosy splątane przez tańce. Will dalej opierał się o stolik.

– Jest piratką, odkąd przyjąłem ją do załogi. Odkąd piratką czuje się w sercu. I od momentu, w którym jej dusza splotła się z morzem.

Arien nie rozumiał. Krzywił się i marszczył nos, wbijając zamyślony wzrok w księgę. Przecież ona była syreną. Zawsze była spleciona z morzem. To wydawało się swego rodzaju magią.

Kapitan wyrwał maga z zamyślenia tym samym sposobem co wcześniej – pstryknął mu przed twarzą palcami, a ten się ocknął, słysząc na start niski śmiech pirata.

– No co?

– Nie rozumiesz, nie? – Mag przygryzł policzek, co Will uznał za potwierdzenie. – Dobra, nie rozumiesz. Skup się, Arien. – Mag zamrugał kilka razy i wbił wzrok w Williama. – To trochę jak magia, ale nie do końca. Nie mam magicznej mocy. Nie nadaję tytułów pirackich. Przyjmując kogoś do załogi, zaczynam odpowiadać za tę osobę jako kapitan. Piraci żyją dla samych siebie. Dla własnej wolności, osoby, a tym samym dla morza, które czerpie siły z nas, a my z niego. To nie magia. To symbioza silniejsza niż magia. To nie połączenie z siłą i cząstkami, czy z czym wy tam się łączycie.

Mężczyzna powstał od stołu i podszedł do kolejnej biblioteczki, zamkniętej na klucz jak pozostałe. Wyciągnął książkę w zwykłej skórzanej oprawie. Arien wbił w nią wzrok, porzucając zabawę włosami. Wyglądała najzwyczajniej w świecie, ale była o wiele grubsza.

– To jest książka o naszej wierze. O wierze w bóstwa morskie. – Uniósł Księgę, pokazując okładkę. Znowu Posejdon?, pomyślał Arien. Był w błędzie. William wyglądał iście nauczycielsko, mówiąc poważnie i zwięźle. Tłumacząc bez krzty oceniającego tonu. – Natanant to główny bóg mórz. Oczywiście, istnieje wielu innych, każdy wybiera swojego patrona i takie tam bzdety. Natanant jednak jest tym najczęściej uwielbianym. Ale to mniej ważne. Najważniejsze jest to, że te bóstwa są połączone z naszymi duszami. Kiedy Craton, były kapitan Żarugi, przyjął mnie i wychował na pirata, stałem się częścią tego wszystkiego. Dostałem dar od morza i bóstw. Zacząłem sam wyznawać Natananta, przyjmując jego dary.

– Czy to wiadome, kiedy zyskuje się te moce? – dopytał śmiało, przerywając cicho Willowi. Ten wzruszył ramionami.

– Nie. To się po prostu czuje. – Mag ponownie zrobił minę, jakby nie rozumiał. – A magowie jak wyczuwają, że potrafią czarować?

To trochę zagięło Ariena. Zaczął się nad tym zastanawiać. Musiał sięgnąć do wspomnień, do których trudno było wracać, nawet po tylu latach. Jego nagły stres i zamglenie umysłu zdezorientowały Williama.

– To… chyba nie jest osobiste pytanie, prawda? – spytał delikatnie, sięgając dłonią do Ariena, który spłoszył się nagle.

– Co? Ach. Nie. Skądże – odpowiedział pospiesznie. William zlustrował go podejrzliwie. – Magowie… bywa różnie. Wszystko zależy od… od okoliczności, tego, jakim żywiołem władają… i… – zaczął się tak bardzo gubić, że aż sam westchnął i dodał tylko, niezbyt przekonanym, wyciszonym tonem: – To trochę skomplikowane.

Mag za bardzo kręcił, ale chyba nie z chęci okłamania Swana. Kapitan dostrzegł to po ruchach mężczyzny. Znowu bawił się włosami, uciekał spojrzeniem i na nowo się zamyślał. Kapitan postanowił, że nie będzie naciskał. Najwidoczniej przeszłość czarodziejów to coś, o czym się nie mówiło. Przypomniał sobie, że Regina też nie potrafiła wracać do swej przeszłości.

– No dobrze, wybacz. Kontynuując… Każdy, kto poczuje się piratem i zostanie zaakceptowany przez bogów morza, staje się piratem i jest w stanie otworzyć Księgę. Bogowie napędzają nasze statki i pomagają pokonywać fale szybciej, niż robią to zwyczajne kutry. W zamian oczyszczamy morza z potworów. Grabieże i sprawy lądowe, którymi się zajmujemy, również cieszą bogów, jako że sprowadzamy bogactwa na ich tereny. My sami, piraci, nie jesteśmy jak zwykli ludzie, ale nie jesteśmy też jak wy, czarodzieje. Jesteśmy silniejsi, bo potrzebujemy być silniejsi. Czy to dzięki własnym osiągnięciom, czy dzięki wsparciu bogów. Niektórzy mają wiarę gdzieś. Są wtedy słabsi i często spada na nich klątwa czy inny czort. Szczególnie jeśli nawet nie szanują bóstw. Nawet Raisel ma swojego patrona, choć często zachowuje się, jakby sama nim dla siebie była…

Zapadła cisza. Arien wszystko przyswajał. Nie zabrało mu to dużo czasu, co zdziwiło Williama.

