Barbara Kosmowska

Ścinkowe opowieści nie tylko na dobranoc

Ilustracje Elżbieta Grozdew

Tekst: Barbara Kosmowska

Ilustracje i projekt okładki: Elżbieta Grozdew

Redaktor prowadząca: Joanna Marcinkiewicz

Redakcja: Agnieszka Hałubiec

Korekta: Anna Czarny, Beata Kozieł-Kulesza

Skład: Ewa Sosnowska

© Copyright by Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o., 2024

All rights reserved

Warszawa 2024

Wydanie I

M2386

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

ISBN 978-83-8387-358-9

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

02-672 Warszawa, ul. Domaniewska 48

tel. +48 22 826 08 82, fax +48 22 380 18 01

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

www.wydawnictwowilga.pl

Fragment

Strona redakcyjna

Dedykacja

Na tropie szczęścia?

Na pomoc Tosi

Pierwsze koty za płoty, a właściwie psy…

Polcia w oknie z balkonami

Wiosna Ścinka

Urodziny Mistrza Antoniego

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Leonkowi i wszystkim Przedszkolakom. Dawajcie wiele radości swym ukochanym Pluszakom!

Na tropie szczęścia?

Witajcie w naszej rodzinie

Ten przystojny, kolorowy i niezwykle słodki królik, to właśnie ja, wasz Ścinek!

Myślę, że każdy królik to taki mały król. Wprawdzie bez korony i berła, ale po co pluszakowi królewskie klejnoty? Co innego, gdybym urodził się sroką. Pewnie chciałbym nosić różne świecidełka.

Mistrz Antoni Filc zamierzał uczynić mnie nieskazitelnie białym królikiem. Jednak w naszej pracowni krawieckiej nie może zmarnować się nawet centymetr bezcennego pluszu. Kiedy więc na stole zostały skrawki materiałów po mojej pluszowej poprzedniczce, Mistrz uznał, że są idealne, aby z nich stworzyć mnie, kolorowego Ścinka. Innego niż wszystkie króliki.

– Bycie innym nie oznacza bycia gorszym – szepnął, gdy po raz pierwszy spojrzał w moje oczy zrobione z błyszczących paciorków. – Oznacza tylko, że jesteś jedyny w swoim rodzaju.

Gdy już wszyscy pojawiliśmy się na świecie, zabawkarz nie ukrywał zachwytu.

– Dzieło skończone! – szepnął. – Najwyższy czas, aby dzieci was poznały i pokochały z całych sił.

– Dzieci? – wykrzyknęliśmy jednocześnie. Z lekkim przerażeniem.

– Właśnie tak – przytaknął stary krawiec. – Nie znajdziecie lepszych przyjaciół! To dzieci powierzą wam swoje sekrety, będą was tulić i kochać – rozmarzył się, głaszcząc nas po pluszowych grzbietach i piórach.

– Ale ja nie wiem, czy chcę takiej przyjaźni – fuknął najeżony jeż Zwierz. – Martwię się o moje piękne kolce! Jeśli, na przykład, zapragną je wyrywać?

– Twoje kolce są bezpieczne – uspokoił jeża Zwierza Mistrz Filc. – Jesteś wyjątkowym, czarnym jeżem Zwierzem, tylko przestań się tak jeżyć!

Jadzia, dość osowiała sowa, też nastroszyła pluszowe pióra.

– Że co? Mam być czyjąś poduszką? Ktoś mnie będzie tarmosił? Przygniatał i obśliniał? Nie życzę sobie żadnego przytulania! – Tupnęła nogą z potężnymi szponami.

– Nie wiadomo, czy będziesz przytulana – odrzekł Mistrz. – Być może przeleżysz wiele nocy w kartonie z zabawkami, które nie są do tulenia. I nigdy się nie dowiesz, jak to jest zasypiać w objęciach dzieci – powiedział Mistrz przekornie.

– Hmm. – Jadzia mocno się zasępiła. – W rzeczy samej, nie mam o tym pojęcia – mruknęła. – A na karton absolutnie nie wyrażam zgody! Ostatecznie mogę spróbować z tym przytulaniem – dodała pokojowo i zajęła się porządkowaniem swej nastroszonej grzywki.

– Jeśli chodzi o mnie, to tak, tak, tak! Uwielbiam i kartony, i przytulanie! – miauknęła kotka Kluska. – Nadaję się do tego idealnie. – Wyprężyła swój rudy grzbiet. – Wolę jednak, aby to mnie pieszczono i przytulano. W końcu jestem najpiękniejsza, najbardziej miękka i najładniej mruczę do snu.

– Jaka tam najpiękniejsza! – obruszyła się sowa. – A mruczeć każdy potrafi, nawet ja! – Klasnęła skrzydłami, po czym głośno wyrzuciła z siebie złowrogie „hu, hu”.

Aż wszystkim ścierpła pluszowa skóra.

– To nie jest mruczenie! – oburzyła się Kluska. – To pohukiwanie! Potrafisz nas przerazić, kiedy wrzeszczysz, skrzeczysz, kwilisz albo syczysz!

– Umiem też szczekać i miauczeć! – pochwaliła się sowa. Na szczęście nie zdążyła szczeknąć i miauknąć, bo przerwał jej Pan Pieseł oburzony tymi przechwałkami.

– Spokojnie, moja panno! – zawarczał. – Jesteś tylko wyszczekana, co nie oznacza, że potrafisz szczekać! Trzeba też wiedzieć, kiedy szczekać, a kiedy milczeć – dodał tonem mędrca. – Ja odzywam się głośno tylko w sytuacjach alarmowych, aby ostrzec przed niebezpieczeństwem. Na przykład przed zarozumiałą sową – dokończył złośliwie, podwijając niebieski ogon. Bo z jakichś powodów Mistrz Filc uszył Pana Pieseła z błękitnego pluszu.

– A ty, mój Ścinku – zwrócił się do mnie Mistrz Antoni. – Czy jesteś gotowy wyruszyć z pracowni? Poznać nowych przyjaciół i zamieszkać z dziećmi?

– Jestem gotowy – szepnąłem nieco drżącym głosem, bo nie należę do odważnych zabawek. Nic dziwnego! Wyglądam dziwacznie w tym kolorowym futrze. Pamiętam, jak mnie przywitały inne pluszaki, i zapewniam was, nie było to miłe.

Kiedy Mistrz Antoni oderwał ostatnią nitkę od mojego ogona i postawił na półce wśród pozostałych zabawek, usłyszałem ich zbiorowy śmiech.

– Co za pstrokacizna! – wykrzywiały pluszowe dzioby, mordki i pyszczki.

– Masz, nasz bracie, łatę na łacie! – dokuczały.

– Podobny do nikogo! – parskały śmiechem.

Nie pozwoliłem im dłużej z siebie kpić.

– O co wam chodzi? – zapytałem zdumiony. – Przecież każda moja łatka jest urocza jak wy! Mam piękny sowi ogonek, niebieską plamę na grzbiecie, więc z grzbietu przypominam Pana Pieseła. Dostały mi się rude łapy sprytnej kotki Kluski. No i czarne uszy! Wprawdzie nie są kolczaste, ale czynią mnie nieco podobnym do jeża Zwierza.

– Racja – przyznał nieco speszony jeż Zwierz.

– Niby tak – zgodziła się sowa Jadźka, zachwycona moim szarym ogonem.

– Co tu dużo mówić. Rude łapy są najlepsze – oceniła Kluska.

Poczułem wielką ulgę. Zrozumiałem, że choć ze mnie dziwak, właśnie zostałem przyjęty do pluszowej rodziny.