Rzeka Prawd

Iwona Gajda

W drodze do siebie

ATENY, RODOS

Czas potrafi zadrwić z człowieka. To co pełne emocji zamieni po latach w bezwartościowe błyski niewarte wspomnień.

A sprawy, które zdają się mało istotne, wyniesie na piedestały.

Prawda jest taka, że nikt do końca nie wie, które chwile zbudują naszą przyszłość i staną się kamieniem węgielnym nowego życia.

Wszystko się zmienia. My również. Heraklit powiedział

„rzeka wciąż płynie”. Nieustannie spada z góry na dół, aby potem wznieść się z dołu do góry. Obie te drogi są jedną drogą „hodos ano kato mie”.

Czas potrafi zadrwić z człowieka. To co pełne emocji zamieni po latach w bezwartościowe błyski niewarte wspomnień.

A sprawy, które zdają się mało istotne, wyniesie na piedestały.

Prawda jest taka, że nikt do końca nie wie, które chwile zbudują naszą przyszłość i staną się kamieniem węgielnym nowego życia.

Wszystko się zmienia. My również. Heraklit powiedział

„rzeka wciąż płynie”. Nieustannie spada z góry na dół, aby potem wznieść się z dołu do góry. Obie te drogi są jedną drogą „hodos ano kato mie”.

© Copyright by

BPC GROUP POLAND Sp. z o.o.

Katowice 2023

Rzeka Prawd

Opracowanie graficzne/skład: Aleksandra Staszak Korekta tekstu: Agnieszka Gajda

Iwona Gajda

Redakcja: BPC GROUP POLAND Sp. z o.o.

ISBN: 978-83-968066-0-4

Niniejszy utwór stanowi wytwór wyobraźni autora, a wszelkie podobieństwo do osób żyjących lub zmarłych i wydarzeń jest całkowicie przypadkowe.

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być powielana ani rozpowszechniana za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających czy innych, bez uprzedniego wyrażenia zgody przez właściciela praw.

www.iwonagajda.com

www.bpc–group.pl

www.bpc–guide.pl

W drodze do siebie

ATENY, RODOS

© Copyright by

BPC GROUP POLAND Sp. z o.o.

Katowice 2023

Rzeka Prawd

Opracowanie graficzne/skład: Aleksandra Staszak Korekta tekstu: Agnieszka Gajda

Iwona Gajda

Redakcja: BPC GROUP POLAND Sp. z o.o.

ISBN: 978-83-968066-0-4

Niniejszy utwór stanowi wytwór wyobraźni autora, a wszelkie podobieństwo do osób żyjących lub zmarłych i wydarzeń jest całkowicie przypadkowe.

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być powielana ani rozpowszechniana za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających czy innych, bez uprzedniego wyrażenia zgody przez właściciela praw.

www.iwonagajda.com

www.bpc–group.pl

www.bpc–guide.pl

W drodze do siebie

ATENY, RODOS

Ateny

Ateny

Rzeka Prawd | Ateny

Rzeka Prawd | Ateny

własne ego przy najwybitniejszym austriackim lekarzu w dziedzinie transplantacji.

Profesor Neumayer stał z uniesionym kieliszkiem, przyglądając się trunkowi. Potem zbliżył czaszę do nosa i powąchał wino. Uniósł brwi i zatopił oczy w przestrzeni. Zachowywał się tak, jakby był niewidzialny.

Zamknięty we własnym świecie doznań. George stał i patrzył, jak energicznie kręci szkłem, aby lepiej wydobyć aromat i bukiet podczas drugiego powonienia. Goście wstrzymali oddech i nie spuszczali go z oczu.

–Czy naprawdę ich to interesuje? – zastanawiał się. – Chcą wiedzieć, co będzie dalej? A może jest to wyłącznie gra kurtuazji, tak charakterystyczna dla ludzi ich pokroju?

Znowu spojrzał na twarz ojca, następnie przeniósł wzrok na gości.

Obcy

Śledzili każdy jego ruch. Czekali na werdykt. A on ponownie przyłożył

kieliszek do ust i nawilżył winem wszystkie kubki smakowe.

–Znakomite – powiedział w końcu. – Wyczuwam aromaty cytrusowe, pomarańczę, grapefruit, brzoskwinię oraz… – zawiesił głos – delikatne nuty prażonych migdałów.

Życie jest zbyt krótkie, by wracać myślami wstecz. Rozpamiętywać Wypił kolejny łyk i przymknął na chwilę oczy.

przeszłość i karmić ułudę. Lepiej chłonąć każdą chwilę, ponieważ

–To muszą być szczepy Chardonnay i Pinot Noir. Louis Roederer nie wiadomo, co przyniesie jutro – przekonywał siebie George, stojąc Cristal? – zapytał głośno, spoglądając na zebranych.

w drzwiach oranżerii. Patrzył na elitę Wiednia. Niemal wszyscy w

–Jesteś niepokonany! – zawołała Emilia i kilkakrotnie klasnęła w maseczkach. Austria odnotowała kolejny rekord dziennych zakażeń, a dłonie. Niedługo później wtórowali jej wszyscy.

oni jednak przybyli.

–Rocznik 2008 – mówił coraz bardziej rozentuzjazmowany

–Po co? – rozważał. – By świętować urodziny ojca? A może łechtać profesor. – Wyprodukowany po raz pierwszy dla cara Aleksandra II.

8

9

Rzeka Prawd | Ateny

Rzeka Prawd | Ateny

własne ego przy najwybitniejszym austriackim lekarzu w dziedzinie transplantacji.

Profesor Neumayer stał z uniesionym kieliszkiem, przyglądając się trunkowi. Potem zbliżył czaszę do nosa i powąchał wino. Uniósł brwi i zatopił oczy w przestrzeni. Zachowywał się tak, jakby był niewidzialny.

Zamknięty we własnym świecie doznań. George stał i patrzył, jak energicznie kręci szkłem, aby lepiej wydobyć aromat i bukiet podczas drugiego powonienia. Goście wstrzymali oddech i nie spuszczali go z oczu.

–Czy naprawdę ich to interesuje? – zastanawiał się. – Chcą wiedzieć, co będzie dalej? A może jest to wyłącznie gra kurtuazji, tak charakterystyczna dla ludzi ich pokroju?

Znowu spojrzał na twarz ojca, następnie przeniósł wzrok na gości.

Obcy

Śledzili każdy jego ruch. Czekali na werdykt. A on ponownie przyłożył

kieliszek do ust i nawilżył winem wszystkie kubki smakowe.

–Znakomite – powiedział w końcu. – Wyczuwam aromaty cytrusowe, pomarańczę, grapefruit, brzoskwinię oraz… – zawiesił głos – delikatne nuty prażonych migdałów.

Życie jest zbyt krótkie, by wracać myślami wstecz. Rozpamiętywać Wypił kolejny łyk i przymknął na chwilę oczy.

przeszłość i karmić ułudę. Lepiej chłonąć każdą chwilę, ponieważ

–To muszą być szczepy Chardonnay i Pinot Noir. Louis Roederer nie wiadomo, co przyniesie jutro – przekonywał siebie George, stojąc Cristal? – zapytał głośno, spoglądając na zebranych.

w drzwiach oranżerii. Patrzył na elitę Wiednia. Niemal wszyscy w

–Jesteś niepokonany! – zawołała Emilia i kilkakrotnie klasnęła w maseczkach. Austria odnotowała kolejny rekord dziennych zakażeń, a dłonie. Niedługo później wtórowali jej wszyscy.

oni jednak przybyli.

–Rocznik 2008 – mówił coraz bardziej rozentuzjazmowany

–Po co? – rozważał. – By świętować urodziny ojca? A może łechtać profesor. – Wyprodukowany po raz pierwszy dla cara Aleksandra II.

8

9

Rzeka Prawd | Ateny

Rzeka Prawd | Ateny

Klejnot wśród szampanów.

był dzieckiem, ale nie chciał powiedzieć nic więcej. Nawet zdradzić

–Rewelacyjnie – szeptali goście.

pochodzenia. Tak, to bolało. Czasem bardzo.

–Kochani, dziękuję wam za takie wytworne przyjęcie. Emilio –

–Czy rzeczywiście muszę być jednym z nich? – myśl dopadła go profesor zwrócił się do żony. – Dania z dziczyzny oraz rosół z naleśnikami ponownie w drzwiach oranżerii.

były wyśmienite.

Hans przesunął się do tyłu i stanął obok niego.

George obserwował tę scenę i znowu miał wrażenie, że przegrywa.

–Profesor już wie, że wyjeżdżasz? – zapytał.

Nie mógł i nie potrafił być jednym z nich. Nie ekscytowały go pełne

–Jeszcze nie. Nie chciałem mu psuć tak wspaniałego wieczoru.

wyrafinowania przedstawienia. Czuł, że jest inny od środka, jak również

–Podobno dzisiejsza operacja trwała dziesięć godzin. Pacjent z zewnątrz. Typowo południowa uroda, ciemna karnacja i brązowe, chorował na mukowiscydozę, przeszczepiali łącznie serce z płucami –

niemal czarne tęczówki wyraźnie różniły go od germańskiej nacji i wciąż ciągnął Hans.

przypominały o przeszłości. Wiedział, że profesor przygarnął go, kiedy 10

11

Belweder w Wiedniu

Rzeka Prawd | Ateny

Rzeka Prawd | Ateny

Klejnot wśród szampanów.

był dzieckiem, ale nie chciał powiedzieć nic więcej. Nawet zdradzić

–Rewelacyjnie – szeptali goście.

pochodzenia. Tak, to bolało. Czasem bardzo.

–Kochani, dziękuję wam za takie wytworne przyjęcie. Emilio –

–Czy rzeczywiście muszę być jednym z nich? – myśl dopadła go profesor zwrócił się do żony. – Dania z dziczyzny oraz rosół z naleśnikami ponownie w drzwiach oranżerii.

były wyśmienite.

Hans przesunął się do tyłu i stanął obok niego.

George obserwował tę scenę i znowu miał wrażenie, że przegrywa.

–Profesor już wie, że wyjeżdżasz? – zapytał.

Nie mógł i nie potrafił być jednym z nich. Nie ekscytowały go pełne

–Jeszcze nie. Nie chciałem mu psuć tak wspaniałego wieczoru.

wyrafinowania przedstawienia. Czuł, że jest inny od środka, jak również

–Podobno dzisiejsza operacja trwała dziesięć godzin. Pacjent z zewnątrz. Typowo południowa uroda, ciemna karnacja i brązowe, chorował na mukowiscydozę, przeszczepiali łącznie serce z płucami –

niemal czarne tęczówki wyraźnie różniły go od germańskiej nacji i wciąż ciągnął Hans.

przypominały o przeszłości. Wiedział, że profesor przygarnął go, kiedy 10

11

Belweder w Wiedniu

Rzeka Prawd | Ateny

Rzeka Prawd | Ateny

–Matka mówiła, że pojutrze ma podobną – szepnął George, pochylając się nieznacznie w jego kierunku. – Pacjenta przywieziono z Francji w stanie krytycznym.

Spojrzeli na twarz profesora. Uśmiechał się do gości, lecz jego nieco przymglone i zaczerwienione oczy pozbawione były blasku. Twarz była blada i zmęczona.

–Jak on to znosi? – zastanawiał się Hans. – Większość ludzi w wieku 70 lat odpoczywa już na spokojnej emeryturze i leczy się w sanatoriach.

–Ojciec zawsze miał w sobie dużo siły. Gdy miałem kilka lat i byłem chory, niósł mnie na plecach do schroniska przez pięć godzin

– powiedział George, po czym odwrócił głowę i zerknął w stronę okna. Pod dom podjechał granatowy mercedes i kierowca próbował

zaparkować. Na chodniku nie było miejsca, a przed bramą ogrodową stały dwa samochody, które utrudniały wjazd.

–Przepraszam na chwilę – oznajmił George, zapinając marynarkę. –

Paul przyjechał, muszę do niego wyjść.

Ruszył chodnikiem w stronę parkingu, na którym stało już zaparkowane auto. Poruszane wiatrem liście wciąż opadały na ziemię.

Wyglądało to tak, jakby uplotły miękki, kolorowy dywan pod jego stopami.

–Piękna jesień – pomyślał, rozglądając się dookoła. Ulica była pusta. Tylko jeden rudy dachowiec włóczył się pod ścianą sąsiedniego budynku.

–Idealnie wpasowany w grafikę ulicznego muralu – powiedział do Paula, wskazując na kota.

12

13

Park w Wiedniu

Rzeka Prawd | Ateny

Rzeka Prawd | Ateny

–Matka mówiła, że pojutrze ma podobną – szepnął George, pochylając się nieznacznie w jego kierunku. – Pacjenta przywieziono z Francji w stanie krytycznym.

Spojrzeli na twarz profesora. Uśmiechał się do gości, lecz jego nieco przymglone i zaczerwienione oczy pozbawione były blasku. Twarz była blada i zmęczona.

–Jak on to znosi? – zastanawiał się Hans. – Większość ludzi w wieku 70 lat odpoczywa już na spokojnej emeryturze i leczy się w sanatoriach.

–Ojciec zawsze miał w sobie dużo siły. Gdy miałem kilka lat i byłem chory, niósł mnie na plecach do schroniska przez pięć godzin

– powiedział George, po czym odwrócił głowę i zerknął w stronę okna. Pod dom podjechał granatowy mercedes i kierowca próbował

zaparkować. Na chodniku nie było miejsca, a przed bramą ogrodową stały dwa samochody, które utrudniały wjazd.

–Przepraszam na chwilę – oznajmił George, zapinając marynarkę. –

Paul przyjechał, muszę do niego wyjść.

Ruszył chodnikiem w stronę parkingu, na którym stało już zaparkowane auto. Poruszane wiatrem liście wciąż opadały na ziemię.

Wyglądało to tak, jakby uplotły miękki, kolorowy dywan pod jego stopami.

–Piękna jesień – pomyślał, rozglądając się dookoła. Ulica była pusta. Tylko jeden rudy dachowiec włóczył się pod ścianą sąsiedniego budynku.

–Idealnie wpasowany w grafikę ulicznego muralu – powiedział do Paula, wskazując na kota.

12

13

Park w Wiedniu

Rzeka Prawd | Ateny Rzeka Prawd | Ateny

–Widzę, że wciąż tęsknisz za mruczkiem – uśmiechnął się, zamykając

–Skąd ta pewność? Możesz się rozczarować i pogubić. Teraz jest drzwi samochodu.

dobrze. Nie rób tego – przekonywał.

–Szkoda zwierzaka – odparł. – Wciąż mam wyrzuty, że go nie George spojrzał w niebo. Słońce oślepiło go swoim blaskiem.

dopilnowałem. Nie musiał zginąć.

Odwrócił nieco oczy, lecz nadał błądził wzrokiem gdzieś wysoko.

–Koty chodzą własnymi ścieżkami. Widać, że tego czekała śmierć Wciągnął powietrze i podjął ryzyko. Zupełnie tak, jakby miał zanurzyć pod kołami.

się w morzu. Choć długo oswajał ciało z temperaturą, to przecież chwila Usiedli na ławce. Paul wyciągnął z torby tekturową teczkę.

zanurzenia zawsze jest szokiem.

–Przyniosłem papiery, o które prosiłeś – podał George’owi. – Jest

–Jak się nazywam? – zapytał głucho.

tutaj wszystko, co udało się zgromadzić w tej sprawie.

–Nikolaos Papadopoulos.

–Adresy i numery telefonów też?

–Skąd pochodzę?

–Też.

–Jesteś Grekiem, urodziłeś się w Atenach.

–A wypis ze szpitala?

Położył zdjęcie na papierach i już miał zamknąć teczkę, gdy Paul

–Również. Plus twoje zdjęcie.

wyjął z niej jedną kartkę.

–Zdjęcie? Skąd je zdobyłeś?

–Spójrz na ten dokument – powiedział, wskazując palcem na greckie

–Po operacji ktoś zrobił je w szpitalu i dołączył do dokumentacji.

imię i nazwisko.

George otworzył teczkę i zaczął przeglądać dokumenty. Nagle jego

–Mirona Karagounis – przeczytał George. – Kim ona jest?

wzrok osiadł na starej, czarno-białej fotografii. Pochwycił ją w dłonie i

–Greczynka, razem z tobą leżała na oddziale. Jest w twoim wieku. Po natychmiast podniósł się z ławki. Przez chwilę wpatrywał się w postać operacji wróciła do Koryntu, zdobyłem jej adres. Spróbuj ją odszukać, małego chłopca siedzącego na drewnianym krześle. Próbował dotrzeć może uzyskasz od niej informacje o tym, kto skierował ją do szpitala w do jego myśli i uczuć, odnaleźć w nim siebie sprzed lat. Poczuł ból i Wiedniu. W jaki sposób się tu dostała? Leczenie było cholernie drogie, a wilgoć pod powiekami. Usiadł. Nastała chwila ciszy.

Grecy raczej są biedni i przeciętnego Greka nie stać by było na pokrycie

–Po co ci to? – dopytywał Paul. – Otworzysz rany, które już dawno kosztów operacji. Ktoś zatem musiał to sfinansować. Nigdzie nie ma się zabliźniły.

danych. Wydaje mi się, że tam tkwi rozwiązanie. Najprawdopodobniej

–Kiedy ich zobaczę, zrozumiem, kim jestem i jaki sens miało to dostałeś się do Wiednia tym samym kanałem. Jeśli odnajdziesz sponsora, wszystko.

namierzysz dane o twoich prawdziwych rodzicach, a wtedy poznasz ich adres.

14

15

Rzeka Prawd | Ateny Rzeka Prawd | Ateny

–Widzę, że wciąż tęsknisz za mruczkiem – uśmiechnął się, zamykając

–Skąd ta pewność? Możesz się rozczarować i pogubić. Teraz jest drzwi samochodu.

dobrze. Nie rób tego – przekonywał.

–Szkoda zwierzaka – odparł. – Wciąż mam wyrzuty, że go nie George spojrzał w niebo. Słońce oślepiło go swoim blaskiem.

dopilnowałem. Nie musiał zginąć.

Odwrócił nieco oczy, lecz nadał błądził wzrokiem gdzieś wysoko.

–Koty chodzą własnymi ścieżkami. Widać, że tego czekała śmierć Wciągnął powietrze i podjął ryzyko. Zupełnie tak, jakby miał zanurzyć pod kołami.

się w morzu. Choć długo oswajał ciało z temperaturą, to przecież chwila Usiedli na ławce. Paul wyciągnął z torby tekturową teczkę.

zanurzenia zawsze jest szokiem.

–Przyniosłem papiery, o które prosiłeś – podał George’owi. – Jest

–Jak się nazywam? – zapytał głucho.

tutaj wszystko, co udało się zgromadzić w tej sprawie.

–Nikolaos Papadopoulos.

–Adresy i numery telefonów też?

–Skąd pochodzę?

–Też.

–Jesteś Grekiem, urodziłeś się w Atenach.

–A wypis ze szpitala?

Położył zdjęcie na papierach i już miał zamknąć teczkę, gdy Paul

–Również. Plus twoje zdjęcie.

wyjął z niej jedną kartkę.

–Zdjęcie? Skąd je zdobyłeś?

–Spójrz na ten dokument – powiedział, wskazując palcem na greckie

–Po operacji ktoś zrobił je w szpitalu i dołączył do dokumentacji.

imię i nazwisko.

George otworzył teczkę i zaczął przeglądać dokumenty. Nagle jego

–Mirona Karagounis – przeczytał George. – Kim ona jest?

wzrok osiadł na starej, czarno-białej fotografii. Pochwycił ją w dłonie i

–Greczynka, razem z tobą leżała na oddziale. Jest w twoim wieku. Po natychmiast podniósł się z ławki. Przez chwilę wpatrywał się w postać operacji wróciła do Koryntu, zdobyłem jej adres. Spróbuj ją odszukać, małego chłopca siedzącego na drewnianym krześle. Próbował dotrzeć może uzyskasz od niej informacje o tym, kto skierował ją do szpitala w do jego myśli i uczuć, odnaleźć w nim siebie sprzed lat. Poczuł ból i Wiedniu. W jaki sposób się tu dostała? Leczenie było cholernie drogie, a wilgoć pod powiekami. Usiadł. Nastała chwila ciszy.

Grecy raczej są biedni i przeciętnego Greka nie stać by było na pokrycie

–Po co ci to? – dopytywał Paul. – Otworzysz rany, które już dawno kosztów operacji. Ktoś zatem musiał to sfinansować. Nigdzie nie ma się zabliźniły.

danych. Wydaje mi się, że tam tkwi rozwiązanie. Najprawdopodobniej

–Kiedy ich zobaczę, zrozumiem, kim jestem i jaki sens miało to dostałeś się do Wiednia tym samym kanałem. Jeśli odnajdziesz sponsora, wszystko.

namierzysz dane o twoich prawdziwych rodzicach, a wtedy poznasz ich adres.

14

15

Rzeka Prawd | Ateny

Rzeka Prawd | Ateny

–Dziękuję – podszedł do Paula i położył dłoń na jego ramieniu. – To dla mnie bardzo ważne.

–Kiedy chcesz wyjechać? – zapytał.

–Jak najszybciej, dam ci znać.

George wrócił do domu. W salonie młody, ubrany w czarny frak muzyk siedział przy fortepianie, rozkładając nuty. Obok stał drugi młodzieniec w czerwonym smokingu, który w rękach trzymał skrzypce.

Goście pozajmowali sofy i krzesła. Z niecierpliwością czekali na występ.

–Wolfgang Amadeus Mozart, Piano Concerto No. 21. Andante –

oznajmił muzyk ze skrzypcami.

Obaj panowie ukłonili się publiczności i zaczęli grać. W powietrzu rozbrzmiała muzyka. Piękna, delikatna, która niczym wiatr grała lekko na strunach uczuć. Kołysała myśli i serca słuchaczy, przenosząc do świata marzeń i zmysłowości. Stanął w drzwiach i zamknął na chwilę oczy.

–Tato – cichy głos Patryka wyrwał go z zadumy. – Musimy porozmawiać.

Przeszli do oranżerii. Otoczona szklanymi ścianami, zdawała się być częścią kolorowego, jesiennego parku. Tylko cytrusowe drzewa ustawione wewnątrz wprowadzały nieco inną, egzotyczną scenerię.

Usiedli na wiklinowych krzesłach.

–Przejeżdżałem obok Rathausplatz – Zaczął Patryk, zatrzymując spojrzenie na jego oczach. – Są tam akrobaci na szczudłach, montowana jest scena, o północy będą petardy. Chcę tam pójść, a potem spać u Marka!

16

17

Pomnik W.A. Mozarta

Rzeka Prawd | Ateny

Rzeka Prawd | Ateny

–Dziękuję – podszedł do Paula i położył dłoń na jego ramieniu. – To dla mnie bardzo ważne.

–Kiedy chcesz wyjechać? – zapytał.

–Jak najszybciej, dam ci znać.

George wrócił do domu. W salonie młody, ubrany w czarny frak muzyk siedział przy fortepianie, rozkładając nuty. Obok stał drugi młodzieniec w czerwonym smokingu, który w rękach trzymał skrzypce.

Goście pozajmowali sofy i krzesła. Z niecierpliwością czekali na występ.

–Wolfgang Amadeus Mozart, Piano Concerto No. 21. Andante –

oznajmił muzyk ze skrzypcami.

Obaj panowie ukłonili się publiczności i zaczęli grać. W powietrzu rozbrzmiała muzyka. Piękna, delikatna, która niczym wiatr grała lekko na strunach uczuć. Kołysała myśli i serca słuchaczy, przenosząc do świata marzeń i zmysłowości. Stanął w drzwiach i zamknął na chwilę oczy.

–Tato – cichy głos Patryka wyrwał go z zadumy. – Musimy porozmawiać.

Przeszli do oranżerii. Otoczona szklanymi ścianami, zdawała się być częścią kolorowego, jesiennego parku. Tylko cytrusowe drzewa ustawione wewnątrz wprowadzały nieco inną, egzotyczną scenerię.

Usiedli na wiklinowych krzesłach.

–Przejeżdżałem obok Rathausplatz – Zaczął Patryk, zatrzymując spojrzenie na jego oczach. – Są tam akrobaci na szczudłach, montowana jest scena, o północy będą petardy. Chcę tam pójść, a potem spać u Marka!

16

17

Pomnik W.A. Mozarta

Rzeka Prawd | Ateny

Rzeka Prawd | Ateny

–Vienna Fetish Week? – zapytał.

–Tak, kolejna edycja.

–Znowu homoseksualiści w drindlach i skórzanych spodniach będą wygłaszać jakieś przesłania? – George odparł z niezadowoleniem.

–A co w tym złego? Każdy broni swoich praw.

–To raczej manifestacja głupoty i bezwstydu.

–Wszystko jedno. Mogę? – Patryk spojrzał pytającym wzrokiem.

–Uważaj na imigrantów. Wczoraj znowu były zamieszki w centrum.

Masz dopiero siedemnaście lat, wciągną cię w jakieś bójki i nie wykaraskasz się do końca życia.

–Będę uważał – rzucił i ruszył w stronę wyjścia.

Przy drzwiach przystanął i odwrócił głowę.

–Mam ci przekazać od matki, że wyjeżdża z Romeem do Salzburga.

–Na długo?

–Na dwa tygodnie.

–Dzięki, Patryk. Bądź ostrożny.

Został sam. Stał przed szklaną ścianą oranżerii i wpatrywał się w ogród.

–Nicolas Papadopoulos – wyszeptał. – Grek. Ateńczyk.

Doznał dziwnego uczucia obcości. Pomiędzy nim a resztą świata wyrastał mur. Niewidzialny, zimny. Chłód z sekundy na sekundę coraz bardziej przenikał jego wnętrze. Czuł, jak staje się gościem. Osobą, której dane było przybyć na jakiś czas do Wiednia i żyć tutaj, z tymi ludźmi. Ale czas wracać do domu.

–Mamo – wyszeptał znowu. – Wiem, że tam jesteś, poczuj mnie.

18

19

Oranżeria

Rzeka Prawd | Ateny

Rzeka Prawd | Ateny

–Vienna Fetish Week? – zapytał.

–Tak, kolejna edycja.

–Znowu homoseksualiści w drindlach i skórzanych spodniach będą wygłaszać jakieś przesłania? – George odparł z niezadowoleniem.

–A co w tym złego? Każdy broni swoich praw.

–To raczej manifestacja głupoty i bezwstydu.

–Wszystko jedno. Mogę? – Patryk spojrzał pytającym wzrokiem.

–Uważaj na imigrantów. Wczoraj znowu były zamieszki w centrum.

Masz dopiero siedemnaście lat, wciągną cię w jakieś bójki i nie wykaraskasz się do końca życia.

–Będę uważał – rzucił i ruszył w stronę wyjścia.

Przy drzwiach przystanął i odwrócił głowę.

–Mam ci przekazać od matki, że wyjeżdża z Romeem do Salzburga.

–Na długo?

–Na dwa tygodnie.

–Dzięki, Patryk. Bądź ostrożny.

Został sam. Stał przed szklaną ścianą oranżerii i wpatrywał się w ogród.

–Nicolas Papadopoulos – wyszeptał. – Grek. Ateńczyk.

Doznał dziwnego uczucia obcości. Pomiędzy nim a resztą świata wyrastał mur. Niewidzialny, zimny. Chłód z sekundy na sekundę coraz bardziej przenikał jego wnętrze. Czuł, jak staje się gościem. Osobą, której dane było przybyć na jakiś czas do Wiednia i żyć tutaj, z tymi ludźmi. Ale czas wracać do domu.

–Mamo – wyszeptał znowu. – Wiem, że tam jesteś, poczuj mnie.

18

19

Oranżeria

Rzeka Prawd | Ateny Rzeka Prawd | Ateny

Ścisnął prawą dłoń w pięść tak mocno, że paznokcie omal nie przebiły

–Poszedł na Vienna Fetish Week.

skóry.

–Nie boisz się? Fala uchodźców zalewa Austrię. Panoszą się po Hans otworzył drzwi oranżerii i wszedł do środka.

ulicach i zaczepiają ludzi.

–Co się stało? – spojrzał badawczo na George’a.

–Przecież go nie przywiążę – odparł zirytowany pytaniem.

–Nic. Dlaczego pytasz? – odpowiedział, starając się przybrać

–O czym tak rozprawiacie? – zapytał profesor, wchodząc do oranżerii.

normalny wyraz twarzy.

–O imigrantach – Hans odpowiedział natychmiast. – Patryk poszedł

–Jesteś jakiś dziwny, blady. Myślisz o firmie?

na demonstrację, a może być niebezpiecznie. Do Wiednia masowo

–Też.

napływają uchodźcy z innych części Austrii.

–Kto się nią zajmie podczas twojej nieobecności?

–Dlaczego? – zainteresował się George.

–Mam dobrego managera.

–Samorządy tamtych miast zmniejszyły świadczenia socjalne.

–Zapomniałem spytać, George – Hans usiadł na krześle i zapalił

–Tak, to rzeczywiście problem – przyznał profesor. – Podobno z tego papierosa. – Dokąd ty właściwie jedziesz w te wakacje?

powodu miastu grozi kryzys budżetowy. Obecnie mamy rekordowe

–Do Grecji.

bezrobocie i ogromny poziom zadłużenia.

–A konkretnie? Grecja to wyspy i ląd. Wszędzie inaczej.

–Oraz największą liczbę kradzieży, napaści seksualnych i przestępstw

–Do Aten.

narkotykowych – dodał Hans. – Właściciele barów nie wpuszczają już

–Do Aten? – powtórzył Hans pytającym głosem i zamyślił się na imigrantów.

moment. – Ciekawe, jak się tam odnajdziesz ze swoją poukładaną Profesor podszedł bliżej i usiadł obok Hansa.

osobowością? – rozważał. – Grecy to wolny naród, na wszystko mają

–Wiedeń nie jest już bezpiecznym miastem – powiedział. –

czas. Nie są w ogóle zorganizowani.

Niedawno w dzielnicy Favoriten wybuchły walki pomiędzy tureckimi George nic nie odpowiedział. Stał i patrzył na niego, jak na filmową nacjonalistami a lewicowymi bojówkarzami.

postać.

–Mówisz o manifestacji przeciwko polityce Ankary wobec

–Patryk jedzie z tobą? – kontynuował Hans.

mniejszości kurdyjskiej? – zapytał Hans.

–Nie.

–Tak. Kilkuset Turków z „Szarych Wilków” rozbiło zgromadzenie.

–A co tam u niego? Nie zdążyłem z nim nawet pogadać, tak szybko Zaatakowali kamieniami, butelkami i petardami. Policja nie radzi sobie zniknął z przyjęcia.

z problemem, a manifestacji jest coraz więcej.

20

21

Rzeka Prawd | Ateny Rzeka Prawd | Ateny

Ścisnął prawą dłoń w pięść tak mocno, że paznokcie omal nie przebiły

–Poszedł na Vienna Fetish Week.

skóry.

–Nie boisz się? Fala uchodźców zalewa Austrię. Panoszą się po Hans otworzył drzwi oranżerii i wszedł do środka.

ulicach i zaczepiają ludzi.

–Co się stało? – spojrzał badawczo na George’a.

–Przecież go nie przywiążę – odparł zirytowany pytaniem.

–Nic. Dlaczego pytasz? – odpowiedział, starając się przybrać

–O czym tak rozprawiacie? – zapytał profesor, wchodząc do oranżerii.

normalny wyraz twarzy.

–O imigrantach – Hans odpowiedział natychmiast. – Patryk poszedł

–Jesteś jakiś dziwny, blady. Myślisz o firmie?

na demonstrację, a może być niebezpiecznie. Do Wiednia masowo

–Też.

napływają uchodźcy z innych części Austrii.

–Kto się nią zajmie podczas twojej nieobecności?

–Dlaczego? – zainteresował się George.

–Mam dobrego managera.

–Samorządy tamtych miast zmniejszyły świadczenia socjalne.

–Zapomniałem spytać, George – Hans usiadł na krześle i zapalił

–Tak, to rzeczywiście problem – przyznał profesor. – Podobno z tego papierosa. – Dokąd ty właściwie jedziesz w te wakacje?

powodu miastu grozi kryzys budżetowy. Obecnie mamy rekordowe

–Do Grecji.

bezrobocie i ogromny poziom zadłużenia.

–A konkretnie? Grecja to wyspy i ląd. Wszędzie inaczej.

–Oraz największą liczbę kradzieży, napaści seksualnych i przestępstw

–Do Aten.

narkotykowych – dodał Hans. – Właściciele barów nie wpuszczają już

–Do Aten? – powtórzył Hans pytającym głosem i zamyślił się na imigrantów.

moment. – Ciekawe, jak się tam odnajdziesz ze swoją poukładaną Profesor podszedł bliżej i usiadł obok Hansa.

osobowością? – rozważał. – Grecy to wolny naród, na wszystko mają

–Wiedeń nie jest już bezpiecznym miastem – powiedział. –

czas. Nie są w ogóle zorganizowani.

Niedawno w dzielnicy Favoriten wybuchły walki pomiędzy tureckimi George nic nie odpowiedział. Stał i patrzył na niego, jak na filmową nacjonalistami a lewicowymi bojówkarzami.

postać.

–Mówisz o manifestacji przeciwko polityce Ankary wobec

–Patryk jedzie z tobą? – kontynuował Hans.

mniejszości kurdyjskiej? – zapytał Hans.

–Nie.

–Tak. Kilkuset Turków z „Szarych Wilków” rozbiło zgromadzenie.

–A co tam u niego? Nie zdążyłem z nim nawet pogadać, tak szybko Zaatakowali kamieniami, butelkami i petardami. Policja nie radzi sobie zniknął z przyjęcia.

z problemem, a manifestacji jest coraz więcej.

20

21

Rzeka Prawd | Ateny Rzeka Prawd | Ateny

–Słyszałem, że rząd powołał specjalną jednostkę do walki z tureckim, zapowiedział cięcia budżetowe. Szaleje też pandemia, możesz się zarazić.

politycznym islamem.

Profesor wstał i zwrócił się do George’a.

–Niby tak… – westchnął profesor – A tak w ogóle, co u ciebie, Hans?

–Zanim pójdziesz do domu, wstąp jeszcze na chwilkę, żeby

– zwrócił się do niego.

porozmawiać. Razem z mamą chcemy ci o czymś powiedzieć.

–Wszystko po staremu, wujku. Nadal wykładam na Uniwersytecie

–To ja też już pójdę… – odparł Hans i wyszedł za profesorem.

Wiedeńskim, a Elza projektuje wnętrza.

George rozejrzał się wokół i usiadł na krześle.

–Co u dzieci?

–Ciekawe, o co ojcu chodziło? – zastanawiał się. – Może wreszcie

–Szkoła i praca. Brak czasu na jakiekolwiek wakacje. Zazdroszczę uświadomili sobie, że w końcu prawda i tak wyjdzie na jaw? A może George’owi wyjazdu do Grecji.

poczuli jakieś wyrzuty sumienia? Jakie to jest dziwne… – myślał. –

Profesor podniósł głowę i spojrzał na syna.

Odkąd wiem, że nie jestem jednym z nich, lecz Grekiem, inaczej czuję.

–Jedziesz do Grecji? – zapytał.

Nawet oni, moi drudzy rodzice, stali się kimś innym. Kim? – próbował

–Tak.

rozpoznać własne odczucia względem nich. – Przyjaciółmi? Chyba tak.

Nastała chwila ciszy. Oboje zatopili się w myślach. Dokładnie tak Starszymi ludźmi, którzy dbali o niego. Ale co się zmieniło? Próbował

samo jak gracze, gdy próbują rozpoznać karty i intencje przeciwnika.

odgadnąć. Ułamek serca – szepnął i poczuł, jak znowu wilgotnieją

–Gdzie dokładnie? – odezwał się Profesor.

mu oczy. – Ułamek serca, który nigdy do nich nie należał, zaczął

–Do Aten.

nagle pulsować. Wyrywać się do innego serca, pragnąc odnaleźć je i Ponownie cisza. George nie spuszczał wzroku z ojca.

przytulić… Jednak co zrobię, jeśli okaże się, że moja prawdziwa matka

–Kiedy? Masz już zarezerwowane noclegi?

mnie nie kocha? – pomyślał. – Byłoby to w ogóle możliwe? Raczej nie

–Jeszcze nie, ale chciałbym wyjechać pod koniec tygodnia i spędzić

– odpowiedział sobie. – Żadna matka nie wyrzekłaby się miłości do tam mniej więcej miesiąc. Nigdy nie byłem w Atenach.

własnego dziecka – poza tym George czuł, że ona czeka. Wstał, wszedł

–Obecnie w Grecji także dzieje się niedobrze – wtrącił Hans. –

do salonu, następnie szybko wbiegł po schodach na pierwsze piętro i Czytałem, że strzelają do uchodźców z armatek wodnych i używają gazu otworzył drzwi do swojego pokoju. Rozejrzał się.

łzawiącego. Nie dają rady, ich jest masa. Zresztą – machnął ręką. – Lepiej Wszystko tutaj było mu bliskie. Podniósł mały niebieski samochodzik, przemyśl tę Grecję jeszcze raz. Wjedziesz i nie wyjedziesz. Niedawno który stał na półce. Pchnął go przed siebie. Kolejno otworzył książkę i w Atenach na ulice wyszło ponad 50 tysięcy ludzi, ponieważ Samaras przewrócił kilka kartek, aż wreszcie chwycił w dłonie kolorową poduszkę 22

23

Rzeka Prawd | Ateny Rzeka Prawd | Ateny

–Słyszałem, że rząd powołał specjalną jednostkę do walki z tureckim, zapowiedział cięcia budżetowe. Szaleje też pandemia, możesz się zarazić.

politycznym islamem.

Profesor wstał i zwrócił się do George’a.

–Niby tak… – westchnął profesor – A tak w ogóle, co u ciebie, Hans?

–Zanim pójdziesz do domu, wstąp jeszcze na chwilkę, żeby

– zwrócił się do niego.

porozmawiać. Razem z mamą chcemy ci o czymś powiedzieć.

–Wszystko po staremu, wujku. Nadal wykładam na Uniwersytecie

–To ja też już pójdę… – odparł Hans i wyszedł za profesorem.

Wiedeńskim, a Elza projektuje wnętrza.

George rozejrzał się wokół i usiadł na krześle.

–Co u dzieci?

–Ciekawe, o co ojcu chodziło? – zastanawiał się. – Może wreszcie

–Szkoła i praca. Brak czasu na jakiekolwiek wakacje. Zazdroszczę uświadomili sobie, że w końcu prawda i tak wyjdzie na jaw? A może George’owi wyjazdu do Grecji.

poczuli jakieś wyrzuty sumienia? Jakie to jest dziwne… – myślał. –

Profesor podniósł głowę i spojrzał na syna.

Odkąd wiem, że nie jestem jednym z nich, lecz Grekiem, inaczej czuję.

–Jedziesz do Grecji? – zapytał.

Nawet oni, moi drudzy rodzice, stali się kimś innym. Kim? – próbował

–Tak.

rozpoznać własne odczucia względem nich. – Przyjaciółmi? Chyba tak.

Nastała chwila ciszy. Oboje zatopili się w myślach. Dokładnie tak Starszymi ludźmi, którzy dbali o niego. Ale co się zmieniło? Próbował

samo jak gracze, gdy próbują rozpoznać karty i intencje przeciwnika.

odgadnąć. Ułamek serca – szepnął i poczuł, jak znowu wilgotnieją

–Gdzie dokładnie? – odezwał się Profesor.

mu oczy. – Ułamek serca, który nigdy do nich nie należał, zaczął

–Do Aten.

nagle pulsować. Wyrywać się do innego serca, pragnąc odnaleźć je i Ponownie cisza. George nie spuszczał wzroku z ojca.

przytulić… Jednak co zrobię, jeśli okaże się, że moja prawdziwa matka

–Kiedy? Masz już zarezerwowane noclegi?

mnie nie kocha? – pomyślał. – Byłoby to w ogóle możliwe? Raczej nie

–Jeszcze nie, ale chciałbym wyjechać pod koniec tygodnia i spędzić

– odpowiedział sobie. – Żadna matka nie wyrzekłaby się miłości do tam mniej więcej miesiąc. Nigdy nie byłem w Atenach.

własnego dziecka – poza tym George czuł, że ona czeka. Wstał, wszedł

–Obecnie w Grecji także dzieje się niedobrze – wtrącił Hans. –

do salonu, następnie szybko wbiegł po schodach na pierwsze piętro i Czytałem, że strzelają do uchodźców z armatek wodnych i używają gazu otworzył drzwi do swojego pokoju. Rozejrzał się.

łzawiącego. Nie dają rady, ich jest masa. Zresztą – machnął ręką. – Lepiej Wszystko tutaj było mu bliskie. Podniósł mały niebieski samochodzik, przemyśl tę Grecję jeszcze raz. Wjedziesz i nie wyjedziesz. Niedawno który stał na półce. Pchnął go przed siebie. Kolejno otworzył książkę i w Atenach na ulice wyszło ponad 50 tysięcy ludzi, ponieważ Samaras przewrócił kilka kartek, aż wreszcie chwycił w dłonie kolorową poduszkę 22

23

Rzeka Prawd | Ateny

Rzeka Prawd | Ateny

z tapczanu. Każda rzecz przenosiła go do świata sprzed lat.

–Gdzie? – zaskoczony zrobił krok do tyłu. – Do Burj Al Arab?

–Tak… – rozważał. – Byłem wtedy szczęśliwy. Nie brakowało mi Do Dubaju? Tego hotelu, który stoi na sztucznej wyspie i ma siedem niczego. Więc skąd teraz wszystkie te mocne przeżycia? Olbrzymia gwiazdek?

tęsknota i irracjonalna pewność, że ona jest i czeka?

–Tak.

Drzwi pokoju otworzyły się. Ojciec i matka stanęli przed nim,

–Ale to przecież jedno z najdroższych miejsc na świecie!

trzymając w dłoniach kopertę.

–Pomyśleliśmy, że będzie dla siebie wspaniałym przeżyciem. Zawsze

–George – oznajmił ojciec. – Z okazji twoich czterdziestych urodzin, chciałeś tam pojechać, było to twoje marzenie.

chcemy wręczyć ci prezent.

–Bardzo wam dziękuję – odparł, całując ojca w policzek. – A kiedy

–Tak? – otworzył szeroko oczy.

miałbym jechać?

–Tutaj jest kartka z życzeniami – matka wręczyła mu kopertę i

–Myśleliśmy, że teraz. W najbliższym czasie.

przytuliła się do niego. – Pocałował ją i objął w pasie.

–Nie mogę, mam zaplanowaną podróż do Aten! Może po moim

–Chcemy zafundować ci podróż do Burj Al Arab.

powrocie?

Rodzice stali przed nim zmieszani i wyraźnie poddenerwowani.

–Dlaczego te Ateny są dla ciebie takie ważne…? – zapytał ojciec.

–Nakręciłem się już – odpowiedział wymijająco.

–Więc… – zaproponowała matka – może do Aten pojedziesz w przyszłym roku?

–Dlaczego wam tak zależy, abym teraz jechał do Dubaju? – spojrzał

na nich. – A nie po moim powrocie?

Znowu zapanowała niezręczna cisza. Spojrzał na kartę rezerwacji hotelu, która miała 36 miesięcy na wykorzystanie.

–Szach–mat – pomyślał George.

24

25

Burj Al Arab

Rzeka Prawd | Ateny

Rzeka Prawd | Ateny

z tapczanu. Każda rzecz przenosiła go do świata sprzed lat.

–Gdzie? – zaskoczony zrobił krok do tyłu. – Do Burj Al Arab?

–Tak… – rozważał. – Byłem wtedy szczęśliwy. Nie brakowało mi Do Dubaju? Tego hotelu, który stoi na sztucznej wyspie i ma siedem niczego. Więc skąd teraz wszystkie te mocne przeżycia? Olbrzymia gwiazdek?

tęsknota i irracjonalna pewność, że ona jest i czeka?

–Tak.

Drzwi pokoju otworzyły się. Ojciec i matka stanęli przed nim,

–Ale to przecież jedno z najdroższych miejsc na świecie!

trzymając w dłoniach kopertę.

–Pomyśleliśmy, że będzie dla siebie wspaniałym przeżyciem. Zawsze

–George – oznajmił ojciec. – Z okazji twoich czterdziestych urodzin, chciałeś tam pojechać, było to twoje marzenie.

chcemy wręczyć ci prezent.

–Bardzo wam dziękuję – odparł, całując ojca w policzek. – A kiedy

–Tak? – otworzył szeroko oczy.

miałbym jechać?

–Tutaj jest kartka z życzeniami – matka wręczyła mu kopertę i

–Myśleliśmy, że teraz. W najbliższym czasie.

przytuliła się do niego. – Pocałował ją i objął w pasie.

–Nie mogę, mam zaplanowaną podróż do Aten! Może po moim

–Chcemy zafundować ci podróż do Burj Al Arab.

powrocie?

Rodzice stali przed nim zmieszani i wyraźnie poddenerwowani.

–Dlaczego te Ateny są dla ciebie takie ważne…? – zapytał ojciec.

–Nakręciłem się już – odpowiedział wymijająco.

–Więc… – zaproponowała matka – może do Aten pojedziesz w przyszłym roku?

–Dlaczego wam tak zależy, abym teraz jechał do Dubaju? – spojrzał

na nich. – A nie po moim powrocie?

Znowu zapanowała niezręczna cisza. Spojrzał na kartę rezerwacji hotelu, która miała 36 miesięcy na wykorzystanie.

–Szach–mat – pomyślał George.

24

25

Burj Al Arab

Spis treści

Ateny

Obcy _____________________________________________________ 8

Grecja ____________________________________________________ 26

Mirona _____________________________________________________ 40

Ateny ______________________________________________________ 67

Syn ________________________________________________________ 81

Koty

Prawda pierwsza ___________________________________________ 92

Prawda druga ______________________________________________ 107

Prawda trzecia _____________________________________________ 119

Prawda czwarta ____________________________________________ 134

Prawda piąta _______________________________________________ 148

Spis treści

Ateny

Obcy _____________________________________________________ 8

Grecja ____________________________________________________ 26

Mirona _____________________________________________________ 40

Ateny ______________________________________________________ 67

Syn ________________________________________________________ 81

Koty

Prawda pierwsza ___________________________________________ 92

Prawda druga ______________________________________________ 107

Prawda trzecia _____________________________________________ 119

Prawda czwarta ____________________________________________ 134

Prawda piąta _______________________________________________ 148

Iwona Gajda

W drodze do siebie

Ukończyła studia magisterskie oraz doktoranckie z zakresu zarządzania i marketingu na Uniwersytecie Ekonomicznym w Katowicach. Przez kilka lat To cykl pięciu książek, które opisują dziesięć historii współpracowała z dziennikami ogólnopolskimi, publikując teksty o tematyce osadzonych w prawdziwych realiach współczesnego gospodarczej. Autorka opowiadań i książek pogranicza różnych gatunków literackich, świata. Bohaterami są ludzie i zwierzęta. Ich oczami łączących elementy fantastyki, literatury naukowej, reportażu, bajki oraz powieści.

oglądamy Bukareszt, Ateny, Rzym, Paryż, Lizbonę, W swoich książkach opisuje i interpretuje rzeczywistość. Łączy fakty, trendy oraz a także Pireneje, Alaskę, Andaluzję i mityczną krainę bogów.

postawy ludzi.

Choć losy zwierząt i ludzi toczą się w różnych sceneriach, mają Zawodowo związana z branżą IT. Otrzymała wyróżnienie „Strong Women in IT 2021

różne fabuły to odczuwamy je w podobny sposób. Dlatego, że

– Global Edition”. Tym samym została zaliczona przez Kapitułę Projektu, do grona 195

biegną tę samą ścieżką emocji, przeprowadzając przez przyjaźń, kobiet z całego świata, które znacząco wpłynęły na kształt branży nowych technologii.

miłość, zdradę, ból i inne uczucia.

Bibliografia:

Zwierzęta Przemówiły (2023r.)

W drodze do siebie (2020r.)

The animals spoke up

Potomkowie Bogów (Rzym)

Wolność (Paryż)

Granice Ziemi (2022r.)

Rzeka Prawd (Ateny)

Bezimienii (Meksyk) część I

Prawa Ulicy (Bukareszt)

Niedotyklani (Indie) część II

Diamentowy Szlak (Lizbona)

Ocaleńcy (Kanada) część III

Papierówki (2021r.)

Papierówki w Londynie

Raport Ziemi (2021 r.)

Papierówki w Moskwie

Powrót Cesarza (Chiny) część I Podróże poza czasem (Londyn, Moskwa, Egipt) Znaki Czasu (Stany Zjednoczone) część II Droga do Raju (Izrael) część III Tomiki poezji

Ręka Boga (Argentyna) część IV

W kołowrocie zmysłów (2022r.)

Czas Snu (Australia) część V

Kamienne Serca (2023r.)

Książki zakupić można na autorskiej stronie, Strona autorska:

Social media:

w internetowej księgarni:

www.iwonagajda.com

KSIĘGARNIA BPC

Iwona Gajda

W drodze do siebie

Ukończyła studia magisterskie oraz doktoranckie z zakresu zarządzania i marketingu na Uniwersytecie Ekonomicznym w Katowicach. Przez kilka lat To cykl pięciu książek, które opisują dziesięć historii współpracowała z dziennikami ogólnopolskimi, publikując teksty o tematyce osadzonych w prawdziwych realiach współczesnego gospodarczej. Autorka opowiadań i książek pogranicza różnych gatunków literackich, świata. Bohaterami są ludzie i zwierzęta. Ich oczami łączących elementy fantastyki, literatury naukowej, reportażu, bajki oraz powieści.

oglądamy Bukareszt, Ateny, Rzym, Paryż, Lizbonę, W swoich książkach opisuje i interpretuje rzeczywistość. Łączy fakty, trendy oraz a także Pireneje, Alaskę, Andaluzję i mityczną krainę bogów.

postawy ludzi.

Choć losy zwierząt i ludzi toczą się w różnych sceneriach, mają Zawodowo związana z branżą IT. Otrzymała wyróżnienie „Strong Women in IT 2021

różne fabuły to odczuwamy je w podobny sposób. Dlatego, że

– Global Edition”. Tym samym została zaliczona przez Kapitułę Projektu, do grona 195

biegną tę samą ścieżką emocji, przeprowadzając przez przyjaźń, kobiet z całego świata, które znacząco wpłynęły na kształt branży nowych technologii.

miłość, zdradę, ból i inne uczucia.

Bibliografia:

Zwierzęta Przemówiły (2023r.)

W drodze do siebie (2020r.)

The animals spoke up

Potomkowie Bogów (Rzym)

Wolność (Paryż)

Granice Ziemi (2022r.)

Rzeka Prawd (Ateny)

Bezimienii (Meksyk) część I

Prawa Ulicy (Bukareszt)

Niedotyklani (Indie) część II

Diamentowy Szlak (Lizbona)

Ocaleńcy (Kanada) część III

Papierówki (2021r.)

Papierówki w Londynie

Raport Ziemi (2021 r.)

Papierówki w Moskwie

Powrót Cesarza (Chiny) część I Podróże poza czasem (Londyn, Moskwa, Egipt) Znaki Czasu (Stany Zjednoczone) część II Droga do Raju (Izrael) część III Tomiki poezji

Ręka Boga (Argentyna) część IV

W kołowrocie zmysłów (2022r.)

Czas Snu (Australia) część V

Kamienne Serca (2023r.)

Książki zakupić można na autorskiej stronie, Strona autorska:

Social media:

w internetowej księgarni:

www.iwonagajda.com

KSIĘGARNIA BPC

Rzeka Prawd

„Rzeka Prawd” zabiera czytelnika do Grecji. Razem z bohaterami odkrywamy prawdę o sobie, wierząc że ona daje wolność i szczęście.

W pierwszej historii – George, adoptowany syn wybitnego austriackiego kardiologa chce dotrzeć do swoich korzeni.

Dowiaduje się, że jest Grekiem i postanawia odnaleźć swoją rodzinę.

Bohaterką drugiego opowiadania jest Izyda, kotka, która uciekła z ateńskiego ZOO. Nie zna swojej rasy, a wyglądem przypomina czarną panterę. Musi poznać prawdę o sobie i znaleźć krewnych, bo inaczej zginie…

To jedna z pięciu książek cyklu „W drodze do siebie”, które opisują dziesięć historii osadzonych w prawdziwych realiach współczesnego świata. Bohaterami są ludzie i zwierzęta.

Iwona Gajda