Monika Ewa Drausal

Refleksji garści kilka

© Monika Ewa Drausal, 2024

Rozważanie nad uczuciami i relacjami to kluczowy element w procesie samopoznania i rozwoju osobistego. Miłość, wdzięczność, zazdrość, trudne relacje — to fundamentalne aspekty ludzkiego doświadczenia, które kształtują naszą tożsamość, wpływają na nasze działania i determinują jakość naszego życia. Refleksja nad emocjami i relacjami nie tylko pozwala nam lepiej zrozumieć siebie i innych.

ISBN 978-83-8384-562-3

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Refleksji garści kilka

2. Refleksja nad ludzką naturą

3. Refleksja nad cierpieniem

4. Refleksja nad zazdrością

5. Refleksja nad miłością

6. Refleksja nad wdzięcznością

7. Refleksja nad trudnymi relacjami

8. Refleksja nad przebaczaniem

9. Refleksja nad rozpaczą

10. Refleksja nad strachem

***

Rozważanie nad uczuciami i relacjami to kluczowy element w procesie samopoznania i rozwoju osobistego. Miłość, wdzięczność, zazdrość, trudne relacje — to fundamentalne aspekty ludzkiego doświadczenia, które kształtują naszą tożsamość, wpływają na nasze działania i determinują jakość naszego życia. Refleksja nad emocjami i relacjami nie tylko pozwala nam lepiej zrozumieć siebie i innych, ale również umożliwia świadome kierowanie naszym życiem w sposób, który prowadzi do większego poczucia spełnienia, harmonii i szczęścia. Jeśli uświadomimy sobie, że miłość jest jednym z najsilniejszych i najbardziej uniwersalnych uczuć, jakich możemy doświadczać, to refleksja nad nią pomoże nam zrozumieć, co jest dla nas naprawdę ważne. Bo w miłości wszystko jest zawarte. To miłość zakrywa wszystkie niedoskonałości, to miłość pomaga nam uporać się z uczuciem zazdrości, nienawiści. To miłość pobudza nas do działania i w końcu — to miłość czyni świat lepszym. To nasze uczucia — te pozytywne i te nieprzyjemne — to one nas definiują, to one wskazują kierunek, jaki obieramy, i w końcu — to one pokazują nie to, kim jesteśmy, a jacy jesteśmy.

Refleksja nad ludzką naturą

Czy zbyt ryzykownym jest stwierdzenie, że „człowiek jest jak drzewo”? Nie. Ta metafora od wieków inspiruje myślicieli, poetów, artystów, a także każdego z nas w chwilach refleksji nad ludzką naturą. Drzewa, podobnie jak ludzie, są niepowtarzalne. Nie ma dwóch takich samych drzew (no chyba że są sztucznie prowadzone ręką ludzką) — tak samo nie ma dwóch identycznych ludzi. Każde z nich ma swoją unikalną strukturę, formę i historię, którą wyraża poprzez swój wygląd i sposób, w jaki wchodzi w interakcję z otoczeniem. Istnieje wiele gatunków drzew, każdy z innymi właściwościami, każdym rządzą inne prawa przyrody. W gęstym lesie trwa wyścig o dostęp do światła, a w szczerym polu toczy się walka o przetrwanie. W podobny sposób ludzie różnią się od siebie zarówno fizycznie, jak i psychicznie, ale wszyscy jesteśmy częścią większego ekosystemu — społeczeństwa.

Drzewa rosną w lasach, w parkach, na polach, w ogrodach — tworzą wspólnoty, podobnie jak ludzie żyjący w miastach, wsiach i odległych koloniach. Każde drzewo rozwija się w otoczeniu innych drzew, które mogą być większe, mniejsze, mocniejsze, bardziej delikatne, kwitnące bujnie lub pokryte cierniami. W tej różnorodności kryje się siła — zarówno dla ekosystemu, jak i dla społeczności ludzkiej. Drzewa wspierają się nawzajem, dzieląc się zasobami, chroniąc przed wiatrem, tworząc mikroklimat, który umożliwia przetrwanie bardziej wrażliwym organizmom. Podobnie i ludzie łączą się w grupy, tworzą społeczności, w których wzajemne wsparcie i współpraca są kluczowe dla przetrwania i rozwoju.

Nie wszystkie drzewa rosną blisko siebie, nie każdemu jest to dane. Nie jest to wynikiem zamierzonego działania. Drzewo nie odrzuca, nie wyklucza. Niektóre znajdują się na obrzeżach lasu, inne samotnie wznoszą się nad polami czy nad brzegiem rzeki, morskimi wydmami. W takich miejscach są bardziej narażone na działanie sił natury — silnych wiatrów, piorunów, suszy czy powodzi. To te drzewa, które często muszą przetrwać najtrudniejsze warunki, stają się symbolami wytrwałości i niezłomności. Podobnie jest w życiu ludzkim: nie każdy ma możliwość dorastania w sprzyjających warunkach. Nie każdy ma możliwość przebywania wśród kochających go osób. Niektórzy od samego początku muszą stawiać czoła trudnym wyzwaniom — mogą to być problemy rodzinne, bieda, choroby czy inne przeciwności losu. Często dorastają w poczuciu osamotnienia, walcząc z własnymi demonami i przeciwnościami losu.

Drzewo, które rośnie samotnie, z dala od innych, jest bardziej narażone na działanie sił natury. Gdy uderza w nie piorun, jego gałęzie mogą się złamać, kora pękać, a drzewo wewnętrznie ulegać uszkodzeniu. Drzewo traci swoją pierwotną formę, ale nie traci swojego istnienia. Nadal stoi, choć może wydawać się suche i martwe, pozbawione życia. Jednak w tej pozornej martwocie kryje się historia walki, przetrwania i adaptacji do trudnych warunków. To drzewo, choć uszkodzone, ma swoje unikalne piękno — piękno wynikające z jego historii, z jego zdolności do przetrwania pomimo przeciwności.

Człowiek, który doświadczył licznych życiowych „piorunów”, także nosi w sobie ślady tych doświadczeń. Mogą to być fizyczne blizny, zmarszczki, które z czasem pojawią się na twarzy, lub zmiany w sposobie myślenia i odczuwania. Takie osoby stają się bardziej zamknięte w sobie, jakby obudowały się „korą” chroniącą je przed kolejnymi zranieniami. Inni natomiast otwierają się na świat, dzieląc się swoimi doświadczeniami, przekształcając swoje cierpienie w siłę, która inspiruje otoczenie. W każdym przypadku te osoby, podobnie jak drzewa, mają swoje unikalne piękno — niewynikające z fizycznej doskonałości, ale z głębi przeżyć i zdolności do przetrwania. Te drzewa, które przetrwały najcięższe burze, często stają się schronieniem dla innych. W ich pęknięciach i dziuplach znajdują się domy ptaków, owadów i innych małych stworzeń. Tak samo ludzie, którzy przetrwali życiowe trudności, często stają się oparciem dla innych. Ich doświadczenie pozwala im lepiej zrozumieć ból i cierpienie, a ich siła daje innym nadzieję i wsparcie. Nie można zapomnieć o tym, że drzewo, które pozornie wydaje się martwe, może stać się źródłem nowego życia. Z jego korzeni mogą wyrosnąć nowe pędy, a jego drewno może stać się ochroną i podstawą dla innych form życia. Podobnie człowiek, który doświadczył strat i trudności, może odnaleźć nowe źródła siły i zacząć od nowa. Czasami właśnie te najtrudniejsze momenty w życiu stają się punktem zwrotnym, który prowadzi do nowego początku, do nowego rozkwitu.

W ostatecznym rozrachunku człowiek, jak drzewo, jest częścią większego ekosystemu — współtworzy go, wpływa na niego i jest przez niego kształtowany. Nasze życie, podobnie jak życie drzew, jest pełne cykli — narodziny, wzrost, rozwój, starzenie się i w końcu śmierć. Każdy z tych etapów ma swoje unikalne piękno i wartość. Ważne jest, aby dostrzegać to piękno nie tylko w chwilach rozkwitu, ale także w momentach trudnych, kiedy życie zdaje się przypominać suche, smagane burzami drzewo.

W każdym z tych momentów kryje się coś cennego, co definiuje nas jako ludzi — nasza zdolność do przetrwania, nasza siła i nasza niepowtarzalność.

Refleksja nad cierpieniem

Człowiek jest niepowtarzalny, piękny w swojej różnorodności, ale także kruchy i w szczególny sposób narażony na cierpienie, które jest nieodłącznym elementem ludzkiego życia, podobnie jak burze, które niszczą drzewa, zostawiając na nich trwałe ślady. To cierpienie, choć bolesne, kształtuje człowieka, nadaje mu głębię i wyjątkowość. Nikt nie chce cierpieć, nikt nie chce być świadkiem śmierci bliskiej osoby, nikt nie chce przyglądać się wielkiej niesprawiedliwości, ale zarówno cierpienie, jak i miłość wpisane są w nasze jestestwo.

Człowiek, który doświadczył cierpienia, musi przejść przez okresy głębokiego smutku i rozpaczy. Odbyć żałobę. To naturalna reakcja na ból — zamknięcie się w sobie, poczucie bezsilności, a czasem nawet chęć zrezygnowania z dalszego życia. Jednak w wielu przypadkach to właśnie cierpienie staje się źródłem głębszej refleksji, zmiany, a czasem nawet wewnętrznego odrodzenia. Może nauczyć człowieka pokory, współczucia, zrozumienia dla innych, a także odkryć w nim siłę, której wcześniej nie był świadomy. Niektórzy ludzie po przejściu przez cierpienie odnajdują w sobie nowe cele i sens życia.

Złamane drzewo, które zaczyna wypuszczać pędy, jest metaforą człowieka, który mimo przeżytych trudności znajduje w sobie moc, by rozpocząć nowy rozdział. Może to być powrót do zdrowia po ciężkiej chorobie, odbudowanie życia po stracie czy odkrycie nowego powołania po osobistym kryzysie. To proces, który wymaga czasu, cierpliwości i wsparcia, ale który ostatecznie prowadzi do odrodzenia i nowego rozkwitu.

Cierpienie nie tylko zmienia człowieka, ale także wpływa na jego relacje z innymi. Ludzie, którzy tego doświadczyli, często stają się oparciem dla innych. Osobiste doświadczenia pozwalają im lepiej zrozumieć ból innych ludzi, a ich siła i mądrość, zdobyte w trudnych chwilach, stają się źródłem wsparcia dla tych, którzy dopiero wchodzą na trudną ścieżkę życia.

Cierpienie, choć jest bolesne, może prowadzić do głębokiej transformacji. Człowiek, który przez nie przeszedł, często staje się bardziej świadomy siebie i świata, bardziej wrażliwy na potrzeby innych, a także bardziej wdzięczny za to, co posiada. Takie osoby, podobnie jak drzewa z połamanymi gałęziami, stają się symbolem niezłomności i nadziei. W ich bliznach i zmarszczkach kryje się opowieść o walce, przetrwaniu i odnowie, opowieść, która inspiruje i daje siłę innym. W końcu cierpienie człowieka, podobnie jak cierpienie drzewa, nie jest bezsensowne. Choć nie zawsze możemy zrozumieć, dlaczego cierpimy, to właśnie te trudne doświadczenia często stają się fundamentem naszego dalszego rozwoju. Człowiek, który przeszedł przez cierpienie, zyskuje nową perspektywę na życie, staje się bardziej świadomy własnej siły, ale także kruchości, i bardziej docenia każdy moment istnienia.

Żyjemy w świecie rzeczywistym, nie utopijnym. Walka z cierpieniem jest skazana na porażkę, bo to cierpienie jest nieuniknione i możemy czerpać też z niego siłę. Każdy człowiek jest częścią większego cyklu życia, w którym cierpienie i odrodzenie są nierozerwalnie ze sobą związane. To właśnie przez cierpienie i przezwyciężanie trudności stajemy się tym, kim jesteśmy — istotami pełnymi wewnętrznej siły, mądrości i piękna, które nie polega na doskonałości, ale na autentyczności i głębokim zrozumieniu życia. Często odkrywa przed nami nowe aspekty naszej duszy, których istnienia wcześniej nie podejrzewaliśmy. Podobnie jak drzewo, które musi sięgnąć głęboko, by przetrwać suszę, tak człowiek w obliczu cierpienia odkrywa głębię swojego wnętrza, często docierając do pokładów siły i mądrości, o których istnieniu nie wiedział. To właśnie te najtrudniejsze momenty życia pozwalają nam odnaleźć prawdziwe znaczenie i sens naszego istnienia.

Musimy zrozumieć, że cierpienie nie jest jedynie stanem pasywnego znoszenia bólu. Jest to proces dynamiczny, który przemienia nas od wewnątrz. W tym procesie dochodzi do głębokiej transformacji, w wyniku której człowiek nie tylko przetrwa, ale i zakwitnie na nowo. Może w inny sposób, może w nowym miejscu, ale zawsze z tą samą fundamentalną siłą życia, która jest nieodłączna i niezniszczalna.

Człowiek, który doświadczył cierpienia, staje się bardziej otwarty na innych, bardziej wrażliwy na potrzeby otaczającego go świata. Właśnie w cierpieniu rodzi się empatia, zdolność do odczuwania i zrozumienia bólu innych, do dzielenia się ciężarem ich problemów i do oferowania wsparcia.

Refleksja nad zazdrością

Zazdrość jest jednym z najstarszych i najgłębiej zakorzenionych uczuć w ludzkiej naturze. Towarzyszy nam od zarania dziejów, od istnienia pierwszej pary ludzkiej, manifestując się w różnych formach i sytuacjach. To uczucie, które może zdominować nasze myśli, wpłynąć na relacje z innymi i skierować nasze życie na ścieżkę, którą niekoniecznie chcemy podążać. Zazdrość może być subtelna, jak ukłucie w sercu, gdy widzimy, że ktoś osiąga to, czego sami pragniemy, lub może być intensywna i destrukcyjna, prowadzić do obsesji, zawiści i konfliktów. Aby zrozumieć zazdrość, musimy przyjrzeć się jej korzeniom, jej wpływowi na naszą psychikę i sposobom, w jakie możemy ją przezwyciężyć.

Często wynika ona z porównywania siebie z innymi. I to jest chyba największa przywara człowieka. Nie umiemy pozbyć się porównywania, tak jakbyśmy nie mieli w sobie wiary, że jesteśmy wartościowi. Żyjemy w świecie, który nieustannie promuje rywalizację, osiągnięcia i sukcesy jako miarę wartości człowieka.

W mediach społecznościowych widzimy idealizowane wersje życia innych ludzi, ich sukcesy, szczęście, bogactwo i nieuchronnie porównujemy to z naszym własnym życiem. To porównanie prowadzi do powstania uczucia zazdrości, które rodzi się z poczucia niedoskonałości, braku lub niespełnienia. W takim kontekście zazdrość jest reakcją na percepcję niesprawiedliwości, na przekonanie, że inni mają więcej lub lepiej niż my sami, co budzi w nas poczucie krzywdy i frustracji. Ale to tylko subiektywne odczucia.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.