Agnieszka Małgorzata Wieland

Schowaj się przed jesienią

© Agnieszka Małgorzata Wieland, 2020

„Poezja, aby była sobą,

Musi dialog toczyć z prawdą.”

Mieczysław Jastrun (1903–1983)

„Poezja jest światem przeżyć i refleksji. Jest po trochu jak mówienie ludzkim językiem w dobie maszyn i komputerów. Nie może jednak być zbyt mądra, bo nikt jej nie zrozumie.”

Jan Twardowski (1915–2006)

Poezja zawarta w tomiku „Schowaj się przed jesienią” spełnia powyższe postulaty.

Autorka w sposób mądry, interesujący, błyskotliwy, nowy ale nadal zrozumiały dla czytelnika, opowiada nam fragment swojego życia.

ISBN 978-83-8189-606-1

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Schowaj się przed jesienią

2. Bandycka zasadzka

3. Do poetki

4. Zalety i wady wzroku

5. „Schowaj się przed jesienią…”

6. Mosty

7. Intensywna interesowność

8. „Wtarłeś mi siebie…”

9. Za-kochanie

10. Złodziejom cudzej pracy

11. Ludzie i kwiaty

12. Do męża

13. Niedziela

14. W porannym świetle

15. Kosmita

16. Trzy

17. „Bywa, że…”

18. List do M

19. Miłość disco polo live

20. „Ambiwalencja myśli i zdarzeń…”

21. Escape

22. Nowy

23. „Mojemu dziadkowi, który prędko zgasł…”

24. Najbiedniejszy filantrop

25. Umykanie

26. „W czasach, gdy grzech spowszedniał…”

27. Artystyczne dusze

28. Cicha noc

29. Dobranoc

30. „Przetkany jesteś mną…”

Bandycka zasadzka

Napadłeś mnie

Zza węgła poczty

Swoim uśmiechem

Bezgrzesznym

Oczyma jak iskry

Dłońmi anielskimi

Jak skrzydła

Broniłam się

Nabrałam wody

W pełne usta

Chwyciłam wiatr

W niesforne włosy

Zamknęłam słońce

W klatce piersi

Tylko mój wzrok

Łajdak zdradziecki

Wydał mnie

Na pastwę miłości

Do poetki

Nie patrz poecie w oczy

Bo utoniesz

Zaskoczy cię las cienisty

Pełen lęków

Odziany całunami powiek

Wołać będzie

Tęsknota przez twe źrenice

Do słów niemych

Serca głodnego okolice

By zwiedziły

Nie kryły się z tą miłością

Obudziły

Eutrepe wam śpiewającą

Zalety i wady wzroku

Nie lubię przyglądać się sobie

Przez te mocniejsze okulary.

Nie poznaję, kto jest ten obraz

Zbyt smutny, zbyt stary — nie wiem…

Nie lubię też widzieć Cię ostro,

Bo wolę Cię widzieć łagodnie.

Przykrywam więc moje oczy

Szalami marzeń i wspomnień.

Nie lubię widzieć, że znikasz

I wolę marzyć o Tobie,

Że rodzisz się nowy codziennie,

Młodością przytulasz się do mnie.

***

Schowaj się przed jesienią,

Zawiści głodną.

Brakiem kompleksów nie świeć,

Oczy precz,

Ukryj twarz pogodną.

Wgryź się w milczenie.

Ciszą się omieć,

Jak róża stertą liści.

Kiedyś zabłyśniesz,

Oczywiście,

Kiedyś się ziści

Sen o wiośnie.

Mosty

Jestem jak te dwa mosty

Rozpięte w przestrzeniach

Między duszą a ciałem

Między Niebem a Ziemią

Biegną po mnie jak ludzie

Myśli grzeszne niezdarne

Bywa jasne i piękne

Czasem mroczne ciężarne

Potykają się gubiąc

Buty mocno podkute

Bruk na mostach dziurawiąc

Niby że za pokutę

Nim się mosty rozsypią

Srebrnym pyłem w kosmosie

Jeszcze się wam przedstawię

Jeszcze zagram na nosie

Niejednemu się jeszcze

Głupio i łyso zrobi

Że most stary dziurawy

A wciąż piękny i zdobi

Intensywna interesowność

Kocham Cię niebezpodstawnie!

Walory sypię rękawem,

Wymieniam gładko i sprawnie

Listę rozlicznych Twych zalet.

Kocham Cię nie bez powodu,

Interes mam w tym niebotyczny,

By pławić się nieustannie

W balsamie Twych zalet rozlicznych.

***

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.