Copyright: © Witold Pańczyszyn, 2024

Ilustracja na okładce: Ksenia Ścieszka

Korekta: Małgorzata Giełzakowska

Przygotowanie wersji elektronicznej: Epubeum

ISBN: 978-83-973490-0-1

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część niniejszej książki nie może być reprodukowana w jakiejkolwiek formie i w jakikolwiek sposób bez pisemnej zgody wydawcy.

Trzy łzy – rozmowa o uwalnianiu emocji

O szczęściu, które nie ma nóg

O tym, co w życiu jest najważniejsze

Nie myśl, że nie masz żadnego talentu

Nie pozwól by marzenia pozostały tylko marzeniami

Trzy łzy – rozmowa o uwalnianiu emocji

– Dziadku, dlaczego płaczę za każdym razem, kiedy inne dzieci sprawiają mi przykrość?

– Płaczesz, żeby oczyścić swą duszę z bólu, z bezradności a czasami ze złości – odparł Dziadek.

– Ale chłopcy nie powinni płakać!

– Jeśli masz taką potrzebę, to płacz. Nikt nie może ci zabronić ronienia łez. Łzy są dobre.

– Naprawdę to nie jest nic złego? Ani głupiego?

– Oczywiście, że nie. Płacz jest lekarstwem. Im większe łzy ci polecą, tym lepiej się poczujesz.

Leosiowi zrobiło się lżej na sercu. Nie miał już poczucia winy z powodu płaczu. Przytulił się do Dziadka, a po policzku spłynęły mu trzy łzy... łza ulgi, łza akceptacji i łza miłości.

O szczęściu, które nie ma nóg

Tego dnia Leoś wrócił ze szkoły przygnębiony. Kiedy siedział na kanapie wpatrując oczy w okno, do pokoju wszedł Dziadek. Zauważywszy smutek wnuczka zapytał:

– Porozmawiamy o tym, co się dzisiaj wydarzyło?

– Dziadku, zrobiłem wczoraj w domu rysunek i zaniosłem go do szkoły na zajęcia. Kuba wylał mi na niego farbę. Umyślnie! A wykonywałem go ze dwie godziny! – zaczął Leoś. – Potem dostałem uwagę od pani za coś, czego nie zrobiłem. No i na koniec lekcji zgubiłem mój ulubiony srebrny łańcuszek. Zerwał się z mojej szyi... i już go nie znalazłem. Nie zauważyłem tego.

– Wiesz, czasami są takie dni, w których wydarza się kilka "nieszczęść". Niektórzy wtedy mówią, że wszechświat nas testuje. A ja wolę inne powiedzenie: Wszechświat nas uczy.

– Nie rozumiem? Co to znaczy?

– To znaczy, że już od dziecka poznajesz różne "smaki". Dzisiaj poznałeś smak niepowodzenia. Kilkukrotnego niepowodzenia.

– Ale dziadku, jak mogę być szczęśliwy, kiedy coś takiego się dzieje? Tyle rzeczy w ciągu jednego dnia...

– Oczywiście, że możesz być szczęśliwy. Na tym właśnie polega ta lekcja.

Wnuczek otworzył z zaciekawieniem szeroko oczy, czekając na dalsze wyjaśnienia Seniora.

– Najpierw uświadom sobie, że żadna rzecz nie da ci takiego szczęścia jak szczęście, które masz w sobie. Ty jesteś odpowiedzialny za swoje samopoczucie, nie posiadany łańcuszek czy zrobiony rysunek. Owszem, utrata rzeczy może spowodować smutek, ale twoim zadaniem jest z nim pobyć przez chwilę, a potem zrozumieć, że jesteś szczęśliwy mimo wszystko.

– Ale ja lubiłem ten łańcuszek, Dziadku! – odparł wnuczek. – I to bardzo. Dostałem go na urodziny.

– Rozumiem. Ale jeśli będziesz uzależniał swoje szczęście od posiadania na przykład tego łańcuszka, ...