Copyright © by W. L. Białe Pióro & Jolanta Poźniak

Warszawa 2024

Redakcja i korekta: Halina Kosienkowska-Ciota

Ilustracje: Hanka Gudaniec

Skład i łamanie: WLBP

Wydawnictwo Literackie Białe Pióro

www.wydawnictwobialepioro.pl

Wydanie: II, Warszawa 2025

ISBN: 978-83-67788-86-1

Kiedy Bóg działa w duszy, wszystko,

co w niej do Niego niepodobne,

wypala się w żarze ognia i zostaje usunięte.

Mistrz Eckhart

Za górami, za lasami, za rzekami, hen, het, daleko… a może nawet jeszcze dalej… tam gdzie do otchłannego snu układają się najbardziej rozbrykane drogi, a strumyki płyną opieszale… wyrosło drzewo Samosiejka. Jego Ojcem było Niebo, a Matką – Ziemia.

Dolina, którą zdobiło, była Niczyja. Wokół tylko dziewicze polany, tęgie łąki i niedostępny ugór, a za nimi wody przepastne jak beczka lub chude niby nitka oraz jeziora głębokie wzorem śmiertelnego snu i płytkie na miarę kałuży, gęste tajgi, dzikie bory, niesforne strumyki, majestatyczne góry, a jeszcze dalej… niezmierzone tafle oceanów.

Samosiejka rosła sobie beztrosko, wyciągając się błogo ku słońcu. Radowała się, gdy złota tarcza z nieba pieściła ją ciepłymi promieniami. Uśmiechała się filuternie do pierzastych obłoków. Chichotała, gdy muskał ją wiosenny deszcz. Podrygiwała figlarnie, gdy drapały ją jesienne burze. Pomrukiwała i chrząkała, gdy wokół niej grasował mroźny wiatr. Wychodziła naprzeciw nawet surowym huraganom. Pląsała z hulającymi wichurami to w lewo, to w prawo, bawiła się w chowanego z błyskawicami. Niczego się nie bała. Wszystko było dla niej na swoim miejscu. Wszystko było jednością i doskonałością. Lubiła grać w berka z gradem. Troskliwie spoglądała na pisklęta, które zadomawiały się w cieniu jej konaru. W snach raz roniła łzy, raz śmiała się do rozpuku, a kiedy indziej wędrowała – niesiona przez zaczarowane mgły – do hukliwych miast lub zwiedzała knieje i wspinała się po turniach, lub co tam jej się jeszcze zamarzyło…

Kiedy była troszkę, ale tylko troszkę większa, zaczęła bacznie obserwować Życie – od zalążka po zmierzch w Nieskończonej Odwieczności – próbując zrozumieć, w czym tkwi jego TAJEMNICA.

Wpatrywała się w cuda rysowane tańcem barwnych kwiatów. Z uważnością wsłuchiwała się w odległy szum fal, niekiedy rozpoznając w ich brzmieniu srogość, a kiedy indziej niezwyciężoną wolność, czasami zaś – ciche odgłosy spokojnego szczęścia. Podziwiała bujność obrazów malowanych przez niebo i chętnie uczyła się czytania z ich kształtów. Wiedziała już, kiedy nieboskłon nakłada woal refleksji, a kiedy przywdziewa szatę niezgody lub przysłania się zmierzchem nostalgii.

Samosiejkę cieszyło istnienie wszystkiego: małego jak mrówka, dużego jak hipopotam, prostego jak strzała, krzywego jak korzeń w lessowej dolinie wyniosłych drzew. Najbardziej jednak zdumiewała ją potęga błękitnego baldachimu, a że wzrok miała sokoli, dostrzegała, jak w niebotycznej oddali zlewa się w jedną całość z wielką wodą.

Samosiejka rosła sobie, wystrzeliwując w górę coraz to kolejne gałęzie… Wyczulała się też mocniej na pieśni dnia i posłusznie poddawała się nastrojom nocy.

Któregoś dnia w Niczyjej Dolinie ni stąd, ni zowąd pojawiły się Dobro i Zło. Spodobała im się nieujarzmiona kraina bez okien i drzwi, w której mogły zbierać swoje plony.