Tytuł oryginału: Än klappar hjärtat

Przekład z języka szwedzkiego: Michał Bolek

Copyright © Susanne Fellbrink, 2023

This edition: © Word Audio Publishing International/Gyldendal A/S, Copenhagen 2023

Projekt graficzny okładki: Lauri Tapaninen

Redakcja: Justyna Kukian

Korekta: Anna Nowak

ISBN 978-91-8034-604-7

Konwersja i produkcja e-booka: www.monikaimarcin.com

Wszelkie podobieństwo do osób i zdarzeń jest przypadkowe.

Word Audio Publishing International/Gyldendal A/S

Klareboderne 3 | DK-1115 Copenhagen K

www.gyldendal.dk

www.wordaudio.se

Niniejszą książkę dedykuję moim kochanym rodzicom – Leifowi i Vivianne

Uwagi

To dzieło fikcyjne, zrodzone w wyobraźni, lecz zainspirowane moimi doświadczeniami, między innymi kierowniczki projektów polegających na organizowaniu otwarć różnych instytucji. Aby uniknąć jakichkolwiek ewentualnych nieporozumień, chcę podkreślić, że żaden z bohaterów nie istnieje w rzeczywistości. Przynajmniej nie według mojej wiedzy.

Prolog

Jeśli jej się nie uda, to może być ostatnia rzecz, jaką w ogóle robi. Trzęsą jej się ręce, kiedy wsypuje mu do drinka pokruszone tabletki. Oby zdążyły rozpuścić się na czas, zanim wejdzie do kuchni. Serce wali jej tak mocno, że gdy stara się szybko zamieszać w alkoholu widelcem, słyszy dudnienie w uszach. Nagle powietrze przeszywa krzyk:

– Ile ci, kurwa, zajmuje zrobienie prostego ginu z tonikiem?

Jego głos niesie się echem z przedpokoju, a ona oddycha gwałtownie, wlewając tonik. Ogarnia ją panika, bo widzi, że proszek wypływa i unosi się na powierzchni. Lód. Mamy lód? Pot występuje jej na czoło, kiedy grzebie w zamrażalniku. Podnosi opakowanie groszku. Ani śladu. Wyciąga następną szufladę i tam, pod paluszkami rybnymi, leży woreczek z lodem. Wstrzymując oddech, pospiesznie wraca do zlewu i wyciska z folii cztery kostki.

– Co ty tam, kurwa, robisz?

Czuje na szyi jego oddech. Popycha ją, a ona się odwraca, sekundę po tym, jak udaje jej się ukryć proszek pod lodem.

– Przepraszam, nie mogłam znaleźć lodu.

– Lodu! Nie chcę, do diabła, rozwadniać drinka lodem!

– Przecież jest tak ciepło… Pomyślałam, że będziesz chciał lód – bąka i w napięciu oczekuje na cios.

Burczy coś i wyrywa jej szklankę z ręki drinka, który chlapie na podłogę. Potem wraca do dużego pokoju i siada na sofie, bierze dwa duże łyki, a następnie z hukiem odstawia szklankę na stół. A jeśli tabletki nadają napojowi dziwny smak? Opiera się o ścianę w kuchni i na kilka sekund zamyka oczy, czekając na jego ewentualną reakcję, po czym bierze ścierkę i wyciera podłogę. On jednak nic nie mówi. Zmienia tylko kanały w telewizji. Malutki śpi, a ona patrzy na zegarek. Jest wpół do siódmej, a oni ustalili, że zobaczą się o wpół do pierwszej.

– Netta, nie słyszysz, że mały pierdziel się obudził?!

Właśnie usłyszała płacz Kevina i oczy zachodzą jej łzami. Pędzi do sypialni, żeby go uspokoić. Jeśli ma się udać, malec musi zasnąć z powrotem. Nie może rozdrażnić Jonny’ego. Kevin siedzi wyprostowany na łóżku, z małym króliczkiem w objęciach. Czuje, że ma wysoką gorączkę.

– Chodź, kochanie – szepcze, podnosi go i zabiera do kuchni.

Trzymając go na biodrze, powtarza tę samą procedurę, co przed chwilą, ale teraz miesza alvedon z sokiem, a nie rozgniecione tabletki nasenne z ginem. Wracają do sypialni i Kevin małymi łykami wypija napój aż do dna. Zaczyna mu czytać, żeby z powrotem zasnął, i dokładnie wtedy, kiedy czuje, jak małe ciałko robi się ciężkie, słyszy dochodzący z dużego pokoju dźwięk tłuczonej szklanki.

– Kurwa! – krzyczy Jonny. Netta zostawia Kevina i pospiesznie idzie zobaczyć, co się stało.

Jonny siedzi na sofie i pokazuje rozbite szkło na podłodze.

– Nie stój tak i się nie gap – mówi, a ona szybko zbiera kawałki leżące w kałuży.

Wypił coś czy wszystko na próżno?

– Mam zrobić nowy?

– Bez lodu – odpowiada.

Netta wychodzi do kuchni i wyciąga mały foliowy woreczek, który schowała w kieszeni dżinsów. W środku zostało jeszcze trochę proszku, więc próbuje wytrząsnąć resztkę, a potem szybko robi nowego drinka. Bez lodu. I tym razem proszek wypływa, ale w pokoju jest ciemno, więc ma nadzieję, że Jonny niczego nie zauważy. Kiedy podaje mu szklankę, nie ma odwagi spojrzeć mu w oczy. Wyciera podłogę i próbuje niezauważenie wymknąć się z pomieszczenia, żeby mu nie przeszkadzać ani go nie rozgniewać. Słyszy, jak kilka razy przełyka, i kiedy na niego zerka, widzi, że połowa szklanki jest już pusta. Albo głęboko zaśnie, albo po tym, jak wypił cały ten alkohol, w nocy rozpęta się piekło.

Wtedy zawsze okazuje najokropniejsze oblicze.

Zamyka drzwi do łazienki, odwraca się do lustra i w chłodnym blasku przygląda się swojej poturbowanej twarzy. Duży siniak nad lewym okiem i pęknięta warga. Ma nadzieję, że po raz ostatni. Ale jeśli nie powiedzie jej się tej nocy, prawdopodobnie nie będzie nigdy więcej mogła w ogóle spojrzeć w lustro, więc po prostu musi się udać. Jeżeli rzeczywiście zdołają się stąd wyrwać, nie będzie już odwrotu.

Wymyka się do Kevina, kładzie się pod kołdrą w ubraniu i co rusz spogląda na zegarek. Jeszcze godzina. W dużym pokoju panuje cisza. Słychać tylko dźwięk telewizora. Zakrada się i uchyla drzwi.

Jonny śpi na sofie. Odchylił się do tyłu i ma otwarte usta.

Obserwuje go przez chwilę, a ich wspólne lata przelatują jej przed oczami.

Jak to się mogło tak potoczyć?

Czy ona i Kevin w końcu uwolnią się od tego piekła?

Czas wlecze się niesamowicie wolno, a ona nie może oderwać wzroku od zegarka. Wskazówka sekundnika prawie ją hipnotyzuje. Tik-tak, tik-tak.

Wymyka się do przedpokoju i przynosi ich buty. Jeszcze raz spogląda na Jonny’ego, który wciąż siedzi tak samo jak przed chwilą.

Oddycha?

A może go zabiła?

W sypialni wiąże adidasy, a buty Kevina wkłada do torebki. To jedyna rzecz, jaką ma odwagę ze sobą zabrać.

Tik-tak, tik-tak.

Jeszcze dziesięć minut.

Po raz ostatni otwiera drzwi i widzi, że Jonny zmienił pozycję.

A więc żyje.

Wraca do sypialni, ostrożnie podnosi kołdrę i owija Kevina w koc. Ten stęka, więc go ucisza i wkłada mu smoczek do ust, a następnie uważnie go podnosi. Nadal jest rozgrzany, ramionkami obejmuje ją za szyję.

– Już, kochanie – szepcze. – Już, już, teraz wszystko będzie dobrze.

– Króliczek! – mówi głośno chłopiec.

Na sekundę przestaje oddychać i zasłania mu usta.

– Ciii – szepcze. – Mama zabierze króliczka.

Odwraca się, żeby zabrać maskotkę leżącą na podłodze obok łóżka. Pochyla się i sięga ręką po króliczka za wyświechtane ucho.

Piętnaście lat później

23 sierpnia, czwartek

Godzina 21:45

Jest niesamowicie gorący sierpniowy wieczór i na rynku w Sundsvall kłębi się wyczekujący tłum. Muzyka cichnie i echo niesie głosy gospodarzy wieczoru, którzy instruują publiczność. Ludzie postępują według wskazówek i odwracają się w kierunku znajdującego się naprzeciwko galerii ratusza miejskiego. Mija kilka sekund, podczas których Cilla ledwo ma odwagę oddychać. Kula ognia zbliża się z zawrotną prędkością od balkonu ratusza i przelatując nad rynkiem, wydaje z siebie przenikliwy dźwięk, jak rakieta – dokładnie tak, jak to zaplanowała.

Rozbrzmiewa specjalnie skomponowana muzyka i w tym momencie Stina powinna zeskoczyć z balkonu i wisząc w powietrzu, wyczarować nazwę galerii, która będzie się poruszać i świecić nad piękną dziewiętnastowieczną fasadą.

Publiczność krzyczy, co pewnie oznacza, że wszystko przebiega, jak trzeba. Jednak Cilla spostrzega nagle, że stopy Stiny dyndają za balkonem. Co się dzieje? Zaczyna się intro do Miasta w świetle i członkowie męskiego chóru patrzą zdezorientowani na Cillę. Czy Stina nie powinna wisieć tutaj, za ich balkonem? Chyba miała być trochę wyżej?

Widzowie wiwatują i wszyscy zaczynają wskazywać na balkon i bić brawo. Reflektor zostaje skierowany na budynek, a światło porusza się wirującym ruchem po fasadzie, kiedy zaś pada na Stinę, Cilla widzi, że dziewczyna ma przeraźliwie bladą twarz. Na jej białym stroju i skrzydłach przymocowanych na plecach pokazują się czerwone plamy. Stina wytrzeszcza oczy i próbuje wzywać pomoc, po czym jakby mdleje i zwisa zupełnie bezwładnie. Wygląda jak szmaciana lalka. Cilla czuje, że ogarnia ją panika.

Coś musiało się całkowicie posypać.

Trzy miesiące wcześniej

9 maja, środa

Zostało: 107 dni

Kiedy Cilla parkuje na Fisktorget pod galerią, czuje łaskotanie w brzuchu. Przed nią zupełnie nowe wyzwanie i naprawdę nie może się go doczekać. Świadomość, że ma szansę zrobić coś, co uraduje wielu ludzi w Sundsvall, napełnia jej całe ciało pozytywną energią. Na dodatek poczucie, że ktoś w nią wierzy, jest fantastyczne. A Tim Larsson naprawdę musi w nią wierzyć, skoro obdarzył ją tak dużą odpowiedzialnością i dał jej wolną rękę. Wyjątkowo dużą odpowiedzialnością, jak na nią, zwłaszcza biorąc pod uwagę, o jaką stawkę toczy się gra. Kiedy dochodzi do kuchni dla personelu, siada pod zamkniętymi drzwiami, żeby zaczekać na swoją kolej. W tym czasie poprawia włosy i nakłada więcej błyszczyku.

Katarina Frolén, współpracownica Tima z Norrsidan, agencji nieruchomościami, otwiera drzwi i daje Cilli znak, żeby weszła do pomieszczenia. Zanim Cilla przekroczy próg, zauważa, że Katarina ma ciemnoczerwone wypieki na twarzy i szyi. Być może ma to związek z podniesionymi głosami, które dopiero co słyszała przez drzwi. Atmosfera wydaje się daleka od dobrej. Cilla próbuje dyskretnie wytrzeć spocone dłonie o spodnie. Wokół stołu siedzi około dwudziestu pięciu kobiet i trzech mężczyzn, którzy reprezentowali sklepy w galerii. Milkną i taksują ją wzrokiem od stóp do głów, a jej szybko przemyka przez głowę, że powinna się wysilić i ubrać modniej. Wszyscy wyglądają, jakby mieli na sobie najnowsze modele ze swoich sklepów, tak że robiony na drutach wściekle zielony sweterek z angory, który włożyła Cilla, zaczyna ją kłuć i drapać w rozgrzaną skórę. W pomieszczeniu musi być ze trzydzieści stopni. Wszyscy mają mniej lub bardziej zaczerwienione policzki, a w powietrzu unosi się zapach potu wymieszany z wonią perfum. Większość obecnych porozsiadała się wokół trzech połączonych stołów z drewna sosnowego, a reszta półsiedzi w dużych, głębokich wnękach okiennych w ścianach starego budynku z kamienia.

Cilla staje obok Katariny i nie wie, co ma zrobić z rękami.

– To Cilla Fallander, która będzie kierowniczką projektu otwarcia nowej galerii w sierpniu. Jednocześnie otrzyma stanowisko kogoś w rodzaju kierowniczki centrum handlowego, że tak powiem. Zaraz przedstawi nam się bliżej.

Wszyscy patrzą podejrzliwie na Cillę. Wszyscy poza rudą kobietą, którą pamięta z KappAhla. Przynajmniej ona uśmiecha się do niej zachęcająco i podaje jej filiżankę kawy. Cilla wypija łyk i oczywiście parzy się w język.

Cholera jasna.

Katarina odsuwa się na bok i uwaga ludzi zgromadzonych w prowizorycznej sali konferencyjnej skupia się na Cilli. Jakby do tej pory wszyscy się na nią nie gapili. Cilla nie do końca wie, co Katarina rozumie przez „kierowniczkę centrum handlowego”, ale nie ma odwagi, by się jej postawić w obecności tego gremium. Katarina i bez tego wydaje się z jakiegoś powodu mocno znękana. Cilla myśli o wzburzonych głosach, które słyszała, gdy czekała na zewnątrz. Dotarły do niej wtedy wyrwane z kontekstu zdania: „złodziejskie koszty wspólne”, „w centrum nic się nie dzieje”, czy „na co wydamy pieniądze z toalet?”.

– Aha, aha, no to kogo my tu mamy? – pyta kobieta po pięćdziesiątce i patrzy w jej stronę, mrużąc niebieskie oczy, a jednocześnie odrzuca ukośną grzywkę w kolorze srebrny blond.

Cilla chrząka.

– Jak już wspomniano, nazywam się Cilla Fallander i to ja organizuję otwarcie w sierpniu – mówi najsłabszym głosikiem, jaki kiedykolwiek z siebie wydobyła, i czuje, że niemal uginają się pod nią kolana. Atmosfera panująca w pomieszczeniu naprawdę wysysa z niej siły.

– Możesz mówić głośniej? – woła jakiś głos.

Cilla przenosi środek ciężkości na drugą nogę i ponawia próbę, ale różnica jest nieznaczna.

– Będziesz też kierowniczką centrum? Dobrze by było, gdyby działo się też coś latem, bo liczba klientów raczej wtedy nie rośnie – mówi młody, krótko obcięty facet w koszulce marki Stadium i wbija w nią wzrok. Cilla go rozpoznaje. To on stał w kolejce do kasy, kiedy kupowała kask rowerowy dla Williama w zeszłym tygodniu.

– Tak – odpowiada cicho i ucieka wzrokiem.

Mózg pracuje gorączkowo. Kierowniczka centrum. Co robi ktoś taki? Co ją ominęło?

– Załatwmy jedną sprawę naraz – wtrąca Katarina, unikając jej pytającego wzroku .

Cilla przejmuje inicjatywę.

– Postaramy się, aby podczas otwarcia w galerii działo się wiele fajnych rzeczy, a jako profesjonaliści, którzy tak dobrze znają to centrum, możecie udzielać mi rad i zgłaszać różne życzenia – mówi i uśmiecha się do wszystkich wokół stołu. Tak bardzo chce, żeby obecni tutaj czuli się zaangażowani i zrozumieli, że nie jest kimś, kto pokazuje palcem, co mają robić inni. Że chętnie słucha i chce dla nich jak najlepiej. Prawda jest jednak taka, że w tym momencie najbardziej ze wszystkiego chce, żeby ją polubili.

Mamrocze pod nosem. Nikt nie odwzajemnia uśmiechu. Nawet kobieta z KappAhla.

Rozlega się pukanie do drzwi i wchodzi Tim. To on zlecił jej to zadanie, więc oddycha z ulgą, że nie musi być już w centrum uwagi.

– Przepraszam za spóźnienie – odzywa się. – Widzę, że już poznaliście Cillę. Prawda, że mamy zuch dziewczynę?! – woła i rozgląda się po pomieszczeniu.

Nie spotyka się z jakimś szczególnym odzewem, większość zebranych tylko uśmiecha się uprzejmie i bez entuzjazmu.

– No tak, tak, w takim razie możemy podać kilka innych informacji – ciągnie i patrzy na Katarinę, która staje obok niego.

Cilla odchodzi na bok i gdy Tom wraz z Katariną mówią, przygląda się wszystkim osobom w pomieszczeniu. Wiele z nich siedzi ze skrzyżowanymi ramionami. Napięcie unoszące się w powietrzu jest niemal namacalne. Cilla przypuszcza, że jest między nimi sporo niezażegnanych konfliktów.

Ale Tim z Katariną wyglądają na zgrany zespół i zdaje się, że wspólna praca dobrze im robi. Cilla spotkała wcześniej Tima kilka razy i nabrała przekonania, że jest sprawiedliwy, profesjonalny i nie boi się pracować z kobietami mającymi własne zdanie. Wydaje się też pewny siebie. Wygląda na to, że trzyma formę, a przy tym jest nieprzyzwoicie przystojny. Cilla go lubi.

– Muszę już lecieć, ale mam nadzieję, że serdecznie powitacie Cillę – mówi Tim i kiwa jej głową, po czym wychodzi.

W pomieszczeniu zapada absolutna cisza.

*

Serce mocno jej wali. Próbuje spotkać się z Timem wzrokiem, ale ten patrzy na wszystkich poza nią. Dlaczego jej unika? Dlaczego zachowuje się tak dziwnie? I dlaczego tyle się uśmiecha i mizdrzy do tej całej Cilli?

Nie wygląda to dobrze, w żadnym razie, a ona czuje, że wszystko może ją ominąć. Przecież to raczej ona miała zorganizować to otwarcie. A przynajmniej w nim uczestniczyć. Przede wszystkim zaś powinna mieć jego…

Katarina niby aniołek stoi sobie w żakiecie z Tigera w kredowe paski i udaje, że nic się nie stało.

Przecież chyba nie rzucałaby z Timem słów na wiatr? „To się opłaci”. Bla, bla, bla. Gówno prawda.

Wypija kolejny łyk kawy i odpowiada fałszywym uśmiechem, ale nie spotyka się z Katariną wzrokiem.

Cztery lata.

Cztery lata była na każde zawołanie dla tej galerii, nie zważając na regularną pracę, ale najwyraźniej nic to nie znaczy. Rozgląda się dookoła, żeby zobaczyć, jak reagują pozostali, ale wszyscy zdają się bez reszty pochłonięci słuchaniem tej mizdrzącej się ropuchy. Wszyscy poza Lottą z Cubusa, która majstruje przy melanżowych szarych paznokciach z jakimiś pieprzonymi błyskotkami, i Louise z H&M, która przesuwa pustą filiżankę do kawy w tę i z powrotem, tak że porcelana szura o drewno i doprowadza ją do szaleństwa. Jonas ze Stadium szpera w telefonie i udaje, że dostał jakiś ważny SMS, a ta nowa, zielonowłosa z Body Shopu siedzi w oknie z kolegą, uśmiecha się przez cały czas i wygląda jak totalna idiotka. Sofie z Åhlénsa zerka w jej stronę, ale ona nie ma zamiaru zaszczycić jej choćby spojrzeniem. Wie, co ma do powiedzenia. W każdym razie Mona z Cervery zabija tę szmatę Sofie wzrokiem. Jej może chyba ufać.

Kiedy spotkanie nareszcie dobiega końca, schodzi po schodach i pospiesznie wychodzi na Centralgatan w kierunku Navet, żeby zdążyć na autobus do Granloholm. Nie chce rozmawiać z żadną z tych fałszywych kanalii. „Wow, jesteś naprawdę dobra. Co my byśmy bez ciebie zrobili? Jesteś po prostu najlepsza”.

Wyjątkowo zimne majowe powietrze uderza ją w twarz i chłodzi jej rozpalone policzki. Wzdycha na widok leżącego śniegu. Jakby mało było na dzisiaj kłopotów.

Cały jej trud poszedł na marne. Te wszystkie godziny, kiedy taszczyła kartony z ozdobami świątecznymi, łaziła po drabinach, pracowała za darmo i służyła pomocą prawie bez słowa podziękowania. No dobrze, w zeszłe święta na zebraniu całego centrum dostała pudełko czekoladek Aladdin. Dziękuję uprzejmie.

W autobusie, który ślizga się w rozmokłym śniegu, trzyma się oparcia przed sobą. Kiedy wygląda przez okno, najbardziej zajadła wściekłość zmienia się w jej żołądku w ciężką bryłę. Co powie teraz mamie i tacie? Jej siostra znowu będzie miała używanie, a rodzice przekrzywią głowy i jak zwykle popatrzą na nią z pobłażaniem. Gdyby tylko potrafiła trzymać gębę na kłódkę, dopóki nie będzie pewna. Ale jest już za późno. Znowu musi coś wymyślić.

Kiedy wysiada z autobusu, potyka się o własne stopy i klnie, lądując na nadgarstku w śniegowej brei. Śnieg w maju, przecież to jakieś popieprzone, myśli, po czym szybko się podnosi, poprawia świeżo pofarbowane rude włosy i nakłada więcej błyszczyku, żeby zrobić sobie selfie. W weekend siedziała przecież na balkonie, popijała różowe wino i roztapiała się w upale, a teraz takie coś.

Po zrobieniu całej serii zdjęć jest w końcu zadowolona z odpowiedniego kąta, tak że zarówno śnieg na ziemi, jak i dziubek na pierwszym planie wyglądają perfekcyjnie. „Oliwa sprawiedliwa zawsze na wierzch wypływa, a co śnieg przykryje, to odwilż zawsze odkryje…” – pisze, kiedy już wybrała, jaki zastosuje filtr na Instagramie.

Wchodzi do pustego mieszkania i od razu idzie do szafki, żeby wyjąć butelkę whisky i szklankę. Po wypiciu trzech łyków paskudnego napoju krzywi się i wyciąga telefon. Wie, że nie może zadzwonić do Tima wieczorem o tej porze. Istnieje ryzyko, że jego żona usłyszy, ale po prostu musi z nim porozmawiać.

„Zadzwoń do mnie, jak tylko będziesz mógł” – pisze w SMS-ie.

Czekając z nadzieją, że mężczyzna tym razem oddzwoni, podchodzi do klatki stojącej na podłodze i wkłada do niej trochę sera. Potem zgarnia całą leżącą na kuchennym stole pocztę i przesuwa filiżankę herbaty z dzisiejszego poranka, a następnie włącza komputer i wyszukuje w Google jej nazwisko.

No to zobaczmy, panno Cillo Fallander.

Aha, nawet pani. Wyskakuje kilka artykułów z „Sundsvalls Tidning”.

Artystka estradowa? A to dobre.

Dolewa sobie whisky do szklanki i wypija jeszcze kilka dużych łyków. Dlaczego nie dzwoni? Może właśnie powiedział żonie, że chce się rozwieść? Może akurat w tym momencie pani Larsson płacze, mniej więcej tak jak ona płakała przez rok, czekając, aż będzie mogła się nacieszyć okruszynami, jakie jej zostawiał. Ale koniec z czekaniem. Obiecał jej to. Wiele obiecał, jak by się tak zastanowić.

Czerwone powiadomienia wyświetlają się w aplikacji Facebook, a ona nie może się powstrzymać, by nie wejść i sprawdzić, kto może czegoś od niej chcieć.

Aha, wygląda na to, że grupa GTG uaktywniła się na wieczór.

Galeria – Tajna Grupa.

Składa się z kilku osób, które tam pracują. Sama nie wie, po co do niej dołączyła. Rzadko dyskutuje się tu o czymś ciekawym, ale tak czy inaczej – ona nigdy się nie udziela. Zwykle tylko czyta, co zamieszczają inni, żeby mieć pewne rozeznanie w sytuacji. Ale może napisali coś na temat wieczornego spotkania? Klika dalej i czyta.

Ella Andersson

Administrator·– 9 maja o 22.13

No więc co powiecie o tym spotkaniu dziś wieczorem? Tyle gadali, że to otwarcie jest takie ważne, no i przyjęli sobie na kierowniczkę projektu jakąś nieopierzoną showmankę z miasta! Niepokoję się. Jak myślicie?

Lotta Lindén

Zgadzam się z tobą, Ella. Każdy się przecież spodziewał, że wybiorą jakiegoś profesjonalistę, jak już naprawdę obiecali zainwestować.

Hasse Larsson

Tak, chociaż tego nie wiemy, może jest bardziej profesjonalna, niż nam się wydaje. Żona widziała przed zeszłymi świętami jakieś show, którego producentką była ta Cilla, i jak na lokalne warunki wypadło to dość profesjonalnie.

Lotta Lindén

No miejmy taką nadzieję.

Hasse Larsson

Ja to mam nadzieję, że rozkręci jakieś atrakcje też latem, żeby coś się działo. Nasza sprzedaż drastycznie spadła w porównaniu z poprzednim rokiem.

Sofie Stål

Raczej nie wyglądało, żeby to wspólnie omówili, no nie?

Hasse Larsson

O czym mówisz, Sofie?

Sofie Stål

Chodzi mi o to, że kiedy Katarina powiedziała, że ta Cilla będzie też kierowniczką centrum, zdawało się, że to dla niej niespodzianka. Czy tylko ja miałam takie wrażenie?

Śledzi dalszą konwersację. Najwidoczniej żadne z nich nie ma zdania, że ona sama chyba nie była nawet brana pod uwagę jako ktoś, kto mógłby kierować tym projektem. Pomimo wszystkiego, co dla nich zrobiła. Czuje jednak zadowolenie, gdy czyta, że ta Cilla nie będzie miała chyba zbyt łatwo. Jeszcze raz sprawdza SMS-y, po czym jednym haustem wychyla resztę ze szklanki i z hukiem zamyka komputer.

*

– To twój gabinet – informuje Katarina i robi mały krok w głąb pokoju. – Chociaż nie będziesz tutaj zbyt często siedziała. Najwięcej czasu zajmie ci bieganie po sklepach – dodaje.

– Mhm – odmrukuje Cilla i próbuje sprawiać wrażenie, że za wszystkim nadąża.

– Wewnętrzny dziedziniec zostanie oszklony i stanie się kawiarnią i restauracją w jednym – ciągnie Katarina, pochylając się i spoglądając na budowę w dole. – W wieży na dachu jest fantastyczna mała sauna. Pokażę ci kiedyś, jak znajdziemy trochę czasu. Chodź, galeria jest już zamknięta, więc się rozejrzymy.

Katarina utrzymuje zawrotne tempo na swoich długich nogach, więc Cilla musi truchtać, żeby za nią nadążyć. Kiedy wracają do kuchni dla personelu, Katarina wyjmuje z aktówki gruby segregator i podaje go Cilli.

– To twoje obowiązki. Przeczytaj sobie w wolnej chwili.

– No pewnie, ale może byś mi choć trochę wyjaśniła, co takiego robi kierowniczka centrum? Myślałam, że będę prowadzić tylko projekt otwarcia.

– Tak, to się oczywiście zgadza, ale uważam, że dobrze by było, gdybyś poznała ludzi w sklepach i zorientowała się w działalności całej galerii, żeby jak najlepiej zainscenizować otwarcie.

Kończą spotkanie. Kiedy Cilla wychodzi na zewnątrz i widzi na ziemi śnieg, wzdryga się z zimna. Co się, u licha, dzieje? Przecież dopiero co było ciepło jak latem. Siedząc w samochodzie, dzwoni do Jossy, młodszej siostry, i krótko opowiedzieć o niedawnym spotkaniu.

– Na pewno się ułoży, zobaczysz – pociesza ją Jossa.

– Może to sobie tylko wyobrażam, ale wydaje mi się, że pracownicy galerii nie przyjęli mnie zbyt ciepło. Coś jakby wisiało w powietrzu…

– Naprawdę mam nadzieję, że tylko to sobie wyobrażasz. Przez jakiś czas nie potrzebujesz kolejnych dramatów.

– No, raczej nie. A wiesz, że w Sundsvall pada śnieg?

– Żartujesz? Ja właśnie siedzę w ogródku restauracyjnym i popijam różowe wino.

– Chyba w tym momencie pojadę do Sztokholmu. To naprawdę wariactwo, żeby w maju padał śnieg. Trzy dni temu grzało słońce, a ja leżałam sobie na tarasie i opalałam się w stroju kąpielowym.

– Śnieg na pewno zniknie równie szybko, jak się pojawił – mówi Jossa.

Dziesięć minut później Cilla skręca na podjazd garażowy w dzielnicy Haga. Naprawdę nie mogła się doczekać tego ekscytującego i zaszczytnego zadania, ale nachodzi ją dziwne uczucie, a ona nie potrafi rozstrzygnąć, czy podskórnie czuje łaskotki radosnego oczekiwania, czy niezadowolenie.

Wstawia samochód do garażu, dokładnie zamyka naprawiony już zamek, a zanim otworzy drzwi, kopie w betonowe schody, żeby pozbyć się śnieżnej brei strzepuje śnieg o betonowe stopnie, zanim odblokowuje drzwi.

– Halo, halo, wróciłam!

– Cześć, kochanie, jestem tutaj – odpowiada mama z salonu.

Cilla znajduje Verę na sofie, z książką w ręku.

– Masz ochotę na filiżankę kawy, zanim pojedziesz? – pyta Cilla.

– Głuptasku, przecież nie mogę tak późno pić kawy, jeśli mam w nocy spać. Chłopcy i ja świetnie się dzisiaj bawiliśmy, ale teraz słodko już śpią. Jak poszło na spotkaniu?

– Nie najgorzej. Tylko sporo nowych informacji.

– Zawsze tak jest na początku. Zobaczysz, jak na tym skorzystasz. Pomyśl, że przez kilka miesięcy będziesz dostawać stałe wynagrodzenie. Wspaniale, że trochę odsapniesz po zamieszaniu w zeszłym roku, kiedy miałaś te wszystkie świąteczne występy, zwariowanych śpiewaków i… no wiesz, co przydarzyło się Biance.

– Na pewno będzie super – odpowiada Cilla i odwraca się do telewizora.

Z jednej strony coś jej mówi, że jak przyjdzie co do czego, to słowo „odsapniesz” nie będzie najbardziej na miejscu. Z drugiej strony nie boi się ciężkiej pracy i nie może się doczekać, aż zabierze się do działania.

– Wracam do taty. Zamknij za mną, dobrze?

– Oczywiście – zapewnia Cilla i najpierw sprawdza klamkę u drzwi do piwnicy, a potem przekręca klucz w drzwiach wejściowych po wyjściu mamy.

Trudno uwierzyć, że minęło zaledwie pół roku od dramatycznych wydarzeń z zeszłej jesieni.

Idzie na górę i sprawdza, jak tam chłopcy, a potem siada na sofie i otwiera gruby segregator, który dostała od Katariny. Punkt po punkcie czyta sporządzony pełnym zakrętasów pismem spis treści.

Promocja

Sprzątanie

Impreza

Zebrania

Pieniądze z toalet

Zarząd

Czyszczenie podłóg

Wyrzucanie śmieci

Odśnieżanie

Firma ochroniarska

Klub klienta

Media społecznościowe

Budżet…

Boże, w co ja się wpakowałam? Kiedy decydowała się na to zadanie, nikt nie wspominał o tym wszystkim ani słowem. Miała zatrudnić wykonawców na otwarcie, wymyślić wiele interesujących atrakcji i załatwić wszystkie sprawy organizacyjne związane z hucznym czterodniowym otwarciem w sierpniu. Jakby chodziło o wielki show z prawie nieograniczonym budżetem, a ona pełniła funkcję jego producentki i reżyserki. Ale to przecież dużo więcej. Ma się też zajmować wyrzucaniem śmieci i czyszczeniem podłóg? Jeszcze raz czyta nagłówki. Musi zadzwonić do Tima i o wszystko dopytać.

W tej samej sekundzie odzywa się leżący obok niej telefon. Widzi, że to Henke.

– Halo, kochanie, jak tam? – wita się mąż.

– W porządku – odpowiada Cilla, ziewając i w roztargnieniu przeglądając segregator.

– Jak spotkanie z nimi wszystkimi?

– Mhm… interesujące. Okazało się, że zlecenie na zarządzanie projektem obejmuje też obowiązki kogoś w rodzaju kierownika całej galerii. Nie mam pojęcia, co to znaczy.

– Brzmi dziwnie, ale może będzie fajnie?

– Mhm, mam taką nadzieję. Tak strasznie chcę, żeby się udało. To przecież naprawdę szansa na milion, żeby pokazać, na co mnie stać. A co u ciebie?

– Właśnie miksujemy nowy kawałek, a potem idziemy na piwo. Z chłopakami wszystko okej?

– Śpią. Mama dopiero co pojechała – wyjaśnia Cilla.

