Dawid Konior

Rozmowy z bliska

Cz.1

© Dawid Konior, 2019

Występuje przed Wami jako kreacja wielu sprzeczności, zamętu przestrzennego otulonego mądrą głową, taktem — przemyślanym konceptem oraz jasno przedstawionymi problemami o których chciałbym porozmawiać.

ISBN 978-83-8155-622-4

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Rozmowy z bliska

2. Pogadajmy.

1. „Pudełko czekoladek”

2. „Pomadki i Niuanse”

3. „Porcelanowe landrynki”

4. „Ciekawość ciernistych krzewów”

5. „Leniwa masa czekoladowa”

6. „Słodko/Gorzka”

7. „Cukrowy Stworzyciel”

8. „Kruche Ciasteczko”

9. „Spotkanie z Charlesem”

10. „Mój Paryż”

11. „Śmierć pod powłoką absurdu”

12. „Chrupiąca Cebulka”

13. „Gorzkość bytu” Cz.1

14. „Zwycięska przekąska”

15. „Niechętnie się spowiadam”

3. Koniec rozmów.

Pogadajmy.

„Pudełko czekoladek”

Słuchamy głosów

Cichutkich psotników

Z przedawnych lat

Co wykształcone

W ogniu i młocie

Dają głos nijako

Przedziwny

Ledwo co znamy

Ich położenie

W przestrzeni

I czasy ich

Spalania

Statystyczne predyspozycje

Do śmierci — zakresy trwałości

I same chęci do umierania

Związki genetyczne —

Za ich sprawą

Chcemy co możemy

A możemy nie wiele

Więcej niż Ci pozwolą

Nic co pierwsze

Nie zostaje Ci

Obce

.

.

.

Więc pokaże Tobie

Przestarzałe

Nici — I że nic więcej

Jakoby by się zdawało

Nie zależy od Ciebie

A od samej nie wiadomo

Gdzie jej szukać —

Nadziei — że pozostawiono

Nas na samodoskonalenie

I człowiek

Jakoby sternik rzucony

W przestrzeń ciężką

Jak jasna cholera

Zbuduje ognisko

Indywidualnie osobiste

I tylko sobie bliskie

Dopokąd zachodzić będzie

I taka możliwość

Donikąd nie odejdę

Przedwcześnie

le.esthete

„Pomadki i Niuanse”

Szyjemy garnitury

Na miarę swoich możliwości

Ni cherlak w świetle

Przyszłości byłby Naszym spełnieniem

A raczej dostojny i potężny człowiek

Praktykujący rankiem szampana

Czy też intrygi z pięknością w negliżu

Nie sądźmy więc

Że to Nas nie dotyczy

I nie zakładajmy przesadnie

Że wszystko co samoistne

To smakowite i syte

le.esthete

„Porcelanowe landrynki”

Nabrzmiały truchłem

Spadzisty pejzaż

Pełny rozkładu

Jakichkolwiek wartości

— Opowiada

To wspomnienie

Przemoczone łzami

Przeliczonych jednostek

Co w popłochu ginęli

Na polu

Globalnego bezwładu

Bezpieczeństwa

To burza wojny

Opiewająca niestrudzoną

Chęcią ludzi do zażegnania

Strzałów z nieba

Nieludzkich kształtów

Człowieczeństwa

Co przybrały płaszcz

Pełen niezgody

Nie wiele więcej

A nie mniej niż potrzeba

Dałbym za spokój

Oddech czysty

I swobodny

Wzrok

Bezchmurny

I rozgwieżdżony

Za nieboskłon

Bez maszyn i gwaru

Czy syczących w nich

Węży

Choć wiele mógłbym

I mógłbyś i Ty

To Ona

Co murami i prawem

Opatulona po szyje

Stoi pełna spokoju

Okazuje się być

Niczym wiewiórka co panicznie

Boi się lasu

A jej alternatywą jest otwarty

Obszar bezpruderyjnych idiotów

Co nie wiadomo

Gdzie i kiedy

Odbiorą Ci

Traktat pokojowy

I uczynią oświatą

Braku bezpieczeństwa

le.esthete

„Ciekawość ciernistych krzewów”

Jeżeli weźmie mnie

Za rękę

I zaprowadzi w spacer

Cierpki i chłodny

Jak sam Pan Bóg

To kroczyć będę wolno

I zadawał pytania

Bo nieśmiertelna jest

Ciekawość moja

le.esthete

„Leniwa masa czekoladowa”

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.