Spis treści

1. Podziękowania

2. Mapa

3. Prolog

4. Rozdział 1

5. Rozdział 2

6. Rozdział 3

7. Rozdział 4

8. Rozdział 5

9. Rozdział 6

Tytuł oryginału: Warbreaker

Copyright © 2009 by Dragonsteel Entertainment, LLC
Copyright for the Polish translation © 2016 by Wydawnictwo MAG

Redakcja: Urszula Okrzeja
Korekta: Magdalena Górnicka
Mapa: Shawn Boyles
Ilustracje: Bryan Mark Taylor, Howard Lyon, Magali Villeneuve, Miranda Meeks, Micah Epstein
Ilustracja na okładce: Dominik Broniek
Opracowanie graficzne okładki: Dark Crayon

ISBN 978-83-68240-94-8
Numer: wydanie V/D0

Producent/wydawca:
MAG Jacek Rodek
Pl. Konstytucji 5/10, 00-657 Warszawa
www.mag.com.pl
handel@mag.com.pl

Wyłączny dystrybutor:
Dressler Dublin sp. z o.o.
ul. Poznańska 91, 05-850 Ożarów Maz.
tel. 227 335 010
www.dressler.com.pl

Wersję elektroniczną przygotowano w systemie Zecer

Dla Emily, która powiedziała „tak”.

Podziękowania

Praca nad Rozjemcą była w wielu aspektach niezwykłym procesem – możecie o tym przeczytać na mojej stronie. Wystarczy, jeśli powiem, że miałem więcej czytelników alfa niż zwykle, a większość z nich znam jedynie z nicków na moim forum. Próbowałem umieścić tu nazwiska wszystkich, ale z pewnością kogoś pominąłem. Jeśli należysz do tych osób, wyślij mi maila, a my spróbujemy uwzględnić cię w dodrukach.

Po pierwsze, dziękuję mojej wspaniałej żonie, Emily Sanderson, którą poślubiłem w czasie pisania tej książki. To moja pierwsza powieść, w której tworzeniu uczestniczyła poprzez udzielanie mi informacji zwrotnych i dawanie sugestii. Jak zawsze, mój agent Joshua Bilmes i redaktor Moshe Feder włożyli dużo pracy w ten manuskrypt, wznosząc go z poziomu Drugiego lub Trzeciego Wywyższenia do co najmniej Ósmego.

W wydawnictwie Tor kilka osób włożyło dodatkową pracę poza tym, co było od nich wymagane. Pierwszą jest Dot Lin, specjalistka od spraw reklamy, z którą wspaniale mi się pracowało. Dzięki, Dot! Jak zawsze na wzmiankę zasługują niezmożone wysiłki Larry’ego Yodera, jak również doskonała praca kierownik artystycznej wydawnictwa, Irene Gallo. Dan dos Santos stworzył okładkę do oryginalnego wydania w twardej oprawie, a ja sugeruję, byście zajrzeli na jego stronę i zobaczyli jego inne dzieła, bo myślę, że jest w tej chwili jednym z najlepszych w branży. Paul Stevens zasługuje również za podziękowanie jako mój łącznik z wydawnictwem.

W dziale szczególnych podziękowań chciałbym wymienić następujące osoby: Joevans3, Dreamking47, Louise Simard, Jeff Creer, Megan Kauffman, thelsdj, Megan Hutchins, Izzy Whiting, Janci Olds, Drew Olds, Karla Bennion, Eric James Stone, Dan Wells, Isaac Stewart, Ben Olsen, Greyhound, Demented Yam, D.Demille, Loryn, Kuntry Bumpken, Vadia, U-boat, Tjaeden, Dragon Fly, pterath, BarbaraJ, Shir Hasirim, Digitalbias, Spink Longfellow, amyface, Richard „Kapitan Goradel” Gordon, Swiggly, Dawn Cawley, Drerio, David B, Mi’chelle Trammel, Matthew R Carlin, Ollie Tabooger, John Palmer, Henrik Nyh i nierozpuszczalny Peter Ahlstrom.

Jeśli chodzi o wydanie w skórzanej oprawie z Dragonsteel, chciałbym podziękować Peterowi Ahlstromowi za wagę, którą przywiązywał do szczegółów. Nie tylko doskonale zajmuje się recenzowaniem i redagowaniem tych wydań jubileuszowych, ale poświęca mnóstwo czasu składowi, by każde słowo, zdanie i akapit wyglądały doskonale na stronie. Czyni cuda niezależnie od okoliczności i za to jestem mu wdzięczny.

Kierownik artystyczny Isaac Stewart zaprojektował książkę, którą macie w rękach i zatrudnił utalentowaną grupę ilustratorów, by ożywili świat Rozjemcy. Są to Ben McSweeney, Shawn Boyles, Bryan Mark Taylor, Howard Lyon, Magali Villeneuve, Miranda Meeks i Micah Epstein. Dziękuję wam za inspirujące i piękne wizje.

Chciałbym szczególnie podziękować Jianowi Guo i Danowi dos Santosowi za pracę nad tym tomem. Wspaniałe inicjały Jiana Guo zaczynają każdy rozdział i sprawiają, że wygląda jak iluminowany manuskrypt, co mnie zachwyca.

Dan dos Santos powtarza swoją rolę jako główny ilustrator Nalthis – jego nowe wyklejki w tym tomie to prawdziwe dzieła sztuki, a ilustracje wewnętrzne są cudowne. Dziękuję, Dan, że nadal z nami współpracujesz.

Bill Wearne z drukarni American Print & Bindery pracował niezmordowanie, by znaleźć właściwe materiały i procesy, by to wydanie stało się rzeczywistością. Chcielibyśmy podziękować również wszystkim ciężko pracującym w okopach, którzy te książki drukowali, przycinali, kolacjonowali, zszywali, oprawiali, pakowali w folię i przygotowywali do wysyłki. Każde z was jest bohaterem.

W końcu nie zapominajmy o ekipie, która zabiera te książki z magazynu, pakuje je i wysyła czytelnikom, a są to: Kara Stewart, Mem Grange, Jacob Chrisman, Lex Willhite, Michael Bateman, Hoe Deardeuff, Erika Marler i Christi Jacobsen.

Prolog

To zabawne, pomyślał Vasher, że tak wiele historii w moim życiu zaczyna się od tego, że wtrącają mnie do więzienia.

Trzej wartownicy zaśmiali się rubasznie i z głośnym brzękiem zamka zatrzasnęli celę. Vasher podniósł się z podłogi i otrzepał z kurzu. Poruszył ramieniem i skrzywił się. Dolna połowa drzwi była wykonana z twardego drewna, ale nieco wyżej widniała w nich stalowa krata, przez którą zobaczył, jak trzej strażnicy otwierają jego worek i przeglądają zawartość.

Jeden z nich zauważył spojrzenie Vashera. Był potężny, przerośnięty do prawdziwie zwierzęcych rozmiarów, miał ogoloną głowę i brudny mundur, na którym ledwie tylko można było rozpoznać jaskrawą żółć i błękit, barwy straży miejskiej T’Telir.

Te jasne, intensywne barwy, przemknęło Vasherowi przez głowę. Znów muszę się do nich przyzwyczaić. W każdym innym mieście, w dowolnym innym królestwie, aż tak żywe kolory wyglądałyby na żołnierzach niedorzecznie. Teraz jednak był w Hallandren, w Krainie Bogów, którzy Powrócili, ziemi Nieżywych, badań nad BioChromą i – oczywiście – kolorów.

Barczysty strażnik zostawił zabawę rzeczami Vashera towarzyszom i podszedł do celi.

– Mówią, że niezły z ciebie twardziel – zagaił, mierząc więźnia spojrzeniem.

Vasher nie zareagował.

– Karczmarz twierdzi, że sam jeden pokonałeś dwudziestu chłopa – wartownik podrapał się po brodzie. – Na moje oko nie wyglądasz na takiego. Tak czy inaczej, powinieneś wiedzieć, że na kapłana nie wolno podnosić ręki. Wszyscy pozostali spędzą noc w ciupie. Ale ty, no cóż… zawiśniesz. Bezbarwny głupcze.

Vasher odwrócił się od drzwi. Cela była urządzona jak wszystkie inne, które widział w życiu. Bez polotu. Światło wpadało do środka przez cienką szczelinę otwierającą się u góry jednej ze ścian. Porośnięte mchem mury ociekały wodą. W kącie leżało naręcze przegniłej słomy.

– Ignorujesz mnie? – rzucił strażnik i podszedł bliżej kraty.

Barwy na jego mundurze nabrały intensywności, jakby nagle go zalało mocniejsze światło. Zmiana jednak nie była wyraźna. Vasherowi nie pozostało wiele Oddechów, więc jego aura nie wpływała zbyt silnie na kolory otaczających go przedmiotów. Wartownik nic nie zauważył – podobnie, jak nie zwrócił uwagi na to zjawisko w karczmie, w której razem z kolegami zgarnął Vashera z podłogi, po czym razem wrzucili go do swojego wózka. Zmiana intensywności barw była na tyle słaba, że wyłowienie jej okiem przeciętnego człowieka graniczyło z niemożliwością.

– A to co znowu? – odezwał się jeden z mężczyzn przetrząsających worek.

Vasherowi od zawsze wydawało się niezwykle ciekawe, że faceci strzegący lochów okazywali się zazwyczaj równie źli lub nawet gorsi od tych, których pilnowali. Istniała oczywiście możliwość, że był to element większego planu. Społeczeństwu jako całości nie sprawiało różnicy, czy tego pokroju ludzie siedzą w celach, czy poza nimi, byle tylko tkwili w więzieniach, z dala od uczciwych ludzi.

O ile ci ostatni w ogóle istnieją.

Strażnik wyciągnął z worka Vashera długi, owinięty w białą lnianą płachtę przedmiot. Odwinął go i aż zagwizdał ze zdumienia. Spod materiału wyjrzał smukły miecz o wąskim ostrzu, ukryty w srebrnej pochwie. Rękojeść była jednolicie czarna.

– Jak myślicie, komu on to ukradł?

Dowódca wartowników obrzucił więźnia uważnym spojrzeniem, prawdopodobnie zastanawiając się, czy ma do czynienia z arystokratą. W samym Hallandren arystokracja nie istniała, ale w wielu sąsiednich królestwach aż się roiło od lordów i szlachetnie urodzonych dam. Tylko jaki lord paradowałby po T’Telir w znoszonym brązowym płaszczu, z niechlujną brodą i butach noszących ślady wieloletnich wędrówek? Strażnik odwrócił się wreszcie, zapewne dochodząc do wniosku, że Vasher nie jest lordem.

Miał rację. I jednocześnie bardzo się mylił.

– Pokaż mi to – rzucił dowódca i odebrał koledze miecz. Mruknął cicho, wyraźnie zaskoczony, że ostrze było tak lekkie. Obrócił broń w dłoni i zauważył zatrzask zabezpieczający klingę przed wysunięciem z pochwy. Otworzył go.

Barwy w pomieszczeniu nabrały głębi i wyrazu. Nie stały się jaśniejsze – nie w ten sposób, w jaki pojaskrawiały kolory na kamizelce wartownika, kiedy podszedł do celi Vashera. Zrobiły się po prostu silniejsze. Ciemniejsze. Czerwienie przeobraziły się w karmazynowe plamy. Żółć zhardziała i przemieniła się w złoto. Błękity zbliżyły się do odcieni granatu.

– Ostrożnie, przyjacielu – przestrzegł Vasher. – Ta zabawka potrafi być niebezpieczna.

Strażnik podniósł wzrok. Zawahał się, po czym prychnął niewyraźnie pod nosem i odszedł od celi, nie wypuszczając miecza z dłoni. Pozostała dwójka wartowników zabrała ze sobą worek i ruszyli korytarzem za dowódcą. Zniknęli w wartowni.

Rozległ się trzask zamykanych drzwi. Vasher natychmiast uklęknął przy stercie słomy, z której wybrał kilka mocnych i długich ździebeł. Ze swojego płaszcza – który u dołu zaczynał się miejscami pruć – wysnuł kilka nici i związał słomę na kształt niewielkiej, wysokiej może na trzy cale figurki o prostych ramionach i nogach. Wyrwał sobie włos i przyłożył do głowy słomianego człowieczka, po czym sięgnął do buta i wyciągnął z cholewy wspaniały, czerwony szal.

Uwolnił swój Oddech.

Wypłynął z niego – rozchodząc się, rosnąc w powietrzu, przejrzysty, choć jednocześnie lśniący, przypominający nieco oświetloną słonecznymi promieniami plamę oliwy, rozlewającą się na powierzchni wody. Vasher wyraźnie czuł, jak opuszcza jego ciało: BioChromatyczny Oddech, jak nazywali go uczeni. Większość ludzi mówiła po prostu Oddech. Każdy takim dysponował. Przynajmniej w większości wypadków – jedna osoba, jeden Oddech.

Vasher miał ich około pięćdziesięciu, co stanowiło liczbę ledwie pozwalającą mu osiągnąć poziom Pierwszego Wywyższenia. Teraz, z tak niewieloma Oddechami czuł się ubogi w porównaniu z ilością, jaką miał do dyspozycji dawniej, choć wielu innych uznałoby posiadanie pięćdziesięciu za wielki skarb. Niestety, nawet proste Przebudzenie niewielkiej figurki sporządzonej z organicznego materiału – z wykorzystaniem części własnego ciała jako ogniska – wyczerpało około połowy jego Oddechów.

Mały, słomiany ludzik drgnął i zaczął wchłaniać w siebie BioChromę. Połowa trzymanego przez Vashera czerwonego szala spłowiała, stała się szara. Vasher pochylił się – skupił na poleceniu, które zamierzał wydać figurce – i dokończył całości, wypowiadając Rozkaz.

– Przynieś klucze – rzucił wyraźnie.

Ludzik wstał i unosząc jedyną brew, spojrzał na swego twórcę.

Vasher wskazał palcem na wartownię, z której dobiegły go zaskoczone okrzyki.

Nie zostało mi już wiele czasu, pomyślał.

Figurka rozpędziła się po posadzce celi, wybiła w powietrze i wyskoczyła na zewnątrz pomiędzy prętami zakratowanego okienka w drzwiach. Vasher zdjął płaszcz i rozłożył go na podłodze. Materiał był skrojony na kształt ludzkiego ciała – poznaczonego teraz rozcięciami pasującymi do blizn na ciele właściciela. Otwory w kapturze odpowiadały oczom Vashera. Im bardziej materiał przypominał człowieka, tym mniej Oddechów potrzeba było do jego Przebudzenia.

Vasher pochylił się i próbował nie przypominać sobie czasów, kiedy miał tyle Oddechów, by nie przejmować się kształtem czy skupieniem przy Przebudzeniu. To było bardzo dawno temu. Skrzywił się, wyrwał z głowy jeszcze jeden włos i przytknął go do kaptura.

Znów wypuścił BioChromę.

Ta czynność wyczerpała wszystkie jego pozostałe Oddechy. Płaszcz zadrżał, szal stał się już zupełnie szary – sam Vasher poczuł się… bezbarwny. Utrata Oddechu nie była śmiertelna. Co więcej, dodatkowe Oddechy, z których właśnie skorzystał, też kiedyś należały do innych ludzi. Vasher nie miał pojęcia kim byli; nie zebrał tej BioChromy samodzielnie. Dostał ją. Jak zawsze. Oddechu nie można było nikomu odebrać przemocą.

A jednak utrata BioChromy zmieniła sposób, w jaki postrzegał świat. Barwy nie wydawały się już tak jaskrawe. Przestał wyczuwać tłumy przechadzających się ludzi w mieście leżącym powyżej, co zazwyczaj było dlań stanem normalnym. Była to ta sama świadomość obecności innego człowieka, jaką odczuwają wszyscy – taka jak ostrzegawcze przeczucie, które otrzymujemy we śnie, gdy ktoś wchodzi do pokoju. Tego rodzaju zmysł Vasher miał zwykle pięćdziesiąt razy silniejszy.

A teraz go stracił. Wraz z Oddechem wessanym przez słomianą figurkę i płaszcz, udzielającym im siły.

Płaszcz zadrżał. Vasher się pochylił.

– Chroń mnie – Rozkazał i płaszcz znieruchomiał. Vasher wstał i włożył go na powrót.

Pod celą pojawił się słomiany człowieczek. Niósł ze sobą wielkie koło z kluczami. Nogi figurki były splamione czerwienią. Szkarłatna barwa krwi wydawała się teraz Vasherowi niecodziennie przytłumiona.

Zabrał klucze.

– Dziękuję – powiedział.

Zawsze im dziękował. Nie wiedział dlaczego, zwłaszcza że chwilę potem zrobił coś jeszcze.

– Twój Oddech do mnie – Rozkazał i dotknął piersi słomianego ludzika, który pozbawiony życia natychmiast padł na podłogę.

Vasher odzyskał swój Oddech. Znajomy zmysł świadomości obecności innych, powrócił, wraz z wrażeniem bycia połączonym, dopasowanym do świata. Oddech mógł odebrać figurce jedynie dlatego, iż sam ją stworzył, sam ją Przebudził. Przebudzeń tego rodzaju rzadko dokonywało się na stałe. Najczęściej oddawał swoją BioChromę przedmiotom, a potem ją odbierał.

Jeśli wziąć pod uwagę potęgę, jaką dysponował kiedyś, dwadzieścia pięć Oddechów stanowiło śmiechu wartą liczbę. Niemniej w porównaniu z niczym, wydawało się niezmiernym skarbem. Zadrżał z emocji, jakie towarzyszyły przyjęciu BioChromy.

Krzyki z wartowni umilkły. W lochu zapadła cisza. Wiedział, że musi działać szybko.

Vasher przełożył rękę przez kraty i przekręcił klucz w zamku. Pchnął grube drzwi i szybko wyszedł na korytarz, zostawiając za sobą zapomnianą figurkę. Nie udał się do wartowni – ani do widniejącego za nią wyjścia – skręcił na południe, zmierzając w głąb lochu.

Ta część jego planu była obarczona największym stopniem ryzyka. Odnalezienie tawerny uczęszczanej przez kapłanów Opalizujących Odcieni okazało się proste. Sprowokowanie karczemnej burdy – i zaatakowanie wspomnianego przez strażnika kapłana – było równie łatwe. W Halladren osoby duchowne traktowano bardzo poważnie, przez co Vasher nie trafił do podrzędnego aresztu, ale zasłużył sobie na wycieczkę do lochu Króla-Boga.

Gatunek ludzi, jakich przeznaczano do pilnowania więźniów znał na tyle dobrze, że był niemal pewien, że spróbują wyciągnąć Krew Nocy z pochwy. A tego właśnie potrzebował, by odwrócić ich uwagę i zdobyć klucze.

Teraz jednak czekała go niemożliwa do przewidzenia część planu.

Zatrzymał się. Przebudzony płaszcz cicho szeleścił. Odszukanie właściwej celi nie było trudne – większa część otaczających ją kamiennych murów była wyprana z kolorów. Zarówno drzwi, jak i ściany pokrywała mdła szarość. W takich miejscach trzymano Rozbudzających – brak koloru wykluczał możliwość dokonania Przebudzenia. Vasher podszedł do celi i zajrzał do środka. Pod sufitem kołysał się zawieszony za ręce mężczyzna. Nagi i skuty łańcuchami. Jego opalenizna wydawała się Vasherowi niezwykle intensywna, sińce na ciele wyglądały jak jaskrawe plamy fioletu i błękitu.

Więzień był zakneblowany. Kolejne zabezpieczenie. Aby przeprowadzić udane Przebudzenie, potrzebne były trzy rzeczy: Oddech, barwa i Rozkaz. Niektórzy zwali to Harmoniką i Odcieniami. Opalizujące Odcienie, wzajemna relacja pomiędzy dźwiękiem i barwą. Rozkaz należało wypowiedzieć głośno i wyraźnie w ojczystym języku Rozbudzającego – wszelkie zająknięcia lub niestarannie wyartykułowany dźwięk udaremniłyby Przebudzenie. Oddech wydostałby się na zewnątrz, lecz przedmiot pozostałby martwy.

Vasher otworzył celę kluczem z kółka i wszedł do środka. Gdy zbliżył się do więźnia, aura wiszącego rozjaśniła kolory jego stroju. Tak silną aurę dostrzegłby każdy, choć dla człowieka, który dostąpił Pierwszego Wywyższenia było to jeszcze łatwiejsze.

Nie była to najmocniejsza BioChromatyczna aura, jaką Vasher widział w swym życiu – silniejsze należały do Powracających, czczonych w Hallandren jak bogowie. Niemniej BioChroma wiszącego robiła duże wrażenie i była o wiele silniejsza niż ta, która otaczała Vashera. Więzień dysponował wieloma Oddechami. Setkami setek Oddechów.

Wisiał, delikatnie kołysząc się na łańcuchach. Przyglądał się Vasherowi. Zakneblowane usta krwawiły wskutek odwodnienia. Vasher wahał się tylko przez chwilę, po czym wyciągnął rękę i wyjął knebel z ust mężczyzny.

– Ty… – szepnął więzień i zakaszlał. – Przyszedłeś mnie uwolnić?

– Nie, Vahr – odpowiedział cicho Vasher. – Przyszedłem, żeby cię zabić.

Vahr prychnął. Niewola odbiła się na nim mocnym piętnem. Gdy Vasher widział go ostatnio, wydawał się o wiele bardziej mięsisty. Sądząc po jego wychudłym wysuszonym ciele musiał być przez dłuższy czas przetrzymywany o głodzie. Całe jego ciało pokrywały świeże rany, sińce i oparzenia. Zarówno cierpienie, jak i niepokój w podkrążonych oczach Vahra świadczyły o jego poważnym stanie. Oddech można było przekazać jedynie dobrowolnie, za pomocą świadomie wydanego Rozkazu. Nikt jednak nie powiedział, że nie można kogoś do wydania takiego Rozkazu odpowiednio zachęcić.

– A więc – wychrypiał więzień – osądziłeś mnie. Tak samo jak wszyscy.

– Nie interesuje mnie twój nieudany bunt. Chcę od ciebie tylko Oddechu.

– Ty i cały dwór Hallandren.

– Owszem. Ale nie oddasz go jednemu z Powracających. Przekażesz go mnie. W zamian za to, że cię zabiję.

– To raczej kiepski interes. – W głosie Vahra zabrzmiała wyzuta z emocji hardość, której Vasher nie słyszał, kiedy się ostatnio spotkali.

To dziwne, przemknęło mu przez myśl, że wreszcie, po tym wszystkim, dostrzegłem w nim coś, z czym potrafię się identyfikować.

Vasher trzymał się od Vahra na bezpieczną odległość. Teraz, kiedy więzień mógł już mówić, był też w stanie wydawać Rozkazy. Choć z drugiej strony dotykał jedynie metalowych łańcuchów, a metal niełatwo było Przebudzić. Nigdy nie był żywy, a kajdany były dalekie kształtem od człowieka. Nawet u szczytu swej mocy, Vasherowi udało się Przebudzić metal jedynie kilka razy. Oczywiście bardzo potężni Rozbudzający potrafili budzić przedmioty, których nie dotykali, a które znajdowały się w zasięgu ich głosu. To jednak wymagało Dziewiątego Wywyższenia, a tylu Oddechów nie posiadał nawet Vahr. Co więcej, Vasher wiedział o tylko jednej osobie, która miała ich wystarczająco wiele: sam Król-Bóg.

Najprawdopodobniej zatem był bezpieczny. Vahr dysponował olbrzymią liczbą Oddechów, ale nie miał czego Przebudzić. Vasher spokojnie okrążył wiszącego. Nie potrafił wzbudzić w sobie ani cienia współczucia dla więźnia. Vahr zasłużył na ten los. Kapłani nie chcieli pozwolić mu umrzeć. Miał w sobie zbyt wiele Oddechów. Gdyby zginął, całe to bogactwo odeszłoby wraz z nim. Na zawsze i nieodwracalnie.

I nawet władcy Hallandren – w którym panowały bardzo surowe prawa dotyczące przekazywania i sprzedaży Oddechów – nie chcieli zmarnować takiego skarbu. Pragnęli tej BioChromy do tego stopnia, że odłożyli nawet egzekucję tak znanego przestępcy, jakim był Vahr. Teraz było jednak zupełnie możliwe, że wkrótce zaczną żałować, iż nie pozostawili przy nim silniejszej straży.

A Vasher czekał na podobną okazję od dwóch lat.

– No więc? – spytał Vahr.

– Daj mi Oddech, Vahr – rzucił Vasher i zbliżył się o krok.

Vahr mruknął coś pod nosem i powiedział:

– Wątpię, żebyś był równie zdolny jak kaci Króla-Boga, Vasher, a im opieram się już od dwóch tygodni.

– Zdziwiłbyś się. Ale to nie ma znaczenia. Oddasz mi swój Oddech. Wiesz, że masz tylko dwie możliwości. Albo dostanę go ja, albo dostaną go oni.

Vahr wisiał na łańcuchach. Obracał się wolno. Milczał.

– Nie masz wiele czasu do namysłu – podjął Vasher. – W każdej chwili ktoś może znaleźć martwych wartowników. Podniosą alarm. Zostawię cię tutaj i znów poddadzą cię torturom i kiedyś w końcu złamią. I cała twoja moc przejdzie na własność ludzi, których przysięgałeś zniszczyć.

Vahr wpatrywał się w podłogę. Vasher pozwolił mu się zastanawiać przez kilka chwil w ciszy, obserwował, jak do więźnia dociera prawdziwy obraz sytuacji. Wreszcie Vahr uniósł wzrok na Vashera.

– Ta… rzecz, którą nosisz. Jest tu? W mieście?

Vasher skinął głową.

– Te wrzaski sprzed chwili? To ona je spowodowała?

Vasher skinął raz jeszcze.

– Jak długo zostaniesz w T’Telir?

– Jakiś czas. Może rok.

– Użyjesz tego przeciwko nim?

– To, co zrobię, to moja sprawa, Vahr. Dobijemy targu czy nie? Szybka śmierć w zamian za twój Oddech. Mogę obiecać ci jedno. Twoi wrogowie go nie dostaną.

Vahr umilkł.

– Jest twój – powiedział wreszcie.

Vasher wyciągnął rękę i dotknął dłonią czoła więźnia – uważał przy tym, by nie dotknąć ciała Vahra żadną częścią swego stroju, z którego Vahr mógłby zaczerpnąć potrzebny do Przebudzenia kolor.

Vahr przestał się ruszać. Wyglądał na zupełnie zrezygnowanego. Po chwili, gdy Vasher zaczynał się już niepokoić, że więzień zmienił zdanie, ten uwolnił swoją BioChromę. Opuściły go barwy. Piękna Opalizacja, aura, która sprawiała, że mimo ran i siniaków wyglądał majestatycznie, wypłynęła z jego ust i zawisła w powietrzu, migocząc jak poranna mgła. Vasher zamknął oczy i wchłonął ją w siebie.

– Moje życie do twojego – rozkazał Vahr. W jego głosie zamajaczyła rozpacz. – Mój Oddech staje się twoim.

Oddech wpłynął w Vashera i wszystko znów stało się jaskrawe i żywe. Brązowy płaszcz nabrał głębi, nasyciły go kolory. Krew na podłodze stała się intensywnie czerwona, płonęła niczym ogień. Nawet skóra Vahra wydawała się teraz malarskim arcydziełem – jej powierzchnia, poznaczona czarnymi włosami, błękitnymi otarciami i czerwonymi ranami. Wiele lat upłynęło od ostatniego razu, kiedy Vasher doświadczył tak głębokiego poczucia… życia.

Jęknął i osunął się na kolana, czując przepełniającą go energię. Żeby nie upaść na kamienną podłogę, musiał podeprzeć się ręką. Jak mogłem bez tego żyć? – pomyślał.

Zdawał sobie sprawę, że tak naprawdę jego zmysły nie wyostrzyły się ani trochę, stał się po prostu o wiele bardziej świadomy i uważny. Uwrażliwiony. Docierało do niego potężne piękno doznań. Gdy dotknął kamienia, zachwycił się jego szorstką fakturą. A szum wiatru dolatujący przez wąskie okno więzienia? Czy zawsze był tak melodyjny? Jak mógł tego nie słyszeć?

– Dotrzymaj swojej części umowy – powiedział Vahr.

Vasher docenił dźwięk jego głosu, piękno każdej głoski, ich wewnętrzną harmonię. Uzyskał słuch doskonały. Był to dar dla każdego, kto osiągał Drugie Wywyższenie. Dobrze będzie znów z nim żyć.

Oczywiście, gdyby chciał, mógł w każdej chwili osiągnąć nawet i Piąte Wywyższenie, ale wymagało to kilku ofiar, których nie chciał ponosić. Zmuszał się więc, by zrobić to w staromodny sposób, zbierając Oddechy od ludzi takich jak Vahr.

Podniósł się i wyciągnął odbarwiony szal, z którego skorzystał przedtem. Zarzucił go na szyję Vahra i wypuścił BioChromę.

Nie bawił się w nadawanie materiałowi ludzkiego kształtu, nie musiał też używać własnych włosów czy skóry w charakterze ogniska – musiał jednak zaczerpnąć koloru ze swojej koszuli.

Spojrzał w pełne rezygnacji oczy więźnia.

– Dusić rzeczy – rozkazał Vasher, dotykając drgającego szala.

Materiał skręcił się natychmiast, wykorzystując przy tym dużą – choć teraz już nieistotną – liczbę Oddechów. Owinął się wokół szyi Vahra i zacisnął, dławiąc ofiarę. Vahr nie walczył, nawet nie jęknął. Po prostu patrzył nienawistnie na Vashera, aż oczy wyszły mu z orbit, i umarł.

Nienawiść. W swoim czasie Vasher zaznał jej wiele. Wyciągnął rękę i odzyskał Oddech z szala, po czym zostawił w celi kołyszące się ciało więźnia. Cicho przeszedł przez loch, wciąż podziwiając barwę drewna i kamieni. Po kilku chwilach zauważył w korytarzu nowy kolor. Czerwień.

Ominął kałużę krwi, która ciekła po nierównej podłodze lochu, i wszedł do wartowni. Trzej strażnicy już nie żyli. Jeden z nich siedział na krześle. Krew Nocy, wciąż w ostro zakończonej pochwie, tkwił w piersi trupa. Spod srebra było widać mniej więcej cal czarnego ostrza.

Vasher ostrożnie wsunął broń do pochwy i zapiął zatrzask.

Sprawiłem się dziś bardzo dobrze – rozległo się w jego myślach.

Nie odpowiedział.

Zabiłem ich wszystkich – ciągnął Krew Nocy. Nie jesteś ze mnie dumny?

Przyzwyczajony do niecodziennego ciężaru ostrza Vasher podniósł broń jedną ręką. Zabrał też swą torbę i zarzucił ją na ramię.

Wiedziałem, że będziesz zachwycony, dodał z zadowoleniem miecz.

1

Bycie osobą nieważną wiązało się z wieloma korzyściami.

Rzecz jasna, jeśli wziąć pod uwagę standardy większości ludzi, Siri wcale nie była nieważna – była przecież córką króla. Na szczęście jednak jej ojciec miał aż czworo dzieci, a siedemnastoletnia Siri była spośród nich najmłodsza. Fafen, starsza od Siri, wypełniła rodowy obowiązek i została mniszką. Następny w kolejności był Ridger, chłopak starszy z kolei od Fafen, najstarszy syn władcy. Dziedzic tronu.

No i była jeszcze Vivenna. Siri westchnęła i zawróciła ścieżką do miasta. Vivenna, pierworodna króla była… no cóż… była Vivenną. Piękna, wytworna, idealna niemal pod każdym względem. Co także stanowiło szczęśliwy zbieg okoliczności, zwłaszcza że to jej ręka została obiecana bogu. Tak czy inaczej, Siri jako czwarte dziecko króla była raczej zbędna. Vivenna i Ridger musieli się skupiać na nauce; Fafen ciężko pracowała, pomagając innym w domach i na pastwiskach. Siri jednak uniknęła tego wszystkiego, ponieważ była nieważna. Co między innymi oznaczało, że mogła znikać w górach na całe godziny.

Oczywiście za każdym razem ktoś to w końcu zauważał i miała przez te swoje wycieczki bezustanne kłopoty, ale nawet jej ojciec musiał przyznać, że zniknięcia córki nikomu nie przysparzały większych problemów. Miasto pod jej nieobecność nie cierpiało – co więcej, wydawało się, że bez Siri ma się nieco lepiej.

Nieważność. Dla kogoś innego stanowiłaby obrazę i dyshonor. Dla Siri była błogosławieństwem.

Uśmiechnęła się i przeszła przez bramę. W nieunikniony sposób od razu przyciągnęła ludzkie spojrzenia. Bevalis było co prawda największym miastem i stolicą Idris, ale nie było szczególnie wielkie i wszyscy mieszkańcy wiedzieli, kim dziewczyna jest. Sądząc po zasłyszanych od wędrowców opowieściach, jej rodzinne Bevalis było ledwie wsią w porównaniu z olbrzymimi metropoliami, jakie rozkwitały w innych królestwach.

Jej się jednak bardzo podobało, lubiła jego błotniste ulice, kryte strzechą chaty i te nudne – choć solidne – kamienne mury. Kobiety goniące uciekające gęsi, mężczyzn szarpiących się z osłami ciągnącymi wozy wypełnione wiosennymi zbiorami. Dzieci prowadzące stada owiec na hale. Możliwe, że wspaniałe miasta w Xace, Hudres, czy nawet Hallandren, oferowały egzotyczne widoki, ale były jednocześnie pełne obcych twarzy, rozkrzyczanych, przepychających się tłumów i wyniosłych arystokratów. To by się Siri nie podobało; w zasadzie nawet Bevalis wydawało się jej trochę zbyt rojne.

Niemniej, pomyślała przyglądając się swojej prostej i praktycznej szarej sukience, założę się, że w tamtych miastach mają więcej kolorów. I to akurat mogłabym chyba polubić.

W barwnym miejscu nie wyróżniałaby się tak bardzo odcieniem swych włosów. Jej długie loki, jak zwykle podczas wycieczki na pola, pojaśniały z radości. Skupiła się, próbując je opanować, ale jedyne, co była w stanie osiągnąć, to mdły brąz. A gdy rozproszyła uwagę, fryzura natychmiast znów przybrała piękną jasną barwę. Nigdy nie nauczyła się nad nimi panować. W odróżnieniu od Vivenny.

W miarę jak szła przez miasto, zbierał się za nią niewielki pochód. Udawała, że nie zauważa dzieci, do chwili, gdy jedno z nich zebrało się na odwagę, podbiegło i pociągnęło ją za sukienkę. Dziewczyna odwróciła się z uśmiechem. Maluchy popatrzyły na nią niezwykle poważnie. Wszyscy w Idris byli od dziecka uczeni, by opanowywać wstydliwe, raptowne wybuchy emocji. Doktryna Austre nie uznawała uczuć za coś złego, niemniej, srodze ganiła pretensjonalne zwracanie na siebie uwagi przez publiczne ich okazywanie.

Siri nie była szczególnie pobożna. Uważała, że to nie jej wina, skoro Austre tworząc jej duszę, obdarzył ją jednocześnie całkowitą niezdolnością do posłuszeństwa. Dzieci cierpliwie czekały, a dziewczyna sięgnęła do fartucha, z którego wydostała kilka jaskrawo ubarwionych kwiatów. Oczy maluchów otworzyły się szeroko i wpatrzyły w wibrujące, rozedrgane kolory płatków. Trzy kielichy były niebieskie, jeden żółty.

Wszystkie kwiaty odcinały się wyraźnie od wszechogarniającej szarości miasta. Poza kolorami skóry i oczu mieszkańców, Bevalis było całkowicie bezbarwne. Kamienne ściany bielono wapnem, stroje starannie spierano do szarości lub nudnego beżu. Wszystko po to, by trzymać kolory z daleka.

A to dlatego, że bez kolorów nie było Rozbudzających.

Mała dziewczynka, która wcześniej szarpnęła za sukienkę, chwyciła kwiaty i umknęła wraz z innymi dziećmi. Siri zauważyła naganne spojrzenia kilkorga przechodniów. Nikt jednak nie powiedział jej słowa. Bycie księżniczką – nawet zupełnie nieważną – miało jednak parę zalet.

Ruszyła dalej w stronę pałacu. Niski jednopiętrowy budynek z przestronnym dziedzińcem o ubitej ziemi. Siri ominęła tłumy handlujących przy głównej bramie ludzi, okrążyła pałac i weszła do kuchni. Mab, kuchenna posługaczka, na dźwięk otwieranych drzwi przestała śpiewać i przyjrzała się dziewczynie uważnie.

– Ojciec cię szukał, dziecko – powiedziała, po czym odwróciła się i nucąc pod nosem, zaatakowała nożem kilka cebul.

– Można się było tego spodziewać. – Siri podeszła bliżej i powąchała zawartość garnka. Wyczuła woń gotujących się ziemniaków.

– Znów poszłaś w góry, prawda? Uciekłaś z lekcji.

Dziewczyna się uśmiechnęła i wyciągnęła z kieszeni jeszcze jeden żółty kwiatek. Obróciła go w palcach.

Mab wywróciła oczyma.

– I znów niszczysz miasto. Naprawdę, dziewczyno, w twoim wieku takie rzeczy nie przystoją. Już ojciec się z tobą rozmówi. Nie podoba mu się, że unikasz swych obowiązków.

– Lubię słowa – odparła Siri rezolutnie – i zawsze uczę się kilku nowych, kiedy ojciec na mnie krzyczy. A przecież nie powinnam zaniedbywać edukacji, prawda?

Mab prychnęła, poszatkowała kilka kiszonych ogórków i zmieszała je z cebulą.

– Szczerze mówiąc, Mab – ciągnęła Siri, bawiąc się kwiatkiem i czując, jak jej włosy przybierają nieco rudawy odcień – nie rozumiem w czym problem. To przecież Austre stworzył kwiaty, nie mam racji? I to on nadał im barwy, więc nie może w nich być nic złego. W końcu sami nazywamy go Bogiem Kolorów!

– Kwiaty nie są złe – odparła Mab, dodając do potrawy czegoś, co wyglądało na trawę – ale tylko wtedy, jeśli zostawia się je tam, gdzie umieścił je Austre. Nie powinniśmy wykorzystywać jego piękna po to, żeby samemu wydawać się ważniejszymi.

– Przez kwiaty wcale nie wydaję się ważniejsza.

– Czyżby? – rzuciła Mab i cisnęła trawę, ogórki i cebulę do garnka z wrzącą wodą. Uderzyła ściankę naczynia płazem noża, posłuchała, skinęła głową i w poszukiwaniu kolejnych warzyw zanurkowała pod blat. – Sama powiedz – ciągnęła stłumionym głosem – czy naprawdę uważasz, że paradując po Bevalis z kwiatem w dłoni, nie zwracasz na siebie uwagi?

– Ale tylko dlatego, że to miasto jest takie ponure. Gdyby wokół było więcej barw, nikt nie zauważyłby jednego małego kwiatka.

Mab wyprostowała się, dźwigając w rękach pudło pełne różnorakich bulw.

– Wolałabyś, żebyśmy ozdobili nasze miasto jak Hallandren? Może powinniśmy też zacząć zapraszać do siebie Rozbudzających? Co ty na to? Te diabły wysysają dusze dzieciom i duszą ludzi ich własnymi ubraniami. Trzeba ci też wiedzieć, że wskrzeszają umarłych i wykorzystują ich jako tanią siłę roboczą. Nie mówiąc o tym, że składają na swoich heretyckich ołtarzach ofiary z kobiet.

Siri poczuła, jak jej włosy bieleją lekko na skutek ogarniającego ją niepokoju. Przestańcie! – pomyślała. Jej fryzura żyła własnym życiem i reagowała na emocje w niekontrolowany sposób.

– Historie z poświęcaniem dziewic są wyssane z palca – stwierdziła dziewczyna. – Oni tego wcale nie robią.

– Bez powodu nikt by tego nie powtarzał.

– Moim zdaniem wymyślają je stare kobiety, grzejące zimą przy ogniu swoje kości. Nie sądzę, żebyśmy musieli się aż tak bać. Niech sobie ci z Hallandren robią, co im się żywnie podoba, przynajmniej dopóki zostawiają nas w spokoju.

Mab, nie podnosząc wzroku, siekała warzywa.

– Podpiszemy nowy traktat, Mab – dodała Siri. – Ojciec i Vivenna dopilnują naszego bezpieczeństwa, a Hallandren nic nam nie zrobi.

– A jeśli nie?

– Zobaczysz. Nie ma się czym martwić.

– Mają silniejszą armię – zauważyła Mab, siekając korzeń vanavel. – Lepszą stal, więcej jedzenia i te… te rzeczy. Ludzie się niepokoją. Może nie ty, ale ci rozsądniejsi, owszem.

Trudno było tak od razu zaprzeczyć słowom kucharki. Mab, poza wyjątkowym instynktem do gotowania rosołów i mieszania przypraw, dysponowała swoistą mądrością. Z drugiej jednak strony stanowczo zbyt często zrzędziła.

– Zamartwiasz się bez potrzeby, Mab, przekonasz się.

– Mówię tylko, że to nie jest czas na to, żeby księżniczka biegała po mieście z kwiatami, ani żeby się wyróżniała, ściągając na siebie gniew Austre.

Siri westchnęła.

– No dobrze – powiedziała i cisnęła ostatni kwiatek do garnka z potrawką. – Teraz wyróżnimy się wszyscy.

Mab zmartwiała, po czym wzniosła oczy ku niebu, nie przerywając szatkowania warzyw.

– To był kwiat vanavel?

– Oczywiście – odpowiedziała dziewczyna i powąchała unoszącą się nad garnkiem parę. – Przecież nie zniszczyłabym czegoś tak smacznego. I wciąż uważam, że przesadzasz.

Mab pociągnęła nosem.

– Masz – rzuciła, podając księżniczce drugi nóż. – Przydaj się do czegoś. Ktoś musi to wszystko posiekać.

– A nie powinnam iść do ojca? – spytała Siri, łapiąc za gruby i nierówny korzeń vanavel. Zaczęła szatkować.

– Przecież on i tak za karę odeśle cię do kuchni i każe ze mną pracować – stwierdziła Mab i znów uderzyła w garnek nożem. Od zawsze uważała, że potrafi stwierdzić po dźwięku naczynia, kiedy potrawa jest gotowa.

– Austre, dopomóż, jeśli ojciec się kiedyś dowie, że ja to lubię.

– Ty po prostu lubisz być blisko jedzenia – rzuciła Mab. Wyłowiła z garnka kwiat i cisnęła go na bok. – Tak czy inaczej, nie możesz się teraz z nim widzieć. Naradza się z Yardą.

Siri nie zareagowała, nie przerywała pracy. Włosy jednak pojaśniały jej z emocji. Narady ojca z Yardą zwykle ciągną się godzinami, pomyślała. Nie ma sensu czekać, aż skończy…

Mab odwróciła się, sięgając po coś ze stołu, a gdy ponownie stanęła przed blatem, Siri była już za drzwiami i biegła ku stajniom. Kilka minut potem odjechała z pałacu galopem, w swym ulubionym brązowym płaszczu. Czuła upojne emocje. Jej włosy znów przybrały złocisty odcień. Szybka przejażdżka to doskonały sposób na zwieńczenie dnia.

W końcu i tak przecież zostanie ukarana.

***

Dedelin, król Idris, odłożył list na stół. Czytał go już zbyt wiele razy. Nadeszła pora, by wreszcie podjął decyzję, czy posłać swą najstarszą córkę na śmierć.

Mimo że wiosna rozpoczęła się już jakiś czas temu, w pomieszczeniu wciąż było chłodno. Na wyżynach Idris ciepło nie było częstym gościem; wszyscy go pragnęli i cieszyli się z jego nadejścia, ponieważ lato zazwyczaj trwało tu krótko. Komnaty pałacu były bardzo skąpo umeblowane. W prostocie kryło się piękno. I nawet król Idris nie miał prawa pokazywać ostentacyjnej arogancji ani pretensjonalności.

Dedelin wstał z miejsca i wyjrzał przez okno na dziedziniec. Według światowych standardów jego pałac był mały – miał tylko jedno piętro, spadzisty drewniany dach i niskie kamienne ściany. Jak na panujące w Idris warunki był jednak duży i niebezpiecznie graniczył z luksusem. To jednak można mu było wybaczyć, ponieważ budynek ten służył również za miejsce zgromadzeń i administracyjne centrum królestwa.

Kątem oka władca widział generała Yardę. Krzepki mężczyzna czekał z rękami zaplecionymi na plecach. Grubą brodę miał przewiązaną w trzech miejscach rzemykami. Poza królem był jedyną osobą w pomieszczeniu.

Dedelin ponownie spojrzał na list. Papier był jasnoróżowy i krzykliwa barwa odznaczała się na jego biurku niczym kropla krwi na śniegu. Róż był kolorem, którego w Idris nigdy się nie widywało. W Hallandren jednakże – w ośrodku światowego przemysłu farbiarskiego – tak pozbawione smaku odcienie były na porządku dziennym.

– Cóż więc, stary przyjacielu – zapytał Dedelin – masz dla mnie jakąś radę?

Generał Yarda pokręcił głową.

– Zbliża się wojna, Wasza Wysokość. Mogę to wyczytać w wietrze nad naszymi głowami, a także z raportów naszych szpiegów. Hallandren wciąż uważa nas za rebeliantów, a nasze północne przełęcze kuszą ich niepomiernie. Zaatakują.

– W takim razie powinienem ją wysłać – stwierdził król i na powrót wyjrzał przez okno. Na dziedzińcu zaroiło się od odzianych w płaszcze i futra ludzi zmierzających na targ.

– Wasza Wysokość, tej wojnie nie uda się nam zapobiec – podjął Yarda. – Możemy jednak… opóźnić jej wybuch.

Dedelin odwrócił się ku żołnierzowi.

Generał podszedł o krok bliżej.

– To nie jest dobry czas na wojnę – powiedział cicho. – Nasi żołnierze wciąż jeszcze nie doszli do siebie po najazdach Vendis zeszłej jesieni i po zimowych pożarach spichrza… – Yarda pokręcił głową. – Nie stać nas na tak poważny, rozstrzygający konflikt jeszcze tego lata. Naszym najlepszym sprzymierzeńcem w walce z Hallandren jest śnieg. Nie możemy dopuścić, by ta wojna potoczyła się na ich warunkach. Jeśli na to pozwolimy, to już jesteśmy martwi.

Trudno było odmówić mu racji.

– Wasza Wysokość – ciągnął Yarda – oni tylko czekają, aż złamiemy traktat. Wtedy ich atak będzie usprawiedliwiony. Jeśli zrobimy to pierwsi, uderzą.

– Ale nawet jeśli dotrzymamy postanowień traktatu, uderzą i tak – zauważył Dedelin.

– Tak, choć później. Może nawet kilka miesięcy później. Dobrze wiesz, jak powoli działają tryby polityki w Hallandren. Jeżeli dochowamy ustalonych w traktacie zasad, będą debatować i spierać się bez końca. Gdyby zamarudzili do pierwszych śniegów, dostalibyśmy to, na czym zależy nam najbardziej.

Wszystko to brzmiało sensownie. Uczciwie, brutalnie i sensownie. Przez wiele lat Dedelin starał się nie dopuścić do konfliktu, obserwując jednocześnie, jak na dworze w Hallandren narasta agresja, jak władcy sąsiedniego królestwa stają się coraz bardziej niespokojni. Z każdym rokiem pojawiały się głosy nawołujące do ataku na wyżyny zamieszkane przez „rebelianckich Idrian”. I z każdym rokiem głosy te stawały się głośniejsze i bardziej liczne. Z każdym rokiem pokojowa, negocjacyjna polityka Dedelina sprawiała, że armie zostawały w domach. Być może król miał nadzieję, że przywódca rebeliantów Vahr i jego dysydenci z Pahn Kahl odwrócą uwagę od Idris, ale Vahr został schwytany, a jego tak zwana armia rozbita. Skutkiem jego buntu zaś było to tylko, że Hallandren zwróciło baczniejszą uwagę na swych dawnych wrogów.

Pokoju nie można było utrzymać. Nie, skoro Idris miało tak żyzne ziemie, nie wówczas, kiedy kontrolowało tak cenne szlaki handlowe. I nie, kiedy Hallandren było rządzone przez bogów, którzy wydawali się jeszcze mniej obliczalni od swych poprzedników. Władca to wszystko rozumiał. Ale zdawał sobie również sprawę, że zerwanie traktatu byłoby postępkiem głupim. Kiedy ktoś trafia do leża dzikiej bestii, nie powinien prowokować jej gniewu.

Yarda stanął u jego boku przy oknie i wyjrzał na zewnątrz, opierając się łokciami o framugę. Generał był twardym człowiekiem, zrodzonym z surowych idriańskich zim. Był zarazem jednym z najlepszych ludzi, jakich kiedykolwiek poznał Dedelin – co więcej, król zastanawiał się czasem, czy nie powinien wydać Vivenny za syna wiernego oficera.

To były jednak głupie, nierozsądne myśli. Przecież Dedelin od zawsze wiedział, że ten dzień nadejdzie. Sam przygotował traktat, w którego myśl musiał wysłać córkę, by poślubiła Króla-Boga. Hallandren potrzebowało kobiety z królewską krwią w żyłach, by odnowić i uprawomocnić swą monarchię. Ci próżni, żądni chwały ludzie z nizin pragnęli tego od dawna, a Idris mogło się cieszyć spokojem przez ostatnie dwadzieścia lat tylko i wyłącznie dzięki temu jednemu postanowieniu układu.

Traktat był pierwszym oficjalnym dokumentem podpisanym za rządów Dedelina, jego treść wynegocjowano w nabrzmiałej wściekłością atmosferze, jaka zapanowała po zabójstwie jego ojca. Król zacisnął zęby. Jakże szybko ugiął się przed kaprysami wrogów! A jednak wiedział, że zrobiłby to raz jeszcze; jako władca Idris uczyniłby dla swych poddanych wszystko. Na tym właśnie polegała wielka różnica pomiędzy Idris i Hallandren.

– Yarda, jeśli ją tam wyślemy – odezwał się król – poślemy ją na śmierć.

– Może jej nie skrzywdzą – powiedział po dłuższej chwili generał.

– Dobrze wiesz, jak będzie. Gdy tylko wybuchnie wojna, wykorzystają ją przeciwko mnie. Mówimy przecież o Hallandren. Na Austre, przecież oni zapraszają Rozbudzających do swych pałaców!

Yarda umilkł. Wreszcie pokręcił głową.

– Według ostatnich doniesień w skład ich armii wchodzi już jakieś czterdzieści tysięcy Nieżywych.

Panie Kolorów, pomyślał Dedelin, raz jeszcze rzucając okiem na list. Język, jakim posługiwał się jego autor, był prosty. Nadeszły dwudzieste urodziny Vivenny, a traktat stanowił, że Dedelin nie może czekać już ani roku dłużej.

– Wysłanie im Vivenny to niedobry pomysł, ale nie mamy innych atutów – zauważył Yarda. – Jeśli zyskamy więcej czasu, mógłbym przeciągnąć na naszą stronę Tedradel. Oni nienawidzą Hallandren jeszcze od czasów Wielowojnia. Może mógłbym też podburzyć niedobitki buntowników Vahra w samym Hallandren. Wtedy zyskalibyśmy przynajmniej czas, by rozbudować fortyfikacje, przygotować zaopatrzenie, przeżyć jeszcze rok. – Yarda spojrzał na władcę. – Jeśli Hallandren nie dostanie od nas księżniczki, wojna wybuchnie z naszej winy. Tak pomyślą wszyscy, i kto nas wtedy poprze? Zaczną się pytania: dlaczego nasz władca złamał traktat, który sam napisał?

– Ale jeśli oddamy Vivennę, jej krew sprawi, że ich pretensje dotyczące gór i przełęczy będą mieć jeszcze mocniejsze podstawy!

– Możliwe – przyznał Yarda – tyle że skoro obaj zdajemy sobie sprawę, że oni zaatakują tak czy inaczej, to dlaczego przejmować się ugruntowaniem ich żądań? A tak przynajmniej poczekają z najazdem do chwili narodzin spadkobiercy.

Czas. Generał zawsze prosił o więcej czasu. Tylko co począć, jeśli ten czas ma zostać zyskany kosztem własnego dziecka?

Yarda nie wahałby się przed posłaniem żołnierza na śmierć, gdyby dzięki temu cała armia mogła zyskać czas na zajęcie lepszej pozycji, pomyślał król. – Jesteśmy Idrianami. Jak mogę nie prosić własnej córki o coś, czego bez zastanowienia oczekiwałbym od żołnierza?

Ale myśl o Vivennie w ramionach Króla-Boga, o Vivennie zmuszonej do noszenia dziecka tego potwora… przez to Dedelin niemal siwiał. Jej dziecko urodziłoby się jako kolejny martwy noworodek potwór, który stałby się następnym Powracającym Bogiem.

Jest jeszcze inny sposób… – pomyślał ze wstydem w głębi ducha. Nie musisz posyłać tam Vivenny…

Ktoś zapukał do drzwi sali. Obaj z Yardą odwrócili się i Dedelin zaprosił przybysza do wejścia. Od razu wiedział kto to taki.

Vivenna miała na sobie stonowaną, szarą sukienkę. W oczach króla wciąż wyglądała bardzo młodo. Z drugiej strony była doskonałym ucieleśnieniem Idrianki – włosy związane w skromny kok, brak makijażu, który przyciągałby uwagę do jej twarzy. Nie była przy tym miękka ani nieśmiała jak niektóre inne arystokratki z królestw północy. Była po prostu spokojna. Opanowana, prosta, twarda i wytrzymała. Idrianka.

– Ojcze, naradzacie się tu w zamknięciu już kilka godzin – odezwała się dziewczyna, z szacunkiem kłaniając się Yardzie. – Słudzy mówili mi o kolorowej kopercie, którą przyniósł ze sobą generał. Wydaje mi się, że wiem, co się w niej znajdowało.

Dedelin spojrzał córce w oczy i gestem zaprosił ją do zajęcia miejsca. Dziewczyna zamknęła cicho drzwi i usiadła na jednym z drewnianych krzeseł stojących pod ścianą komnaty. Yarda, jak mężczyźnie przystało, wciąż stał. Vivenna spojrzała na leżący na biurku list. Niezmiennie spokojna, panowała nad swymi włosami, które ani na chwilę nie zmieniały odcienia i wciąż miały barwę szacownej czerni. Była dwakroć tak nabożna jak jej ojciec i w odróżnieniu od swojej młodszej siostry nigdy nie poddawała się nagłym wybuchom emocji.

– Rozumiem więc, że powinnam się przygotować do drogi – odezwała się, składając dłonie na kolanach.

Dedelin otworzył usta, ale nie potrafił zaprzeczyć. Rzucił okiem na Yardę, który pełnym rezygnacji gestem pokręcił głową.

– Ojcze, przygotowywałam się do tego całe życie – podjęła Vivenna. – Jestem gotowa. Wiem jednak, że Siri nie przyjmie tego dobrze. Godzinę temu wyjechała na przejażdżkę. Powinnam opuścić miasto jeszcze zanim wróci. W ten sposób unikniemy nieprzystojnych scen, jakie mogłaby urządzić.

– Za późno. – Yarda skrzywił się i skinął głową w stronę okna.

Zebrani na dziedzińcu ludzie pierzchali na wszystkie strony, uciekając przed jeźdźcem, który galopem wpadł przez bramę. Jeździec miał na sobie intensywnie brązowy płaszcz – niemal zbyt kolorowy – i oczywiście rozpuszczone włosy.

Złote włosy.

Dedelin poczuł, jak narasta w nim gniew i frustracja. Tylko Sisirinah potrafiła doprowadzić go do utraty panowania nad sobą i – jakby w ironicznym kontrapunkcie wobec powodu swego wzburzenia – poczuł, jak zmienia się kolor jego własnej fryzury. Obserwatorzy mogli zauważyć, jak kilka loków na jego głowie przeszło z czerni w krwawiącą czerwień. Była to cecha wyróżniająca osoby z królewskiego rodu, którego członkowie uciekli na wyżyny Idris w szczytowej fazie Wielowojnia. Pozostali mogli ukrywać emocje. Głowy członków rodziny Dedelina jednak wszem wobec obwieszczały, co się dzieje w ich sercach.

Vivenna przyglądała się ojcu, nieskazitelna jak zawsze. Siła i opanowanie dziewczyny pomogły władcy, który zmusił włosy do przybrania na powrót ciemniejszego odcienia. Kontrolowanie zdradzieckich Królewskich Loków wymagało większej siły woli, niż się to większości ludzi zdawało. Dedelin sam nie był pewien, w jaki sposób Vivennie udało się tak doskonale opanować tę umiejętność.

Biedna dziewczyna, nie miała nawet dzieciństwa, przemknęło mu przez głowę. Życie Vivenny od urodzenia zmierzało ku temu jednemu wydarzeniu. Jego pierworodna, dziecko, które wydawało mu się częścią jego osoby. Dziewczyna stanowiąca niewyczerpane źródło dumy; kobieta, która już teraz zyskała sobie miłość i szacunek poddanych. Oczyma duszy widział, jak wspaniałą stałaby się królową, silniejszą zapewne nawet od niego. Byłaby kimś, kto zdołałby przeprowadzić Idris przez czekające królestwo mroczne czasy.

Pod warunkiem, że udałoby się jej tego wszystkiego dożyć.

– Przygotuję się do drogi – oświadczyła Vivenna i wstała z miejsca.

– Nie – rzucił Dedelin.

Oboje, Yarda i Vivenna unieśli wzrok.

– Ojcze – przypomniała dziewczyna – jeśli złamiemy traktat, wybuchnie wojna. Jestem gotowa poświęcić się dla naszego ludu. Sam mnie tego uczyłeś.

– Nie pojedziesz – powiedział z naciskiem Dedelin i odwrócił się do okna.

Na dworze Siri zaśmiewała się z czegoś w towarzystwie stajennych. Władca słyszał wybuchy jej chichotu nawet z tej odległości: włosy młodszej córki przybrały barwę ognistej czerwieni.

Panie Kolorów, wybacz mi, pomyślał. To dla ojca najcięższy z wyborów. Traktat stanowi jednak dokładnie: Kiedy Vivenna skończy dwudziesty rok życia, muszę odesłać córkę do Hallandren. W tekście umowy nie ma jednak słowa o tym, którą córkę mam wyprawić w drogę.

Gdyby Dedelin nie wysłał do Hallandren córki, południowi sąsiedzi zaatakowaliby natychmiast. Jeśli pośle nie tę, której się spodziewają, mogą się rozgniewać, ale nie rozpętają wojny. Tego był pewien. Zaczekają do przyjścia na świat dziedzica Idris. Dziecka z królewską krwią w żyłach. A to oznacza co najmniej dziewięć miesięcy.

Poza tym… – myślał. Gdyby mnie szantażowali, używając jako zakładniczki Vivenny, nie poradziłbym sobie i poddał się od razu.

Czuł wstyd na tę myśl, ale tak naprawdę to właśnie dlatego podjął taką decyzję.

Dedelin spojrzał na zebranych.

– Vivenno, nie pojedziesz tam i nie poślubisz boga tyrana naszych wrogów. Zamiast ciebie poślę im Siri.

2

Oszołomiona Siri siedziała w trzęsącym się powozie. Jej ojczysta ziemia z każdym podskokiem kół oddalała się coraz bardziej.

Minęły już dwa dni, a ona wciąż nie rozumiała. Przecież to była rola Vivenny. Wszyscy o tym wiedzieli. Kiedy przyszła na świat, w Idris hucznie świętowano. Król uczył ją wszystkiego od dnia, w którym postawiła pierwszy krok: studiowała zasady życia dworskiego i reguły polityki. Fafen, druga córka Dedelina, także się tego wszystkiego uczyła, na wypadek gdyby Vivenna umarła przed dniem swego ślubu. Ale nie Siri. Ona przecież od zawsze była zbędna. Nieważna.

I to się właśnie skończyło.

Wyjrzała za okno. Ojciec wybrał dla niej najładniejszy powóz królestwa – wraz z eskortą honorową składającą się z dwudziestu żołnierzy. Jechali na południe. Razem z namiestnikiem i kilkoma posługaczami tworzyli najwspanialszy orszak, jaki Siri kiedykolwiek widziała. Graniczyło to z ostentacją, która zapewne by dziewczynę zachwyciła, gdyby tylko nie oznaczała dla niej rozstania z Idris.

Nie tak miało być, myślała. Zupełnie nie tak.

A jednak stało się.

Nic nie miało sensu. Powóz trząsł wściekle, ale Siri siedziała zupełnie zobojętniała. Mogli chociaż, narzekała w myślach, wysłać mnie konno, a nie zmuszać do więdnięcia w tym powozie.

Niestety, wjazd wierzchem nie był odpowiednio godnym sposobem wkroczenia do Hallandren.

Hallandren.

Siri poczuła, jak włosy bieleją jej ze strachu. Wysłano ją do Hallandren! Do królestwa, którego mieszkańcy przeklinają co drugi oddech. Swego ojca nie zobaczy przez długi czas, albo i wcale. Nie będzie już mogła rozmawiać z Vivenną, nie posłucha nauczycieli, nie złaja jej Mab, nie będzie jeździć na wierzchowcach z królewskiej stajni, nie poszuka kwiatków w dziczy, nie pomoże w kuchni. Za to…

Za to poślubi Króla-Boga. Demona z Hallandren, potwora, który nigdy nie zaczerpnął żywego oddechu. W Hallandren jego władza nie była niczym ograniczona. Mógł wydać rozkaz stracenia dowolnej osoby wiedziony choćby tylko przelotnym kaprysem.

Ale ja będę bezpieczna, prawda? – przemknęło jej przez myśl. Będę przecież jego żoną.

Żoną. Wychodzę za mąż. Och, Austre, Boże Kolorów… – pomyślała, czując się coraz gorzej. Zwinęła się, podciągnęła kolana pod brodę – jej włosy stały się tak białe, że niemal lśniły – i położyła się na siedzeniu. Nie była pewna, czy tak bardzo trzęsie się niepowstrzymanie zmierzający na południe powóz, czy ona sama.

***

– Myślę, że powinieneś się jeszcze raz nad tym zastanowić, ojcze – powiedziała spokojnie Vivenna, siedząc obyczajnie – tak jak ją nauczono – z dłońmi na kolanach.

– Zastanawiałem się nad tym nie raz, Vivenno – odparł król Dedelin i machnął ręką. – Decyzja już zapadła.

– Siri nie ma odpowiedniego przygotowania.

– Poradzi sobie – odpowiedział ojciec, przeglądając leżące na biurku dokumenty. – Tak naprawdę musi tylko urodzić dziecko. Jestem pewien, że akurat do tego ma odpowiednie przygotowanie.

Co wobec tego z moimi naukami? – zastanowiła się Vivenna. Dwadzieścia dwa lata przygotowań? Po co było to wszystko, skoro tak naprawdę chodziło jedynie o zapewnienie odpowiedniej macicy?

Jej włosy pozostały czarne, głos opanowany, twarz spokojna.

– Siri jest zapewne zrozpaczona – zauważyła. – Nie wiem, czy będzie w stanie poradzić sobie z tym emocjonalnie.

Dedelin podniósł wzrok – jego włosy pojaśniały nieco, poczerwieniały – czerń umykała z nich, jak spływająca z płótna farba. Wyraźne świadectwo irytacji.

Jej wyjazd bardziej go martwi, niż sam to przyznaje, przemknęło Vivennie przez myśl.

– Tak będzie najlepiej dla naszych poddanych, Vivenno – powiedział król, z wyraźnym wysiłkiem walcząc o przywrócenie czerni swej fryzurze. – Jeśli wybuchnie wojna, będziesz naszemu królestwu potrzebna tutaj, na miejscu. W Idris.

– A co się stanie z Siri? Jeśli wybuchnie wojna?

Ojciec umilkł.

– Może jednak nie wybuchnie – odezwał się po chwili.

Austre… – pomyślała wstrząśnięta Vivenna. On sam w to nie wierzy. Jest przekonany, że posłał ją na śmierć.

– Wiem, o czym myślisz – odezwał się władca, na powrót przykuwając jej uwagę. Patrzyła tak poważnie. – Jak mogłem dokonać takiego wyboru? Jak mogłem posłać ją na śmierć, a ciebie zachować przy życiu? Nieważne, co myślą inni. Nie wybierałem, kierując się względami osobistymi. Podjąłem decyzję, która okaże się najlepszą dla Idris, jeśli dojdzie do wojny.

Kiedy dojdzie do wojny, przemknęło Vivennie przez myśl. Spojrzała Dedelinowi w oczy.

– To ja miałam tej wojnie zapobiec, ojcze! Miałam zostać żoną Króla-Boga! Miałam z nim mówić, przekonać go. To mnie nauczono tajników polityki, to ja poznałam ich obyczaje, ja…

– Zapobiec wojnie? – Ojciec przerwał jej pytaniem. Do księżniczki dopiero teraz dotarło, jak arogancko musiały zabrzmieć jej słowa. Odwróciła wzrok.

– Vivenna, dziecko moje – ciągnął Dedelin. – Tej wojnie nie można zapobiec. Do tej pory powstrzymywała ich tylko obietnica córki z królewskiego rodu. Odesłanie Siri może zyskać nam nieco czasu. Może… może jednak nic się jej nie stanie, nawet, kiedy rozgorzeje wojna. Może uznają, że jej krew jest na tyle cenna, że zostawią ją przy życiu, na wypadek, gdyby jej pierworodne dziecko umarło. – Na twarzy władcy odmalowało się wahanie. – Tak, może to wcale nie o Siri powinniśmy się bać, tylko…

„O siebie”, dokończyła w duchu Vivenna. Nie była wtajemniczona we wszystkie szczegóły wojennych przygotowań ojca, ale wiedziała dosyć. Idris nie było w nadchodzącym starciu faworytem. W razie otwartego konfliktu z Hallandren nie istniała zbyt duża szansa zwycięstwa. Wojna przyniesie katastrofę dla ich ludu i ich sposobu życia.

– Ojcze, ja…

– Proszę, Vivenno… – przerwał jej cicho. – Nie jestem już w stanie o tym mówić. Odejdź. Porozmawiamy później.

Później. Kiedy Siri będzie już daleko i nie uda się jej sprowadzić z powrotem. A jednak Vivenna wstała. Była posłuszna, tak ją wychowano i nauczono. Tym właśnie różniła się od młodszej siostry.

Wyszła z gabinetu ojca, zamknęła za sobą drzwi i ruszyła przez drewniany pałac, udając, że nie widzi wokół siebie spojrzeń i nie słyszy szeptów. Poszła do swojej komnaty – małej i pozbawionej ozdób – gdzie usiadła na łóżku, z rękami na kolanach.

Nie zgadzała się ze swoim ojcem. Wiedziała, że mogła mieć wpływ na sytuację. Miała przecież zostać żoną Króla-Boga. To oznaczało pewne wpływy na dworze. Wszyscy dobrze wiedzieli, że jeśli chodzi o politykę wobec własnych poddanych Król-Bóg jest nieprzejednany, ale jego żona z pewnością mogła odegrać pewną rolę w obronie interesów swego ludu.

I jej ojciec z tego wszystkiego zrezygnował?

On naprawdę musi wierzyć, że nic nie jest w stanie powstrzymać inwazji, uznała. Wskutek tego odesłanie Siri stało się tylko kolejnym manewrem politycznym, mającym na celu zyskanie czasu. Idris od dziesięcioleci nie robiło nic innego. Tak czy inaczej, jeśli poświęcenia królewskiej córki nie można było uniknąć, to i tak była to rola, którą powinna była odegrać Vivenna. To przecież ona od zawsze szykowała się do poślubienia Króla-Boga. Nie Siri, nie Fafen. Ona. Vivenna.

Nie czuła wdzięczności za ocalenie. Nie wydawało się jej też, że bardziej przysłuży się Idris, zostając w Bevalis. W razie śmierci ojca, o wiele lepszym przywódcą na czas wojny byłby Yarda, nie ona. Poza tym Ridger – młodszy brat Vivenny – od lat przygotowywał się do przejęcia tronu po Dedelinie.

Została ocalona bez powodu. W pewien sposób zabolało ją to jak kara. Przez całe życie słuchała, przygotowywała się, uczyła i ćwiczyła. Wszyscy chwalili, wszyscy powtarzali, że jest doskonała. Dlaczego więc nie pozwolono jej służyć Idris zgodnie z planem?

Na te pytania nie potrafiła sobie odpowiedzieć. Siedziała z rękami na kolanach i martwiła się, myśląc o straszliwej prawdzie. Najważniejszy cel życia został jej skradziony i oddany w cudze ręce. Ona stała się teraz zbędna. Bezużyteczna.

Nieważna.

***

– Co on sobie myśli? – syknęła Siri, wychylając się do połowy z okna powozu, który turkotał na bitej drodze.

Obok pojazdu maszerował młody żołnierz. W popołudniowym świetle wyglądał na zawstydzonego.

– No pomyśl tylko – ciągnęła Siri. – Wysłał mnie, żebym wyszła za króla Hallandren. To głupie, prawda? Z pewnością słyszałeś o tym, jak ja się zachowuję. Uciekam, kiedy nikt nie patrzy. Unikam lekcji. Wściekam się, do jasnych Kolorów!

Strażnik rzucił jej przelotne spojrzenie, ale poza tym nie zareagował. Siri to nie przeszkadzało. Nie wściekała się na niego. Wściekała się po prostu. Wisiała za oknem niebezpiecznie wychylona, czuła, jak wiatr igra z jej włosami – długimi, prostymi, czerwonymi – i podsycała swój gniew. Wściekłość pomagała jej powstrzymać płacz.

Dni mijały i zielone wiosenne wzgórza Wyżyny Idris z wolna znikały w oddali. Prawdopodobnie byli już w Hallandren – granica pomiędzy królestwami nie była ściśle wyznaczona, co zresztą nie zaskakiwało. Przed Wielowojniem oba stanowiły jeden organizm.

Przyjrzała się biednemu strażnikowi, którego jedynym sposobem radzenia sobie z wściekłą księżniczką było ignorowanie jej. Wreszcie cofnęła się do powozu i opadła na siedzenie. Nie powinna była go tak traktować, ale cóż, właśnie została sprzedana niczym kawałek baraniny – sprzedana wskutek klątwy dokumentu spisanego wiele lat temu, zanim przyszła na świat. Zatem, jeśli ktokolwiek miał w tej chwili prawo do wpadania w szał, to właśnie Siri.

Może to właśnie dlatego? – przyszło jej do głowy, gdy oparła skrzyżowane ręce na oknie. Może ojciec miał po prostu dość moich szaleństw i postanowił się mnie pozbyć?

To jednak wydało się jej zbyt daleko idącym podejrzeniem. W końcu istniały prostsze sposoby radzenia sobie z jej nastrojami – sposoby niewymagające wysyłania jej na obcy dwór, na którym miała reprezentować Idris. Ale w takim razie, dlaczego? Czy naprawdę uznał, że dziewczyna sobie poradzi? Zastanowiła się. To jednak śmieszna myśl. Niemożliwe, by ojciec spodziewał się, że będzie w tej roli lepsza od Vivenny. Nikt nie robił niczego lepiej od Vivenny.

Siri westchnęła i poczuła, jak jej włosy oblewają się refleksyjnym brązem. Przynajmniej widoki okazały się ciekawe i, by nie czuć narastającej frustracji, poświęciła się oglądaniu okolicy. Hallandren było krainą nizinną, porośniętą tropikalnymi lasami i pełną dziwnych wielobarwnych zwierząt. Siri słyszała od wędrowców opowieści o tym królestwie, a nawet potwierdzała te historie w kilku książkach, do których lektury została zmuszona. Wydawało się jej więc, że wie, czego powinna się spodziewać. A mimo to, kiedy wzgórza ustąpiły rozległym trawiastym równinom, a potem obok drogi zacieśniała się dżungla, Siri zaczęła rozumieć, że jest na świecie coś, czego żadne opasłe tomisko ani nawet najciekawsza opowieść nie są w stanie opisać.

Kolory. W jej górach kwiaty rosły w luźno rozrzuconych nieśmiałych kępkach, jakby same próbowały dostosować się do panującej w Idris filozofii. Tutaj pyszniły się wszędzie. Maleńkie kielichy pokrywały ziemię kolorowymi miękkimi dywanami. Wielkie różowe kwiaty zwieszały się z drzew niczym kiście owoców, rosły jedne na drugich puszystymi bukietami. W tej krainie kwitły nawet chwasty. Gdyby nie przyglądający się im z wielką nieufnością żołnierze, Siri chętnie by je zebrała.

Jeśli ja się tak boję, stwierdziła w duchu, to oni muszą czuć się jeszcze gorzej. Nie była jedyną osobą odesłaną nagle z dala od rodziny i przyjaciół. Czy ci gwardziści będą mogli powrócić? Nagle ogarnęły ją jeszcze większe wyrzuty sumienia z powodu sposobu, w jaki potraktowała młodego żołnierza.

Po przybyciu odeślę ich z powrotem, zdecydowała. I natychmiast poczuła, jak jej włosy pokrywają się bielą. Jeśli wyśle swą straż do domu, zostanie sama w mieście pełnym Nieżywych, Rozbudzających, i pogan.

Ale czy dwudziestu żołnierzy zdołałoby ją przed tym wszystkim ochronić? Lepiej będzie, jeśli choć komuś uda się wrócić do domu.

***

– A można by pomyśleć, że się ucieszysz – zauważyła Fafen – w końcu już nie musisz wychodzić za tyrana.

Vivenna wrzuciła siną jagodę do koszyka i podeszła do następnego krzewu. Fafen pracowała przy sąsiednim. Miała na sobie białą szatę mniszki. Jej głowa była ogolona do nagiej skóry. Fafen była średnią siostrą niemal pod każdym względem – w pół drogi między Siri i Vivenną jeśli chodzi o wzrost, mniej dostojna niż Vivenna, ale nie tak beztroska jak Siri. Była również nieco bardziej zaokrąglona w pewnych miejscach, co przykuwało spojrzenia pokaźnej liczby młodych mężczyzn. Niemniej fakt, że chcąc ją poślubić, sami musieliby zostać mnichami, trzymał ich na dystans. Jeśli Fafen zdawała sobie sprawę ze swej popularności, to nigdy tego nie okazywała. Decyzję o włożeniu mniszej szaty podjęła przed swymi dziesiątymi urodzinami, co jej ojciec poparł z całego serca. Każdy arystokratyczny lub po prostu bogaty ród w Idris był zobligowany mocą tradycji do odesłania jednej osoby do klasztoru. Egoizm, nawet jeśli chodziło o własną rodzinę, był niezgodny z Pięcioma Wizjami.

Siostry zbierały jagody, które Fafen miała potem rozdać potrzebującym. Palce mniszki nabrały lekko fioletowego odcienia. Vivenna pracowała w rękawiczkach. Tyle koloru na skórze byłoby poważną niestosownością.

– Tak – mówiła dalej Fafen – wydaje mi się, że źle do tego wszystkiego podchodzisz. Zachowujesz się tak, jakbyś chciała tam pojechać i poślubić tego Nieżywego potwora.

– On nie jest Nieżywy – zauważyła Vivenna. – Susebron jest Powracającym, a to wielka różnica.

– Owszem, ale jest fałszywym bóstwem. Poza tym wszyscy wiedzą jaka z niego odrażająca kreatura.

– Ale to była moja rola. To ja miałam zostać jego żoną. Fafen, to sens całego mojego życia. Bez tego jestem nikim.

– Bzdura. – Fafen pokręciła głową. – Za to teraz zamiast Ridgera ty obejmiesz tron po ojcu.

Co tylko jeszcze bardziej zakłóci naturalny porządek rzeczy, pomyślała Vivenna. Jakie mam prawo odbierać bratu ten zaszczyt?

Pozwoliła jednak dyskusji wygasnąć. Rozmawiała o tym już od dobrych kilkunastu minut i nie miała siły ciągnąć tego dalej. Postąpiła jak należy. Przedtem rzadko się zdarzało, by Vivenna czuła taką frustrację, musząc zachowywać się według zasad. Jej emocje stawały się… niestosowne.

– A co z Siri? – wyrwało się jej nagle. – Podoba ci się, jak została potraktowana?

Fafen podniosła wzrok i nieznacznie zmarszczyła brwi. Zwykle nie zastanawiała się nad sprawami, które nie dotyczyły jej bezpośrednio. Vivenna poczuła się nieco winna, nie chciała bowiem zadać tego pytania tak otwarcie, ale z Fafen nie można było rozmawiać inaczej.

– Tu masz rację – przyznała Fafen. – Nie bardzo rozumiem, dlaczego w ogóle kogoś trzeba było tam posyłać.

– To z powodu traktatu – przypomniała Vivenna. – Żeby chronić naszych poddanych.

– Naszych poddanych chroni Austre – zauważyła Fafen i podeszła do następnego krzaka.

Tylko, czy ochroni Siri? – zastanowiła się Vivenna. Biedna, niewinna, kapryśna Siri. Nigdy nie nauczyła się nad sobą panować; na Dworze Bogów w Hallandren zjedzą ją żywcem. Siri nie pojmie wymogów polityki, nie nauczy się wbijać noży w plecy, nie zrozumie fałszywych uśmiechów i kłamstw. Zostanie też zmuszona do urodzenia następnego Króla-Boga Hallandren. Ten konkretny obowiązek nie był czymś, czego Vivenna wyczekiwała szczególnie ochoczo. Byłoby to z jej strony poświęcenie, ale jej własne poświęcenie, dobrowolne, złożone w ofierze poddanym.

Tego rodzaju myśli dręczyły Vivennę, gdy razem z Fafen kończyły zbieranie jagód. Potem obie dziewczyny zeszły ze wzgórza i skierowały się ku miasteczku. Fafen, podobnie jak wszyscy mnisi, całą swą pracę poświęcała dobru innych ludzi. Pasała zwierzęta, zbierała jedzenie i sprzątała domy tych, którzy nie byli w stanie zrobić tego sami.

Vivenna, pozbawiona swego celu, nie wiedziała, co powinna robić. Mimo to po zastanowieniu doszła do wniosku, że istnieje ktoś, komu jest jeszcze potrzebna. Ktoś, kto wyjechał tydzień temu, we łzach, wystraszony, rzucając starszej siostrze pełne rozpaczy spojrzenia.

Bez względu na to, co powiedział jej ojciec, Vivenna nie była potrzebna w Idris. Tutaj była bezużyteczna, ale znała przecież mieszkańców, kulturę i społeczeństwo Hallandren. Gdy szła drogą w ślad za Fafen, w jej głowie zaczął się kształtować pewien plan.

Plan, którego żadną miarą nie można było nazwać spokojnym i opanowanym.

3

Dar Pieśni nie pamiętał swej śmierci.

Kapłani zapewniali go jednak, że jego umieranie było wydarzeniem niezwykle inspirującym. Szlachetnym. Wspaniałym. Heroicznym. Nikt nie Powracał, o ile nie umarł w sposób będący ucieleśnieniem którejś z najwspanialszych cnót rodzaju ludzkiego. Dlatego właśnie Opalizujące Odcienie odsyłały Powracających; mieli służyć jako chodzące przykłady i bóstwa dla tych, którzy jeszcze żyli.

Każdy bóg reprezentował coś innego. Stanowili ideał cechy symbolizowanej przez sposób, w jaki zakończyło się ich życie. Dar Pieśni zginął, dokonując czynu wymagającego niebywałej odwagi. Tak przynajmniej powtarzali mu jego kapłani. Samego wydarzenia nie pamiętał, podobnie jak nie pamiętał życia poprzedzającego początek jego boskiej egzystencji.

Nie mogąc już dłużej spać, jęknął cicho. Przewrócił się na bok i usiadł na swym majestatycznym łożu. Poczuł się słabo. Jego umysł nawiedzały liczne wizje i wspomnienia. Potrząsnął głową, chcąc pozbyć się z niej resztek mglistego snu.

Do sali wkroczyli słudzy, bez słów reagując na potrzeby swego pana. Dar Pieśni był jednym z młodszych bóstw. Powrócił ledwie pięć lat temu. Na Dworze Bogów przebywało ich około dwóch tuzinów i wielu było o wiele ważniejszych – a także o wiele bardziej zaprawionych w politycznych rozgrywkach – niż on. A wszystkimi nimi rządził Susebron, Król-Bóg Hallandren.

Owszem, był młody, ale mieszkał w olbrzymim pałacu. Spał w komnacie udrapowanej jedwabiami, ufarbowanymi na jaskrawe odcienie czerwieni i złota. Takich komnat były tu dziesiątki, wszystkie udekorowane i umeblowane zgodnie z jego kaprysami i zachciankami. Jego potrzeby zaspokajały setki sług i kapłanów – bez względu na to, czy tego chciał, czy nie.

I wszystko to dlatego, pomyślał wstając, że nie miałem lepszego pomysłu na własną śmierć.

Podniósł się i zakręciło mu się nieco w głowie. Był dzień jego karmienia i wiedział, że sił będzie mu brakować, póki nie dopełni rytuału.

Podeszli służący. Nieśli w rękach wspaniałe złoto-czerwone szaty. Gdy wchodzili w jego aurę, ich skóra, włosy, stroje wybuchały przesadnie intensywnymi barwami. Oczyszczone odcienie wyglądały pyszniej niż mogłyby to sprawić jakakolwiek farba czy barwnik. Tak działała wrodzona BioChroma bóstwa: Oddechu miał dość, by wypełnić tysiące ludzi. Nie cenił go jednak zbytnio. Nie mógł go wykorzystać do ożywiania ciał lub innych przedmiotów; był bogiem, lecz nie Rozbudzającym. Nie mógł też oddać – ani nawet wypożyczyć – swojego boskiego Oddechu nikomu innemu.

Chociaż mógł, ale tylko raz. Wtedy musiałby umrzeć. Ostatecznie.

Słudzy kontynuowali swą posługę, oblekając go we wspaniałą tkaninę. Dar Pieśni był o dobre półtorej głowy wyższy od wszystkich pozostałych w komnacie. Miał też szerokie bary i umięśniony tors, na który zupełnie nie zasługiwał, biorąc pod uwagę ilość czasu, jaki trawił na bezczynności.

– Czy dobrze spałeś, Wasza Miłość? – spytał ktoś.

Dar Pieśni się odwrócił. Llarimar, jego wysoki kapłan był rosłym korpulentnym mężczyzną w okularach i o spokojnej powierzchowności. Dłonie miał niemal w całości ukryte pod długimi rękawami czerwono-złotej szaty. Trzymał w nich grubą księgę. Gdy wkroczył w aurę boga, zarówno tom, jak i płaszcz buchnęły kolorami.

– Spałem fantastycznie, Wiercipięto. – Dar Pieśni ziewnął. – Miałem noc pełną koszmarów i makabrycznych snów. Jak zawsze. Strasznie wypocząłem.

– Wiercipięto? – Kapłan uniósł brew.

– Tak. – Dar Pieśni skinął głową. – Postanowiłem nadać ci nowy przydomek. Wiercipięta pasuje, bo zawsze i wszędzie cię pełno, i w każdą sprawę wtykasz swój nos.

– To dla mnie zaszczyt, Wasza Miłość – podziękował Llarimar i usiadł na krześle.

Na Kolory, pomyślał Dar Pieśni. Czy on się nigdy nie zdenerwuje?

– Zaczniemy? – Llarimar otworzył księgę.

– Skoro musimy – odparł Dar Pieśni. Służący zawiązali już wszystkie wstążki, zapięli każdą haftkę, udrapowali ostatnią jedwabną połę. Każdy z nich ukłonił się i odsunęli się pod ścianę komnaty.

Llarimar wziął do ręki gęsie pióro.

– Co zatem pamiętasz ze snów?

– No, wiesz… – Dar Pieśni opadł na jedną ze swych kanap i wyciągnął się wygodnie. – Nic tak naprawdę ważnego.

Llarimar wydął z niezadowoleniem usta. W komnacie pojawiło się wielu innych służących. Nieśli talerze z rozmaitymi potrawami. Przyziemna, ludzka strawa. Jako jeden z Powracających, Dar Pieśni nie potrzebował jeść czegoś takiego – od zwykłego jedzenia nie przybywało mu energii ani nie ubywało zmęczenia. Robił to wyłącznie dla przyjemności. Niemniej już niedługo miał zjeść coś o wiele bardziej… boskiego. Coś, co miało obdarzyć go siłą na cały nadchodzący tydzień.

– Wasza Miłość, proszę. Spróbuj sobie przypomnieć sny – poprosił Llarimar uprzejmie, lecz z naciskiem. – Bez względu na to, jak nieistotne mogą się teraz wydawać.

Dar Pieśni westchnął i wzniósł oczy ku powale. Sufit także – oczywiście – był pokryty barwnymi freskami. Ten konkretny nad jego głową ukazywał trzy pola otoczone kamiennymi murami. Była to wizja, której doświadczył jeden z jego poprzedników. Dar Pieśni zamknął oczy i spróbował się skupić.

– Szedłem… spacerowałem plażą – powiedział. – Statek wypływał beze mnie. Nie wiem dokąd się udawał.

Pióro Llarimara zaczęło skrobać po pergaminie. Kapłan zapewne przywoływał właśnie w pamięci wszystkie znane listy symboli.

– Czy pamiętasz jakieś kolory? – spytał.

– Statek płynął pod czerwonymi żaglami – odpowiedział Dar Pieśni. – Piasek był jak zawsze jasnobrązowy, a drzewa zielone. I wydaje mi się, że z jakiegoś dziwnego powodu woda w oceanie była czerwona, tak samo jak żagiel.

Llarimar zapamiętale pisał – zawsze bardzo się ekscytował, kiedy jego bóg przypominał sobie barwy. Dar Pieśni otworzył oczy i spojrzał w sufit, na jego żywe kolory. Roztargnionym gestem wyciągnął rękę i wziął z trzymanej przez sługę tacy kilka wiśni.

Dlaczego miałby żałować ludziom swych snów? Nawet jeśli uważał wróżenie z nich za zwykłą głupotę. Musiał przyznać, że spotkało go niezwykłe szczęście, nie miał powodów do narzekań. Otaczała go boska BioChromatyczna aura, żył w ciele, jakiego pozazdrościłby mu każdy mężczyzna i cieszył się luksusem godnym dziesięciu władców naraz. Ze wszystkich ludzi na świecie, akurat on miał najmniejsze prawo do sprawiania komukolwiek przykrości.

Problem polegał jedynie na tym, że… cóż… Dar Pieśni był prawdopodobnie jedynym bogiem na świecie, który nie wierzył w samego siebie.

– Wasza Miłość, czy we śnie pojawiło się cokolwiek innego? – spytał Llarimar unosząc wzrok znad księgi.

– Ty się tam pojawiłeś, Wiercipięto.

Llarimar zamarł i nieco zbladł.

– Ja… ja tam byłem?

Dar Pieśni skinął głową.

– Przepraszałeś za bezustanne zawracanie mi głowy i powstrzymywanie mnie przed rozpustą. Potem przyniosłeś wielką butlę wina i zatańczyłeś. Muszę przyznać, że było na co popatrzeć.

Llarimar spojrzał na niego karcąco.

– Nie, naprawdę nie było w tym śnie nic więcej. Tylko ten statek. A i to wspomnienie powoli już zanika.

Llarimar pochylił głowę, wstał i odgonił służących – choć ci ostatni, rzecz jasna, nie opuścili komnaty, tylko stanęli ze swymi paterami i tacami z orzechami, winem i owocami pod ścianą, na wypadek, gdyby któryś był jeszcze potrzebny.

– Czy możemy więc kontynuować porządek dnia, Wasza Miłość?

Dar Pieśni westchnął i wstał. Był wyczerpany. Sługa natychmiast rzucił się do jego szaty, by poprawić jedną ze starannie upiętych fałd, która rozluźniła się wskutek ruchu.

Bóg ruszył za kapłanem. Górował nad nim co najmniej o stopę. Meble i drzwi były jednak zbudowane z uwzględnieniem jego nietypowych rozmiarów, przez co kapłani i służący wyglądali w pałacu dziwnie nie na miejscu. Przechodzili z komnaty do komnaty, nie korzystając z korytarzy. Korytarze były przeznaczone dla służby i biegły wzdłuż zewnętrznych ścian kwadratowego budynku. Dar Pieśni kroczył po miękkich, pochodzących z północnych królestw dywanach, mijał najwspanialsze dzieła sztuki ceramicznej zza Morza Wewnętrznego. Każda sala była obwieszona malowidłami, starannie wykaligrafowanymi wierszami, wszystko to były dzieła najbardziej utalentowanych artystów Hallandren.

W samym centrum pałacu znajdowało się niewielkie pomieszczenie, odbiegające od zwykłych barw złota i czerwieni, sztandarowych barw boga. Tutaj skrzyło się od wstążek w ciemniejszych kolorach – intensywnych błękitów, zieleni i szkarłatów. Każdy z nich był prawdziwym kolorem, dokładnie w odpowiednim odcieniu, co mogła zauważyć jedynie osoba, która dostąpiła Trzeciego Wywyższenia.

Gdy Dar Pieśni wszedł do salki, kolory ożyły. Pojaśniały, stały się jeszcze bardziej wyraziste, choć jednocześnie pozostały ciemne. Rdzawa czerwień przeobraziła się w prawdziwszą rdzawą czerwień, granat stał się mocniejszym granatem. Ciemne, acz jasne – kontrast, który mógł powstać jedynie dzięki Oddechowi.

Na środku małej komnaty stało dziecko.

Dlaczego to zawsze musi być dziecko? – przemknęło przez myśl Darowi Pieśni.

Llarimar i służący czekali. Bóg ruszył naprzód i mała dziewczynka odsunęła się lękliwie na bok, ku dwóm kapłanom w złoto-czerwonych szatach. Zachęcająco skinęli głowami. Dziewczynka, wyraźnie zdenerwowana, odwróciła się z powrotem ku Powracającemu.

– No, chodź – odezwał się, starając się, by jego głos brzmiał przekonująco. – Nie ma się czego bać.

Dziewczynka, mimo wszystko, wciąż się trzęsła.

W głowie Daru Pieśni zabrzmiały wszystkie liczne wykłady Llarimara – który twierdził, że nie były wcale wykładami, bo boga nie można nauczać. Powracających bóstw Hallandren nie należało się bać. Bogowie, ich obecność to błogosławieństwo. Dzięki nim królestwo zyskuje wizje przyszłości, przywództwo i mądrość. A w zamian potrzebowali tylko jednej, jedynej rzeczy.

Oddechu.

Dar Pieśni zawahał się, ale słabość znów uderzyła mu do głowy. Świat zawirował. Przeklął się w duchu, ukląkł na jedno kolano i ujął twarz dziewczynki w swoje przerośnięte dłonie. Rozpłakała się, ale głośno i wyraźnie wypowiedziała słowa, których ją nauczono.

– Moje życie do twojego. Mój Oddech staje się twoim.

Oddech dziecka wypłynął na zewnątrz, skłębił się w powietrzu. Jego pasma przesunęły się wzdłuż ramienia Powracającego – dotyk był niezbędny – i bóg zaczerpnął go. Słabość zniknęła, zawroty głowy ustały. Zamiast nich pojawiła się rześka jasność. Poczuł przypływ sił, energii, życia.

Dziewczynka zmatowiała. Lekko spłowiały kolory jej ust i oczu. Brązowe włosy utraciły nieco swego połysku; policzki zbielały.

To nic, myślał. Większość ludzi nawet nie potrafi stwierdzić, że nie ma już Oddechu. Ta dziewczynka przeżyje normalne życie. Będzie szczęśliwa. A jej rodzina otrzyma za tę ofiarę sowitą zapłatę.

A Dar Pieśni przeżyje kolejny tydzień. Oddech, którym się karmił, nie sprawiał przyrostu jego aury: na tym polegała kolejna różnica pomiędzy Rozbudzającymi a Powracającymi. Ci pierwsi byli niekiedy uważani za gorszych, a ich badania i eksperymenty za nieudolne, ludzkie próby zbliżenia się do bogów.

Nie otrzymując co tydzień nowego Oddechu, Dar Pieśni by umarł. Poza Hallandren wielu Powracających przeżywało jedynie osiem dni. Niemniej, mogąc co tydzień nakarmić się świeżym Oddechem, każdy z Powracających mógł żyć bez końca, nie starzejąc się i doznając nocami wizji, które w powszechnej opinii pozwalały poznać przyszłość. Dlatego właśnie zbudowano Dwór Bogów, pełen pałaców, w których można było pielęgnować bogów, chronić ich i – co najważniejsze – karmić.

Kapłani rzucili się do przodu i wyprowadzili dziewczynkę z sali.

Nic jej się nie stało, powtórzył w duchu Dar Pieśni. Nic jej nie będzie…

Gdy wychodziła, spotkały się ich spojrzenia i zauważył, że z oczu dziecka zniknęła iskra. Stała się Bezbarwna, matowa, wypłowiała. Stała się osobą pozbawioną Oddechu. Tego już nie można było odzyskać. Wyprowadzono ją za drzwi.

Dar Pieśni zwrócił się do Llarimara. Czuł się winny z powodu swego nagłego przypływu energii.

– No, dobrze – powiedział. – Przyjrzyjmy się darom.

Brew kapłana uniosła się nad oprawkę okularów.

– Nagle stałeś się przychylny.

Muszę coś oddać światu w zamian, pomyślał Dar Pieśni. Nawet jeśli to coś bezużytecznego.

Przeszli przez kilka kolejnych czerwono-złotych komnat. Większość z nich była kwadratowa, z drzwiami otwierającymi się w każdej ze ścian. Kiedy dotarli w pobliże wschodniego krańca pałacu, weszli do długiego wąskiego pomieszczenia. Było zupełnie białe, co w Hallandren stanowiło wielką rzadkość. Ściany obwieszono obrazami i wierszami. Służący zostali na zewnątrz; tylko Llarimar podszedł wraz z Darem Pieśni do pierwszego malowidła.