– Wszystko rozumiem.

– Och? Naprawdę?

Arien kiwnął głową, wstając od stołu.

– Owszem. Akurat na bogach się znam, aczkolwiek… – przygryzł policzek – …aczkolwiek rozjaśniłeś mi dzisiaj parę spraw, o których nie wiedziałem nawet, że są. Za to jestem ci wdzięczny.

– Nie dziękuj mi jeszcze.

Arien uniósł brew. Już gotowy do wyjścia, usiadł za ponownym wskazaniem Williama. Pirat tym razem sięgnął po ogromną mapę, która ledwo zmieściła się na stole.

Linie i wyspy na niej były tak czy siak znacznie pomniejszone. Gdy Arien przyjrzał się im z bliska, pojął, że to mapa Centrum oraz najbliższych mu wysp. Skupiała się na pięciu największych morzach, otaczających centralny ląd, w skład którego wchodziły Abditory, Yebia, Lowgloon oraz oczywiście cztery miasta.

– Williamie, wiem, że nie pokazałem się jako oczytany. Ale czy naprawdę uważasz, że nie znam geografii naszego świata? – Kapitan na ten komentarz szczerze się zaśmiał, choć Arien nie był pewien, dlaczego mu było do śmiechu.

– Rzeczywiście. Nie wydawałeś się „oczytany” czy „poczytalny”, ale źle zakładasz.

– Zaraz ci mogę pokazać, jak niepoczytalny potrafię być.

–Wolałbym nie, dziękuję.

– Mniejsza… Co chcesz mi przez to pokazać?

Wskazał na wyspę oznaczoną trupią czaszką. Potem palcem nakreślił kilka linii wzdłuż morza, na którym obecnie byli.

– Morze Daj’an to takie se wody. – Machnął ręką, zaczynając od wiadomego. – Dużo w nim zieleniny, jest nawet miejsce, gdzie pod wodą kryje się ogród kwiatów. To, co musisz o nim wiedzieć, to że na północy królują transporterzy, podróże towarowe i inne takie bzdety, podczas gdy południe i zachód należą do nas, piratów. Znajduje się też na nim siedziba piracka, Trupi Dom. Pokazuję ci go, bo pewnie nawet nie wiedziałeś, że istnieje. Nigdy nie wiadomo, czy nie zaprowadzą nas tam wody. – Arien parsknął. – Coś cię bawi?

– „Trupi Dom”? I kto na to wpadł? – Jego pełne politowania spojrzenie nie napawało Williama podobnym rozbawieniem. Zamiast tego spojrzał w dół nieco rozczarowany i westchnął, unosząc głowę w wymuszonym uśmiechu.

– Nie ja, to pewne. Mnie też nie podoba się ta nazwa, spokojnie. Wraca…

– W takim razie jak byś ty ją nazwał? – spytał tak szczerze i bez żadnych podstępnych tonów, że William aż nie wiedział, co powiedzieć. Ukrył skonfundowanie i zastanowił się.

– Raison d’etre – powiedział łamanym leterańskim, co zadziwiło Ariena.

– Raison d’etre… „Powód do życia”? Naprawdę? – powtórzył bardziej nonszalancko i czysto, zwyczajnie płynnie w porównaniu do szorstkiej i twardej barwy, jaką miały te słowa w ustach Williama. Ten wzruszył tylko ramionami, cmokając i machając dłonią.

– Dla ciebie to może być głupie, ale dla mnie piracka wyspa, ostatnia przystań, miejsce postoju to coś, co powinno bardziej się cenić w życiu. – Zrobił krótką pauzę na oddech i na zastanowienie, opierając się o krzesło. – To, co powiem, nie zabrzmi piracko, ale dla mnie Trupi Dom jest dobrą przystanią przez to, że spotykamy się wszyscy na lądzie. Jasne, miernoty dalej kłócą się o łupy i bogactwa, ale mi to nie po drodze. Lubię w tej wyspie to, że to moja społeczność. Jaka by nie była, jestem jej częścią.

– Ciebie nie obchodzi bogactwo? – Arien oparł się łokciami o stół, ułożył brodę na złączonych dłoniach i przekręcił ciekawsko głowę. Wtedy pirat na niego spojrzał i jakby się przebudził.

William nie był pewien, jak doszli do tego momentu, gdzie zaczął się otwierać przed czarodziejem. Kiedy zrozumiał sytuację, nie spodobało mu się to. Nie rozumiał zainteresowania Ariena. Gdy patrzył mu w oczy, nie widział podstępu, ale jego umysł nie pozwalał w to wierzyć. Kapitan zmarszczył brwi i zmrużył oczy, lustrując maga od dołu do góry, co ten oczywiście zauważył. Mag się cofnął, oparł dłonie o rant stołu, uciekając spojrzeniem w bok.

– Coś… Coś nie tak powiedziałem?

– Po co tyle gadasz?

– Nawiązuję dialog? – spytał bardzo zmieszany.

William cofnął się i przełknął ślinę. Jak tak dalej będzie, to wyjdę na idiotę. Nie tak miało być. Muszę to cofnąć, myślał, po czym odkaszlnął i wstał.

– Po prostu dokończmy lekcję.

– Wiesz co… Może innym razem… Pozwól, że wezmę tę księgę i zwyczajnie sam ją prześledzę. To był… męczący wieczór – mówił od niechcenia, z udawaną nonszalancją i zmęczeniem. – Mimo to dziękuję ci za dzisiaj.

Kiwnął mu głową w ramach podziękowania, delikatnie się kłaniając. Kapitan tylko spojrzał na niego z politowaniem i wyłożył nogi na stolik, uznając ich lekcję za skończoną.

– Tak, tak. Nie ma sprawy.

– Jak zwykle, za grosz klasy – sarknął mag, odwracając głowę. Will spojrzał na niego spod kapelusza tylko trochę niewzruszony.

Przybrał nagle nonszalancki, prześmiewczo królewski ton, wyraźnie parodiując szlachtę i czarodzieja.

– Otóż nie ma za co, miłościwy czarodzieju. Nauczanie cię i patrzenie, jak nic nie czaisz i krzywisz się, jakbyś wypił pięć kieliszków wódki, było niezwykłą przyjemnością dla mnie, nędznika pirata. – Wstał i skłonił się z równą elegancją co mag, mówiąc płynnie i ładnie, nie jak zazwyczaj. Po chwili znowu opadł na krzesło. – Lepiej?

– Cudownie – powiedział czarodziej, zaciskając zęby ze złości.

Gdy odwrócił się, wrząc wręcz, Will wywrócił oczami i usiadł nieco normalniej, wołając za magiem.

– Tylko się za bardzo nie obrażaj, żartowałem, Ari.

Mężczyzna zatrzymał się przy drzwiach i ściągnął wargi, cmokając cicho. Ten paskudny skrót imienia padł z tak wręcz szczeniacką zaczepką, że Arien aż to zignorował. Postanowił, że obróci się do mężczyzny i z diabelskim uśmiechem odpowie:

– Humorem to ty nie stoisz, Williamie. – Zrobił to tak upodlonym tonem, że Swan aż się cofnął i skrzywił, na co Arien pokiwał głową i wyszedł prędko.

Wyszedł z rumieńcem na twarzy, a kapitana pozostawił w zupełnym zmieszaniu. W końcu pirat sięgnął do jednej z szafek w biurku i z jej głębi wyciągnął pokaźną butelkę wina.

– Gorzej niż z babą – powiedział, polewając sobie. Nie żałował tych zaczepek, nawet go rozbawiły. A choć Arien nie zamierzał tego przyznać nawet przed bogami, to jego też. Dziwiło go natomiast, jak prędko potrafili z kłótni przejść do żartów, z nieporozumienia w normalny dialog. Nie rozumiał i nie chciał rozumieć.

W momencie, gdy on poczuł, że żyje w skomplikowanej relacji, Virael była na drodze skomplikowania spraw bardziej, niż jakakolwiek konwersacja Ariena i Williama. W końcu ogień jest dziki…

*

– Virael. – Słodki ton podpitej Raisel rozbrzmiał za plecami bujającej się dalej rudowłosej. Obydwie były pod wpływem alkoholu. Mocne piwo z wysp Marelian robiło swoje.

Czarodziejka zacmokała, siadając na relingu. Wymachiwała nogami jak młode dziewczęta, spod rzęs patrząc na kroczącą ku niej kapitan. Gdy piratka stanęła naprzeciw, oparła ręce po jej bokach, o mało co się na nią nie wywracając. Na szczęście rozbawiona tą nieporadnością czarodziejka złapała ją za ramiona.

– Ach, wy piraci… Zawsze się tak bawicie? – spytała marzycielsko, luźnym tonem. Raisel zarechotała w najlepsze.

– Jaha, że tak. My, piraci… My… My jesteśmy najleeeepsi – bredziła, ruszając głową z boku na bok, wyciągając dłoń i gestykulując żwawo.

Virael szczerze się roześmiała. Uważała zachowanie Raisel za rozkoszne, nawet nie próbując bronić się alkoholem. Jasne, nie przepadała za kapitan aż tak, ale hej – Virael nie należała do ludzi, którzy potrafią się długo gniewać bądź sceptycznie na kogoś patrzeć. Umiała być buntownicza i stać po swojej stronie, ale w sercu była bardziej miękka.

– Ja ci wszyściuuuutko opowiem, o piękna. Co zechcesz, to powiem! Tak o! – powiedziała, pstrykając palcami na boki, piratka.

Virael uniosła brew, swawolnie zerkając jej w mętne od alkoholu oczy.

– Ach, tak? To powiedz mi o sobie… – powiedziała jej na ucho.

Być może dlatego piratka dała się zwieść, opadając teatralnie na ziemię, ku zdziwieniu Virael, która obserwowała ją bacznie.

– Ja żem jest… prosta piratka! Nie ma tu żadnej historii…

– Ale jak to? Potężna Bezgłowa? Pani Błękitnej Księżniczki? Niemożliwe…

Kusicielski głos Virael rzeczywiście działał na Raisel kusząco. Kobieta nieśmiało prychnęła i wstała, wyciągając dłonie przed siebie w akcie poddania się.

– Dobrze, no dobrze… Było to, jak byłam młoda! Taka tycia, czternastoletnia… Widzisz, pochodzę z Grelii… Piękne to miasto, ciepłe, morskie, białe i kwieciste! Miałam tam pustynie, miałam tam i lasy. Mieliśmy wszystko! Góry i rzeki, pasy zieleni i lodu! Też i głupie jak mój lewy but tradycje – dodała chrapliwym tonem, żartobliwie kuśtykając. Virael uśmiechnęła się, podczas gdy piratka kontynuowała: – Tradycje… Tradycje… Ożenki… Tak! Ożenić mnie chcieli, wydać za mąż. Wyobrażasz to sobie? Ja! Z mężczyzną! Ohyda i paskudztwo!

Kobieta opadła na reling tuż obok czarodziejki, która starała się powstrzymywać śmiech. Nagle na twarzy Raisel pojawiła się melancholia, a jej oczy rozbłysły. Wtedy i Virael spojrzała na nią bardziej poważniej, dając się ująć ramionom historii.

– Tak… Zaiste, naprawdę tragiczny los miał mnie czekać. Więc co zrobiłam? – Spojrzała czarodziejce prosto w oczy, obracając się ku niej.

– Cóż takiego…?

– Uciekłam. Uciekłam z domu, w którym chcieli zmienić mnie w coś, czym nie byłam. – Odbiła się od relingu, wskakując na niego zawadiacko, niebezpiecznie i chwiejnie. Virael już chciała ją łapać, kiedy ta wręcz tańczyła na skraju, śmiejąc się nagle. – Uciekłam i oto jestem! Zasłużona piratka, królowa mórz! Ten statek był niczym, kiedy go przygarnęłam! Potem zaczęły się piękne lata łupieży i kradzieży! Piękne lata ulotnych miłości i płonnych nadziei pozostawionych wielu… wielu kobietom…

Virael patrzyła na nią oczarowana. Czuła w głębi siebie podobieństwo do historii piratki, które już dawno wygnała z pamięci. Przez to poczuła więź z Raisel. Na szczęście alkohol w żyłach zaginał jej spojrzenie na świat. Patrzyła tylko na piratkę, zapominając o przeszłości.

Raisel tryskała pewną siebie energią, którą przyciągała czarodziejkę. Tak niebezpiecznie jak ćmę do ognia. Virael wyciągnęła ku niej dłoń, a kapitan wpadła na nią.

Piratka spadła w jej ramiona, pozwalając objąć się w talii.

– Ale ty… Och, gdy widzę ciebie, serce nie sługa… Ale ja, o Lisico z północy, piękna Vixen, czarodziejko Virael… i inne, nieznane mi tytuły… Ja żem sługa twój.

Virael wierzyła (i wiedziała), że Raisel jest łamaczką serc. Z tego była w końcu znana. Kochanka tak wielu, ale miłość niczyja. Lisica wiedziała, jak by się to skończyło. Ale sama nie była byle kim. Sama złamała wiele serc, rozpalając je tak, że pozostawały z nich popioły. Ckliwy i romantyczny ton Raisel przekonywał ją. Jej zagmatwana szczerość, choć nie do końca odkryta.

Jak kwiat, który dopiero rozkwita… Który boi się zimna świata, więc ucieka tam, gdzie najwięcej słońca, myślała czarodziejka, patrząc w oczy piratki.

Zawsze to coś innego. Mocne, suche i silne od pracy dłonie. Opalona, ciemna jak czekolada karnacja kobiety. Drobne blizny na twarzy, błysk w brązowych oczach. Upojone spojrzenia, które wymieniały, mówiły to samo.

Szybko więc skończyły w uścisku. Ciało blisko ciała, Virael otulona ramionami piratki, pochylała ku niej głowę. Wargi otuliły wargi. Miękkie, cienkie usta Virael, umalowane różem. I te podrażnione, ale zaskakująco przyjemne Raisel, teraz okryte błyszczykiem czarodziejki.

To, czego Raisel chciała i co dostała. To, czego Virael nie wiedziała, że potrzebuje.

Upadły we dwie na ziemię, a to, co było dalej, było już niczym sen.

*

Minęły godziny, odkąd Virael skończyła w ramionach Raisel. Kajuta kapitan nie była byle jaka. Mała, co prawda, i niechlujna, miała swój urok i zachowywała fason Bezgłowej przez leżące wszędzie butelki, kosztowności przejmujące półki, skarby, o których Virael nawet nie śniła.

Rudowłosa oglądała wszystko z ciekawością, gdy przebudziła się u boku kapitan. Księżyc oświetlał twarz śpiącej Raisel i cechował jej rysy wyjątkową wrażliwością, gdy tak zwyczajnie spała. Niewinnością, której na co dzień nie miała. Czarodziejka, już pełna rozumu, patrząc na twarz śpiącej obok niej kobiety, pojęła coś, czego nie chciała jeszcze pojmować.

Odgarnęła włosy z twarzy pochrapującej piratki i uśmiechnęła się szeroko, sama opadając na poduszki. Ta noc spędzona z kapitan… To nie było nic nowego dla Virael. Bawić się, kochać. Jednak magia wieczoru sprawiła, że jej serce zabiło nieco głośniej. Przejęta tą myślą, oddała się z powrotem w objęcia snu, uznając, że… Było warto.

*

Nastało przedpołudnie. Morze uderzało żwawo o statek, lecz nie bujało nim na tyle mocno, aby Arien się tym przejął. Pokład znowu nie spał już od wielu godzin, ale piraci i czarodzieje zebrali się we czwórkę na pokładzie dopiero teraz, między dziesiątą a jedenastą, gdy zdążyli wyprzeć z pamięci wspomnienie poprzedniego wieczoru.

Arien wparował w obcisłych skórzanych spodniach i jedwabnej, zwiewnej, równie czarnej jak noc koszuli z białym wykończeniem. William, który znowu nosił prostą, brudnozieloną piracką kurtkę i luźne spodnie, patrzył na niego krytycznie. Tylko piratka jak zwykle w zupełnych łachmanach miała to gdzieś. Za to jej włosy były pięknie zaplecione, jakby to nie ona robiła. Liczne warkocze były starannie zaplecione, a wplątane w nie koraliki pobłyskiwały w słońcu. Reszta jej włosów spływała falami po plecach. Virael również była ubrana raczej luźno, w białą przepasaną skórzanym pasem suknię do kolan i (o dziwo) piracki kapelusik, który należał do Raisel. Jej włosy wyjątkowo były spięte w wysoki, ogromny kucyk. Wyglądała nieco komicznie, ale wpasowywała się w klimat.

Arien obserwował kobiety bacznym spojrzeniem. Nieco nawet podejrzliwym, jakby wyczuwał, że coś między nimi zaszło. Elegancja we włosach Raisel. Byle jakie odzienie Virael… One same też zerkały na siebie przelotnie w uśmiechach zdecydowanie podejrzanych. Kropki się łączyły, ale nie miał pola manewru do komentarzy na ten temat, gdyż kapitan przerwał mu rozmyślania.

– Widzę świetny dobór ubioru do dzisiejszej lekcji… – westchnął pirat i rzucił spojrzeniem na magów, którzy tylko zmarszczyli brwi. William westchnął i wywrócił oczami, zwracając się do Raisel: – Zaczynaj, kobieto.

Zdezorientowana piratka zmrużyła oczy, po czym pstryknęła palcami i zeskoczyła z beczki, kręcąc się wokół dwójki czarodziejów. Oboje przyglądali się sceptycznie, jak pod płaszczem próbuje znaleźć coś na swoim pasie. Kiedy w końcu się ogarnęła, wyciągnęła pistolet.

– Aha! Tu jest moja ślicznotka. – Virael zauważyła, że to ta sama broń, którą wcześniej się posługiwała piratka. Strzelająca dyktrytowymi kulami…

Arien nie był tak zafascynowany jak Virael. Dyktryt ich ranił. Przeszywał skórę jak ostrze. Nie cierpiał go.

– My nie możemy używać tej broni. Nie weźmiemy w dłoń tego… czegoś – powiedział z obrzydzeniem, na co Raisel wciągnęła powietrze i wydęła usta.

– Jak możesz tak mówić o mojej małej miłości…

– Hola, hola, już, już – wtrącił się Will, kładąc dłoń na ramieniu Raisel. – Nie będziecie się bawić dyktrytem. To normalna strzelba. To, że jej pociski były z dyktrytu… Cóż, każdy ma swoje sprawy. Nie będziemy zgłębiać tematu, bo znowu wyleje się szambo.

Rzeczywiście, Arienowi nie chciało się po raz kolejny zaczynać waśni. Virael dawała mu jasne sygnały, żeby tego nie robił. A jej wzrok bywał czasami naprawdę… przekonujący.

W tym czasie William udał się do jednej ze skrzyń. Wyciągnął z niej srebrną szablę oraz dwa pistolety skałkowe.

– Tutaj nie strzelamy dyktrytem. Mam spiż. Jest twardy i wytrzymały, działa na potwory jak tasak na kości.

Czarodzieje słuchali dalej, przyjmując dane im przedmioty. Arien dostał szablę. Lekką, z fioletową głowicą i czarnym uchwytem przepasanym czerwoną wstęgą dla wygody. Pasowała mu do dłoni idealnie, aż sam mag się zdziwił.

Natomiast Virael dostała dwa krótkie pistolety. Obydwa z drewnianymi zdobieniami, błyszczącymi od lakieru. Gdy ich dotknęła, poczuła, jak przechodzi przez nie ciepło i wibracje.

Czarodzieje spojrzeli po sobie.

– Dlaczego ja dostałem szablę, a ona pistolety?

– Właśnie. Dlaczego tak?

William parsknął, zastanawiając się chwilę, po czym wzruszył ramionami.

– Nie wiem, tak wyszło.

– Tak naprawdę to Willie chce trenować z Arienem. A ja z panną Virael, oczywiście!

Kapitan odwrócił się ku kobiecie i zmierzył ją morderczym spojrzeniem. Arien krótko się skrzywił i wywrócił oczami, podczas gdy Virael tylko uśmiechnęła się kokieteryjnie do piratki. Raisel na widok skierowanego ku niej miecza zrozumiała, że zaraz mogła naprawdę stać się bezgłową, dlatego spanikowana odsunęła się od Swana i poprawiła swe słowa.

– No już tam, cichaj! Arien, mówiłeś, że umiesz władać mieczem, czy coś tam. To będzie ci łatwiej.

– Plus nie za bardzo podoba mi się wizja ciebie strzelającego w cel na moim statku. Jeszcze mi przestrzelisz maszt.

– No, a ja to widziałam, jak Virael strzela pociskami. Więc wszystko ma sens, żyjmy w zgodzie i bierzmy się do roboty!

Czarodziej powstrzymał się od komentarza i kiwnął głową. W końcu „żyjmy w zgodzie”.

Jeszcze raz przyjrzał się broni i musiał przyznać, że mógł do niej przywyknąć. Bronie, które dostali, miały w sobie coś dziwnego. Nie były magiczne, ale w dłoniach czarodziejów zdawały się drgać i emanować mocą. W sumie nic dziwnego, przyswajały energię właściciela. Nie było w tym nic magicznego, zwykłe spotkanie aur.

– Chodźmy na główny pokład. Tam będzie najwięcej miejsca. Poprosiłem już załogę, żeby przygotowała jakieś pachołki.

– William! Nie możemy strzelać do nowych majtków!

– Pa-choł-ki, Raisel.

– No?

Mężczyzna ciężko westchnął, odwracając się do magów tyłem.

– Idziecie, pierdoły? – spytał, na co tamci zebrali się i dogonili ich.

Arien uporał się z włosami, zerkając na otaczającą ich wodę. Virael cmoknęła i oparła dłonie o biodra, niemal wypuszczając pistolety. Mag wyśmiał jej pokractwo, za co dostał w ramię, a potem już oboje udali się w miłej atmosferze na pierwszy trening.

*

– Czyli jednak chcesz mnie na wyłączność.

William przetarł twarz i podrapał się zakłopotany po brodzie. I po co Raisel był ten komentarz? Wstrętny uśmiech Ariena nie przynosił mu żadnej uciechy.

– Tak. Uwierz, że chciałbym ci w tym momencie obić twarz bardziej niż cokolwiek innego.

– Schlebiasz mi, kapitanie.

Kobiety patrzyły na to z oddali, podpierając skrzynie pełne kul. Raisel szturchnęła Virael w ramię i ruszyła głową w kierunku mężczyzn.

– Widzisz? Mówiłam, że zaczną się podrywać na starcie.

– Arien jego. Plus nie podrywa go. Szydzi z niego.

– „Szydzi”?! Nie wygląda.

– Jak to nie? Spójrz. – Wskazała na nich. – Teraz mówi pewnie coś w stylu: „A więc Raisel miała rację, chciałeś walczyć ze mną”.

Kapitan zarechotała na pozerski ton czarodziejki. Obydwie uśmiechały się do siebie, tak naprawdę wyśmiewając tamtych dwóch.

– Dlaczego on tak w ogóle robi? To normalne? – Virael wzruszyła ramionami na pytanie piratki, a ta po prostu kiwnęła głową. – No dobrze, no. To idziemy szaleć.

Podekscytowana zeskoczyła ze skrzyń, wyciągnęła swoje „cacka” i wkrótce rozległ się głośny odgłos strzałów. Z początku nieco pokraczny, wkrótce nabrał tempa. Virael coraz lepiej radziła sobie z pistoletami, jakby rzeczywiście miotała kulami ognia. Arien natomiast czuł niezwykłą satysfakcję z walki z Williamem, nawet jeśli pot oblewał jego ciało, koszula kleiła się do ciała, a on sam został nieźle poturbowany. Choć już posiadali nieco wiedzy na temat fechtunku i broni palnej, poznali nieco lepiej techniki piratów.

Gdy skończyli około piętnastej, zasiedli wspólnie przy drewnianej ławie, a jeden z piratów podał im leniwie piwo, o mało co nie wywracając się po drodze. Raisel od razu wyżłopała swoje, relaksując się w promieniach słońca, spocona i brudna.

– Ach… Tak to ja kocham żyć. Z dala od lądów, z dala od krain! Nic, tylko szum morza i zabawa! – powiedziała, w pełni odprężona, ale i zmęczona. Virael zaśmiała się i zmarszczyła z ciekawości nos.

– W sumie to… Skąd się tak właściwie wywodzicie? Nie możecie przecież mieszkać na statku od urodzenia, prawda?

W towarzystwie nastała dziwna cisza, piraci patrzyli po sobie, a William w końcu odzyskał łączność ze światem, podobnie Arien, który tak samo jak pirat był zamyślony.

– Widzę trudne pytanie, co? – powiedziała żartobliwie, popijając piwo, jak gdyby nigdy nic.

Arien, który położył dłoń na sercu, postanowił wtrącić się do konwersacji. Zacząć to jakoś, mimo że pytanie nie było skierowane do niego.

– Ja na przykład wywodzę się z Ezruwii. Cóż, Ezruwii… Letery… to skomplikowana historia, bo przy moim narodzeniu granice się zacierały. O te tereny toczyło się wiele bitew. Szczęśliwie dla mnie, urodziłem się w czasie zawieszenia broni.

Powiedział, jak gdyby nigdy nic, popijając trunek i stukając o blat paznokciami. William przypomniał sobie, jak mag zachwalał Ezruwię, domyślał się więc, że to państwo było mu bliższe z dwóch wymienionych.

Virael natomiast nieco się zdziwiła, bo Arien raczej nie wracał do swoich korzeni, jak większość magów. Patrząc na niego, rozumiała natomiast, do czego dążył. Chciał, żeby tamci również się otworzyli. Przynajmniej jeden z piratów to podłapał…

– Ło cholibka, toż to niezłe korzenie! Ja wywodzę się z Grelii, ale w sumie tym się dzieliłam. Ciepły, piękny kraj! Ale nie tak piękny jak ktoś tutaj… – Arien prychnął i wywrócił oczami na flirt.

– Daruj…

– Cóż… Ja jestem Yebianką – przerwała piratce Virael, mieszając kuflem w powietrzu. Piraci obrzucili ją podejrzliwym spojrzeniem, a Will nawet się odezwał:

– Nie wyglądasz.

– Wypraszam sobie! Urodę mam bardzo yebiańską.

– To prawda. Ale Yebiańczycy są raczej… głupsi. Ty jesteś mądra. – Ten komplement przyprawił Virael o szczery uśmiech. Raisel i Ariena raczej o wyraz niechęci.

Nim piratka zdążyła się wtrącić, Arien obrócił się delikatnie w stronę Williama, zaczepiając go nieco sztucznym tonem, zbliżonym temu Raisel.

– No więc skąd pochodzisz ty, przystojny piracie?

– Jest z Mawe! – I tak się wtrąciła, kto by pomyślał…

– Raisel… – odparł pouczająco Will, aby ją powstrzymać.

– No co? To jakiś wielki sekret, że pochodzisz z tej dziury?

– Mawe? Byłem tam wiele razy i muszę się z tobą nie zgodzić, Raisel. Mawe to piękne miasto, jego historia jest przykra, ale sami mieszkańcy pomimo strat są dość sympatyczni… Zielone wzgórza, bryza morza, piękna muzyka… Dudy trzeba lubić, ale według mnie kultura jest dość… niezwykła.

– „Straty”? Ach, no tak. Ta słynna historia – dodała Virael do wypowiedzi Ariena, a Will nieco się wycofał.

– No cóż, nic z tym miejscem mnie nie łączy i nie łączyło, więc pozwólcie, że się oddalę. Tarin i Granar mnie oczekują. – Jego lodowaty ton głosu, Arien mógł przysiąść, docierał do wnętrza człowieka, który go słyszał. Ta aura tajemniczości nie dawała mu spokoju.

Podobnie zresztą Virael. Ale ona nie była taka sama, nie potrzebowała znać wszystkich sekretów Williama. Pozwoliła mu odejść, lecz Arien nie miał zamiaru dać tematowi uciec tak szybko.

– Coś nie tak? – zapytał niby niewinnie Raisel, a Vixen stuknęła go w bok.

– Nie w sumie, gdzie tam. Luźne gacie, czarodzieje, luźne gacie. – Mówiąc to, wyprostowała się i poklepała towarzyszy po ramionach. – Willie nie wychował się na Mawe. Urodził się tam, jaha, ale był sierotą, więc trafił w ręce piratów. Niby smutna historyjka, ale bywają gorsze. – Jej wzrok zamglił się, a ona się wycofała. – O wiele gorsze… No nic! Bywajcie, piraciątka me kochane!

Jej aura była przedziwna i najbardziej niezrozumiała ze wszystkich, które czarodzieje w swoim życiu zdążyli poznać. Odprowadzili ją wzrokiem, zostając we dwójkę. Siedząc naprzeciwko siebie, leniwie popijali piwo w ciszy. W końcu przełamała ją Virael:

– Cóż. Ciekawie nam idzie, co?

– Nasze życie tutaj? – odpowiedział niespiesznie, dopijając piwo. – Paskudne. Ale nie wypada gardzić.

– Głupiś. Nie wypada, faktycznie. – Zaśmiała się, odstawiając kufle na bok. Nastała między nimi napięta cisza, kiedy wbili wzrok w horyzont przed nimi. Puste morze, lekkie fale. Ariena mdliło na ten widok, więc skupił spojrzenie na stole przed sobą. Virael dalej patrzyła marzycielsko, podejmując ponownie rozmowę: – Kłócimy się… godzimy bez słów, a potem śmiejemy z niczego. Tak to z nami jest.

– Ale ci się wzięło na przemyślenia, co?

– Mówię, jak jest. – Arien na monotonny ton Virael wzruszył ramionami. Odsuwając swój kufel, sięgnął po dłonie kobiety, przez co i ta skupiła na nim wzrok.

– Nie potrzebujemy słów, by się godzić. Jako jedyni znamy się nawzajem na wylot, znamy swoje historie i podejście do wszystkiego. Nie dalibyśmy rady bez siebie nawzajem, pamiętasz, jak zawsze to mówiliśmy? Nieważne co, nieważne jak byśmy się spierali.

– Bo jesteśmy dla siebie jak coś więcej niż przyjaciele…

Przechodzący nieopodal pirat spojrzał na nich krzywo, kontynuując zamiatanie w przeciwnym kierunku.

– Jak brat i siostra – dokończyła nieświadoma tego Virael, na co równie nieświadomy Arien uśmiechnął się ciepło. – Mogę cię pouczać i się śmiać, ale zawsze stanę po twojej stronie. Nawet jeśli oszalałeś w tej wieży do końca – dodała na koniec bardzo prześmiewczo, na co Arien prychnął, puszczając jej dłonie energicznie.

– Aż tak? – spytał z uśmiechem.

– Chyba? Sam sobie odpowiedz, Arien.

– Wredna podpalaczka…

– Przeklęte „dziewczę”.

– Przesada. – Kobieta poruszyła tylko na to brwiami i jednym ramieniem, skłaniając głowę w bok.

– Co przesadą, to przesadą.

– Ty o tym coś wiesz, nie? – Jego wzrok wskazał na Raisel zagadaną z Ilianem i Rugrimem.

I wzrok Virael powłóczył w kierunku kapitan Bezgłowej. Lekki wyraz zadowolenia, ale i tajemniczości, pojawił się na twarz kobiety.

– Hmm? Coś insynuujesz? – Arien znał ten uśmiech. Ten cwany, lisi półuśmieszek na twarzy czarodziejki, który miała za każdym razem, gdy zdobyła coś, czego chciała.

– Czyli to prawda. A przynajmniej to, co zakładałem. Ty i Raisel…?

– Być może… Dobra zabawa. Spróbowałbyś kiedyś.

Virael ostentacyjnie wskazała głową na Williama, który stał teraz w oddali. Rozmawiał podparty o reling z Granarem. Arien na tę uwagę parsknął i raptownie wstał od stołu.

– Absolutnie nie, nie pałam takowymi potrzebami – powiedział oznajmującym rozczarowanie słowami towarzyszki tonem.

– Kiedyś żeś pałał, przecież wiem.

Naburmuszony widokiem uchachanej czarodziejki odszedł prędko od stolika.

Po drodze o mało co nie wpadł na Williama, a widząc go przed sobą, poczuł, jak jego twarz się czerwieni. Zdezorientowany kapitan pozwolił się tak po prostu wyminąć rozpędzonemu czarodziejowi, nie zadając pytań. Pokręcił tylko głową, wracając do swoich codziennych, zwykłych spraw.

– Jeszcze trochę ku lądowi… jeszcze trochę… – mówił pod nosem, wyglądając przez lunetę.

Abditory tylko czekało, aż tamci zadokują. Dziki kraj pustynny, suchy, pełen nieokiełznanych stworzeń i trudnych terenów. Bogate i piękne miasta, piramidy, mauzolea i świątynie. Liczne targi, zabawy. Miasto tętniące życiem! Choć… okrutne czasami. Pod rządami Fredericka Verasa, chciwego władcy animaga. Dla piratów to z pewnością będzie ubaw.

PODZIĘKOWANIA

Na koniec chciałabym podziękować wszystkim czytelnikom, którzy zdecydowali się sięgnąć po moją książkę! Największe podziękowania należą się jednak osobom, dzięki którym ten projekt w ogóle powstał. Jestem wdzięczna wydawnictwu Novae Res za wzięcie mnie pod swoje skrzydła i dostrzeżenie w mojej książce potencjału. Dzięki świetnie współpracującemu ze mną zespołowi, „Serce w butelce rumu” dostało szansę, o której zawsze marzyłam. Podziękowania należą się też mojej rodzinie i najbliższym mi osobom. Dzięki wsparciu przyjaciół i rodziny czuję dumę, że właśnie tą ścieżką w życiu podążam. Tak jak ta książka – i ja przeszłam wiele zmian. Stworzyłam tę historię, aby poczuć komfort i zrozumienie, oddając się w świat czarującej fantastyki. W przyszłości planuję dalej kreować, nieważne w jakiej postaci. Tworzyć. Sztuka nas łączy i czyni ludzkimi, i w to zawsze będę wierzyć! Chciałabym więc przekazać wyrazy wdzięczności wszystkim moim bliskim, którzy na tej drodze nigdy nie przestali mnie wspierać oraz ekscytowali się moim dziełem tak bardzo, jak ja sama. Moi przyjaciele byli ogromnym zapalnikiem w moim procesie twórczym i inspiracją. Dziękuję także mojej rodzinie za nieustanne wsparcie i miłość, która pozwala mi wstawać rano i „robić swoje”. Mojej mamie i bratu za dumę, którą czuli, gdy powiedziałam im o spełnionym marzeniu, oraz mojemu tacie za wiarę w mój sukces od samego początku mojej ścieżki. Dzień za dniem każdy z nas może być bliżej spełnienia swoich snów. Wystarczy w nie wierzyć i dążyć do przodu.

Serce w butelce rumu

ISBN 978-83-8423-274-3

© Oliwia Rolak i Wydawnictwo Novae Res 2026

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt

jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu

wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

REDAKCJA: Aleksandra Kacianowska-Wernik

KOREKTA: Anna Miotke

OKŁADKA: Oliwia Błaszczyk

Wydawnictwo Novae Res należy do grupy wydawniczej Zaczytani.

Grupa Zaczytani sp. z o.o.

ul. Świętojańska 9/4, 81-368 Gdynia

tel.: 58 716 78 59, e-mail: sekretariat@novaeres.pl

http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest na stronie zaczytani.pl.

Table of Contents

Prolog – Daren, Aliferas

I. Kontrakt

II. Załadunek

III. Pierwsze waśnie załogi

IV. Niejedna historia – Morze Obfitości, Złoty Przesmyk

V. Ogień prawdy – Wysepka X, nienazwana

VI. Królowa popiołów – Daren, Aliferas

VII. Wyładowanie – Morze Obfitości / Aurora, Przełęcz Morskich Gór

VIII. Spisek – Daren, Aliferas

IX. Wśród skał – Thor Kahdur

X. W sercu królestwa – Królestwo Thor Kahdur, Podziemia

XI. Dusza statku – Morze Obfitości / Aurora, Cichorze

PODZIĘKOWANIA