Tytuł oryginału: Döden i December 5: Rivalen

Przekład z języka szwedzkiego: Agata Kerepet

Copyright © Caroline Grimwalker, Leffe Grimwalker, 2023

This edition: © Word Audio Publishing International/Gyldendal A/S, Copenhagen 2023

Projekt graficzny okładki: Nils Olsson

Redakcja: Ewa Penksyk-Kluczkowska

Korekta: Magdalena Mierzejska

ISBN 978-91-8054-064-3

Konwersja i produkcja e-booka: www.monikaimarcin.com

Wszelkie podobieństwo do osób i zdarzeń jest przypadkowe.

Word Audio Publishing International/Gyldendal A/S

Klareboderne 3 | DK-1115 Copenhagen K

www.gyldendal.dk

www.wordaudio.se

Gdyby December było bronią, byłoby napalmem wystrzeliwanym z procy

– Juliette Cortas

1

Maggan Frej zdążyła jeszcze pomyśleć, że trafiła chyba do piekła, zanim kolejny cios muska jej głowę. Gdyby się nie uchyliła, byłoby zapewne po niej. Dzwoni jej w prawym uchu, a skóra piecze ją w miejscu zranienia.

Wczołguje się pod stół, wokół wszystko wydaje się takie nieostre. Kiedy próbuje wstać po drugiej stronie, ślizga się na zakrwawionej posadzce.

„To moja krew czy kogoś innego?”, przemyka jej przez głowę.

Nie ma pojęcia. Wie jedynie, że w piątek wieczorem położyła dzieci do łóżek i otworzyła drugą butelkę wina. Jest pewna, że dokładnie zamknęła drzwi i okna. Nie zapomina się o takich rzeczach, jeśli ma się za sobą takie przejścia jak ona. Mimo to znienacka wyrósł za nią zamaskowany mężczyzna. Gdyby nie zobaczyła jego odbicia w ekranie telewizora…

Kiedy podnosi się teraz z podłogi, mężczyzna obchodzi stół. Trzyma w ręce krótką żeliwną rurkę, przewraca jedno z krzeseł, a ją ogarnia strach.

Puszcza się biegiem.

„Dzieci…”, myśli.

Nie może pozwolić, żeby włamywacz dobrał się do tego, co ma najcenniejsze.

Jest przekonana, że sama zginie, ale jeśli tylko dzieci przeżyją, będzie szczęśliwa.

Twardy przedmiot uderza ją w plecy. Rozlega się łomot, gdy upada on na podłogę. Ten typ musiał rzucić w nią rurką. Maggan się zatrzymuje, podnosi metalowy przedmiot, nigdzie jednak nie widzi napastnika.

„Co się tu, do cholery, dzieje?” – zastanawia się.

To on musi za tym stać. Johan. Znienawidził ją, bo wystąpiła o rozwód, ale przecież było to sześć lat temu. Czekałby aż tak długo, żeby się na niej zemścić?

Rozwód przeczołgał ich oboje. Piekielna batalia sądowa o opiekę nad dziećmi. Łącznie siedem zgłoszeń do pomocy społecznej. Awantury i przepychanki, aż sąd zdecydował, że to jej na wyłączność przypadnie prawo do opieki. Przesądziła o tym agresja Johana.

Szlochając, Maggan ostrożnie się cofa. Mocno trzyma rurkę. Nie wie, gdzie położyła telefon, i nie ma sensu krzyczeć. Nikt jej nie usłyszy. Najbliżsi sąsiedzi mieszkają kilometr od niej. Nagle żałuje, że się tu w ogóle przeprowadziła. Chociaż… należałoby raczej powiedzieć: uciekła. Stać ją było tylko na wynajem tego domku, bo Johan dosłownie puścił ją z torbami. Jak skończona idiotka brała na siebie wszystkie kredyty. Nawet wtedy, gdy zaczął ją już bić. Maggan czuje, jak pod paniką i strachem rośnie w niej dawno zasiana wściekłość. Chwyta się jej z całych sił. Zgrzyta zębami i mówi pod nosem:

– Ten dupek nie będzie sobie pozwalać.

Kiedy w domu gasną światła, wstrzymuje oddech. Bezpieczniki są w przedpokoju, przy schodach. To jedyna droga na górę – do dzieci.

Maggan jest przekonana, że to on się z nią bawi. Jej oczy powoli przyzwyczajają się do ciemności, ale w domu panuje zimowy mrok, więc musi postępować ostrożnie.

Na odgłos, który rozlega się za nią, serce podskakuje jej aż do gardła.

Wywija rurką, ale trafia tylko w pustkę.

– Odpuść sobie. – Szept rozlega się na prawo od niej, dużo bliżej, niż się spodziewała. Maggan znów bierze zamach i nabiera w płuca więcej powietrza.

– Przestań, Johan – sapie, nienawidząc siebie za ten błagalny ton. W odpowiedzi rozlega się śmiech. Ponury, syczący, włosy na rękach stają jej dęba.

Maggan cofa się, aż wpada na ścianę. Po omacku przesuwa się w lewo, dociera do drzwi prowadzących do dużego pokoju. Przy kominku są widełki.

Niespodziewany cios w usta powala ją na plecy, napastnik rzuca się na nią z pięściami. Kiedy okłada ją po twarzy, Maggan gubi rurkę. Stara się osłaniać, ale od czasu do czasu któryś z ciosów trafia. Ból ma swoje granice, Maggan dobrze o tym wie, w pewnym momencie tak się nasila, że organizm niemal się wyłącza i nic się nie czuje. Ale w tej chwili każde jego uderzenie nadal przeszywa jej ciało. A może nawet i duszę.

Jest przyzwyczajona do bycia bitą, tym razem robi jednak coś, czego jeszcze nie próbowała.

Oddaje mu. Drapie i stara się dosięgnąć do jego oczu.

On chwyta ją za ręce. Woń jego perfum miesza się z zapachem wina z jej oddechu. Ze smrodem jej własnego strachu.

Udaje się jej trafić w szyję, mężczyzna charczy. To dla niej szansa. Maggan przypomina sobie trening samoobrony i zrzuca z siebie napastnika.

Czołga się kawałek, po czym z trudem staje na nogi. Biegnie do schodów i tego, co jako jedyne nadaje sens jej życiu.

Do dzieci…

Matilda i Patrik przestali już pytać, gdzie się podziewa tata.

– Stój – słyszy za sobą, jednak powoduje to dodatkowy przypływ energii. Wszystko ją boli, ale jakimś cudem wykrzesuje w sobie siły.

Musi jedynie wejść na górę, do pokoju dzieci, i zadzwonić pod sto dwanaście z telefonu Patrika. Zamknąć drzwi i wytrzymać do przyjazdu policji.

W połowie schodów ląduje twarzą na jednym ze stopni. Podciął jej nogi. Świat wokół niej kręci się jak na karuzeli, napastnik ściąga ją za nogę po schodach.

Nie krzyczy. Żeby nie obudzić dzieci. „Czy to nie chore?”, myśli. Osłania twarz rękami, czuje, jak jedno czy dwa żebra łamią się jej podczas tej przejażdżki na dół.

Maggan próbuje kopnąć napastnika drugą nogą i trafia go w ramię, obraca się tak, żeby uderzenia o stopnie przyjmować na plecy, dopóki on nie puszcza jej na dole na zimną kamienną posadzkę w przedpokoju. Ciąg od drzwi – Maggan prosiła właściciela, żeby w wolnej chwili coś z tym zrobił – działa otrzeźwiająco na jej zmysły. Daje jej siłę, żeby po raz ostatni zebrać się w sobie.

Już ma kopnąć tego mężczyznę w kolano, gdy wtem widełki kominkowe przebijają jej pierś. Nigdy nie czuła podobnego bólu. Jest tak nagły. Tak głęboki. Tak palący. Tak… ostateczny. Do Maggan dociera ta świadomość: Zaraz umrze.

– Wyzwolę cię – szepcze głos. Wyciąga widełki z jej piersi, ale tylko po to, żeby znów ją nimi dźgnąć, i jeszcze raz, i jeszcze. Maggan ma rozbiegany wzrok. Zatrzymuje go na okrągłym okienku w drzwiach domu. Widzi za nimi bezgłośnie spadające ciężkie płatki śniegu. Tam ucieka. Z dala od bólu. Aż całkiem znika w nieprzeniknionej ciemności, gdzie ból już nie istnieje.

– Dzieci… – To ostatnie słowo, które szepce przed śmiercią.

2

Chociaż John Wagner czeka w środku, cały się trzęsie. W związku z kryzysem energetycznym przewodnicząca rady miejskiej Claire Olofsson zdecydowała o przykręceniu temperatury o dwa stopnie we wszystkich lokalach samorządowych w December. Kompletnie poroniony pomysł, jeśli wziąć pod uwagę, ile prądu idzie na jej wymysły z okazji Halloween, a wkrótce zapewne także Bożego Narodzenia. Został w każdym razie w kurtce i chucha na dłonie, rozglądając się wokół. Czuje się tu nieswojo.

Zawsze należał do tych, którzy trzymają się z boku.

Teraz przyglądają mu się zaciekawione, nieśmiałe spojrzenia. Kiwa głową i się wita. Macha dwóm czternastolatkom, którym wydaje się, że dyskretnie pstrykają mu fotki, po czym pochylają się nad telefonami, żeby wrzucić je do mediów społecznościowych. Istny cud, że – w takich strojach – jeszcze nie zamarzły. Mają zdecydowanie zbyt krótkie bluzki. Do tego jedna jest ubrana w słonecznie żółtą spódnicę do kolan i białe sneakersy. Bez rajstop. John dostaje dreszczy już na samą myśl o tym, jak po ostatniej lekcji ta dziewczyna będzie szła do domu lub szkolnego autobusu. Kręci głową. Tęsknie spogląda na kolejkę do punktu wydawania posiłków, nigdzie nie dostrzega jednak kawy ani nawet nie wyczuwa jej aromatu. W gruncie rzeczy nie jest to może wcale takie dziwne.

Dwupiętrowy budynek z brązowej cegły. Podstawówka przy parku wygląda równie deprymująco co wszystkie inne szkoły, które widział John. Policjant czuje się nieswojo, siedząc w stołówce, podczas gdy starsi uczniowie plotkują o nim po kątach.

Klasy od czwartej do szóstej mają zajęcia w oddzielnym budynku kawałek dalej, a przedszkole i nauczanie początkowe przeniosły się do nowego gmachu po drugiej stronie ulicy. „Jeśli jest w nim równie zimno jak tutaj – myśli John – to naprawdę żal tych maluchów”. Robi, co może, żeby stłumić w sobie irytację spowodowaną zainteresowaniem, jakie starsi uczniowie okazują mu z dystansu.