Zaczyna liczyć, ile jeszcze tygodni do zakończenia semestru letniego i powrotu Henkego do Sundsvall. Przyzwyczaiła się wprawdzie, że załatwia wszystko sama, gdy on studiuje produkcję muzyczną w Sztokholmie, nie może się jednak doczekać, aż będzie miał wakacje. Potem zostanie mu jeszcze tylko rok i życie wróci do normy, a oni będą wszystkim się ze sobą dzielić.

– Mamy coś w planach na weekend? – pyta Henke.

– Mam w piątek występ dla jednej firmy, więc byłoby dobrze, gdybyś przyjechał do domu na czas.

Kiedy kończą rozmowę, Cilla odkłada segregator i zagląda na Instagram. Bianca wstawiła kilka zdjęć z lotniska w Paryżu, a Cilla cieszy się, widząc, jaka jest szczęśliwa. Bianca nie mogła zrobić nic lepszego po tym, co spotkało ją ostatniej jesieni. Żeby o tym zapomnieć, zmieniła otoczenie i została au pair w stolicy Francji.

Kochana, śliczna Bianca, którą zatrudniła w zeszłym roku jako choreografkę do świątecznych występów i którą w tym całym zamieszaniu ten chory człowiek mocno skrzywdził.

Très chic, mademoiselle[1] , komentuje Cilla, a następnie odkłada telefon, opiera głowę na oparciu i zamyka oczy. Minęło już sporo czasu, ale pewne rzeczy pamięta, jakby się wydarzyły wczoraj. Ona też musiała mieć wtedy siedemnaście lat, dokładnie tyle co Bianca. A może szesnaście? Wstaje i otwiera kredens obok stołu jadalnianego, gdzie chyba leży album. Album zawierający wszystkie jej fotografie z Paryża. Ależ tak, leży tutaj na samym dole, pod książkami kucharskimi i innymi albumami. Patrzy na samą siebie w przykurzonym folderze, lecz szybko przekłada zdjęcie, na którym ma wokół szyi smycz, a jej ciało zasłania maciupeńki skrawek materiału.

*

Bianca podąża za innymi podróżnymi przez długie pasaże ogromnego lotniska. Jej oczom ukazuje się mnóstwo pięknych fotografii ładnych i prawdopodobnie słynnych francuskich budynków i osobistości. Cześć, Mona Liso!

Pomyśleć, że naprawdę jest w Paryżu, mieście marzeń jej mamy, którego ta nie zdążyła odwiedzić.

Walizka w kolorze wojskowej zieleni, którą Bianca pożyczyła od sąsiada, przyjeżdża na taśmie, a ona zdejmuje ją z wysiłkiem, zanim przejdzie do hali przylotów. Łatwo było rozpoznać bagaż wśród lśniących czarnych modeli na kółkach. Widząc, jak inni pasażerowie z łatwością toczą walizki, wstydzi się swojego staromodnego barachła i już rozumie, dlaczego sąsiad obejdzie się bez niej przez dłuższy czas. Jej krewni nigdy nie byli poza granicami Szwecji, a właściwie, jakby się nad tym bliżej zastanowić, nawet poza Sundsvall. Bianca to chyba pierwsza osoba z rodziny, która leciała samolotem. Może jeszcze jej tata, chociaż ona nic o tym nie wie. Rozgląda się dookoła i widzi wózki, z których można skorzystać, żeby położyć na nich tę żenującą walizkę i nie musieć jej taszczyć. Ze zdenerwowania czuje ucisk w żołądku. A jeżeli rodzina, u której zamieszka, okaże się straszna? A jeżeli nie będzie rozumiała, co do niej mówią? Podąża za oznaczeniami, żeby dotrzeć do toalety. Tam wpycha walizkę do kabiny, tak że musi usiąść trochę bokiem, aby się zmieścić. Jakkolwiek będzie, gorzej niż w domu być przecież nie może.

Gdy wychodzi do hali przylotów, widzi przed sobą mężczyznę, który macha tabliczką z jej imieniem. Wygląda dokładnie tak, jak to sobie wyobrażała. Jest równie niski jak ona i nawet jeszcze szczuplejszy.

– Bonjour, Bianco, witamy – mówi i wyciąga rękę.

Krzaczaste wąsy podskakują, kiedy mówi. Przypomina jej pewną postać z widzianej niegdyś komedii. To ojciec rodziny, u której Bianca będzie mieszkać i pracować. Wychodzą na zewnątrz i zmierzają do samochodu. Uderza w nią upał i oblepia jej twarz jak mokry koc. Mężczyzna pomaga jej włożyć walizkę do małego czerwonego citroëna, po czym w milczeniu jadą w kierunku Lasku Bulońskiego, a w każdym razie w okolice, gdzie mieszka rodzina. Milczenie to może za dużo powiedziane. Ona się nie odzywa, ale mężczyzna klnie. Bianca wie, co po francusku znaczy merde. Jej towarzysz gestykuluje gwałtownie w stronę innych kierowców dłonią, w której trzyma papierosa. Dobrze, że chociaż drugą trzyma na kierownicy. Dziewczyna próbuje wymyślić, co tu sensownego powiedzieć za pomocą słownictwa z lekcji francuskiego, ale dochodzi do wniosku, że nie jest w stanie nic z siebie wydusić.

W każdym razie nie po francusku.

Kiedy po drodze mijają sklep IKEA, przełyka ślinę i patrzy prosto przed siebie. Już tęskni za domem.

Asfalt wygląda tak, jakby wibrował od gorąca. Wjeżdżają do centrum. Szyby są całkowicie opuszczone. Bianca wciąga w nozdrza wszystkie nowe wonie. Pachnie trochę jak w parku rozrywki – watą cukrową, a do tego kadzidełkami i świeżo upieczonym chlebem.

Kiedy docierają pod budynek, w którym znajduje się mieszkanie, Biancę najpierw ogarnia przerażenie, a następnie podziw, kiedy ojciec parkuje równolegle . Nie mieści jej się w głowie, jak udało mu się zmieścić samochód na tak małej przestrzeni. Wprawdzie przesuwa o kawałek auto z przodu, po prostu na nie wjeżdżając, a następnie to z tyłu, ale się mieści.

Jej przyszła rodzina zajmuje mieszkanie na samej górze, to znaczy na szóstym piętrze. Nie ma windy. Ojciec rodziny mimo niewielkiego wzrostu pomaga jej nieść wielką walizkę i kiedy otwiera drzwi do mieszkania, cały jest zlany potem. Bianca stoi na zewnątrz i zagląda do przedpokoju z mieszanką ciekawości i strachu, które walczą o pierwszeństwo w jej żołądku.

– Bonjour, Bianco, witamy w Paryżu – mówi przyjaźnie kobieta w ciąży.

Bianca w życiu nie widziała większego brzucha, mimo że widziała ich wcześniej całkiem sporo. Może po raz kolejny urodzą się bliźniaki?

– To ja jestem Édith.

Bianca podchodzi do Édith, żeby ją uściskać – kilka razy przecież do siebie pisały – ale zamiast tego kobieta całuje ją trzy razy w policzki, w prawy, lewy i znowu w prawy.

– A ja jestem Bianca. Jak się macie? – wydusza z siebie po francusku, żeby powiedzieć cokolwiek, i wchodzi do mieszkania. Okazuje się małe jak salon w domu w Sundsvall.

Pies, który wabi się Tarzan, jest natomiast większy od niej samej i całej kuchni razem wziętych. Dzieci przybiegają do mamy i chowają się za jej dużą postacią. Ukradkiem zerkają na Biancę.

– Mam na imię Céline – przedstawia się najstarsza dziewczynka.

– To jest Danielle, a to Adèle – informuje Édith i przesuwa drobniutkie bliźniaczki, żeby stanęły przed nią.

Mieszkanie składa się z niedużego salonu, ciasnej kuchni, gdzie mieści się jedna osoba naraz albo Tarzan, oraz dwóch małych sypialni. W jednej z nich śpią na kupie trzy córeczki. Tam, gdzie właściwie znajduje się sypialnia rodziców, będzie mieszkać Bianca, bo w umowie jest zapis, że „operka” ma dostać własny pokój. W salonie śpią na rozkładanej sofie mama w zaawansowanej ciąży z mężem, przynajmniej w weekendy, kiedy ten wraca do domu. W tygodniu Édith ma całą kanapę dla siebie, ponieważ François pracuje w Bordeaux. To tam cała rodzina przeprowadza się za kilka miesięcy, a Bianca jest potrzebna jako dodatkowa para rąk i nóg, bo matce trudno jest teraz normalnie się poruszać.

Bianca zapomniała języka w gębie i jedyne, czego chce, to zapaść się pod ciemną drewnianą podłogę. Mimo wieloletniej nauki nagle nie pamięta żadnego słowa francuskiego słowa.

Jak to wszystko się potoczy?

Édith prowadzi ją do pokoju, a kiedy zamyka za sobą drzwi, Bianca pragnie jedynie położyć się na łóżku i płakać. Chociaż nie. Chce wracać do domu, mimo wszystko. Do domu, do taty i Olivera. Słyszy, jak dziewczynki bawią się na zewnątrz, aż w końcu nie mogą już wytrzymać i otwierają drzwi, po czym w podskokach podbiegają do jej łóżka, które jest prawie tak duże jak cały pokój. Édith przychodzi na chwiejnych nogach, podtrzymując rękami wygięte plecy, i podniesionym głosem przywołuje dzieci do porządku. Bianca rozumie, co się dzieje, nawet jeśli nie zdążyła wyłapać choćby słowa. Sądząc po niepocieszonych minach dziewczynek i rozczarowaniu, z jakim na nią patrzą, gdy jedna po drugiej człapią z pokoiku, ich mama musiała powiedzieć, że to Bianca nie chce, żeby jej przeszkadzały. Mówiąc zupełnie szczerze, faktycznie tak jest, ale matka nie powinna chyba zrzucać na nią winy już pierwszego dnia. Jeśli wszystko ma się udać, muszą się przecież zaprzyjaźnić.

Bianca próbuje stłumić ziewnięcie. Wychodzi za Édith do maciupeńkiej kuchni i rozgląda się dookoła.

– Mogę w czymś pomóc? – pyta, pomagając sobie gestami.

– Nie, nie trzeba, ale może pobawiłabyś się z dziećmi?

Odwraca się w stronę salonu, gdzie córeczki bawią się na podłodze lalkami. Tata siedzi na kanapie, ogląda telewizję i pali papierosa. Obrzydliwe, myśli Bianca i nie może sobie przypomnieć, czy widziała, żeby w Szwecji ktoś palił w domu. Zajmuje miejsce obok dziewczynek na podłodze. Posyła im nieco niezręczny uśmiech, ale już po chwili wynajdują zabawę, w której może uczestniczyć.

Édith przyrządza potrawkę z kurczaka, która pięknie pachnie, a Bianca proponuje, że nakryje do obiadu. Żołądek domaga się jedzenia. Siadają przy drewnianym stole pomalowanym na brązowo, a Bianca usiłuje zrozumieć, o czym rozmawiają, i odpowiadać najlepiej, jak potrafi, chociaż mówi krótko. Po posiłku w żywiołowej atmosferze Bianca sprząta ze stołu i oferuje się ze zmywaniem, zadowolona, że na chwilę będzie mogła odsunąć się na bok. Wspaniale, że nie musi się do nikogo odzywać ani starać się być miła. Nie może się już doczekać, aż pójdzie położyć się do łóżka.

Gdy dziewczynki umyły zęby i zasnęły, może w końcu wycofać się do swojej dziupli. To był długi, długaśny dzień.

W jej pokoju jest gorąco i duszno, więc otwiera typowy balkon francuski wychodzący na podwórze. Po ścianach budynków pną się ładne kwiaty, ubrania wiszą na linkach i co chwilę dociera do niej zapach płynu do płukania. Czeka, aż w mieszkaniu zapadnie całkowita cisza, po czym wymyka się do łazienki, żeby przygotować się do spania.

Zanim się położy, sprawdza Instagram i widzi, że pod jej wpisem pojawiło się kilka komentarzy. Jeden z nich należy do Cilli. Kiedy o niej myśli, pęka jej serce. Świeżo wyprana pościel ładnie pachnie. Bianca odwraca się na bok i pozwala, by łzy powoli spływały na poduszkę. Chociaż jest na wpół zesztywniała ze zmęczenia, obecnie przed zaśnięciem zawsze odczuwa niepokój. Wie, że koszmary niedługo z powrotem ją obudzą.

1 – Très chic, mademoiselle (franc.) – Bardzo elegancko, młoda damo.

15 maja, wtorek

Zostało: 100 dni

Cilla wypakowuje kostiumy, które leżały zapomniane w torbie od występu pod koniec grudnia. Śmierdzą plastikiem i starym, zatęchłym potem, tak że niemal dostaje mdłości, gdy usiłuje rozdzielić sztywne nogawki lśniących lateksowych spodni, żeby je namoczyć. Pięć miesięcy szybko minęło, stwierdza, i na wspomnienie ostatniego wieczoru czuje ciężar w piersi. Scena, w której przyjaciółki stoją w toalecie i się z niej naśmiewają, od tamtej pory wiele razy stawała jej przed oczami. Postąpiła słusznie czy jednak za bardzo to wszystko rozdmuchała, kiedy powiedziała „dość” i się postawiła? Żadna z nich nie odezwała się od tamtej pory. Ona też nie. Wiele razy siedziała z telefonem w ręku, ale zdołała się powstrzymać. Skoro ten jeden raz odważyła się wypowiedzieć własne zdanie, to teraz po prostu nie może wrócić z podkulonym ogonem. Mimo wszystko wciąż się zastanawia, co u nich słychać. Przez wiele lat się przecież przyjaźniły. W każdym razie tak sądziła. Przynajmniej na Facebooku wygląda to tak, jakby wszystko się między nimi układało, myśli, zapełniając pralkę.

Za dwie godziny spotyka się z Timem Larssonem i otrzyma więcej informacji na temat otwarcia, wieczorem zaś wpadnie do niej jej zespół, żeby odświeżyć sobie wszystkie numery, które będą wykonywali w piątek. Pochłaniając resztki wczorajszego spaghetti bolognese, przegląda teksty leżące na kuchennym stole.

Kończy jeść, przygotowuje się do wyjścia, jedzie samochodem do miasta do biura Norrsidan na Storgatan i parkuje za centrum kultury Kulturmagasinet. Dzisiaj nie tylko świeci słońce, ale też w końcu zrobiło się ciepło. Czuje takie samo szczęście, jakie pobrzmiewa w ptasim śpiewie. Miasto błyskawicznie przywdziało letnią szatę i wszystko, co do tej pory było martwe, budzi się do życia, jak śpiewał Ted Gärdestad. Odnosi się to też do ludzi, myśli Cilla i uśmiecha się do każdej mijanej na ulicy osoby. Jeszcze niedawno wszyscy chodzili ubrani na czarno i wbijali wzrok w ziemię, ale teraz panują róż i biel, a ludzie nawiązują kontakt wzrokowy. Tyle wystarczy, żeby serce mocniej jej zabiło.

W drodze na Storgatan przechodzi obok sklepu, gdzie kiedyś mieściło się biuro podróży, w którym pracowała wiele lat temu. Z pamięci wyłania się mnóstwo wspomnień. To właśnie tu zadzwonił Sonny Berg, żeby się z nią skontaktować. Znany dyrektor wytwórni płytowej, a przy okazji świnia, która zniszczyła jej młodzieńcze marzenia o twórczości artystycznej. Wywarł wpływ na różne rzeczy w jej życiu, niestety przede wszystkim negatywny, chociaż jedna rzecz wyszła jej chyba na dobre – już we wczesnej młodości postanowiła nie powierzać kariery ani w ogóle siebie w niczyje ręce i nadal stara się tego trzymać. Chce być wolna jak ptak i samodzielnie podejmować decyzje. Mija starą palarnię kawy, która znajduje się w mieście od wieków, a kiedy jakaś kobieta otwiera drzwi i wychodzi z torbą z zakupami, dociera do niej cudowny zapach świeżo zmielonych ziaren.

W Norrsidan recepcjonistka wpuszcza ją do środka, po czym Cilla pokonuje wszystkie piętra po schodach, gdyż dla odmiany pojawiła się na miejscu sporo przed czasem. Myśl, że ludzie chodzili w górę i w dół po tych podniszczonych już kamiennych schodach przez ponad sto lat, robi na niej potężne wrażenie. Kim były te osoby? Gdzie mieszkały? Czym się zajmowały? I jak udało im się z takim znawstwem sztuki stworzyć te niewiarygodne malowidła na ścianach i suficie? Kiedy podnosi wzrok, strzela jej w karku.

Zostaje wprowadzona do środka i Tim od razu ją przyjmuje.

– Nie zdążyliśmy porozmawiać ostatnim razem. Jak poszło spotkanie z ludźmi ze sklepów, gdy się ulotniłem? – pyta.

– Oczywiście, świetnie – odpowiada Cilla.

– Okej, w takim razie wystarczy dalej pracować. Samo otwarcie, jak wiesz, odbędzie się w czwartek dwudziestego trzeciego sierpnia, a potem obchody potrwają jeszcze trzy dni. Od tej pory chciałbym odbywać cotygodniowe spotkania kontrolne, żebyś mogła informować mnie na bieżąco, jak wszystko przebiega.

Cilla notuje, próbując jednocześnie wyczuć, czy to odpowiedni moment, by go zapytać, na czym polegają obowiązki kierowniczki centrum.

– Na jakim jesteś etapie, jeśli chodzi o atrakcje i muzyków? – dopytuje Tim.

– Mam sporo pomysłów, a niektóre zaczynają już mieć ręce i nogi, ale czekam na ostateczną odpowiedź od kilku wykonawców. Zauważyłam, że potrzebują trochę czasu.

Mężczyzna wstaje i podchodzi do drzwi.

– Może opowiem więcej, gdy spotkamy się następnym razem? – Cilla wstaje niepewnie i idzie za nim. To było naprawdę krótkie spotkanie.

Tim przytrzymuje drzwi i spogląda na zegarek.

– W porządku, mam teraz trochę pracy.

Pod gabinetem siedzą trzej mężczyźni z dużymi arkuszami papieru przymocowanymi do czarnych kawałków tektury.

– Może od razu się poznacie – proponuje Tim, a cała trójka wstaje i wyciągają w stronę Cilli prawe dłonie.

– Cilla Fallander – przedstawia się i podaje każdemu po kolei rękę.

– Są z agencji reklamowej, która zajmie się promocją – wyjaśnia Tim i kiwa głową w kierunku mężczyzn. – A to kierowniczka projektu koordynująca otwarcie. Na pewno w przyszłości będziecie ze sobą sporo współpracować – dodaje na zakończenie, po czym gestem zaprasza mężczyzn do gabinetu, a Cilla zdaje sobie sprawę, że na nią już czas.

O obowiązki kierowniczki centrum zapyta, kiedy zobaczą się po raz kolejny. Tim wydaje się taki zestresowany. Może jednak wyrobiła sobie mylne zdanie o Katarinie, zastanawia się Cilla, zbiegając z powrotem po tych nieprzeliczonych schodach. August i William są w przedszkolu. Zanim ich odbierze, powinna wykorzystać czas i pójść na zakupy spożywcze. Spiesząc do samochodu, stara się wymyślić, co zrobi do zjedzenia. Coś, co można szybko przyrządzić. W takim razie zaserwuje purée ziemniaczane z proszku i grillowaną kiełbaskę. Przypuszczalnie nigdy nie dostanie medalu dla najlepszej mamy za swoje dokonania w sztuce kulinarnej.

Auto dziwnie się zacina, kiedy usiłuje je uruchomić, ale przy trzecim podejściu zapala. Teraz nic nie ma prawa się wydarzyć. W ciągu ostatnich miesięcy dostała zaledwie kilka drobnych zleceń na występy i żeby mogli jakoś przetrwać, musiała podebrać tę odrobinę, która została jej z pieniędzy za bożonarodzeniowy show.

Zauważa, że ma nieodebrane połączenie od Jossy, i oddzwania już z samochodu.

– Dzisiaj przyszła pośredniczka nieruchomości sprzedała swoje pierwsze mieszkanie! – drze się Jossa.

– Gratulacje, super! Ładne było?

– Nie bardzo, małe jak diabli, ale oni są w tym Sztokholmie niepoważni. Pięć milionów koron za „niewielkie M2 z potencjałem”. – Jossa się śmieje. – Gdyby wasz dom stał tutaj, moglibyście za niego dostać kupę forsy.

– Ale jak na razie nie stoi, my natomiast chcemy mieszkać tutaj.

– Co takiego?! Nie brakuje wam jeżdżenia metrem ani stania w korkach przez kilka godzin?

– Ani trochę – odpowiada Cilla i wjeżdża na parking przed sklepem. – Kiedy wracasz do domu? Tęsknię za tobą, siostrzyczko.

– Nie mam pojęcia, ale na pewno się wtedy odezwę.

W sklepie Cilla szybko wypełnia koszyk sprawunkami i podchodzi do kasy. Przed nią w kolejce stoi kobieta z rozczochranymi czarnymi włosami. Skądś ją chyba zna. Kobieta kieruje twarz w jej stronę i uśmiecha się na znak, że ją rozpoznaje.

– W zeszłym tygodniu spotkałyśmy się na zebraniu w galerii – wyjaśnia i zaczyna wykładać zakupy na taśmę. Kiedy kończy i odkłada koszyk na miejsce, wyciąga rękę w stronę Cilli.

– Tak mi się wydawało, że gdzieś cię już widziałam, ale w kuchni było was tak dużo… – tłumaczy Cilla, ściskając jej dłoń.

– Jestem Lotta Lindén, kierowniczka Cubusa – przedstawia się i zwraca się w stronę kasjerki, żeby zapłacić. – Powodzenia z trzymaniem tej bandy w ryzach.

– To znaczy, że będę mieć do czynienia z jakąś uciążliwą bandą? – pyta Cilla i uśmiecha się bez entuzjazmu.

– Sama zobaczysz. Ale trudno, żeby ludziom z różnych sklepów, które mają różne strategie, podobało się to samo. Każdy sobie rzepkę skrobie, że się tak dyplomatycznie wyrażę – odpowiada kobieta.

– Rozumiem – mówi Cilla i zaczyna wypakowywać produkty na taśmę.

– Ale chyba nie powinnam już teraz snuć czarnych wizji – dodaje Lotta, po czym odwraca się i odchodzi w kierunku drzwi.

Cilla zostaje przy kasie z głupawym uśmiechem, który jakby zastyga i przywiera jej do twarzy. Zauważa, że Lotta znowu się odwraca, przypatrując jej się gniewnie, i po kręgosłupie przebiega jej dreszcz.

16 maja, środa

Zostało: 99 dni

„Nie ma takiej możliwości” – powiedział. „Nie mogę rozstać się z żoną i matką swoich dzieci, choćbym nie wiadomo jak chciał. Musisz to zrozumieć”.

Ale co, do ciężkiej cholery, miałaby zrozumieć? Że Tim okłamywał ją przez cały rok? Nie, dobrze wie, że powiedział tylko to, co musiał powiedzieć. Po jego głosie dało się wyczuć, że został zmuszony do wypowiedzenia tych słów. Prawdopodobnie przez żonę. „Było między nami coś fantastycznego, ale to już koniec”. Jakby dostała cios pięścią. Chociaż nie. Dwa ciosy. Jeden w splot słoneczny, a drugi w prawy policzek.

„To już koniec”.

Mówił to już przedtem, lecz dopiero teraz dotarło do niej znaczenie tych słów. Zataczała się z telefonem w ręku po swojej kawalerce i czuła jak zwierzę w klatce. Jakby jakby ktoś odebrał jej całą nadzieję, cały honor i godność. Jak cuchnąca ścierka do naczyń, która zrobiła swoje, a potem została wyrzucona na śmietnik. Niezależnie od tego, co mówiła, jak prosiła i błagała, nic nie pomagało. Był nieprzejednany.

„Musisz obiecać, że nigdy więcej tu nie zadzwonisz. Choćby ze względu na dzieci”.

Doktor Phil z telewizji nadaje jak katarynka głosem tryskającym samozadowoleniem, więc przełącza kanał i trafia na tę popieprzoną parę, która jeździ w różne miejsca, urządza domy i ma jakieś ośmioro dzieciaków, które rodzice zabawiają, wyburzając ściany, obściskując się i dekorując.

Czekała na niego wiernie przez cały rok. Całkowicie zmarnowany rok z życia.

Identycznie jak poprzednim razem, z tym drugim draniem, Patrikiem.

Gdyby nie wierzyła im ani wszystkim ich obietnicom, mogłaby mieć w tej chwili rodzinę. Zamiast tego siedzi teraz sama w małej kawalerce w Granloholm. Trzydziestopięcioletnia singielka. Niechciana i w pracy, i prywatnie. A przyczyną obu tych rozczarowań jest Tim.

Rodzina ani przyjaciele nie mieli oczywiście pojęcia, że miała z nim romans z Timem, byli po prostu przekonani, że najzwyczajniej w świecie nie udało jej się nikogo spotkać, że na rynku matrymonialnym nie przedstawia sobą nic ciekawego i jest skazana na staropanieństwo.

Przyjaciele to może zresztą za dużo powiedziane. Chyba ich już nie ma. Rozumie ich. Skoro człowiek nigdy nie wychodzi, zawsze odwołuje spotkania i tylko siedzi w domu, czekając w gotowości na ukochanego, który może zjawić się dosłownie w każdej chwili, to w końcu przestaje się liczyć. No i tak siedziała w samotności i czekała, aż skapną jej jakieś resztki, kiedy będzie miał na to ochotę. Jego wiadomość tak ją zszokowała, że nie zdobyła się nawet na to, by zapytać o zarządzanie projektem otwarcia galerii. Przecież miała to jak w banku, przynajmniej tak sądziła.

Co za drań.

Właśnie, galeria. Poczuła się tak strasznie poniżona, gdy Katarina przedstawiła tę showmankę, która dostała zlecenie. Co ta Cilla może wiedzieć na temat tego, jak organizuje się wydarzenia w galerii? Robiła to kiedykolwiek wcześniej? Dobra, może i ona nie zajmowała się wielkimi inauguracjami, ale przynajmniej dekorowała centrum na Boże Narodzenie, Wielkanoc i wiele różnych imprez. Nie żeby miało to coś wspólnego z jej pracą, robiła to, bo dobrze się przy tym bawiła i chciała zrobić wrażenie na Timie. Jest przecież naprawdę jedną z niewielu osób, które znają galerię na wylot. Tymczasem ni stąd, ni zowąd zjawia się ta pieprzona Cilla.

– Popełniliście cholernie duży błąd – mówi na głos do samej siebie.

Zgarnia ze stołu kartony po pizzy z całego tygodnia, kładzie nogi na blacie, po czym naciąga na siebie koc. Nie daje rady patrzeć na święcące na zewnątrz słońce, opuszcza więc żaluzje. Karton po winie jest pusty, więc też skopuje go na podłogę. Przez cały tydzień była na zwolnieniu lekarskim i ma wrażenie, że nigdy już nie zdoła wrócić do galerii. To przecież w pewien sposób również miejsce pracy Tima, a dawniej zachodził tam prawie codziennie. Gdy się jednak bliżej nad tym zastanowić, to w ostatnim czasie jego obowiązki związane z centrum przejęła Katarina Frolén.

Po raz piąty w ciągu ostatnich pięciu minut sprawdza telefon. Nadal żadnej odpowiedzi. Powiedział: „Muszę dać szansę swojemu małżeństwu” czy coś w tym stylu. A co z nią? Czy ona nie zasłużyła na drugą szansę? Czy on nie rozumie, ile dla niego poświęciła? Odrywa kawałek papieru toaletowego i po raz kolejny wyciera nos. Pusty słoiczek po tabletkach upada z trzaskiem na podłogę. Budzą się Piff i Puff, a ona dosypuje im pokarmu do miseczki.

– Tylko wam na całym świecie na mnie zależy – szepcze i głaszcze je ostrożnie po złotobrązowym futerku.

Nie może też o tym nikomu powiedzieć i dlatego nie ma ani jednej osoby, która mogłaby ją pocieszyć. Ani jednej osoby, która by ją przytuliła i przyznała jej rację, że Tim to świnia.

Chociaż w zasadzie nie ma ochoty, nie potrafi się powstrzymać, by nie wejść na Facebooka. Oglądanie zdjęć, na których wszyscy jej znajomi fantastycznie spędzają dni, to niezawodny sposób, żeby podsycić lęk – a mimo to nie może sobie tego odmówić. To jak destrukcyjne uzależnienie. Imprezy, pokrzepiające uściski rozdawane na wszystkie strony, wizyty w restauracjach z przyjaciółkami albo malutkie, słodziutkie dzieciaczki i kociaczki – niczego nie pragnie bardziej niż zrzygać się na to wszystko. Zamiast tego wchodzi na grupę GTG. Galeria – Tajna Grupa. Najpierw cała masa pierdół o tym, że w mieście nic się nie dzieje, a dochody topnieją. Wzdycha.

Lotta Lindén

Administrator – 16 maja o 22.38

No i przez ten zasrany remont sklep dostaje po dupie. Dzisiaj nawet zakryli nam folią wejście! Jak, u diabła, klienci mają dostać się do środka? Myślicie, że wypłacą mi za to jakieś odszkodowanie? Raczej nie, co?

Ella Andersson

Niepoważne! Musisz zadzwonić do Tima i zażądać odszkodowania za spadek dochodów albo coś takiego!

Hasse Larsson

Tima nie widać już od jakiegoś czasu. Zdaje się, że jego obowiązki przejęła Katarina. U nas było prawie identycznie. Wielkie kartony z płytkami, które aż do lunchu blokowały całe wejście.

Lotta Lindén

A ta cała Cilla?! Czy to przypadkiem nie do niej należy teraz pilnowanie, żeby wszystko u nas grało?

Hasse Larsson

O ile dobrze zrozumiałem, to chyba przede wszystkim ma się skupić na otwarciu.

Birgit Johansson

Biorąc pod uwagę, jakie płacimy czynsze, powinniśmy, do licha ciężkiego, zażądać, żeby ta żałosna garstka klientów, których mamy, mogła przynajmniej wchodzić do sklepów.

Sofie Stål

Tak, naprawdę trudno się nie zgodzić. Mam nadzieję, że Norrsidan przyjdzie na następne zebranie i się wytłumaczy.

Birgit Johansson

Ech, jak my mamy wytrzymać całe lato?

Bla, bla, bla, co za pieprzenie. Wyciera nos ostatnim kawałkiem papieru na rolce i idzie do łazienki, żeby przynieść sobie więcej. Kiedy widzi swoje odbicie w lustrze, ogarnia ją przerażenie. A jeśli tu przyjdzie i zobaczy ją w tym stanie? Postanawia wziąć prysznic i umyć włosy.

Jeszcze się nie poddała.

23 maja, środa

Zostało: 93 dni

„No limits, żadnych granic” – powiedział Tim Larsson.

W swojej małej, ciemnej norze Cilla włącza lampkę na biurku, ale okazuje się zepsuta. Próbuje więc zapalić górne światło, ale ono też nie działa. W tym pomieszczeniu jest coś takiego, co przyprawia ją o dreszcze. Budynek ma ponad sto lat, a ona się zastanawia, czy dawniej mieszkali tutaj ludzie, czy też zawsze tu handlowano.

Co takiego mogło wydarzyć się w tym pokoiku i po dziś dzień tkwi w jego ścianach?

Cilla kładzie przed sobą notatnik i wyciąga długopis. Od czego ma zacząć? Czy powinna zebrać się na odwagę i zaproponować wykonawców zagranicznych? Ile to może kosztować? Włącza komputer i zaczyna googlować piosenkarzy na czasie, zarówno międzynarodowych, jak i szwedzkich. Rozlega się sygnał. Dostała e-mail. Jest krótki i zwięzły, składa się z pięciu słówek, które same w sobie nic nie znaczą. Te dwadzieścia liter i znak zapytania sprawiają, że serce Cilli zaczyna gwałtownie walić.

Od: Nieznany nieznany@gmail.com

Temat: Łajza

Wiadomość: Myślisz, że kim ty jesteś?

Czyta kilkukrotnie wiadomość, a potem telefonuje do Henkego, lecz ani on, ani Jossa nie odbierają. Nie może zadzwonić do mamy lub taty czy do Viktorii. Czy jednak może? A jeżeli to ona wysłała e-mail? Albo Lisette? Albo Pia? Nie, chyba nie mogło to zabrnąć aż tak daleko.

Odwraca się, żeby pójść do kuchni, i podskakuje, gdy zauważa stojącą w drzwiach kobietę.

– Akurat miałam pukać, gdy się odwróciłaś. Przeszkadzam?

Kobieta wlepia w nią wzrok. Cilla już wie, że tamta pracuje w Cubusie. Wyłącza komputer.

– Nie, skąd – odpowiada, podnosi się i mija nowo przybyłą, wychodząc do przyległej kuchni dla personelu. We wnętrzu małego gabinetu czuje się zamknięta i przyparta do muru. To nie pomieszczenie dla dwóch osób. Ledwo starcza tam miejsca dla jednej.

– Pomyślałam o zebraniu dziś wieczorem. Mogłabyś wspomnieć, że wszyscy muszą przestrzegać zasad w pomieszczeniu na śmieci? Wygląda tam jak w chlewie. Każdy musi dbać o to, żeby wyrzucać śmieci do właściwych pojemników. Nie wolno niczego zostawiać poza nimi.

– Chyba bym mogła. Ale czemu sama tego nie powiesz?

– Będzie lepiej, jeśli to wyjdzie od ciebie, dla spokoju całego centrum.

– Okej, w takim razie postaram się o tym nie zapomnieć. Właściwie mam tylko przekazać informacje na temat otwarcia. A tak w ogóle, chcesz kawy? Akurat miałam wypić filiżankę.

– Dzięki, ale muszę wracać do sklepu. Widzimy się za parę godzin.

Cilla nalewa sobie kawy z odrobiną mleka i znajduje w szafce pół paczki herbatników Ballerina. Jeszcze zanim dojdzie do stołu, zdejmuje górną część pierwszego ciasteczka i zeskrobuje zębami czekoladę, a następnie pochłania i wierzch, i spód, już bez czekolady. A może to nugat? Czy kobieta z Cubusa ma na imię Lena?

Cilla pędzi do supermarketu Ica i kupuje różne wypieki na spotkanie. Kiedy wraca, lampka w jej gabinecie świeci. Dziwne, może wcześniej wystrzelił jakiś korek? Wykłada poczęstunek na talerze, a przedstawiciele sklepów schodzą się jeden po drugim i zajmują miejsca. Cilla przynosi notatki i siada u szczyty stołu. Kiedy wygląda na to, że wszyscy są już na miejscu, bierze głęboki wdech.

– Cieszę się, że mogliście dzisiaj przyjść. Opowiem wam pokrótce o poszczególnych częściach programu czterodniowego otwarcia w sierpniu. Ale nie mogę jeszcze ujawnić nazwisk żadnych wokalistów ani innych szczegółów, bo wszystko ma być tajemnicą.

– Jaka szkoda, myślałam, że dowiemy się tego wszystkiego dziś wieczorem – mówi kobieta z Cubusa.

– Niestety, wykonuję tylko polecenia. Nie poznamy też w ogóle nowej nazwy galerii. Zostanie spektakularnie wyczarowana podczas wieczoru inauguracyjnego.

– Wyczarowana? Jak to, na otwarciu będą jacyś cholerni magicy? – pyta inna kobieta. – Nie planowano przypadkiem imprezy z klasą? Czy coś źle zrozumiałam?

– Mam nadzieję, że otwarcie będzie najwyższej klasy – zapewnia Cilla. – Widzieliście pewnie w gazetach ogłoszenia o nowej galerii, które przedstawiają wróżkę z magiczną różdżką. Idźcie bardziej w tym kierunku. Ale na tym etapie nie mogę powiedzieć nic więcej.

Cilla wierci się na swoim miejscu i opowiadając dalej, próbuje unikać wszystkich podejrzliwych spojrzeń.

– Otwarcie zacznie się dopiero o dziewiątej w czwartkowy wieczór na zewnątrz. W związku z tym galeria będzie zamknięta w ciągu dnia.

Nie ma szansy powiedzieć nic więcej, bo w pomieszczeniu rozlegają się wzburzone głosy. Niemalże wszyscy zmieniają pozycje, nogi krzeseł szurają o podłogę, a wiele łokci ląduje na stole.

– Nie możecie chyba zrobić czegoś takiego.

Wybucha długa i momentami gwałtowna dyskusja o tym, co wolno, a czego nie wolno właścicielowi galerii, i jakie konsekwencje przyniesie wszystkim zmiana godzin otwarcia.

– Do tego czasu zostały jeszcze trzy miesiące i z tego, co zrozumiałam, mają prawo wprowadzić tymczasowe zmiany z tak dużym wyprzedzeniem. Ale oczywiście sprawdzę, czy to się zgadza.

Cilli płoną policzki. Dobrze wie, że to ona wpadła na pomysł zorganizowania otwarcia na dworze późnym wieczorem, właśnie dlatego, żeby wszystkie efekty świetlne na fasadzie były dobrze widoczne, a wybrani przez nią muzycy, którzy mają wystąpić na wszystkich balkonach, wypadli efektownie. Nie wspomina jednak o tym ani słowem.

– W pozostałe dni tak samo?

– W piątek, sobotę i niedzielę wszystkie atrakcje odbędą się w zwykłych godzinach otwarcia. Rzecz jasna, więcej dowiecie się na bieżąco.

Kobieta z Cubusa usiłuje wypalić spojrzeniem dziurę między oczami Cilli, ona jednak udaje, że zapomniała o sprawie śmieci. Obecnie w pomieszczeniu panują zbyt wielkie emocje, żeby mogła zacząć łajać ludzi.

– Długo jeszcze? – pyta jakaś kobieta. – Muszę już iść.

– To wszystko, chociaż mogę wam powiedzieć, że zaraz po otwarciu planujemy też wewnętrzną imprezę dla wszystkich pracowników galerii – informuje Cilla, chcąc zakończyć spotkanie jakąś pozytywną wiadomością.

Lotta! Tak ma na imię kobieta z Cubusa. Wbija w Cillę rozgniewany wzrok, a następnie odchodzi ze wszystkimi innymi. Cilla wpycha do ust jeszcze dwa nieruszone ciastka, po czym wstaje, żeby wziąć z gabinetu komputer. Wtedy przypomina sobie o otrzymanym po południu e-mailu, który prawie udało jej się wyprzeć z pamięci. Szybko pakuje rzeczy i wychodzi z ciemnego biura. Dociera do niej, że prawdopodobnie jest sama w całej galerii, i przyspiesza, żeby jak najszybciej ją opuścić. Zbiega po schodach i mija pogrążone w ciemności sklepy , jeden za drugim. Z witryn gapią się na nią manekiny, a przez głowę przelatują jej wspomnienia z dramatu rozgrywającego się na jesieni.

Całe jej ciało przeszywa dreszcz.

Dlaczego to robi? Nakręca samą siebie, snuje fantazje o szaleńcach i biegnie przez pustą galerię jak wariatka. Uznaje, że naprawdę musi się opanować, i zwalnia. Musi skoncentrować się na czymś innym. Lato, słońce, kąpiel, lody, piasek…

– Lato, lato, słońce… – zaczyna cicho sobie podśpiewywać. Czy ten występ w wykonaniu wróżki naprawdę się uda? I czy faktycznie pomysł z wieczornym otwarciem jest dobry? To niezbyt miłe, że ma przeciwko sobie ludzi ze wszystkich sklepów. Do jutra musi się nad tym zastanowić. Jest coraz bliżej wyjścia. Kiedy rzuca spojrzenie przez witrynę, dostrzega, że w Cubusie między manekinami ktoś się porusza. Czy rzeczywiście dobrze widziała? Naraz staje oko w oko z jakąś żywą istotą, między nimi znajduje się szyba. Obie niemal jednocześnie przykładają rękę do ust, lecz tłumią krzyk, kiedy się orientują, kogo mają naprzeciw siebie.

– Chcesz mnie przestraszyć na śmierć?! – wrzeszczy Lotta i patrzy na nią ze złością.

– I wzajemnie. Co tu jeszcze robisz tak późno?

– Trzeba było zmienić wystawę. Właśnie miałam iść.

– Może wyjdziemy razem? – pyta Cilla.

– Nie, idź. Muszę jeszcze przynieść coś z magazynu.

Cilla znowu przyspiesza, oddychając krótko i płytko, po czym wreszcie dociera na parking. Jak to „zmienić wystawę”? Nie widziała żadnej różnicy w porównaniu z tą, która była tu jeszcze dzisiaj.

Cilla wraca do domu i żegna się z opiekunką, a potem siada z komputerem na sofie. Waha się, zanim go włączy, bo boi się odebrać więcej e-maili, ale w końcu się decyduje, bo równie dobrze może to mieć już za sobą. Przebiega wzrokiem jedną wiadomość po drugiej, ale nie ma między nimi niczego dziwnego. Jakby po to, żeby jeszcze raz wbić sobie nóż w serce, znowu czyta e-mail, który dostała za dnia.

Został wysłany z formularza kontaktowego na stronie Cilli, więc chyba nie ma możliwości, żeby sprawdzić, kto jest nadawcą. Ponownie dzwoni do Henkego.

– Co za idioci – mówi jej mąż. – Ale spróbuj o tym nie myśleć, kochanie. Na pewno nie ma się czym przejmować.

– To mało przyjemne, że w ogóle nie wiem, dlaczego ktoś się ze mną drażni. I to do tego stopnia, że poświęca czas, siada, szuka adresu i pisze e-mail.

– To pewnie troll, który nie ma własnego życia. A tak w ogóle, jak poszło wieczorem na spotkaniu?

– Opowiem ci kiedy indziej – odpowiada Cilla. – Idę się położyć. Jestem padnięta.

Kiedy leży w łóżku, myśli znowu zaczynają wirować jej w głowie, a tamto zdanie bez końca do niej powraca. Pomyśleć, że to tak na nią działa. Przecież w porównaniu z tym, co spotyka niektórych ludzi, ten e-mail był dość miły.

„Myślisz, że kim ty jesteś?”

Chciałaby mieć dobrą odpowiedź na to pytanie, bo sama się nad tym zastanawia.

W co ona się wpakowała? I czy naprawdę sobie z tym poradzi?

30 maja, środa

Zostało: 86 dni

Przynajmniej nie potrzebuje budzika.

Biancę każdego ranka budzą radosny śmiech, jeden czy dwa przenikliwe krzyki i energiczne stąpanie drobnych stópek. Jest całkiem inaczej niż w domu, gdzie obecnie panuje całkowita cisza. Nie ma mamy, która krząta się po kuchni. Nie ma taty, który spieszy się do pracy. I Olivera, który co rano wymyka się bez śniadania, tak że też go nie widać. Chociaż niedługo, kiedy przyjdą wakacje, będzie pewnie przesypiać pół dnia. Ma nadzieję, że brat czuje się już lepiej. Może dałaby radę porozmawiać z nimi przez Skype’a, gdy dzieci zasną.

Pierwsze dni były pracowite, a czasami trudno jej zrozumieć, co mówią dziewczynki, lecz Bianca zabiera wszystkie trzy i Tarzana na spacer co najmniej dwa razy dziennie, żeby mama ze swoim wielkim brzuchem mogła odpocząć. Szybko się zorientowała, że gdy dziecko wybiega na jezdnię i prawie zostaje przejechane, sprawdza się wykrzyczenie na całe gardło dowolnego dźwięku, zanim nauczy się odpowiedniego francuskiego słowa do danej sytuacji. Dziki wrzask paniki w każdym języku oznacza to samo. Szybko też się przekonuje, że Francuzi nie rozumieją żadnego innego poza swoim. Głównie przez złośliwość, jak się jej wydaje.

Bianca daje z siebie wszystko, śmigając ze wszystkimi dziećmi i psem sześć pięter w górę i sześć pięter w dół. Ubierać i rozebrać, zrobić pranie, umyć naczynia, zmienić pieluchy na małych dziecięcych pupach wierzgających dziewczynek.

Tęskni za domem.

Jak na razie nie zdążyła poznać nikogo poza rodziną. Trudno o wartościowych przyjaciół, gdy mówi się po szwedzku, a po francusku prawdopodobnie nie jest łatwiej.

Édith próbowała zapoznać ją z dziećmi przyjaciółek. Najgorzej było wczoraj, kiedy została zmuszona, by iść na mecz tenisa w kompleksie Roland Garros z jednym z synów jej znajomej. Był chyba starszy o co najmniej pięć lat i dało się wyraźnie zauważyć, że uważa ją za małą frajerkę, która na dodatek nie mówi płynnie w jego języku. To było tak niesamowicie żenujące, że chciała wtopić się w białe plastikowe siedzenia. Patrzyła jednak grzecznie to w prawo, to w lewo i klaskała, kiedy i on klaskał. Ale mecz zupełnie jej nie interesował.

Potem zostawił ją pod wejściem z krótkim „Na razie!” i musiała jechać sama do domu. Ale obiecała Édith, że zagryzie zęby i pojedzie w weekend na wycieczkę autokarową do Bretanii z innymi operkami z tej samej agencji pośrednictwa. Édith ma pewnie nadzieję, że Bianca znajdzie sobie jakichś znajomych. Ona jednak ma to gdzieś. Chce jedynie tańczyć i w piątek idzie w końcu na pierwsze zajęcia taneczne w Paryżu. Ekscytująco będzie się przekonać, czy taniec jazzowy we Francji wygląda tak samo jak w Szwecji. Poza tym idealnie się składa, że zajęcia są wieczorem, bo autokar do Bretanii odjeżdża z centrum Paryża o północy. Zanim się tam spotkają, będzie mogła w spokoju wziąć prysznic i przebrać się po zajęciach, a następnie pospacerować po mieście i usiąść w jakiejś kafejce.

– Bianco, poszłabyś do sklepu, żeby kupić mleko i trochę sera? – prosi Édith.

– Jasne, już lecę. Mogę zabrać Tarzana i od razu go wyprowadzić, jeśli chcesz.

– Też chcemy iść.

Trzy pary oczu patrzą na nią błagalnie, a ich właścicielki nie mogą spokojnie ustać. Podskakują, łapią stojącą w przedpokoju Biancę za ręce, tak że niemal traci równowagę.

– Chyba możecie iść – zgadza się, a jej uszu dobiegają rozradowane piski. Bianca wzdycha w duchu, ponieważ po raz trzeci tego dnia ubiera wszystkie dziewczynki i schodzi z nimi sześć pięter. Ale są urocze i grzeczne, więc tak naprawdę uważa, że to fantastyczne, że chcą z nią iść. Chyba ją lubią, na pewno zaś uwielbiają czesać jej długie różowe włosy.

– Ale w takim razie musicie obiecać, że będziecie trzymać się za ręce i nie wybiegać na ulicę.

Spogląda na nie tak surowo, jak tylko potrafi.

– Taaak, obiecujemy, Bianco – odpowiada chórem cała trójka.

Wołają „Pa, pa!” do ciężarnej mamy, która leży na kanapie i wypina brzuch. To kochana rodzina, a ona darzy wielką sympatią zarówno mamę, jak i dzieci. Tatę spotyka rzadko, a kiedy już jest w domu, nie odzywa się zbyt wiele. W stosunku do niej wydaje się wręcz onieśmielony.

Gdy Bianca schodzi po schodach, dociera do niej, że odkąd tu przyjechała, w ogóle nie myśli o kolegach i koleżankach z Sundsvall. Ciekawe, jak im leci tam w domu? A zresztą koledzy i koleżanki to chyba za dużo powiedziane… Kręci głową, żeby odpędzić te myśli. W pewien sposób lepiej doświadczać prawdziwej samotności w obcym kraju niż mieć poczucie osamotnienia pośród mnóstwa znajomych w rodzinnym mieście. Od czasu do czasu wspomina Clarę i robi się jej smutno, że to się rozpadło. Co prawda nadal ją lubi, lecz po wszystkim, co wydarzyło się zeszłej jesieni, nie mogły być dłużej parą. Przez te setki godzin u psychologa i wszystkich ludzi pytających, jak się czuje, ciągle przypominał jej się ten okropny facet. Nie było już nikogo, kto rozmawiałby z nią normalnie. Każdy się nad nią litował i było to niemal jeszcze gorsze, więc w końcu uznała, że musi wyjechać, zmienić otoczenie i na parę miesięcy oderwać się od wszystkiego i wszystkich. Niełatwo było to zakończyć, ale odniosła wrażenie, że Clarze w jakiś sposób ulżyło, jakby tak naprawdę sama chciała się z nią rozstać, ale po tym wszystkim, co przytrafiło się Biance, nie miała odwagi tego zrobić.

To Cilla znalazła ogłoszenie i tak oto znalazła się tutaj, u swojej tymczasowej rodziny. Bianki nigdy nie byłoby stać na przyjazd do Paryża, teraz jednak nawet zarabia pieniądze, a do tego ma darmowe mieszkanie i wyżywienie. Poza tym przy trzech małych dziewczynkach jest tyle do roboty, że prawie nie ma czasu rozmyślać nad tym, co wydarzyło się w domu.

– Bianco, jesteś taka ładna.

Adèle staje na palcach i klepie ją po policzku. Jakby rozumiała, czego Bianca potrzebuje.

Kiedy wychodzą na ulicę, wita ich prażące słońce, a nozdrza wypełnia woń świeżo upieczonego chleba ze znajdującej się nieopodal piekarni.

14 czerwca, czwartek

Zostało: 70 dni

Pół centrum jest zablokowane, a Cilla wzdycha, gdy Henke, szukając miejsca do parkowania, mija jedną ulicę za drugą. Deszczowe chmury wiszą złowróżbnie ponad dachami domów i sprawiają, że atmosfera jest jeszcze cięższa. Jakie to typowe, że słońce i letni upał zniknęły akurat dzisiaj. Chłopcy siedzą cicho z tyłu i prawdopodobnie wyczuwają wypełniającą samochód irytację.

– Dlaczego zawsze musimy się tak spóźniać? – pyta Cilla. – Wszystko przegapimy.

– Chyba mogłaś kupić ten kwiatek trochę wcześniej – odpowiada Henke i kiwa znacząco w kierunku zawiniętej w folię róży.

– Uważaj! – krzyczy Cilla, widząc samochód zbliżający się nieoczekiwanie z niewłaściwej strony. – Musisz się rozglądać! Jeszcze tylko tego brakuje, żebyśmy się zderzyli.

– Jak się będziesz tak darła, to na pewno się z kimś zderzę, kumasz? – mówi Henke i skręca na chodnik, a następnie na prywatny parking.

– Tutaj raczej nie możemy stanąć – odzywa się Cilla.

– Uspokój się, tylko zawrócę. Wyrzucę was pod szkołą, a jak już zaparkuję, to was znajdę.

Cilla wysiada z samochodu i bierze chłopców za ręce, po czym idą w stronę szkoły Hedbergska tak szybko, jak tylko pozwalają im na to krótkie nóżki malców. W torbie na ramieniu ma różę, maskotkę i buteleczkę szampana przyczepione do żółto-niebieskiej taśmy, która zawiśnie na szyi córki jej kuzyna.

– Musicie trzymać mnie za rękę, żebyśmy się nie pogubili – przykazuje Cilla Augustowi i Williamowi na widok tłumu przy schodach. Zaraz pojawią się na nich świeżo upieczeni absolwenci i zaczną wrzeszczeć.

Zerka na parking i przypomina jej się ów koszmarny wieczór, kiedy mieli w tutejszej auli próbę, po której Bianca zniknęła. Lekko potrząsa głową, aby odpędzić wspomnienia, i rozgląda się pośród ludzkiej masy. Uszczęśliwieni rodzice stoją z dużymi plakatami przedstawiającymi zdjęcia pociech, gdy były jeszcze małe i słodkie. Na tabliczkach widnieją dzieciaki z buziami pełnymi lodów i rozgniecionych bananów czy z miskami na głowie.

Wiele lat temu sama wychodziła na te schody, gorliwie szukając plakatu, na którym jest mała i słodka. Na próżno, bo go nie było. Kiedy w końcu znalazła rodziców, stali jak żywe znaki zapytania i z zakłopotaniem rozglądali się dookoła. Nie wiedzieli, że powinni mieć plakat ze zdjęciem dziecka, kiedy było małe. Cilla pamięta, że się wstydziła i udawała, że należy do innej rodziny. Śmiali się z tego latami, a Cilla zapewniała ich, że absolutnie nic się nie stało, żeby nie zrobiło im się przykro, ale była to – jak by to ujął dziadek – zmodyfikowana wersja prawdy. Kiedy pięć lat później Jossa, jej młodsza siostra, kończyła szkołę średnią, Cilla już w okolicach Bożego Narodzenia zaczęła przypominać rodzicom, jak ważny jest plakat. I Jossa oczywiście go miała.

– Gdzie stoicie?

Henke próbuje przez telefon przekrzyczeć głośną muzykę disco płynącą z wielkich głośników obok schodów.

– Na Skolhusallén, zaraz przy lampionach – odpowiada Cilla.

Po kilku minutach Henke do nich dołącza i bierze Augusta na barana. William nie ma nic przeciwko, że zostaje na ziemi koło matki.

– Pomyśl, że kiedyś ty też będziesz kończył szkołę – mówi Cilla i czochra go po włosach.

– Patrz, baloniki! – woła William i energicznie wskazuje dwa niebieskie i jeden żółty balon, które oderwały się od brzóz rosnących przy schodach i poszybowały ku ciemnym chmurom.

Wszyscy wokół niej uśmiechają się na znak radosnego oczekiwania, a Cilla odwzajemnia uśmiechy, chociaż tak naprawdę chce jej się płakać. Nie ma pojęcia, dlaczego zakończenie szkoły zawsze tak na nią działa. Kiedy tylko usłyszy Kwieciem wnet obsypie się świat albo Uczniowskie dni szczęśliwą chwalmy pieśnią, ogarnia ją melancholia. Jakby wiedziała, że nie każdemu jest to dane. Jeśli w ogóle komukolwiek jest to dane. Ściska ją w gardle. Musi się opanować i nie odbierać radości wszystkim tym zadowolonym ludziom wokół niej.

– Gdzie stoi twój kuzyn i reszta rodziny? – zagaduje Henke.

– Nie wiem, zadzwonię do Jossy i zapytam – odpowiada Cilla.

Kluczą między ludźmi w spodniach od garnituru i elegancko ubranych babć, żeby dołączyć do reszty krewnych. Ledwo zdążyli uściskać na powitanie Jossę, Verę i Arnego, a już rozradowana klasa pojawia się na schodach. Nieco podchmielona młodzież wybiega do dźwięków z The Final Countdown zespołu Europe zarówno na schody, jak i pomiędzy widzów, wrzeszcząc na całe gardło w rytm starego szlagieru. Cilla słyszy, jak jedna czy druga osoba w średnim wieku dołącza w dowolnie wybranej tonacji. Przełyka ślinę i mocno ściska Williama za rękę. Kochanie ty moje, jak ja cię ochronię przed całym złem tego świata, myśli i szybko mruga, żeby zapobiec wybuchowi łez. Nagle cała jej rodzina rusza w kierunku szkoły. Cilla popycha przed sobą Henkego i Williama, podążając za plakatem ze zdjęciem bezzębnej, lecz słodkiej córki kuzyna.

Jednocześnie zauważa osoby, które są same, jakby na jedną po drugiej padało światło reflektora. Zdaje się, że jest wystarczająco samotna i doświadczona, by dostrzec ten rodzaj światła.

Naraz go zauważa. Stoi sam nieopodal, w rogu, ubrany w zbyt dużą granatową marynarkę. Za długie spodnie są w innym odcieniu niebieskiego, ale przynajmniej czapka studencka lśni jak nowa. Bije od niego jakiś silny blask. Najpierw ucieka spojrzeniem na boki, a potem wbija wzrok w ziemię. Cilla rozgląda się po tłumie. Nie wygląda na to, żeby ktokolwiek szedł w jego stronę, gdy chłopak szura butem po ziemi, jakby koncentrował się na ważnym zadaniu albo wręcz musiał rysować ósemki w żwirze. Te ósemki to dla niego w tej chwili sprawa życia i śmierci. Waha się, ale nie może oderwać wzroku od chłopaka. Kolejka do córki kuzyna jest długa, a bukiet wokół jej szyi rośnie, stając się ogromnym wieńcem z kwiatów, przytulanek i niewielkich buteleczek szampana. Muzyka huczy, ludzie rozdają uściski na prawo i lewo, dookoła rozlegają się na przemian śmiechy i wrzaski. Szczęśliwi uczniowie latają dookoła z wielkimi naszyjnikami upominków, które za parę godzin powrzynają im się w szyję i zostawią głębokie ślady. W powietrzu daje się wyczuć typowy czerwcowy chłód, a krótkie białe sukienki dziewcząt, które balansują to tu, to tam na wysokich obcasach, nie chronią przed zimnem ani nie zakrywają opalonych ciał. Oby tylko wszyscy bezpiecznie dotarli w nocy do domów, myśli Cilla. Przed oczyma przemyka jej obraz Bianki. Ciekawe, jak jej się układa w Paryżu. Napisze do niej, gdy wróci wieczorem do domu po uroczystościach dla uczniów. Znowu odwraca się do obcego chłopaka. Nadal jest sam. Jeszcze spory kawałek, zanim nadejdzie kolej Cilli, by przytulić ciasno otoczoną koleżankami i krewnymi uczennicę. Nagle czuje jakiś impuls.

– Chodź – mówi do Williama i bierze go za rękę. – Zrobimy niespodziankę tamtemu chłopcu.

Po drodze wyjmuje z torby trzy prezenty i podaje maskotkę Williamowi.

– Hej – odzywa się ostrożnie, kiedy podchodzą do samotnego ucznia – nie znamy cię, ale słyszeliśmy, że jesteś bardzo dobry. W wielu rzeczach – dodaje. – Gratulacje, dobra robota – kończy, po czym wiesza mu na szyi kwiat i butelkę. Wtedy pokazuje synowi, żeby zrobił to samo z maskotką. Chłopak rozgląda się nerwowo dookoła, a następnie, żeby William dosięgnął, niepewnie się pochyla. Patrzy na nią wielkimi oczami, a Cilla zauważa, jak coś w nich połyskuje.

– Wszystko będzie dobrze – mówi łagodnie, a potem odwraca się i odchodzi. Zaczyna padać i wkrótce leje jak z cebra. Cilla z wdzięcznością podnosi głowę i pozwala, by łzy zmieszały jej się z padającym deszczem.

– Znamy tamtego chłopca? – pyta William.

– Nie, nie znamy, ale chyba i tak się ucieszył. Jego bliscy nie mogli pewnie przyjść.

– Może są w pracy – zastanawia się William, kiedy wracają do Henkego i Augusta.

– Tak, na pewno są w pracy – odpowiada Cilla.

– Pospieszcie się! – woła Henke i wymownie podnosi parasolkę.

Cilla się jednak nie spieszy. Nie widać teraz łez, więc wykorzystuje okazję, żeby się wypłakać.

– Gdzie byliście? – chce wiedzieć Henke.

– Później ci powiem.

Ruszają biegiem do samochodu, a podczas drogi powrotnej zaczyna boleć ją brzuch. Może tamtemu chłopcu zrobiło się przykro, a nie miło? Może jej podarunek sprawił, że ona czuje się wspaniałomyślna, a on jeszcze bardziej samotny? Na myśl o tym przewraca oczami. Dlaczego nie może po prostu odpuścić i przestać tyle przeżywać? Dlaczego nie może po prostu dobrze się czuć i być jak wszyscy inni ludzie? A jeśli rodzina i znajomi chłopaka po prostu nie od razu go znaleźli? Może też nie mogli znaleźć miejsca do parkowania? Może nie było tak, jak na to wyglądało? W tym momencie jednak napotykają pochód absolwentów, który zmierza w stronę Stora Torget i oczekujących ciężarówek. Chłopak idzie jako przedostatni, wokół szyi nadal ma tylko jedną różę, buteleczkę i maskotkę. Nie sprawia teraz wrażenia trochę bardziej zadowolonego? Cilla postanawia, że też się postara.

Po powrocie z uroczystości, kiedy chłopcy już śpią, siada przy pianinie i próbuje znaleźć melodię pasującą do tekstu, który od kilku godzin tkwił jej w głowie.

Płaczesz, gdy pada i nie widzi tego nikt

Łzami zmieszanymi z niebem, co runęło w dół

Ale kapitanem tej łodzi jesteś ty

To ty obierasz kurs, kapitanem jesteś ty.

*

Rzuca kopertę ze świadectwem na szafkę w przedpokoju. Kręte litery układają się na niej w napis „Robin Persson”. Właśnie tak się nazywa, przynajmniej teraz. W mieszkaniu panują cisza i ciemność, zaciągnięte żaluzje chronią przed światłem słonecznym i uniemożliwiają zobaczenie czegokolwiek z zewnątrz. Otwiera lufcik w salonie, żeby wpuścić trochę świeżego powietrza, i słyszy krople deszczu uderzające o obity blachą parapet. Dobrze, że zdążył wrócić do domu, zanim ulewa znowu się rozszalała. Drzwi do jej sypialni są zamknięte, jak to się okresami zdarza, więc postanawia poczekać chwilę dłużej, zanim wejdzie do środka. W lodówce jest sałata i świeży filet z kurczaka, który kupił wczoraj. Pozwolił sobie nawet na mały luksus – kartonik truskawek. W końcu jako absolwent ma dzisiaj swoje święto.

W szafce znajduje wąski wazonik, do którego wkłada więdnącą różę. Może się podniesie, gdy dostanie wody. Kiedy jedzenie będzie gotowe, zaniesie je do niej z różą i spróbuje ją nakłonić, żeby coś zjadła. O ile da radę ją obudzić. Żółto-niebieska taśma ciasno oplata buteleczkę szampana, więc wkładając ją do lodówki, zostawia ozdobę na miejscu. Wypije go sobie później, może z truskawkami. Czytał, że dobrze z nimi smakuje.

Kim była kobieta, która dała mu upominki?

Musiała pomylić go z kimś innym, ale nie miał serca, żeby jej to powiedzieć, kiedy zobaczył towarzyszącego jej małego chłopca. Wyglądał na takiego dumnego, kiedy wręczał mu misia. Kładzie go obok siebie na kanapie, a potem pochyla się i włącza telewizor.

„Uczniowskie dni szczęśliwą chwalmy pieśnią,

radujmy się wspólnie młodości wiosną,

zdrowiem serce jeszcze bije,

a świetlana przyszłość przed nami jaśnieje”.

Gdzieś tam naprawdę czeka świetlana przyszłość? Jeśli chodzi o niego i jego mamę, to bardzo wątpliwe. W telewizji pokazują jednak szczęśliwych absolwentów, którzy z wrzaskiem machają czapkami. Zmienia kanał. Jest już piąta, więc na pewno poschodzili z ciężarówek w środku miasta, wypili swoje butelki i pozdzierali gardła w rytm dudniącej muzyki. Sam postanowił jechać do domu, zamiast stać na platformie i ryczeć chórem: „Jesteśmy najlepsi!”. Nikomu i tak go nie brakuje. Nie ma o to pretensji, jest przecież taki anonimowy. Koledzy i koleżanki z klasy wracają teraz na pewno do domu na przyjęcia z okazji ukończenia szkoły, a potem pojadą na imprezę. On zaś przygotuje coś do jedzenia i spróbuje obudzić mamę.

– Robin, to ty?

Szybko wstaje i do niej idzie. Zrobi mu niespodziankę?

– To tylko ja – odpowiada, podchodząc do niej w ciemności.

– Nie otworzyłeś chyba okna?

Nie da się nie usłyszeć strachu w jej głosie.

– Nie, mamo, wszystkie są pozamykane.

15 czerwca, piątek

Zostało: 69 dni

Bianca jest spocona, ale szczęśliwa. Zajęcia z tańca we Francji okazują się równie fantastyczne jak w Szwecji. Gdy po ich zakończeniu idzie do szatni, nie może się powstrzymać przed zrobieniem piruetu. Kiedy wróci do domu, naprawdę poświęci wszystko dla tańca. Uwielbia przede wszystkim układać własną choreografię do fajnej muzyki i ma nadzieję, że przed tegorocznym bożonarodzeniowym show dostanie od Cilli nowe zlecenie.

– Au revoir, Bianco, widzimy się w następny piątek – żegna się surowa, lecz na swój sposób sympatyczna instruktorka. Wygląda identycznie jak kobieta ze starego filmu Sława z motywem tańca – jest ubrana w spódnicę z zakładką i trzyma laskę, którą uderza w podłogę, gdy chce coś podkreślić.

Bach, bach.

Bianca bierze prysznic, robi delikatny makijaż, suszy włosy i się przebiera. W pomieszczeniu unosi się zatęchły zapach. Widząc parę brudnych majtek, które ktoś zostawił pod ławką, marszczy nos. Wkłada przepocony strój i ręcznik w różowe kwiaty do torby i wychodzi ze szkoły tańca, następnie zaś idzie spacerem w stronę centrum. Autokar, który ma zabrać ją i dużą grupę pozostałych operek na weekendową wycieczkę, odjeżdża dopiero o północy, ale i tak nie było sensu wracać do rodziny i mieszkania w Lasku Bulońskim. Ledwo zdążyłaby dotrzeć, już musiałaby jechać z powrotem. Przechadzając się w niezbyt upalnym powietrzu letniego wieczoru, odwraca twarz w stronę paryskiego nieba i chłonie woń egzotycznych kwiatów, która towarzyszy jej po drodze. Rozkoszuje się ciepłym wiatrem muskającym ją po twarzy. Fascynuje się pięknymi budynkami, które wyglądają, jakby kłaniały się jej jeden po drugim. „Dobry wieczór! Dobry wieczór!”

Słońce nadal świeci, chociaż minęła już ósma. Od buzujących w niej hormonów szczęścia wywołanych tańcem niemal podskakuje.

Pośród całej tej euforii zauważa chłopaka w czarnej skórzanej kurtce, który wyłonił się nie wiadomo skąd, a teraz idzie tuż za nią. Jest atrakcyjny, więc Bianca nieco się prostuje i poprawia włosy. Nie zatrzymuje się, ale tamten idzie odrobinę zbyt blisko, żeby czuła się komfortowo. Stara się nie zwracać na niego uwagi. Może chce ją zaczepić? Kiedy jednak Bianca próbuje przyspieszyć, żeby zwiększyć między nimi dystans, on robi to samo. Gdy zwalnia, on też zwalnia. Gdy się zatrzymuje i udaje, że zawiązuje buty, tamten ją naśladuje. Serce mocno jej wali. Przechodzi na drugą stronę ulicy. On też.

Do centrum został jeszcze kawałek. Dokądkolwiek pójdzie, koleś idzie parę kroków za nią. Wszystko dookoła zaczyna wirować. Biance nie udaje się go zgubić. Próbuje znowu zwiększyć tempo, żeby szybciej dość do śródmieścia, gdzie prawdopodobnie jest więcej ludzi. Ma w ustach metaliczny posmak krwi i nie czuje już zapachu kwiatów. W tej chwili nie widzi poza nim nikogo innego. Dlaczego się nie odzywa, jeżeli czegoś od niej chce?

Centrum jest coraz bliżej. W oddali Bianca dostrzega tłum ludzi wokół sklepów i kawiarni i wie, że niedługo będzie mogła odetchnąć z ulgą. Chłopak chyba wtedy zniknie.

Ale nieznajomy cały czas trzyma się kilka metrów za nią. Blisko. Zbyt blisko.

Bianca zbiera się na odwagę i najpierw zatrzymuje jakąś parę na ulicy.

– Bonjour monsieur, przepraszam, że przeszkadzam, ale…

Mężczyzna i jego żona gestem pokazują, że się spieszą, i szybko idą dalej. Swoją łamaną francuszczyzną podejmuje kolejną próbę, by prześladowca pomyślał, że nie jest sama.

– Bonsoir mademoiselle, ja tylko… – Kiedy jednak usiłuje opowiedzieć, że ktoś ją śledzi, natręta już nie widać, a ludzie patrzą na nią dziwnie, mówią, że im się spieszy, i idą dalej. Sądzą pewnie, że zwariowała. Gdy tylko jednak odchodzą, a ona znowu jest sama, chłopak wraca.

Bianca patrzy na zegarek. Ma jeszcze parę godzin do spotkania z pozostałymi operkami przy autokarze. Nogi odmawiają jej posłuszeństwa. Wchodzi do różnych sklepów, a on idzie za nią. Czuje się tak, jakby bez popijania próbowała przeżuć z dziesięć ciastek Mariekex, a przy tym marznie i szczęka zębami, chociaż jest ciepło.

Czego on chce?

Kim jest?

Dlaczego nie nawiąże z nią jakiegoś kontaktu, jeśli właśnie o to mu chodzi? Teraz nie jest taka do przodu, po tym, co zdarzyło się jesienią. Kiedyś już by mu powiedziała, żeby spieprzał.

Drzwi do księgarni są otwarte na oścież, więc wchodzi do środka i udaje, że czyta książkę. Całe szczęście, że sklepy będą czynne jeszcze parę godzin, więc ma dokąd pójść. Dopiero po chwili się orientuje, że trzyma książkę do góry nogami. Wtedy zauważa, że stojąca naprzeciwko dziwacznie ubrana kobieta przygląda jej się spod długiej rudej grzywki. Ma na sobie jakąś czapkę z grubym ogonem zwisającym po boku, jak w komiksie, który Bianca kiedyś czytała, czarną skórzaną kurtkę, a pupę ledwo zakrywa jej krótka spódniczka w tym samym kolorze. Nosi też siatkowe pończochy i czarne kozaki sięgające aż za kolana. Natręt w takiej samej skórzanej kurtce stoi po lewej stronie Bianki, u szczytu podłużnego stołu całkowicie zawalonego porozrzucanymi książkami. Cały sklep jest zresztą pełen książek, to przecież księgarnia. Przy prawym boku meble, bliżej drzwi, stoi jeszcze jeden mężczyzna, w dżinsach i kwiecistej koszuli z podwiniętymi rękawami. Żadne z nich nie ogląda książek. Po prostu patrzą prosto przed siebie. Nic nie mówią ani nic nie robią, wydaje się jednak, że cała trójka jest razem. Przychodzi jej do głowy, że chyba naprawdę zwariowała, lecz mimo to próbuje wyjaśnić ekspedientce całą sytuację.

– Przepraszam, widzi pani trzy osoby stojące przy tamtym stole? Chodzą za mną od kilku godzin, boję się, mogłaby mi pani pom…

– Przepraszam, mademoiselle, ale mamy długą kolejkę, nie mam czasu rozmawiać.

Bianca odwraca się do stołu. Już ich nie ma. Wychodzi z powrotem na zewnątrz. Bardzo się stara, by przez cały czas trzymać się blisko tłumu. Mija jednak zaledwie kilka minut, a już cała trójka z powrotem ją otacza. Nie odzywają się ani do siebie nawzajem, ani do Bianki, tylko tworzą wokół niej milczący krąg, jakby czekali na odpowiednią okazję. Nie ma pojęcia, na jaką. Wie jedynie, że jest jej wyjątkowo nieprzyjemnie, zwłaszcza ze względu na przeszłe doświadczenia, więc przez cały czas ma się na baczności.

Wychodzi z powrotem na ulicę i rozmawia jeszcze z kilkoma parami, próbując wytłumaczyć ludziom, co się dzieje, ale gdy tylko się zatrzymuje i do kogoś odzywa, cała trójka znika. Chce się jej płakać i krzyczeć, rozumie bowiem, że ta sytuacja musi wydawać się podejrzana, a wszystkie osoby, które zaczepia, uważają pewnie, że jest w mniejszym lub większym stopniu chora psychicznie. Wszystko to przypomina jakiś koszmarny film, w którym ona nie ma najmniejszej ochoty odgrywać ani głównej, ani drugoplanowej roli.

Gdy tylko rusza, znów idą za nią. Ma ochotę dziko wrzasnąć. Jak się dzwoni na policję we Francji i jak ma wyjaśnić, że śledzą ją trzy osoby? Zdaje sobie sprawę, że nikt by jej nie uwierzył. Albo nie zrozumiał, co mówi. Nieszczególnie by też pomogło, gdyby zatelefonowała do taty w Szwecji i śmiertelnie go wystraszyła.

Kiedy przechodzi obok jakiejś kafejki, przy jednym ze stolików zauważa opalonego surfera z blond dredami. Wygląda na Szweda. Może ją zrozumie i jej uwierzy, gdy opowie mu w swoim języku, co się dzieje. Może wszystko stanie się wtedy jasne. Podchodzi do niego, ale okazuje się, że to również Francuz. Znowu wyjaśnia, że śledzą ją trzy osoby, i próbuje jak najdokładniej opisać ich wygląd. Chłopak patrzy na nią spod długich zniszczonych od słonej wody włosów z wyrazem niezrozumienia na twarzy. Bianca się czerwieni, ale mimo wszystko zbiera się na odwagę i pyta, czy może z nim posiedzieć, aż będzie musiała iść do autokaru. Nieznajomy nie ma pewnie serca, by jej odmówić, i chociaż ona zdaje sobie z tego sprawę, siada pospiesznie, gdy tylko tamten kiwa głową. Już od kilku godzin śledziły ją najpierw jedna, a potem kolejne dwie osoby. Bo chyba nie mogło jej się wydawać? Nigdy nie odważyłaby się podejść do nieznanego przystojnego chłopaka i spytać, czy może z nim usiąść, gdyby nie znalazła się w podbramkowej sytuacji.

A jeśli surfer uznał, że go podrywa? Bianca chce zapaść się pod ziemię.

Siedzą ze sobą przez jakąś godzinę. Oboje milczą. On pije kawę, ona sączy sok ze szklanki. Nie odzywają się i sytuacja jest krępująca dla obojga, ale Bianca przynajmniej czuje, że jest bezpieczna i nic jej nie grozi. Kiedy zbliża się pora zbiórki, Bianca wstaje i dziękuje surferowi za towarzystwo. Jako dżentelmen przywołuje dla niej taksówkę, a ona szybko się rozgląda, zanim podbiegnie na chwiejnych nogach i wskoczy do samochodu.

Doprawdy nie może pojąć, jak to możliwe, że jakiś typ najpierw śledzi ją od szkoły tańca, a potem w centrum dołącza do niego jeszcze dwoje kompanów. Bez przerwy się odwraca i spogląda w tylną szybę, ale na zewnątrz zapadła już ciemność. Nic nie widzi, oślepiają ją reflektory samochodów. Dochodzi północ. Autokar odjeżdża równo o dwunastej, a następnie będą jechać przez całą noc, by obudzić się w Bretanii.

Kierowca zatrzymuje się pod adresem zapisanym w liście, który dostała z agencji au pair. Okazuje się, że to ulica jednokierunkowa. Jest pusto i ciemno, a do tego zaczyna padać. Nie widzi żywej duszy ani żadnego autokaru. Taksówka odjeżdża, zanim zdąży ją zatrzymać.

Oczy wypełniają jej łzy, które mieszają się z kroplami deszczu. Bianca rozgląda się dookoła za jakąś otwartą w nocy kawiarnią czy restauracją, dokąd mogłaby pójść, ale to nie tego typu okolica, tylko przede wszystkim domów mieszkalnych. Żałuje, że nie poprosiła taksówkarza, żeby odwiózł ją do jej francuskiej rodziny, i że nie olała tej zasranej wycieczki dla operek.

Naraz Bianca czuje czyjąś rękę na ramieniu. Błyskawicznie się odwraca.

*

Biała furgonetka wjeżdża do jej dzielnicy. Wysiada z niej mężczyzna ubrany niczym kosmonauta, a ona uśmiecha się w duchu, na zewnątrz jednak nie daje nic po sobie poznać. Dobrze, że mógł przyjechać już przed południem, kiedy w domu nie ma zbyt wielu ludzi. Zdołała mu wmówić, że biegają wewnątrz ścian i że muszą przychodzić z piwnicy. Dlatego zjawił się z klatką, którą postawi na dole. Rzecz jasna nie ma tu niczego poza jej małymi pysiaczkami, ale przecież tego nie musi wiedzieć. Zamiast tego zamierza schować klatkę w pomieszczeniu na śmieci i w ten sposób zdobyć nowe. Później mogą się jej bardzo przydać. A może, gdyby dopisało jej szczęście, zawieźć by tak jednego do Tima już tego wieczoru? Albo jeszcze lepiej do jego żony? Nie wygląda na taką, która ucieszyłaby się z wizyty czworonoga z długim ogonem.

*

Robin dzwoni do drzwi Grety i zanim ta w końcu podejdzie i otworzy, słyszy szuranie jej kroków.

– To ty, Robin? – pyta słabym głosem. – Wejdź.

– Chcę tylko oddać ubrania – wyjaśnia i podaje jej marynarkę i spodnie. – Bardzo dziękuję, że mogłem je pożyczyć.

– Jeszcze czego. Co mam z nimi robić? Wiszą tylko w szafie i zbierają kusz. Jak chcesz, możesz je sobie zatrzymać.

– Nazbierałem ci konwalii – mówi i wręcza jej bukiecik.

– Kochany z ciebie chłopiec – odpowiada Greta, wyciąga wychudłą, pomarszczoną rękę i klepie go po policzku. – Wejdź, spróbujesz biszkoptu. Właśnie upiekłam.

Odsuwa się wolno, żeby go wpuścić.

Ładnie pachnie, a on i tak nie ma nic innego do roboty, więc wchodzi do małego, schludnego mieszkania po przeciwnej stronie korytarza.

– Jak się dziś czuje mama? – pyta Greta, człapiąc do kuchni ze zgiętymi plecami.

– Śpi.

– Usiądziemy sobie na słońcu? – proponuje Greta.

– Chętnie zostanę w środku, jeśli to dla ciebie w porządku – odpowiada Robin. Wie, że Greta na pewno się zastanawia dlaczego, ale nic nie mówi.

Miesza mu w szklance wodę z sokiem z czarnej porzeczki, po czym siadają przy kuchennym stole.

– Śmiało, ukrój sobie duży kawałek – zachęca i podaje mu nóż.

Robin się częstuje, zerkając przy tym na liczne fotografie ustawione na szafce w sąsiednim pokoju. To zdjęcia ślubne Grety i jej męża, który nie żyje od wielu lat, oraz zdjęcia wszystkich ich dzieci, wnuków i innych członków rodziny. Gula w żołądku daje o sobie znać. Wie, że on też ma rodzinę gdzieś tam w Szwecji. W każdym razie miał. Babcię i dziadka, ciocię i może jakichś kuzynów. Słabo ich pamięta, ale nigdy nie będzie mógł się z nimi spotkać. To zbyt niebezpieczne.

*

– Też jedziesz do Bretanii?

Bianca podskakuje i wydusza z siebie „tak”.

– Kierowca przestawił autokar, bo tutaj nie mógł zawrócić – mówi jakiś uprzejmy głos. Najuprzejmiejszy, a przede wszystkim najbardziej szwedzki głos, jaki słyszała od paru tygodni.

– Chodź ze mną – dodaje dziewczyna i rusza.

Gdy tylko Bianca wchodzi do autokaru, gwar przycicha na kilka sekund, po czym znów się rozlega. Wszyscy podobierali się już w pary na fotelach, więc siada w wolnym rzędzie i od razu żałuje, że wybrała się na tę wycieczkę.

Opiera głowę o zimną szybę i zamyka oczy. Jest sama. Ktoś siedzący za nią pali ukradkiem papierosa, więc Bianca wyciąga z torby wilgotną koszulkę z zajęć i przyciska do nosa. Podskakując, autokar posuwa się do przodu wśród ciemnej nocy i niedługo szczebiotanie wokół cichnie.

Biance nie będzie dany wielogodzinny sen. Raz za razem wraca w myślach do tego, co się stało, i wstydzi się, kiedy przypominają jej się osoby, które zaczepiła zeszłego wieczoru. To było żenujące – w oczach ludzi widziała, że jej nie wierzą i uważają ją za wariatkę.

Czego właściwie mogło chcieć tamtych troje? Nie wydawało się jej, tego jest pewna. Bolą ją plecy, więc kręci się w fotelu na wszystkie strony, żeby znaleźć jako tako wygodną pozycję do siedzenia, aż w końcu czuje, że ogarnia ją senność.

Ale gdy tylko przysypia, budzi ją głos pilotki, która informuje, że są już na miejscu i pora wstawać.

Niezliczone ziewnięcia mieszają się z chichotami i dźwiękiem zdejmowanych z półek bagaży. Bianca czeka do końca i dopiero wtedy wysiada.

Nikt się nie pali, by się do niej odezwać, a i ona nie ma ochoty z kimkolwiek rozmawiać. Wydaje się jej, że wszyscy dobrze się już znają i chyba niebyt chętnie wpuściliby do towarzystwa nowych znajomych. Przez cały czas idzie kilka metrów za pozostałymi. Nie chodzi o to, że ktoś jest niemiły, czuje się raczej jak ktoś całkowicie niewidzialny. Po prostu jej nie ma i wcale jej to nie przeszkadza. Cały dzień w Bretanii mija jej, jakby była w śpiączce. Godziny pozostałe do wieczora, kiedy będzie mogła położyć się na piętrowym łóżku w schronisku młodzieżowym, wloką się w nieskończoność. Chce tylko jednego – żeby wycieczka się skończyła, a ona mogła wrócić do dziewczynek i ciężarnej mamy.

Po śniadaniu rozpoczynają podróż powrotną do Paryża. Po drodze mają wiele denerwujących przystanków, zajeżdżają do jednego sklepu po drugim, ku zachwytowi wszystkich pozostałych. Ludzie kupują pamiątki, chichrają się i przymierzają ubrania, Bianca zostaje jednak w autokarze. Zdaje jej się, że wszystko trwa całe wieki, w końcu jednak parkują w centrum Paryża. Bianca zabiera torbę i rusza w stronę metra. Znika równie szybko, jak się pojawiła. Nikogo nie pamięta i nikt nie będzie jej pamiętał, jest o tym przekonana. Na stacji tłoczy się wokół niej masa ludzi spieszących się we wszystkich kierunkach, a ona uważnie rozgląda się w prawo i w lewo, aby się upewnić, że nikt jej nie śledzi. Serce jej wali. Nie może się uspokoić, dopóki nie znajdzie miejsca na samym końcu wagonu, gdzie nie ma nikogo za plecami.

Powrót do francuskiej rodziny napełnia ją radością. Dziewczynki wyszły jej na spotkanie i podskakują w przedpokoju, a Édith przygotowała kolację. Jedzą wszyscy razem, zanim tata znowu wyjedzie.

Nazajutrz rano Bianca mówi Édith o piątkowym wieczorze. Kiedy próbuje wyjaśnić, co jej się przytrafiło, Édith ogarnia przerażenie. Chodzi w tę i z powrotem z dłońmi przyłożonymi do twarzy i dolewa oliwy do ognia, opowiadając przerażające historie o tym, co może się przytrafić takim młodym dziewczynom ze Szwecji. Specjalizujące się w wyszukiwaniu zagubionych i może naiwnych dziewczyn szajki uprowadzają je, a potem zmuszają do pracy jako prostytutki i zarabiania dla nich pieniędzy.

– W mieście roi się od szaleńców, petite Bianco, a ty musisz być ostrożna.

W Sundsvall też roi się od szaleńców, myśli Bianca, ale nie mówi, przez co przeszła. Nie zamierza dać się zastraszyć. Odlicza dni do piątku i kolejnych zajęć tanecznych. Jeśli znowu zobaczy tego idiotę, to tak mu nagada, że mu w pięty pójdzie. Przygotuje się i znajdzie najpaskudniejsze francuskie przekleństwa. Édith postanawia, że od razu po lekcji François odbierze ją sprzed budynku, a Bianca stara się ją uspokoić i zapewnienia, że to się na pewno już nie powtórzy.

– Zrobimy, jak mówię. Koniec dyskusji – oświadcza Édith i uderza pięścią w stół.

18 czerwca, poniedziałek

Zostało: 66 dni

Słońce praży i powietrze nad rozgrzaną jezdnią dosłownie drży, kiedy Cilla jedzie do miasta. Na kanale P4 puszczają Sommaren är kort, czyli Lato jest za krótkie. Kobieta dołącza ze swoim zawodzeniem. Otwiera okno, żeby się ochłodzić. Pachnie latem. Woń gorącego asfaltu wydaje się w jakiś sposób znajoma. Przychodzi jej na myśl wafelek lodów.

Dziwne.

Kiedy wróci ze spotkania, pojadą całą rodziną się kąpać. Henke ma przygotować prowiant i spakować wszystko, co może się przydać w ciągu długiego dnia na plaży. Jak na czerwiec jest wyjątkowo ciepło, więc trzeba korzystać z okazji. Kto wie, fala upałów może niedługo przemieścić się gdzie indziej. Skręca w Storgatan. Nietrudno o miejsce parkingowe, co nie dziwi, biorąc pod uwagę aurę. Kto chciałby robić dziś zakupy, skoro można wylegiwać się na plaży i pławić w słońcu?

Kiedy wchodzi do siedziby Norrsidan, zauważa, że w wejściu tłoczy się wyjątkowo dużo ludzi. Stoją i rozmawiają w niewielkich grupkach, a Cilla kluczy między nimi, by dostać się do recepcji.

– Hej, jestem umówiona z Timem Larssonem. Mogę wejść? – pyta siedzącą tam kobietę i się uśmiecha. Była tu już kilka razy i ma wrażenie, że się znają.

– Usiądź pod salą konferencyjną, tam, Tim przyjdzie po ciebie, gdy nadejdzie twoja kolej – odpowiada recepcjonistka i odwzajemnia uśmiech.

Ludzie dookoła są ubrani w garnitury, więc Cilla usiłuje schować się w kącie. Ma na sobie sukienkę plażową, sandały, a wokół nieumalowanej twarzy zwisają dwa warkocze. Zamierzała przecież spotkać się tylko z Timem, a do tej pory widzieli się kilka razy. Miejsce obok niej zajmuje tamta trójka z agencji reklamowej. Rozpoznaje ich. Trzej mędrcy z dużymi kartonami siedzą pogrążeni w całkowitym milczeniu. Jacyś inni mężczyźni z aktówkami w rękach rozmawiają ze sobą głośno na stojąco. Wszędzie faceci. Zaczyna czuć się nieswojo i jakby pod obserwacją.

Otwierają się drzwi do sali konferencyjnej i czterech dżentelmenów z twarzami lśniącymi od potu i w kurtkach roboczych opuszcza pomieszczenie. Kiedy Cilla zagląda do środka, dostrzega, że wokół wielkiego owalnego białego stołu siedzi mnóstwo ludzi.

– Zapraszam – mówi Tim i kiwa najpierw do reklamowców, a następnie pokazuje jej wyciągnięty w górę kciuk.

Mężczyźni bez słowa zbierają wszystkie kartony i wchodzą do środka. Zanim drzwi się zamkną, Cilla widzi, że umieszczają materiały na stojakach i podłączają pendrive do komputera. O co tu chodzi? Coś przegapiła? Czy ona też ma zabrać głos przed tymi wszystkimi ludźmi? Pot zaczyna spływać jej po plecach, a w ustach robi się całkowicie sucho.

Cholera by to wzięła.

Szuka w torebce gumy do żucia i znajduje przykurzony, brudny kawalątek w przegródce między błyszczykami. Wkłada go szybko do ust i zaczyna namiętnie żuć, nakładając jednocześnie na spierzchnięte wargi kilka warstw różowego błyszczyku.

Gdzie jest toaleta?

Musi zdążyć, zanim przyjdzie jej kolej, więc wstaje i podchodzi do recepcji z wyrazem lekkiej paniki w oczach. Recepcjonistka zdaje się ją rozumieć i zanim Cilla w ogóle zdąży o cokolwiek zapytać, podnosi wzrok i wskazuje długopisem w kierunku szatni, gdzie znajdują się toalety. Cilla potyka się w sandałach o wykładzinę z różowym wzorem i pospiesznie wchodzi do środka. Kiedy przegląda się w lustrze, spostrzega przestraszoną małą dziewczynkę z warkoczykami. Gumki do włosów trzaskają, kiedy za nie pociąga, i próbuje rozczochrać cienkie włosy, ale widzi, że nie jest ani odrobinę lepiej. Zamiast warkoczy szybko robi kucyk, a potem myje się pod pachami piankowym mydłem do rąk. Musi też zdążyć się załatwić. Nie ma ze sobą niczego, co mogłaby pokazać tam w środku. Może jedynie opowiedzieć o tym, co ma w głowie.

A co tam w ogóle ma?

W lustrze widzi, że kawałek papieru przylgnął do pachy, a pot z powrotem wstępuje na czoło.

Krzesło, gdzie wcześniej siedziała, jest już zajęte, więc staje kawałek dalej i czeka. Kręci jej się w głowie. Co właściwie zaplanowała na te cztery dni otwarcia? Ma opowiedzieć o wszystkim, co zamierzała zorganizować, czy tylko o rzeczach, które zostały już zarezerwowane i przygotowane? Drzwi się otwierają i ktoś wymyka się do toalety. Ze środka dobiega donośny męski głos.

– Już teraz zaczniemy budować nastrój oczekiwania za pomocą kampanii reklamowej, jakiej wcześniej świat nie widział. Będzie widoczna dosłownie wszędzie, ale mimo to zostanie nakręcona tak, jakby miało się wydarzyć coś tajemniczego. Będziemy mieć wróżkę z różdżką, promocję i…

Drzwi zamykają się z powrotem. Tim poinformował ją wcześniej, że będą mieli wróżkę, dzięki czemu Cilla wpadła na pomysł, żeby ta wyczarowała nazwę, którą też trzyma się w tajemnicy. Odważy się powiedzieć o tym pomyśle już teraz? Nie mogła włożyć na siebie czegoś innego niż letnia sukienka? Spodziewała się jednak, że jak zwykle w spotkaniu wezmą udział tylko ona i Tim. Całkowicie zapomniał jej powiedzieć, że chodzi o jakiś rodzaj sprawozdania.

Drzwi się otwierają i trzej mędrcy wychodzą ze swoimi kartonami. Mają mocno zaczerwienione twarze, a Cilla czuje, że znowu musi się załatwić. To już jej kolej? Tim kiwa głową i uśmiecha się do niej, więc szybko się podnosi i zatacza. Nie może zemdleć, nie może zemdleć. Nie ma pojęcia, w jaki sposób znalazła się w dusznym pomieszczeniu, w każdym razie stoi przed dużą grupą ludzi, którzy przyglądają się jej sceptycznie. Wcale im się nie dziwi. Ich twarze się zlewają i Cilla ostatecznie wszędzie widzi tylko czerń wymieszaną z bielą. Chociaż nie, dostrzega też coś różowego. W towarzystwie jest również kobieta.

– To Cilla Fallander, kierowniczka projektu otwarcia – przedstawia ją Tim. – Opowie nam o postępach przy planowaniu otwarcia.

Cilla chrząka i przez głowę przemyka jej myśl, że w buzi ma nadal gumę do żucia. Kaszle z dłonią przyłożoną do ust, wypluwając gumę na rękę. Rozgląda się za koszem na śmieci, bierze serwetkę leżącą na stole i udaje, że wyciera dłonie.

– Bardzo się cieszę, że mogę organizować to otwarcie – zaczyna, lecz nie poznaje swojego głosu.

Kobieta podaje jej szklankę wody. Cilla kiwa do niej z wdzięcznością, szybko wypija łyk i znowu chrząka.

– Pomyślałam, żeby sporą część programu zaprezentować w czwartek na fasadzie wychodzącej na rynek. Zamiast wznosić jedną drogą scenę, wykorzystamy balkony jako kilka małych. Wokaliści, tancerze, muzycy i chór pojawią się na tych oświetlonych balkonach i wykonają swoje numery. Otwarcie odbędzie się wieczorem, kiedy na dworze jest ciemno, aby wywołać jak najlepszy efekt.

Nikt nic nie mówi, obecni wlepiają w nią tylko wzrok bez jakiejkolwiek reakcji. Nie wszyscy jednak – kobieta w różowym lekko się do niej uśmiecha. Cilla ją uwielbia, kimkolwiek jest.

– Nazwa nowej galerii ma być tajemnicą, więc wpadłam na pomysł, żeby na zakończenie, zanim otworzymy drzwi galerii, wyczarowała ją wróżka znana z kampanii reklamowej.

Grobowa cisza.

– Jestem umówiona z technikami, dowiem się, jakie rozwiązania są możliwe, ale chciałabym stworzyć iluzję, że wróżka przelatuje nad rynkiem i ląduje na jednym z balkonów, gdzie wyczarowuje nazwę na fasadzie. A w nawiązaniu do historii Sundsvall czwartkowe otwarcie zwieńczymy deszczem spływającego po ścianie, a potem wpuścimy ludzi do środka.

Cisza robi się jeszcze głębsza. Teraz jednak ktoś zmienia pozycję i pochyla się do przodu.

– Mówisz poważnie? Jak to sobie niby wyobrażasz? – pyta mężczyzna z wściekle czerwonymi włosami, po czym upuszcza długopis na stół.

Cilla nie była przygotowana na taką reakcję i lekko się chwieje. Wszyscy zaczynają się wiercić, a krzesła skrzypią, gdy siadają wyprostowani i patrzą szeroko otwartymi oczami to na nią, to na siebie nawzajem. Rozchodzi się pomruk i ludzie wokół stołu wymieniają znaczące spojrzenia.

– Ten pomysł brzmi bardzo ciekawie. Mam nadzieję, że da się go wprowadzić w życie – mówi kobieta.

– Jak na razie wszystko jest na etapie koncepcji. – Tim stara się udobruchać mężczyznę.

Z jakiegoś powodu z każdym westchnieniem i potrząśnięciem głową Cilla czuje się spokojniejsza i pewniejsza siebie. Wrzawa cichnie, a ona dalej z opanowaniem przedstawia plany na kolejne dni. Gdy kończy i może wyjść z gabinetu, musi znowu popędzić do toalety. Zamyka za sobą drzwi i z ulgą wypuszcza powietrze. Na zewnątrz słyszy wzburzone głosy.

– Kto to niby jest, do diabła? Wydaje się kompletnie walnięta. Każdy głupi by skumał, że to się nie uda. Latać nad rynkiem? Taaa, jasne.

– Nigdy wcześniej o niej nie słyszałem, ale miejmy nadzieję, że Tim wie, co robi, skoro pozwala organizować to wszystko jakiemuś dziewczątku.

– Chyba nie jest taka młoda, na jaką wygląda, a poza tym wydaje się, że wie, co robi. Wcześniej wystawiała show w mieście. Stars 4U, nie słyszeliście o tym zespole?

Ostatnią uwagę wygłasza kobieta.

– Ale to chyba nie jest żaden cholerny show? Cóż, naprawdę mam nadzieję, że Tim wie, co robi.

Cilla siedzi w toalecie, dopóki na zewnątrz nie zrobi się cicho.

21 czerwca, czwartek

Zostało: 63 dni

– Nie kapuję, dlaczego się nie zgodziłaś. Przecież mówiłaś o tym tak długo – stwierdza jej siostra, obierając ziemniaka dla siedzącego obok niej malucha.

Jej siostrzyczka – w swojej perfekcyjnej fryzurze na pazia, w swoich perfekcyjnych ubraniach ze swoim perfekcyjnym mężem i perfekcyjnymi dziećmi – patrzy na nią szeroko otwartymi oczami, a jej chce się tylko rzygać, kiedy widzi mamę spoglądającą z uwielbieniem na ulubioną córeczkę, która wszystko robi tak, jak należy.

– Ale kiedy wyjaśnili mi, na czym to będzie polegało, to mi przeszło. Miałabym strasznie dużo roboty i…

– Przecież byłoby świetnie, gdybyś miała jakieś dodatkowe dochody. Może wyprowadziłabyś się z tej kawalerki, w której nadal upierasz się mieszkać – wtrąca mama.

– Płacili bardzo słabo, więc i tak nie zarobiłabym wiele więcej – dodaje, próbując uniknąć dalszej rozmowy. Mogła uratować sytuację, gdyby od razu powiedziała prawdę – że jej nie chcieli. Została wykopana z drużyny albo odrzucona jak spleśniała truskawka. Zrobiono ją w balona. Wystawiono do wiatru. Zarówno w miłości, jak i w karierze. Wtedy może dla odmiany obdarzyłyby ją nawet odrobiną sympatii. Ale na to już za późno. Przypomina jej się rozmowa, podczas której siostra przechwalała się swoją ważną pracą, a mama wyglądała niemal tak, jakby miała pęknąć z dumy. Zanim w ogóle zdążyła się zastanowić, wypaliła, że będzie zajmować się otwarciem galerii. Wreszcie i ona miała się czym pochwalić. I bardzo im się to spodobało.

– Jak czują się moje robaczki? – zagaduje tato dziecięcym głosem maluchy jej siostry, a ona domyśla się, że ojciec usiłuje zmienić temat.

– Poznałaś już kogoś? – pyta mama i kiwa wymownie głową w kierunku dzieciaków jej siostry, jakby chcąc dać jej do zrozumienia, że już niedługo jej kolej, by sprawić im wnuki.

Nawet w tej sprawie nie może stanąć na wysokości zadania.

Tato rzuca mamie ostre spojrzenie, a ta milknie.

Nie może nawet powiedzieć, że faktycznie ktoś w jej życiu był. I to przez cały rok. Że jak głupia wiernie na niego czekała. Znowu daliby jej odczuć swoją pogardę, tak jak poprzednim razem, co nieszczególnie wzmocniłoby jej pozycję w rodzinie. Zwłaszcza teraz, kiedy nawet Tim ją opuścił. Kolejny zawód.

– A jak tam w szpitalu? – zagaduje mama i odwraca się do siostry, która ma taką ważną pracę. – Nie zapracowujesz się chyba na śmierć, złotko?

Słysząc czułość w głosie mamy, ból rozdziera ją od środka. Gdy rozmawia z nią, nigdy nie przybiera takiego tonu. W oczach mamy zawsze była nic niewartym zerem. Nawet jej samej trudno zrozumieć, że siedzący naprzeciwko niej ideał może być jej biologiczną siostrą. Mamusia zafundowała sobie skok w bok, myśli. Albo wtedy, gdy spłodziła ją, albo gdy kilka lat później poczęła siostrę. Na sto procent przyprawiła tacie rogi.

Wstaje i idzie do łazienki, gdzie dobiega do niej szept siostry:

– Ja tam uważam, że znowu kłamie.

– Niestety ja też – odpowiada mama. – A już myślałam, że po ostatniej terapii czuje się lepiej.

– A jeśli przestała brać tabletki?

Ach, siostrzyczko, wydaje ci się, że jesteś taka mądra.

– Jakie to szczęście, że tamten facet, Patrik, wycofał swoje zgłoszenie.

– Tak, to prawda. Zrobił to jednak pod warunkiem, że nigdy więcej nie będzie musiał jej oglądać.

– Mam nadzieję, że ona rozumie powagę sytuacji, i trzyma się od niego z daleka.

Czy ona musi wspominać też tego kretyna?

Wszystko się w niej gotuje. „Tamten facet…”

Przenikliwy wrzask dzieciaków sprawia, że nagle odzyskuje świadomość. Zdaje sobie sprawę, że stoi pośrodku salonu, a na podłodze leżą wokół niej potłuczone szkło i porcelana. Najpierw wydaje jej się, że skaleczyła mamę nożem, który trzyma w ręku, ale potem się orientuje, że z twarzy na ubrania ścieka czerwone wino.

Matka wygląda na śmiertelnie przerażoną, jak zresztą wszyscy inni. Odwraca się więc na pięcie i wychodzi. Tak samo jak wiele razy przedtem.

Kiedy wsiada do windy, przegląda się w lustrze, układa rudy kosmyk, który wysunął się jej z fryzury, i poprawia czerwoną szminkę na ustach. Ulicą idzie przystojny mężczyzna w T-shircie i dżinsowych szortach, a kiedy ją mija, ona pospiesznie rozpina kolejny guzik letniej sukienki i stara się nieco bardziej wypiąć pierś.

Nie wywołuje jednak żadnej reakcji nieznajomego.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki