Brenda Joyce

Róża Szkocji

Tłumaczenie:

Anna Pietraszewska

ROZDZIAŁ PIERWSZY

14 lutego 1306, Szkocja, Loch Fyne w Highlands

– Powiadam ci, coś tu za spokojnie… – mruknął pod nosem Will. – Niczym w grobowcu. To cisza przed burzą. Przysiągłbym, że coś się święci…

Margaret puściła słowa brata mimo uszu. Siedziała w siodle pośród gęstego, posępnego lasu Argyll. Otaczał ją liczący blisko sześćdziesiąt osób orszak złożony z rycerzy, eskorty oraz służby, lecz ona zupełnie nie zwracała uwagi ani na stłoczonych wokół siebie ludzi, ani na otoczenie. Zajmowało ją coś zgoła innego. Wpatrywała się jak urzeczona w zamek, który rozciągał się przed nimi na okrytym śniegiem wzgórzu. Potężna budowla wyglądała niczym ogromna granitowa skała, wyłaniająca się nieoczekiwanie spośród gęstwiny drzew i oparów mlecznej mgły. Kilkusetletni kasztel wznosił się dumnie ponad zamarzniętą taflą jeziora, a jego solidne mury, blanki i wieże odcinały się wyraźnie na tle bladoszarego, zimowego nieba.

Meg odetchnęła głęboko, wciągając w nozdrza mroźne, kłujące powietrze. Jej serce rozpierała duma.

Jest mój. Tylko mój… Niczyj więcej… – powiedziała sobie w duchu.

Zamek Fyne należał ongiś do jej matki. Mary MacDougall przyszła w nim na świat, a po latach wniosła go w posagu swemu małżonkowi, Williamowi Comynowi. Takim wianem nie pogardziłby i sam król. Imponująca warownia była bezcenna nade wszystko ze względu na swe korzystne położenie nad zatoką Solway Firth, która stanowiła furtę do morza. Z pozostałych stron twierdzę otaczały włości należące do klanu Donaldów i do klanu Ruariów. Wielekroć najeżdżane i atakowane przez sąsiadów Fyne nigdy jednak nie upadło ani nie przeszło w obce ręce. Do czasów Mary pozostało przy MacDougallach.

Margaret ubóstwiała matkę, dlatego radowała ją myśl o tym, że dziedzictwo zmarłej przypadnie w udziale właśnie jej. Od kilku tygodni dręczył ją wszakże niepokój związany z rychłym zamążpójściem. Podczas długiej i wyczerpującej podróży jej obawy zamiast się rozwiać, wzrosły w dwójnasób. Od śmierci ojca pozostawała pod opieką jego brata, Johna Comyna, hrabiego Buchan. Wpływowy stryj uznał, że pora wydać ją za mąż, i dobił targu z okrytym sławą rycerzem, sir Guyem Valence’em. Miała zostać żoną człowieka, którego nigdy nie widziała na oczy, na domiar złego Anglika, spokrewnionego z samym królem Edwardem. Ze zrozumiałych względów ów prospekt nie wzbudzał w niej szczególnego entuzjazmu.

– Tfu, cóż za ponury krajobraz… – narzekał William. Rozejrzał się dokoła i pokręcił głową. – Zapomniane przez Boga i ludzi pustkowie… Nie podoba mi się tu. Cisza aż w uszach dzwoni. I ani jednego ptaka na niebie…

W istocie było nad wyraz cicho. Z lasu nie dobiegał żaden, najmniejszy nawet szelest. Jakby wszystkie wiewiórki, lisy i sarny wymarły, zmożone jakąś śmiertelną zarazą. Tylko czasem dało się słyszeć pobrzękiwanie uzd i parskanie koni.

– Dziwne… – odezwała się zatrwożona. – Raptem umilkła cała zwierzyna?

– Widać coś ją wystraszyło. I przepędziło na cztery wiatry.

Wymienili spojrzenia. William jako jedyny z jej czterech braci pozostał przy życiu. Liczył sobie osiemnaście wiosen i był od nie o rok starszy. Po ojcu odziedziczył imię oraz płową czuprynę. Drobniutka Meg ponoć bardziej przypominała matkę. Miała rudozłote włosy i owalną twarz z wąskim, wyraźnie zarysowanym podbródkiem.

– Ruszajmy dalej – zarządził Will i ściągnął wodze. – Kto wie, jaki czort czai się za wzgórzami. Nie zdziwiłbym się, gdyby wylazło na nas coś o wiele gorszego niż stado wilków.

Zerknąwszy przed siebie, podążyła za nim bez słowa sprzeciwu. Niebawem dotrą do zamku i schronią się w jego murach. Przypomniała, sobie jak cudnie wyglądało Fyne na wiosnę, z niebieskopurpurowym kwieciem, otoczonym zielenią strumieniem i skąpanym w słońcu dziedzińcem. Uśmiechnęła się na wspomnienie łagodnego głosu matki, który przywoływał ją do środka. Jak żywe stanęły jej przed oczami przystojne twarze ojca i trzech poległych braci. Zamrugała gwałtownie, aby nie zapłakać nad ich okrutnym losem. Jeszcze tak niedawno całą rodziną spożywali wieczerzę, śmiejąc się i przekomarzając w najlepsze…

Teraz prawie wszyscy nie żyją… Tak bardzo za nimi tęskniła.

Matka ucieszyłaby się na wieść o tym, że Meg wraca do Loch Fyne. Z pewnością nie pochwaliłaby jednak planów szwagra wobec córki. Mary całe życie gardziła Anglikami. Poddani Edwarda Długonogiego nieodmiennie wzbudzali w niej lęk i odrazę. Nie pogodziłaby się z tym, że Margaret poślubi jednego z nich. Cała Szkocja, a więc i ród MacDougallów, od wieków toczyli z Anglikami zacięte boje. Kruchy rozejm zawarto stosunkowo niedawno.

Comynówna westchnęła i odwróciła się, aby spojrzeć na swoich ludzi. Na ich twarzach malowały się znużenie i wyczerpanie. Zapewne marzyli wyłącznie o tym, aby jak najszybciej schronić się w cieple. Trudy podróży dały się wszystkim mocno we znaki. Sama także pragnęła jak najrychlej znaleźć się w zamku. Nie była tam od blisko dziesięciu lat. Zachowała wiele pięknych wspomnień…

Gdybyż tylko nie dręczyły jej ciągłe obawy… Cierpiała katusze z powodu małżeństwa, które było jej zupełnie nie w smak. Wiedziała, że powinna być wdzięczna losowi. Stryj władał niemal całą północną Szkocją, jego rozległe wpływy i koneksje sięgały niezwykle daleko. Nie musiał zaprzątać sobie głowy przyszłością osieroconej bratanicy. Mógł powierzyć Fyne zaufanemu ochmistrzowi, a ją posłać do swego domu w Balvenie albo do zamku Bain, który odziedziczył William. Zamiast tego postanowił wydać ją za mąż i tym samym doprowadzić do korzystnej unii politycznej, która przysłuży się nie tylko jej, lecz także całemu rodowi Comynów.

Skrzywiła się bezwiednie. Stryj John, podobnie jak matka, żywił do Anglików ogromną niechęć. W każdym razie jeszcze do niedawna. Do chwili zawarcia rozejmu wojował z nimi na śmierć i życie. A teraz nagle ów nieoczekiwany sojusz z Valence’em…

– Wcale nie jest tu tak ponuro – powiedziała na użytek brata. Miała nadzieję, że jej słowa zabrzmiały przekonująco. – Zdaje ci się, boś dawno nie bawił w tych stronach. Od śmierci matki zamek nieco podupadł, nie przeczę, ale nic to. Niebawem będzie jak nowy. Zadbam o to, choćbym miała sama szorować podłogi.

Will posłał jej krzywy uśmiech.

– Nie wątpię. Jesteś taka sama jak ona.

Odebrała to jak komplement.

– Wiesz przecie, że zawsze kochała to miejsce. Gdyby wybór należał do niej, zamieszkaliby z ojcem tutaj, a nie w Bain.

– Matka była MacDougallówną z krwi i kości – stwierdził z niejakim zniecierpliwieniem. – Urodziła się jedną z nich i jedną z nich umarła. Nawet kiedy poślubiła ojca, nic a nic się w tej materii nie zmieniło. To dlatego tak bardzo upodobała sobie te ziemie. Ty to co innego. Ty jesteś Comynówną co się zowie. O wiele lepiej by ci było w Bain aniżeli w tym ponurym zamczysku. – Przyjrzał jej się z namysłem. – Nie pojmuję, czemuś się uparła, żeby tu ze mną przyjechać. Stryj mógł przecie przysłać kogoś innego.

– Gdy postanowił wydać mnie za mąż, uznałam, że powinnam przekonać się na własne oczy, jak wygląda teraz Fyne. Ledwie od ziemi odrosłam, gdym tu była po raz ostatni. Niewiele z tego pamiętam. – Nie dodała, że pragnęła wrócić w te strony, odkąd półtora roku temu pochowali matkę.

Dorastała w czasach nieustających wojen pomiędzy Szkotami i Anglikami. Nie potrafiła nawet zliczyć, ileż to razy król Edward najeżdżał na Szkocję ani ile razy Andrew Moray, William Wallace czy Robert Bruce wszczynali rebelie. Jej bracia zginęli z ręki Anglików, Roger pod Falkirk, Thomas w bitwie nad rzeką Cree, a Donald w masakrze w zamku Stirling.

U matki choroba zaczęła się od uporczywego przeziębienia, które nie chciało ustąpić. W końcu zapadła na ciężką gorączkę i oddała duszę Bogu. Meg przypuszczała, że nie miała siły dłużej walczyć. Śmierć synów całkowicie pozbawiła ją chęci życia. Ojciec dołączył do niej sześć tygodni później. Kochał żonę tak mocno, że nie potrafił poradzić sobie z bólem po jej utracie. Pewnego dnia wybrał się na łowy i nigdy nie wrócił. Goniąc za jeleniem, spadł z konia i skręcił kark. Zapomniał o rozwadze i zdrowym rozsądku, bo było mu wszystko jedno, czy będzie żył, czy umrze.

– Nie ma co narzekać – rzekła, wyczuwając poirytowanie brata. – Przynajmniej doczekaliśmy się końca wojen. Wreszcie mamy upragniony pokój. Wypada nam się z tego cieszyć…

– To nazywasz pokojem?! – przerwał jej ostro. – A cóż innego nam pozostało, jak nie błagać o „pokój”? Po utracie twierdzy Stirling nie mieliśmy wyboru. Gdybyśmy się nie ukorzyli, wyrżnęliby nas do nogi. Jak powiada stryj Buchan, teraz wystarczy tylko wykazać się lojalnością wobec Edwarda. – Jego oczy płonęły gniewem. – Jak sądzisz, dlaczego sprzedał cię Anglikowi?

– To korzystny sojusz – odparła spokojnie. – Zapewni bezpieczeństwo całemu rodowi Comynów. – Owszem, John wojował wcześniej z Anglikami, ale czyż mogła winić go za to, że po zawarciu rozejmu próbował chronić całą rodzinę? Nie będzie pierwszą ani ostatnią niewiastą, którą poświęcono na ołtarzu politycznych koneksji.

– O tak, ze wszech miar korzystny! – zadrwił William. – Już wkrótce staniesz się częścią jednej z najznamienitszych angielskich rodzin. Sir Guy to przecie przyrodni brat Aymera Valence’a. Ten z kolei to najbardziej zaufany doradca i powiernik króla Edwarda. Tylko patrzeć, jak zostanie jego emisariuszem i reprezentantem korony na terytorium Szkocji. Zaiste Buchan nie mógłby obmyślić tego lepiej! Godna podziwu zmyślność!

– Czemuś postanowił wylewać swoje żale akurat teraz?! – podniosła głos, poirytowana jego nagłym wybuchem. – Znasz plany stryja nie od dziś. Jestem tylko nic nieznaczącą niewiastą. Znam swoje miejsce i swoją powinność wobec bliskich. Po śmierci ojca Buchan przejął nade mną pieczę. Dobrze wiesz, że nie mogę sprzeciwić się woli opiekuna. Nie chcesz chyba, abym naraziła się na jego gniew?

– Owszem, chcę! W głowie mi się nie mieści, żeś przystała na ów haniebny alians. Na miłość boską, Anglicy wymordowali nam braci!

Will zawsze był gorączkowy. Rzadko kierował się zdrowym rozsądkiem, a porywcza natura nie raz wpędziła go w kłopoty.

– Niech ci się nie zdaje, że o tym nie pamiętam. Anglicy pozostaną naszymi wrogami po wsze czasy. Nic tego nie zmieni. Mimo to uczynię to, co mi czynić wypada. Mam sposobność dopomóc rodzinie, zamierzam tedy spełnić swój obowiązek. Daruj, jeśli sprawiłam ci zawód. Kobiety co dzień poślubiają nieprzyjaciół, jeśli tak trzeba.

– Aha! Zatem przyznajesz, że sir Guy jest naszym wrogiem! Widać nareszcie przejrzałaś na oczy. Rychło w czas.

– Próbuję postępować roztropnie, ot i wszystko – wycedziła przez zęby. – Zyskaliśmy upragniony pokój, winniśmy zatem zrobić, co w naszej mocy, aby go utrzymać. Sir Guy pomoże nam umocnić Fyne. Uczyni z zamku warownię. Dzięki temu utrzymamy mocną pozycję w Argyll.

Prychnął lekceważąco.

– Gadaj zdrowa. A gdyby tak Buchan kazał ci iść na ścięcie, położyłabyś głowę bez słowa sprzeciwu? Poszłabyś potulnie na szafot niczym jagnię wiedzione na rzeź?

Spojrzała na niego z wyrzutem.

Oczywiście, że nie poszłaby pokornie na szafot. Z początku rozważała nawet rozmowę ze stryjem, lecz dość szybko porzuciła ów niedorzeczny zamysł. Niczego by nie wskórała, poza tym, że ani chybi rozsierdziłaby go do białości. Żadna zdrowa na umyśle niewiasta w jej położeniu nie porwałaby się na podobne szaleństwo. Buchan nie dbał o jej zdanie. Ani w tej, ani w żadnej innej sprawie. Kobiety nie miały prawa głosu. O ich losie decydowali wyłącznie mężczyźni; ojcowie, opiekunowie lub mężowie.

Poza tym przed zawarciem pokoju całe mnóstwo Szkotów utraciło ziemie na rzecz angielskiego monarchy. John Comyn jako jeden z nielicznych zachował wszystkie swoje włości w nienaruszonym stanie. Co więcej, udało mu się znaleźć angielskiego męża dla bratanicy. I to nie byle jakiego. Koniec końców, miał nim zostać wsławiony w bojach rycerz o nieposzlakowanej reputacji. W istocie stryj sprzedał ją Anglikowi, ale przynajmniej wziął za nią dobrą cenę.

– Ciekawym, co powiesz, droga siostro, jeżeli twój przyszły mąż postanowi osiąść na stałe w swoich dobrach w Liddesdale? Nie obiecywał przecie, że zostaniecie w Fyne… Kto wie, może przyjdzie ci spędzić resztę żywota z dala od Szkocji.

Wzdrygnęła się i przyłożyła rękę do piersi. Serce niemal przestało jej bić.

Przyszła na świat w zamku Bain. W dzieciństwie spędzała także mnóstwo czasu w Balvenie, twierdzy należącej do Johna Comyna. Nie wyobrażała sobie życia pod obcym niebem. Miałaby nie oglądać co dzień skalistych gór, błękitnych jezior i bujnych lasów? Nie czuć na twarzy smagania rześkich wiatrów?

Liddesdale leżało na pograniczu, a właściwie na nizinach północnej Anglii. Majątek ziemski sir Guya otaczały rozległe łąki i pastwiska. Brr… okropność! – pomyślała.

– Jeśli taka będzie jego wola, jakoś to przeboleję – rzekła, choć na samą myśl o rozstaniu z ojczyzną ogarniała ją czarna rozpacz. – I będę mu towarzyszyć za każdym razem, gdy będzie odwiedzał Fyne. Jestem pewna, że nie będzie miał nic przeciwko temu.

Brat posłał jej przenikliwe spojrzenie.

– Kogo chcesz oszukać? Owszem, jesteś kobietą. Lubisz rozprawiać o posłuszeństwie i powinnościach, lecz oboje wiemy, że odziedziczyłaś po matce ośli upór. Za nic w świecie nie pogodziłabyś się z życiem na obczyźnie.

Poczuła na policzkach rumieniec. Nie sądziła, że jest uparta. Uważała się za łagodną i uległą.

– Nie zamierzam martwić się tym na zapas. Tak jak stryj, wiążę z tym małżeństwem wielkie nadzieje.

– A mnie się zdaje, że tylko udajesz kontentą. W głębi duszy wcale ci to nie w smak i jesteś równie rozsierdzona i przerażona jak ja.

– Mylisz się – zaoponowała ostro. – Jestem rada, że mogę dopomóc rodzinie. Nie pojmuję, czemu zebrało ci się na takie rozmowy. Czerwiec za pasem. Przybyłam do Fyne, aby przygotować zamek na przyjęcie sir Guya. Chcę go zadowolić, a ty usiłujesz mnie zniechęcić i wystraszyć. Robisz to naumyślnie?

– Wybacz, nie chciałem sprawić ci przykrości – odezwał się o wiele łagodniejszym tonem. – Próbowałem rozmówić się z tobą wcześniej. Nie raz i nie dwa. Ale ilekroć wspomnę o owych nieszczęsnych zrękowinach, natychmiast uciekasz albo zmieniasz temat. Zrozum, mam wątpliwości i martwię się o twój los. Znam cię i wiem, że ty także masz swoje obawy. Zostaliśmy na świecie zupełnie sami. Ty i ja. Musimy o siebie nawzajem dbać.

Nie mylił się. Gdyby miała odwagę być ze sobą szczera, przyznałaby, że istotnie jest przerażona.

– Nie każdy Anglik to łotr z piekła rodem – powtórzyła słowa stryja. – Sir Guy to człowiek honoru. Za zasługi w służbie króla został pasowany na rycerza. W dodatku jest urodziwy – dodała, na próżno próbując się uśmiechnąć. – W każdym razie tak o nim powiadają. I sam palił się do zawarcia owego przymierza. Nie trzeba go było długo namawiać. To dobry znak.

Will wpatrywał się w nią uporczywie i milczał jak zaklęty.

– Ślub niczego między nami nie zmieni – zapewniła solennie. – Zawsze będziesz moim bratem.

– O naiwności niewieścia! Ten ślub zmieni wszystko. Zastanawiałaś się, co poczniesz, kiedy znów zaczniemy między sobą wojować? Rozejm to tylko rozejm. Nie wiadomo, jak długo będziemy się nim cieszyć.

Próbowała nie dopuszczać do siebie tak ponurych myśli.

– Stryj twierdzi, że tym razem pokój się utrzyma – powiedziała niepewnie. – Gdyby w to nie wierzył, nie aranżowałby przecie takiego małżeństwa…

– Nie wiem, czym próbował zamydlić ci oczy, ale nie łudź się. Nikt przy zdrowych zmysłach nie wierzy w długotrwały pokój. Ty zaś jesteś jedynie pionkiem w jego grze. Niczym więcej. Dzięki tobie utrzyma swoje włości. W przeciwieństwie do większości pozostałych Szkotów, którym skonfiskowano majątki i tytuły za rzekomą zdradę stanu. Ojciec nigdy by na coś takiego nie przystał!

Znów miał rację.

– Wiem! Sęk w tym, że ojciec nie żyje i to Buchan, a nie kto inny jest naszym opiekunem. Poza tym nie chcę, żeby stracił swoje ziemie.

– Ja też tego nie chcę! Ale mam oczy i uszy i widzę, co się święci. Nie dalej jak w zeszłym tygodniu zasłyszałem niechcący jego rozmowę z Czerwonym Johnem. Obydwaj przeklinali Anglików

na czym świat stoi. I obydwaj poprzysięgli zemstę za śmierć Williama Wallace’a. Zaklinali się, że nie spoczną, póki nie obalą ich rządów.

Doskonale wiedziała, do czego pije. Ona także podsłuchała tę rozmowę. Z rozmysłem. Wraz z Isabellą, młodą żoną Buchana, siedziały wówczas w zacienionym kącie izby pochylone nad robótkami. Gdy mężczyźni weszli do środka, natychmiast nadstawiła ucha. I równie prędko tego pożałowała.

Wielcy baronowie Szkocji nie posiadali się z oburzenia. Nie potrafili znieść upokorzenia, które zgotował im król Edward. Odebrał im władzę i przekazał ją w ręce swego namiestnika. Niemal każdego bez wyjątku obywatela, chłopa, dzierżawcę oraz wielmożę obłożył dodatkowymi podatkami i dotkliwymi grzywnami. Skarb Szkocji miał odtąd finansować wojny, które Anglicy toczyli z Francuzami i innymi nacjami, a nawet wspomagać jej armię własnymi ludźmi. Tak, Szkoci, odwieczni wrogowie Anglii, mieli teraz przymusowo zasilać szeregi jej armii. Jednym słowem, hańba i sromota.

Czarę goryczy przelała wszakże barbarzyńska egzekucja wykonana na Williamie Wallasie. Najpierw wleczono go po ziemi za koniem, a potem powieszono. Jakby tego było mało, wciąż żywemu wypruto wnętrzności, na koniec zaś ścięto głowę. To bezprzykładne okrucieństwo wstrząsnęło całą Szkocją, która zapłonęła żądzą zemsty.

– Moje zamążpójście podyktowane jest względami politycznymi – odezwała się nieswoim głosem. – Nikt w tych ciężkich czasach nie żeni się ani nie idzie za mąż z miłości. Na moje nieszczęście tak się składa, że obecnie jesteśmy sprzymierzeńcami Anglików. Nic na to nie poradzę.

– Nie twierdzę, że powinnaś wydać się za mąż z miłości. Idzie mi jedynie o to, że Buchan wcale nie jest sprzymierzeńcem Edwarda. Jego plany wobec ciebie nie mają nic wspólnego z polityką. Stryj zupełnie nie dba o twój los. Gotów jest rzucić cię wilkom na pożarcie, byle tylko osiągnąć swój cel. Pojmij to wreszcie.

Will jak zwykle utrafił w samo sedno. Choć nie miała odwagi się do tego przyznać, myślała dokładnie to samo. Czuła się jak mało wartościowy przedmiot, którego nie szkoda się wyrzec w imię „wyższych” celów. W taki właśnie sposób postąpił z nią stryj. Poświęcił jej przyszłość dla własnego zysku, nie bacząc na okoliczności ani na to, że obecny stan rzeczy może się niebawem zmienić, a Anglia i Szkocja znów staną do walki na śmierć i życie. Rodzinne więzy przestaną się wówczas liczyć i nikt nie przyjdzie jej z pomocą.

– Pragnę jedynie wypełnić swój obowiązek, Will. Skoro dzięki mnie nasza rodzina będzie bezpieczna, nie mogę postąpić inaczej.

William przysunął się i zniżył głos do szeptu.

– Jestem niemal pewien, że Czerwony John będzie walczył o tron. Jeśli nie dla siebie samego, to dla syna króla Balliola.

Popatrzyła na niego szeroko otwartymi oczami.

Czerwony John Comyn, lord Badenoch, był przywódcą całego klanu Comynów. Cieszył się jeszcze większym posłuchem i większą władzą niż Buchan. Traktowała go jak drugiego stryja, choć po prawdzie byli tylko dalekimi kuzynami. Słowa brata nie były dla niej zaskoczeniem. Spekulacje i plotki na ten temat krążyły po kraju od dawna. Słyszała je wielokrotnie, lecz dopiero teraz dotarło do niej z całą mocą, że jeśli Badenoch istotnie zechce przywrócić dawny porządek i posadzić na tronie Edwarda Balliola, sukcesora Johna I, niegdysiejszego króla Szkotów, stryj z pewnością go poprze, pozostawiając ją samiusieńką w środku wojennej nawałnicy. W dodatku po stronie wroga, zdaną na łaskę i niełaskę męża Anglika.

– To zwykłe plotki. Czcza gadanina, której nie warto dawać wiary.

– Racja, to tylko plotki, ale wiadomo powszechnie, że Robert Bruce wciąż rości pretensje do szkockiego tronu. Ma nań coraz większą chrapkę. To więcej niż pogłoska. Comynowie nienawidzą go tak jak ongiś nienawidzili jego ojca, Annandale’a.

Przeraziła się nie na żarty. Jeśli zarówno Czerwony John, jak i Bruce zaczną bić się między sobą o koronę, ani chybi dojdzie do kolejnej wojny. Jej lojalność zostanie wystawiona na ciężką próbę.

– Módlmy się zatem, aby pokój utrzymał się na dobre.

– Modły nic tu nie pomogą. Tylko patrzeć, jak znów rozpęta się piekło, a ja stracę na zawsze siostrę, tak jak straciłem resztę rodziny. To pewne jak amen w pacierzu.

– Co ty pleciesz, idę przecie za mąż, a nie na ścięcie. Nie stracisz mnie.

– Nie? Powiedz mi tedy, Meg, kiedy zacznie się wojna, po której opowiesz się stronie? Komu pozostaniesz wierna: mnie, swojemu bratu czy może mężowi? – Will posłał jej rozgniewane spojrzenie, po czym spiął konia i popędził przed siebie.

Ścisnęło ją w piersi. Wiedziała, że wcale nie jest na nią zły, lecz zwyczajnie się boi. Ją także dręczył lęk. Na próżno się oszukiwała. William miał rację. Szkocja nigdy nie cieszyła się długo pokojem. Prędzej czy później wybuchnie kolejna wojna. Co z nią wówczas będzie? Przyjdzie jej wybierać pomiędzy rodziną i mężem. Ale jak?

Zapiekły ją oczy. Dość tego, nakazała sobie, prostując ramiona. Nie będzie mazać się jak dziecko. W jej żyłach płynie krew Comynów i MacDougallów. Spełni swoją powinność wobec rodziny. Jakże mogłaby postąpić inaczej?

– Nigdy nie zostaniemy wrogami – powiedziała, dogoniwszy brata. – Przyrzekam ci.

Obejrzał się i popatrzył na nią ponuro.

– Lepiej pomódlmy się o to, aby coś pokrzyżowało plany stryja. Może Bóg nas wysłucha i nie dojdzie do ślubu.

Nagle u ich boku pojawił się jeden ze zbrojnych Buchana. Sir Ranald był rosłym młodzieńcem o przyjemnych rysach.

– William! – zawołał z przejęciem. – Sir Neil wypatrzył w zaroślach ludzi. Ktoś obserwuje nas ze wzgórza.

Margaret zerknęła z trwogą na brata, który wyraźnie pobladł i zaklął nieprzystojnie.

– Oddział zwiadowczy? A niech to. Wiedziałem. Od początku mówiłem, że jest za cicho. To oni przepłoszyli zwierzynę.

– Kto to może być? – zapytała, choć znała odpowiedź. Nieopodal leżały dobra należące do MacDonaldów.

Ranald spojrzał na nią posępnie.

– MacDonaldowie, a któż by inny?

Wzdrygnęła się. Wzajemna niechęć klanów MacDonaldów i MacDougallów sięgała niepamiętnych czasów. Szło naturalnie o ziemie w Argyll. Syn Angusa Mora, Aleksander Og, znany jako Alasdair, był lordem Islay, a jego brat, Angus Og, lordem Kintyre. Ich ojciec miał także bękarta, Aleksandra MacDonalda, zwanego Wilkiem z Lochaber.

Popatrzyła na porośnięte drzewami wzgórze, ale nikogo nie zauważyła.

– Mamy tylko pięćdziesięciu ludzi – odezwał się William. – W zamku stacjonuje co najmniej czterystu zbrojnych.

– Miejmy nadzieję, że to nie czujka MacDonaldów – odparł Ranald. – Oboje powinniście czym prędzej schronić się w murach Fyne.

Młody Comyn skinął głową. Znaleźli się w poważnym niebezpieczeństwie. Jeśli MacDonaldowie zamierzali przypuścić atak, z całą pewnością wzięli ze sobą więcej niż pięćdziesięciu ludzi.

– Racja. Jedźmy – zgodziła się Margaret.

Po chwili galopowali ramię w ramię w stronę zamku.

Zatrzymali się przed zwodzonym mostem przy bramie wjazdowej do zamku. Na próżno czekali, aż ktoś go podniesie. Margaret nie miała odwagi się odezwać. Wszechogarniająca cisza niepokoiła ją coraz bardziej. Dlaczego nikt ich nie wita? Posłali przecie umyślnego z wieścią o rychłym przyjeździe. Czyżby ktoś przechwycił wiadomość? Po jakimś czasie zauważyli za murami poruszenie. Na wałach obronnych i w oknach pojawili się ludzie. Wkrótce rozległy się też odgłosy rozmów.

– To bratanek i bratanica Buchana…

– Lady Margaret i panicz William Comyn…

Sir Ranald przyłożył dłonie do ust i zawołał, ile sił w płucach:

– Zwę się sir Ranald z Kilfinnan! Eskortuję lady Margaret Comyn i jej brata Williama! Opuśćcie most i otwórzcie bramę dla swej pani!

Gdy wreszcie wjechali do środka, zgotowano im serdeczne powitanie.

– Toż to córka lady Mary!

– Tak, to MacDougallówna! – rozległy się życzliwe okrzyki.

Serce Meg zabiło żywiej. Ci dobrzy ludzie z miłością wspominali jej matkę. Zapamiętali ją jako hojną i sprawiedliwą panią, dlatego teraz z radością przyjmowali jej córkę. To moi poddani i pobratymcy, pomyślała wzruszona. Od dziś to ja będę ich panią. Muszę o nich zadbać. Muszę zapewnić im bezpieczeństwo i godne życie.

Zamrugała, by powstrzymać łzy.

– Witaj na zamku Fyne, pani – rzekł z uśmiechem sir Ranald.

Otarła oczy i opanowała emocje.

– Zapomniałam już, że moją matkę darzono tu tak wielką miłością i estymą. Ilekroć wracała do zamku z podróży, witano ją z uwielbieniem i bito jej pokłony.

– Była dobrą panią, to i nie dziwota. Miłowali ją wszyscy bez wyjątku.

– Pomachaj im – szepnął jej na ucho Will.

Uniosła ramię i pomachała do tłumu. Była cokolwiek oszołomiona i onieśmielona.

– Można by pomyśleć, że jestem co najmniej królową…

– Może i nie jesteś królową, ale za to jesteś ich nową panią. Nie zapominaj, że od dawna są zdani wyłącznie na siebie. Oczekują, że teraz nastaną dla nich lepsze czasy.

Zatrzymała się i zsiadła z konia tuż przed drewnianymi schodami wiodącymi do krużganka.

Niemal w tej samej chwili otworzyły się drzwi i kilku mężczyzn wyszło jej na spotkanie. Na czele grupy stał sędziwy starzec o siwych włosach.

– Lady Margaret – odezwał się wyraźnie uradowany. – Wypatrywaliśmy twego przybycia, pani. Jestem Malcolm MacDougall, daleki kuzyn twej nieboszczki matki i ochmistrz Fayne. – Choć miał na sobie tylko koszulę, tradycyjną kraciastą tunikę i buty do kolan, przyklęknął bosym kolanem na śniegu i oznajmił uroczyście: – Pani, biorę wszystkich tu obecnych na świadków i ślubuję ci wierność i posłuszeństwo aż po grób.

Zaczerpnęła głęboko tchu i odparła drżącym głosem:

– Przyjmuję z wdzięcznością twój hołd.

Malcolm wstał i na moment zatrzymał wzrok na jej twarzy.

– Jako żywo, pani, wyglądasz wypisz wymaluj jak twa nieodżałowana rodzicielka! – Odwróciwszy się, przedstawił jej swoich dwóch synów, urodziwych młodzieńców, na oko niewiele starszych od samej Meg. Oni także złożyli jej śluby wierności.

Po chwili William i Ranald wystąpili naprzód i także przywitali się z miejscowymi. Potem odeszli na stronę, aby pomóc sir Neilowi zakwaterować ludzi z orszaku. Margaret nadstawiła ucha, żeby podsłuchać ich ożywioną dysputę, lecz Malcolm rozpraszał ją rozmową.

– Widzi mi się, żeś zdrożona, pani. Zechcesz obejrzeć swą komnatę?

Zerknęła na brata, który wciąż szeptał z pozostałymi. Domyślała się, że rozprawiają o tym, co prawdopodobnie widział Neil, czyli o oddziale zwiadowczym MacDonaldów, który w każdej chwili mógł przypuścić atak na twierdzę.

– Później. Wpierw chcę się wywiedzieć, czy ktoś ostatnimi czasy niepokoił Fyne. Były jakieś zatargi z sąsiadami?

Spojrzał na nią szeroko otwartymi oczami.

– Zatargi z sąsiadami to rzecz zwyczajna. Zawsze znajdzie się jakiś powód do swarów. Nie dalej jak w ubiegłym tygodniu jeden z młodych MacRuariów ukradł nam trzy krowy, tfu, psiajucha. Swawolą piekielnicy niczym piraci i nie masz na nich sposobu. Zazwyczaj uderzają pod osłoną przypływu. Na wysokie wody nic nie poradzisz. MacDonaldowie wcale nie są lepsi. Mój syn przyłapał niedawno jednego z nich na przeszpiegach. Dziwowaliśmy się, bo już od dawna nam nie dokuczali. Będzie pół roku, jak widzieliśmy tu jakiegoś z nich.

– Skąd tedy wiecie, żeście schwytali MacDonalda?

Uśmiechnął się ponuro.

– Spytaliśmy, to i nam powiedział. Nie od razu ma się rozumieć. Trzeba było użyć perswazji.

Wzdrygnęła się, jako że zabrzmiało to dość złowieszczo.

Dotknął lekko jej ramienia.

– Wejdźmy do środka, pani. Za zimno, żeby tak stać…

Skinęła głową, spostrzegłszy u swego boku Williama, który właśnie zakończył rozmowę z członkami eskorty. Miała nadzieję, że powie jej, o czym rozprawiali, ale gdy na niego spojrzała, odprawił ją gestem. Zawiedziona podążyła w milczeniu za Malcolmem.

Weszli do przestronnego przedsionka z wysokim sklepieniem i ogromnym paleniskiem. Kilka szczelin łuczniczych wpuszczało do środka skąpe promienie słońca. Pośrodku izby ustawiono dwa stoły, a przy nich ławy i krzesła. Jedną ze ścian zdobił obszerny gobelin przedstawiający sceny bitewne.

Comynówna wyczuła w powietrzu wyraźną woń lawendy, która zawsze kojarzyła jej się z tym miejscem.

Ochmistrz uśmiechnął się na widok jej zadowolonej miny.

– Lady Mary lubiła lawendę. Mam nadzieję, że i tobie, pani, przypadnie do gustu.

– O tak, i ja za nią przepadam.

Tymczasem służba, którą przywieźli ze sobą Comynowie, wnosiła do środka bagaże z dobytkiem. Margaret wypatrzyła w tłumie Peg, swoją pokojową. Peg była od niej zaledwie trzy lata starsza, a jej mężem został niedawno jeden z łuczników Buchana. Znały się od dziecka i od dziecka się przyjaźniły.

Meg przerwała rozmowę z Malcolmem i podeszła do służącej.

– Bardzo przemarzłaś? – zapytała zatroskana, ujmując ją za ręce. – Odciski wciąż ci dokuczają?

– Wiesz przecie, jak nie cierpię mrozu! – odparła Peg, trzęsąc się na całym ciele. Była wysoka i miała bujne kształty. Choć opatulał ją od stóp do głów ciepły pled, i tak było jej zimno. – Naturalnie, że przemarzłam. Owa podróż to istna droga przez mękę. Trwała stanowczo zbyt długo, jeśli chcesz znać moje zdanie.

– Tak czy owak, dotarliśmy do celu. W dodatku cali i zdrowi, a to nie lada wyczyn.

– Żaden to wyczyn przejechać szmat drogi, gdy w kraju pokój. Gdybyż szalała wojna, to co innego. – Peg uniosła brew i przerwała tyradę. – Masz ręce zimne jak lód, dziewczyno. Ty też przemarzłaś na kość. Jeszcze mi się zaziębisz. Mówiłam, żeby rozbić obóz i…

– Nic mi nie będzie. Już się rozgrzałam. Nawet nie wiesz, jak się cieszę, że znów tu jestem. – Lady Margaret rozejrzała się dokoła i westchnęła. Przez chwilę wydawało jej się, że zaraz zobaczy matkę, która jak zwykle wybiegnie, aby ją powitać. Jeszcze nigdy nie tęskniła za nią tak bardzo jak teraz.

– Trzeba będzie na wieczór napalić w twojej izbie. Nie możemy przecie pozwolić, żeby tuż przed weselem zaczęła cię trawić gorączka. Cóż by sobie pomyślał ów Anglik?

Mina Peg stanowczo zadawała kłam jej słowom. Pewno sama chętnie by zaniemogła, byle tylko nie być obecną na ślubie swej pani. Była Szkotką z krwi i kości. Z całego serca nienawidziła Anglików. Na wieść o zrękowinach Comynówny oniemiała z osłupienia i oburzenia. Jako że nie należała do osób, które krygują się z wygłaszaniem sądów, przez jakiś czas na okrągło biadoliła, złorzeczyła względnie użalała się nad ponurym losem podopiecznej. Koniec końców, Meg musiała ją zbesztać, aby położyć kres ciągłym utyskiwaniom.

– Słusznie. Nie zaszkodzi napalić. Będę teraz zajmowała komnatę matki. Jest na piętrze nad schodami. Przygotuj co trzeba, a ja zajmę się wieczerzą.

Nie była głodna, ale chciała zostać sama i w spokoju zwiedzić stare kąty. Peg oddaliła się pospiesznie, by wkrótce wrócić z młodym pachołkiem, który dźwigał wraz z nią kufer.

Jakiś czas potem Margaret weszła na górę i zajrzała do swej nowej komnaty. Zauważyła otwarte okiennice w oknie, drewniane łóżko oraz przywiezioną z Balvenie skrzynię. Zwrócona do niej plecami pokojowa dokładała drewna do paleniska. Nie chciała jej przeszkadzać, ruszyła więc na dalszy obchód. Z trzeciego piętra wychodziło się na wały obronne.

Zmierzchało, a na zewnątrz panował przenikliwy chłód. Otuliła się szczelniej peleryną i spojrzała przed siebie.

Widok, który rozciągał się wokół zamku, zapierał dech w piersiach. Brzegi jeziora pokrywała gruba warstwa lodu, ale środek pozostał niezamarznięty. W oddali rozciągał się gęsty nieprzenikniony las.

Przy południowej ścianie twierdzy znajdowały się wąska dolina oraz stroma ścieżka, którą podchodzili do bramy wjazdowej.

Jak tu cudnie, pomyślała, obejmując się ramionami. Jak to dobrze, że postanowiłam wrócić. To moje miejsce na ziemi. Nawet jeśli będę musiała dzielić życie z Anglikiem…

Nagle spostrzegła w dole coś dziwnego. Miała wrażenie, że las zaczął się poruszać… i zbliżać do murów zamku.

Niemal w tej samej chwili w wieży tuż nad jej głową rozbrzmiał dzwon. Ani chybi bił na alarm.

Zamarła. W ciągu kilku minut na fortyfikacjach pojawili się ludzie z łukami gotowymi do strzału. Gotowali się do obrony.

– Margaret! Lady Margaret! – ktoś wołał ją ze środka, ale nie mogła się ruszyć ani odezwać. Tkwiła w miejscu jak słup soli.

Serce tłukło jej się w piersi jak oszalałe. To nie las poderwał się do marszu, przemknęło jej przez głowę. To cała armia ludzi z ciemnymi proporcami. Boże drogi…

Pognała w dół schodów, cudem unikając upadku.

Odnalazła brata w westybulu. Blady jak płótno zaciskał dłoń na rękojeści miecza.

– Neil się nie mylił, Meg – rzekł podenerwowany. – To był podjazd. Obserwowali nas, kiedy podchodziliśmy do zamku. Zaczaili się, a teraz zamierzają przypuścić atak. Byłaś na wałach… Widziałaś, kto to?

– Niedokładnie, ale mają ciemne chorągwie.

Wymienili spojrzenia. MacDonaldowie nosili barwy błękitu i czerni z domieszką czerwieni.

– Sądzisz, że to klan Donaldów? – zapytała zatrwożona.

– Najpewniej. Bo któż by inny? – odparł zwięźle.

Chwyciła go kurczowo za ramię. Dopiero teraz spostrzegła, że drży na całym ciele jak osika.

– Boże drogi, Will! Nie zdołałam policzyć, ale jest ich całe mnóstwo! Co najmniej kilkuset! Nie mieszczą się na ścieżce, którą szliśmy, i są uzbrojeni po zęby!

Zaklął niemiłosiernie.

– Zostawię z tobą pięciu najlepszych ludzi.

Nie potrafiła zebrać myśli. Nigdy wcześniej nie widziała z bliska wielkiej bitwy.

– Jak to zostawisz?

– Musimy odeprzeć ich atak, Meg. Nie mamy innego wyboru.

– Nie możesz wyjść naprzeciw kilkuset zbrojnym z garstką przybocznych. To szaleństwo! I z pewnością nie możesz zostawić nikogo na zamku. Będziesz potrzebował każdej pary rąk.

– Od kiedy to znasz się na wojaczce?! – zawołał poirytowany. – Wiedz, że jeden dobrze wyszkolony rycerz Comynów wart jest więcej niż tuzin żołnierzy MacDonaldów.

Modliła się w duchu, aby miał rację.

Przerażona i zziajana Peg wpadła raptem do przedsionka i przypadła do swej pani. Była przeraźliwie blada.

Margaret objęła ją ramieniem.

– Nie frasuj się – powiedziała, ściskając ją za rękę. – Wszystko będzie dobrze.

Pokojowa popatrzyła na nią szeroko otwartymi oczami.

– Mówią, że to Aleksander MacDonald, Wilk z Lochaber.

Comynówna zerknęła na nią z nadzieją, że się przesłyszała.

Po chwili dołączyli do nich Sir Ranald i Malcolm.

– Jeśli chcemy ich powstrzymać, Williamie, trzeba się spieszyć. Zastawimy na nich sidła w wąwozie. Niebawem przemierzą dolinę i podejdą pod mury. Każemy naszym łucznikom zaczaić się na nich nad jarem. Tym sposobem może uda nam się powystrzelać ich po kolei jak kaczki.

– Peg twierdzi, że to Aleksander MacDonald – odezwała się Meg.

Jej brat pobladł w dwójnasób. Nawet sir Ranald, jeden z najdzielniejszych i najbardziej nieustraszonych mężczyzn jakich znała, zacisnął mocno szczękę i na moment zamarł.

Zapadło pełne napięcia milczenie, które przerwało pojawienie się jednego z synów Malcolma.

– To Aleksander MacDonald – oznajmił z ponurym błyskiem w oku. – Bękart Angusa Mora, zwany Wilkiem z Lochaber. Ma ze sobą pięciuset, może sześciuset ludzi.

Comynówna miała wrażenie, że serce wyskoczy jej z piersi. Wilk z Lochaber był żywą legendą. Słyszeli o nim wszyscy, a jego sława nie miała sobie równych. Powiadano, że jest bezwzględny, okrutny i nigdy, ale to nigdy nie oszczędza swoich wrogów.

Owładnięta trwogą ścisnęła mocniej rękę przyjaciółki.

Kilka lat temu MacDonald zapragnął poślubić owdowiałą córkę lorda MacDuffa, która od jakiegoś czasu była jego kochanką. Odmówiono mu, więc przypuścił atak na siedzibę niedoszłego teścia, Glen Carron w Lochaber. Oblężona twierdza w końcu się poddała. MacDuff przyglądał się bezradnie egzekucji swoich ludzi. Sam nie stracił życia tylko dzięki wstawiennictwu córki, która błagała o łaskę dla ojca. Glen Carron zrównano z ziemią, a lord MacDuff musiał poprzysiąc lojalność wobec przyszłego zięcia. Wkrótce potem odbył się ślub pary kochanków, ale ich szczęście nie trwało długo. Żona Wilka zmarła w połogu.

Jeśli MacDonald umyślił sobie wziąć siłą zamek Fyne, prawdopodobnie nic go nie powstrzyma. Co gorsza, może zechcieć go zburzyć. Meg jeszcze nigdy w życiu nie była aż tak przerażona.

– Co nam wypada uczynić? – zapytała, choć znała odpowiedź. Muszą się bronić, ot co. Setką ludzi przeciwko pięcio- lub sześciokroć liczebniejszej armii.

– Mamy tylko dwie możliwości, milady – odrzekł posępnie sir Ranald. – Poddać się bez walki lub stawić opór.

Zaczerpnęła głęboko tchu. Żaden szanujący się Comyn czy MacDougall za nic nie poddałby się bez walki.

– Zrobimy, jak radzą Ranald i Malcolm – oznajmił William, spoglądając na pozostałych mężczyzn. – Spróbujemy zastawić na nich pułapkę w wąwozie. Obyśmy zdołali ich zaskoczyć.

– To nasza jedyna nadzieja – zabrał głos Neil, który od początku przysłuchiwał się rozmowie. – Niech Bóg ma nas w opiece.

Margaret zacisnęła na moment powieki. Może owe opowieści o Wilku są grubo przesadzone? Ludzie lubią bajać po próżnicy. Może, jak chciał Neil, Bóg im dopomoże i ten jeden jedyny raz ześle klęskę na MacDonalda…?

– Zatem postanowione – zarządził Will, po czym zwrócił się do siostry: – Meg, chcę, żebyś czym prędzej wróciła do Bain.

– Każesz mi salwować się ucieczką?

– Pojedziesz z Neilem i sir Ranaldem. Jeżeli wyruszycie od razu, uda wam się uniknąć niebezpieczeństwa.

Miała kompletny mętlik w głowie, ale jedno wiedziała na pewno, nie wolno jej uciekać. Spojrzała na wystraszone niewiasty i dzieci, które zaczynały gromadzić się w westybulu. Przecie jest ich nową panią. Dopiero co przyjechała i już miałaby ich opuścić? Nie, nie może im tego zrobić.

Ranald ujął ją za łokieć.

– William ma rację. Trzeba cię stąd wywieźć, milady. Zamek należy do ciebie, pani. Jako niezamężna dziedziczka stałaś się łakomym kąskiem. Nie możemy pozwolić, aby wzięto cię w niewolę.

Zadrżała ze strachu, ale nie zmieniła zdania.

– Nie! Jestem panią tego zamku. Nie zamierzam dać się wziąć w niewolę ani uciekać jak ostatni tchórz. Co z moimi poddanymi, którzy zgotowali mi tak ciepłe przyjęcie? Każecie mi zostawić te przerażone dusze na pastwę losu? Nigdy!

– Do diaska, Margaret, bądźże rozsądna! – wrzasnął Will. – Fyne to część twojego wiana! Jesteś zbyt cenna, by tak się narażać!

Miała ochotę odpłacić mu pięknym za nadobne i również zacząć wrzeszczeć, ale kiedy się odezwała, jej głos brzmiał nadspodziewanie spokojnie.

– Ty i reszta naszych zrobicie, co do was należy. Powstrzymacie MacDonalda. Jeśli będzie trzeba, zabijecie go. Tak czy owak, upewnicie się, że jego noga już nigdy nie postanie na naszej ziemi.

Peg wciągnęła ze świstem powietrze, ale Meg wiedziała, co mówi. Wilk jest ich wrogiem. Kto napada na ludzi w ich własnym domu, powinien liczyć się z tym, że może nie wyjść z tego żywy. Mają prawo bronić się wszelkimi sposobami!

– Malcolm – powiedział Ranald – poślij umyślnych do hrabiego Argylla i do Czerwonego Johna.

Hrabia Argyll, Aleksander MacDougall, był wujem Margaret i Willa. On i Czerwony John z pewnością przyjdą im z odsieczą, szkopuł w tym, że siedziby obydwu były oddalone o co najmniej dzień drogi od Fyne. Poza tym nie było pewności, że posłańcy zastaną ich w domach.

Gdy ochmistrz wyszedł, Ranald zwrócił się do Comynówny.

– Jeśli nasza zasadzka zakończy się fiaskiem, będziesz potrzebowała więcej ludzi, aby bronić dostępu do twierdzy.

Popatrzyła na niego niewidzącym wzrokiem.

– Zejdziemy do wąwozu z ludźmi Buchana – dodał William – zamkowy garnizon zostanie z Margaret.

– Musisz przygotować zamek do oblężenia, pani – dodał Ranald.

Pokręciła głową z niedowierzaniem. Sprawdziły się jej najczarniejsze obawy. Nic nie wiedziała o wojaczce ani tym bardziej o oblężeniach. Na litość Boga, była przecie niewiastą, w dodatku młodą i niedoświadczoną.

– Wyjdziecie z tego bez szwanku! – rzekła niepewnie. – Musi wam się udać!

– Nie zamierzamy dać się zabić. Wolałbym zostać z tobą i bronić twego bezpieczeństwa, pani, ale brakuje nam ludzi. Twój brat mnie potrzebuje.

Skinęła głową. Drżała na całym ciele jak osika. Modliła się, aby Will i Ranald zdołali zmusić MacDonalda do odwrotu.

Młody Comyn podszedł do Neila i położył mu dłoń na ramieniu.

– Zostań z moją siostrą i strzeż jej jak oka w głowie. Jeśli będzie trzeba, oddaj za nią życie.

Neil wolałby walczyć u ich boku, ale przystał na jego prośbę.

– Nie pozwolę, aby włos spadł jej z głowy.

Meg była bliska łez. Jak mogło do tego dojść?

– Wyprawiłem z poselstwem braci Macleodów – oznajmił Malcolm, który wrócił właśnie do przedsionka. – Nikt nie zna tych lasów tak dobrze jak oni.

Drogi były zasypane śniegiem. Nawet jeśli Czerwony John i Argyll są w pobliżu. Przeprawienie się do Fyne może im zająć sporo czasu.

– Jeśli zasadzka się uda – zaczął Will, spoglądając na siostrę – Argyll i Czerwony John nie będą nam potrzebni. Jeżeli nie damy im rady i Wilk zacznie oblężenie, to ty będziesz musiała dowodzić obroną zamku. Uczyń, co w twej mocy, aby go powstrzymać do czasu, aż wuj i kuzyn przyjdą z odsieczą.

Margaret spojrzała mu w oczy, nie kryjąc przerażenia. Nie miała żadnego doświadczenia w boju. William, który wojował z Anglikami, odkąd skończył dwanaście lat, posłał jej pokrzepiający uśmiech.

– Nie frasuj się, będą z tobą Neil i Malcolm.

Skinęła głową.

– Nie pozwolicie się pokonać – dodała po chwili. – Wierzę w ciebie, bracie. Z bożą pomocą odeprzecie atak MacDonalda w wąwozie.

Will cmoknął ją w policzek, odwrócił się na pięcie i wyszedł. Reszta ludzi Buchana wymaszerowała za nim. Tylko Ranald nie ruszył się z miejsca i spojrzał na Comynównę.

– Niech cię Bóg prowadzi, sir Ranaldzie.

– Bądź zdrowa, lady Margaret – odparł i zawahał się. Sądziła, że chce jeszcze coś powiedzieć, ale tylko kiwnął głową Neilowi i Malcolmowi, po czym ruszył w stronę wyjścia.

Kiedy zatrzasnęły się za nim drzwi, poczuła, że uginają się pod nią kolana. Miała ochotę opaść na najbliższe krzesło, ale uprzytomniła sobie, że oczy wszystkich zgromadzonych w westybulu niewiast i dzieci są zwrócone na nią. Odwróciła się i powiodła wzrokiem po zalęknionych twarzach, które wpatrywały się w nią w milczącym wyczekiwaniu.

Wiedziała, że powinna dodać im otuchy i wlać w ich serca odrobinę nadziei.

Uśmiechnęła się bez cienia lęku.

– Mój brat i jego kompani przegnają Wilka, gdzie pieprz rośnie. Tymczasem my przygotujemy się do oblężenia. Napalcie we wszystkich paleniskach, przynieście z piwnicy zapasy oleju i zacznijcie gotować wrzątek.

Peg rozdziawiła usta i spojrzała na nią, jakby widziała ją po raz pierwszy w życiu. Zdaje się, że zadziwił ją zdecydowany i władczy ton przyjaciółki.

– Naznoście jak najwięcej kamieni – ciągnęła Margaret. – Wynieście katapulty i zamknijcie most, jak tylko William i jego ludzie wyjdą poza mury.

Zgromadzeni mruknęli z aprobatą, po czym rozeszli się do swoich zajęć. Meg zacisnęła powieki i pomodliła się w duchu o powodzenie dla brata.

Tytuł oryginału: A Rose in the Storm

Pierwsze wydanie: Harlequin Mills & Boon Ltd, 2013

Redaktor serii: Dominik Osuch

Opracowanie redakcyjne: Dominik Osuch

Korekta: Lilianna Mieszczańska

© 2013 by Brenda Joyce Dreams Unlimited, Inc.

© for the Polish edition by HarperCollins Polska sp. z o.o., Warszawa 2015

Wydanie niniejsze zostało opublikowane na licencji Harlequin Books S.A.

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych i umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Harlequin i Harlequin Powieść Historyczna są zastrzeżonymi znakami należącymi do Harlequin Enterprises Limited i zostały użyte na jego licencji.

HarperCollins Polska jest zastrzeżonym znakiem należącym do HarperCollins Publishers, LLC. Nazwa i znak nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela.

Ilustracja na okładce wykorzystana za zgodą Harlequin Books S.A.

Wszystkie prawa zastrzeżone.

HarperCollins Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B, lokal 24-25

www.harlequin.pl

ISBN 978-83-276-1603-6

Powieść Historyczna 46

Konwersja do formatu MOBI:

Legimi Sp. z o.o. | www.legimi.com

Spis treści

Strona tytułowa

Rozdział pierwszy

Strona redakcyjna