Po przyjeździe do December Johnowi Wagnerowi nie do końca udało się zaszyć, a po tym wszystkim, co się tu wydarzyło – porachunkach gangów, przetrzymywaniu zakładników w hucie, pladze morderstw na kobietach i tym pieprzonym zbirze zażynającym pięć osób, to tylko kilka przykładów z całej gamy zła – media zaczęły krążyć po mieście jak rozjuszone ćmy. Nie było też większym zaskoczeniem, że roiło się od spekulacji na temat Johna Wagnera. Policjant ze Sztokholmu, który przeniósł się do małego miasteczka December, po tym jak jego żona i syn zniknęli.

Stał się sławny, chociaż jedyne, na czym mu zależało, to pozostać niewidzialnym.

W kolejce po jedzenie banda nastolatków o głosach oscylujących między dzieciństwem a dorosłością wydziera się na całe gardło. Na twarzy Johna wywołuje to uśmiech. Sam dobrze pamięta, jak to było. Ten wstyd, że głos go zawodzi zawsze wtedy, gdy najbardziej mu zależy na tym, żeby dobrze wypaść. Potem uderza go kolejna myśl i marszczy brwi.

Może Mattias nigdy tego nie doświadczy.

Może – inaczej, niż John to sobie wyobrażał – nigdy nie będzie mu dane chichotać pod nosem, kiedy jego syn będzie przechodził mutację.

„Nie, nie wolno mi nawet tak myśleć – postanawia. – Sara i Mattias żyją, znajdę ich”.

Wizyta tutaj to właśnie krok w tym kierunku. Akurat w chwili, kiedy John czuje, że łzy napływają mu do oczu, a do tego powoli nadciąga atak migreny, drzwi otwierają się i z kuchni stołówki wychodzi dyrektor szkoły, z którym John nie dalej jak chwilę temu odbył krótką rozmowę. Dyrektorowi towarzyszy starsza kobieta w zielonym siatkowym czepku na włosach, niebieskich plastikowych klapkach i żółtych gumowych rękawiczkach. Serce staje Johnowi w gardle. Podnosi się z miejsca, a kiedy dyrektor podchodzi do niego z chudą staruszką, John dokłada wszelkich starań, żeby przedstawić się z jak najserdeczniejszym uśmiechem na ustach.

– Jak już mówiłem… Może Anita będzie w stanie panu pomóc – mówi dyrektor, po czym przeprasza i odchodzi, a Anita, która ma metr pięćdziesiąt w kapeluszu i sprawia wrażenie na pół zmumifikowanej, podejrzliwie świdruje Johna wzrokiem.

– Wygląda pani, jakby badała właśnie miejsce zbrodni – żartuje policjant i wskazuje na strój kucharki.

– Ha! – prycha staruszka nadspodziewanie szorstko i marszcząc nos, ściąga gumowe rękawice i rozgląda się wśród nastolatków. – W tym miejscu aż roi się od przestępców. Cholerni gówniarze. – Potem pokazuje drzwi prowadzące na zewnątrz. – No cóż, skoro mam dodatkową przerwę, żeby z panem porozmawiać, możemy to chyba zrobić na dworze. Przy okazji zaczerpnę sobie „świeżego powietrza” – dodaje znacząco i wyciąga z kieszeni białego fartucha paczkę papierosów. – Chociaż przez chwilę nie będę czuła smrodu tego nastoletniego kisielu w majtkach, wegety i przepoconych strojów gimnastycznych.

– Proszę prowadzić – odpowiada z uśmiechem John, wykonując zachęcający gest.

„Ta kobieta to chodząca historia”, myśli.

Na zewnątrz panuje taki mróz, że powietrze wydaje się ostre jak brzytwa i niemal piecze w twarz. Niebo jest intensywnie błękitne, Johnowi brakuje chmur, które wcześniej wisiały nad doliną. Zakłada, że mimo wszystko choć trochę zatrzymywały tu ciepło. Kiedy do December przychodzi prawdziwa zima, to zazwyczaj się nie patyczkuje. Od pierwszych opadów śniegu w Halloween nie minął jeszcze tydzień, ale już temperatura spadała za dnia do minus dziesięciu stopni, a nocą podwajała wynik. John odkrył, że sople lodu mogą tworzyć się nawet na rzęsach. Spokojnie mógłby się obejść bez tej wiedzy.

„I co mi się nie podobało w szarobrązowej sztokholmskiej brei”, wzdycha w duchu.

– No więc… – zagaja staruszka, zapaliwszy już papierosa i wypuściwszy z ust gigantyczny obłok dymu. Do tego stopnia nie było wiatru, że obłok podryfował powoli, bardzo powoli przez szkolne podwórze. – Chciał pan ze mną porozmawiać o jakiejś byłej uczennicy?

– O mojej żonie – wyjaśnia John. – Sarze Barke. Ona i mój syn zniknęli bez śladu cztery miesiące temu. Sara dorastała tu, w mieście, chodziła do tej szkoły, a dyrektor powiedział, że pani jako jedyna z obecnej załogi pracowała w tamtym okresie.

– A tamten okres to…?

– Początek lat dziewięćdziesiątych – odpowiada John. – Sara zaczęła siódmą klasę jesienią dziewięćdziesiątego pierwszego, a szkołę skończyła w dziewięćdziesiątym czwartym.

– Dobry Boże – mamrocze Anita z papierosem zwisającym z ust. – To wieki temu. Będę musiała się temu bliżej przyjrzeć. – Wskazuje na zdjęcie w dłoni Johna, a on je jej podaje. Staruszka przytrzymuje je w wyciągniętej przed siebie ręce.

John widzi dokładnie, kiedy to się dzieje – kiedy Anita rozpoznaje Sarę. Patrzy, jak kucharce minimalnie rozszerzają się źrenice, pełen zdziwienia oddech staje się krótki, a spojrzenie ciemnieje. Johnowi przyspiesza puls.

– Pracowałam tu wtedy od dziesięciu lat. W przyszłym roku idę na emeryturę, jeśli Bóg da i, jak to się mówi, do tego czasu nie kopnę w kalendarz. Musi pan wiedzieć, że przez ten czas przewinęło się tu wielu uczniów…

John słyszy domniemane „ale” i delikatnie przekręca mu się w żołądku. Zna dobrze to podniecenie i niecierpliwie pogania kucharkę:

– Ale…?

– Ale ją pamiętam – odpowiada Anita i oddaje mu zdjęcie. – Nie dlatego, że widziałam ją jakoś często. Dużo częściej widywałam Annę-Marię.

– Annę-Marię?

– Chodziła z nią do klasy. Miła dziewczyna. Zdecydowanie zbyt miękka.

– Ale… co z Sarą? – pyta John i zanosi się kaszlem, kiedy Anita wydmuchuje z płuc jeszcze jedną chmurę dymu. Tym razem zawisa wokół nich niczym przesycona nikotyną mgła.

– Z Sarą, no cóż… – Wzrok kucharki staje się na chwilę nieobecny. Potem pociąga nosem. – Musi pan porozmawiać z… No, jak mu tam, kurczaki, było? – Drapie się po siatce na włosy, głęboko zaciąga papierosem, tak że ten znika do połowy, i pstryka sobie palcami tuż przed twarzą. Mimo to nie daje rady sobie „tego” przypomnieć. Potem rozpromienia się i ciska niedopałek na ziemię. – Za mną – oświadcza i nadzwyczaj energicznie wchodzi z powrotem do szkoły.

John gasi papierosa butem i rusza za nią, w jego piersi narasta poczucie odrealnienia.

„Anna-Maria…? – zastanawia się. – O co w tym, kurna, chodzi…? A teraz jeszcze jakiś typ…?”

Jest pewien, że Anita rozpoznała Sarę. Ale nie ma też wątpliwości, że wiąże się z tym jakaś delikatna kwestia. Na ogół ludzie pytani o zaginionych cieszą się, że mogą pomóc. Leży to w ich naturze. Ale ton głosu i zachowanie Anity trudno jednoznacznie zinterpretować.

Kucharka nie zatrzymuje się, mija stołówkę i wchodzi na korytarz, gdzie pod ścianami stoją rzędem wąskie niebieskie szafki. Czuć tu linoleum i… nastolatkami. Nie jest to do końca przyjemny zapach, co do tego John musi przyznać jej rację. Skręcają w prawo i dochodzą do wiszącej na ścianie gabloty. Anita zatrzymuje się przed nią, wodzi ręką po szyi i wyciąga zawieszone na łańcuszku okulary do czytania. Zakłada je i podchodzi do szyby.

– Tutaj. – Wskazuje na zdjęcie za posrebrzanym pucharem. – To z nim powinien pan porozmawiać.

Puchar jest nagrodą za zwycięstwo w konkursie matematycznym. Na zdjęciu widać czterech chłopców i dziewczynkę.

– Z tym blondynem po lewej? – pyta John, nachylając się do gabloty.

– Tak. Trzymali się razem, nieustannie. Cholera wie dlaczego. – Anita jeszcze raz przygląda się zdjęciu, po czym krzyczy: – Christian! Tak, miał na imię Christian. Niesamowite, jak pamięć człowieka bywa zawodna.

– A czemu niby mieliby się nie trzymać? – pyta John, robiąc zdjęcie fotografii za szybą i notując imię.

Anita prycha.

– Był z niego dobry chłopak. Mądry, jak sam pan widzi. Ta szkoła wygrała narodowy konkurs matematyczny tylko raz, kiedy był akurat w drużynie. Miał przed sobą przyszłość. Trudno powiedzieć, co takiego widział w tej… – Urywa. Zapewne dociera do niej, że John napomknął, że Sara to jego żona, a w głębi duszy jest najwyraźniej dobrze wychowana. – To z nim powinien pan porozmawiać – powtarza więc jedynie. – Na nazwisko miał chyba Öhman. Jeśli ktoś wie coś o pana zaginionej żonie w tamtym okresie, to tylko on. Przypuszczam, że musiała go oczarować wyglądem, tak jak wszystkich innych.

„Tak jak i mnie? – Ta myśl pojawia się tak nagle, że John nie ma szansy jej powstrzymać. – Czy tak właśnie było? Czy to możliwe, że tak go ujęła uroda Sary, że na nic innego nie zwracał uwagi? Jak choćby na to, że nigdy nie mówiła o swoim dorastaniu?”

Pieką go policzki. Musi aż zamknąć oczy i złapać się za czoło. Migrena wraca, wbijając ostre kolce w miękkie, czułe tkanki. Mdłości się nasilają. John bierze głęboki wdech, podnosi powieki i właśnie chce zapytać Anitę, co ta ma na myśli, kiedy spostrzega, że kucharka sobie poszła. Jej słowa o Sarze pozostają w jego umyśle niczym złośliwe, skrzeczące ptaki.

Kiedy w kieszeni kurtki odzywa się telefon, John przez chwilę zamierza go nie odbierać. On także jest jednak w gruncie rzeczy dobrze wychowany i po trzecim sygnale wzdycha i wyciąga aparat. Na wyświetlaczu widzi imię szefowej – Mona.

„Może chodzi o jakąś dobrą nowinę”, usiłuje sobie wmawiać, naciskając „odbierz”.

– John – zaczyna Mona. – Musisz pojechać pod adres, który przed chwilą ci wysłałam. I to jak najszybciej.

– Coś się stało?

– Można tak powiedzieć. Znaleźliśmy martwą kobietę.

– Niech to szlag. Czy to ten sam spra…

Mona zdecydowanie mu przerywa.

– Omówimy wszystko już na miejscu. Ta sprawa to nasz priorytet, John. I wymaga od nas cholernej dyskrecji.

3

John zbliża się do budynku, który wydaje się złowrogi. Dawna huta stali – mimo liftingu – wciąż wygląda paskudnie. Precyzyjniej John nie jest w stanie tego ująć. Sara powiedziałaby zapewne, że ten budynek roztacza złą aurę.

Przykryta płachtą ofiara wciąż leży na zmrożonej ziemi. John czuje kłucie w żołądku – za każdym razem, gdy widzi martwą kobietę, wydaje mu się, że to jego żona.

– To nie ona – zapewnia go Mona, jakby czytała w nim jak w otwartej księdze.

– Okej. – Przełyka gulę niepokoju. – Skąd więc ta dyskrecja?

– To Lena Ackermann.

John chce napomknąć coś o tym, że wszyscy są równi wobec śmierci i Ackermannowie nie stanowią w tej kwestii żadnego wyjątku, ale daje sobie spokój. Mona jest zestresowana i wycieńczona.

Zbliża się więc do zwłok, uważając jednak, żeby nie podejść zbyt blisko. Valle jest już na miejscu i rozłożył pomosty.

– Kim dokładnie jest w rodzinie?

– To wnuczka Evy i Rolfa Ackermannów. Ich dziedziczka. Siostra Carla i Robina.

Na wspomnienie Evy i Rolfa Ackermannów oraz dramatu zakładników, który rozegrał się w mieście kilka tygodni wcześniej, John aż się wzdryga. Starzy Ackermannowie nie byli – delikatnie mówiąc – do rany przyłóż.

– Angażowała się jakoś w rodzinne interesy?

Mona wyciąga przed siebie rękę i porusza nią na boki.

– Słyszałeś chyba, jak to się mówi: pierwsze pokolenie dorabia się fortuny, drugie nią zarządza, trzecie przepuszcza.

John wciąga rękawiczki. Przeszywa go chłód i zapisuje sobie w pamięci, żeby na przyszłość wkładać zawsze kalesony i podkoszulek z długim rękawem. Chociaż mrozy w Sztokholmie są gorsze ze względu na dużą wilgotność, tutaj dają się one zdecydowanie bardziej we znaki. Szczególnie jeśli ktoś – tak jak on – nie jest do nich przyzwyczajony.

– Żadnych śladów na śniegu? – rzuca to pytanie w lodowate powietrze przed sobą.

– Sherlock Holmes z ciebie – szczerzy się na to Valle, który myśli, że było skierowane do niego.

– Zmierzyłeś jej już temperaturę? – pyta John, kiedy Juliette i Axel rozstawiają namiot.

– Jeszcze nie, ale uznałbym, że od momentu zgonu minęło co najmniej dwanaście godzin, bo śnieg zaczął padać wczoraj wieczorem. – Valle odgarnia biały puch. – Musiała tu przyjść zapewne stamtąd. – Wskazuje paskudny budynek.

John zerka w tamtą stronę, po czym znów patrzy na Lenę Ackermann. Namiot już stoi i Valle ściąga płachtę ze zwłok. Odór od razu uderza Johna, mimo że mróz i tak go przygłuszył.

Biegunka i krew między nogami, zastygłe na ustach wymiociny.

– O kurwa.

– Tak, chyba można tak śmiało powiedzieć. – Valle pociera czoło nadgarstkiem.

Lena Ackermann, która wygląda na dwadzieścia, góra dwadzieścia kilka lat, ma na sobie cienki jasnofioletowy szlafrok z satyny. Nic więcej. I jest boso.

– Dokąd się wybierałaś? – mamrocze pod nosem John.

– Obstawiam starą elektrownię – odpowiada za nią Valle i wskazuje w kierunku jednej z materiałowych ścian namiotu.

– Wyglądałoby to na zatrucie lub naprawdę solidny rozstrój żołądka, gdyby, rzecz jasna, nie ta krew. Jakieś rany? – pyta John.

– Cała jest w ranach. Są na kolanach, stopach, dłoniach, rękach. Ktoś się z nią nie cackał.

John uważnie ogląda jeden z palców. Brakuje na nim paznokcia, a opuszki są poranione, jakby kobieta próbowała wydrapać sobie drogę ucieczki.

– Będzie z tym urwanie głowy, całe szczęście, że mam tydzień urlopu. – Valle uśmiecha się i wstaje.

– O tym możesz zapomnieć. – Mona wtyka głowę do namiotu i pociera dłonie, żeby się rozgrzać. – Żadnych urlopów, dopóki sprawa nie zostanie rozwiązana. Wystarczy, że Frank jest dalej chory. Bez ciebie po prostu nie dam rady. Kiedy już się tu rozejrzysz, chciałabym, żebyś przeanalizował ostatnie dni życia Leny Ackermann. Przygotuj listę osób, które warto wezwać na przesłuchanie. Chodziłeś już w tych butach. Znów je włóż.

– Ależ kur…

– Valle, wiesz przecież, jakie są zasady. Mogłeś sobie wybrać inny zawód – szczerzy się Mona i znów znika.

– Zastanawiałem się nad tym – mamrocze.

John też wychodzi z namiotu. Kuli się, kiedy wiatr rozwiewa mu włosy. Wkłada ręce do kieszeni i idzie z Moną w stronę domu.

– Ciekawe, co ona niby porabiała na tym odludziu.

Mona prycha.

– Mieszkała tutaj. Wyremontowała te budynki za kilka milionów, kiedy produkcja stali przeniosła się w całości do nowej fabryki. Najwyraźniej jest taka moda. Żeby przerabiać stare nieruchomości przemysłowe na mieszkania, a ona zajmowała cały ten budynek.

– Sama?

– Tak, ale połowa służy za garaż dla jej niezliczonych samochodów. Zabawek bogaczy i takich tam.

– Byliśmy w domu?

– Nie, ślusarz już jedzie, ale jedno wydaje się dziwne. Dom jest zamknięty na cztery spusty. A alarm włączony.

Johna ogarnia złe przeczucie, które przenosi go do dnia zniknięcia Sary. Zerka za siebie na stojący w ogrodzie namiot, gdzie w satynowym szlafroku leży obrzydliwie bogata kobieta – martwa. Kobieta, która najwyraźniej w środku nocy wyszła z domu, żeby przejść się po śniegu na bosaka, a wcześniej zamknęła drzwi i uzbroiła alarm.

„Jak więc wyszła? – przemyka mu przez głowę. – I kto, do cholery, zamknął te drzwi… Czy ta osoba wciąż jest w środku?”

4

Kim Cordell siedzi u Toma O’Connora i czeka. Już samo to wydaje się jej wystarczająco chore. Dowódca milicji, nazista. Z obsesją na punkcie apokalipsy. Jeśli dodać jeszcze, że – jak dopiero co się dowiedziała – to jej ojciec… W dodatku tydzień wcześniej przypadkiem go postrzeliła…

„Świat to jeden wielki cyrk. A ja najwyraźniej jestem klaunem”, kręci głową.

Ze ścian spoglądają na nią brązowe szklane oczy wypchanych afrykańskich gazeli. Na stoliku stoi ogromny głuszec z rozłożonym w wachlarz ogonem i szyją wyciągniętą w zastygły na wieki krzyk. Na podłodze leży skóra krowy. Kim odnotowuje to wszystko i ogarnia ją momentalne zwątpienie. „Co jest nie tak z tymi macho, że tak chętnie otaczają się istotami, które sami zamordowali?”, zastanawia się, dostrzegając wokół siebie jedynie śmierć, rozpacz i cierpienie. Oświetlają to drogie lampy od Tiffany’ego, a uzupełniają obrazy olejne z motywami myśliwskimi w grubych złotych ramach.

Tom wchodzi do pokoju, a Kim wstaje z miejsca. Tak ten szajbus działa na ludzi. Aż nie chce się wierzyć, że zbliża się do sześćdziesiątki. Kim może zrozumieć, dlaczego to właśnie on został przywódcą tych pogubionych mężczyzn żyjących w górach. Ma… charyzmę. Aurę, którą roztacza wokół siebie. Nawet teraz, gdy przesuwa się powoli, trzymając jedną rękę przyciśniętą mocno do brzucha.

„Bo… go tam postrzeliłam”, przelatuje Kim przez głowę, kiedy znów siada na sofie.

Tom podchodzi do kanapy naprzeciwko i też siada. Wolno, bardzo wolno.

– Jak… tak…? – Kim wskazuje głową jego brzuch.

Policzki ją pieką i przeklina tę swoją przypadłość, że czerwieni się z byle powodu. Tom O’Connor posyła jej piorunujące spojrzenie. Jakkolwiek Kim bardzo się stara, nie jest w stanie myśleć o nim jak o Jacku Fernströmie, bo tak się naprawdę nazywa. Teraz mężczyzna rozsiada się na kanapie w amerykańskim stylu, pompatycznej jak wszystko w tym domu, i wypuszcza powietrze, kontrolowanie, jakby każdy ruch sprawiał mu ból. Jedną rękę ma zabandażowaną. To właśnie tam trafił go morderca Bello Umar.

– A jak myślisz? – mówi i podchwytuje jej wzrok. Patrzy na nią lodowato.

– Jasne, okej. Tak, może to… czyste wariactwo i na niewiele się to zda, ale chciałabym cię przeprosić – ciągnie Kim. Chce wypytać Toma o tysiące rzeczy, ale żeby skłonić go do mówienia, musi najpierw trochę się podlizać, nie urodziła się wczoraj. Poza tym naprawdę nie chciała go postrzelić. – To był wypadek – zapewnia. – Próbowałam zastrzelić tego, no… No jak mu tam.

– Chodzi ci o tego czarnucha. – Tom, krzywiąc się, zmienia pozycję. – Też miałem taki zamiar i możesz być pewna, że jedynym powodem, dla którego tu jeszcze siedzisz, a nie leżysz w lesie w jakimś dole, jest to, że dosięgnął mnie niezamierzony friendly fire. Nie jest to jednak stan permanentny. Takie w życiu rzadko się zdarzają. Wszystko może się szybko zmienić.

Kim aż się wzdryga i przełyka ślinę. „Czy on właśnie grozi śmiercią własnej córce?” – przemyka jej przez głowę. Jednocześnie piecze ją w żołądku. Zawsze miała krótki lont i teraz już wie dlaczego.

„Co za pieprzony idiota”, burzy się w duszy, po czym mówi:

– Żebym miała jasność: przez te wszystkie lata, przez które prowadziliśmy w December równoległe życia, ty cały czas wiedziałeś, że jestem twoją… że jestem twoim… – Przy pierwszym podejściu nie daje rady tego z siebie wydusić, potem, czerpiąc siły z wściekłości, wykrztusza jednak: – …że jesteś moim ojcem?

Tom unosi brwi i krótko się śmieje, potem chwyta się za brzuch w miejscu po kuli.

– A przeglądałaś się kiedyś w lustrze? Ilu takich irlandzkich rudzielców występuje w December? Wszyscy mówią, że bystra z ciebie dziewczyna, ja zaś muszę stwierdzić, że to takie pieprzenie, skoro nigdy nie zwróciłaś uwagi na tak uderzające podobieństwo.

Kim zaciska pięści na kolanach.

– Może i tak, ale człowiek spodziewa się chyba, że przypomina rodziców także pod innymi względami, nie tylko z wyglądu? A jeśli chodzi o inteligencję, to muszę przyznać, że z naszej dwójki to ty wyciągnąłeś krótszą słomkę. Nie sądzisz? Gnieździsz się tu w górach z bandą jakichś szaleńców i przygotowujesz na nadejście końca świata, zamiast czerpać z życia pełnymi garściami.

Tom nie odpowiada. Tylko na nią patrzy. I ma bez wątpienia rację. Widać wyraźnie, że są ze sobą spokrewnieni. Kiedy raz się to zobaczy, nie sposób tego odzobaczyć. O ile jednak Kim poświęciła życie na pomaganiu innym, o tyle on… stał się górskim trollem z objawami paranoi.

Tom wzdycha i wygładza sobie koszulę.

– Czego więc ode mnie chcesz?

Takie bezpośrednie pytanie okazuje się obezwładniające. Wszystko tylko gmatwa. Kim odchrząkuje. Ma ochotę napić się wody albo kawy, ale orientuje się, że nie ma jak, bo Tom nie zaoferował jej nic do picia.

– A jak ci się, kurna, wydaje? – wymyka się jej tak bezpośrednio i szorstko, że aż ją samą to zaskakuje.

Tom drapie się po czole.

– Nie mam tego, czego chcesz. Chyba to rozumiesz? Nie jestem twoimi zaginionymi korzeniami, które jakoś ulokują cię w kontekście. W historii. We wspólnocie. To tak nie działa. Ja tak nie działam. Nie tworzę wspólnot na bazie genów, tylko przekonań, a żeby do niej należeć, ty, moja droga Kim Cordell, masz niestety zbyt mocno wyprany mózg przez trąbiące o dobru, lewicujące, zglobalizowane społeczeństwa. Masz moje geny, to fakt. I trzeba ci wiedzieć, że są to dobre geny. Nigdy na nic nie chorowałem. Proszę, nie musisz mi dziękować. Poza tym jesteśmy dwójką obcych sobie ludzi i jak dla mnie może tak pozostać. Nie mam tego, czego szukasz, żebym mógł ci to dać.

Kim obniża głos:

– Major… babcia, miałaby na ten temat inne zdanie. Zdaje się, że dla niej rodzina była… najważniejsza.

Na twarzy Toma od razu odmalowuje się ból.

„Tu go mam – myśli Kim, po cichu triumfując. – Znalazłam jednak w nim jakąś słabość. Czy to nie typowe? Dla wszystkich cholernych dziadów matki są wrażliwą kwestią”.

– Może ci się wydaje, że coś o niej wiesz, ale to są tylko rzeczy, które ona sama postanowiła ci pokazać – cedzi powoli Tom, ale w jego głosie pobrzmiewa nowa nuta. Mimo wszystko ma jakieś uczucia. Nawet jeśli stara się je ukryć. – I tyle – dodaje. – Kiedyś też to zrozumiesz. Ale to już nie moja rola, żeby cię edukować. Nie mam najmniejszej chęci cię poznać. I w ogóle. Przykro mi, jeśli pozbawiam cię złudzeń, bo może tak to sobie wyobrażałaś albo może o tym marzyłaś, ale nic na to nie poradzę. A największą przysługą, jaką mogę ci wyświadczyć, jest bycie z tobą szczerym. Nie grać w żadne gierki.

Kim wstaje. Nie wie, co odpowiedzieć. Nie, o niczym takim nie marzyła.

– Świetnie – rzuca w końcu. – Ale niegranie w żadne gierki zakłada chyba też udzielenie szczerych odpowiedzi na zadawane pytania, prawda?

Tom sztywnieje na kanapie.

– Nie jestem ani trochę zainteresowana udawaniem twojej córki – kontynuuje Kim. – Tego możesz być, kurna, pewny. Ale mam kilka pytań, na które chcę poznać odpowiedzi, o ile tylko je znasz, bo inaczej będziesz właśnie grał w gierki i będzie widać jak na dłoni, że wszystko to tylko fasada. Kryjąca gotujące się w tobie uczucia trzymane pod pokrywką. Do mnie. Do mojej mamy. Do swojej mamy. A tak nie może chyba być, prawda?

Kiedy twarz Toma czerwienieje, Kim już wie, dlaczego sama tak oblewa się rumieńcem. Odzyskawszy pewność siebie, unosi dłoń.

– Nie musisz wstawać, widzę, jaki jesteś słaby. Na razie mam tylko jedno pytanie i sobie pójdę: Dlaczego zostawiłeś mamę?

– Przez ciebie – odpowiada szybko i opryskliwie Tom.

Ręka Kim bezwiednie wędruje do ust.

– Mówiłaś, że oczekujesz szczerości. Najwyraźniej jesteś twarda jak cholera. I jasne, jeśli tylko chcesz, to będę szczery. Zostawiłem twoją matkę, bo chciała cię urodzić. Dla mnie była wyłącznie dziewczyną, z którą od czasu do czasu sypiałem. Nie chciałem mieć wtedy dziecka i nie chcę mieć go teraz. Ani z nią, ani z nikim innym. Kiedy wojna ras już wybuchnie, zbiorę wokół siebie prawdziwą rodzinę. Wspólne geny nie sprawią, że będziesz się do niej zaliczać. Nie chcę cię, czaisz?

Spojrzenie Kim robi się mętne.

– Wojna ras…? Mój Boże. Okej. Czaję i to jeszcze jak – odpowiada zachrypłym głosem. – Dzięki za szczerość. Resztę pytań prześlę i oczekuję, że odpowiesz na nie równie szczerze. Możesz olać innych. I ja też się od ciebie odczepię. Nigdy nie będę twoją córką. Umowa stoi?

Tom delikatnie się uśmiecha.

– No nie, mimo wszystko jesteś całkiem bystra.

Kiedy Kim opuszcza gospodarstwo milicji, w uszach dzwonią jej słowa: „Nie chcę cię”.

5

Przyodzianą w satynę, zamarzniętą na kamień i ubrudzoną wymiocinami Lenę Ackermann podniesiono z ziemi i owinięto brezentem, bo ze względu na pozycję, w jakiej zamarzła, nie było szansy włożyć jej do worka na zwłoki.

John ma chwilę wolnego – niedługo czeka go wizyta w szpitalu, żeby dowiedzieć się, co René może mu powiedzieć o przyczynach jej śmierci – ale na razie jedzie wolno przez centrum December. Musi przyznać, że Claire Olofsson jest skuteczna. Minął zaledwie tydzień od wielkiego jarmarku z okazji Halloween, na którym postrzelono mordercę, Bella Umara. I Toma O’Connora.

John nie do końca się orientuje, jak Kim czuje się po tym, co się stało. Ma wrażenie, że nie radzi sobie z tym tak, jak zalecałaby swoim pacjentom, ale cóż, jest jak jest. Łatwo wyrokować w cudzej sprawie, trudniej rozwiązać własne problemy.

Z parku w centrum zniknęły już dekoracje inspirowane duchami, a ich miejsce zastąpiły ozdoby bożonarodzeniowe, jakich John jeszcze nie widział. Jasne, Sztokholm słynie ze świątecznie przystrojonych witryn i jest w nim zawsze pod dostatkiem pięknych instalacji, między innymi w tygodniu noblowskim, gdy laureaci zjeżdżają się do miasta i jest festiwal świateł, ale to tutaj… Rudolf na spółkę ze skrzatami pracującymi w warsztacie Świętego Mikołaja musieli wycisnąć z siebie do cna nastrój świąteczny. A jeśli wziąć pod uwagę, że tu i ówdzie wciąż stoją podnośniki, z których rozwieszane są kolejne światełka, wydaje się, że końca jeszcze nie widać.

Inna sprawa, że nie widać też końca zalewu dziennikarzy napływających do miasta. W trakcie krótkiej przejażdżki po centrum John widzi dwa samochody należące do TV4, jeden z SVT i kilka innych, które – jak się domyśla – przywiozły tu wolnych strzelców liczących na to, że zrobią materiał życia, znajdą gdzieś ciepłą posadkę i będą mogli przestać chałturzyć. John aż się wzdryga. Każda z siedzących w tych samochodach osób chętnie przeprowadziłaby z nim wywiad na wyłączność.

John wie, że powinien był zostać przy starej hucie, wystawnym domu Leny Ackermann, i pomóc Vallemu w oględzinach miejsca znalezienia zwłok. Szczególnie że panuje taki ziąb. Musi jednak sprawdzić trop Christiana Öhmana podsunięty przez tamtą kucharkę.

Skręca do najbardziej prestiżowej części December zwanej Małym Hollywood – gdzie wille buduje się na pokaz i wszystko epatuje bogactwem. Mieszka tutaj niewiele osób, jest może dwadzieścia domów – lub pałaców, jak należałoby je chyba określić. W Sztokholmie nie wydano by pozwolenia na budowę żadnego z nich, ale w małych miasteczkach obowiązują inne zasady – tu chce się zatrzymać bogaczy. Może w grę wchodzą łapówki.

Mężczyzna, którego John ma odwiedzić, mieszka w willi przypominającej trzy ogromne kontenery nieco niedbale ustawione jeden na drugim. Nowoczesne, ale mimo wszystko nudne. Okna panoramiczne, wysokie ogrodzenie ze stali dookoła posiadłości i fontanna pośrodku małego ronda przed domem.

Wszystko wydaje się drogie. Takie wrażenie robi zwłaszcza podjazd, gdzie stoją dwa sportowe samochody i mercedes G63 6x6, który kosztował zapewne więcej niż dom Johna w Sztokholmie.

Policjant w Johnie od razu zaczyna się głowić, czy Christian handluje narkotykami, bo jak inaczej można dorobić się w December takiej fortuny, jeśli nie jest się właścicielem huty?

Podjeżdża do słupka z domofonem, opuszcza szybę i naciska przycisk. Patrzy w kamerę przy bramie.

– Tak?

– John Wagner, policja. Mam kilka pytań.

– Mam kilku adwokatów – odpowiada dźwięczny głos.

– Nie będą potrzebni, nie jest pan o nic podejrzany.

– O co więc chodzi?

– O Sarę Barke.

Na chwilę zapada cisza, potem rozlega się buczenie i brama powoli się otwiera, a John wjeżdża na teren posesji.

„Zaczyna się nieźle”, myśli i bardzo uważa na to, żeby nie zaparkować zbyt blisko cacek Christiana. Nie stać go, żeby któreś przypadkiem porysować.

Dorastał w dość biednej rodzinie. Rodzice byli prości i John musiał nosić ubrania po innych, dopóki nie przerósł wszystkich i nie przestał się w nie mieścić. Już kiedy miał piętnaście lat, mierzył metr osiemdziesiąt i był muskularny jak ojciec. To tamtego lata inni przestali mu podskakiwać. Jako najpostawniejszy w szkole stał się chorą instancją władzy. Nigdy jednak nie był bogaty i nie zapowiadało się, żeby miało się to zmienić. „Nie jest to sprawiedliwe, że niektórzy aż do tego stopnia śpią na pieniądzach”, przemknęło mu przez głowę i rozpoznał w tym sposób myślenia swojego ojca, nieprzejednanego socjaldemokraty. I buddysty. Mimo to ojciec na bardzo wielu patrzył z góry, tyle tylko że z innych pobudek niż ludzie z pieniędzmi. Coś w rodzaju odwróconego nastawienia klasy wyższej, zgodnie z którym bogaci i ludzie bez solidnego wykształcenia znajdują się na samym dole drabiny społecznej i nie zasługują na szacunek.

„Za żadne pieniądze tego świata nie da się kupić rozwoju osobistego – mawiał ojciec Johna. – Bo ten wymaga czasu, talentu i zainteresowania innymi wartościami. Nie pieniędzy”.

Mama nie chodziła na wybory i nie zabierała głosu w żadnych sprawach, które wiązały się z polityką, przez co tata miał większe pole do popisu i nikt nie kwestionował jego osądów. „Może i się nie mylił, ale w każdym razie nie miał do końca racji”, myśli teraz John, jeszcze raz zerkając na sportowe auta.

Wysiada z samochodu i bierze ze sobą laptop Sary. Trzyma go tak, jakby niósł wazę z dynastii Ming. Jakby była to jedyna rzecz, dzięki której może zbliżyć się do prawdy, choć wcale nie jest pewny, czy aby na pewno chce ją poznać. Komputery i telefony stały się pamiętnikami współczesnego społeczeństwa. Policyjni informatycy próbowali się już do niego włamać, bez skutku, więc John dostał go z powrotem, kiedy śledztwo utknęło w martwym punkcie.

Drzwi otwiera mu szczupły mężczyzna z zaczesanymi do tyłu włosami, w workowatych ubraniach, które kosztują więcej niż cała zakupiona w sieciówce garderoba Johna. Christian ma w uchu kolczyk z diamentem, a na palcu masywny złoty sygnet.

„Nie ma obrączki”, przelatuje Johnowi przez głowę, kiedy podaje rękę gospodarzowi.

– A więc to ty jesteś tym policjantem Sary? – pyta Christian bez zbędnych formalności i tylko patrzy na jego dłoń, jakby była w smarkach. Nie odwzajemnia gestu.

– Tak, chyba tak.

– Sprawdziłem cię na szybko, część osób sądzi, że… ty to zrobiłeś.

– Pewnie nawet sporo. – Johnowi przychodzi do głowy, że też powinien był sprawdzić Christiana, zanim tu przyjechał, na to jest już jednak za późno.

– Cóż, ciekawe… Wejdź.

John wchodzi do holu utrzymanego w klinicznej czystości. Na stoliku na klucze stoi środek do dezynfekcji. Na białych ścianach wiszą dzieła sztuki i kamery, marmurowa posadzka, rasowy kot o długiej białej sierści, który ma ich obu w największym poważaniu, i szklane schody prowadzące na piętro.

Wchodzą do salonu, który wydaje się równie zimny i anonimowy co hol. Mimo nowoczesności wszystko śmierdzi tu odziedziczoną fortuną. Na szklanym stole kolejny środek do dezynfekcji. Widok na jezioro Trollsjön i całą dolinę. Taras z jacuzzi i grillem. Za wodą w oddali znajduje się wynajęty przez Johna dom. Jawi mu się jak mikroskopijne czerwone gówienko muchy.

– Czym się zajmujesz? – pyta policjant i staje w oknie.

– IT, żeby nie wchodzić w szczegóły.

– Jesteś obrzydliwie bogaty.

– Jakoś wiążę koniec z końcem – prycha Christian i nalewa sobie drinka. Johnowi nie proponuje, ale to nawet lepiej. – A więc Sara?

John siada na sofie, Christianowi drży kącik ust. Drżenia nie wywołuje jednak uśmiech, raczej obrzydzenie.

– Byliście z Sarą najlepszymi przyjaciółmi?

Christian parska śmiechem.

– Nie wiem, czy tak bym to określił. Sara… była specyficzna i nie miała przyjaciół. Dzika i niedająca się ujarzmić, ale na swój sposób byliśmy sobie bliscy, tak przypuszczam. Aż coś jej odbiło i wyjechała z December.

– Dlaczego się stąd wyprowadziła?

– Zawsze się nad tym zastanawiałem. Po prostu zniknęła. – Christian upija łyk drinka. Nie siada, tylko dalej spogląda na jezioro. – Kocham to miasto, ale robi coś z człowiekiem.

– Cały czasu tu mieszkałeś?

– Nie, wyjechałem kilka lat po Sarze, na studia do Sztokholmu, potem je rzuciłem i wróciłem na stare śmieci.

– A kiedy byłeś w Sztokholmie, nie miałeś kontaktu z Sarą?

– Nie, Sara… Myślałem, że chce zacząć wszystko od nowa i trzymać się jak najdalej od wszystkiego, co wiąże się z December. A ja też wolałem nie mieć z nią nic wspólnego, Sara była… jest toksyczna. Nie zauważyłeś?

– Nie – mówi John. – Była idealną matką i żoną.

– Żartujesz?

– Nie, dlaczego?

– To nie ta Sara, jaką znam, to znaczy, znałem. Mimo wszystko dobrze, że się zmieniła.

– W jaki sposób się zmieniła?

– Dlaczego tu przyszedłeś? Myślisz, że Sara jest w December?

– Tak… nie… może.

Christian patrzy Johnowi w oczy i siada na fotelu, jedną nogę daje na podłokietnik, w szklance dzwoni lód.

– Nie sądzę, żebym umiał ci pomóc, jeśli mam być szczery. Znałem dawną Sarę, a i to tak sobie. Sara nigdy nie mówiła o tym, co skrywała w środku, jeśli rozumiesz, co mam na myśli. Nic o uczuciach, rodzicach i takich tam. Nigdy nie zgadzała się, żeby ktoś przyszedł do niej do domu, i nie sądzę, żeby ktoś ją naprawdę znał. Ale kiedy byłem nastolatkiem, uważałem, że jest super. No wiesz… zanim dojrzałem. Zabawnie spędzało się z nią czas. Zawsze coś się działo. Jakby próbowała zapomnieć lub przesłonić swoje życie, mogę to zrozumieć teraz, kiedy dorosłem, ale wtedy nie rozumiałem. Sara lubiła dreszczyk emocji.

– Dreszczyk emocji?

– Wszystko, co niebezpieczne. Raz, pod sam koniec naszej przyjaźni, prawie nas zabiła. Ukradła samochód i chciała sprawdzić, jak szybko jeździ. W końcu wypadliśmy z drogi daleko w polu, na całe cholerne szczęście nie mieliśmy zapiętych pasów. Wylecieliśmy przez przednią szybę, samochód był kompletnie skasowany. Wtedy widziałem ją chyba po raz ostatni. W końcu nawet ja przejrzałem na oczy i zacząłem trzymać się od niej z dala. A potem wyniosła się z miasta.

– To jakiś żart?

Christian się zaśmiał.

– Niestety nie. Raczej Sara w pigułce. Żyła na granicy.

John nie wierzy własnym uszom. Wydaje się to zupełnie niepodobne do Sary.

– Jesteś pewny, że nie miała złej siostry bliźniaczki?

– Na bank. – Christian zerka na drogi zegarek. – Coś jeszcze? Za dziesięć minut mam calla z Hongkongiem.

John waha się chwilę. Gapi się na komputer, który może być pamiętnikiem Sary. Tylko co, jeśli Christian coś w nim znajdzie i to usunie? Żeby chronić Sarę albo samego siebie? Nic z tego, co mówił, nie przypomina Johnowi jego Sary, a żaden człowiek nie przechodzi chyba aż tak gruntownej metamorfozy, przeprowadziwszy się po prostu do nowego miasta.

– A tak na marginesie, co wiesz o Annie-Marii?

– To dziewczyna, której Sara nienawidziła. W zasadzie nie wiem czemu, ale możesz ją chyba sam zapytać. Anna-Maria mieszka w Lyckan.

John zapisuje to w telefonie.

– To komputer Sary? – pyta Christian. Naciska butelkę ze środkiem dezynfekującym i czyści nim dłonie. – Mogę zerknąć?

John bierze głęboki wdech, równie dobrze może być to westchnienie rozpaczy. Podaje komputer Christianowi i ma wrażenie, jakby właśnie oddał cząstkę swojego własnego serca.

– Chcesz, żebym się do niego włamał, prawda?

– A da się?

– Bitch, please. Dzisiaj już nie zdążę, ale zrobię to jutro i dam ci znać. Masz wizytówkę albo może przeairdropuj mi swój numer?

– Przeairdropuj?

– Jezu. Podaj mi po prostu numer telefonu.

Kiedy John odjeżdża, nie wie, co myśleć o Sarze. Przecież nawet nie chciała jeździć z nim i Mattiasem kolejką górską. Nie mieści mu się w głowie, że mogła ukraść samochód. Płaciła rachunki tego samego dnia, kiedy trafiały do skrzynki, nie przekraczała ograniczenia prędkości i praktycznie nie piła alkoholu. Ewentualnie kieliszek rieslinga od wielkiego dzwonu.

Czy człowiek może przejeść aż taką metamorfozę?

Doświadczenie podpowiada mu, że nie. Wszyscy przestępcy, których posłał za kratki i którzy obiecywali nigdy więcej nie złamać prawa, wcześniej czy później wracali do pierdla. Sam John praktycznie się nie zmienił, odkąd skończył piętnaście lat. Ale jeśli to, co mówił Christian, to prawda… John nie może być już niczego pewny. Kiedy Sara twierdziła, że w December pozostawiła cząstkę swojej duszy, John brał to zawsze za pozytywne wspomnienie. Teraz jednak uderza go myśl, że równie dobrze mogło to znaczyć coś bardzo mrocznego.

– Kim ty, kurna, jesteś, Saro? – szepcze pod nosem, wyjeżdżając z Małego Hollywood. – Gdzie ty, kurna, jesteś?

6

Harry – hemofobiczny asystent lekarza medycyny sądowej Renégo Hoffmanna – tradycyjnie jest bardzo blady na twarzy. Wpuszcza Johna do przedsionka kostnicy w piwnicy szpitala, gdzie po dwóch stronach pomieszczenia znajdują się wysuwane chłodnie na zwłoki.

Z małego głośnika dobiega podcast – dwie prowadzące dyskutują o tym, jak rozpoznać, że znajdujące się w procesie rozkładu zwłoki należą do kobiety. Harry pociąga nosem i patrzy przez wizjer sceptycznie.

– Boże drogi – mówi i dłonią w lateksowej rękawiczce wykonuje zamaszysty ruch w kierunku sali sekcyjnej. – Człowiekowi się wydaje, że widział już wszystko…

– …a potem przychodzę ja i dostarczam ci kolejne zwłoki – dodaje John. – Jedne gorsze od drugich.

Harry’emu drży prawe oko, kiedy przygląda się Johnowi. Żeby to w ogóle zrobić, musi – ze względu na znaczącą różnicę wzrostu – odchylać głowę do tyłu. Harry bierze wdech, jakby chciał coś dodać, ale najwyraźniej się rozmyśla. Potem patrzy na drzwi z okrągłym okienkiem i znów wykonuje gest ręką.

– Jest tam w środku.

– Jak zwykle.

– Boże, fakt – odpowiada Harry współczującym głosem. – Jeśli ktoś potrzebowałby w tym mieście wakacji, to właśnie nasz biedny René. Ludzie mieliby litość i zrobili sobie przerwę od tego ciągłego… zabijania. Chociaż na święta.

John kiwa głową i postanawia nie wyprowadzać Harry’ego z błędu. Jest dokładnie na odwrót, w okresie świątecznym przestępczość wzrasta. Częściowo z powodu chlania w Szwecji nieodzownie wiążącego się z celebrowaniem świąt, częściowo dlatego, że spotykają się w tym okresie ludzie, którzy w zasadzie nie powinni się byli w ogóle widywać. Nagle nie mają wyboru: Wielkanoc, Midsommar, Boże Narodzenie i tak dalej należy spędzać z rodziną.

– Dokąd się wybierasz? – pyta tylko i patrzy, jak Harry ściąga rękawiczki. Pod pierwszą parą ma drugą. Kiedy spostrzega pytający wzrok Johna, rozpromienia się:

– René uczy mnie wielu przydatnych rzeczy. Małych trików. Jeśli włoży się od razu dwie pary rękawiczek, można ściągnąć te zużyte i pracować dalej, nie tracąc czasu na wkładanie nowych. Chciałem być artystą, ale co zrobić? Hajs się musi zgadzać.

– Jezu – wzdycha John. – Napięty grafik.

– Mówiłem przecież. – Harry ściąga także drugą parę. Już chce je wcisnąć do kieszeni białego fartucha, ale się reflektuje, marszczy nos, przydeptuje pedał śmietnika i wrzuca je do środka. – A odpowiadając na twoje pytanie, wybieram się na lancz. O ile tylko uda mi się coś przełknąć. Po tym, co dziś widziałem, nie jest to przesądzone.

– Może mimo wszystko powinieneś skupić się na byciu artystą.

– Ha! – prycha Harry. – Mam czynsz do opłacenia i aż tak dobry nie jestem.

John dziękuje i się żegna, w głębi duszy zastanawiając się, jak człowiek z takim… usposobieniem jak Harry mógł wpaść na pomysł, żeby pracować przy ludzkich zwłokach. Kiedy otwiera drzwi do sali sekcyjnej, patolog René Hoffmann stoi przy białej metalowej maszynie, która wygląda jak gigantyczny prastary chrząszcz, i coś czyta z malutkiego ekranu. Na jednym z dwóch stołów ze stali nierdzewnej leży przykryte ciało.

W środku pachnie bananem, którego końcówkę René wkłada sobie do ust, po czym od razu wyrzuca skórkę.

Jarzeniówka głośno brzęczy i John odwraca wzrok. Od migoczącego światła zdarza mu się czasem dostać migreny.

– John Wagner – mówi René i przyjacielsko daje mu znak, żeby wszedł do środka. Przejeżdża dłonią po kruczoczarnym przedziałku, jakby chciał go przygładzić. – Możesz wziąć ochraniacze z pudełka przy drzwiach. Nie zdążyłem jeszcze przepłukać podłogi.

John z obrzydzeniem zauważa, że podłoga w zielone cętki jest to tu, to tam upstrzona dodatkowymi plamami. Krew, zapewne także wymiociny, a być może nawet inne odchody.

– Sprzątaczka złożyła wypowiedzenie? – pyta i wciąga na buty niebieskie ochraniacze, po czym rusza do stołu sekcyjnego, wymijając obrzydlistwa na podłodze.

René kręci głową i staje obok niego.

– Panna Ackermann i wszystko to, co trafiło tu razem z nią na tym brezencie, w który ją owinęliście, zaczęło się po drodze… topić. W takich sytuacjach mycie i wycieranie podłogi to zadanie Harry’ego, ale nie miałem serca dłużej go tu trzymać. Był, jak może widziałeś, tym już dość mocno wyczerpany.

John wskazuje na przykryte ciało.

– Jak daleko zaszedłeś?

René ściąga cienki materiał i do pasa odsłania martwą Lenę Ackermann. Emanującą spokojem. Bladą. Leżącą w naturalnej pozycji. Umytą i wytartą, i z dużym nacięciem w kształcie litery Y na klatce piersiowej.

– Piękna, bogata i martwa, najgorsze połączenie. Zaraz ją pozszywam i to by było na tyle – odpowiada.

John gwiżdże.

– Szybka robota.

– W zasadzie, wcale nie aż tak szybka – mówi René i zerka na zegar nad drzwiami. – Dwie godziny i czterdzieści pięć minut, odkąd dostatecznie rozmarzła. Nieraz udawało mi się zejść poniżej dwóch godzin. Rutyna i tyle. Pierwszą sekcję robiłem przez pięć i pół godziny.

– A więc co takiego znalazłeś?

René zamaszystym ruchem pokazuje na ramiona, dłonie i stopy Leny Ackermann.

– W pierwszej chwili sądziłem, że to obrażenia obronne. Takie typowe, ale przyjrzałem się bliżej i zauważyłem, że wcale nie.

John przygląda się palcowi, na którym brakuje paznokcia. Poobcieranym stopom, barkom i ramionom.

– Jak to, czyli nie powstały, kiedy się broniła?

René kręci głową.

– Z tego, co tu widzę, nikt nie zaatakował Leny Ackermann. Jej obrażenia przypominają raczej przypadki, w których ludzie próbowali… jak by to powiedzieć… wydostać się z miejsc, gdzie przetrzymywano ich siłą. Pobrałem oczywiście wszystkie stosowne próbki na wypadek, gdyby moje wrażenie miało okazać się błędne, ale jestem skłonny się założyć o naprawdę wiele, że mam rację.

John, nieco osowiały, wodzi wzrokiem po nagim ciele młodej kobiety. Które – poza wspomnianymi obrażeniami – wygląda nadzwyczaj… cało. To znaczy, jeśli pominąć duże Y pośrodku i głęboką ranę w czaszce po tym, jak René przepiłował kość, żeby wyjąć mózg.

– Ale… – mówi John z wahaniem. – Z jakiego powodu w takim razie umarła?

René pokazuje na kratkę drenażową w nogach stołu sekcyjnego, teraz klinicznie czystą, ale John mimo wszystko rozumie i powoli kiwa głową.

– Wydzieliny. Wyglądało to na zatrucie albo potężny rozstrój żołądka – ciągnie René. – Jak dobry byłeś z chemii?

John kręci głową.

– Raz dałem się nabrać na ten mem, no wiesz, że trzeba zabronić monotlenku diwodoru, bo powoduje każdego roku setki tysięcy zgonów. Po krótkim zastanowieniu podpisałem petycję i dopiero Sara, pękając ze śmiechu, wyjaśniła mi, w czym rzecz.

Na to René Hoffmann też parska głośnym śmiechem.

– Jest w tym trochę racji. Woda faktycznie powoduje setki tysięcy zgonów rocznie. Ale okej, rozumiem, wyjaśnię to więc jak najprościej. Przypuszczam, że Lena Ackermann została otruta. I że otruto ją tlenkiem arsenu. – Świdruje wzorkiem Johna, który wyraźnie wytęża mózg, po czym się rozpromienia.

– Arszenik?

Lekarz sądowy przechyla głowę.

– Dobrze, chociaż i tak, i nie.

– Tak mi się skojarzyło i po prostu zgadywałem. Ale… jak to i tak, i nie?

René Hoffmann podchodzi do żukopodobnej maszyny, która cicho pika. Przez chwilę czyta coś na ekranie, po czym znów obraca się do Johna.

– Spektrometr mas potwierdził właśnie, że moje podejrzenia były trafne.

– Nie rozumiem – przyznaje John. – To jest to ten arszenik czy nie?

– Czysty arsen – wyjaśnia René – to czternasty pierwiastek najczęściej występujący w skorupie ziemskiej, który w czystej postaci nie jest dla ludzi szczególnie śmiertelny, bo nasze ciała wchłaniają go naprawdę opornie. Z kolei w procesie spalania na przykład rudy czy czegoś podobnego czysty arsen przekształca się w tritlenek diarsenu i powstaje trucizna, którą Agatha Christie tak chętnie wykorzystywała w swoich kryminałach. A na marginesie, wiedziałeś, że pracowała w aptece, zanim została pisarką?

– Nie miałem o tym pojęcia, nie czytałem żadnej jej książki – przyznaje John.

René wydaje się autentycznie zaskoczony.

– Cóż, w takim razie polecam ci wszystko, co napisała. Inna ciekawostka: wiedziałeś, że w średniowiecznej Francji tritlenek diarsenu tak powszechnie stosowano do pozbywania się ludzi, że zaczęto go nazywać poudre de succession?

– To znaczy? – John z minuty na minutę czuje się coraz głupszy, wiedza patologa jest wręcz przytłaczająca.

– Nie patrz na mnie z takim podziwem – mówi, jakby czytał w myślach Johna. – Od razu to podejrzewałem i podczas sekcji zdążyłem sobie wygooglować sporo ciekawostek. Poudre de succession znaczy tyle co „proszek dziedziczenia”.

– A podobno mężczyźni nie mają podzielnej uwagi – prycha John. – Więc ta maszynka właśnie potwierdziła, że chodzi o tlenek arsenu?

– Co najmniej. Jeśli było coś więcej, to się tego dowiemy, gdy przyjdą z laboratorium pełne wyniki. Ale spektrometr mas jest bardzo szybki, jeśli tylko mu się powie, czego się szuka. No wiesz, jak na lotnisku: pobierają próbkę i sprawdzają ją pod kątem nielegalnych substancji.

John przygryza górną wargę i mówi zamyślony:

– Proszek dziedziczenia… Tak. Tak to się chyba odbywa w takich przypadkach…

René kiwa głową:

– Pieniądze, miłość albo chęć zemsty. Odwieczna święta trójca motywów.

– Ale… nie wyjaśnia to, czemu znaleziono ją przed domem. Zamkniętym od wewnątrz. Do tego ubraną w sam szlafrok i z gołymi nogami w środku zimy.

– Zagadka zamkniętego pokoju, tylko na odwrót – odpowiada z powagą René. – Nie „Jak morderca wszedł do środka?”, tylko…

– Jak, do cholery, wyszła z niego ofiara? – dokańcza John. W kieszeni brzęczy mu telefon i John widzi na wyświetlaczu numer, który ignorował już dwukrotnie. Zapewne jakiś natrętny dziennikarz. Ma dość odpowiadania na ich głupie pytania, odrzuca rozmowę i znów patrzy na Renégo, który wskazuje na palec Leny Ackermann z wyrwanym paznokciem.

– To chyba będzie najlepsza wskazówka w poszukiwaniu odpowiedzi na twoje pytanie.

7

Kim i John siedzą naprzeciwko Rolfa i Evy Ackermannów w największej rezydencji w Małym Hollywood. Od Rolfa czuć cygaretki, od Evy – perfumy. Oboje cuchną bogactwem.

– A gdzie jest Carl? – pyta John.

– Skąd niby mamy to wiedzieć? – Eva Ackermann zaciska usta i patrzy na Johna jak na idiotę.

– Myślałem, że tu może zajrzał w związku ze śmiercią siostry…

– Będzie musiał pan z nim porozmawiać oddzielnie. – Kobieta strzepuje z rękawa paproch.

Ma ubrania szyte na miarę, biżuterię i idealną fryzurę – styl, którego żaden nowobogacki nie zdołałby odtworzyć, jakkolwiek by się starał.

To nie to, myśli Kim, rozglądając się po dużym pokoju nazwanym przez Evę nie dalej jak chwilę temu salonem. Tylko ich totalna arogancja w stosunku do wszystkich ludzi niemających pieniędzy. Niemal pogarda, którą dostrzega w oczach tej dwójki, mimo że ich właśnie potrzebują. Chociaż w gruncie rzeczy pewnie głównie Johna.

„W tym, że mną gardzą, nie ma może nic dziwnego – myśli. – Ostatnio, kiedy się spotkaliśmy, nie udało mi się przemówić do rozumu Antoniowi Alvarezowi i do tego nazwałam ich porąbanymi”.

Kim nie jest w zasadzie pewna, dlaczego w ogóle uczestniczy w tym spotkaniu w domu Ackermannów, ale John chciał, żeby się z nim tutaj wybrała.

– Słyszałem, że ktoś groził Lenie, to prawda? – pyta John głosem, którego Kim jeszcze u niego nie słyszała.

– Pyta pan o to, czy ktoś chciał zabić Lenę? Tak, ani trochę w to nie wątpię. Chcę jednak podkreślić, że nie było w tym ani krzty jej winy. Była nad wyraz miła.

Kim musi stłumić śmiech.

Lena nie była ani trochę miła. Tylko równie arogancka jak jej dziadkowie. Nikt jej nie lubił. Obracała się wyłącznie wśród innych młodych ludzi z bogatych domów i gdy wychodzili na miasto, zachowywali się tak, jakby całe December było na ich usługi.

– Rozumiem – mówi John i gdyby Kim nie wiedziała, jak jest naprawdę, pomyślałaby, że jest przedsiębiorcą pogrzebowym. – Ale wracając do gróźb… to prawda czy tylko wymysły?

– Oczywiście, że to prawda – prycha Eva i zakłada kosmyk ascetycznego pazia za jedno ucho, a ich oczom ukazuje się ogromny kolczyk ze szmaragdami. – Jesteśmy Ackermannami, to wystarcza hołocie, żeby nas nienawidzić. Ludzie nie pojmują, że bez nas to miasto dawno by wymarło, nie mówiąc już o tym, że w ogóle nie byłoby tu miasta. A Lena do tego przewyższała wszystkich urodą, coś takiego bywa solą w oku.

– Rozumiem, że musi to być dla państwa trudne. Lena zdecydowanie zbyt młodo umarła…

– Została zamordowana. – Eva Ackermann przeszywa wzrokiem Johna.

– Tak, może i tak, tego jeszcze nie wiemy, ale, rzecz jasna, niczego nie wykluczamy.

– Może i tak? Czy pan kompletnie zgłupiał, młodzieńcze? Myśli pan, że nasza mała Lenka popełniła samobójstwo? Moglibyśmy porozmawiać z kimś innym? Na przykład z tamtą kompetentną policjantką, która naprawdę nas słuchała, kiedy zostali wzięci zakładnicy, i która postrzeliła Alvareza, podczas gdy wy dwoje zajmowaliście się nie wiadomo czym?

Kim szybko chrząka, widząc, jak w Johnie budzi się gniew.

– Pani Ackermann – mówi najłagodniej, jak tylko może. – Jesteśmy skłonni przyznać, że w tamtej sytuacji zostało podjętych sporo złych decyzji. Ale to, że tu jesteśmy, nie ma nic wspólnego ze sprawą zakładników. Jesteśmy tu ze względu na Lenę. Państwa wnuczkę. Jeśli tylko została zamordowana, John znajdzie na to dowód. Jest…

– Została zamordowana – szepcze Eva, pokazując po raz pierwszy pęknięcie w nienagannej fasadzie.

– Ja też tak uważam – zapewnia ją John. – Ale potrzebujemy państwa pomocy, najlepiej więc będzie, jeśli puścimy w niepamięć to, co było, i skupimy się na chwili obecnej. Wiedzą państwo, kto groził Lenie?

– Wszelkie groźby zapisywała w jednym pliku, ale to wszystko, co na ten temat wiem – odzywa się nagle Rolf i zapala kolejną cygaretkę. Wydaje się typem człowieka, który pozwala, żeby żona grała pierwsze skrzypce, pochłaniała cały tlen i… cóż, wszystko inne. Sam stoi w tle. Teraz dodaje: – Była chyba taką, no, influencerką i często jeździła do Sztokholmu i Åre. Przejrzyjcie może jej telefon i komputer.

– Tak, zrobimy to. Coś jeszcze mogą nam państwo powiedzieć? Podejrzewają państwo kogoś? – pyta John.

– Na poczekaniu nikt nie przychodzi mi do głowy. Ale oczywiście, Lena miała też zazdrosnych followersów. Studiowała prawo i rzadko bywała w December. Proszę robić swoje, a znajdzie pan mordercę. A kiedy już się to panu uda, chciałabym się dowiedzieć o tym jako pierwsza. – W głosie Evy Ackermann pobrzmiewa już zupełnie inna nuta.

„Bardziej złowieszcza”, myśli Kim.

8

Kiedy Kim i John wsiadają do samochodu i odjeżdżają z Małego Hollywood, John wydaje się zafrasowany. Na moment zatrzymuje się jeszcze przed domem, który wygląda jak kilka pudełek po butach ustawionych jedno na drugim, po czym jedzie dalej.

– Nad czym tak myślisz? – pyta Kim i poprawia pas.

– Jakoś nie mogę się połapać w tym mieście. Jakbym trafił do Twin Peaks. Z każdym dniem czuję się coraz bardziej jak w filmie. Pojawiają się dodatkowe komplikacje, ludzie stają się ot tak jeszcze dziwniejsi. David Lynch byłby zachwycony, gdyby tu mieszkał.

Kim się śmieje:

– A ja to co? Jestem może tą, która chodzi i rozmawia z kawałkiem drewna?

John wcale się aż tak nie myli, choć Kim widziała zawsze w December raczej małe miasteczko z Kochanych kłopotów. Może tylko o pół tonu mroczniejsze. Pokazuje ręką na to, co widać przed samochodem, i dodaje:

– W każdym razie nie mamy tu na razie tańczących karłów, którzy mówiliby wspak. Nie zrozumiałeś jeszcze po prostu duszy tego miasta, John. Ale przyjdzie to z czasem. Pewnego dnia, powiedzmy, że za jakieś dwadzieścia lat, będziesz się zastanawiać, kiedy ten czas minął i czy naprawdę mieszkałeś kiedykolwiek w Sztokholmie.

– Jezu, nieee. Poza tym mówi się „osoby niskorosłe”. Nie karły. W stolicy wiemy takie rzeczy – dorzuca, mrugając przy tym okiem, żeby Kim nie miała wątpliwości, że to tylko żart.

Dwadzieścia minut później siedzą w Lyckoslanten. Pełnym ludzi i głośnym, jak to w piątek w dniu wypłaty.

– Nie mogę nadążyć za Ackermannami – mówi John, kiedy Max przyniósł im już piwo i whisky i położył na stole dwie karty. – Ich wnuczka nie żyje, a oni zachowują się tak… sam nie wiem… jakby chodziło o biznes. Nie płaczą, nie złoszczą się, są przeraźliwie chłodni. Z tego, co rozumiem, rodzice Leny zamierzają wrócić z Ameryki Południowej dopiero na sam pogrzeb. – Kręci głową i pije. – Jak można być tak nieczułym?

Kim się uśmiecha. Lubi Johna, gdy jest taki jak teraz. Kiedy pokazuje swoje uczucia, jakby miała oczywiste prawo je poznać. To na ogół rzadko spotykana cecha u mężczyzn z jego ogólną… twardością. John Wagner bywa niewzruszony i nieugięty, kiedy to konieczne, może czasem nawet wtedy, gdy nie jest to aż tak potrzebne, ale nigdy w stosunku do niej. Przy niej wydaje się szczery. Otwarty. Wrażliwy. Pociągający. „Pewnie dlatego tak na niego lecę”, uświadamia sobie Kim i bierze łyk alkoholu, żeby skierować myśli na inny tor.

– Zapewne z przyzwyczajenia – odpowiada. – I nie można zapominać, że to stary ród. Przypuszczam, że chłód emocjonalny mógł tam być sposobem na przetrwanie.

– Ale mimo wszystko. Czy oni nie mają uczuć?

– Mają, po prostu lepiej je ukrywają lub zagrzebują. Sam pomyśl, dorastając, musiałeś przeżyć w bezwzględnym świecie biznesu. Twoi rodzice są twardzi jak kamień, a pokazywanie słabości to niemal wyrok śmierci. Twoi dziadkowie są tacy sami. Kształtujesz więc dzieci na własny obraz i podobieństwo.

– Ale ludzie się przecież rozwijają, bądź co bądź, jest rok dwa tysiące dwudziesty trzeci. A skoro o tym mowa… – John nagle jakby gubi wątek i patrzy na hałaśliwy lokal. Kim zna już to spojrzenie i zachowanie. Myśli Johna powędrowały już w inną stronę.

– Tak? – pyta, kiedy milczą już niemal minutę.

– No więc skoro mowa o rozwoju… Jestem tu już pewien czas, węszę to tu, to tam… – Przełyka ślinę. – …w sprawie Sary i… Jak by to powiedzieć? Jest tak, jakbym przyjechał do miasta z jedną żoną, ale im dłużej tu pozostaję, tym wyraźniej ona zmienia się w kogoś innego. To, co ludzie o niej mówią, kurna, to, co nawet ty o niej powiedziałaś… Wygląda na to, że kiedy dorastała, była zupełnie inną osobą niż kobieta, z którą wziąłem ślub. – Dłubie przy etykietce piwa. Odrywa cienkie paski i starannie układa z nich stosik na stole.

– Do czego zmierzasz? – pyta Kim i nie może się powstrzymać, żeby też nie zdrapać papierka w jednym z rogów. Przez tę sprawę robi się jej… no jak? Trochę nieswojo. Ale też… przykro. Bo John jest tak nieskończenie smutny.

„I dlatego, że za każdym razem, kiedy mówi o Sarze, w jego głosie pobrzmiewa miłość”, nasuwa się Kim, ale odpędza od siebie tę myśl, biorąc duży łyk piwa.

– Sam nie wiem – odpowiada John. – Czy to w ogóle możliwe? Nad tym się chyba tak głowię. Czy to możliwe, żeby Sara przez całe dzieciństwo i młodość tutaj w December była jedną osobą, a później… stała się kimś zupełnie innym? Tą kobietą, którą znałem? Nie znajduję sensownego wyjaśnienia. O ile kompletnie nie zrobiła mnie w balona i nie przekonała, że jest kimś, kim wcale nie była. Ale w takim razie musiałaby być najlepszą oszustką w kraju. – Wzdycha i wyraźnie widać, że sam siebie tym zadręcza. Że sam się oskarża.

Kim wie, co John powinien teraz usłyszeć, i zamierza mu to powiedzieć. Nic innego nie wchodzi w rachubę.

– Część badań dowodzi, że osobowość człowieka jest z grubsza ukształtowana w wieku około dwunastu lat. Później oczywiście można się zmienić, ale… wymaga to cholernie dużo pracy. Więc jasne, możliwe, że tak właśnie było, John. Jakiś mądry człowiek powiedział kiedyś: „Wszystko, co nie jest niemożliwe, jest możliwe”. Może coś się stało z Sarą, coś, co naprawdę ją skłoniło do tego, żeby gruntownie się zmienić. Z pewnością przeprowadzka do innego miasta mogła być wyzwalaczem, ale sama zmiana wymagała też sporo pracy, ciężkiej, świadomej celu i nierzadko wyczerpującej emocjonalnie… – Robi krótką przerwę, rozważa w swoim sumieniu, po czym dopowiada: – Ale z tego, co opowiadałeś o Sarze, wnioskuję, że jest osobą, która byłaby w stanie podołać takiemu wyzwaniu. Ewidentnie. Nie sądzę, żeby cię okłamywała, John. Nie… naprawdę tak nie sądzę. – Kładzie dłoń na jego i z całych sił stara się zignorować wywołane przez to mrowienie w piersi.

Kiedy John podnosi wzrok, wydaje się jej taki wdzięczny, że Kim niemal ma ochotę się roześmiać i jednocześnie zalać łzami. Jak może być tak kompletny i tak rozbity zarazem? John przejeżdża palcem pod okiem i nieco się prostuje.

– Dziękuję – mówi. – Nawet nie wiesz, ile to dla mnie znaczy…

Kim zabiera rękę i macha do Maksa, że przydadzą się jeszcze dwie whisky.

– Ale… – podejmuje John bardziej stonowanym głosem. – Lena Ackermann to kawał suki na równi pochyłej, czy to do tego doszliśmy?

Kim rechocze:

– W punkt. Można się zmienić, ale większość ludzi zdecydowanie nie garnie się do tego, żeby komplikować sobie życie i wykonywać zbędną pracę. Łatwiej być tym, kim się jest, i trzymać się z innymi, podobnymi sobie. Lena Ackermann była już w pełni ukształtowana jako dwunastolatka, ot Ackermannówna z krwi i kości, która miała przejąć interesy, gdy dziadkowie i rodzice umrą. Jestem pewna, że jej przyszłość była z góry ustalona. Dyplom z prawa to po prostu pierwszy etap tego planu.

– Ale Carl Ackermann wydaje się inny. Interesuje się środowiskiem i w ogóle.

Kim przechyla głowę i splata ręce przed sobą na stole.

– Carl Ackermann nie różni się od nich ani trochę. Jakkolwiek bohatersko zachowywał się podczas sprawy z zakładnikami. To jest to tylko gra, a wiele uszło mu w życiu płazem.

Teraz to John pochyla się nad stołem, naśladuje Kim i też splata ręce, ale w jego oczach znów pojawia się iskierka.

– Już wcześniej coś o tym napomykałaś, ale nie załapałem. Co chcesz przez to powiedzieć?

– Carl Ackermann jest winny śmierci pewnej dziewczyny. Takie plotki krążą w każdym razie po mieście. Był wtedy nastolatkiem. O ile mi wiadomo, prowadził pod wpływem, ale wszystko zamieciono elegancko pod dywan i sprawę zamknięto, określając jako nieszczęśliwy wypadek. Nawet nie wszczęto postępowania przygotowawczego. Skończyło się to dokładnie tak jak te inne sprawy, które Antonio Alvarez nazywał podczas przetrzymywania zakładników machlojkami. Czyli na niczym. Oni… zamiatają wszystko pod dywan. Albo płacą innym za milczenie, zależy, jak na to spojrzeć.

– Mówiłem przecież, ależ to jest cholerne miasto.

– Nie zamierzasz przesłuchać Carla?

– Jeszcze nie, muszę wiedzieć więcej, zanim kogokolwiek wezwę na przesłuchanie.

– John Wagner? – odzywa się nagle młody mężczyzna, który podszedł do ich stolika.

– Tak – odpowiada zmęczony John. – W czym mogę pomóc?

– Anton Franzén, dziennikarz freelancer. – Kim z emocji prawie sika w majtki. Tyle razy słyszała ten głos, że ma wrażenie, jakby niemal przyjaźniła się z tym dziennikarzem.

– Nie jestem zainteresowany – odpowiada John.

– Mam tylko kilka pytań. Nic więcej, potem dam już panu spokój.

– Nie udzielam komentarzy, naprawdę.

– Nawet o tym, że o dochodzeniu, które pan prowadzi, piszą na forum patrolobywatelski.net? – Anton Franzén wykłada na stół kilka zdjęć. Kim od razu poznaje, co przedstawiają. To fotki, które sama zrobiła ukradkiem na posterunku. Zdjęcia zwłok Anniki Larsson tuż po wyciągnięciu ich z Trollsjön i potem na stole sekcyjnym.

Z sercem w gardle Kim sięga po whisky.

„Ożeż kurwa mać!”, myśli.

– A co pan powie o tym, że po December biega być może seryjny morderca?

Kim ledwie może oddychać. Najpierw ją zmroziło, a potem śmiertelnie się wystraszyła. Jeśli wyjdzie na jaw, że to ona zrobiła i udostępniła te zdjęcia, będzie po niej. John więcej jej już nie zaufa, a ona nigdy, przenigdy tego sobie nie daruje.

– Mówił pan, że z jakiej jest gazety? – pyta John lodowato jak pingwin z odmrożonym tyłkiem.

– Nic na ten temat nie mówiłem. Jestem freelancerem i piszę do różnych gazet.

– Tak czy inaczej, nie jestem zainteresowany – odpowiada John, z trudem odrywając wzrok od zdjęć.

– Poczekamy, zobaczymy – kwituje Anton. – Wcześniej czy później będzie pan musiał odpowiedzieć na moje pytania.

– Jak mam to rozumieć? – odzywa się John.

– Miłego wieczoru – rzuca Anton Franzén i robi im zdjęcie. Kim udaje się zasłonić ręką, ale John sprawia wrażenie, jakby go to w ogóle nie obchodziło. – Zdjęcia może pan zachować. – Mężczyzna odchodzi i siada przy barze.

– Wiesz, kto to? – pyta Kim, z mieszanymi uczuciami wpatrując się w plecy dziennikarza.

– Zakładam, że jakiś zadufany w sobie La Motte, który na Facebooku dumnie określa się mianem dziennikarza, choć nie ma za sobą ani jednego dnia rzetelnej dziennikarskiej roboty.

– A więc nie. Anton Franzén prowadzi podcast o różnych zbrodniach. True crime. Ma setki słuchaczy i…

– Aha. Niech sobie drąży. Nie dbam o to, w tej chwili interesuje mnie tylko jedno. – Po czym zgarnia wydruki zostawione przez dziennikarza i je odwraca. – Ktoś z policji zrobił najwyraźniej zdjęcia tajnym materiałom ze śledztwa i wrzucił je na jakieś pieprzone forum w internecie.

– Tak, co za masakra. – Kim z trudem zachowuje spokój i znów macha do barmana, chociaż kiedy o tym myśli, przydałaby się jej cała butelka. Max jest jednak zajęty zamówieniami i nie widzi jej ręki.

To wszystko oznacza, że Anton Franzén jest na forum – już samo to jest przerażające. Będzie musiała zachować ostrożność, żeby się nie dowiedział, że to ona wrzuciła tam te zdjęcia.

Nagle Kim wstaje bez słowa i zakłada kurtkę.

John patrzy na nią zdziwiony.

– A ty dokąd?

– Ja… muszę rano wstać – kłamie. – Mam sporo do zrobienia, zanim się zobaczymy.

– Okej, przyjadę po ciebie o dziewiątej – odpowiada John, podejrzliwie zerkając na Franzéna.

„Na szczęście – myśli Kim – nie zauważył chyba mojej burzy emocji”.

– Jasne – odpowiada i zmusza się do uśmiechu. Całuje Johna w policzek, a potem przedziera się do wyjścia.

Wychodzi na świeże powietrze i zdenerwowana głęboko wciąga powietrze. Musi wrócić zaraz do domu i jak najszybciej ustalić, który z profilów należy do Antona Franzéna, żeby raz na zawsze go zablokować.

Bóg jeden wie, ile już się dowiedział.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki