Diana Palmer

Serce jak głaz

Tłumaczenie: Katarzyna Ciążyńska

Drodzy Czytelnicy, w chwili, gdy piszę te słowa, opłakujemy Douga, brata Jima. Odszedł od nas po długiej chorobie. Zostawił żonę Victorię, z którą przeżył pięćdziesiąt lat, a także synów Rodneya, Paula i Jamesa z żoną Jennifer; Valerie i jej męża Wayne’a; wnuki i prawnuki; siostrę Kathleen, braci Johna i Jimmy’ego oraz bratanków i bratanice.

Ta książka dedykowana jest pamięci Douga, który dwadzieścia lat życia spędził w Marynarce i był weteranem wojny w Wietnamie. Był dobrym, dzielnym człowiekiem, kochał swoją rodzinę i zwierzęta, a zwłaszcza koty i dzikie ptaki.

Będzie go nam bardzo brakowało. Wyobrażam sobie, że siedzi teraz z wędką na zielonej łące nad stawem. Czeka, aż reszta z nas do niego dołączy.

Do zobaczenia, Doug. Było zaszczytem Cię znać.

Diana Palmer

Robert Douglas (Doug) Kyle

1946-2016

Patriota. Weteran wojny w Wietnamie. Ojciec, dziadek i pradziadek. Kochał ptaki i NASCAR, koty i wędkowanie. A my kochaliśmy Douga.

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Ren Colter nie powitał ich zbyt przyjaźnie. Prawdę mówiąc, kiedy Merrie Grayling w towarzystwie jego brata przekroczyła próg domu na ranczu w Wyomingu, Ren z miejsca przyjął wrogą postawę.

Merrie ledwie na niego zerknęła – i od razu poczuła się tak, jakby ktoś walnął ją obuchem. Ren Colter był wyjątkowo atrakcyjnym mężczyzną. Wysoki, o szerokich ramionach, szczupły w biodrach. Miał smukłe dłonie i zmysłowo wyrzeźbione wargi, a nad nimi prosty nos. Włosy miał gęste i czarne. Był równie przystojny jak brat, choć w przeciwieństwie do niego miał w sobie coś mrocznego. Obejmował Merrie gniewnym spojrzeniem, a ona i tak nie mogła oderwać od niego wzroku. Był w roboczym ubraniu, w dżinsach i wysokich butach, które przeżyły swoje w okopach. Nosił skórzane ochraniacze na spodnie i kożuch z owczej skóry. Czarny kapelusz lekko przekrzywił na bok. Czarne błyszczące oczy wpatrywały się w Merrie, bez słów mówiąc to wszystko, co chciał powiedzieć.

Merrie stanęła bliżej Randalla, co jeszcze bardziej zirytowało Rena. Randall był wysokim blondynem z wesoło patrzącymi na świat niebieskimi oczami i twarzą gwiazdora filmowego. W niczym nie przypominał brata.

– To tylko na parę tygodni, Ren – powiedział spokojnie. – Ona jest… ona wiele przeszła. Właśnie straciła ojca i miała problem z… z tą osobą, o której ci wspominałem. – Nie patrzył na Merrie, ponieważ to, co właśnie przekazał Renowi, nie do końca było prawdą. – Masz najnowocześniejszy system alarmowy i mnóstwo ochroniarzy, więc pomyślałem, że tu będzie bezpieczna.

– Bezpieczna – powtórzył Ren niskim, aksamitnym głosem.

Przyglądał się Merrie, ściągając zmysłowe wargi, lecz wydawało się, że nie znajduje nic interesującego w kobiecie z długimi platynowymi włosami splecionymi w warkocz, który spływał po plecach. Jej jasnoniebieskie oczy celowały w niego jak światło reflektorów. Była dość ładna, ale Ren miał dość ładnych kobiet. Ubranie maskowało jej figurę, więc trudno było zgadnąć, co się pod nim kryje. Miała na sobie dżinsy i bluzę, jedno i drugie luźne i wyraźnie za duże. Na jej twarzy nie zauważył śladu makijażu. Dziwne, pomyślał, bo spodziewałby się, że kolejna kobieta Randalla pojawi się w obcisłej i tandetnej sukience, trzepocząc rzęsami, i będzie próbowała z nim flirtować. Kobiety Randalla były doświadczone i napastliwe, a Ren nie znosił, kiedy kręciły się w pobliżu.

Oczywiście Randall zazwyczaj im towarzyszył, żeby je zabawiać. Tym razem przywiózł jakąś dziwaczkę i chciał ją tu zostawić na czas, kiedy sam będzie jeździł po świecie i zachwalał hodowane przez nich i często nagradzane bydło. Randall był urodzonym sprzedawcą, w przeciwieństwie do wycofanego, introwertycznego Rena, który nie przepadał za ludźmi. A już szczególnie nie znosił matki i nie utrzymywał z nią żadnych kontaktów. Za to kochał swojego brata.

Kobiet unikał jak zarazy od chwili, gdy jego narzeczona Angie została przyłapana nie z jednym, ale z dwoma mężczyznami w niedwuznacznej sytuacji. I to na dwa tygodnie przed wyznaczonym terminem ślubu. Ren odwołał ceremonię i zostawił na głowie byłej narzeczonej uporanie się z wszelkimi konsekwencjami tej decyzji. Angie była wcześniej dziewczyną Randalla. Trwała przy nim do momentu, gdy sobie uświadomiła, że Randall nie zamierza się żenić. Wtedy dla odmiany zastawiła sidła na Rena i przez trzy miesiące ich związku kokietowała go i uwodziła, aż niemal stracił rozum. Trzeba oddać sprawiedliwość Randallowi, że próbował ostrzec brata, ale Ren przeżywał swoją pierwszą prawdziwą miłość i nie zamierzał go słuchać.

Tymczasem Angie nie mogła się doczekać, kiedy wreszcie zacznie pławić się w luksusie. Ren był prezesem spółki wydobywczej, która według corocznego rankingu Fortune 500 należała do najbogatszych firm w Ameryce. Poza tym na czterystuhektarowym ranczu hodował bydło rasy black angus, które przynosiło znaczące zyski. A do tego buhaje czempiony, za które nabywcy z całego świata płacili w milionach. Kupowano zarówno młode byki, jak i profesjonalnie przechowywane nasienie. Rodowody tego bydła były bez zarzutu.

Najboleśniejszą konsekwencją zerwanych zaręczyn było to, co Ren przeczytał o sobie na Facebooku Angie. Musiał kupić nowego laptopa, bo tamten poleciał przez okno szerokim łukiem i roztrzaskał się na podwórzu. Ale cóż, Angie napisała między innymi, że Ren jest nudnym, niezdarnym i pozbawionym choćby krzty wyobraźni kochankiem, a jego ranczo na zadupiu to żałosna kpina – i takie były jej najłagodniejsze uwagi.

Kłamstwami, które Angie rozpowszechniła w internecie, zajęli się prawnicy, natomiast Ren zerwał z nią wszelkie osobiste kontakty. I miał szczerą nadzieję, że Angie już nigdy się do niego nie odezwie. On zaś poprzysiągł sobie, że już nigdy żadnej kobiety nie pozwoli tak bardzo zbliżyć się do siebie, w myśl ludowej mądrości, że kto raz się sparzy, ten dmucha na zimne.

A teraz znów miał zostać z jedną z kobiet Randalla. Nie skakał z tego powodu z radości. Natomiast dziewczyna nie znajdzie tu dla siebie nic ciekawego, tego akurat był pewien. Ale to jej problem. Natomiast on czuł się zmęczony tą nieustającą paradą kobiet brata.

– Nie sprawi ci kłopotu – oznajmił Randall.

Merrie w milczeniu potakująco skinęła głową. Wiedziała, że nie spodobała się wysokiemu ranczerowi, który nawet nie usiłował tego ukryć.

– Delsey! – zawołał Ren.

Z kuchni wyszła starsza kobieta o zmęczonym wyrazie twarzy. Była niska i pulchna, siwe włosy zebrała w kok na karku. Miała piękne ciemnobrązowe oczy. Spojrzała na Merrie z lekkim zdziwieniem, a potem się uśmiechnęła.

– To Merrie Grayling – przedstawił Randall, otaczając ramieniem Merrie, która zadrżała pod wpływem otwartej wrogości Rena. – Pochodzi z małego miasteczka w Teksasie.

Gosposia uścisnęła jej dłoń, mówiąc przy tym:

– Witaj, będzie ci tu dobrze, kochanie. – Rzuciła Renowi ostrzegawcze spojrzenie, potem uśmiechnęła się do Randalla. – Znów pan wyjeżdża?

– Tak, do Anglii, na rozmowę z pewnym baronem – dodał z uśmieszkiem. – Hoduje bydło rasy black angus. My mamy czempiony, które chętnie byśmy mu sprzedali. Jest zainteresowany, a osobisty kontakt bardzo ułatwia transakcję.

– To prawda – zgodził się Ren. – Ja nie potrafię tak dobrze dogadywać się z ludźmi.

– Najchętniej dogadywałby się za pomocą bata do popędzania bydła – z błyskiem w oku wyjaśnił Randall, mrugając do Merrie.

– Bat to pomocne narzędzie w kontaktach z ludźmi – odparował Ren, też popatrując na Merrie. – Natomiast wobec zwierząt nigdy nie stosujemy przemocy. Moje bydło przywykło do dobrego traktowania. – Przerwał na moment. – Cóż, muszę wyjawić, że lubię bydło.

– Ja też – oznajmiła cicho Merrie i zaczerwieniła się, czując na sobie wzrok Rena. – Ale najbardziej lubię konie. – Spojrzała mu w twarz. – Ma pan może konia… na którym mogłabym jeździć?

– Później o tym porozmawiamy. – Zerknął na zegarek. – Zaraz przyjedzie weterynarz, żeby zaszczepić jałówki. Muszę iść.

Randall chciał go uściskać, ale brat tylko na niego spojrzał lodowatym wzrokiem i wyciągnął rękę. Randall posłał mu cierpki uśmiech.

– Nie siedź za długo na dworze – poradził. – Zapowiadają opady śniegu.

– Jesteśmy w Wyomingu – odparł Ren. – Tu zawsze pada śnieg.

– Na pewno jest ładnie – powiedziała z wahaniem Merrie. – Tam, skąd pochodzę, prawie nie widujemy śniegu.

Ren nie odpowiedział jej, natomiast zerknął na Delsey i stwierdził:

– Spóźnię się. Zostaw mi zimne mięso w lodówce.

– Na pewno zostawię. A pan niech uważa z tym koniem – dodała z pełną czułości troską. – Wczoraj ugryzł Daveya.

– Który koń? – spytał Randall.

– Mieliśmy nowego kowboja. – Ren wyraźnie się zdenerwował. – Zaufałem mu, ponieważ Tubbs go zatrudnił i powiedział, że to dobry pomocnik. Był w chacie, mało go widzieliśmy. Kiedy do niego pojechałem, żeby spytać o ciężarne jałówki, leżał pijany w trupa, a koń, którego mu daliśmy, krwawił, miał głębokie rany, które ten drań zadał mu Bóg wie czym. Dałem mu ostry wycisk, a potem wezwałem policję. Zabrali go, jest oskarżony o okrutne traktowanie zwierząt, a ja już nie mogę się doczekać, kiedy złożę zeznanie – zakończył chłodno.

Merrie objęła się mocno ramionami i zadrżała. Słowa Rena przywołały bolesne wspomnienia związane z jej ojcem, z tym, co musiała od niego znosić. Przez całe dzieciństwo bicie, chłosty… Miała dwadzieścia dwa lata i nigdy jeszcze nie była na randce, nikt dotąd jej nie pocałował, nie miała przyjaciół.

Ojciec był tak bogaty, że budził strach i respekt w okolicy, więc jego córki – Merrie i jej starsza siostra Sari – nigdy nikomu choćby słowem nie wspomniały, co się działo w pięknej rezydencji w Comanche Wells w stanie Teksas.

– Zimno? – spytał cicho Randall, gdy zauważył, że wstrząsają nią dreszcze.

Pokręciła głową.

– Mój ojciec… kiedyś też tak skrzywdził konia.

– Zgłosiła to pani na policję? – spytał szorstko Ren.

– Ludzie za bardzo się go bali. – Głośno przełknęła. – To by niczego nie zmieniło. Po prostu treser pilnował, żeby konie nie wychodziły na zewnątrz, kiedy ojciec szedł do stajni.

– Mieszka pani na ranczu?

– Tak… – Niepewnie skinęła głową. – Nie jest tak duże jak to. Mieliśmy tylko… mamy tylko… konie.

– Cóż, do tego niech pani nie podchodzi. Hurricane jest wyjątkowo niebezpieczny, najgroźniejszy na naszym ranczu. Dosłownie wyszarpał kawał mięsa z ręki jednego z naszych kowbojów, raniąc go paskudne, i o mały włos nie zabił drugiego, który chciał zdjąć mu uzdę. Nikomu nie pozwala się dotknąć.

– Nadal ma uzdę? – spytał Randall zmartwiony.

– Tak. – Jego brat się skrzywił. – Łeb ma już obtarty do krwi. Ten kowboj musiał szarpać go za uzdę. Spróbujemy jeszcze raz poprosić lekarkę, żeby go uśpiła. – Pokręcił głową. – Trudno go utrzymać nieruchomo na tyle długo, żeby wbić igłę. Ale powiedziała, że zna strażnika leśnego, który ma strzelbę ze środkiem uspokajającym, i spróbuje ją pożyczyć.

– Biedactwo – powiedziała cicho Merrie. – Człowiek, który tak traktuje konia, tak samo potraktuje ludzi – dodała cicho, w zadumie.

Ren popatrywał na nią zaintrygowany.

– Prawdę mówiąc, szeryfowi się zdaje, że był list gończy za tym człowiekiem, którego zatrudnił Tubbs. – Przeniósł wzrok na Randalla. – Następnym razem ja będę zatrudniał pracowników. – Lekko wykrzywił wargi. – Tubbs nie umie ocenić ludzi.

– Ona potrafi – stwierdził Randall, przytulając Merrie do swojego boku. – Maluje obrazy.

– Wiele osób maluje – odparł lekceważąco Ren i znów zerknął na zegarek. – Bezpiecznego lotu – powiedział do brata.

– Dzięki. – Randall uśmiechnął się. – Trzymaj się z dala od kłopotów.

– To nie moja wina – odparł Ren, wzruszając ramionami. – Ten gość obraził moje bydło.

– Policja w Billings ma cię po dziurki w nosie – stwierdził Randall.

– To prawda. – Roześmiał się. – Kazali mi pójść na krótki kurs radzenia sobie ze złością. Potem pojechałem na konferencję do Montany i kolejny gość obraził moje bydło. – Westchnął. – Cóż, będę się trzymał z dala od Billings, aż wreszcie policja zapomni, jak wyglądam.

Randall potrząsnął głową, a brat puścił do niego oko i wyszedł, nie mówiąc nic więcej do Merrie. Ostrogi dzwoniły przy każdym jego kroku. Dla niej brzmiały jak dzwonki. Uśmiechnęła się do Randalla.

– Nie przejmuj się nim – powiedział. – On już taki jest, że denerwuje się w obecności obcych ludzi. Prawda? – zwrócił się do Delsey.

Gosposia odetchnęła głęboko, po czym stwierdziła:

– To prawda, zachowuje się okropnie przy ludziach, których nie zna. Mam nadzieję, że masz twardy charakter, młoda damo – dorzuciła z uśmiechem. – Już on to sprawdzi.

– Mam za sobą ciężkie chwile. – Mimo takiego wyznania, Merrie też uśmiechnęła się ciepło, patrząc na Delsey. – Najlepiej będę go omijać z daleka.

– Niezły pomysł, zwłaszcza że idzie zima i zapowiadają opady śniegu. Bydło i kowboje mają ciężkie życie, jak sporo napada.

– Bardzo lubię śnieg.

– Na Południu łatwo za nim tęsknić, ale po spędzeniu choćby jednej zimy w Wyomingu zmienisz upodobania – zapewniła ją Delsey.

Merrie tylko się uśmiechnęła, natomiast Randall powiedział:

– Też już muszę lecieć. – Pocałował Merrie w policzek. – Uważaj na siebie. Trzymaj się z dala od stajni i nie daj się Renowi. – Zawahał się. – Gdyby naprawdę źle cię traktował, wyślij mi SMS-a, a zabiorę cię do domu, okej?

Kiedy powiedział te słowa, Merrie przeszedł dreszcz, mimo to odparła z uśmiechem:

– Okej. – Uściskała go. – Dziękuję, Randall.

– Jesteś moją przyjaciółką. Nie martw się, dasz sobie radę. Uważaj na siebie.

– Ty też – odparła…

– Niech pan jedzie powoli. – Delsey pogroziła mu palcem. – Dość już mandatów.

– Marzycielka. – Puścił do niej oko.

Delsey zaprowadziła Merrie do jej pokoju.

– Każę któremuś z chłopaków, żeby przyniósł ci twój bagaż. Został w holu, Randall go tam zostawił. – Urwała. – Nie daj się wyprowadzić z równowagi Renowi – dodała łagodnie. – On nie jest miły dla obcych, a zwłaszcza dla kobiet. Ma za sobą bolesne doświadczenie, przez co zrobił się taki oschły.

– Nie będę mu przeszkadzać – obiecała Merrie. – Przywiozłam szkicowniki i robótki, mam czym się zająć.

– To dobrze. Gdybyś czegoś potrzebowała, zwykle jestem w kuchni albo gdzieś w domu. W niektóre dni przychodzi ktoś do pomocy, bo nie radzę już sobie z cięższymi pracami. Lata dają mi się trochę we znaki, ale Ren lubi moją kuchnię – zakończyła z uśmiechem.

Merrie nabrała głęboko powietrza.

– Nasza gospodyni, Mandy, nauczyła mnie gotować. Nawet umiem kroić i patroszyć kurczaka. – Zaśmiała się cicho. – Też lubię krzątać się w kuchni.

– Jak trochę tu pobędziesz, może z tego skorzystam. – Delsey wpatrywała się w Merrie mądrymi ciemnymi oczami. – Jakiś mężczyzna cię prześladuje, tak? Randall mi powiedział.

– Nie chcę… – zaczęło cicho, z wahaniem – narazić kogoś na niebezpieczeństwo…

– Ren chroni to miejsce jak Fort Knox – oznajmiła Delsey. – Nikt się tu nie dostanie, jak ochrona go nie wpuści. Zauważyłaś kamery przy głównej bramie, kiedy tu przyjechaliście? – Gdy Merrie potaknęła, mówiła dalej: – Mamy nawet specjalny program do rozpoznawania twarzy. Może wyśledzić przestępcę.

– No, no – mruknęła Merrie.

– Niestety nie zadziałał w przypadku tego kowboja, który znęcał się nad naszym biednym koniem. – Skrzywiła się. – Hurricane był najsłodszym wałachem. Serce mnie boli, kiedy widzę, co ten człowiek mu zrobił. – Odetchnęła głęboko. – Jeśli w dalszym ciągu będzie się tak zachowywał, będą musieli go uśpić. – Przygryzła wargę, a potem zmusiła się do uśmiechu. – Cóż, zostawię cię, rozpakuj się spokojnie. – Wyjrzała za drzwi i wychyliła się przez balustradę. – Brady! – zawołała. – Możesz przynieść bagaże?

– Jasna sprawa, panno Delsey – zawołał kowboj, przeciągając głoski, po czym szybko wniósł bagaże po schodach i zaniósł do pokoju.

– Dziękuję – powiedziała Merrie uprzejmie.

Brady uchylił kapelusza. Był w podobnym wieku co Delsey, budowę miał mocną, wręcz atletyczną, po prostu emanował siłą.

– Pani jest tą przyjaciółką pana Randalla, która będzie tu mieszkać jakiś czas? – spytał przyjaznym tonem.

– Tak, jestem Merrie. Miło mi pana poznać, Brady.

– Mnie też miło cię poznać, panienko. – Zwrócił się do Delsey. – Willis chce wiedzieć, czy upieczesz chłopakom ciasto.

– Upiekę – odparła Delsey. – Jakie się wam zamarzyło tym razem?

– Czekoladowe z tym twoim białym lukrem.

– Zaraz biorę się do roboty. – Odwróciła się do Merrie. – Jadłaś lunch?

– Tak, dziękuję. Randall kupił mi cheeseburgera i frytki po drodze.

– To dobrze. Kolacja jest o siódmej. Ren pracuje do późna. Czasami nie przychodzi nawet na kolację, jak choćby dzisiaj. Prosił, żebym mu zostawiła zimne mięso w lodówce, czyli wróci dopiero na noc.

– Prowadzenie rancza to nie jest robota, którą można sobie zaplanować co do minuty – skwitował z uśmiechem Brady. – Zwłaszcza dotyczy to szefa. Musi wszędzie zajrzeć, zanim pogoda się popsuje.

– Aha, Brady, dzwoniłam do tego wykonawcy – powiedziała Delsey. – Jak zobaczysz Rena, powiedz, że ten człowiek zjawi się jutro rano, żeby zobaczyć, co jest do roboty.

– Przekażę. – Uchylił kapelusza. – Do zobaczenia później, dziewczęta.

Odpowiedziały mu uśmiechami, a gdy zostały same, Merrie powiedziała:

– Sympatyczny.

– Większość z nich to dobre chłopaki, ale mamy tu kilku ochroniarzy – dodała z powagą. – Jeden z nich jest niebezpieczny. Przyjechał do nas z Iraku, gdzie szkolił policjantów. Niewiele o nim wiemy. Zwykle stroni od innych, kiedy nie pilnuje stada.

– Kto to jest? – zaciekawiła się Merrie.

– Nazywają go J.C. Nikt nie wie, co się kryje za tymi inicjałami.

– Postaram się nie wchodzić mu w drogę.

Merrie przeciągnęła się, a złoty łańcuszek, który nosiła na szyi, lekko otarł się o skórę jej dekoltu. Wyciągnęła na wierzch bluzy ładny maleńki złoty krzyżyk.

Delsey skrzywiła się. Powinna ją ostrzec, ale nie chciała jej jeszcze bardziej denerwować. Renowi nie spodoba się ten krzyżyk. Będzie go drażnił jak czerwona płachta byka. Ale może go nie zauważy.

Uśmiechnęła się do Merrie i zostawiła ją samą, żeby się rozgościła.

Zeszła na kolację, mając cichą nadzieję, że nie zastanie Rena przy stole. Nie chciała jeszcze bardziej go do siebie zrażać, a wiedziała doskonale, że nie cieszył go fakt, że przebywała pod jego dachem.

– To duży dom – zauważyła, jedząc wyśmienitą pieczeń wołową i domowe bułeczki, które upiekła Delsey.

– Bardzo duży. O wiele za duży, żebym sobie sama poradziła, dlatego zatrudniamy panie na zlecenia – wyjaśniła. – Większość z tych kobiet to żony mężczyzn, którzy dla nas pracują, i dzięki temu trochę zwiększają rodzinne dochody. Generalne porządki, okazjonalne prace, a niektóre z pań zajmują się drobiem i sprzedażą jajek. Inne pracują w ogrodzie i sprzedają w lecie nadmiar naszych zbiorów. Dobrze nam się tu żyje.

– Dom jest bardzo piękny – szczerze stwierdziła Merrie.

– Hm… – Delsey lekko ściągnęła brwi. – Jesteś pierwszą ze sprowadzonych tu przez Randalla kobiet, która to powiedziała.

– Bo jest piękny.

– Cóż, to wiejski dom, prawda? – Delsey wzruszyła ramionami, po czym spojrzała w stronę salonu z dużymi fotelami i długą kanapą z bordowej skóry, zarzuconą poduszkami o indiańskich wzorach. Dywaniki na podłodze też wyglądały na dzieło rąk rdzennych mieszkańców Ameryki. Nad kominkiem wisiały skrzyżowane szable, a na stojaku stała stara zabytkowa strzelba.

– Pasuje do niego – w zadumie skomentowała Merrie. – Solidnie, cicho, wygodnie.

Delsey zabrakło słów. Wiedziała, że dziewczyna mówi o Renie, ale była zaskoczona jej przenikliwością. „Solidnie, cicho, wygodnie”. Miała tylko nadzieję, że Merrie nie czeka przykra niespodzianka, kiedy panu tego domu nie spodoba się coś, co jego gość powie czy zrobi.

Wrócił bardzo późno, a ona akurat schodziła na dół, wciąż w dżinsach i bluzie, żeby poprosić Delsey o dodatkowy koc. W domu było zimno, a ona dotąd żyła w teksaskim klimacie.

Kiedy Ren ją dojrzał, zatrzymała się na schodach. Jego rysy jeszcze stwardniały. Patrzył znacząco na przód jej bluzy. Przez moment zastanawiała się, czy ma na sobie bluzę z jakimś napisem. Potem sobie uświadomiła, że jest szara i gładka. Zdenerwowała się. Na pewno nie patrzył w ten sposób na jej piersi!

– Czemu, do diabła, nosi pani coś takiego? – spytał.

Jego kąśliwy ton kompletnie zbił ją z tropu.

– Ja… lubię bluzy – zaczęła.

– Nie chodzi mi o bluzę, ale o to. – Wskazał jej krzyżyk.

Przypomniała sobie, jak Randall wspominał o poglądach Rena na religię. Wtedy puściła to mimo uszu, jednak problem okazał się poważny. W obronnym geście położyła dłoń na krzyżyku i oznajmiła cicho:

– Jestem osobą wierzącą.

– Wiara! – Jego oczy rozbłysły. – Dla chorego ciemnego świata wiara to jak laska dla inwalidy, nie leczy, pozwala tylko pełzać – zadrwił. – Zabobon, trucizna dla wolnego rozumu. Bezużyteczny przesąd!

– Panie Colter… – Nerwowo wciągnęła powietrze.

– Niech pani zabierze mi sprzed oczu tę przeklętą błyskotkę, niech pani ją gdzieś schowa. Nie chcę jej więcej widzieć w moim domu. Zrozumiała pani?

Był taki sam jak jej ojciec. Kiedy mówił, to jakby rozlegały się grzmoty. Przestraszył ją. Drżącą ręką wsunęła krzyżyk pod bluzę.

– A jeśli szuka pani czegoś do jedzenia, to informuję, że po kolacji nie mamy jedzenia à la carte. Je pani z nami przy stole albo nie je wcale. Czy wyraziłem się jasno?

– Tak, proszę pana – odparła, a jej głos drżał tak samo jak nogi.

– I w ogóle co pani robi na dole po ciemku?

– Ja… chciałam wziąć koc – wyjąkała. – W moim pokoju jest zimno.

– Nie mamy tu sauny – stwierdził lodowato. – Oszczędzamy energię. W pani cholernej szafie są koce. Czemu pani tam nie zajrzała, zanim postanowiła pani zawracać innym głowę takimi bzdetami?

Cofnęła się. Był o wiele bardziej przerażający, niż jej się z początku wydawało. Ta postura, to lodowate spojrzenie, wściekłość w oczach, która sprawiała, że zapragnęła uciec jak najdalej stąd. Rzadko przebywała wśród mężczyzn, głównie na zajęciach plastycznych, ale koledzy, którzy wybierali te zajęcia, byli delikatni i uprzejmi. Ten mężczyzna był samotnym wilkiem, dzikim drapieżnikiem, którego nikt nie nauczył, co to jest mir domowy. Jego słowa przyprawiały ją o dreszcze. Jej pierwsze wrażenie, gdy Ren wydał jej się przystojnym i uprzejmym mężczyzną, właśnie okazało się fałszywe. Był diabłem w wyblakłych niebieskich dżinsach.

– To wszystko – rzucił ostro, po kapralsku. – Zmykaj, dziewczynko.

Merrie pognała na górę, nie oglądając się za siebie. Wpadła do swojego pokoju, a zaraz potem na wszelki wypadek zamknęła drzwi na klucz.

Sari mówiła, że może do niej zadzwonić, ale Merrie czuła zbyt duży strach, by wybrać numer siostry. Choć miała sześć telefonów na kartę, obawiała się, że jeśli z któregoś z nich skorzysta, to zostanie namierzona, bo mężczyzna, który jej szukał, był przebiegły.

Paul Fiore, mąż Sari, pracował dla rządu, a jego koledzy z „firmy”, agenci specjalni FBI, próbowali dopaść człowieka, który zamierzał zamordować jej siostrę Merrie, bo przyjął na to zlecenie od syna byłej kochanki ich ojca. Mężczyzna, który wziął kasę za zabicie Sari, został schwytany, gdy dopiero przymierzał się do krwawego dzieła. Co więcej, okazało się, że był to ich szofer. Płatny morderca, który dostał zlecenia na Merrie, był o wiele bardziej niebezpieczny.

Timothy Leeds zamierzał zabić córki Darwina Graylinga, żeby zemścić się na człowieku, który z zimną krwią zamordował jego matkę. Tymczasem Darwin zmarł nagłą i niespodziewaną śmiercią, a Timmy był zbyt pijany, żeby dokładnie pamiętać, kogo zatrudnił do tej parszywej roboty.

Gdy Timmy wytrzeźwiał, przeraził się swoim postępkiem. Opłakiwał matkę, był wściekły na Darwina i łaknął zemsty, stąd to wszystko. Tyle że Darwin zmarł tuż po tym, jak Timmy wynajął morderców. Wziął pieniądze, które zostawiła mu matka, i zapłacił za zabójcze zlecenie.

I wciąż siedział w więzieniu, gdzie czekał, aż zostanie postawiony w stan oskarżenia. Owszem, złożył obszerne zeznanie przeciwko wspólnikom w niecnych knowaniach, wydobył z naruszonej alkoholem pamięci to wszystko, co tylko zdołał, lecz nie dało się zignorować faktu, że Timmy’emu przyświecał dokładnie określony cel: zamordowanie dwóch niewinnych kobiet. I przynajmniej do chwili wytrzeźwienia zamierzał go zrealizować. A zamiar przestępczy podlega karze. Merrie z pewnością to wiedziała, skoro jej starsza siostra Sari była zastępcą prokuratora okręgowego w Jacobsville w stanie Teksas.

Merrie zastanawiała się, co Sari pomyślałaby o mrukliwym i wrogo nastawionym ranczerze, który poczuł się obrażony zwykłym krzyżykiem, symbolem jej wiary. Ta wiara pomagała Merrie i jej siostrze przetrwać chwile niewiarygodnego bólu. Ojciec je bił, przetrzymywał w domu, jakby były więźniarkami. Sprawił, że bały się mężczyzn. Był mordercą i brał udział w praniu brudnych pieniędzy dla mafijnych organizacji. Gdyby żył, dostałby dożywocie, a na koniec skonałby za kratami. Za całe swe bogactwo nie zdołałby kupić tego jednego, o czym już tylko mógłby marzyć: choćby jednego dnia wolności.

To właśnie z powodu ojcowskiego majątku Sari omal nie straciła ukochanego. Paul Fiore w swojej rodzinie uchodził za wyrodka i czarną owcę, bo jako jedyny zarabiał na życie w inny sposób niż dzięki kradzieżom, napadom rabunkowym, wymuszeniom, oszustwom i innym paragrafom. Choć owszem, paragrafom służył, bo pracował w FBI. Przez pewien czas był też szefem ochrony nieruchomości Graylingów. Obecnie został oddelegowany do biura FBI w San Antonio.

Sari doprowadziła do tego, że Darwin Grayling zapisał Paulowi w testamencie sto milionów dolarów – połowę sumy, jaką Sari otrzymała z tajnych kont bankowych matki, która z kolei zostawiła swój majątek córkom. Każda z nich odziedziczyła dwieście milionów dolarów, przez co Paul o mały włos nie wziął nóg za pas. Nie chciał, by ludzie myśleli, że poślubił Sari dla pieniędzy. Jednak po tym chwilowym kryzysie stworzyli nad wyraz udane małżeństwo, a Merrie cieszyła się ich szczęściem.

Niestety ojciec zostawił swoje piętno zarówno na ciele, jak i na psychice córek.

Merrie usiadła na łóżku. Wciąż była rozdygotana z powodu wściekłego ataku ranczera. Zastanawiała się, jak długo zdoła wytrzymać w tym miejscu. Ren Colter budził w niej przerażenie.

Ostatecznie jednak Merrie udało się zasnąć. Na śniadanie zeszła odrobinę spóźniona z nadzieją, że już nie zastanie Rena. On tymczasem właśnie podnosił się od stołu.

Zmierzył ją spojrzeniem.

– Mamy tu stałe godziny posiłków – oznajmił szorstko. – Jeśli będzie się pani tak guzdrała, nie będzie pani jadła.

– Ale panie Ren… – zaprotestowała Delsey.

– Tu obowiązują pewne zasady, których się nie łamie! – Spojrzał na Merrie, która zesztywniała ze strachu. – Słyszała mnie pani. Delsey powie pani, o której godzinie są posiłki. Żeby mi się pani więcej nie spóźniła. – Naciągnął kapelusz na oczy, włożył ciężką kurtkę z kożucha i wyszedł, nie mówiąc nic więcej.

Merrie z trudem powstrzymywała łzy.

– Och, kochanie, tak mi przykro. – Delsey przytuliła ją i ukołysała jak dziecko, aż Merrie się popłakała. – On cały zgorzkniał przez te zerwane zaręczyny. Dawniej taki nie był. W gruncie rzeczy to dobry człowiek…

– Powiedział, że mój krzyżyk to głupota i nie wolno mi go nosić – szlochała Merrie. – Jakim trzeba być człowiekiem, żeby powiedzieć coś takiego?

– To długa historia. – Delsey wciąż kołysała ją w objęciach. – Pojechał do sławnego college’u na Północy, bo dostał tam stypendium. Jakaś profesorka namieszała mu w głowie i zmieniła jego poglądy na temat religii. Był świetnym studentem, ale po powrocie do domu nagle stał się wrogiem religii. Zadręczał matkę z powodu choinki na Boże Narodzenie i jej wiary, a ona po tych jego napastliwych tyradach uciekała cała we łzach. Potem kiedyś przypadkiem podsłuchał, jak matka mówiła do Randalla, że Ren jest zimny i bez serca tak jak jego ojciec, z którym się rozwiodła. Powiedziała, że jest dumna z Randalla, bo jest lepszym synem. Ren po prostu wyszedł z domu i nigdy więcej nie odezwał się do matki.

Merrie odsunęła się i spojrzała na gosposię zaczerwienionymi oczami.

– Rozwiodła się z jego ojcem?

Delsey przytaknęła skinieniem głowy. Podała Merrie chusteczki higieniczne, żeby osuszyła sobie oczy.

– To ranczo należało do jego ojca, ale nie żyło się tu łatwo. Matka Rena lubiła luksusy, tak przynajmniej opowiadają, a ojciec Randalla zabiegał o jej względy. Więc z nim uciekła.

– Teraz to ogromne ranczo – stwierdziła Merrie.

– Tak, to prawda, ale było małe i zadłużone, kiedy Ren stanął w drzwiach domu ojca tuż po tamtym Bożym Narodzeniu. Razem zaczęli hodować bydło. Ren znał się na biznesie, w końcu ma dyplom z Harvardu, a ojciec znał się na bydle. – Uśmiechnęła się. – Zabrało im to piętnaście lat, ale oprócz hodowli bydła zajęli się przemysłem wydobywczym i stworzyli tu małe imperium. Ren jest z tego bardzo dumny. Jego ojciec też był dumny. Zmarł przed dwoma laty. – Westchnęła. – Ren nie pozwolił matce przyjechać nawet na pogrzeb. Wciąż ma jej za złe słowa, które niechcący usłyszał. Nie chce z nią rozmawiać.

– To nieludzkie, żeby tak chować urazę – niemal wyszeptała Merrie. – Wydaje się takim zimnym człowiekiem…

– Ale pod zewnętrznym chłodem kryje się dobre serce. Po prostu zbyt długo tkwi w tym stanie.

– Śmiertelnie mnie przeraża.

– Nie skrzywdzi cię – zapewniła Delsey. – Musisz tylko stawić mu czoło, kochanie, zmusić, by zaczął myśleć, zamiast działać instynktownie. Taki człowiek jak on, w którym jest tyle złości i urazy, będzie cię źle traktować, jeśli mu na to pozwolisz.

– Prawie dwadzieścia trzy lata żyłam z takim człowiekiem – wyznała Merrie. – On… – Przełknęła, objęła się ramionami. – Był brutalny, zwłaszcza po śmierci naszej mamy. Pragnął mieć synów, a miał nas, więc kazał nam za to płacić. Nie pozwalał nam na randki. Nie wolno nam było mieć przyjaciół. Żadna z nas nie posiada prawa jazdy. Nikt jeszcze mnie nie całował. To się chyba nazywa ograniczenie swobody? – spytała z pustym śmiechem. – Jedyne ustępstwo z jego strony polegało na tym, że pozwalał nam chodzić do kościoła. Nie ma pani pojęcia, jaka ważna była dla nas wiara, kiedy dorastałyśmy. Tylko to trzymało nas przy życiu. – Dotknęła krzyżyka schowanego pod bluzą. – Mama dała mi ten krzyżyk. Nie zdejmę go.

Delsey uśmiechnęła się.

– To mi się podoba. Powiedz mu to.

– Proszę wybaczyć, ale nie mam manii samobójczej – zażartowała Merrie.

Gospodyni się zaśmiała, po czym stwierdziła ciepło:

– Jesteś silna, wiesz o tym.

Merrie spojrzała tęsknie na bułeczki, kiełbaski i jajka.

– Chyba nie spóźnię się na lunch – powiedziała.

– On już sobie poszedł. Siadaj i jedz.

Usiadła więc przy stole, nerwowo zerkając na drzwi.

– Zostań tu. – Delsey podeszła do drzwi od frontu i wyjrzała na zewnątrz. Ren jechał w dół wzgórza w stronę stajni dużym czerwonym SUV-em. Zaczął prószyć drobny śnieg.

Wróciła do kuchni.

– Pojechał do stajni. Potem pojedzie sprawdzić, jak się ma bydło. Śnieg zaczął padać.

– Naprawdę? – spytała podekscytowana Merrie.

– Najpierw zjedz – odparła rozbawiona gosposia. – Potem pójdziesz pobawić się na śniegu.

Merrie zawahała się, jej ręka z widelcem zawisła nad talerzem z jajkami.

– Dziękuję, Delsey.

– Nie ma za co. Naprawdę.

Z apetytem zjadła śniadanie, potem włożyła lekką kurtkę i botki. Żałowała, że nie spakowała płaszcza. Jesienią w Comanche Wells nigdy nie widywało się śniegu. Nawet zimą rzadko się tam pojawiał.

– Dziecko, musisz włożyć coś cieplejszego – zatroskała się Delsey na jej widok.

– Nic mi nie będzie. Zimno mi nie przeszkadza, jeśli jest śnieg. – Zaśmiała się. – Jak zmarznę, wrócę do domu.

– Dobrze, ale uważaj i nie chodź gdzie nie trzeba, okej?

– Obiecuję.

Najpierw Merrie obeszła dom, potem ruszyła ścieżką prowadzącą do dużych budynków gospodarczych i sąsiadujących z nimi zagród. Przed jednym z budynków były nawet ławeczki. Wewnątrz jakiś mężczyzna pracował z koniem, lekko zarzucał lasso na stające dęba zwierzę. Koń był wyjątkowej urody, czarny, o sierści błyszczącej jak jedwab. Przypomniał Merrie dom i rodzinną stajnię.

Kręciła się radośnie roześmiana jak dziecko, kiedy z góry spływały coraz większe białe płatki. Śnieg był niewiarygodnie piękny. Wstrzymała oddech, a potem wypuściła powietrze, patrząc na chmurkę zamarzającego oddechu, cieszyła się zimnem, białym krajobrazem i widniejącymi w dali wierzchołkami gór. Chciała to namalować. Kochała swój dom w Teksasie, ale ten widok był niesamowity. Zapisała go sobie w pamięci, by później przenieść na papier.

Ciekawa była Hurricane’a, nieszczęsnego maltretowanego konia. Potrafiła się wczuć w jego sytuację, ponieważ wiedziała, jak to jest. Miała głębokie blizny na plecach po ranach zadanych paskiem ojca, kiedy próbowała ochronić swoją biedną siostrę przed jeszcze gorszym biciem. Wtedy ojciec zwrócił swój gniew przeciw niej.

Zadrżała, przypominając sobie przerażenie, jakie przeżywały z Sari, kiedy ojciec zamierzał się na nie. Ze strachu przed aresztowaniem nie pozwolił nawet, żeby leczył je miejscowy lekarz. Rany zszywał im zatrudniony przez ojca konował bez licencji. Chirurgia plastyczna nie wchodziła w rachubę, musiały żyć z bliznami.

Oczywiście teraz mogły to zmienić, bo każda z sióstr Grayling była warta dwieście milionów dolarów. Tuż przed wyjazdem Sari na Bahamy, gdzie zamierzała leczyć złamane serce po odrzuceniu jej przez Paula, wybrały się na zakupy. Merrie kupiła dresy, piżamy i bardzo proste codzienne ubrania. Wciąż nie mogła się zmusić do modnych ciuchów, na przykład krótkich, odsłaniających brzuch topów czy spodni z obniżoną talią. Nie chciała wyglądać, jakby zależało jej na uwadze mężczyzn.

Porzuciła wspomnienia, gdy jej wzrok przyciągnął duży budynek z dwojgiem drzwi od frontu i sąsiadującą z nim zagrodą. Teren był ogrodzony, wewnątrz podzielony na osobne padoki, żeby każde zwierzę miało kawałek własnego pastwiska. Czyli budynek musiał być stajnią. Podeszła bliżej, mając nadzieję, że nie wpadnie na żadnego z ludzi Rena. Koniecznie musiała zobaczyć biednego, zmaltretowanego konia, a wiedziała, że pracownicy rancza jej na to nie pozwolą. Była pewna, że Ren wydał im takie polecenie.

Czekała w cieniu, aż dwaj mężczyźni wyjdą na zewnątrz.

– Wypijemy kawę i wrócimy za pół godziny – powiedział jeden z nich. – Założę się, że klacz nie oźrebi się dziś wieczorem, ale musimy z nią zostać.

– Tylko nie zamarudźmy zbyt długo – powiedział drugi, wzdychając ciężko. – Ostatnio szef coś nie w humorze.

– Powinien wiedzieć, że ta kobieta to same kłopoty – drwiąco skwitował pierwszy. – Owinęła go sobie wokół palca, tak mu zabełtała w głowie, że aż jej kupił ten pierścionek.

– Lepiej nie wspominaj przy nim o Bożym Narodzeniu – mruknął drugi. – W zeszłym roku w grudniu omal za to nie oberwałem.

– On nie wierzy w takie rzeczy. – Pierwszy mężczyzna westchnął. – Cóż, jego sprawa, ale ja bardzo lubię Boże Narodzenie i za miesiąc ubiorę drzewko. Może zamknąć oczy, jak będzie przejeżdżał obok mojej chałupy, bo cholerna choinka stanie przy oknie.

– No, no… Ryzykant z ciebie – roześmiał się drugi.

– No i w porząsiu. Płaci dobrze, ale mam dość obchodzenia się z nim jak z jajkiem. Charakter ma coraz gorszy, co nie?

– Ale pomyśl o wszystkich korzyściach. Nawet emeryturę dostaniesz. Naprawdę byś z tego zrezygnował tylko dlatego, że szef ostatnio coś za bardzo się wścieka? Przejdzie mu.

– Przez pół roku mu nie przeszło, tak?

– No to przeczekajmy kolejne pół roku, a teraz chodźmy wreszcie na tę kawę.

– Jutro przyjedzie weterynarz zbadać tę klacz. Może przywiezie strzelbę ze środkiem uspokajającym dla Hurricane’a. Cholerna szkoda, że coś takiego się mu przydarzyło.

– Gorszy los spotkał tego gościa, który mu to zrobił. – Drugi mężczyzna aż się skrzywił. – Szef spuścił mu cholerny łomot. W życiu nie widziałem tylu siniaków, a to kawał chłopa. Potężniejszy nawet niż szef.

– Nie zapominaj, że szef to żołnierz wojsk lądowych. Teraz w rezerwie, ale wysłali go na zagraniczną misję. Był kapitanem jakiejś kompanii, nie wiem jakiej, ale znaleźli się w ogniu walki. Podobno po tym, co wtedy przeżył, bardzo się zmienił.

– Wiele przeszedł. Chyba ma prawo do złego humoru od czasu do czasu.

– Nie mam mu za złe, że dał popalić temu draniowi, który skatował Hurricane’a. Do diabła, miło było na to patrzeć. Ten gość nie miał nawet szansy zadać szefowi jednego ciosu.

– Szeryf od razu zauważył siniaki, ale z miejsca powiedział, że gościu był schlany i spadł ze schodów głową na dół.

Jego towarzysz wybuchnął śmiechem.

– Taa. Dobrze, że lubi szefa, co?

– Ano dobrze.

Szli dalej przed siebie. Merrie, która słuchała ich rozmowy, skrzywiła się. Więc Ren też swoje przeszedł. Ogarnęły ją smutek i współczucie. Co nie znaczy, że już się go mniej obawiała.

Otworzyła drzwi stajni i weszła do środka. Wewnątrz było zimno, ale przestronnie. Szła ostrożnie ceglaną ścieżką. W stajni znajdowało się kilka koni, ale natychmiast odgadła, który z nich to Hurricane.

Był czarny jak węgiel i miał piękną, choć splątaną grzywę. Na widok Merrie uniósł łeb i walnął kopytami w podłogę, a potem zarżał. Merrie dojrzała uzdę. Była o wiele za ciasna. Na skórze dostrzegła krew. Wzdrygnęła się. Po bokach, blisko ogona, były ślady po bacie… głębokie rany.

– Biedactwo – powiedziała łagodnie. – Och, moje ty biedactwo.

Koń nadstawił uszu.

Podeszła krok bliżej.

– Co on ci zrobił? – szepnęła, robiąc kolejny krok. – Pobity chłopczyk. Biedactwo.

Koń potrząsnął grzywą. Spojrzał na nią i przesunął się o krok.

Merrie dostrzegła końskie przysmaki w stojącym obok worku. Wzięła dwa z nich i jeden schowała do kieszeni. Drugi trzymała na wyprostowanej dłoni, by koń nie dziabnął jej palców, i powoli ruszyła w jego kierunku. Jeśli był aż tak niebezpieczny, jak mówią, nawet doświadczony kowboj miałby kłopot z nakarmieniem go czy napojeniem. W tylnej części boksu dostrzegła koryto. Zdawało się, że jest w nim woda, ale podajnik z paszą był pusty. Koń musiał być wygłodzony. Powoli, krok za krokiem, zbliżała się do jego boksu.

Tytuł oryginału: Wyoming Brave

Pierwsze wydanie: Harlequin Books, 2016

Opracowanie graficzne okładki: Emotion Media

Redaktor prowadzący: Grażyna Ordęga

Opracowanie redakcyjne: Joanna Kubicka

Korekta: Sylwia Kozak-Śmiech

© 2016 by Diana Palmer

© for the Polish edition by HarperCollins Polska sp. z o.o., Warszawa 2019

Wydanie niniejsze zostało opublikowane na licencji Harlequin Books S.A.

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych i umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

HarperCollins jest zastrzeżonym znakiem należącym do HarperCollins Publishers, LLC. Nazwa i znak nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela.

Ilustracja na okładce: iStock. Wszystkie prawa zastrzeżone.

HarperCollins Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B lokal 24-25

www.harpercollins.pl

ISBN 9788327641014

Konwersja do formatu MOBI:

Legimi S.A.

Spis treści

Strona tytułowa

Wstęp

Epitafium

Rozdział pierwszy

Strona redakcyjna