Redaktor prowadząca: Anna Piwkowska

Redakcja i korekta: Aleksandra Nizioł

Projekt graficzny okładki: Piotr Kieżun

© Copyright by Urszula Kozioł

© Copyright for this edition by Państwowy Instytut Wydawniczy 2023

Wydanie pierwsze

Warszawa 2023

Państwowy Instytut Wydawniczy

ul. Foksal 17, 00-372 Warszawa

tel. 22 826 02 01

piw@piw.pl

Księgarnia internetowa: www.piw.pl

Polub PIW na Facebooku:

www.fb.com/panstwowyinstytutwydawniczy

ISBN 978-83-8196-786-0

Fragment

Znaki czasu

Gdzie to tak śpieszno

Nie mijaj ranku

Co dojrzewa

Złudzenia optyczne

To lubię

Lingwa

Na oczach świata

Momenty

Pomiędzy liniami

Dzień ostatni

Odprowadź mnie

Plusk

To i owo
(fragmenty)

Legenda gołębia

Fragmenty „W rytmie słońca 68”

Piosenka

Zmierzch

Tempus fugit

Wodne motywy

Piosenka o bezdomnych

Z kolędą

Dziwolążki

W taką noc

Dżdżownica

Z okna

Dżdż

Rozmowa z Rimbaudem

Wiersze niektóre

Moje gady

Moja Altamira

Dla nieznajomej

Taka noc jest za długa

Czarna godzina

Sorry

Tik

Wyskok ciśnienia

Bez światłocienia

Po stanie wojennym 1990

Bez zasięgu

Kto czuje się odtrącony

Kot nie kot

Z księżycem

Perseidy

Gdzie mój dom

Zanim stracę pamięć

Cykl: zapiski z oheblowanych nocnych godzin bez snu

Szeherezada

Szczęście/nieszczęście

Fragmenty z „Lata w mieście”

Nie z tej epoki

Moje rzeki

Nagle powiało na mnie chłodem

Ballada

Hymn o zmierzchu

Bez pamięci

Nutka spod lipki

Z niczym tu przyszłam

Ostatni list

Przypisy

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

URSZULA KOZIOŁ

RAPTULARZ

Przez lud zgładzone zmartwychwstaną płazy

zwielogłowiałe w grzybach ciężkiej wody

tak, dzień ostatni będzie trwał najdłużej

choćby to trwanie było chwili mgnieniem

zostanie w oczach błysk czerwonej róży

a to się ery cofną w swej podróży

do wnętrza ziemi.

A jeśli nawet będzie dzień następny

woda odmówi człowiekowi wody

ziemia odmówi człowiekowi ziemi

sól soli

ludzkość się z ludzi wyzbędzie

słów trupi podmuch zmiecie przyszłe słowa

a krzyk skażony sam nic nie wykrzyczy

i ocaleni rozpadną się w ciszy

zakneblowani złomem własnej mowy

(„Apokalipsa przedświętojańska”, fragment

W rytmie korzeni, 1963)

ZNAKI CZASU

Czy tamta trawa

nadal jest pogięta

w miejscu gdzieśmy leżeli

przykryci obłokiem

i kto ją wygniótł tak

pod czyim okiem

gdyśmy objęci leżeli na wznak

a ptak nad nami

kreślił czasu znaki

GDZIE TO TAK ŚPIESZNO

Gdzie to tak śpieszno

i po co ten galop?

całe powietrze od pędu jest mętne

po rzekach dotąd w korytach się kurzy

kropla tchu

kiedy z tego się ostoi.

glina zdyszana

zmęczone metale

szkło dogorywa przy padlinie drzewa

(od twojej suszy kamienieją trawy

powietrze pęka od mego pragnienia).

któż tak tratuje wzajem stratowany

przez nieustanny jazgot galopady

dalejże!

są gdzie niedościgłe sprawy

dalejże

pogoń nie jestże dozgonna

nadczynność myśli gonitwa

zapędy

galop zerwany w pół taktu

zawały

przystańmy

wkrótce nas tu nie zastaną

NIE MIJAJ RANKU

Nie mijaj ranku

zatrzymaj swe ptaki

jeszcze się zdążysz naobracać w czasie

przystań mi wiosno w półobrocie światła

wahaj się chwilę w odcieniach zieleni.

przedłuż mi zmierzchu swą wczesność do syta

nie śpiesz się maju

trwaj moja miłości

o lata – kiedy się wami nacieszę.

przemija życie jak noc: w okamgnieniu.

przemija ziemia w ułamku promieni.

CO DOJRZEWA

Krach

krach

znowu coś pęka

ziarno nie mieści nasienia

włókno nie mieści naczyń

słoje nie mieszczą drzewa

niecka nie mieści rzeki

dom nie mieści mieszkań

łyżka nie mieści brzuchów

serce nie mieści człowieka

myślom brak tchu

ląd ogarniają prądy

ziemia przebija pułap kopuły

krach

krach

znowu coś pęka

język nie mieści słów

nadciśnienie w rurach metalu

tłoki tłoczą na spust

obłok za obłok

oko za oko

ząb za ząb

krach

krach

i o włos

wszystko przerośnie swój wymiar.