Zbigniew Jelonek

Rymowanki nastolatka

© Zbigniew Jelonek, 2021

Dużą zaletą w prozie naszego życia są przeprowadzki — tak, to dzięki nim albo dużo tracimy ze swojej przeszłości, albo wiele odzyskujemy. No to ładuję na meblowóz te pudła, kartony, szmaty, papiery i wówczas karton — trach, i wypadła teczka, sznurowana, szaro-brunatna z napisem „WIERSZE”.

ISBN 978-83-8245-176-4

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Rymowanki nastolatka

2. Słowem wstępu

3. Ten pierwszy raz — 2.09.1976

4. Senny ogród końca wiosny

1. Nimfa

2. Obraz

3. Poranek

4. Sad

5. Ogród

6. Deszcz

7. Odwaga

5. Nie wiem jak, wiem kiedy

1. Szkoła

2. Wagary

3. Zegar

4. Iwonie

5. TwDN

6. Iskierka

7. Kwiat

6. Myśli mnie nachodzą

1. Myśl I

2. Myśl II

3. Myśl III

4. Myśl IV

5. Myśl V

6. Myśl VI

7. Myśl VII

8. Myśl VIII

9. Myśl IX

10. Myśl X

11. Myśl XI

12. Myśl XII

7. Socjalrealistyczna Ojczyzna

1. Blok

2. Betonowy las

3. Wracam

4. Cisza

5. Atrybuty

6. Szabla

8. Strach

1. Przestroga

2. Polityka, polityka, polityka

3. Pytania

4. Igła

5. Cień

9. Witkacy, dziękuję

1. Sobie

2. „Kiedy odkryję tę prawdę, która…”

3. „Mówisz do mnie…”

4. „Nie mam nic …”

10. Takie tam

1. Samotność

2. Dylemat

3. Wrak

4. Pożegnanie

5. Wierszokleta

6. Ogień

7. Ten świat

8. Kolczyk

9. Dzień

10. Pokolenia

11. Wytłumacz

12. W połowie drogi

13. Pesymizm

14. Ona

15. Klucz

Słowem wstępu

Dużą zaletą w prozie naszego życia są przeprowadzki — tak, to dzięki nim albo dużo tracimy ze swojej przeszłości, albo wiele odzyskujemy. Ha, obecnie, jako osobnik w wieku przedemerytalnym, nadal nie przywiązuję się do jednego miejsca zamieszkania. To już mój trzeci dom, a licząc z „blokersowaniem”, to szóste przenosiny nagromadzonego dobytku — dobrze, że już mebli człek ze sobą nie tacha. No to ładuję na meblowóz te pudła, kartony, szmaty, papiery i wówczas karton — trach, i wypadła teczka, sznurowana, szaro-brunatna z napisem „WIERSZE”.

Pamięć jeszcze działa — o tak, pisałem rymowanki na przełomie życiowym 11—15-latka, ale jako zgred żyłem z przekonaniem, że przepadły podczas moich licznych zmian miejsca zamieszkania. Otwieram — koślawe pismo poczynione wpierw piórem ze stalówką, poprzez ołówek, do pisaka zielonego. ZIELONEGO??? A tak, to takie czasy były. No nie, nie, nic się nie zmieniło z tym odręcznym pismem, tylko dawniej na dyslektyka mówiło się „leń” albo „osioł”, a dziś to nawet zaszczyt być nieco odmiennym. Do tego nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło — moje pisanie jak kura pazurem dość szybko zmusiło mnie do opanowania maszynopisania. A i wkrótce do szybkiego przeskoku na obsługę urządzeń liczących, co na tle moich rówieśników również znacznie mnie teraz wyróżnia. Idąc dalej w stronę świata kurczącego się dzięki globalizacji informacji poprzez sieć — to, co tak szczęśliwie nie przepadło podczas wielu transportów, oddaję dziś do poczytania wszystkim chętnym. Tym bardziej że mnie samego moje wierszyki z ubiegłego wieku, a konkretnie pisane od 1975 roku, zaciekawiły i rozbawiły do łez. Oczywiście pisownię owych utworów zachowałem oryginalną ;). No, to tyle wstępu, lekturę polecam i powrotu do stanu umysłu z lat dojrzewania „starszyźnie” życzę, bo dzieciaki nadają zawsze na tej samej fali.

Dedykuję moje „naste” lata stracone

ukochanej małżonce ;)

Ten pierwszy raz — 2.09.1976

Dziewczyna z ławki

Odeszła ma miłość do innej szkoły,

Upadły marzenia, runęły cokoły.

Teraz na to nic nie poradzę,

Sam w ławie do siebie słowo prowadzę.

Ale i ja idę do nowej szkoły,

Piszę do dziewcząt „dyrdymoły”.

Piękne odpowiadają mi wierszem:

„Nie będziesz ostatnim ani pierwszym”.

Zamykam się w sobie na klucz:

„Nie myśl o dziewczynach, tylko się ucz!”.

Lecz kto by posłuchał głosu rozsądku?

I zaczęło się wszystko od początku.

Senny ogród końca wiosny

Nimfa

Droga, którą kroczę od niewielu lat,

Jest krótka i wąska jak mój świat.

Mały świat, krótkie dni

I noc, w której mi się śni

Ogród, a w nim senny

„Biały róż” kwiecia wiśni,

Powiew wiosny,

Szum życiodajnej pieśni…

I idę wśród alei wielu,

Kładę się w zieleni zielu,

Odurza mnie ten zapach ziół.

Widzę pośród drzew nagiej postaci pół,

Jasne włosy splątane

W rozłożystych konarach tkwią,

Oczy łzą złości zalane…

Nimfa? Któż wie, tak ją zwą…

Wstaję, choć niechętnie,

Sytuacja przedstawia się mętnie.

Podchodzę, by uwolnić ją z niewoli,

Chwytam ją za ręce, ach, tylko ciernie, oj, boli, boli…

Obraz

Sen nocy wiosennej

Pejzażem tym —

Czar czarny nocy ciemnej,

Koloru brak w obrazie mym,

Widzę tylko jaśniejsze cienie,

Nic już dziś w tej mazi nie zmienię.

Koszmar to nie rzeczywistość przyjemna,

Lecz chwilowa urojona jawa senna.

Jak wspaniale odzwierciedla

Stan ducha mego i umysłu

Tożsamy z gwiazdą Shaula —

Widmo to samo i olbrzym złego zamysłu,

Obraz ten nie przejmuje mnie strachem,

Wśród szarości ogromu

Jawi się zapomnieniem…

Budzę się, jak dobrze, jestem w domu.

Poranek

Pod koniec nocy pięknej, bezsennej,

Ciepłej, księżycowej i wiosennej

Wstaję od kajeciku mojego

I wypatruję dnia słonecznego.

Już widzę jutrzenki promienie,

Ja cały w kolorach się mienię,

A jednak to olśnienie przychodzi,

Godzinne zapomnienie w snu powodzi.

Sad

Sam idąc wśród owocowej alei,

Widzę, jak u stóp płatek się bieli —

Z zapomnianego kielicha wypadł,

Jako ostatni na zieleni traw usiadł.

Uginam kark i sięgam ręką,

Trafiam palcami w trawę miękką,

Podnoszę i tulę do piersi biały pył

Pory przemijającej, będę o nim śnił.

Rośnie mój płatek na dłoni,

Ma skrzydła, to go przed wiatrem uchroni.

Zrywa się z ręki i szybuje —

Nie, nie mordujcie go, z góry dziękuję.

Ogród

Gdzieś daleko słychać krzyk żurawia,

Blisko przemyka wdzięczny ogon pawia,

Tęczą oprawiony, złotem się mieni

Wśród słonecznych promieni

Kwiat lotosu, w oddali

Stół ambrozją zastawiony.

Przez okno, w białej sali,

Widzę Marsa sprzęt odłożony,

Wojenne rzemiosło w księgi zamknięte,

Radość i śmiech króluje tu niezmiennie.

Tam gdzie sekrety nieśmiertelności zaklęte,

Czas płynie powoli, sennie.

Tu zwierz i kwiat wszelki

Fosą otoczony, a jednak radosny,

Bo tak oto wygląda piękny i wielki

Senny ogród końca wiosny.

Deszcz

Automatycznie stawiam

Krok za krokiem,

Chętnie się zabawiam

Z nieprzeniknionym mrokiem.

Ciemność nadejść nie może,

Dlatego miesiąc oślepia mnie,

Czy mam wezwać Ciebie, Boże?

Być może księżyc zlęknie się.

Nadchodzi chmura ciemna,

Mój sojusznik drogi —

Tak oto natura zmienna

Pomaga mi, nie gniew złowrogi.

Kropla wody spadła mi na głowę,

Ochłonąć czas,

Ogromny błysk odjął mi mowę,

Przeszył z rykiem niebo i zgasł.

Odwaga

Myślę o tobie

I wmawiam sobie,

Jaka jesteś głupia i nieprzystępna.

A pragnę, tak w sobie, cicho,

Byś była przy mnie, ty piękna…

Oj, odejdź, tchórzu; odejdź, pycho.

Nie wiem jak, wiem kiedy

Szkoła

Znów zaczęła się szkoła,

Ściąga to z łoża, każdego woła,

Idziemy jak na stracenie —

Leśne jelonki i jelenie.

Idą do szkoły woły i wołki,

Nauczyciele zrobią z nas ciołki,

Idzie ferajna z leśnego wzgórza

I idzie zwierzyna z domowego podwórza —

Już w szkole obawy się rozpływają,

A do dzienniczków dwóje napływają.

Wagary

Dziś jest dzień bez szkoły,

Rosną z wagarowiczów matoły,

Lecz nikt z nas tym się nie przejmuje,

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.