– Więc? – spytał kapłan.

Stali przed sielankowym pejzażem dżungli – pochyłe palmy, wielobarwne kwiaty. Niektóre z tych roślin można było znaleźć w ogrodach otaczających Dwór Bogów i dlatego Dar Pieśni potrafił je rozpoznać. Nigdy nie był w prawdziwej dżungli – a przynajmniej nie w tym wcieleniu.

– Ten obraz jest dobry – powiedział. – Ale nie wybitny. Sprawia, że myślę o świecie zewnętrznym. Żałuję, że nie mogę tam żyć.

Llarimar spojrzał na niego ze zdziwieniem.

– No co? – dodał Dar Pieśni. – W pałacu bywa nudno.

– Ale, Wasza Miłość, w lesie nie ma wystarczająco dużo wina.

– Mógłbym sam je sobie robić. Fermentowałbym… coś.

– Oczywiście – przytaknął Llarimar i skinął na jednego z czekających na zewnątrz asystentów.

Młodszy kapłan zapisał wszystko, co Dar Pieśni powiedział na temat obrazu. Gdzieś tam, w mieście, był ktoś, kto oczekiwał od Powracającego błogosławieństwa. Prawdopodobnie miało to coś wspólnego z odwagą – możliwe, że ofiarodawca planował zawarcie małżeństwa, mógł też być kupcem zamierzającym dobić ryzykownego targu. Kapłani zinterpretują słowa, które wypowiedział Dar Pieśni, i przedstawią wróżbę klientowi, wraz z oryginalnymi słowami bóstwa. Tak czy inaczej, sam akt przesłania bogu obrazu, miał przynieść dobrą wróżbę ofiarodawcy.

Podobno.

Dar Pieśni odszedł od malowidła. Jeden z młodszych kapłanów natychmiast podbiegł i wyniósł je z sali. Ofiarodawca najprawdopodobniej nie namalował go sam, tylko zamówił. Im lepszy obraz, tym bardziej korzystnej reakcji bóstw można się było spodziewać. Wyglądało więc na to, że pomyślność danej osoby zależała w dużej mierze od tego, jak dużą sumę jest w stanie zapłacić malarzowi.

Nie powinienem być aż tak cyniczny, złajał się w duchu Dar Pieśni. Gdyby nie ten system, umarłbym już pięć lat temu.

Choć oczywiście umarł pięć lat temu, mimo że wciąż nie wiedział, w jakich okolicznościach. Czy naprawdę była to heroiczna śmierć? Może nikomu nie było wolno rozmawiać o jego poprzednim życiu dlatego, że Dar Pieśni zwany Mężnym tak naprawdę umarł na zatwardzenie?

Młodszy kapłan zniknął za drzwiami z leśnym malowidłem. Obraz zostanie spalony. Tego rodzaju ofiary składano specjalnie wybranemu bóstwu, poza którym – i kilkoma jego kapłanami – nikt nie powinien ich oglądać. Dar Pieśni podszedł do kolejnego daru. Ten był tak naprawdę wierszem spisanym na płótnie pismem rzemieślników Hallandren. Gdy podchodził, rozjarzyły się barwne plamki. Pismo było specyficzne, opierało się bowiem nie na kształcie, a na barwie. Każda z kolorowych plamek odpowiadała innemu dźwiękowi miejscowego języka. W połączeniu z kropkami podwójnymi – i oczywiście różnobarwnymi – tworzyło to alfabet będący koszmarem wszystkich, którzy nie rozpoznawali kolorów.

Do tej konkretnej przypadłości nie przyznawało się jednak w Hallandren wielu ludzi. Tak przynajmniej Darowi Pieśni powiedziano. Zastanowił się, czy kapłani wiedzieli, jak często ich bogowie plotkują na temat zewnętrznego świata.

Wiersz nie był szczególnie udany, najwyraźniej ułożony przez chłopa, który zapłacił komuś za spisanie utworu pismem rzemieślników. Świadczyła o tym prostota kropek. Prawdziwi poeci używali bardziej złożonych symboli – zmieniających barwę ciągłych linii albo kolorowych znaczków tworzących wyrafinowane obrazy. Wiele można było zrobić, mając do dyspozycji symbole, które mogły zmieniać kształt, nie zmieniając jednocześnie swego znaczenia.

Dobieranie właściwych barw stanowiło trudną w doskonaleniu umiejętność, do osiągnięcia perfekcji wymagającą Trzeciego lub wyższego Wywyższenia. Właśnie przy tym poziomie Oddechu zyskiwało się doskonałe wyczucie odcieni, podobnie jak przy Drugim Wywyższeniu nabierało się idealnego wyczucia intensywności barwy. Wszyscy Powracający mieli Piąte Wywyższenie. Dar Pieśni nie wiedział, jak może wyglądać życie bez umiejętności natychmiastowego oceniania kolorów i dźwięków. Sam potrafił bez trudu odróżnić idealną czerwień od takiej, z którą zmieszano choć kroplę białej farby.

Ocenił wiersz chłopa najlepiej jak mógł, choć zwykle, przyglądając się darom, starał się omawiać je uczciwie. Traktował to jako swój obowiązek i z jakiegoś powodu była to jedna z niewielu spraw, do których podchodził poważnie.

Ruszyli dalej wzdłuż szeregu darów. Dar Pieśni oceniał kolejne obrazy i wiersze. Ściana była dziś wyjątkowo gęsto obwieszona. Czyżby zbliżało się jakieś święto lub uczta, o której nie wiedział? Zanim zbliżyli się do końca, bóg poczuł już zmęczenie, choć jego ciało – ożywione dziecięcym Oddechem – wciąż było pełne sił i ekscytacji.

Zatrzymał się przed ostatnim obrazem. Praca abstrakcyjna, w stylu, który ostatnimi czasy zyskiwał na popularności – szczególnie wiele takich malowideł trafiało do niego, ponieważ w przeszłości podobne obrazy oceniał przychylnie. Teraz niemal skrytykował go właśnie z tego powodu. Dobrze było utrzymywać kapłanów w niepewności co do ocen. Tak przynajmniej radzili niektórzy inni bogowie. Dar Pieśni podejrzewał, że wielu z nich recenzowało składane w darze dzieła sztuki w o wiele bardziej wyrachowany sposób, rozmyślnie używając przy tym tajemniczych, wieloznacznych sformułowań.

Nie miał cierpliwości do takich zabiegów, zwłaszcza że wszyscy pragnęli od niego tylko szczerości i niczego więcej. Poświęcił więc na ostatni obraz tyle czasu, ile było potrzeba. Płótno było pokryte grubą warstwą farby, każdy jego cal naznaczono zamaszystymi, odważnymi pociągnięciami pędzla. Dominującym odcieniem była głęboka czerwień, niemal karmazyn. Dar Pieśni od razu rozpoznał na nim czerwono-niebieską mieszankę farb z nieznaczną domieszką czerni.

Kolorowe linie przecinały się, nakładały jedna na drugą, zupełnie tak, jakby rządził nimi jakiś ukryty porządek. Wyglądały niemal jak… fale. Dar Pieśni zmrużył oczy. Gdy patrzył na obraz w odpowiedni sposób, widział na nim morze. A to w samym środku? Czy to możliwe, by to był statek?

Powróciły do niego niewyraźne wątki snu. Czerwone morze. Wypływający statek.

Mam chyba zwidy, pomyślał.

– Dobre kolory – odezwał się. – Ładne wzory. Czuję spokój. Choć jednocześnie wyczuwam w tym napięcie. Podoba mi się.

Llamar z wyraźnym zadowoleniem dał znak młodemu kapłanowi. Słowa Powracającego zostały skrzętnie zapisane.

– A zatem? – spytał bóg. – Rozumiem, że to już wszystko?

– Tak, Wasza Miłość.

Został już tylko jeden obowiązek, pomyślał Dar Pieśni. Teraz, po przyjrzeniu się darom, następowała pora na ostatni – i najmniej przyjemny – fragment codziennego rytuału. Petycje. Musiał się z nimi zmierzyć, zanim będzie mógł oddać się ważniejszym czynnościom, jak na przykład drzemce.

Llarimar nie poprowadził go jednak do komnaty próśb. Skinął tylko ręką na młodszego kapłana, po czym zaczął błyskawicznie przeglądać przyczepione do deszczułki kartki.

– No i? – ponaglił Dar Pieśni.

– O co pytasz, Wasza Miłość?

– O petycje.

Llarimar pokręcił głową.

– Dziś nie będziesz ich wysłuchiwać, Wasza Miłość. Nie pamiętasz?

– Nie. Przecież po to mam ciebie, byś za mnie o wszystkim pamiętał.

– A więc – kapłan przewrócił kolejną kartkę – proszę uznać za oficjalnie zapamiętane, że dziś nie będzie żadnych próśb. Twoi kapłani zajmą się czymś innym.

– Naprawdę? – zaciekawił się Dar Pieśni. – Czym takim?

– Pełnym czci klęczeniem na dziedzińcu, Wasza Miłość. Dziś przybywa do nas nasza nowa królowa.

Dar Pieśni zamarł. Naprawdę muszę się bardziej zainteresować polityką, pomyślał.

– Dzisiaj?

– Nie inaczej, Wasza Miłość. Nasz władca, Król-Bóg weźmie sobie żonę.

– Tak od razu?

– Gdy tylko przybędzie narzeczona, Wasza Miłość.

To ciekawe, przemknęło bogu przez głowę. Susebron się żeni. Król-Bóg był jedynym z Powracających, który mógł się żenić. Bogowie nie byli w stanie płodzić dzieci – z wyjątkiem rzecz jasna króla, który nigdy nie oddychał jako żywy człowiek. Ta różnica zawsze wydawała się Darowi Pieśni dziwna.

– Wasza Miłość – podjął Llarimar. – Będziemy potrzebować Rozkazu dla Nieżywych, aby odpowiednio rozmieścić oddziały przed miastem z okazji przybycia królowej.

– A co? Zamierzamy ją zaatakować? – Dar Pieśni uniósł brew.

Kapłan zmierzył boga surowym spojrzeniem.

Dar Pieśni zachichotał.

– Dojrzewający owoc – powiedział, zdradzając jedno z haseł bezpieczeństwa, pozwalających innym kontrolować Nieżywych.

Nie był to oczywiście Rozkaz podstawowy. Fraza, którą podał Llarimarowi umożliwiała kontrolowanie Nieżywych w sytuacjach niewymagających użycia siły, a ponadto czas jej skutecznego działania wynosił tylko jeden dzień. Dar Pieśni uważał, że system Rozkazów, dzięki którym dowodzono Nieżywymi, jest niepotrzebnie skomplikowany. Aczkolwiek, będąc jednym z czwórki bogów, którzy dysponowali Rozkazami dla Nieżywych, mógł się niekiedy poczuć dość ważną osobistością.

Kapłani zaczęli między sobą cicho rozmawiać o przygotowaniach do uroczystości. Dar Pieśni czekał, wciąż myśląc o Susebronie i zbliżającym się ślubie. Splótł ręce na piersi i oparł się o framugę drzwi.

– Wiercipięto?

– Tak, Wasza Miłość?

– Czy ja miałem żonę? Zanim umarłem?

Llarimar się zawahał.

– Wiesz, że nie wolno mi rozmawiać o czasach sprzed twego Powrotu. Wiedza o twojej przeszłości nikomu nie przysporzy żadnej korzyści.

Dar Pieśni odchylił głowę, oparł ją o ścianę i spojrzał na białą powałę.

– Niekiedy… przypominam sobie twarz – powiedział cicho. – Piękne, młode oblicze. Wydaje mi się, że to właśnie ona.

Kapłani ucichli.

– Ciepłe, brązowe włosy – ciągnął bóg. – Czerwone usta, trzy odcienie ciemniejsze od siódmej harmoniki, bardzo piękne. Ciemna, opalona skóra.

Do Llarimara podbiegł asystent z czerwoną księgą w dłoniach. Starszy kapłan zaczął gorączkowo notować. Nie dopytywał Powracającego o dalsze szczegóły. Przyjmował słowa bóstwa z dobrodziejstwem inwentarza.

Wreszcie Dar Pieśni umilkł i odwrócił się od mężczyzn i ich gęsich piór. Jakie to ma teraz znaczenie? – pomyślał. Tamtego życia już nie ma. Zamiast tego zostałem bogiem. I nieważne, czy wierzę w tę religię, czy nie, korzyści są niezaprzeczalne.

Odszedł, a za nim świta sług i kapłanów, którzy wciąż czekali na kolejne polecenia swego pana. Dary zostały ocenione, sny zapisane, a petycje odwołane. Dar Pieśni mógł wreszcie zająć się wszystkim, na co tylko przyjdzie mu ochota.

Nie wrócił jednak do swych komnat. Wyszedł na patio i nakazał rozstawić sobie altanę. Skoro dziś miała przybyć nowa królowa, to on chciał się jej przyjrzeć.

4

Powóz Siri zatrzymał się przed T’Telir, stolicą Hallandren. Dziewczyna wyjrzała przez okno i zobaczyła coś bardzo onieśmielającego. Jej pobratymcy nie mieli pojęcia, co znaczy słowo „pretensjonalne”. Kwiaty nie były pretensjonalne. Pretensjonalna nie była dziesiątka chroniących powóz żołnierzy. Publiczne wybuchy emocji także nie.

Ale błonia, na których stało czterdzieści tysięcy wojowników odzianych w jaskrawe błękitno-złote stroje, rozmieszczonych w równych szeregach, z włóczniami ozdobionymi niebieskimi, łopocącymi na wietrze chorągiewkami… Tak, to było pretensjonalne. Bliźniacza linia kawalerzystów siedzących na wielkich rumakach, przystrojonych – ludzie i konie – złotą, lśniącą w słońcu tkaniną – to było pretensjonalne. Wielkie miasto, tak duże, że na jego widok poczuła zawroty głowy, miasto, którego kopuły, wieże i malowane mury zmagały się w walce o jej uwagę. Tak, to było pretensjonalne.

Wydawało jej się przedtem, że jest na to gotowa. W końcu zmierzający do T’Telir powóz przejeżdżał już przez inne miasta. Siri widziała więc malowane domy, jaskrawe barwy i wzory. Sypiała w gospodach na miękkich łożach. Jadała potrawy przyprawione tak, że przez cały posiłek chciało jej się kichać.

Ale na swoje przyjęcie w T’Telir nie była gotowa. Ani trochę.

Błogosławiony Panie Kolorów… – jęknęła w duchu.

Jej żołnierze zbili się ciasno wokół powozu, jakby chcąc się pod nim ukryć i uniknąć powalającego widoku. T’Telir zostało wzniesione na brzegu Morza Jasnego, dużego lecz ograniczonego z każdej strony lądem akwenu. Dziewczyna widziała je w oddali. Fale odbijały blask słońca. Nazwa nie wydawała się ani trochę przesadzona.

Do powozu podjechał mężczyzna odziany w srebro i błękity. Jego obszerna szata nie była prosta ani skromna, w niczym nie przypominała strojów, jakie nosili kapłani w Idris. Miała potężne pikowane ramiona, które sprawiały, że ubiór ten wyglądał niemal jak zbroja, zaś głowę mężczyzny zdobiła pasująca do reszty mitra. Wszystko to razem – wielowarstwowy, intensywnie kolorowy strój – sprawiło, że włosy Siri zbladły do lękliwej bieli.

Nieznajomy się ukłonił.

– Lady Sisirinah, córko królewskiego rodu – odezwał się głębokim, donośnym głosem. – Nazywam się Treledees, jestem wysokim kapłanem Jego Nieśmiertelnej Wysokości, Susebrona Wspaniałego, Boga Który Powrócił i Króla Hallandren. Przyjmij, proszę, w geście szacunku tę symboliczną gwardię honorową, która odprowadzi cię na Dwór Bogów.

Symboliczną? – przemknęło przez myśl oszołomionej Siri.

Kapłan, nie czekając na jej reakcję, zawrócił konia i ruszył szeroką aleją w stronę miasta. Powóz potoczył się jego śladem, żołnierze niepewnie maszerowali obok. Dżungla ustąpiła sporadycznie rosnącym kępom palm. Siri stwierdziła ze zdumieniem, że ziemia jest tu bardzo piaszczysta. Krajobraz przesłoniło jej wielkie pole, na którym roiło się od żołnierzy, stojących na baczność po obu stronach traktu.

– Austre, Boże Kolorów! – wyszeptał jeden z jej gwardzistów. – To przecież Nieżywi!

Włosy Siri – które już zaczęły dryfować powoli w rejony beżu – na powrót skoczyły w pełną strachu biel. Żołnierz miał rację. Wojownicy Hallandren byli pod swymi barwnymi mundurami szarzy i bezbarwni. Ich oczy, skóra, a nawet włosy – wszystko zostało całkowicie pozbawione koloru. Byli monochromatyczni.

To niemożliwe, żeby to byli Nieżywi! – pomyślała. Przecież wyglądają jak ludzie!

Dotąd wyobrażała sobie Nieżywych na podobieństwo kościotrupów, z odpadającymi od wyschniętych piszczeli resztkami gnijącego ciała. W końcu byli to ludzie, którzy umarli i zostali wskrzeszeni, by służyć w armii bezmyślnych potworów. Jednakże wszyscy, których mijała, wyglądali całkiem zwyczajnie. Poza bezbarwnością i pozbawionymi wyrazu twarzami niczym nie różnili się od żyjących. I jeszcze ten ich przyprawiający o ciarki bezruch. Nie drgnęła ani jedna noga, nie oddychali, nie poruszyła się ani jedna twarz czy ramię. Nieruchome były nawet ich spojrzenia. Wydawali się posągami, które to wrażenie potęgowała dodatkowo szarość skóry.

I ja… ja mam poślubić coś takiego? – zastanowiła się lękliwie. Ale nie – Powracający byli czymś innym niż Nieżywi i czymś innym niż Bezbarwni, ludzie, którzy utracili swój Oddech. Dziewczyna pamiętała niejasno Powrót pewnego mieszkańca Bevalis. Wydarzyło się to niemal dziesięć lat temu i ojciec nie pozwolił jej tego mężczyzny odwiedzić. Pamiętała jednak, że był w stanie swobodnie rozmawiać z członkami swej rodziny, choć w ogóle ich nie pamiętał.

Umarł tydzień później.

Wreszcie powóz wyjechał spomiędzy szeregów Nieżywych. Zbliżyli się do miejskich murów. Były ogromne i onieśmielające, choć jednocześnie wydawały się bardziej dziełem sztuki niż funkcjonalną fortyfikacją. U szczytu były zakończone wielkimi, przypominającymi wzgórza kopułami, których krawędzie wyłożono złotymi płytami. Same bramy zostały wyrzeźbione na kształt dwóch wijących się gibkich morskich stworzeń, splatających się u szczytu łukowatego sklepienia. Siri przejechała pomiędzy nimi w towarzystwie eskorty kawalerzystów z Hallandren. Jeźdźcy wyglądali na żywych ludzi.

Zawsze uważała Hallandren za królestwo śmierci. Myślała tak, wnioskując z opowieści wędrowców i starych bab, gadających zimą przy paleniskach. W ich historiach pojawiały się miejskie mury wzniesione z czaszek, z grubsza tylko pokryte brzydkimi, niestarannymi maźnięciami farby. Wyobrażała sobie budynki ochlapane niedopasowanymi do siebie kolorami. Wyobrażała sobie wulgarność.

Myliła się. Owszem, T’Telir było aroganckie i pretensjonalne. Miała wrażenie, że każdy cudowny widok chce zagarnąć jej uwagę tylko dla siebie i wstrząsnąć nią. Wzdłuż ulicy stały tłumy – ludzi było tu więcej, niż Siri widziała w całym swoim dotychczasowym życiu – przyglądające się jej orszakowi. Dziewczyna nie była w stanie stwierdzić, czy na jej powitanie wyszli też biedacy, ponieważ wszyscy mieli na sobie jaskrawe barwne stroje. Niektórzy byli ubrani w bardziej od innych ekstrawaganckie ubrania – prawdopodobnie byli to kupcy. W Hallandren podobno nie było arystokracji, tylko bogowie. Jednak nawet skromniejsze stroje wyglądały wesoło i żywo.

Wiele z malowanych budynków wyraźnie wymagało remontu, ale żaden nie był udekorowany niestarannie czy niechlujnie. Wszystko tu wydawało się dziełem sztuki, począwszy od sklepowych witryn, przez stroje mieszkańców, po posągi wielkich wojowników, jakich wiele stało na placach. Wszystko to przytłaczało. Krzyczało. Siri zdała sobie sprawę, że mimowolnie się uśmiecha – jej włosy przybrały nieśmiały złotawy odcień – poczuła zbliżający się ból głowy.

Może… – pomyślała, może to dlatego ojciec mnie tu wysłał. Ze szkoleniem czy bez, Vivenna nigdy by tu nie pasowała. A ja zawsze interesowałam się kolorami. Aż za bardzo.

Dedelin był dobrym władcą, obdarzonym wyjątkowym instynktem. Co, jeśli – po dwudziestu latach strawionych na uczenie i wychowywanie Vivenny – stwierdził, że to nie ona powinna pomóc Idris? Czyżby to właśnie z tego powodu, po raz pierwszy w życiu, postawił nie na nią, a na Siri?

Tylko co ja mam właściwie robić?

Wiedziała, że wszyscy obawiali się inwazji Hallandren na Idris. Nie podejrzewała jednak, by ojciec wysłał tu którąkolwiek z nich, gdyby ta groźba była realna. Może miał nadzieję, że jej podróż spowoduje załagodzenie napięcia pomiędzy oboma królestwami?

Taka możliwość niepokoiła ją jeszcze bardziej. Siri nie nawykła do myślenia w kategoriach obowiązku. Tymczasem ojciec powierzył jej los i życie swych poddanych, a ona nie mogła przed tą odpowiedzialnością uciec.

Nie mogła też uniknąć ślubu.

Wskutek rosnącego strachu przed przyszłością jej włosy znów pokryły się bielą. Ponownie zwróciła uwagę na miasto. Bez trudu dała się mu pochłonąć. T’Telir było wielkie, rozciągnięte jak zmęczona, owinięta wokół wzgórz bestia. Powóz wspiął się na wzniesienie w południowej części metropolii i dziewczyna ujrzała pomiędzy budynkami, że Morze Jasne dotyka stolicy wodami szerokiej zatoki. Miasto otaczało ją na kształt półksiężyca, schodząc aż do brzegu. Mury nie musiały więc okrążać całego T’Telir. Ich półkole kończyło się na plaży.

Dziewczyna dostrzegła wiele otwartych przestrzeni – rynki, targi i ogrody, szerokie połacie niewykorzystanego terenu. Wzdłuż ulic rosły palmy i inne rozmaite rośliny. Dzięki wiejącej od morza bryzie panował tu o wiele przyjemniejszy klimat niż się tego spodziewała. Droga prowadziła ku wznoszącemu się pośrodku miasta płaskowyżowi, z którego musiał się roztaczać wspaniały widok. Tyle tylko, że przesłaniał go potężny mur. Siri patrzyła z rosnącym szacunkiem, jak otwierają się bramy tego mniejszego miasta w mieście, przez które wkroczył pochód.

Gapie zostali na zewnątrz.

Wewnątrz znajdował się jeszcze jeden mur, bariera zatrzymująca ludzkie spojrzenia. Orszak skręcił w lewo, okrążył drugi mur i wkroczyli na teren Dworu Bogów Hallandren: znaleźli się na zamkniętym, porośniętym trawnikiem dziedzińcu. Na jego drugim końcu wznosiła się potężna czarna budowla, znacznie większa od pozostałych budynków.

Dziedziniec tonął w ciszy. Siri widziała siedzących na balkonach ludzi, którzy obserwowali jej toczący się po trawie powóz. Przed każdym z mijanych pałaców klęczały grupki pochylonych mężczyzn i kobiet. Barwy ich strojów były dopasowane do kolorów budowli, ale Siri nie poświęciła im wiele uwagi. Nerwowo spoglądała na wielki czarny gmach. Miał podstawę w kształcie piramidy wzniesionej z potężnych kamiennych bloków, przypominających stopnie gigantycznych schodów, a na szczycie masywną wieżę.

Czerń, pomyślała, Czerń w mieście kolorów. Włosy zbielały jej jeszcze bardziej. Nagle zaczęła żałować, że nigdy nie była zbyt pobożna. Wątpiła, by Austre cenił sobie jej wybuchy emocji, a poza tym najczęściej nie potrafiła nawet wymienić Pięciu Wizji. Żywiła jednak gorącą nadzieję, że choćby dla dobra jej ludu bóg zadba nawet i o nią.

Pochód zatrzymał się pod wysokim budynkiem. Siri wyjrzała z powozu i zerknęła w górę, popatrzyła na gzymsy i wybrzuszenia na dachu wieży. Wydawała się niezmiernie ciężka. Odniosła wrażenie, że ciemne skalne bloki za moment stoczą się w dół i pogrzebią wszystkich na wieki. Kapłan podjechał konno do powozu. Kawalerzyści czekali w milczeniu. Jedynym dźwiękiem na przestronnym dziedzińcu był teraz cichy stukot kopyt przestępujących z nogi na nogę koni.

– Przybyliśmy, Kielichu – odezwał się. – Po wejściu do środka zostaniesz przygotowana i zaprowadzona do męża.

– Męża? – spytała niepewnie Siri. – Czy nie odbędzie się żadna ceremonia?

Kapłan uśmiechnął się nieprzyjemnie.

– Król-Bóg nie potrzebuje oficjalnego uprawomocnienia swych decyzji. Stałaś się jego żoną w chwili, w której tego zapragnął.

Siri zadrżała.

– Miałam nadzieję, że będę mogła go zobaczyć, zanim… no wiesz…

Kapłan rzucił jej srogie spojrzenie.

– Król-Bóg nie dostosuje się do twoich kaprysów, kobieto. Dostąpiłaś największego błogosławieństwa z możliwych. Będziesz mogła go dotknąć – o ile ci na to pozwoli. Nie udawaj, że jesteś czymś innym, niż jesteś. Zjawiłaś się tu, bo on sobie tego zażyczył, i będziesz mu posłuszna. Inaczej zostaniesz odsunięta i twoje miejsce zajmie inna, a myślę, że to nie przyniosłoby żadnej korzyści twoim przyjaciołom, buntownikom z gór.

Kapłan spiął konia i pojechał stępa w stronę szerokiej kamiennej rampy prowadzącej do piramidy. Powóz ruszył i Siri pojechała ku swemu przeznaczeniu.

5

To skomplikuje sprawy, pomyślał Vasher. Stał w cieniu na szczycie otaczającego Dwór Bogów muru.

Co się stało? – odezwał się Krew Nocy. Buntownicy przysłali wreszcie księżniczkę. To nie zmienia twoich planów.

Vasher odczekał w milczeniu do chwili, gdy powóz z nową królową wjechał po pochylni i zniknął w paszczy pałacu.

No co? – spytał ostro Krew Nocy. Nawet po upływie tylu lat miecz bardzo często zachowywał się dziecinnie.

Zostanie wykorzystana, odpowiedział w myślach Vasher. Wątpię, byśmy mogli wykonać zadanie, nie interesując się tą dziewczyną.

Nie wierzył, by Idrianie naprawdę przysłali do T’Telir osobę, w żyłach której płynie królewska krew. Oddaliby tym samym przeciwnikom ogromnie cenną figurę, sobie zostawiając jedynie pionki.

Vasher odwrócił się tyłem do dziedzińca i owinął stopę wokół jednego ze sztandarów spływających po zewnętrznej stronie muru. Uwolnił Oddech.

– Opuść mnie – rozkazał.

Wielki, utkany z wełny proporzec pozbawił go setek Oddechów. Nie miał kształtu przypominającego sylwetkę człowieka i był ogromny. Vasher dysponował już jednak tak dużą ilością BioChromy, by pozwalać sobie na najbardziej ekstrawaganckie Przebudzenia.

Sztandar skręcił się jak żywa istota i przybrał kształt ręki, która pochwyciła Vashera. Przebudzony przedmiot jak zawsze starał się zbliżyć zarysem do ludzkiej postaci – patrząc na sploty i zgięcia tkaniny, Vasher był w stanie rozróżnić mięśnie, a nawet żyły. Oczywiście nie były potrzebne: materiał czerpał życie z Oddechu.

Vasher został ostrożnie opuszczony w dół i w końcu dotknął stopami bruku.

– Twój Oddech do mnie – rozkazał. Wielki proporzec natychmiast stracił swój ożywiony kształt. Wypłynęło z niego życie i na powrót załopotał pod murem.

Na ulicy zatrzymało się kilku przechodniów. Jednakże byli jego wyczynem tylko zainteresowani, z pewnością nie oniemieli z zachwytu bądź strachu. W końcu znajdowali się w T’Telir, mieście bogów. Ludzie dysponujący tysiącem lub więcej Oddechów nie stanowili może częstego widoku, ale z pewnością nie zaskakiwali. Gapie patrzyli przez chwilę na Vashera – tak jak w innym królestwie przyglądaliby się przejeżdżającemu powozowi arystokraty – po czym wrócili do własnych zajęć.

Zwrócenia uwagi nie dało się uniknąć. Co prawda Vasher był ubrany wciąż w swe zwykłe ubranie – poszarpane spodnie, noszony mimo upału wytarty płaszcz przepasany owiniętą kilkakrotnie wokół pasa liną – lecz teraz jego obecność powodowała wyrazistą zmianę barw pobliskich przedmiotów. Zmianę zauważalną dla zwykłych ludzi i oczywistą dla tych, którzy dostąpili Pierwszego Wywyższenia.

Minęły dni, gdy mógł się skradać i kryć. Teraz musiał się ponownie przyzwyczaić do ludzkiej uwagi. Był to jeden z powodów, dla których cieszył się, że jest właśnie w T’Telir. To miasto było na tyle duże i pełne niesamowitości – od Nieżywych żołnierzy począwszy, na Przebudzonych przedmiotach pomagających w codziennych czynnościach skończywszy – że mimo wszystko zanadto się w nim nie wyróżniał.

Oczywiście nie dotyczyło to Krwi Nocy. Vasher przeciskał się przez tłum, niosąc w jednym ręku wyraźnie zbyt ciężki miecz, niemal ciągnąc za sobą po ziemi ukryte w pochwie ostrze. Na widok broni niektórzy natychmiast uskakiwali. Inni przyglądali się jej stanowczo zbyt długo. Może nadszedł już moment, by schować Krew do worka.

O nie, nawet o tym nie myśl – odezwał się miecz. Tylko nie to. Za długo siedziałem w zamknięciu.

A jaką ci to robi różnicę? – pomyślał Vasher.

Potrzebuję świeżego powietrza – odparł Krew Nocy. I słońca.

Jesteś mieczem, nie palmą, zauważył Vasher.

Krew ucichł. Był na tyle rozgarnięty, by rozumieć, że nie jest osobą, ale zdecydowanie nie lubił, gdy mu o tym przypominano. W takich chwilach wpadał w ponury nastrój i zamykał się w sobie. Co bardzo Vasherowi odpowiadało.

Dotarł do znajdującej się o kilka przecznic od Dworu Bogów restauracji. Tego właśnie zawsze mu poza T’Telir brakowało: restauracji. W większości innych miast nie istniał wielki wybór, jeśli chciało się coś zjeść. Przyjezdni zatrzymujący się na dłużej płacili miejscowym kobietom, u których się potem stołowali. Podróżni niemający wiele czasu na pobyt jadali to, co podano w gospodzie.

W T’Telir jednakże żyło wystarczająco wielu mieszkańców i byli oni na tyle bogaci, by mogły tu powstać lokale zajmujące się wyłącznie serwowaniem potraw. W innych miastach świata restauracje wciąż jeszcze były nieznane, tutaj jednak działało ich już wiele. Vasher miał zarezerwowany stolik, do którego przyprowadził go kelner. Usiadł i oparł Krew Nocy o ścianę.

Miecz został skradziony niecałą minutę później.

Vasher, zajęty przyniesionym przez kelnera kubkiem gorącej cytrusowej herbaty, zupełnie nie przejął się kradzieżą. Popijał słodzony napój, ssał w zamyśleniu owocową skórkę i zastanawiał się, dlaczego mieszkańcy tropikalnych krain pijają ciepłe herbaty. Po kilku minutach zmysł życia podpowiedział mu, że jest obserwowany. Chwilę potem poczuł, że ktoś się doń zbliża. Vasher, nie przerywając sączenia naparu, wysunął wolną ręką sztylet z rękawa.

Kapłan zajął miejsce naprzeciwko Vashera. Zamiast szaty duchownego miał na sobie zwykłe, codzienne ubranie. Niemniej – być może nie do końca świadomie – wybrał akwamaryn i miedź: symboliczne barwy swego bóstwa. Vasher ukrył ostrze w pochwie, maskując towarzyszący temu dźwięk głośnym siorbnięciem.

Kapłan, Bebid, rozejrzał się nerwowo. Otaczająca go intensywna aura świadczyła o tym, że dostąpił Pierwszego Wywyższenia. Na tym właśnie poziomie zatrzymywała się większość ludzi zamożnych na tyle, by kupić Oddech. Dzięki takiej jego ilości ich życie wydłużało się mniej więcej o dziesięć lat, otrzymywali także bardziej wrażliwy zmysł życia. Byli też w stanie widzieć aurę innych ludzi i rozpoznawać Rozbudzających. Potrafili również samodzielnie dokonywać pomniejszych Przebudzeń. Całkiem nieźle, jak na coś, co kupowało się za sumę, za którą chłopska rodzina mogła się utrzymać przez pięćdziesiąt lat.

– Zatem? – zagaił Vasher.

Bebid aż podskoczył. Vasher westchnął i zamknął oczy. Kapłan nie był przyzwyczajony do tego rodzaju potajemnych spotkań. Zapewne nie przyszedłby w ogóle, gdyby Vasher nie poddał go szczególnego rodzaju… presji.

Vasher otworzył oczy i spojrzał na kapłana. Pojawił się kelner, niosący dwa talerze mocno przyprawionego ryżu. Specjalnością restauracji były potrawy z Tektees – mieszkańcy Hallandren lubowali się w kuchniach innych nacji niemal tak samo, jak w dziwacznych kolorach. Vasher złożył zamówienie już wcześniej, dodając do tego napiwek, dzięki któremu sąsiednie wnęki ze stolikami pozostawały puste.

– Zatem? – powtórzył Vasher.

– Ja… – odezwał się Bebid. – Nie wiem, niewiele zdołałem się dowiedzieć.

Vasher spojrzał na rozmówcę.

– Musisz mi dać więcej czasu – mówił dalej kapłan.

– Nie zapominaj o swoich grzeszkach – rzekł Vasher, dopijając herbatę. Poczuł ukłucie irytacji. – Nie chciałbyś, żeby wyszły na jaw, prawda?

Czy naprawdę musimy przez to jeszcze raz przechodzić? – pomyślał.

Bebid zamilkł na dłuższą chwilę. Nawet nie tknął jedzenia.

– Vasher, nie wiesz, o co mnie prosisz. – Pochylił się. – Jestem kapłanem Śniącej Prawdziwie. Nie mogę złamać ślubów!

– Świetnie się składa, bo wcale cię o to nie proszę.

– Nie powinniśmy rozpowszechniać informacji o dworskiej polityce.

– Co ty powiesz – żachnął się Vasher. – Powracający nie są w stanie nawet popatrzeć jeden na drugiego, żeby po godzinie nie wiedziało o tym pół miasta.

– Nie sugerujesz chyba… – zaczął Bebid.

Vasher zazgrzytał zębami i w rozdrażnieniu zgiął w palcach łyżeczkę.

– Dość tego, Bebid! Obaj wiemy, że twoje śluby to tylko część gry. – Również się pochylił. – A ja nienawidzę takich gierek.

Bebid pobladł. Vasher rzucił swojej łyżce wściekłe spojrzenie i wyprostował ją. Uspokoił się. Nabrał do ust sporą porcję ryżu. Poczuł, jak ostre korzenne przyprawy palą mu usta. Nie był człowiekiem, który pozwalał stygnąć jedzeniu – nigdy nie wiadomo, kiedy nadejdzie pora, by pośpiesznie zmienić lokal.

– Pojawiły się pewne… plotki – zaczął w końcu Bebid. – Tu nie chodzi o zwykłą dworską politykę, Vasher. To już nie są zwykłe rozgrywki pomiędzy bogami. Tu się dzieje coś bardzo tajemniczego. To tak poważna sprawa, że nawet wysoko postawieni kapłani znają tylko pogłoski.

Vasher nie przerywał jedzenia.

– Jedno z dworskich stronnictw naciska na zaatakowanie Idris – ciągnął Bebid – choć nie mam pojęcia dlaczego.

– Nie bądź idiotą – upomniał go Vasher i pomyślał z żalem, że nie ma więcej herbaty, którą mógłby popić pikantny ryż. – Obaj wiemy, że Hallandren ma mocne powody do wyrżnięcia w pień wszystkich tych górali.

– Rodzina królewska – powiedział Bebid.

Vasher skinął głową. Nazywano ich buntownikami, ale ci „buntownicy” byli prawdziwym rodem królewskim Hallandren. Owszem, byli zwykłymi śmiertelnikami, ale płynąca w ich żyłach krew stanowiła wyzwanie rzucone Dworowi Bogów. Każdy dobry monarcha wie, że pierwszą rzeczą, jaką należy zrobić, by zapewnić sobie stabilność rządów, jest stracenie każdego, kto mógłby wystąpić z lepiej od niego ugruntowanymi roszczeniami do tronu. Potem nigdy nie szkodziło wykończyć wszystkich, którym mogłoby w przyszłości przyjść do głowy, że są w stanie wystąpić z takimi roszczeniami.

– Ale dobrze – rzekł Vasher. – Zastanówmy się. Wybucha wojna. Hallandren zwycięża. Gdzie tu problem?

– Problem jest taki, że to zły pomysł – odpowiedział Bebid. – Bardzo zły pomysł. Na Widma Kalada, człowieku! Idris nie podda się bez walki i wcale nie będzie łatwym kąskiem, bez względu na to, co się mówi na dworze. To zupełnie inna sytuacja, niż z tłumieniem rebelii tego głupca Vahra. Idrianie mają sojuszników zza gór. Sympatyzują z nimi dziesiątki innych królestw. To, co niektórzy nazywają „chirurgicznym trzebieniem buntowniczych stronnictw”, bez trudu może się przerodzić w kolejne Wielowojnie. A tego chyba nie chcemy? Tysiące tysięcy zabitych? Królestwa padające, by już nigdy się nie podnieść? I tylko po to, by położyć łapę na kawałku skutej lodem ziemi, której tak naprawdę nikt nie chce.

– Tamtejsze przełęcze i biegnące nimi szlaki handlowe są bardzo cenne – zauważył Vasher.

Bebid prychnął.

– Idrianie nie są na tyle głupi, by podnieść cła zbyt wysoko. Ta gra nie idzie o pieniądze. Tu chodzi o strach. Na dworze mówi się o tym, co mogłoby się stać, gdyby Idrianie zamknęli przełęcze albo przepuścili tamtędy naszych wrogów i dopuścili do oblężenia T’Telir. Gdyby chodziło wyłącznie o złoto, do wojny nigdy by nie doszło. Hallandren kwitnie dzięki handlowi farbami i tkaninami. Myślisz, że w razie wojny nasz handel miałby się równie dobrze? Mielibyśmy szczęście, gdyby nie załamała się cała nasza gospodarka.

– A ty zakładasz, że mi zależy na pomyślności gospodarki Hallandren? – zapytał Vasher.

– Ach tak – rzucił oschle Bebid. – Zapomniałem, z kim rozmawiam. Czego ty właściwie chcesz? Powiedz mi i skończmy już z tym.

– Opowiedz mi o buntownikach – polecił Vasher z ustami pełnymi ryżu.

– O Idrianach? Właśnie mówiłem…

– Nie o nich – wtrącił Vasher. – O tych w mieście.

– Po śmierci Vahra nie stanowią już problemu. – Kapłan lekceważąco machnął ręką. – Co ciekawe, nikt nie wie, kto go zabił. Najprawdopodobniej zrobili to sami rebelianci. Pewnie nie spodobało im się, że tak łatwo dał się schwytać.

Vasher tego nie skomentował.

– I tylko tego chcesz? – spytał niecierpliwie Bebid.

– Chcę nawiązać kontakt z ludźmi, o których wspomniałeś – odpowiedział Vasher. – Z tymi, którzy nalegają na wypowiedzenie wojny Idris.

– Nie pomogę ci wywołać…

– Nawet nie próbuj myśleć, że mógłbyś mi mówić, co mam robić, Bebid. Daj mi tylko informacje, które mi obiecałeś, i będziesz wolny.

– Vasher. – Kapłan pochylił się jeszcze bardziej. – Nie potrafię ci pomóc. Moja pani nie interesuje się taką polityką, a ja obracam się w innych kręgach.

Vasher jadł, oceniając w myślach szczerość rozmówcy.

– No dobrze, kto więc potrafi?

Bebid odprężył się i osuszył skroń chusteczką.

– Nie wiem – przyznał. – Może któraś z kapłanek Gwiazdy Miłosierdzia? Mógłbyś też chyba spróbować Niebieskopalcego.

– Niebieskopalcy? Dziwne imię jak na boga.

– Niebieskopalcy nie jest bogiem. – Bebid zachichotał. – Tak go nazywają. To urzędnik Wysokiego Dworu, główny skryba. Tak naprawdę dwór działa głównie dzięki niemu; jeśli ktoś wie cokolwiek o buntownikach, to na pewno on. Oczywiście to służbista i sztywniak. Niełatwo ci będzie go złamać.

– Zdziwiłbyś się – rzucił Vasher i wsadził sobie do ust ostatnią łyżkę ryżu. – Z tobą mi się udało, prawda?

– Racja.

Vasher podniósł się z miejsca.

– Wychodząc, nie zapomnij zapłacić – powiedział, zdjął płaszcz z wieszaka i opuścił restaurację.

Gdzieś po prawej stronie wyczuł… ciemność. Ruszył ulicą, po czym skręcił w wąską alejkę, gdzie znalazł Krew Nocy – wciąż spoczywający w pochwie – wbity głęboko w pierś złodzieja. Ciało drugiego rzezimieszka leżało obok na bruku.

Vasher wyciągnął miecz z ciała zabitego, wsunął ostrze głębiej w pochwę – zostało ledwie z niej wysunięte – i zamknął zatrzask.

Dałeś się ponieść emocjom – zauważył karcąco Krew Nocy. Wydawało mi się, że obiecywałeś nad tym popracować.

Chyba znów mi się pogorszyło, odparł Vasher.

Krew Nocy przez chwilę milczał.

Według mnie, nigdy ci się nie odgorszyło – skomentował.

Nie ma takiego słowa, pomyślał Vasher i wyszedł z alejki.

I co z tego? – burknął Krew. Strasznie się przejmujesz słowami. Na przykład w rozmowie z tym kapłanem. Zużyłeś na niego tyle słów, a potem po prostu pozwoliłeś mu odejść. Ja bym inaczej rozwiązał tę sytuację.

Tak, wiem, przyznał w myślach Vasher. Twoje rozwiązanie wymagałoby zapewne wyprawienia kilku dodatkowych pogrzebów.

Cóż, jestem w końcu mieczem – przypomniał z dumą Krew Nocy. Niegłupio jest robić to, w czym się jest dobrym…

***

Dar Pieśni siedział w altanie i obserwował zbliżający się do pałacu powóz nowej królowej.

– Cóż, to był przyjemny dzień – odezwał się do swego wysokiego kapłana. Kilka kielichów wina – oraz trochę czasu, który pozwolił mu się pozbyć myśli o losie dzieci pozbawionych Oddechu – i już zaczynał wracać do siebie.

– Tak bardzo się cieszysz z powodu przybycia królowej? – zaciekawił się Llarimar.

– Cieszę się, że dzięki jej przyjazdowi choć na jeden dzień uniknąłem wysłuchiwania petycji. Co o niej wiemy?

– Niewiele, Wasza Miłość – odpowiedział Llarimar. Ze swojego miejsca obok krzesła pana spojrzał w kierunku pałacu Króla-Boga. – Idrianie zaskoczyli nas, nie przysyłając swej najstarszej córki. Zamiast niej przyjechała najmłodsza.

– To ciekawe – przyznał Dar Pieśni i odebrał z rąk służącego następny kielich wina.

– Dziewczyna ma tylko siedemnaście lat – ciągnął Llarimar. – Nie wyobrażam sobie związku z Królem-Bogiem w tym wieku.

– Wiercipięto, ciebie nie wyobrażam sobie związanego z Królem-Bogiem w dowolnym wieku – zauważył Dar Pieśni. Po chwili skrzywił się znacząco. – Choć nie, jednak sobie wyobrażam. Ale ta suknia leży na tobie wprost koszmarnie. Zanotuj, że należy wychłostać moją wyobraźnię za ukazywanie mi ciebie w tak krępującej sytuacji.

– Umieszczę to w kronice zaraz po peanie na cześć twego poczucia obyczajności, Wasza Miłość – odpowiedział oschle Llarimar.

– Nie bądź niemądry – rzucił Dar Pieśni, upijając łyk wina. – Wiesz, że akurat tego nie mam już od lat.

Oparł się wygodniej. Co takiego Idrianie chcieli dać do zrozumienia sąsiadom, przysyłając inną księżniczkę? Dwie zasadzone w donicach palmy kołysały się na wietrze. Uwagę Powracającego rozproszyła słona woń wiejącego od morza wiatru. Ciekawe, czy kiedyś pływałem po tych wodach? – zastanawiał się. Czy byłem marynarzem? Może właśnie w ten sposób zginąłem? Może to dlatego śniłem o statku?

Sen już prawie zupełnie opuścił jego pamięć. Czerwony ocean…

Ogień. Śmierć, zabijanie, bitwa. Wstrząsnęło nim to, jak żywo i wyraźnie powróciły do niego nocne wizje, jak szczegółowo i intensywnie. Morze było czerwone, ponieważ odbijało płomienie trawiące wspaniałe T’Telir. Niemal słyszał krzyki cierpiących ludzi oraz… co takiego? Walczących i maszerujących ulicami żołnierzy?

Dar Pieśni potrząsnął głową, próbując się pozbyć nieprzyjemnych wspomnień. Okręt, który ukazał mu się we śnie, również płonął. Teraz pamiętał to wyraźnie. Ale to oczywiście nie musiało nic znaczyć; wszyscy przecież miewają koszmary. Niepokojące było jedynie to, że wszyscy traktowali jego koszmary jako przepowiednie przyszłości.

Llarimar wciąż stał i wpatrywał się w pałac Króla-Boga.

– Och, usiądź wreszcie i nie wiś tak nade mną – rzucił Dar Pieśni. – Przez ciebie sępy stracą zajęcie.

Llarimar uniósł brew.

– A które to konkretnie sępy masz na myśli, Wasza Miłość?

– Te, które nakłaniają nas do wojny. – Dar Pieśni machnął ręką.

Kapłan usiadł na jednym ze stojących w altanie drewnianych leżaków, odprężył się i zdjął z głowy ciężką mitrę. Pot przykleił mu do czaszki włosy. Przeczesał je ręką. Przez pierwsze kilka lat Llarimar pozostawał przez cały czas sztywny i bez przerwy zachowywał się oficjalnie. Wreszcie jednak Darowi Pieśni udało się go zmiękczyć. W końcu to on był bogiem, i jego zdaniem, skoro sam mógł sobie wypoczywać w czasie pracy, równie dobrze mogli to robić kapłani.

– Nie wiem, Wasza Miłość – odezwał się Llarimar, pocierając brodę. – Nie podoba mi się to.

– Przybycie królowej? – spytał Dar Pieśni.

Kapłan skinął głową.

– Na dworze nie było królowej od trzydziestu lat. Nie wiem, jak na jej pojawienie się zareagują stronnictwa.

Dar Pieśni przeciągnął dłonią po czole.

– Polityka, Llarimar? Wiesz, że nie przepadam za takimi sprawami.

– Wasza Miłość – kapłan spojrzał na boga – ty z definicji jesteś politykiem.

– Nie przypominaj mi o tym, proszę. Gdybym mógł, to uwolniłbym się od tego czym prędzej. Nie wiesz czasem, czy nie udałoby się przekupić któregoś z innych bogów, by przejęli moje Rozkazy dla Nieżywych?

– Nie sądzę, by to się okazało mądrym posunięciem – zauważył Llarimar.

– Wszystko to część mojego wielkiego planu, który ma sprawić, że zanim znowu umrę, stanę się miastu zupełnie zbędnie niepotrzebny.

– Zupełnie zbędnie niepotrzebny? – Llarimar pochylił głowę.

– Oczywiście. Zwyczajnie niepotrzebny mi nie wystarczy. Jestem przecież bogiem. – Dar Pieśni wziął z trzymanej przez sługę tacy garść winogron. Wciąż próbował wyrzucić z głowy niepokojące obrazy z koszmaru. Oczywiście one nic nie znaczyły. W końcu to tylko sny.

Niemniej postanowił, że następnego ranka opowie o nich Llarimarowi. Może kapłan zdoła je wykorzystać w celu zapobieżenia konfliktowi z Idris. Skoro stary Dedelin nie przysłał swojej pierworodnej, to na dworze rozpętają się jeszcze ostrzejsze dyskusje i debaty. Rozlegną się głośniejsze nawoływania do wojny. Przyjazd księżniczki powinien uspokoić sytuację, ale Dar Pieśni zdawał sobie sprawę, że wojowniczo nastawieni bogowie do tego nie dopuszczą.

– A jednak – odezwał się Llarimar, mówiąc jakby do siebie – kogoś jednak przysłali. To z pewnością dobry znak. Gdyby zerwali traktat, wojna wybuchłaby bezzwłocznie.

– Nie wiem, kim jest ten twój „zwłocznie”, ale nie sądzę, byśmy go potrzebowali do wojaczki – rzucił lekko Dar Pieśni, przyglądając się skórce owocu. – Moim boskim zdaniem wojna jest jeszcze gorsza od polityki.

– Niekiedy nie ma pomiędzy nimi różnicy, Wasza Miłość.

– Bzdura. Wojna jest o wiele mniej przyjemna. Polityka przynajmniej oznacza pyszne przystawki na nudnych spotkaniach.

Llarimar jak zwykle zignorował próby zażartowania przez Powracającego. Gdyby bóg nie wiedział, że za jego plecami stoją trzej młodsi kapłani, którzy powinni zapisywać każde jego słowo i doszukiwać się w nich znaczenia i mądrości, poczułby się zapewne urażony.

– Co teraz zrobią idriańscy buntownicy, jak sądzisz? – spytał Llarimar.

– O to właśnie chodzi, Wiercipięto – odparł Dar Pieśni, oparł się na leżaku i pozwolił słońcu pieścić twarz. – Idrianie wcale nie uważają się za buntowników. Nie siedzą w swoich górach po to, żeby w odpowiednim momencie powrócić tryumfalnie do Hallandren. To już nie jest ich dom.

– Ale te ich pagórki trudno nawet nazwać królestwem.

– Są wystarczająco poważnym królestwem, by kontrolować największe złoża surowców naturalnych w regionie, nie mówiąc o czterech najistotniejszych przełęczach prowadzących na północ i o płynącej w żyłach ich władców królewskiej krwi z oryginalnej dynastii Hallandren. Nie jesteśmy im do niczego potrzebni, przyjacielu.

– A te pogłoski o idriańskich dysydentach w mieście? O tych, którzy podburzają lud przeciwko Dworowi Bogów?

– To tylko plotki – skwitował Dar Pieśni. – Choć, jeśli okaże się, że nie miałem racji i masy prostaków wezmą mój pałac szturmem, a mnie spalą na stosie, będziesz pierwszym, którego przeproszę. Będziesz się mógł śmiać ostatni. Albo… wrzeszczeć jako ostatni, bo podejrzewam, że upieką nas na jednym ogniu.

Llarimar westchnął. Bóg otworzył oczy i zobaczył twarz przyglądającego mu się z namysłem kapłana. Nie zganił go za beztroskę. Sięgnął tylko po mitrę i nałożył ją na głowę. Był kapłanem, bogiem był Dar Pieśni. Nie mógł się z nim spierać ani zbyt żarliwie dyskutować. Każdy wydany przez Powracającego rozkaz wykonałby bez wahania.

Niekiedy go to przerażało.

Ale nie dzisiaj. Dziś czuł irytację. Przybycie królowej sprawiło, że zaczął rozmawiać o polityce – a przedtem dzień toczył się tak miło.

– Jeszcze wina! – zawołał Dar Pieśni i uniósł kielich.

– Nie uda ci się upić, Wasza Miłość – przypomniał Llarimar. – Twoje ciało jest odporne na wszelkie toksyny.

– Pamiętam – przytaknął Dar Pieśni, gdy młody kapłan dolewał mu wina – ale zaufaj mi, potrafię się wczuć.

6

Siri wysiadła z powozu. Natychmiast zaroiło się wokół niej od służących w błękitno-srebrnych strojach. Odprowadzono ją niemal przemocą. Siri odwróciła się, patrząc z niepokojem na żołnierzy. Jej gwardziści ruszyli naprzód, ale Treledees uniósł dłoń.

– Kielich pójdzie sama – oświadczył kapłan.

Siri poczuła dźgnięcie strachu. Zrozumiała, że nadeszła właściwa pora.

– Wracajcie do Idris – poleciła swym ludziom.

– Ależ moja pani… – odezwał się dowódca eskorty.

– Nie – ucięła Siri. – Już nic więcej dla mnie nie zrobicie. Wracajcie, proszę, i przekażcie memu ojcu, że bezpiecznie dotarłam na miejsce.

Oficer spojrzał niepewnie na swych podkomendnych. Siri nie zdążyła się przekonać, czy jej usłuchali, czy nie, służące poprowadziły ją śpiesznie za zakręt długiego czarnego korytarza. Dziewczyna starała się nie okazywać lęku. Przybyła do tego pałacu na własny ślub i wciąż zamierzała wywrzeć na Królu-Bogu dobre wrażenie. Ale teraz, gdy przyszło co do czego, była przerażona. Dlaczego nie uciekła? Dlaczego nie starała się z tego jakoś wykręcić?

Teraz jednak nie było już mowy o ucieczce. Służki prowadziły ją do serca czarnego pałacu. Gdzieś za nią rozpływały się pozostałości jej dawnego życia.

Została zupełnie sama.

Na ścianach wisiały szeregi lamp z kolorowego szkła. Szli mrocznymi, wijącymi się korytarzami, i po schodach, co najmniej pięć razy. Dziewczyna starała się zapamiętać drogę, ale wkrótce całkowicie straciła orientację. Służba otaczała ją niczym gwardia honorowa. Same kobiety, choć w różnym wieku. Każda miała na sobie niebieski czepek, spod którego spływały im na plecy rozpuszczone włosy. Szły ze spuszczonymi głowami. Ich lśniące błękitne szaty powiewały luźno, także wokół piersi. Siri zarumieniła się, widząc głęboko wycięte dekolty. W Idris kobiety zakrywały nawet szyje.

Czarny korytarz otworzył się wreszcie na szeroką salę. Dziewczyna zatrzymała się niepewnie u wejścia. Kamienne ściany pomieszczenia były co prawda czarne, ale obwieszono je rdzawobrunatnymi jedwabiami. W komnacie wszystko było rdzawobrunatne – dywany i meble, a także wanny. Otaczała je posadzka z kafelków, która stopniowo wznosiła się aż do ich krawędzi.

Służące zaczęły szarpać na niej ubrania, rozbierały ją. Siri odtrąciła ich ręce. Kobiety zamarły, zaskoczone. Po chwili jednak zaatakowały ze zdwojoną energią i dziewczyna zrozumiała, że nie ma wyjścia i musi zacisnąć zęby i znieść wszystko, co z nią zrobią. Uniosła ręce, pozwalając służkom zdjąć suknię i bieliznę. Poczuła, jak czerwienią się jej włosy, wtórując zalewającemu twarz rumieńcowi. Na szczęście w pałacu było ciepło.

Jednak i tak drżała. Zmuszono ją, by stała naga, czekając na kolejne służące, które przyniosły ze sobą miary krawieckie. Trącały ją i szturchały, zdejmując miarę. Zmierzyły ją całą – talię, piersi, ramiona i biodra. Gdy i to dobiegło wreszcie końca, kobiety cofnęły się i w sali zapanowała cisza. Ze znajdującej się na środku największej wanny biły w powietrze kłęby pary. Kilka służących wskazało w tamtą stronę.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki