Traupa Accord

Raisins to Escape

© Traupa Accord, 2021

Odkąd w garażowym laboratorium Arthura powstają niebieskie rodzynki — silny narkotyk zamieniający ludzi w bezmyślne żywe trupy — on i jego żona Annalee zmuszeni są spakować manaty i wyjechać żółtą vespą donikąd. Nie wiedzą jednak, że ich ucieczka z miasta jest początkiem globalnej katastrofy, którą zrozumieć stara się największy detektywistyczny umysł — Ralph Rodrigon. Czy da się zapobiec pladze mordu? Czy rozwiązanie tkwi w tajemniczej książce z przepisami, którą Arthurowi podarował wujek?

ISBN 978-83-8245-064-4

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Raisins to Escape

2. Rozdział I

3. Rozdział II

4. Rozdział III

5. Rozdział IV

6. Rozdział V

7. Rozdział VI

8. Rozdział VII

9. Rozdział VIII

10. Rozdział IX

11. Rozdział X

12. Rozdział XI

13. Rozdział XII

14. Rozdział XIII

15. Rozdział XIV

16. Rozdział XV

17. Rozdział XVI

18. Rozdział XVII

19. Rozdział XVIII

20. Rozdział XIX

21. Rozdział XX

22. Rozdział XXI

23. Rozdział XXII

24. Rozdział XXIII

25. Rozdział XXIV

26. Rozdział XXV

27. Rozdział XXVI

28. Rozdział XXVII

29. Rozdział XXVIII

30. Rozdział XXIX

31. Rozdział XXX

32. Rozdział XXXI

33. Rozdział XXXII

34. Rozdział XXXIII

35. Rozdział XXXIV

36. Rozdział XXXV

37. Rozdział XXXVI

38. Rozdział XXXVII

39. Rozdział XXXVIII

40. Rozdział XXXIX

41. Rozdział XL

42. Rozdział XLI

43. Rozdział XLII

44. Rozdział XLIII

45. Rozdział XLIV

46. Posłowie

1. Orędzie samozwańczego Prezydenta Stanów Zjednoczonych Morfeusza Lincolna wygłoszone spontanicznie na Placu Waszyngtona w Nowym Jorku, rok 2000

Rozdział I

Dom bananowego chleba

Nie ma nic bardziej relaksującego niż myśl, że przez cały tydzień jesteś uwolniony od codziennych obowiązków. Tegoroczna majówka miała być dla Annalee czymś odświętnym, gdyż jak daleko sięgała pamięcią, tak w każdy długi weekend rozpoczynał się koszmarny proces krótkotrwałych, acz bolesnych katastrof. Dziewczyna siedziała w swoim akademickim pokoiku Prestiżowej Szkoły Madame Rollingard-Durf, która była tak ekskluzywna i wspaniała, że nigdy nie skracano jej majestatycznej nazwy.

Na jej gładko usłanym łóżku leżała średnia walizka na kółkach, powoli wypełniająca się zimowymi swetrami i koronkowymi stanikami. W tle leciał klasyczny rock dla opornych- połączenie debilnych intencji, ubranych w piękne słowa i nuty. Dla Annalee wszystko miało znaczenie, bo od dziecka życie nauczyło ją przyjmować porażki za każdą niedokładność. Cała ta anomalia wyjaśniała jej ambicje i szerokie osiągi w dziedzinie… wszystkiego.

Czas pakowania przerwał zgryźliwy sygnał telefonu. Annalee wrzuciła do walizki parę skarpet w krwiożercze tajgery i podeszła do błyszczącej słuchawki supernowego, odschoolowego telefonu na korbkę.

— Słucham, tu Annalee Morgan Decote.

— Aalee? — usłyszała szeleszczący głos, który prawdopodobnie został zagłuszony przez dźwięki autostrady.- Słuchaj, nie uwierzysz…!

— Dlaczego dzwonisz do mnie o tak późnej porze? — oburzyła się dziewczyna, po czym zarżała. — Haaha! Żartuję, koteczku! O co chodzi?

— Nie uwierzysz co ja… uczyniłem, Aalee!

Annalee przewróciła oczami. Rozczulało ją, że Arthur potrafił tak bardzo okazywać swoje emocje. Mógłby być jej narzeczonym, a właściwie był jej mężem- od jakichś dwóch miesięcy. Wbrew pozorom, jakie dawała ta para młodych istot, decyzja o małżeństwie była niezwykle dobrze przemyślana. Nie tylko się kochali, ale też mieli przed sobą wspólną przyszłość- zamierzali założyć własną aptekę ziołową.

— Mów szybko, bo muszę się skończyć pakować. — rzekła i odeszła kilka kroków od stolika z telefonem, naciągając jego sprężynkę. Zaniepokoiło ją jednak, że nie usłyszała odpowiedzi. Właściwie to nic nie usłyszała, a to niepodobne do zapału Arthura.

— Gdzie jedziesz. — brzmiało to bardziej jak stwierdzenie, niż pytanie.

— No do rodziców, a gdzie? — zmarszczyła brwi Annalee. Próbowała skupić się na rozmowie i jednocześnie odnaleźć w walizce swoje skarpety w krwiożercze tajgery, gdyż w trakcie przypomniała sobie, że są strasznie brudne i nie włoży ich na majowego grilla w rodzinnym Fresno.

— Nie możesz teraz jechać, Aalee. Nie możesz!

— Ta rozmowa robi się dziwna, Arthur.

Nie, nie pomyliła się. Chłopak faktycznie zachowywał się dość nietypowo jak na Małego Chemika, którego wszyscy znali i niektórzy kochali. Niewielu ma się przyjaciół w tym wieku, kiedy od urodzenia było się samotnikiem i kopaczem nadrzecznych kamieni podczas spacerów. Arthur był żywym przykładem tego, że nie trzeba wcale szukać, by odnaleźć miłość życia, w jego przypadku- bratnia dusza o imieniu Annalee Morgan Decote.

Nim jednak zdołała usłyszeć odpowiedź w słuchawce, otrzymała ją za oknem- na zewnątrz rozległo się stłumione turkotanie silnika. Bez wątpienia była to ukochana Vespa Arthura. Annalee spojrzała zza białej firanki i mocno wytężyła wzrok, bo pojazdu już nie usłyszała. Nadjechał zdecydowanie za szybko.

— Tutaj! — krzyknął ktoś z dołu. Dziewczyna otrząsnęła się i wbiła ślepia w stojącego na szkolnym dziedzińcu chłopaka. Z wysokości czwartego piętra Arthur wyglądał jak czarnowłosy, nieogolony robak.

— Arthur? — zapytała Annalee, gdy nagle jej uwagę zwróciły strasznie wyglądające smugi na trawniku, odznaczające się jasnozielonym kolorem rozjechanej, błyszczącej roślinności. — Och niebiosa! Zepsułeś trawnik należący do Prestiżowej Szkoły Madame Rollingard-Durf!

— Co? — parsknął Arthur, lecz nagle został zmuszony mentalnie do obejrzenia się za siebie. — Och, faktycznie. Ale cóż, przypadki chodzą po ludziach.

— Wiesz co, Arthurze? — zmarszczyła czoło Annalee. — Gdybyś naprawdę był człowiekiem, to byś przejmował się swoją niedoskonałością. Jesteś jak błędna jednostka, która okazała się idealna.

— Skacz, Aalee. — usłyszała i przeraziła się nie na żarty.

— Jestem na czwartym piętrze!

Wzrok Annalee można było porównać jakością do sokoła; widziała niezwykle szczegółowo, w tym listonosza wtykającego co dzień list do jakiejś skrzynki oddalonej od Prestiżowej Szkoły o kilka mil. Tym samym mogła zobaczyć ciemne tęczówki chłopaka, które matowiały za każdym razem, gdy ten opuszczał brodę. Coś naprawdę ważnego wydarzyło się w ich mieście i musiała szybko wskoczyć na tylne siedzenie żółtej Vespy. Dziewczyna odeszła na chwilę od okna, by poprawić ulizaną fryzurę w lusterku i zamknąć walizkę, na której wieku ukazał się czerwony napis „ŚCIŚLE TAJNE”. Przypadkiem przyskrzyniła swoje majtki, które niestety musiała poprawić.

Po chwili Arthur ujrzał na parapecie okna parę drobnych ud ubranych w eleganckie rajstopy i bagaż równie żółty jak Vespa.

— Musiałam poprawić to i owo przed wyjściem. — parsknęła świńsko Annalee i z ciekawości zajrzała do kieszeni, by się upewnić, że leki na astmę i chusteczki ma przy sobie.

— Wyglądasz ślicznie, kochanie! — zawołał Arthur. — A teraz skacz, bo nie mamy wiele czasu.

Annalee przytaknęła, a po jej czole spłynęła struga potu. Nadgryzła wargę do czerwoności na samą myśl, że ma łupnąć z tej wysokości na trawnik. Tak czy siak, miała pod sobą wyciągnięte ramiona Arthura, który fakt, nie był silny, ale na pewno dzielny, dlatego wierzyła, że jak chłopak się zepnie, to ze wszystkim sobie poradzi.

Odepchnęła się od parapetu i z ni to krzykiem, ni wyciem, zleciała. Prosto na Arthura, ale na szczęście jego ręce utrzymały jej ciężar.

— Dobrze, a teraz pojedziemy na stację, a potem do mnie. Tam wyjaśnię ci wszystko. — kiwnął Arthur, a następnie zaciął się na dłuższą chwilę.- Co do joty.

W takim razie jedźmy, nim dozorca zobaczy ten bałagan, pomyślała na głos Annalee. Jakie szczęście, że postanowiła załatwić wszystkie formalności od rana; miała mnóstwo czasu, by się spakować i tym samym nie drażnić ukochanego dodatkowymi minutami spędzonymi na potwierdzaniu wypisów w sekretariacie. Przynajmniej teraz mogła czmychnąć stąd jak najszybciej, zostawiając za sobą poharatany szkolny trawnik.

Ale chwilka! Coś błysnęło z góry na oczy Annalee. Tak jakby złota gwiazda, zwiastująca udane pożycie małżeńskie przez następne tygodnie. Tak jakby pierwsza kropla letniego deszczu spadła między źdźbła, zwiastując burzę…

Zanim Arthur zdążył coś powiedzieć, ujrzał fałdy na nosie Annalee. Podniósł swoje gogle po raz ostatni, nie chcąc już dłużej czekać.

— A gdzie twoja…

— Została na parapecie…

I faktycznie! Kiedy oboje trudzili się z szybką ucieczką przed dozorcą, żółty bagaż dziewczyny spoczywał sobie nadal na czwartym piętrze. I to nie złota gwiazda dawała taki blask, ale wypolerowana powierzchnia walizki. To utrwaliło Annalee w przekonaniu, że swoje majestatyczne opisy powinna zostawić tylko dla Fresno.

Minęła niedługa chwila, a para odjechała ku romantycznemu zachodowi słońca. Oczywiście bagaż Annalee został bezpiecznie odebrany z jej pokoju, lecz drugim razem już nie skakała z okna, a zdała się na schody. Arthur prowadził pojazd na ulicę Sezamową, gdzie mieszkał praktycznie od urodzenia. Wychowywał się pod okiem samotnej matki w skromnie urządzonym, aczkolwiek dużym domostwie w spokojnej okolicy. Swoją drogą, czy w tym mieście istnieje jakaś niespokojna okolica? Czy tu kiedykolwiek coś się działo? Czy kiedykolwiek ktoś tu kogoś okradł, przejechał, pobił czy wyzwał jego psa? Odpowiedź dla każdego z tych pytań brzmiała jednolicie: Nie.

Miasteczko, w którym poznali się nasi bohaterowie, było na tyle małe, by z powodzeniem dojechać na drugi jego koniec w dziesięć minut. Rzeka nieopodal błyszczała w świetle wielkiej pomarańczy na niebie. Turkot silniczka Vespy zaczął wydawać coraz bardziej pierdzące dźwięki, aż zgasł całkowicie na wjeździe do dużego garażu w rezydencji mamy Arthura.

— Mamo, czuję chlebek bananowy! — zakrzyknął chłopak, gdy razem znaleźli się u progu otwartych drzwi frontowych. Annalee także to poczuła- słodki swąd rumieniącego się pieczywa, któremu z pewnością towarzyszyła spora ilość miodu. Matka Arthura słynęła z tego wypieku, i to wiedziała, jednak po raz pierwszy jej nos miał okazję obcować z doznaniem, jakie zapewniał słynny bananowy chlebek.

— Chcecie coś do picia, dzieci? — zza drzwi kuchennych powitał ich wysoki głos kobiety.

— Przynieś nam dwa mocne kieliszki tequili. Do garażu, bo tam będziemy. — Arthur wskazał palcem podłogę i z pośpiechem zaciągnął Annalee do piwnicy.

To tam mieścił się ten wielki garaż, który kiedyś, kiedy jeszcze jego ojciec żył, miał służyć za samochodowy warsztat. Nigdy się to nie wydarzyło, a Arthur nie miał prawa narzekać — to był jego drugi, niezwykle przytulny pokój, który oprawił w swoje ulubione przedmioty, takie jak autografy rajdowców, plakaty z samochodami, czy właśnie swój mały żółty skuter — asfaltożerną Vespę 50.

Ale było tu jeszcze coś, co jednak nie pasowało do reszty wystroju miłośnika motoryzacji. Annalee dostrzegła czarną płachtę pokrywającą miejsce, gdzie powinno stać obdrapane biurko Arthura.

— Nie przypominam sobie tu tego. — wskazała palcem na toż tą dołującą rzecz. — A bywam u ciebie często.

— Spokojnie, wszystko ci opowiem od początku. Po to cię tu zabrałem. — Arthur puścił oczko w stronę ukochanej, która zadrżała z podekscytowania na samą myśl o jego błyskotliwości i prychnęła. No i oczywiście historia też powinna być niczego sobie, pomyślała.

Chłopak zdjął kask i okularki i ułożył je przy Vespie. To było jego pięć minut, albo i pięć godzin, na opowiedzenie historii, która raz na zawsze zmieniła jego życie. Annalee nawet nie miała pojęcia, że jej życiu także grozi drastyczna zmiana. Przyjechała tu by poznać kolejne streszczenie najnowszego odcinka „Anatomii Złomu według Saszy Złamasa”, ale nie pogardziłaby także „Pełnym blokiem” czy „Familiadą”. Natomiast Arthur gotował dla niej coś zupełnie innego niż konsumpcjonistyczną telewizję dla wszystkich.

— A teraz… Tadam! — chłopak pociągnął za płachtę i w mgnieniu oka oczom Annalee ukazało się zwykłe biurko. Jak zwykle, było całkowicie zagracone, co nigdy nie przeszkadzało właścicielowi. Jednak lampka, która zwykle stała nieco z boku, oświetlała namiętnie jakiś talerzyk na samym środku blatu.

— To, co widzisz, to moje dzieło. — Arthur uśmiechnął się i wskazał na dziwne drobinki porozrzucane na talerzyku. Annalee podeszła bliżej i stwierdziła, że wygląda jej to na rodzynki. Lub ewentualnie wysuszone karaluchy.

— To zwykłe rodzynki. — powtórzyła. — Ale są tak jakby trochę niebieskie. Po to mnie wyciągnąłeś tak wcześnie ze szkoły? Z powodu rodzynek?

— Proszę, usiądź. — zaproponował miło Arthur i osadził dziewczynę na starej, obszarpanej kanapie, która często służyła mu za łóżko.- Wiesz, kiedy eksperymentowałem z nimi, też myślałem, że nic z tego nie wyjdzie. Ale, wierz mi na słowo, to coś, to nie są rodzynki.

— To co? Mysia kupa? — Annalee zaśmiała się. — Wy chłopcy macie dziwne poczucie humoru. Ale dobrze, zważając na to, że jesteś moim partnerem i specjalnie przejechałam całe miasto, by tu być, wysłucham cię. Ale chcę za to kawałek chlebka twojej mamy.

— Oczywiście. I tak byś go dostała, więc się nie martw. — Arthur upadł tuż obok niej i objął ją ramieniem z podekscytowaniem, że może podzielić się swoim entuzjazmem z innym człowiekiem. Bo do tej pory właściwości tychże rodzynek znał tylko jego drogi przyjaciel z sąsiedztwa, świętej pamięci Sheldon Harmin…

Rozdział II

Spowiedź Arthura

Spokojnie, to tylko ja, Arthur. Przejąłem rolę narracyjną, by szybciej i zgrabniej przedstawić wam emocje, jakie mi towarzyszyły przy wydarzeniach sprzed kilku ostatnich dni. Bo czymże jest czytać słowa pośrednika, skoro mogę wam to opowiedzieć osobiście? Aalee siedzi tuż obok mnie, widzę, jak jej uda dygoczą, a stopy stukają o betonowe podłoże. Po chwili jednak weszła matka, zakłócając cały klimat, bo przyniosła nam tequilę. Kiedy wyszła, Aalee wzięła swój kieliszek, siorbnęła łyk i rzekła:

— To przecież zwykła lemoniada.

Na to ja jej odparłem:

— Tak, ale jest tak mocna i cytrynowa, że po kilku kieliszkach możesz skończyć na ulicy, stepując do wojennych przebojów w samych majtkach, polewany przez roześmiane dzieci wodą z węża ogrodowego.

Nie mam pojęcia, co moja matka dodaje do swojej kuchni, że jest taka niezwykła, ale jestem pewien, że te rodzynki to dowód na to, że te zdolności odziedziczyłem po niej. Tak też sądzę, gdyby nie ona, nigdy by do tego nie doszło. Czy to znaczy, że powinienem się na nią wściec?

Tak czy siak, moja historia zaczyna się nie tak dawno temu, w z pozoru normalny wtorek. Jak co dzień ruszyłem się z mojego łóżka, zostawiając za sobą pomiętą pierzynę. Nie miałem czasu ścielić, w sumie nigdy tego nie robiłem, byłem zbyt podekscytowany. Jeszcze w piżamie pognałem z sypialni do mojej drugiej sypialni. Do garażu, dla niewtajemniczonych, by zobaczyć, czy wstrzyknięta solanka przez noc oddziaływała na obiekt moich badań- garstkę ostatnich rodzynek z szafy.

O czym ośmielę się wspomnieć i co jest dość istotne, w święta otrzymałem wspaniałą książkę od wujka Josha z magicznymi eksperymentami. Ot zwyczajny zbiór różnorakich przepisów spisanych na cienkim szarym papierze niskiego budżetu.To ona mnie zainspirowała, by bawić się w mutację suszonych owoców. Chociaż nie od początku tak było- najpierw chciałem stworzyć Niezniszczalne Kurze Jajko, wstrzykując mu sterydy sporządzone w domowym zaciszu z przepisu „Wróżki Marie” [To też znalazłem w mojej książce]. Potem zeszło na strzelającego laserami psa, ale po, jak przypuszczałem, nieodpowiedniej tresurze wyszło na to, że mój kundel woli podkładać bomby.

Wreszcie odkryłem przepis na „Miętowe Rodzynki”, które po zjedzeniu miały wzmacniać siłę fizyczną, pamięć i kreatywność. Byłem dość zaciekawiony, ponieważ mógłbym sprzedawać je za grube pieniążki i z zarobionej kapusty zabrać Aalee na luksusowe wakacje, a starczyłoby mi też na ruszenie z własnym warsztatem, co było moim marzeniem, od kiedy pamiętam.

„TAK!” odrzekłem i przeszedłem do czynów. Nie będę już wyjaśniać, jak się robi solankę na rodzynki, wybacz Aalee. Wstrzykiwałem preparat zgodnie z przepisem, czyli dwa razy dziennie, rano i wieczorem. W tym okazałem się niezwykle sumienny, do czasu… Kiedy zostałem zaproszony na wypad z chłopakami i musiałem zostawić ten obowiązek mamie. Ale ta zasnęła przy romansach i zapomniała nakarmić rodzynki. Wtedy miałem to gdzieś, w końcu nic się nie stało i rodzynki robiły się niebieskie, ale teraz sobie mówię „Boże, byłem taki głupi…”

Aalee przerwała mi, by wziąć z blatu kawałek chlebka. Poprosiła także o więcej lemoniady. Jednak ja wiedząc, jak się to skończy, wolałem jej nalać zwykłego soku. Dziś nie będzie z nami alkoholu, ponieważ czeka nas jeszcze jedna przejażdżka, skarbie.

W końcu minęły przepisowe dwa tygodnie i mogłem odłączyć moje maluchy od codziennych zastrzyków. Musiały jedynie leżeć w świetle specjalnej lampki. I tu znów wkraczamy do tego feralnego dnia. Patrzyłem na nie z zaskoczeniem, tkwiąc w samej piżamie i dygocąc jeszcze od porannego zimna. Zanim jednak się ubrałem, posiedziałem chwilę z marszczuchami, zachwycając się ich błękitem. „Dacie mi duzio pieniążków, tak tak!”

Wszystkie z nich miziałem czule, zastanawiając się, jak też smakują. Czy nadal jak rodzynki, a może zupełnie inaczej? Biorąc potem prysznic, pomyślałem o Sheldonie, który mógłby rozwiać moje wątpliwości, o ile zastanę go w domu, nim wyjdzie do pracy w burgerowni.

Sheldon Harmin przyjaźnił się ze mną od dzieciństwa i od kiedy tylko pamiętam, ciągle był tak samo gruby. Naprawdę, jego otyłość była pokaźna, wręcz fascynująca. Sam Sheldon lubił swój „brzuszek” i chętnie wypełniał go różnymi świństwami.

— Przecież Sheldon jest miły, nie wyzywaj go od aż takich tłuściochów. — wygarnęła mi nagle Aalee. Rozumiałem ją, była bardzo empatyczna i nie lubi o nikim mówić źle. Ale postanowiłem jej wyjaśnić.

— On sam mówi na siebie gorzej. Jak go poznawałem, to uderzał mnie tym swoim brzuchem, krzycząc „Pokonał cię salceson!”. Siedmioletni ja się przewracał, a siedmioletni on zaczynał się histerycznie śmiać. Ja też zaczynałem. Obaj się z niego śmialiśmy

— No, ważne, że akceptuje siebie. — uśmiechnęła się z ulgą.

— On kochał swój bebech!

— A więc udałeś się do niego, by skosztował rodzynek?

Tak. Na szczęście złapałem go jak ubierał bluzę, gotowy do wyjścia. Jak wcześniej mówiłem, Sheldon lubił jeść wszystko i nigdy nie miał kłopotów z trawieniem. Wśród rodziny i znajomych zdawał się niezniszczalny w żołądku. Dlatego pomyślałem, że to on powinien przetestować obiekty mojego eksperymentu, ponieważ, jak przypuszczałem, mógłby na tym ucierpieć najmniej z nas wszystkich. A musiałem też się przekonać, czy rodzynki działają naprawdę.

— Archie! Cześć! Siadaj chwilę, mam jeszcze trochę czasu! — rozprostował ręce na mój widok, a guziki jego bluzy odpięły się błyskawicznie. Było mi z tego powodu trochę przykro, gdyż wiedziałem, że zapinał je z piętnaście minut. Wpadłem do jego domu jak do swojego, zajmując jedno z krzeseł w małej, rustykalnej kuchni. Na stoliku leżała pusta paczka chipsów i kubek po kawie.

Pokrótce wyjaśniłem mojemu przyjacielowi, po co tu jestem i z czym do niego przychodzę. Siedział naprzeciw mnie, uważnie słuchając, co mam do powiedzenia.

— Jesteś ideałem, jeśli chodzi o eksperymenty z jedzeniem. — schlebiłem mu. — Na tobie mógłbym sprawdzić, czy staniesz się silniejszy, bystrzejszy i bardziej kreatywny po zażyciu jednej rodzynki.

— No pewnie! — zarzucił ręce na kark. A cóż innego mógłby powiedzieć ktoś, kto odważył się zjeść starego burgera spod stolika w burgerowni? — Jeśli to ma ci pomóc zrobić interes, to zrobię wszystko. Ale dzielisz się ze mną zyskiem!

Obiecałem mu, że na pewno go wynagrodzę za to poświęcenie. Zgodził się, ubiliśmy interes. Wyjąłem worek z rodzynkami i wziąłem jedną sztukę. Nim jednak położyłem ją na stół, Sheldon zamachnął się i wrzucił ją na język.

— Obserwuj swój organizm w czasie pracy. Zobacz, czy coś się zmieniło i mi powiedz o tym, kiedy wrócisz. — dodałem, patrząc, jak Sheldon kręci policzkami i mlaszcze, ciągle zmieniając wyraz twarzy. Po chwili usłyszałem dźwięk przełykania.

— Śmieszny smak. — odparł. — Nadal czuć rodzynkę, ale jest bardziej miętowa i jakby posolona.

— A poczułeś coś nadzwyczajnego? — zapytałem podekscytowany.

— Nie. Chyba nie. Ale ej, Archie, nawet jak nie będzie działać, możesz to rozdawać na Halloween. — poklepał mnie po plecach, hehesząc.

— No cóż, dzięki Sheldon. — Podałem mu rękę niczym poważny biznesmen z aspiracjami i wyszedłem z niemałym rozczarowaniem. Mimo że wiedziałem, że należy poczekać z efektami, niezbyt wierzyłem, że jakikolwiek się pojawi. Przecież to głupia książeczka dla dzieci, sterta bzdur i fanaberii. Wróciłem do domu i ze smutku zacząłem sprzątać garaż.

— To faktycznie w twoim stylu. — zauważyła Aalee. — Kiedy jesteś zły lub smutny, zaczynasz robić rzeczy do ciebie niepodobne.

— Osobiście mnie to przeraża. Jestem zdruzgotany, że udało mi się nawet wyrzucić te wszystkie śmieci spod kanapy. — przyznałem.

— No, jest jakby niższa niż zazwyczaj. — potwierdziła Aalee, podskakując tyłkiem na tapicerce, wydając przy tym trzeszczący dźwięk starej sprężyny. Tego dźwięku nie usłyszę tutaj długo, bo gdy tylko zakończę moją historię, będę musiał uciekać.

Zaraz po porządkach zasnąłem bardzo głęboko. Bo gdy się obudziłem i widząc godzinę popołudniową, rzuciłem się do telefonu, zobaczyłem, że Sheldon dzwonił kilka razy, ale nie zostawił wiadomości głosowej. Moja reakcja była błyskawiczna. Zarzuciłem na głowę kask, wsiadłem na skuter i pojechałem do burgerowni, gdzie pracował grubas.

Nie dzwoniłby do mnie w godzinach pracy bez powodu. Z każdą minutą szybkiej jazdy ekscytowałem się coraz bardziej i, co najgorsze, nie mogłem tego opanować. Dotarłszy na miejsce, zaparkowałem Vespę byle gdzie i wparowałem do sanktuarium tłuszczu i dymu, jakim była burgerownia. Nie zobaczyłem nigdzie Sheldona w jego śmiesznej czapeczce, ale za to dostrzegłem sprzątającego nieopodal Timmy’ego, którego trochę kojarzyłem. Zapytałem, czy Sheldon jest na zapleczu.

— Nie ma go tutaj. — odpowiedział Timmy, unosząc rękę pytająco. Na palcu miał plaster, świadczący o skaleczeniu. — Jakąś godzineczkę temu wyszedł, bo się źle poczuł. A szef nie lubi rzygów na podłodze, więc puścił go do domu.

Cała moja ekscytacja wyparowała jednym susem, kiedy dowiedziałem się, że Sheldon się źle czuje. To było przytłaczające, Aalee. Pierwszy raz słyszałem, żeby on się zatruł! Przecież to pancerny czołg!

I pomyśleć, że wziąłem pieniądze na największą kanapkę z ich menu. Wyszedłem z restauracji z pustym żołądkiem, tracąc ochotę na cokolwiek z powodu unoszącego się wokół mnie smrodu. Nie wiem, jak ludzie mogą tam jeść, skoro burgerownia pachnie tylko śmiercią i cytrynowym płynem do toalet. To okropne połączenie, uwierz mi, okropne.

Nie mogłem spotkać mojego przyjaciela nigdzie indziej, jak nie w domu. W tym celu znów zajechałem na rodzimą ulicę Sezamową. Dostrzegłem na podjeździe jego miętowe auto, normalność. Dostrzegłem też miniaturowy żywopłot, ostrzyżony na równi, który ładnie komponował się z fioletowymi kwiatami. Coś czuję, że z czasem mój ton staje się coraz bardziej poważny…

Zadzwoniłem raz, drugi, ale nikt nie otworzył mi drzwi. Nie słyszałem też za nimi żadnych kroków, więc uznałem, że żarty zaczynają się kończyć. Pytałem sam siebie, czy Sheldon leży w łóżku, a może rzyga? Może obie rzeczy naraz? W końcu nie wiedziałem, do czego zdolny jest preparat z zestawienia magicznych eksperymentów.

Wskoczyłem do domu przyjaciela, szukając po drodze podejrzanych zapachów. Natrafiłem tylko, na szczęście, na swąd jakiegoś herbacianego odświeżacza, który znałem już wcześniej. W mieszkaniu było bardzo cicho. Dokąd iść, zapytałem swoje odbicie w dużym lustrze o drewnianej oprawie, które wisiało w ciasnym holu. Nie odpowiedziało mi. Ruszyłem po prostych schodach na strych.

Ogólnie dom Harminów jest mały i staromodny. Nie znam się na dekoratorstwie wnętrz, nie odróżniam kanapy od tapczana i znam tylko kilka kolorów. Jednak nawet ja zauważam, że po śmierci rodziców Sheldon nie zrezygnował z ich pomysłu na urządzenie mieszkania i zostawił wszystkie stare buble z lat sześćdziesiątych. Ciekaw jestem, czy zrobił to w jakiejś intencji, na przykład by zachować ten sam klimat, który mu zapewniono w dzieciństwie, a może po prostu mu się nie chciało przestawiać tych wszystkich gratów i tyle?

Dotarłem do pokoju Sheldona, który urządzony był już nowocześniej niż reszta budynku. Stary rozkładany tapczan przypominający spuchnięty wafel stał pod ścianą obklejoną plakatami zespołu jakichś czubków, których nawet nie znałem i wizerunkami wszystkich półnagich babek, które Sheldon znalazł w gazecie. Nie brakowało miejsca także na zdjęcia z dzieciństwa i inne ozdobniki. Jednak akurat tego dnia zaciekawiło mnie coś innego. Pusty pokój.

Zmięte na łóżku poduszki były jeszcze ciepłe, czyli mój przyjaciel musiał kryć się w pobliżu. Może faktycznie rzygał? Postanowiłem poczekać na niego tutaj, nie chciałem wystraszyć go od tyłu jak jakiś tchórz. Lepiej zaskoczyć go, gdy sam tu wparuje. Przechadzając po pomieszczeniu, słyszałem nieregularne kapanie wody. Sheldon musiał brać kąpiel, a może też, skoro czas pozwalał, starczyło mu na chwilę przyjemności. Nie zastanawiałem się nad tym wbrew pozorom. Ty też, Aalee, nie myśl o tym.

— Archie? Ty tutaj? — Ten głos tak mnie przestraszył, że o mało nie narobiłem.

— Dlaczego mnie straszysz? — oburzyłem się. — Dzwoniłeś do mnie kilka razy i zwolniłeś się z pracy?

— Przepraszam, jak już pewnie wiesz, źle się czułem i musiałem sobie zrobić wolne od smażenia kotletów. Ale dobrze, że jesteś. Bardzo dobrze.

Wiesz co, skarbie? Wcześniej myślałem, że to jego głos jest straszny. Był taki ochrypły i zmechanizowany, że aż można się skupczyć. Delikatnie mówiąc, chyba przeziębił gardło. Ale prawdziwym szokiem okazało się to, jak Sheldon wyglądał, nie mówił. Wszedł do pokoju, poczynając od swojego brzucha, który wyglądał na jakiś mniejszy niż kilka godzin temu. Dokładnie widziałem jego bladą skórę, którą okrył jedynie szlafrokiem w cętki geparda. Na twarzy miał szeroki uśmiech, a oczy zjeżdżały mu w dół.

— Wyglądasz strasznie. — przyznałem z drżącym głosem. — Mogłem cię zabić przez te głupie rodzynki.

— Głupie rodzynki? — Sheldon ze zdziwienia powiększył liczbę swoich podbródków. — Och nie, to na pewno głupie przeziębienie czy inny syf. Wiesz, co ludzie potrafią podrzucić w resztkach.

— No pewnie. — odparłem, wyobrażając sobie liczbę chorób w takim pozostawionym gryzie burgera, których pracownik burgerowni musi pozbywać się każdego dnia.

— Napijesz się czegoś? — zaproponował grubas, otwierając szafę. — Tylko się ubiorę i mogę zejść do kuchni.

— Nie, właściwie to już pamiętam, po co tu przyszedłem. — o wyjaśnienie, rzecz jasna! — Chciałem się dowiedzieć, czy przypadkiem cię nie otrułem. Skoro mówisz, że to nie przez moje rodzynki, to po co do mnie tyle razy dzwoniłeś?

— Tak właściwie, Archie… — Sheldon był odwrócony tyłem, szukając jakichś spodenek. Głos mu się nieco zwolnił, jakby się zastanawiał, czy to, co mi powie, nie okaże się niewłaściwe. — Mógłbym dostać ich jeszcze trochę?

— Serio? Aż tak ci smakują? — Jego słowa zaskoczyły mnie dogłębnie. Spodziewałem się wszystkiego, począwszy od raka czy nawet tego, że Gruby Sheldon ma jakieś kłopoty sercowe. Ale by mnie wezwał tylko po to, żeby dostać coś, co w smaku, jak sam przyznał, było średnie? Jeszcze rano powiedział, że mogę je rozdawać dzieciakom na Halloween, a każdy w tej jakże gościnnej okolicy wie, że sąsiad może ci wrzucić do torebki jedynie miedziaka albo plaster marchwi. Nigdy w całym swoim życiu nie znalazłem w mojej wyciętej dyni dobrego cukierka.

— Na początku były mi obojętne. — Sheldon podszedł do lustra i poprawił jasnego jeża. — Ale po jakimś czasie, smażąc kotleta dla klienta nr 21, nabrałem ochoty na kolejną rodzynkę. Później było coraz gorzej… Nie mogłem się skupić na niczym innym, tylko na twoich pysznych rodzynkach.

— Cieszę się. — Oparłem dłonie o biodra, stojąc w dumnym rozkroku. Nadzieja na udany biznes zaczynała powoli powracać. — Może jednak coś na tym zyskam…

Nie dokończyłem. Sheldon odwrócił się z wytrzeszczem, podbiegł do mnie i chwycił mocno za ramiona. Gdyby nie był moim przyjacielem, zaprezentowałbym na nim swoje niezwykłe techniki samoobrony. Ale nie ukrywam, znowu się przestraszyłem.

— Musisz zacząć je sprzedawać! — rzekł poważnym tonem, plując mi w oczy. — Ludzie oddadzą oszczędności życia, by to zjeść. Będziesz ich bogiem, Arthur.

— Dobrze, już dobrze. Mam w zanadrzu trochę twoich boskich smakołyków.

— Daj mi je. Daj mi je!

Rzuciłem w niego woreczkiem, który tak łapczywie próbował mi odebrać. Jeszcze nigdy nie widziałem w nim takiej żądzy jadła, nigdy. Zjadł nawet woreczek.

— Dałeś mu wszystkie rodzynki? — zapytała Aalee, a ja podniosłem opuszczony na jej rajstopy wzrok. Pokręciłem przecząco.

— To była tylko część. Lecz i to niczego nie zmieniło…

Po tym spotkaniu rozstałem się z Sheldonem na jakieś dwa dni. Nie telefonował do mnie ani mnie nie odwiedzał. Z tego co mi było wiadomo, nie pojawił się nawet w pracy. Nie podejrzewałem niczego, póki stara sąsiadka z okolicy nie opowiedziała mi o jękach, które wydobywały się ze strychu domu Sheldona. Pani Humprey wiedziała, że się przyjaźnimy, dlatego poprosiła mnie, bym do niego zajrzał, w końcu to taki biedny, samotny chłopiec.

Tak zrobiłem. Wieczorem wybrałem się do domu Harmina z ciastem domowej roboty i puszką Moka Coli [ja to umiem robić prezenty, nie?]. Zadzwoniłem do drzwi, choć wiedziałem, że to bezsensu i muszę wejść sam. Kiedy stanąłem w ciasnym holu, zamarłem…

— Tylko mi nie mów, że Sheldon nie żyje! — złapała się za głowę Aalee.

— Nie przesadzajmy. — machnąłem ręką na znak, by ukochana przestała w kółko czytać te horrory. — Z Sheldonem było jeszcze gorzej. Wręcz tak źle, że powinienem modlić się o jego szybką śmierć. Posłuchaj…

W nozdrza uderzył mnie ohydny fetor, połączony z ciepłymi obłokami pary, wydobywającymi się z rustykalnej kuchni. Wywaliłem język aż po kolana i zatkawszy nos, udałem się do źródła smrodu. Sheldon stał w fartuchu z napisem „Kiss the Cock”, który sądząc po literówce pochodził z chińczyka, i pichcił coś w garnku.

— Co to za gówno? — obeszło się bez zbędnego powitania. Nie rozumiałem, jak można funkcjonować w takim smrodzie.

— Cześć, Archie. Dobrze, że jesteś. — odpowiedział spokojnie Sheldon. Był w jeszcze gorszym stanie niż poprzednio — przez te dwa dni stał się bardziej niebieski i wychudzony, a jego rozciągnięta skóra opadała mu jak jakieś ponczo.

— Nie jest ci szkoda tak spalać ten ciężko uzbierany tłuszcz? — zapytałem i podałem mu Moka Colę. — Wszyscy myślą, że nie żyjesz.

— Czuję się świetnie, dzięki za troskę. — uśmiechnął się sztucznie i poczołgał się po miskę na drugą stronę kuchni. — Zjesz ze mną kolację?

— A co gotujesz? — zapytałem czysto z grzeczności, choć i tak nie zamierzałem jeść tej zgnilizny. I słusznie.

— Zupa rodzynkowa. — odpowiedział. — Powinna być pyszna. Naleję ci.

— Dlaczego rodzynkowa? — Pot ściekł mi po skroni. Sheldon chyba popadł w jakiś nałóg, pomyślałem. — Sheldon, to się robi niezdrowe…

— Kiedy zjadłem tą paczkę od ciebie, i tak było mi mało. Byłem zbyt słaby, by do ciebie pójść, by pójść gdziekolwiek. — Podszedł z miską do garnka i nalał sobie ostrożnie wrzątku z pływającymi czarnymi kuleczkami. — Dlatego postanowiłem poszukać rodzynek u siebie w domu.

Zakrztusiłem się. Próbowałem wypluć te słowa za niego, gdy tylko przyjrzałem się, co tak naprawdę pływa w tej całej „zupie”. Rodzynki przecież nie mają nóżek, prawda?

— Stary, to są karaluchy! — Odskoczyłem od stołu, przy którym jadł, próbując mu wyrwać łyżkę z ręki. — Nie możesz ich jeść! To nie rodzynki.

— To nie karaluchy! Przecież się nie ruszają, debilu!

Kim stał się mój przyjaciel? Kim stał się Sheldon Harmin? Jeszcze kilka dni temu był wesołym dryblasem o różowej karnacji i lśniących blond włosach, serwującym niedobre burgery mieszkańcom naszego miasteczka. Był towarzyski i jadł to co dobre. Teraz jest chudym, nawiedzonym kolesiem o zgniłym kolorycie, żrącym robaki zanurzone we wrzątku jak jakiś popapraniec z psychiatryka. Kiedy myślałem o tym, że to przez mój gówniany eksperyment zmarnowałem mu życie, łzy napływały mi do oczu. To nie tak miało wyglądać.

— Kurwa! — zadarł się. Zamachnął się i zepchnął swoją miskę na kafelki, roztrzaskując ją i wylewając zawartość. Jedna z „rodzynek” słabo popełzła swoimi nóżkami pod szafę kuchenną. — To nie ten smak! To nie jest ten smak! Wszystko psuję!

Zrozumiałem, że Sheldon przestał jeść cokolwiek, uporczywie poszukując tego smaku, którym go uzależniłem. Próbował wmówić sobie, że karaluchy z piwnicy to rodzynki, z których można przyrządzić obiad.

— Nie mogę cię tak zostawić. — zmartwiłem się, oglądając, jak ten wypłakuje się w ceratę na stole. — Musimy jechać do szpitala.

— Nie. — usłyszałem.

— Jesteś wrakiem człowieka! Umrzesz, jeśli nie zjesz czegoś normalnego!

— Powiedziałem NIE! — wrzasnął, a ja umilkłem. — Masz mi dać te pierdolone rodzynki, rozumiesz? Wiem, że masz ich pełno, na pewno masz. Jeśli chcesz mi pomóc, to po prostu mi daj to, czego potrzebuję.

Jego wypowiedź przerwał szczęk małego przedmiotu. Patrzyliśmy na siebie w ciszy, a potem przeniosłem wzrok na drobne białe elementy rozrzucone przy jego łokciu. Wziął jeden z nich do ręki i przyjrzał mu się uważnie.

— To… Twoje zęby? — zadrżałem. Sheldon spojrzał na mnie, ukazując szczerbaty uśmiech. Kilka jego dolnych zębów wypadło mu z ust.

— Daj mi te rodzynki, Archie. — Wstał z krzesła, powoli się do mnie zbliżając niczym zombie. — Jeśli jesteś prawdziwym przyjacielem, daj mi te pierdolone rodzynki!

Bez krzyku zerwałem się do ucieczki, zabierając ze sobą nieruszoną Moka Colę. Ogarnął mnie strach i adrenalina. Strach przed tym, co będzie i co się właśnie wydarzyło. Poślizgnąłem się na wylocie z kuchni, wybiegłszy na hol. Od siły rozpędu uderzyłem się w boczną ścianę, próbując znaleźć najbliższe wyjście. Za plecami ujrzałem kroczącego Sheldona, który ciałem zagradzał mi drzwi wyjściowe.

— DAWAJ JE! — ryknął na mnie monstrualnie, aż zapiszczało mi w uszach. Próbował sprytnie zagonić mnie w kozi róg i zrobić coś, o czym nawet nie chciałem myśleć. Ważna była tylko ucieczka z tego przeklętego domu. Postawiłem na piwnicę. Dlaczego? Dom Harminów zbudowany jest mniej więcej tak jak mój. Piwnica połączona jest z garażem, który ma wylot w postaci bramy. Zejście w dół znajduje się na końcu domu, w ślepym zaułku. Udałem się tam szybko, gdzie zastałem białe drzwi. Tuż obok miałem widok na salon i ręcznie malowany ślubny portret Carola i Diany Harmin, który zdobił miejsce nad zgaszonym kominkiem. Ich głębokie, muśnięte pędzlem oczy zdołały mi przekazać dostatecznie wiele. I jak tu w stronę takich pięknych, młodych twarzy powiedzieć, że ich syn stał się zombie?

Jednak nie miałem czasu na podziwianie. Usłyszałem dźwięk przewracanych mebli i zbliżające się kroki. Sheldon błagał o rodzynki głosem, który nawet nie należał do niego. Zapocony szarpnąłem za złotą klamkę i znalazłem się w ciemnym, zaskakująco suchym miejscu.

Schodki prowadzące w dół były bardzo wąskie i okurzone. Piwnica zapełniona gratami i starymi konserwami, nic podejrzanego. Wtedy przeszył mnie lodowaty dreszcz. Szybko zauważyłem, że nigdzie nie ma drzwi. Kurna, a powinny tu być! Zamiast tego, na ścianie znajdował się biały ślad po zamurowywaniu. Przeklinam to wszystko!

Nie pozostało mi nic innego, jak czekać na śmierć lub walkę. Podjąłem się tego drugiego. Sheldon był moim przyjacielem, druhem i kompanem, ale osoba, która mnie ściga, to nie Sheldon, tak sobie powiedziałem, gdy znalazłem pomiędzy kartonami baseballowy kij. Na polerowanym drewnie widać było wyblakły podpis „Dla najlepszego orła”. Rodzice Sheldona całe życie wierzyli w to, że ich jedynak kiedykolwiek zainteresuje się sportem. Mieli wobec niego wiele planów, chcieli zobaczyć jak gra w pierwszej lidze niczym dziadek Harmin i jego słynna, zwycięska podkręcona piłeczka. Oczywiście Sheldon mimo wielogodzinnych namów nigdy nie zagrał na boisku ani nie zagrał w ogóle. A kij podarowany mu na święta dyskretnie odłożył w sferę zapomnienia.

Niestety, tym razem musiałem go użyć przeciwko niemu. Nim się obejrzałem i przeżegnałem, wystraszył mnie trzask drzwi od piwnicy i dziwne stukotanie. Jeden chwyt i kij znalazł się w moich drżących rękach. Gdy się obróciłem i zamachnąłem, dokładnie w tym samym momencie żywe truchło Sheldona, goniące mnie po całym domu, spadło ze schodów z trzaskiem.

Nastała cisza, a jego ciało leżało w bezruchu twarzą do betonowej podłogi. Milczałem, wpatrując się w jego blade ręce, wyglądające na złamane w kilku miejscach. O mało się nie poryczałem.

— Sheldon… Czekaj, on nie żyje? — Annalee wgapiała się na mnie zza grubych szkiełek, a ja nawet nie zauważyłem, że ma oczy jak pięć złotych. Nienawidziłem tego wyrażenia.

— Sam już nie wiem, Aalee… — wszystkie te wydarzenia, z których się zwierzyłem, uderzyły mnie w pierś ze zdwojoną siłą.

— Arthur, to poważna sprawa. — Aalee ścisnęła mi ręce na ramionach i spojrzała w głąb mojej duszy, co miała w zwyczaju robić, gdy uznała sprawę za niecierpiącą zwłoki. — Kochanie…

Zacisnąłem usta i wyrwałem się z ich sideł.

— Zostawiłem go w piwnicy i nic nikomu nie powiedziałem. — wybełkotałem przez plączący się język. — Tak, to zdanie brzmi strasznie.

— Arthur…

— Wiem, co chcesz powiedzieć. Jestem mordercą i idiotą oraz że jedziemy na policję wydać mnie nim stracę rozum. Na wszystkie moje grzechy i błędy, zaufaj mi, Aalee. Przysięgam na to wszystko, że osoba, którą zamierzałem ogłuszyć kijem, nie była Sheldonem, którego znaliśmy. To nie jest on…

— Arthur…

— Jestem skazany na życie z tym gównem na sumieniu. I nie chcę mówić, że się na to nie zgadzam, bo naprawdę na to zasługuję. Ale nie pójdę na policję. Stworzyłem substancję, która poważnie zagraża istocie ludzkiej. Jestem ojcem produktu ciemnej strony nauki. Dlatego, Aalee… — zrobiłem dramatyczną pauzę, spoglądając smutno przed siebie. — Uciekam.

Rozdział III

Gnijący grubas

Arthur długo szukał w oczach Annalee tego istotnego błysku, który mógłby go zapewnić, że jego luba rozumie go i akceptuje jego decyzję. Jednak błysk nie pojawił się, a usta dziewczyny rozwarły się jak most spuszczany na fosę. Długo, bo aż kwadrans myślał o tym, czy to konieczne, aby uciekać z domu w obawie przed wykończeniem jeszcze kogoś. Rodzynki stanowiły narkotyk do każdego, kto choć raz poczuje ich smak. Wystarczy potem tylko kilka godzin, by zacząć powoli umierać.

— Arthur — Annalee ponownie oparła mu dłonie na barkach odzianych w skórzany płaszcz od święta. — To, co mi opowiedziałeś, brzmi jak brednie ośmiolatka po maratonie filmów grozy.

Arthur westchnął i oparł się plecami o kanapę.

— Ale i tak ci wierzę, rozumiesz? Wierzę, bo wiem, że nigdy byś sobie nie wymyślił czegoś takiego, a już na pewno nie zażartowałbyś z utraty przyjaciela. — Głos Annalee okazał się bardziej stanowczy, niż chłopak zdołał sobie wyobrazić. Jej poważna mina zdradzała, że jest zdeterminowana i gotowa do zostania jego prywatnym adwokatem podczas sądowej rozprawy. Taka właśnie była Annalee i już — nieważne jak bardzo namieszasz jej w głowie swoimi problemami, ona zawsze będzie chciała je zwalczyć.

— Ojej, kocham cię! — rozczulił się Arthur. Już miał się wdać w uściski, jednak przypomniał sobie, że ma niewiele czasu. Spojrzał na swój plecak podróżny leżący w kącie garażu, który pamiętał wszystkie szkolne wycieczki z liceum. Dobrze, że się spakował. Dobrze, że zrobił to wcześniej, niż pierwotnie chciał. A zaraz się dowiemy, dlaczego.

— Jestem gotowy do drogi. — oświadczył i wstał z kanapy. — Wskakuj, podrzucę się do Fresno.

— Naprawdę chcesz uciec? — Annalee zadrżała szczęka. — Nie możesz…

— Czemu nie? Mam mapę i kompas. Pojadę zgubić ich na pustyni a potem, jak już dojadę do jakiegoś wygwizdowa, zadzwonię do ciebie z miejskiego telefonu. Pewnie będę krążył po kraju, pracował lokalnie. Obiecuję, że wyślę ci pieniądze. Nie dam się żadnej prostytutce. Będę cię kochał.

— Nie, Arthur, nie możesz! — podniosła głos Annalee. — To nie jest rozwiązane. Być może nic nie zrobiłeś, a Sheldon ży…

Arthur przyłożył jej palec do warg. Oboje zamilkli na chwilę, skupiając się na dziwnym hałasie dochodzącym z góry. Te kroki z pewnością nie należały do delikatnego tuptania matki Arthura. Były ciężkie, masywne, a dla Arthura… Niepokojąco znajome. Wszystko ucichło przy drzwiach do garażu. Chłopak sięgnął po swój plecak i powoli, cały czas patrząc na drzwi, załadował na Vespę bagaż Annalee. Ta nie protestowała, gdyż coś od środka zabraniało jej to robić. Poczuła nadchodzące niebezpieczeństwo.

— Tu jesteś, Archie. — usłyszał znajomy głos zza otwierających się drzwi. Czoło Arthura pokryło się potem, a jego ręce odruchowo zacisnęły się w pięści.

Sheldon wszedł do środka, wyglądając jeszcze gorzej niż kiedy zaatakował przyjaciela w swoim domu. Jego skóra już nie była tylko niebieskawa, a pomarszczona i miejscami odchodziła płatami. Oczy miał tak przekrwione, że aż czarne. Burczenie jego brzucha rozgrzmiało po całym pomieszczeniu jak burza stulecia. On był głodny. Annalee jęknęła na jego widok, niemal mdlejąc. W ostatniej chwili oparła się o siedzenie Vespy.

— Aalee, otwórz bramę. Szybko. — rozkazał Arthur. To był czysty rozkaz, bez sprzeciwu.

— Co? Zostawiasz przyjaciela w potrzebie i uciekasz? — Sheldon zgiął szyję ze zdziwienia i uśmiechnął się żałośnie. — Ale z ciebie dupek.

Arthur nie mógł się ruszyć. Za plecami usłyszał trzask bramy, przez którą mieli wyjechać w siną dal. Usłyszał też, jak Annalee wsiada na skuter.

— Nie jesteś Sheldonem. — odpowiedział pusto Arthur. — Zamieniłem cię w potwora, którego trzeba karmić lub zabić. Ja skorzystam z trzeciej opcji. Nie dam się tobie.

— Jestem Sheldonem. — Żywy trup zrobił krok w przód. Głos mu ochrypł w błyskawicznym tempie. — Po prostu mam ochotę na rodzynki. Wiesz, że są dobre. Za dobre dla mnie. Dlatego mnie unikasz. Jestem dla ciebie nikim. Dasz rodzynki Annalee albo zjesz sam.

— Gdyby to nie była trutka, dałbym ci ich tyle, aż byś pękał. Dałbym ci wszystko.

— Nie, jesteś zły! Jesteś zły! Głupi dupku, dawaj mi to, na co zasługuję!

Wtedy zombie-Sheldon zrobił to, czego chłopak obawiał się najbardziej — rzucił się w ich stronę jak wór kartofli, tyle że z wyciągniętymi, morderczymi łapskami. Arthur wskoczył na Vespę i uruchomił ją. Annalee objęła go w talii i przyłożyła głowę do jego karku. Jej policzek był gorący od adrenaliny.

— Arthur! On mnie złapał za nogę! — zawyła dziewczyna i zaczęła się niespokojnie wiercić. Zombie-Sheldon z szantażem udawał, że chce ją odgryźć. Ślepo czerpał satysfakcję ze strachu niegdyś bliskiej mu osoby.

— O nie! Odczep się od Annalee! — Arthur nie darował mu tego posunięcia. Uruchomił πerda — sekretny czerwony przycisk przy kierownicy. Gdy go wcisnął, Vespa ruszyła z niewiarygodną prędkością, spuszczając na Sheldona chmurę kwaśnego pierdu z rury wydechowej. Zombie krzyknął od niewiarygodności smrodu i upadł na ziemię, ocierając oczy. Resztki jego człowieczeństwa pozwalały mu jeszcze reagować na takie bodźce jak fetor. Ale zainfekowany mózg podpowiadał mu, ze trzeba biec za żółtym motorem.

Tymczasem para uciekinierów wjechała już na Welcome Way- główny wylot z tego miasta. Słońce już zdążyło dotknąć horyzontu i poczerwienieć. Ale nawet piękna pogoda nie była tak wspaniała jak ulga, że jest się już bezpiecznym. Na razie. Po kilku chwilach usłyszeli przytłumione syreny.

Rozdział IV

Spotkanie z szykiem

Raphael Rodrigon nienawidził czekać, a to między innymi dlatego, że był niezwykle cholerycznym człowiekiem. Personel restauracji, do której zawitał z powołania przez Szefa Wszystkich Szefów, nie wiedział, z jaką drażliwą osobistością miał do czynienia i nie uwijał się zbytnio z jego pilnym zamówieniem.

— Do licha, Clackson! — uderzył pięścią w stół, aż stojące na serwecie pieprz i sól podskoczyły. — Ile można czekać na jakąś głupią kanapkę?

Niejaki Pan Clackson, specjalista od spraw rachunkowości i kryminalistyki, a w wolnych chwilach zawodowy bilardzista, siedział naprzeciwko swojego towarzysza i drżącymi łapkami próbował uchwycić teczkę większą od niego. Wbrew pozorom, wcale nie przestraszył się byle krzyku Rodrigona. Pracuje z nim już od naprawdę wielu lat, co skutecznie przyzwyczaiło go do tych awanturnikowych monologów.

— Niech pan przypomni sobie, po co tu właściwie jesteśmy. — Clackson kiwnął paluchem z pouczeniem. — Sprawa niecierpiąca zwłoki. Niedługo wybije siedemnasta.

— Ach tak… — Rodrigon rozluźnił mięśnie swojej poszarzałej twarzy i opadł na czerwono-kremowe oparcie. Niełatwo o taki widok, jak odpoczywający detektyw Rodrigon. To jak oglądać relaksującego się złoczyńcę z kreskówki, który poza chęcią zawładnięcia światem okazuje się mieć jeszcze inne hobby typu oglądanie seriali w szlafroku. Dosłownie, mężczyzna ten przypominał karykaturalnego geniusza zła — długi, czarny wąs, uczesane na żel krucze włosy, grube brwi i wnikliwe spojrzenie były tylko niektórymi z jego charakterystycznych cech.

— Doktor Katamari obiecał zjawić się tu z całą swoją kompanią. To obiecujący młody japoński milioner, którego współpraca z nami pozwoliłaby nam się nieźle wysławić. — uśmiechnął się niespodziewanie Clackson.

— I taki pedancik wybrał sobie na miejsce spotkań tę podmiejską norę? — Rodrigon marszczył i kręcił brwiami, wodząc oczami po jaskrawych tapczanach i niedokładnie umytych stołach. — Nie mógł nas zawieźć chociażby do Silverhoe?

— Wykluczone. — Pokręcił głową Clackson. — Czyżbym nie wspomniał, że musimy być w pobliżu naszego głównego sprawcy? Wspomniałem, jakieś sto razy…

Dyskusję przerwał nagły zgrzyt szklanych drzwi, których czerwone zawiasy wymagały solidnego naoliwienia. Większość klientów restauracji zwróciła swoje oczy w kierunku podążającego między stolikami niecodziennie ubranego mężczyzny. Czarny, połyskliwy płaszcz i niezwykle jasne włosy powiewały na wietrze znikąd. Spod długich spodni wystawały szpiczaste buty, które uderzane o podłogę wydawały dźwięk tysiąca kłaniających się cesarzowi Chińczyków. To właśnie była istota Yasue Katamari.

— Panowie wolni? — zapytał młodzieniec, zatrzymując się przy stoliku oznaczonym karteczką numerem 13. Rodrigon zrobił kwaśną minę, a Clackson uśmiechnął się, jak zwykle.

— Zapraszamy, Panie Katamari. — odpadł ten drugi.

Doktor nawet aktówkę wyjmował z gracją. Wszyscy wgapiali się w jego ruchy niczym zahipnotyzowani. Jedynie Raphael Rodrigon zastanawiał się, dlaczego każdy młody pajac jest tak bardzo uznawany przez tłumy.

— Detektyw Rodrigon, miło mi. — Mężczyzna wyciągnął czarną skórzaną rękawiczkę w kierunku Katamari. Zaskoczyło go, że młody doktor nosił taką samą. Przywitali się, ale jakoś sztucznie. Wcale mu nie było miło i to okazywał.

— Doktorze, jesteśmy zaszczyceni z Panem współpracować. — ukłonił się Clackson.

— Ja także, ale musicie wiedzieć, że zaraz mam kolejne spotkanie z kimś innym, więc proszę się streszczać, panowie.- Katamari władał angielskim jak bóg. Mówiono też, że operuje także włoskim, rosyjskim, polskim, chińskim i hiszpańskim. No i oczywiście swoim ojczystym japońskim.

Clackson ogarnął się należycie i z pokerową twarzą otworzył swoją wielką teczkę. Jednak jedyne, co z niej wyciągnął, to małą kopertę. Postawił je przed Rodrigonem oraz Katamari, czekając na odzew.

— Dokument i akta naszego zbiega. W środku znajduje się także dyskietka z jego portretem i dodatkowymi informacjami.

— Mógłbym zerknąć? — zapytał z uniesionym paluszkiem Yasue. Rodrigon usłyszał trzecim uchem, jak jakaś nastolatka pojękuje na widok ich błyskotliwego towarzysza. Niechętnie wyszarpnął wszystko Clacksonowi i oddał w czarne rękawice Katamariego.

Milioner analizował dokumenty bardzo dokładnie. Detektyw i jego pomagier od kilku minut wyciągali się znudzeni na siedziskach. Aż nagle i nieoczekiwanie Rodrigon wywęszył swoim szpiczastym nochalem pożądany zapach.

— Idzie mój prosiaczek z jajami! — uśmiechnął się na widok zbliżającej się młodej kelnereczki. Dziewczyna miała ze sobą tacę z parującą kanapką specjalnie dla niego. Dla Rodrigona. Podłużna buła, nadziana jajkami, bekonem, kotletem wieprzowym i majonezem. Oraz miłością. „Życzę smacznego” usłyszał przy uchu, gdy zamierzał wgryźć się w jadło.

Tak jakby dotyk śniadaniowej kanapki miał uruchomić jakiś czujnik, tak drzwi z impetem trzasnęły, wpuszczając do środka potężnego dryblasa. Facet miał idealnie dobrany garnitur, ale za krótki krawat i wyglądał na kogoś, komu nie powinno się tego mówić na głos. W mgnieniu oka i bez zastanowienia mięśniak złapał jeszcze ciepłe zamówienie Rodrigona i rozmiażdżył w dłoniach, czyniąc kanapkę brązową plwociną. Dokładnie przyjrzawszy się, odłożył wszystko delikatnie z powrotem. To śmieszne, że po tym wszystkim obchodził się z resztkami kanapki jak z małym dzieciątkiem.

— Co ty robisz! — Rodrigon patrzył i nie dowierzał. Obrócił się z szokiem do dryblasa i musnął palcem jego dopasowany garnitur. — Facet, ja znam kogoś kto ci wykrzywi ten twój…

— Ochłoń. — oznajmił ze spokojem Katamari, najwidoczniej sfrustrowany przerwaniem lektury. — Sammy robił to dla naszego, dobra, mojego dobra.

— Miał nas ochronić przed kanapką? — podrapał się po głowie Clackson.

— Chwilunia… — Detektyw z nagła wywęszył pewne powiązania. — To twoja sprawka, lalusiu? Grzebiesz mi w jedzeniu jak jakaś mysz? Słuchaj, gryzoniu, psujesz mi dzień!

Katamari otrzepał ze swojego płaszcza plwociny oszczerstw.

— Najwidoczniej nie jesteś świadomy, jak wielu ludzi ginie co roku przez bomby ukryte w zamówionym jedzeniu. — rzekł Japończyk spokojnym tonem i zaczął jeść jabłko wyjęte z kieszeni. — Sammy to mój ochroniarz, tak.

— Powiedz mi, kto normalny ukrywa bomby w jedzeniu? — Detektyw wskazał na swoją zgwałconą kanapkę, ani trochę niepocieszony z tego wyjaśnienia. Jak już umrzeć, to z jajkiem i bekonem w ustach. Zawsze to lepsze niż postrzelenie przez szalonego dzieciaka z glockiem.

— Panie Rodrigon, w mojej karierze ważna jest nie tylko dokładność, ale i ostrożność. To dlatego jeszcze żyję. Połączenie tych dwóch arcyważnych cech to przepis na awans mojego pokroju.

— Co ty bredzisz, gryzoniu! — Raphael Rodrigon był w jeszcze gorszym nastroju niż na początku rozdziału. Minął niecały kwadrans, a on już ma dość tego młodzika od siedmiu boleści. Milionerzyk. Ciekawe skąd wziął te pieniążki… — W tej robocie liczy się dobrze wykonana praca mimo wszystko. Nie ma czasu na płacz i dbanie o własne bezpieczeństwo, szczególnie, gdy w zasięgu ręki mamy takich niebezpiecznych typków jak on.

Jego palec wskazywał na trzymane przez Katamari akta. Tak się składa, że już przeczytał opis podejrzanego i obejrzał jego zdjęcie. Typowej urody rozczochrany smark. Trochę żółty na twarzy. Czarne włosy i oczy. Opadnięte powieki i uśmiech mówiący „Jestem królem jezdni”.

— Panowie, zabieram to do wglądu moim ludziom. — Katamari wstał, zostawiwszy na stole ogryzek zapakowany w plastikową torebkę. „Jaki sterylny” pomyślał Rodrigon. Clackson skinął głową i także wstał, by podać Japończykowi dłoń. Jednak ten obrócił się i tylko trzepnął płaszczem jego wyciągniętą rękę.

W tym samym czasie do baru znów wparował Sammy i jakiś inny Sammy [wyglądali identycznie]. Tym razem podeszli do swojego szefa z jakąś nowiną. Słychać było pomruki i westchnienie. W końcu Katamari obrócił się do Rodrigona.

— Nasz sprawca ucieka z miasta.

— On??? — Rodrigon i Clackson w tym samym czasie odskoczyli od stołu.

Rodrigon szybko zmarszczył brwi i rozkazał natychmiastowe złapanie go. Mimo że nie był milionerem, nie był piękny, nie miał kariery ani wpływów tak jak Katamari, to on, stety czy niestety, dowodził tą sprawą. Doktor Katamari był tylko pomocnikiem, marionetką. A Clackson robił to co zawsze. Wysyłał wiadomości, asystował i nosił swoją teczkę z pierdołami.

Kilkanaście radiowozów i wielka limuzyna ruszyły w pościg przez całe miasteczko. Rodrigon siedział na tyłach limuzyny obok kompana Clacksona. Wodził palcem po skórzanych, białych oparciach. On już dorwie tego pchlarza. Jest tego pewien.

Rozdział V

Droga żółtego rumaka

— Przekroczyłeś prędkość? Policja siedzi nam na ogonie. — zaalarmowała Annalee, kiedy po obejrzeniu się dostrzegła czerwonego koguta na horyzoncie. Prawdopodobnie byli niecałe kilka kilometrów od miasteczka. Welcome Way, podobnie jak cała okolica, była spokojną szosą o gładkiej jak aksamit nawierzchni. Jechało się tu znakomicie, dlatego auta chętnie przejeżdżały przez miasto. Tym razem, jak na ironię, Droga Powitania posłużyła im za Drogę Pożegnania.

— A skądże. — zmarszczył czoło Arthur. — Jestem na pięćdziesiątce.

Postanowił przyspieszyć. Nie podobał mu się ten pościg.

— To czemu są na sygnale? — wtedy Annalee olśniło. — Sądzisz, że to przez Sheldona?

— Niemożliwe. Nie dowiedzieliby się o niczym tak szybko. Zaciśnij pasy, Aalee, będziemy pędzić.

***

W tym samym czasie Rodrigon i Clackson śledzili poczynania jadącego przed nimi jednośladu. Katamari zajmował miejsce przy kierowcy, mając najlepszy wgląd na sytuację, jednak zamiast z tego korzystać, lekkomyślnie oglądał swoje chude palce.

— Podejrzany porusza się żółtą Vespą 50 z prędkością 55 km/h. Właśnie przyspieszył, jest teraz na siedemdziesiątce. Poruszamy się trasą Welcome Way w stronę autostrady. Clackson, notujesz?

— Zapisane. — Clackson zerknął na swojego szefa zza grubego, skórzanego notatnika. Pisał jak dziki. Od młodych lat miał styczność z księgowaniem, grubymi dziennikami i stertą papierów. Od czterogodzinnego snu i hektolitrów kawy niemal całkowicie wyłysiał, a zakola niesamowicie eksponowały jego jajowatą czaszkę.

— Może przyspieszymy i zajedziemy im drogę? — zaproponował Rodrigon, zwracając się do ogółu.

— Wykluczone. — przyciął mu entuzjazm Katamari.

— Niby czemu?

— Nie czytałeś procedur? Najpierw musimy włączyć sygnał i uprzedzić ściganych. Nie jesteśmy kaskaderami.

To tak, jakby wyprzedzenie kogoś było jakimś wielkim wyczynem, pomyślał Rodrigon. Pewnie boi się o nowe autko, że coś mu się stanie. I pewnie sam skubany stworzył te nieznane nikomu procedury. Ale ktoś w końcu, kurna, musi ich złapać.

— Proszę się zatrzymać! — zagrzmiał dudniący głos, po czym uruchomiono syreny. Detektyw i pomagier Clackson zasłonili uszy. Ni stąd ni z owąd głowa Katamariego znalazła się za szybą okna i krzyczała przez megafon jak nie wiadomo co.

Annalee obejrzała się i wytrzeszczyła oczy.

— Jakiś Azjata na nas krzyczy. — pociągnęła za płaszcz Arthura.

— Chińczyk? Japończyk? — zapytał, a jego słowa zagłuszał wiatr.

— Skąd mam wiedzieć? Oni wszyscy wyglądają tak samo.

— Jesteśmy z policji. Proszę się zatrzymać. — powtórzył głos Profesora Katamariego. Nie był jednak świadomy, że uciekinierzy nie słyszeli go wyraźnie. By upewnić się, czy rozumieją przekaz po angielsku, powtórzył kwestię jeszcze kilka razy, w językach, które znał.

„Per favore, fermati”

„Остановитесь”

— Co oni tam szepczą? — Arthur odchylił głowę na bok, by jednocześnie spojrzeć za siebie i mieć oko na drogę. Tutaj, na Welcome Way, zdarzały się przebiegające sarny bądź pełzające menele.

— Nie jestem pewna. Chyba coś o Ferrari. Może się chwalą swoim Ferrari? — odparła Annalee. — Nie, czekaj, to przecież mercedes.

„Yamete kudasai”

— Daj spokój, Katamari! Nie wiesz, że kryminalistom chodzi o to, by uciec? Nie zatrzymają się, bo ich o to prosisz. — Rodrigon sfrustrował się całą tą sytuacją i ukradkiem wymacał w kieszeni świeżo zakupiony pistolet. Ten nabój miał ochotę wykorzystać na tego bezczelnego Japońca, jednak wiedział, że musi wydać strzał ostrzegawczy. — Clackson, zamień się ze mną. Ale najpierw otwórz okno…

Detektyw wychylił swój nos na wiatr. Nabita broń czekała w jego spoconych dłoniach. Wyciągnął się na tyle, by jego plecy ocierały się o krawędź okna. Po kilku próbach udało mu się namierzyć tylne koło Vespy 50 z kobietką na bagażniku. W duchu zmówił modlitwę, by nie strzelił jej w nogę, bo miałby taką rozprawę w sądzie, że nawet jego fikcyjna Julie by go zostawiła.

Padł strzał. Echo tego huku jak i rozrywającego gardło, struny i śledzionę krzyku, rozbrzmiało pomiędzy pustynnymi górami o płaskich szczytach. Tutaj było ich na pęczki. Tak samo jak koloru pomarańczowego. Rodzinne miasto Arthura zbudowane zostało dwa wieki temu w tak zwanej Dolinie Czerwonych Skał, którego klimat cechowała pogodność i naszpikowana toksyną kolczasta flora.

— Strzelają do nas! — Annalee w panice odsunęła się do przodu. Tylne koło pojazdu wydawało brzydki klekoczący dźwięk. Przy tej prędkości zamieniał się w mlaskanie śliskimi wargami.

— Bum, przebita opona! — pogratulował sobie Rodrigon, jakoby ten strzał miał być w dziesiątkę.

— Siadaj, Rodrigon. — machnął ręką Katamari.

— Dla ciebie Detektywie Rodrigon.

— Co pan teraz zamierza? — zabrał nagle głos Clackson. Jedną ręką przytrzymywał kapelusz, który przy najbliższym wiaterku próbował opuścić jego łysinę.

— Z klekotem daleko nie zajadą, mówię wam. Staną przy najbliższej stacji.

Arthurowi coraz trudniej było przycisnąć gaz. Nigdy wcześniej nie musiał uciekać przed armią kogutów, strzelającym facetem i własnymi błędami naraz. Napędzana strachem Vespa sama pruła na jednym kole i nie sposób było ją zatrzymać.

— Dlaczego oni strzelają?! — Annalee próbowała przekrzyczeć wieczorny kalifornijski wiatr. Arthur tylko kiwał głową i zaprzeczał, gdyż sam nie znał odpowiedzi.

Rodrigon nabijał kolejny nabój. Robił to niechętnie, gdyż był niemal pewien, że uciekająca para szybko się podda. Nigdy nie widziałem takiego szybkiego moturka, pomyślał na głos i wymierzył ostatni posiadany nabój…

— Nie jestem pewien, czy to dobry pomysł. — Clackson szarpnął za ramię Detektywa. — Może się z tego zrobić karambol. Między nami jest coraz więcej samochodów.

— Clackson, musisz mnie wysłuchać, kolego. — Rodrigon nastroszył brwi i przybrał poważny ton. — W życiu są czasem takie chwile, kiedy ryzyko to jedyne rozwiązanie. Musisz zaufać swojej broni nim ktoś ci ją zabierze i w ciebie strzeli. Rozumiesz mnie teraz?

— Nie. To chyba niezgodnie z prawem.

— A uciekanie przed służbami już jest dobre, tak? Odsuń się, muszę zakończyć tę imprezkę.

O tej porze na Welcome Way robiło się tłoczno. Cadillaki wypełnione wyszykowanymi na huczny wieczór, naćpanymi nastolatkami, pędzące karetki wiozące naćpane nastolatki, starzy kowboje w autach imitujących krówska na prerii, czy też rodzinne wycieczki, jadące z północy ku zaczerpnięciu czerwonego pustynnego powietrza. To wszystko i wiele, wiele innych smaczków, jak świąteczna ciężarówka Moka Coli, jechało w różne zakątki kraju na słoneczną majówkę. Prócz oczywiście naszych bohaterów.

Wóz Katamari przeciskał się niezgrabnie przez powoli rosnący korek. Arthur palił laczka między dwoma osobówkami. Wiedział, że zaczął przyciągać wzrok kierowców. Jakiś kilkuletni dzieciak z wybitymi zębami doklaskiwał mu zza szyby rodzinnego busa.

— Musimy ich zaskoczyć. — stwierdził Arthur, kiedy brzdąc zaczął pukać w szybę i chichotać. — Trzeba ominąć korek.

— Miejmy nadzieję, że skoro są tu ludzie, nie będą już otwierać ognia.

Arhur zdziwił się, skąd u Annalee takie słownictwo jak ‘otwieranie ognia’. Wtedy sobie przypomniał, że przecież jej ojciec, zawodowy strzelec, swoją miłość do broni przeniósł na całe swoje potomstwo. Annalee była dyplomatycznym dzieckiem, które wolało o broni poczytać niż jej używać. I choć nigdy nie interesowała się rodzinną pasją, z pewnością nabyła kilka informacji i zwrotów.

Para zauważyła, że mercedes zmuszony był zwolnić z powodu korków. Na ich nieszczęście, oni też musieli przystopować. W pewnym momencie Vespa niemal przestała się poruszać. Korek na dobre.

— Pieprzeni turyści! — zaklął Rodrigon, opluwając sobie brodę.

— Stoimy.- zaalarmował Katamari, czyli Pan Oczywisty.

— Widzę, że stoimy! Stoimy jak gówno w dupie. Tak jak wszystkie auta. Uciekinier porusza się motorem i jest w stanie swobodnie przejechać, a tym samym uciec.

— Ale stoi, proszę pana. — Clackson ścisnął mu przedramię. — Nic się nie stanie, jak trochę poczekamy. Wyrównały się nam szanse, otóż jak my stoimy, to on też, a jak się ruszymy…

Trzasnęły drzwi auta. Rodrigon znajdował się już za szybą. Katamari zmarszczył czoło w rozzłoszczonym grymasie.

— Co pan wyprawia? — syknął, otwarłszy okno. Rodrigon stał między dwoma autami, stojąc na linii ciągłej i nabijając broń. W milczeniu ruszył przed siebie, gdzie niecałe trzydzieści metrów od niego znajdowała się jego żyła złota- żółty skuter.

Annalee odwróciła się po raz kolejny i tym razem pobladła. Ten straszny facet podążał w ich stronę, a co gorsza, miał ze sobą pistolet. Gwałtownie zaczęła obracać głową, szukając pomocy u towarzyszących im kierowców. Nikt chyba nie zwracał uwagi na kroczącego między samochodami dziada, a przynajmniej tak jej się wydawało.

— Arthur, skarbie… — tylko tyle zdołała z siebie wydusić, nim potrząsnęła jego ramionami. Arthur obrócił się i wytrzeszczył oczy. Tego w planie nie było.

Detektyw Rodrigon przybrał naostrzony, zębiasty grymas. Pewnie już w myślach zakuwał ich w kajdanki. Pod czarnym wąsiskiem wisiała gruba dolna warga, która pod wpływem rozciągnięcia przybrała intensywnie różowy kolor. Oczy także wydawały się rubinowe, choć mogła to być jedynie iluzja z powodu silnego stresu. Arthur cisnął palce na hamulcu, jakby to miało coś dać. W na co dzień pełnej pomysłów głowie zauważył całkowity ich brak, a jak na złość, nawet najbardziej debilna idea mogła okazać się pomocna.

— Dlaczego nagle wszystkim zachciało się jechać przez tę pieprzoną drogę! — syknął, mając niebywałą ochotę przypierdolić obuwiem o stojący obok pojazd, ale w ostatniej chwili zauważył za jego szybą łysego, grubego osiłka o odstających spod pach czarnych łodygach. Zapewne obok siebie miał kij lub siekierę, którym mógłby sprać takiego szczeniaka jak on, lecz Arthur już był przekonany, że do powalenia go wystarczy sama pięść. Dlatego zawsze trzymał się z Sheldonem.

Annalee wydała pisk. Usłyszała za sobą zgrzyt nabijanej broni. Arthur odwrócił głowę.

— Myślicie, że mi uciekniecie, gówniarze? — Rodrigon niesamowicie zniżył głos. Celował do nich, gotowy do strzału, gdyby skomplikowano mu sprawę.

— Jestem dobrym obywatelem.- Annalee uniosła powoli ręce. — Mój mąż także. Nic nie zrobiliśmy.

— Poproszę dokumenty. Zejdźcie z pojazdu. — detektyw wydał stanowczy rozkaz. Jak powiedział, tak zrobili, choć niechętnie.

— Najpierw chciałbym wiedzieć, o co jesteśmy oskarżeni. — odezwał się Arthur, gdy w końcu znalazł w kieszeni swój tracący ważność w tym roku dowód. Nie lubił tego zdjęcia, pochodziło z końca liceum, kiedy dopiero co regenerowała mu się grzywka po haniebnym wypadku ze spawarką. Rodrigon wyszarpnął dokument i przyrównał go do tego, który dostał od Annalee.

— Nie pasujecie do siebie. — zmrużył oczy, wpatrując się w obie fotografie, po czym złożył je razem.- Arthur, tak? Atrhurze, zostałeś przyłapany na gorącym uczynku wczoraj, w barze Francesco Gabana.

— Francesco Gabana? — Annalee spojrzała na męża. — To tam, gdzie grasz w bilard?

— Byłem tam, owszem. Ale nie pamiętam, żebym coś zrobił. Wypiłem tylko dwa piwa. — Arthur podrapał się po kieszeniach, zastanawiając się, co takiego zaszło w jego ulubionej nocnej knajpce.

— Niedawno właściciel zamontował kamerę w barze, która około godziny dwudziestej trzeciej uchwyciła, jak zakrada się pan do barku i kradnie z niego cztery butelki, po czym wychodzi.

Nastała niezręczna pauza w dialogu. Annalee zatkała blade usta, zaciął jej się oddech. Uporczywie przeklepała kieszenie w poszukiwaniu leku, który na szczęście spakowała tuż pod ręką. Arthur zaczął myśleć. Tak, jak zwykle dwa razy w tygodniu, udał się do baru Francesco w godzinach wieczornych. Przeważnie była to dwudziesta pierwsza. Ale tym razem zjawił się godzinę wcześniej, gdyż miał w planach porządnie postukać w bile i imitacyjnie zagrać na butelce piwa lecącą w tle serenadę. Tak, zgadliście. Było to w dniu, kiedy Sheldon ostatecznie stracił nad sobą kontrolę. Arthur fatycznie wypił dwa piwa i trochę postukał w bile, ale dalsza zabawa przelała się na drinki mocniejsze.

— Musiał mi się urwać film. — mruknął tylko pod nosem. Rodrigon pokręcił swoim.

— Od dwóch piw? Arthur, jeśli naprawdę gwizdnąłeś te piwa… — Annalee przybliżyła mu do twarzy grożący palec.

— Ale przyrzekam, zrobiłem to niepoczytalnie! — chłopak wręcz podskoczył ze złości. W głębi duszy jednak odczuł ulgę. Gliny ścigały go tylko za kradzież, a on głupi myślał, że cały świat wie o jego eksperymencie! Czy to nie jest idealny przykład szczęścia w nieszczęściu? — Dobra, czy jak oddam się w areszt, to da mi pan spokój? Muszę odwieźć żonkę do Fresno, więc przed nami kawał drogi.

Detektyw Rodrigon zirytował się. Tyle czasu, nabojów i paliwa poświęcili na takiego rozczochranego szlaufa, a ten, koniec końców, tak po prostu chce się wsadzić za kratki? W głowie zapaliła mu się czerwona lampka, która mimo upływających lat nigdy jeszcze nie wywróżyła pomyłki. Chłopak ten był bardzo specyficzny. Nie mówiąc już o sposobie wyrażania uczuć, podskakiwanie itd., mało kto oddycha ze spokojem, słysząc dotyczące go zarzuty. Mimo to nie miał innych podstaw, by go aresztować za coś większego. Nie miał, aż do chwili, kiedy pomiędzy skórzanymi butami młodzieńca zauważył pewną połyskującą, niebieską rzecz.

— W takim razie niech pan z nami pojedzie. — odrzekł detektyw. Co to? Czy to jakiś klejnot? A może zwykłe sreberko?

— Jestem zawiedziona. — syknęła Annalee, wracając do Vespy. — Tylko co mamy zrobić z pojazdem, panie władzo? Nie mam prawa jazdy na skuter, żeby jechać za moim głupim mężem na komisariat.

— Niech pan mi wyjaśni tylko… Cóż to? — Rodrigon odbiegł od tematu, schylając się nisko po znalezisko. Dygresji nikt się nie spodziewał.

A Arthurowi ugięło kolana. Dosłownie, piszczele zapadały się pod ciężarem zdrętwiałego ciała. Boże, skąd to wypadło? Boże, złapali go. Złapali zabójcę Sheldona i narkotykowego producenta garażowego. Zaaresztują go. Niee, od razu wsadzą na dwa tysiące lat za gęste kratki, będzie siedział. W towarzystwie dwóch goryli. Jeden skazany za zabójstwo, drugi za gwałt. Każdy będzie wiedział, że nie jest chojrakiem. Nigdy już nie będzie tak jak dawniej. Nie uzyska niczyjej pomocy. Wykorzystają to, pewnego dnia obudzi się martwy, w kałuży krwi i moczu.

— Proszę mi to dać. — rzekł krótko Arthur, głosem cierpiącego na zatwardzenie. Natychmiast, jakby odzyskał czucie w kończynach i otrzymał od diabła drugą szansę, rzucił się na Detektywa, który w pięści zgniótł jedną z zagubionych rodzynek. — Proszę pana!

— Hej! Pchlarzu, nie ubrudzisz mi płaszcza tymi lepkimi łapami. A kysz! — Rodrigon zaczął się szarpać i odpychać od agresywnego chłopaka. W jego oczach błyszczał strach, który Detektyw widział w szczególnych przypadkach. W jego zaciśniętej dłoni musiało tkwić coś naprawdę ważnego.

Annalee znów złapała się za twarz i jęknęła. Zawsze przypominała anemiczkę, ale teraz, przy tym biednym, przeciążonym bagażami skuterku, niemal nikła w oczach od swojej chorej bladości. Chwiejnym krokiem dała susa w kierunku szarpiących się mężczyzn.

— Pan nie rozumie, to pamiątka po babci! — krzyczał Arthur, co chwilę przerywając głośnym stękaniem. Detektyw nie wiedział, czy się śmiać czy złościć.

— Ja mam w to uwierzyć? Policja to sprawdzi. — Rodrigonowi niemal eksplodowała żyła na nosie. — Do radiowozu!

W końcu odpowiednim chwytem wykonał obrót chłopakiem, zaciągnął mu ręce na plecy i skrępował wytrenowanymi przez lata palcami. Niestety, nie miał przy sobie kajdanek, które mu niezbędne pewnie leżały luzem w aucie. Annalee, widząc tę scenę, złapała Rodrigona za grube i porządnie uszyte fraki.

— Jest pan bez serca! — krzyknęła, aż wszyscy z otaczających ją stojących w korku samochodów zwrócili na nią szczególną uwagę.- Babcia Arthura byłaby załamana.

— Panienko, nie wtrącaj się. — odrzekł Detektyw, nie zważając na jej błagalny ton, przy którym Arthur zawsze ulegał. Chłopak został popchnięty przed siebie, w stronę radiowozu. Ale on miał asa w rękawie.

I pewnie już siedziałby na tylnym siedzeniu w towarzystwie policji, gdyby nie spontaniczny i udany obrót spraw. Arthur z nagła gwałtownie wyprostował zgięte plecy i uniósł wąski podbródek. Detektyw Rodrigon poczuł uderzenie w nos i zawył, łapiąc się za niego. Tym samym chłopak uwolnił się z ucisku skórzanych rękawic, a gdy poczuł niedocenianą wcześniej wolność, rzucił się w stronę Vespy.

— Wsiadaj! Szybko! — wykrzyczał, niemal wyszarpując ramię Annalee z jej szczupłego tułowia. Ta z krzykiem poszła jego śladem i oboje wskoczyli na żółty pojazd.

W ostatniej nanosekundzie uniknęli twardej ręki nieugiętego Detektywa Rodrigona. Vespa ruszyła z piskiem, pozostawiając po sobie delikatny ciemny ślad. Mimo flaki, wystartowała niemal niezawodnie. Mężczyzna, wściekły jak nigdy dotąd, wycofał się do limuzyny Katamariego.

— Gońcie ich! — rozkazał w stronę kierowcy. Katamari rozchylił usta w niemałym zaskoczeniu.

— Tkwimy w korku, nie widzi Pan? — Japończyk wskazał białym palcem przed siebie.

— Jak nic nie zrobimy, będziemy tkwić w dupie, Panie Katamari!

— Nie odpowiadam za to. — odrzekł po dłuższej chwili milczenia i odwrócił wzrok.

W końcu chcąc czy nie chcąc, auto porwało się w pościg. Z początku powolne przeciskanie się przez tunel pomiędzy pasami jezdni przybierało na prędkości. Ale ryzykownym było rozpędzić się- naraziliby setki ludzi na niebezpieczny karambol. Gdyby zamienić się w ptaka i obserwować z jego lotu Welcome Way, odniosłoby się wrażenie, jakby cały świat, prócz policji i uciekinierów, zatrzymał się. Kierowcy aut, znużeni oczekiwaniem w korku, z ekscytacją obserwowali ten niewiarygodny wyścig. Inni byli przerażeni i pogłaśniali radio, słuchając najnowszych wiadomości. Inni z uśmiechem komentowali i obstawiali, czy chłopak i dziewczyna zostaną złapani. Jak na meczu, a brakowało jeszcze corndogów i trzasków puszek z napojami.

Na lokalnej rozgłośni przerwano właśnie program, by nadać komunikat o niebezpiecznym pościgu policji na głównej trasie wylotowej z miasta. Arthur i Annalee przekroczyli bezpieczny próg prędkości, jadąc slalomem. Arthur czuł się, jakby został kopnięty w jajca- a może i tak się stało, tylko przez nerwy niczego nie pamięta. Annalee kręciła załzawionymi oczami, przyjmując szaleńczy wyraz twarzy. Syrenę słyszała coraz wyraźniej, z każdym tchem, przerywanym głośnym „ŁUUUU”.

— Przepraszam, Aalee! — nadarł gardło Arthur, nie spuszczając wzroku z trasy.

— Dobra, to nie czas i miejsce, jedź! — odpowiedziała mu wrzaskiem.

— Nie, nie rozumiesz, Aalee. Muszę to powiedzieć teraz, bo się boję, że to nasza ostatnia przejażdżka!

— Nie ostatnia, Arthur! Nie zastrzelą nas!

— Nie o to mi chodzi!

Vespa nadal manewrowała. Powoli zaczynała wjeżdżać w strefę ciężarówek. To jak wpłynąć między rekiny pod postacią malutkiego błazenka.

— A więc o co? — zapytała Annalee, gdy nagle wypowiedź urwała długim, przeciąganym krzykiem.

Przed nimi jechała pochylona i pusta laweta. Kąt 45 stopni. Idealna jako narzędzie do wykonania sceny kaskaderskiej. Arthur, nie, stój…

Kierowca limuzyny ciskał gaz ostrożnie. Nie podobało się to Rodrigonowi, który zaczął gubić widok żółtego skuterka. Katamari miał to w głębokim poważaniu, natomiast półłysa pała Clacksona lśniła od potu. W wozie panowała napięta atmosfera, w której gęstwinie nikt nie odważył się palnąć słowa. Nikt, prócz Detektywa.

— Nie widzę ich, gdzie oni są? — zaczął niecierpliwie szarpać się w pasach bezpieczeństwa. — To ja powinienem prowadzić. Nie zgubiłbym ich tak łatwo.

— To doświadczony kierowca. — odrzekł ze spokojem Katamari. — Wie, co to przepisy.

Rodrigon zaklął pod nosem i już miał wypowiedzieć to rasistowskie słowo, które kręciło mu się między wąsami, gdy nagle dostrzegł coś niewyobrażalnego. Wszyscy zamilkli na chwilę.

— Widzicie to?! — Clackson, łapiąc się za głowę, wskazał na niebo nad jadącymi przed nimi autami. Nigdy nie widział takiego czegoś.

Oni latali. Arthur i Annalee jechali w przestworzach niczym przelatująca na tle księżyca wiedźma. Vespa odbijała ostatnie promienie słońca swoimi wypolerowanymi kołpakami, świecąc w oczy kierowcom jak pierwsza bożonarodzeniowa gwiazda. To było coś tak magicznego, że nawet twardo stąpającemu po ziemi Rodrigonowi odjęło pyskatą mowę.

Tymczasem Annalee darła się wniebogłosy. Już ciężko znosiła skok z czwartego pięta akademii, więc kilkusekundowy lot dwadzieścia metrów nad ziemią, bez żadnych zabezpieczeń, był dla niej koszmarem. Przyciskała się do pleców Arthura, szukając stopami czegoś do zaczepienia. W końcu zdusiła łydkami jakąś rurę blisko koła. W tym samym momencie ich szczytowanie zakończyło się, a skuter zaczął spadać. Rozległ się straszny trzask. Wylądowali na jakimś wcześniej nieznanym zjeździe z Welcome Way. Powoli zniknęli pośród zaniedbanych krzaków pustynnych.

Rodrigon zaczął kurwić, pedalić i chamić. Na tej drodze już więcej nie zobaczył żółtej Vespy 50.

Rozdział VI

Natężenie

Było grubo po północy, kiedy głowa Annalee mimowolnie opadała na ramię Arthura. Opasała sennie jego talię, plotąc palce w okolicach jego pępka. Arthurowi było tak strasznie niewygodnie. Co chwilę jego czerwony szal zjeżdżał mu z szyi w dół. Chłopak w półśnie walczył z myślami, nadal uparcie wciskając gaz. Jednak wśród wszystkich minionych wydarzeń i rozmyślań, najgłośniej szeptała potrzeba odpoczynku. Zdecydowanie musi być po drodze jakiś tani motel, w którym i opony można by było wymienić.

— Aalee, śpisz? — zapytał głosem umarlaka.

— Śpię, a co? — mruknęła pod nosem, nie otwarłszy oczu.

— Aalee, ile masz przy sobie pieniędzy?

— Pięćdziesiąt dolarów. Miało być na autobus i jedzenie. A ty?

— Czterdzieści z hakiem. Nawet nie wiem, czy z hakiem.

— Aha.

— Aalee, musimy gdzieś odpocząć.

— No…

Kilkanaście minut później, w końcu Arthur natrafił oczami na niewielki banner „MOTEL 24H”. Napis świecił pośród zaniedbanych krzaków jasnoniebieskim neonem, który oświetlał kolejne z informacji „Zapraszamy! Podajemy świeżą kawę!”. W końcu bardzo, ale to bardzo niechętnie zatrzymał się na skraju drogi. Budynek, który zauważył, znajdował się we wgłębieniu, do którego prowadziły dwa zjazdy. Całość nie wyglądała ani sympatycznie, ani wykwintnie. Choć to drugie nie było dla niego ważne, sympatyczność miejsca określał poprzez kilka czynników, takich jak cena, bezpieczeństwo i zaufanie. W tym momencie pierwsze jednak liczyło się najbardziej.

Vespa zjechała po stromej dróżce wysadzonej drobnymi kamyczkami i żużlem, wywołując turbulencje, które zbudziły Annalee ze snu, po czym zgrabnie zaparkowała gdzieś daleko przy bocznej ścianie. Na niewielkim parkingu, prócz nich, zatrzymane były jeszcze dwa auta i czarny jak noc Benelli. Zgasł pierdzący silniczek i nastała nocna cisza.

— Co to za miejsce? — Annalee przetarła oczy, wodząc nimi po świetlistych krawędziach bannerowego napisu. Arthur zeskoczył z siedzenia na stary asfalt.

— Gdybym tylko wiedział… — mruknął.

Cisza penetrowała im uszy. Arthur czuł, jak gilgocze go po korze mózgowej. Okolica, niezwykle odludna i dzika, przyprawiała go o nieuzasadnione dreszcze. Zapewne znajdują się co najmniej godzinę drogi od jego rodzinnego miasta. Niestety, gdyby nie banda kogutów, nie zboczyliby z właściwej szosy i nie powędrowaliby w to nieznane nikomu miejsce. Choć mógł się spodziewać, że żyjąc w ciągłej ucieczce, nie będzie mógł cieszyć się świeżym asfaltem krajowych dróg, a omijać je szerokim łukiem.

— Poczekaj, możliwe, że w torbie mam mapę. — olśniło go, choć na krótko. Bynajmniej, po przeszukaniu całego bagażu, po przetrzepaniu wszystkich kieszonek, żadnej mapy nie znalazł.

— Na pewno mają jakąś w motelu. Chodźmy, Arthur. Robi się zimno. — Annalee pociągła za sobą swoją ściśle tajną walizkę. Usłyszawszy ten charakterystyczny dźwięk ocieranych o beton plastikowych kółek, miała w głowie obraz jej samej, przeciskającej się pomiędzy przechodniami, by w ostatniej chwili wskoczyć do popołudniowego autobusu jadącego do Fresno. Niestety, zamiast siedzieć w wygodnym fotelu za kierowcą, gniotąc w dłoniach bilet, prawdopodobnie będzie zmuszona spać w podejrzanym pensjonacie.

Motel był na tyle dziwnie zbudowany, że posiadał jedno niepraktyczne wejście, do którego by się dostać, trzeba było okrążyć pół budynku. Miał nieduże okna o metalowych kratach i tylko jedno piętro, a, jak Annalee zgadywała, parter mieścił w sobie pomieszczenia służbowe. Poza tym turystów mogły zniechęcać kruszące się, pomalowane na biało, lecz zżółknięte ze starości ściany.

Kiedy dostali się do wejścia, Arthur zajrzał przez małe okno w drzwiach, na którym niedbale wyklejono kolejne zaproszenie 24h. Nie widać było wiele, ale dostatecznie.

W środku panował ziąb. Ktoś tu niezbyt rozgarnięty ustawił klimatyzację na eskimoskie wiatry. Znaleźli się w bardzo małej, niezbyt przytulnej recepcji o białych ścianach. Pod sufitem świrował wentylator na sznureczku, któremu brakowało kilku koralików. Wyglądał jak wrak, którego jak się pociągnie, spadnie z hukiem na głowę. Przed wejściem, na całej długości rozciągał się drewniany blat. Zza wakacyjnych ulotek i karteczki z napisem „recepcja” wyglądały podkrążone oczy, niezwrócone w ich stronę.

— Dzień dobry. — zaczął Arthur, gdy ocierał o płaszcz rękę, która przedtem dotykała lepkiej klamki.- My tu… Czy to jest motel?

Annalee mentalnie trzasnęła się w czoło. Przed chwilą chyba z kilka minut wgapiali się w wielki napis „MOTEL 24h”. Napis niezwykle neonowy i z daleka widoczny. Powiedz, Arthurze, czy tak się zaczyna rozmowę z recepcjonistą?

— Chcielibyśmy wynająć pokój dla dwojga. Czy są wolne miejsca? — dziewczyna odważnie wyjrzała znad lady, kładąc na niej dłonie.

Recepcjonistą okazał się bardzo gruby i siny mężczyzna, którego podbródki niepokojąco rozpływały się po jego ramionach niczym fala stygnącej magmy. Podkrążone oczy były jedynie czubkiem góry lodowej, którą skrywał na co dzień przed turystami. Prawdopodobnie gdyby nie silny podmuch klimatyzacji, biedak roztopiłby się w samotności. Nie ukrywszy swojego zakłopotania, Annalee wzdrygnęła się.

— Psze pana? — Arthur oparł łokcie o blat, trącając podajnik z wakacyjnymi ulotkami. „Uważaj!” Annalee spojrzała na niego wymownie.

Wreszcie oczy mężczyzny powolutku obróciły w górę, a grube palce przypominające dżdżownice oderwały się od wyblakłej klawiatury ukrytego pod ladą komputera. Nadal odpowiadał im ciszą. Sfrustrowany z lekka Arthur zabrał sztucznie uprzejmy głos:

— Przepraszamy, chcielibyśmy wynająć pokój dla dwojga na jedną noc. Chociażby do siódmej rano. Czy jest taka możliwość? Jeśli tak, ile będzie nas to kosztować?

Uśmiechnął się, a Annalee dla efektu powachlowała dwoma banknotami, również z kuszącym grymasem. Roztapiający się recepcjonista spojrzał na kiwające się pieniądze i zaczął jakby podążać za nimi ich skocznym ruchem. Ich widok od razu go przebudził. Mężczyzna obrócił się na krześle i sięgnął po jedne z wiszących na wieszaczku kluczy. Bez słowa zadowolił się pięciodolarówką, po czym równie milczący zaprowadził ich w głąb ciemnego korytarzyka, sam ledwie się w nim mieszcząc.

— Mamy mu zaufać? — Arthur niechętnie postawił pierwszy krok. Annalee postawiła dwa nieco śmielsze.

— Wydaje mi się, że ten pan jest głuchoniemy. — wyszeptała, jak na ironię. — Albo przynajmniej niedosłyszący. Prowadzi ten motel…

— I to by powstrzymywało go przed byciem masakrującym psychopatą? Nie wydaje mi się, tacy zawsze grają na pozorach, kochana.

Usłyszeli skrzypienie. Koniec końców Arthur postanowił zaufać własnej żonie. Wiele razy jej przeczucia okazywały się słuszne. Ona cała była słuszna i taka nieskomplikowana. Idealna w swojej prostocie i elegancji. Czyżby mogła się pomylić, jeśli chodzi o morderców? Miała w sobie geny starego strzelca, którego pomyłka może kosztować całodniowo upatrywany cel. Zeszli po trójschodku prowadzącym do podłużnej komórki, gdzie mieściły się trzy pokoje motelu: numery 120, 121 i 122. Recepcjonista zagrzechotał kluczami z numerem 121. Włożył je do zamka i przekręcił kilka razy. Wtedy nieoczekiwanie… odezwał się.

— 121 to spokojna liczba. Lepiej nie szlajajcie się po piętrze, bo możecie tego pożałować. — Głos grubasa okazał się niesamowicie łagodny, lecz chorobliwie ochrypły. W jego zakrytym fałdami gardle świszczało i gulgotało powietrze.

— Dlaczego? — zapytał zaciekawiony, lecz nie mniej zaniepokojony Arthur.

— Piętro nie jest dla klientów takich jak wy.

Małżeństwo wymieniło zmęczone spojrzenia. Po chwili Annalee zabrała głos.

— Nie rozumiemy…

— Jesteście tu nowi? — zapytał po bardzo długiej chwili zawahania.- No więc tego… Lepiej nie wychodźcie z pokoju przed świtem, bo dewianci was złapią.

No i odszedł z powrotem za ladę. Arthur i Annalee pozostali sami, otoczeni ciemnością korytarzyka, wpatrując się w drylujące przejście tłuste boki nowo poznanego mężczyzny. Arthurowi przypominał rozszerzoną wersję Sheldona, który i tak w ciągu kilku dni, ba, godzin, znacznie utracił na wadze.

Arthur brał prysznic o trzeciej w nocy. Stwierdził, że sen i tak będzie niemożliwy aż do wschodu słońca. Annalee padła na łóżko zaraz bo zakwaterowaniu, nie zadbawszy nawet o zdjęcie bordowych bucików. Arthur wyręczył ją w tym, żeby nie miała odcisków. Co prawda delikatny koreczek nie mógłby być aż tak niewygodny, ale do snu lepiej nie mieć nic na nogach. Smarując się znalezionym w szafce szarym mydłem, myślał o tym, jak będzie wyglądał przyszły dzień.

Kiedy może się wyspać? Nie warto siadać za kierownicę po nieprzespanej nocy. To stan podobny do nietrzeźwości i zjarania w jednym. Nigdy nie wiesz, kiedy zza zakrętu wyskoczy jakaś chora halucynacja. Chociaż cały wczorajszy dzień był taką chorą halucynacją. Policja, detektyw Wąsacz, broń, pościgi, jeszcze ten dziwny koleś w recepcji i jego ostrzeżenia o czających się na piętrze zboczeńcach… Po prostu bał się zasnąć. Mimo że drzwi zakluczył od razu po otrzymaniu pokoju.

Zakręcił kurek i uderzyła go fala zimna. Pokój 121, podobnie jak dwa pozostałe numery, znajdował się w płytkiej piwnicy, gdzie było chłodniej niż na dworze. W łazience nie było ani żadnego szlafroka, ani przyniesionych przez niego rzeczy, więc opasał się ręcznikiem. Annalee już nie spała. Leżała wyprostowana z głową na spłaszczonej poduszce, a jej wielkie ciemne oczy odznaczały się bladej twarzy bez wyrazu. Miała ubrane to, w czym wyjechała z uczelni- bladoróżowy sweter z miętowym paskiem na środku i bordową spódniczkę, a na nogach białe, prześwitujące rajstopy. Nie miała sił tego zdjąć i przebrać się. Gdyby nie okoliczności, mógłby z wielką chęcią i z tego ją wyręczyć.

— Dlaczego nie śpisz? — zapytał zaskoczony, zginając się wpół w poszukiwaniu wyrzuconego gdzieś plecaka. Jedną ręką wyciągnął go spod łóżka, gdzie został wcześniej wturlany i usiadł na brzegu, marszcząc kwiecistą, staromodną kołdrę.

— Odespałam swoje trzy godziny. Teraz twoja kolej. — mruknęła i skrzyżowała stopy.

— Nie umiem, Aalee.

— Jak nie zaśniesz, nie będziesz w stanie prowadzić.

— Coś mi się zdaje, że ty nadal jesteś zmęczona.

Odpowiedziała ciszą jak makiem zasiał. Zaczęła kiwać stopami na boki i splotła palce na brzuchu.

— Słyszałeś ten wrzask godzinę temu? — zapytała i zamknęła oczy. Widać było, że jest wyczerpana i skora do przespania jeszcze dziesięciu godzin.

Arthur wiedział, o jaki wrzask chodzi. Trochę po drugiej rozległ się on po całym pensjonacie, a potem zniknął w rytmicznym skrzypieniu materaca i pogłośnionej muzyce z radia. Ci chorzy do granic możliwości ludzie odprawiali jakieś dewianckie rytuały do pierdolonych hipisowskich przebojów o kwiatach!

— Nie przejmuj się, jesteśmy bezpieczni pod kluczem. — próbował ją pocieszyć.

— To nie wszystko, co mnie martwi. — Annalee podniosła się i próbowała wytrzepać poduszkę z resztek kurzu i woni stęchlizny. — Ja się martwię o ciebie. O nas. Arthur, jesteś ścigany przez policję przez te twoje eksperymenty. Ten dziwny wóz ścigał nas przez całe Welcome Way na sygnale. Teraz musimy kręcić się po podejrzanych motelach i ukrywać się przed innymi zbirami. Sheldon zachorował. Co jeszcze się stanie?!

Arthur stanął prosto, mając już na sobie czarne bokserki.

— Nic się nie stanie, gdyż od samego rana dostarczam cię do Fresno. Od tego momentu już nigdy nie ujrzysz mojego krzywego ryjca, obiecuję ci to.

— Arthur! Ty chyba mnie nie zrozumiałeś. — zachłysnęła się Annalee i poczołgała się przez całą długość łóżka, by dosięgnąć torby męża. W ciszy zaczęła grzebać w jego pomiętych ciuchach, natrafiając wreszcie na to, czego szukała.

— A więc co zamierzasz zrobić? — zapytał, przekręcając głowę.

Annalee wyjęła z torby znajomą książkę. Otworzyła ją i zaczęła wertować strony taniego szarego papieru.

— Zamierzam ci pomóc. — odrzekła spokojnie.

— Jak chcesz mi pomóc? Wykupisz kaucję, żebym siedział tylko do czterdziestki?

— Po części. Ale skupmy się na tym, co tak naprawdę jest źródłem tych problemów. — zamilkła na chwilę, by odchrząknąć wilgotne powietrze. — Ta książka.

I wtedy pokazała mężowi okładkę. Przedstawiała ona sylwetkę przedziwnej, przeraźliwie szczupłej wróżki odzianej w rozległą na boki błękitną suknię i szpiczastą czapkę, spod której gęstymi kosmykami rozlewały się jaskrawożółte włosy. Jej pomarańczowa twarz wyrażała podejrzaną satysfakcję z tego, że czytelnik jej przepisu powoli niszczy sobie życie. W dłoni trzymała skwierczącą różdżkę, która wyczarowywała czerwony napis „Przepiśnik Wróżki Marie”. Dopiero teraz Arthur zauważył, w jakich tandetnych kolorach wykonano nadruk.

— To prezent od wujka. — stwierdził, wzruszając ramionami.- Fakt, to przez niego poznałem ten pojebany przepis. Ale to chyba moja wina, że zrobiłem coś źle, nie?

— Tak sobie myślę… — Annalee podrapała się po brodzie.- że coś z tą książką jest nie tak. Mówiłeś, że kupił ją gdzie dokładnie?

— Nic nie mówił o kupowaniu, ale wspominał o Szwecji. Choć teraz tak sobie myślę, że książka nie ma w sobie ani trochę z Europy. Poza tą aryjską wróżką, ale to raczej wymysł projektanta.

— Jesteś pewien, że to na pewno niewinna książka?

— Owszem. Prawie. Jedyny argument na nie, to jest to, że te rodzynki są pojebane.

Annalee jeszcze raz przyjrzała się przepiśnikowi z każdej strony. Co ją zastanawiało, to to, że nigdzie nie podano wydawnictwa ani autora, co na większości książek się znajduje. Nie było nawet żadnego podpisu „Anonim”. Po prostu tytuł, okładka i spis treści, a potem już tylko sama treść. Zastanawiające do głębi. Opowiedziała o swoich przypuszczeniach Arthurowi.

— Gdyby tylko udało się znaleźć autora tej książki lub samego przepisu, może odpowiedziałby sposobem na jakieś antidotum. — Annalee położyła się ponownie, odrzuciwszy książkę na bok. Arthur usiadł na łóżko i położył dłoń na jej brzuchu. Był bardzo ciepły. Z jakiegoś powodu poczuł nagły przypływ instynktu. Fajnie by było mieć dziecko. Zawstydził się na tę myśl.

— Wiesz co, to świetny pomysł. — uśmiechnął się na krótko. — Kimkolwiek jest autor, mógłby nam pomóc. Może dla Sheldona jest jeszcze nadzieja?

Annalee spała jak trup. Postanowił już jej nie przeszkadzać i zabić czas bezsenności. Pocałował ją w policzek i ubrał się ciepło.

Natężenie problemów sprawiło, że kolejne próby zaśnięcia nie powiodły się. Arthur myślał o tym, co zaproponowała mu Annalee. Znaleźć autora książki z dziwnymi przepisami, które rzekomo są dla dzieci. Ale żadna książka dla dzieci nie zawierałaby sposobu na narkobiznes. Psia krew. Jak znaleźć autora, skoro nic o nim nie napisali? Dlaczego nie ma nawet wydawnictwa? Kto mógłby o tym wiedzieć? I wtedy go olśniło tak, że niemal strącił lampkę z etażerki. Wujek Josh!

Ubrał buty i wyszedł z pokoju. Całkowicie zapomniał o tym, że do podróży przyda się mapa. Był prawie pewny, że w recepcji taką dysponują lub będą w stanie mu taką załatwić. Na wszelki wypadek zabrał ze sobą kolejnego piątaka, gdyż wiedział, że gruby na niego poleci. Stanął przy blacie i rozejrzał się. Faceta nie było, ale widział, że w łazience dla personelu pali się blade światło. Na biurku natomiast, nieopodal wieszaków z kluczami, zobaczył plik rozwijanych map samochodowych dla całej Kalifornii. Jak pięknie się złożyło! Wystarczy tylko, że poczeka i poprosi o jedną. Sikanie zwykle nie trwa długo.

Po kilku dłużących się minutach obdarte drzwi toalety rozszerzyły się, wypuszczając do recepcji grubego recepcjonistę. Kiedy tylko go zobaczył, kolana się pod nim ugięły, a serce zaczęło dudnić.

„Boże Miłosierny, on jest niebieski jak Sheldon.” Zawył w myślach Arthur. I do tego jest jakiś grubszy i bardziej rozlazły niż kilka godzin temu. Boże. Panie. Niebieski Panie. NIE! Tylko nie niebieski! Dobra, Arthurze. Zachowaj spokój. Spokój. Oddychaj spokojnie. Jeśli będziesz spokojny i spokojnie poprosisz o mapę, ten nic ci nie zrobi. Arthurze, nie możesz się denerwować. Nie. Mów. Nic. Prócz tego co masz mówić…

— Przepraszam, że przeszkadzam panu, ale czy mógłbym poprosić o mapę Kalifornii?

Recepcjonista nie zareagował, tylko zaczął klikać w klawiaturę. W tle słychać było buczenie klimatyzatora. Arthur, wzdychając, wyjął banknot i pomachał nim jak Annalee poprzednio. Uniósł ślepia i obrócił się, by sięgnąć do stosu map. Pierwsza z brzegu wylądowała na ladzie, tuż obok pięciodolarówki, którą grubas łapczywie zabrał. Patrzył się na nią i patrzył, milcząc.

— Miał pan kiedyś tak, że czuje pan, jakby pana ciało roztapiało się?

— Nie. Dobranoc! — Arthur starał się tego nie wykrzyczeć, ale nie miał wyjścia. Zaraz po tym dosłownie uciekł, podwijając wyblakły i poplamiony dywan na korytarzu. Gdy znalazł się w swoim pokoju, błyskawicznie przekręcił klucz i odetchnął z ulgą.

Ja pierdolę. Kolejny niebieski zombiak.

Rozdział VII

Wojna przeciwko nieludzkości

— Tatoo… Tato…

— Idę, synku, idę!

Stłumiony dialog obił się mu o uszy. Rodrigon wstał znad szkolnego mikroskopu, uderzając głową o wiszącą nisko małą lampę. Po czole zleciało mu kilka kropel potu. Czyżby to on? Odsunął od siebie papiery i zużyte próbki, jakby to miało pomóc mu słyszeć wyraźniej. Zewsząd dopadały go jadowite mrówki, niemal tak zgryźliwe, jak on sam przed obiadem. Dziecko wzywało swojego spieszącego o pracy ojca. Stało na ganku, skryte twarzą w brudnych od gliny łapkach. Ale ojciec jakby ignorował to. Tylko patrzył złudnie zatroskany w jego stronę, ale nogi prowadziły go dalej- do drzwi musztardowego auta, którym odjechał po raz ostatni. Potem rozległy się strzały i krwawe gulgotanie i gdyby nie zbawienny głos Pana Clacksona, owe obrazy zostałyby przy Rodrigonie do końca.

— Czego, no?! — warknął, uderzając pięścią o metalowy biały blat.

Clackson wytrzeszczył oczy i powoli odsunął się o dwa kroki. Zza jego chudych pleców wyjrzało stojące dalej radio, które rozgłaszało właśnie jakąś reklamę.

— Tato… Tato…

— Idę, synku, idę!

— Boli mnie gardło.

— Nie martw się, coś na to poradzimy. Oto nowy Ziołomatic o smaku malinowym!

— Hurra! Ziołomatic!

A więc traumatyczne wspomnienia przywołała zwyczajna reklama dziecięcego syropu. Rodrigon, wpatrzywszy się wcześniej w odbiornik, odwrócił wzrok i odchrząknął gęstą flegmą. Prawdopodobnie i jemu przydałaby się łyżka nowego malinowego Ziołomatica, czy innego detergentu, którego nazwy i tak nie umiałby wymówić w aptece. Jak to jest, że syrop na ból gardła, czy inne dolegliwości, przy których trudno ci wymówić cokolwiek, posiada taką nazwę, że przy jej wypowiadaniu chce ci się wymiotować?

— Coś się stało, detektywie? — Clackson zabrał głos z przejęciem. Robiło się jasno, a oni nadal siedzieli w pomieszczeniu badawczym. Rodrigon uwziął się na te niebieskie drobinki, jakby zabiły mu jego matkę. Od kilku godzin badał je pod szkłem i dźgał igłami.

— Nie. Nic. Nieważne. Zrób mi kawy.- Detektyw długo szukał właściwej pozycji do wyrażenia swojego zakłopotania. W końcu wybrał ową, gdzie przykrywał dłonią całą twarz i pochylał się nad blatem stołu, opierając o niego łokcie.- A, i wyłącz tego skrzeczącego bachora.

W siedzibie, którą zarządzał przełożony Rodrigona i Clacksona, Szef Wszystkich Szefów [w skrócie SWS, proszę to zapamiętać], znajdowało się niewielkie pomieszczenie, które pracownicy pobłażliwie nazywali kuchnią. Mimo że trochę odbiegało od standardowego wyglądu, wyposażone zostało w małą lodówkę, mikrofalówkę i ekspres do kawy. Znajdowała się tam też rzadko używana pralka, potrzebna tylko w nagłych wypadkach, oraz długi stół na osiem osób. Tam też postanowili zasiąść Detektyw i jego asysta.

Na początku rozmawiało się ciężko. Rodrigon marszczył czoło nad filiżanką małej czarnej, jakby wciąż zatapiał się w cierpieniu sprzed lat. Clackson chciał delikatnie zasugerować, że nie powinni wybierać się na patrol bez solidnego odpoczynku, ale zdawało się, że mówi do ściany z pustaków.

— Wiesz co, panie Clackson- zaczął nagle wielkim ziewnięciem.- Pan jest w porządku facet. Pracujemy razem Shiwa wie ile lat, a ja nigdy się na Panu nie zawiodłem.

— Miło mi to słyszeć, dziękuję.- pokłonił się Clackson, jakby miał przyjemność rozmawiać z japońskim milionerem Katamarim.

— Jako że jesteś cały czas ponad programem, powinieneś zrozumieć, że czasem trzeba postać kilka nocy nad poszlakami i pomyśleć. Co nie?

— Jasne.- Clackson zamyślił się na chwilę.- Jednak… Co to w ogóle jest?

Rodrigon upił haust równy wyciekowi tamy.

— Wypadło to temu szczeniakowi, którego chcieliśmy zwinąć za kradzież w Francesco Gabana.- pochylił się z ekscytacją.- Wiesz, to chyba nie są żadne kamienie ani sreberka. Wierz mi, nigdy w swojej karierze nie widziałem czegoś takiego.

— A ma Pan jakieś sugestie, Detektywie? — Clackson skrzywił głowę i złączył ręce pod brzuchem.

— To chyba jakiś nowy narkotyk.- stwierdził z przejęciem.- Pewnie ze Wschodu. Tak! Stamtąd zawsze idą jakieś świństwa pokroju osobowości tego lalusia Katamari’ego. Wpadłem na to przy mojej jakże intensywnej obserwacji. Mikroskop, wiesz, to przyjaciel. Potrafi ci powiedzieć wszystko o tej substancji.

— Może lepiej wezwiemy specjalistę do tych spraw? — zaproponował już zmęczony, lecz lekko zszokowany asysta.- Narkotyki to gruba sprawa. Lepiej zdzwonię się z Profesorem Ketchumem. Pan nie ma żadnego wykształcenia w tej dziedzinie.

— Aha! Też mi gadanie.- Rodrigon niemal podskoczył na tę wieść. Pomijając fakt, że nie przepadał za Ketchumem o niskim wzroście i wąsie jak pewien austriacki akwarelista, to nie wierzył, że Clackson mógł nie docenić jego umiejętności.- W szkole średniej chodziłem na kółko biol-chemiczne. Nie było ono jakieś nowoczesne, w końcu mówimy o latach czterdziestych, pięćdziesiątych… Ale mój umysł chłonie jak gąbeczka. I tego się lepiej trzymaj.

Detektyw zauważył, że jego filiżanka jest pusta. Mimo to nie miał ochoty na kolejną dawkę życiodajnej kofeiny, czekało go dużo pracy i wolał nie tracić czasu na podwieczorki o wschodzie słońca. Wyszedł z kuchni z powrotem do pomieszczenia badań, do którego klucz dostępny był tylko naukowcom, kryminologom i przedmiotom w kategorii poszlak. Nawiasem mówiąc, Rodrigon nie powinien tu przebywać, a zwłaszcza bez opieki specjalisty. Ale jednak każdy zazdrościł mu wysokiego stanowiska, którego dorobił się po trzydziestu latach ciężkiej pracy. Nikt nie mógł powiedzieć, że miał łatwe życie. A czemu? Tylko on zna odpowiedź.

— Dobrze. Złamałem swoje święte prawo i zrobiłem coś wbrew Panu.- Clackson wszedł tuż za nim. Miał opuszczoną głowę, ale pod nosem lekki uśmiech z zażenowania.- Nagrałem się na sekretarkę Doktora Ketchuma z prośbą o wczesne przybycie w celu identyfikacji znaleziska. Podałem słowa kluczowe: niebieski, rodzynki, błyszczący.

— Niech ci będzie. — sapnął Rodrigon.- Ale tym razem, jak wspomni cokolwiek o mnie, strzelę mu w pysk.

— Ketchum jest specyficzny, fakt, ale najlepszy w swojej dziedzinie. Czy dobrze czy źle, musi Pan Detektyw to wytrzymać.- Clackson jak zwykle pokojowym głosem próbował przejąć pałeczkę dyplomaty. — Ale dość o nim. Powinniśmy być czujni na telefony policji lub jakieś informacje od Pana Katamari’ego. Jutro, a w sumie za kilka godzin, mamy spotkanie z nim i świadkami w Francesco Gabana.

— Dalej chcecie kręcić się jak bąk w dupie wokół kradzieży kilku butelek? — Rodrigon pociągnął nosem, nachylając się do mikroskopu. — Moim zdaniem tu chodzi o coś zupełnie innego.

— Czyli?

— Ten chłopak to problem jakich mało. Niemalże rozbiliśmy się na autostradzie przez jego kaskaderkę. A to wszystko zaraz po tym, kiedy nie udało mu się wyrwać wszystkich rodzynek z mojej ręki. To wszystko, Panie Clackson, łączy się w jedno.

Nastała niezręczna cisza. Asysta tylko pokiwał głową, ale nie miał co powiedzieć. Może dlatego, że nie spał od dwóch dni, a może dlatego, że nie znał się na psychice zbiegłych przestępców. Jego zadaniem było tylko wszystko notować, obliczać, umawiać innych na spotkania i o nich przypominać. Gdyby urodził się później, mógłby uznać, że jest ludzkim popychadłem.

Rodrigon zniecierpliwił się w oczekiwaniu na odpowiedź i zaczął chodzić po pokoju.

— Nie wiem, co o tym myśleć. — Clackson w końcu sformułował najbardziej neutralną myśl jaka mu przyszła do głowy.- Może się to zmieni po ocenie policji…

— Jak zwykle, Clackson… — mruknął.- Jak zwykle, po ocenie.

Po sekundzie rozległ się hałas telefonu. Czerwony aparat wisiał na ścianie, tuż obok zapełnionej terminami tablicy korkowej. Był nowy, błyszczący, założony niespełna rok temu. Odebrał Pan Clackson, ponieważ słuchawkę miał na wyciągnięcie ręki. Kiedy słuchał rozmówcy, jego twarz z każdą chwilą zmieniała się z pokerowej na coraz bardziej zestresowaną i zmarszczoną. W końcu zakończył rozmowę krótkim, lecz stanowczym „Przybędziemy jak najszybciej”.

— I jak? Rabunek? Kradzież? A może tym razem dzieciak utknął w dziurze w płocie? — Rodrigon niechętnie znosił taki wyolbrzymiony dramatyzm wszystkich wokół. Policja, detektywi, dziennikarze, wszyscy w szoku, bo Jimmy włożył łeb w za małą dziurę. Nie spodziewał się nadchodzącej informacji, która tylko mogła dowieść jego szaleńczym podejrzeniom.

— Dzwonili z miejskiego szpitala. — odrzekł z powagą Clackson. — Niedawno przywieziono na sort jakiegoś faceta, który był cały niebieski i niezwykle agresywny. Leżał przy drodze wylotowej z miasta.

— No i?

— Co ciekawe bardzo, kiedy transportowali go w karetce, przez całą drogę szarpał się i krzyczał „Arthur mi to zrobił! Arthur mi to zrobił!”

Dałby głowę, że Arthur, o którego chodzi, to ten, który kilka godzin temu spieprzał przed patrolem. To Arthur, który zostawił po sobie błękitne drobinki.

— Clackson, szykuj termos z kawą. Odpalam auto! — krzyknął Detektyw i ulotnił się jak lekki, zabójczy gaz.

***

Szpital o tej porze nie tętnił życiem jak zwykle. Większość pacjentów jeszcze spała, w salach przebiegały trudne, wyczerpujące operacje, a pielęgniarki krzątały się po oddziale. Detektyw Rodrigon i Pan Clackson zjawili się na sorcie o siódmej rano. W tym czasie większość łóżek była pusta, jak się potem okazało — na szczęście. Całkiem na początku leżała kobieta z połamaną nogą w gipsie. Nie wykazywała szczególnego zainteresowania gromadzącym się śledczym. Jej twarz, jak stwierdził Rodrigon, odbiegała od normy. Dwa łóżka dalej leżała staruszka w okularach, lecz nie zdawała się mieć żadnego zewnętrznego urazu. Mimo to minę miała dokładnie tak samo przygnębioną jak jej młodsza towarzyszka. Przedostatnie łóżko było inne — praktycznie niewidoczne, zasłonięte kilkoma pielęgniarkami i lekarzem. Detektyw postanowił przerwać to zbiorowisko.

— Odsuńcie się. — wsunął dłonie pomiędzy dwie pielęgniarki i rozprostował ramiona, rozdzielając kobiety. — Mówię, odsunąć się!

— Proszę nie krzyczeć. To jest szpital. — oburzył się lekarz prowadzący. W ręce trzymał jakąś kartkę i długopis. Był młody, lecz jak widać, już lekko doświadczony.

— Usłyszałem to chyba z pięć razy od kiedy tu przyjechałem. — przyznał Rodrigon, który z reguły huczał jak wół. Wyjął z kieszeni płaszcza swoją złotą odznakę wszystkomożności i niemal przycisnął doktorowi do czoła. — Detektyw Raphael Rodrigon.

— Och, witam. Lekarz prowadzący, Lawrence Louis. — Doktor podał mu dłoń, lecz ten jej nie uścisnął.

— Dobrze, L.L. Dostałem wezwanie, żeby się tu pojawić.

— Owszem. — doktor Louis skinął głową. — Jak już pan wie, otrzymaliśmy na sort bardzo nietypowy przypadek. Z tego co mówiła policja, pacjent ten ma bliski związek z poszukiwanym przez pana mężczyzną. Oto on.

Wszyscy odsunęli się od łóżka o krok, by Rodrigon mógł zobaczyć na nim postać przykrytą kołdrą aż po czoło. Spod okrycia wystawała przetłuszczona, niemyta od kilku dni jasna czupryna oraz rurka odprowadzająca do stojącej u boku gulgoczącej kroplówki.

— Dlaczego jest tak przykryty? — zapytał Rodrigon. Kontemplacje przerwał mu trzask drzwi, który nie wróżył niczego dobrego. I tak na sali znalazł się Katamari z dwoma swoimi pobratymcami. Wraz z trzepotem jego drogiego płaszcza, sort wypełnił się niesamowitą energią bijącą od tego czystego i przedsiębiorczego młodzieńca.

— Przepraszam najmocniej za spóźnienie. Doktor Yasue Katamari, Międzykontynentalny Wydział Kryminalny. — odrzekł melodyjnie, jakoby jego piękne słownictwo miało zrekompensować nieposzanowanie cudzego czasu. Lekarz L.L. przedstawił się, a pielęgniarki zaczęły się zalotnie uśmiechać, bez wzajemności.

— Jak już mówiłem, a mi przerwano — Rodrigon zacisnął zęby, by ukryć swój wężowy jęzor. — niepokoi mnie, że pacjent jest przykryty. Chyba mi nie chcecie powiedzieć, że mam przesłuchać zwłoki?

— Przepraszamy, ale pacjent strasznie śmierdział. — odrzekła jedna ze starszych, lecz nadal urodziwych pielęgniarek. Reszta kobiet pokiwała twierdząco głową. — Ale żyje. To gwarancja.

— Oczywiście, odkryjemy go dla pana, Panie Rodrigon, lecz muszę pana ostrzec, że jego wygląd dość odbiega od normy… — Lekarz prowadzący jakby zamyślił się, nie dokończywszy zdania. Wydał jednej z sióstr bezgłośne polecenie, by delikatnie odsunęła kołdrę z twarzy leżącego. I tak zrobiła.

Wszyscy natychmiast odskoczyli od łoża, zatykając nosy i kaszląc. Pielęgniarki zakryły usta, wykrzykując głośne „O Matko!”, natomiast lekarz wyglądał, jakby musiał pilnie wszystko zwrócić. Najsłabszą reakcję na tę masakrę zainicjował Rodrigon, kiedy to jego towarzysz Clackson, a nawet rywal Katamari, próbowali odwrócić wzrok.

— To niemożliwe… — doktor zachłysnął się własną śliną. — Jeszcze godzinę temu wyglądał normalniej.

— Gdzie godzinę, kwadrans temu go przykrywałyśmy! — krzyknęła starsza pielęgniarka, która wcześniej mówiła o smrodzie. W tym samym czasie jedna z jej młodszych koleżanek, uczesana w jasny kucyk, uciekła do najbliższej toalety.

Detektyw Rodrigon od kilku chwil marszczył brew, gdyż w całym swoim kilkudziesięcioletnim życiu takiego widoku jeszcze nie miał okazji doświadczyć. Facet rozkładał się na oczach wszystkich. Pomijając wiadomy fakt, że miał niebieską skórę, o czym poinformowano go wcześniej, to nie spodziewał się, że ujrzy tak rozwartą gębę trupa, którego język, czarny i jakby oderwany od wędzidełka, bo latał jak szalony, domagał się łapczywie pożywienia. Lecz nie zwiotczałe mięśnie ani zapadnięty, posiniaczony brzuch odbierały mu mowę, lecz przenikliwe spojrzenie jeszcze żyjących, przekrwionych oczu.

— Matko Chrystusowa… — wyszeptał Clackson, po którym Rodrigon nie spodziewał się zbytniej religijności.

— Jaka Matka… Jaki Chrystus… — Pacjent ledwo wydusił z siebie szyderstwa i zaczął kaszleć. Nawet nie miał czym splunąć, w końcu nie jadł i nie pił od wielu dni.

— Może zostawimy to na inny czas, Panie Rodrigon? Pacjent dostał leki uspokajające i może nie warto go wyprowadzać z równowagi. — zaapelował z nagła lekarz, gdy spotkał się z surowym spojrzeniem Detektywa.

— Nie wydaje się być szczególnie naćpany. — odrzekł cicho. — Pomijając fakt, że jest pierdolonym zombie.

Nikt nie odpowiedział. Pielęgniarki ulotniły się, natomiast lekarz odszedł w jakieś ustronne miejsce, by dać detektywom nieco swobody, ale też obserwować ich poczynania zza grubej szyby. Rodrigon rozsiadł się wygodnie na pobliskim taboreciku. Był to znak dla Clacksona, by uszykować notatnik.

— Pan Sheldon Harmin? Tak masz napisane na tabliczce. — zaczął rozmowę, spoglądając na przednią ramę białego łóżka. — Ja jestem Raphael Rodrigon i chciałbym zadać ci kilka pytań odnośnie twojego przyjaciela.

— Arthur! Przyjaciel! — Sheldon zaśmiał się i splunął czymś gęstym. — W dupie tam. To on mnie doprowadził do takiego stanu.

— Generalnie to prowadziłem dochodzenie na temat jego kradzieży alkoholu w Francesco Gabana. Zna pan ten lokal?

— Taaa… — Sheldon miał bardzo zniżony i słaby głos. Clackson musiał się bardzo postarać, by nie zagłuszyć jego wypowiedzi szuraniem długopisu po papierze.

— Chodziliście tam razem?

— Taa… Znaczy, byłem tam ze trzy razy. Ale… ale nie lubię bilarda. — Wtedy jego straszne, zamglone oczy zwróciły się w jego kierunku. Rodrigon zadrżał. — Ma pan przy sobie jakieś rodzynki?

— Nie mam. — odpowiedział stanowczo. — Ale za to zmienię temat. Oficjalnie pracuję nad sprawą kradzieży, lecz osobiście prowadzę poważniejsze dochodzenie. Zasadnicze pytanie: czy pana przyjaciel, Arthur, zażywał jakiekolwiek narkotyki? Ćpał, tak po ludzku?

— Nie… A mógłby. Chrzanię jego życie, niech się zaćpa. — Sheldon przybrał nieludzko potworny uśmiech. — Wie pan, dlaczego tak wyglądam?

— Proszę mówić.

— Arthur, to jego wina. Arthur nie chce mi dać lekarstwa. Zataił je przede mną. — pacjent zaczął się lekko trząść i syczeć przez zęby. Z oka pociekła mu brudna łza.

— Jakiego lekarstwa? — zapytał detektyw.

— No tego. To cham. Prostak. — wyszeptał i zamyślił się. — Ostatnio… Zaproponował mi do jedzenia coś… Fantastycznego. No i ja chcę jeść tylko to. Ale on udaje, że to mi szkodzi. Ukrywał się przede mną, a gdy w końcu go dopadłem w garażu, on… — jego łzy zaczęły płynąć mocniej.

— Czyli że podał panu narkotyki, uzależnił pana od nich, a potem je przed panem schował? — Gęsty wąs Detektywa poruszył się w zadumie. Jego układanka zaczęła sama tworzyć spójny obraz.

— To nie są narkotyki… To jest mi potrzebne. Ma pan te rodzynki czy nie? — Sheldon nagle poruszył się. Jego mowa zaczęła być coraz bardziej stanowcza i mocniejsza. — Masz je?

— Zostałem powiadomiony, że ze 153 kilo schudł pan do 50. To trzykrotna różnica, a to oznacza wychudzenie, przy pana wzroście… Nie może pan jeść tylko rodzynek.

— To kłamstwo. Czuję się doskonale, tylko że bez rodzynek nie. Jak mi ich nie dacie, sam sobie je znajdę. — W tym momencie Sheldon podźwignął się do pozycji siedzącej. Rozciągnięta na brzuchu skóra rozlała się jak wulkaniczna lawa. Dla lekarza był to sygnał, że powinien przerwać rozmowę.

— Czy zna pan obecną lokalizację Arthura? — Rodrigon nie zamierzał poprzestać. Żądza wiedzy była zbyt silna.

— CZY KTOŚ MOŻE MI DAĆ TE PRZEKLĘTE RODZYNKI? — Krzyk Sheldona zbudził sąsiadujących z nim pacjentów i przywołał personel.

— Panie Rodrigon, pacjent jest zestresowany. Proszę zakończyć rozmowę. — Detektyw poczuł na ramieniu dłoń lekarza. Kątem oka dostrzegł, jak Katamari szykuje się do wyjścia.

— Czy ja wiem? Może jeszcze coś powie? — odparł z niepewnością Rodrigon.

— To karygodne! Proszę już iść! — Lekarz tym razem nie cackał się i odepchnął detektywów od łóżka. Sam razem z pielęgniarkami próbował uspokoić miotającego się i krzyczącego Sheldona.

Wtedy, wśród całego chaosu i ludzkiej zamieci, rozległ się trzask łamanej kości. Jedna z pielęgniarek, ta przed trzydziestką, zaczęła piszczeć. Rodrigon i Katamari zauważyli, że Sheldon trzyma ją za ramię i z nieludzką siłą trzęsie nim, powodując kolejne obrażenia. Wszyscy zaczęli krzyczeć, do sali wbiegło kilku ochroniarzy oraz inni dyżurujący lekarze. A w tak niewielkiej miejscowości nie było ich wielu. Detektyw ujrzał, jak kolejne fragmenty kości pielęgniarki ulegają destrukcji, a pękający dźwięk zostaje stłumiony przez płacz. W ostateczności i opanowanej wściekłości wyjął swoją nie tak tajną broń.

— ZABIJCIE GO, ZABIJCIE. — Sheldon nadal krzyczał. — INACZEJ ROZERWĘ JĄ CAŁĄ.

Nim śledczy i asysta wyszli, rozległ się huk, a niebieski pacjent padł na białe kafelki, gdzie wypłynęła z niego czarna, przeżarta przez zgniliznę krew. Na zewnątrz wyły syreny policyjne. Rodrigon, u boku Clacksona, począł chować w kieszeń rozgrzany pistolet. Sam musiał przyznać, że to było najrozsądniejsze, co zrobił w tym tygodniu.

Rozdział VIII

Dobra kawa

Zaraz po przejaśnieniu małżeństwo powróciło do brudnej rzeczywistości. Arthur, zgodnie z przypuszczeniami, nie zmrużył oka po tym, co zobaczył. A więc gruby recepcjonista także dobrał się do rodzynek. Czyżby znowu coś mu wypadło z niedawno zszywanych kieszeni? Cholera, przecież wszystko wczoraj schował do solidnego plecaka, z którego nie ma możliwości ucieczki nawet dla zardzewiałych drobniaków. Nie powtórzyłby tego samego błędu dwa razy. A może jednak to był sen? Możliwe, przecież ostatnio nie spał prawie wcale. Za to Annalee miała szczególny dar, że nawet w sytuacji kryzysowej mogła spokojnie śnić i cicho chrapać.

— Gdzie mówiłeś, że twój wujek mieszka? — zapytała Annalee, sprawdzając, czy jej walizka trzyma się pojazdu. Benelli, który stał tu wczoraj, zniknął.

— Gdzieś bardziej na północy. — odparł, przetrzepując kieszenie w poszukiwaniu jakiejkolwiek pomarszczonej zarazy.

— Aha, czyli nie wiesz. — Annalee westchnęła cicho. A więc przyda się mapa, którą Arthur wczoraj zwinął z recepcji. Dziewczyna odgarnęła grzywkę, która sięgała jej trochę poniżej linii brwi, i wypięła oczy na papierową Kalifornię. — Wydaje mi się, że jesteśmy gdzieś tu. Pomiędzy Chaney a Wood Ranch.

— Wyspałaś się w ogóle? — zapytał znienacka Arthur. Dopiero teraz Annalee zauważyła, jakie jej mąż ma wory pod oczami. Pulsujące i o chorym kolorze.

— Chyba… Ale ty najwidoczniej nie. — odrzekła znad mapy. — Może chociaż wypijesz kawę przed wyjazdem?

— Wiesz, to nie jest potrzebne. Czuję się na siłach, a do Chaney mamy tylko kilkanaście kilometrów jazdy.

Oczywiście, że się bał. Bał się jak cholera tam wrócić i znów widzieć tego niebieskiego grubasa. I choć gdy wychodzili, nie spotkał go na miejscu, przypuszczał, że musi się kręcić po okolicy i szukać czegoś do zaspokojenia swojego głodu. Tak bardzo chciał się napić kawy. Nie tylko kawy, czegokolwiek, by zmoczyć sobie język. Próbował stwarzać pozory doskonale trzeźwego kierowcy i by mu się udało, gdyby nie jeszcze jeden haczyk bystrej Annalee.

— Z kieszeni wystają ci klucze. — Wskazała na miejsce przy jego nadgarstku, gdzie brzęczały dwa srebrne kluczyki. Jeden do pokoju, a drugi do szafki w pokoju, do której nigdy nie zajrzeli. Arthur uderzył się w czoło i zmalał. A jednak jest na tyle nieprzytomny, że przeszukując od kwadransa kieszenie, nie poczuł, że coś się w nich znajduje. I nawet nie raczył zwrócić tego właścicielowi.

— Oddam je. — westchnął z rezygnacją, a Annalee uśmiechnęła się. Skoro już musiał tam wrócić, kawę też może sobie zamówić. Taki właśnie był jej plan.

— Nie spiesz się, kochanie, będę tu wszystkiego pilnować.

Recepcja motelu nadal tkwiła opustoszała. Jedynie cicho brzęcząca klimatyzacja wciąż chodziła, chłodząc mocno pomieszczenie, jak i całe ciało Arthura. Często lubił nosić swój cienki brązowy płaszcz, a szczególnie późną wiosną, kiedy dni nie były jeszcze upalne, ale i nie wiał mroźny wiatr. Mimo że zupełnie nie pasował do wystającej spod kołnierza czerwonej koszulki, miał do niego duży sentyment. A kolejną rzeczą, za którą chłopak mógł ponownie pokochać płaszcz, był fakt, że skutecznie ochronił go przed tą przeklętą klimatyzacją. Kto w ogóle lubi taki ziąb? To, że gruby się poci, nie oznacza, że musi mieć gdzieś swoich klientów, którzy, jak to prawdziwi Kalifornijczycy, przyzwyczajeni byli do naturalnych upałów i pożarów lasów.

Korzystając z nieobecności recepcjonisty-zombie, Arthur postanowił odwiesić klucze sam. Udało mu się to, choć długo musiał się zastanawiać, czy stawiając krok za ladę, nie narusza intymnej przestrzeni. Tak samo miał z Annalee, której delikatności nader nie chciał zakłócać swoim grzesznym ciałem. Teraz kawa.

Zastanawiał się chwilę, gdzie mógłby tu skorzystać z ekspresu lub automatu. Z tego co pamiętał, reklama motelu polecała pyszną kawę, a kłamać było nieładnie. Obszedł cały parter w poszukiwaniu i stwierdził, że to naprawdę niewielkie przedsięwzięcie, ten cały pensjonat. Prócz ich pokoju na tym poziomie znajdowało się jeszcze sześć innych numerów, w tym dwa położone jeszcze niżej, w płytkiej piwniczce. Nigdzie tu nie było kuchni, jadalni, czy chociażby zakątka ze stolikami i automatami. Jedyne co znalazł, to kosz wypełniony papierkami i zużytymi gumkami. Na wierzchu śmieci leżały nawet podarte, cieliste rajstopy. Gdzie całe jedzenie, które obiecali? Gdzie kawa?

Z rozmyślań nad burczącym brzuchem wyrwał go cichy dźwięk. Coś, jakby płacz, który po chwili umilkł, zagłuszony przez wentylator. Coś kazało mu sprawdzić jeszcze pierwsze piętro, przed którym przestrzegał ich recepcjonista. W końcu może tam być automat z napojami, a jest dzień, wręcz świt, więc żaden dewiant na niego nie naskoczy, gdyż musi odespać zwariowaną noc. To go uspokoiło, ale nie na długo.

Na pierwsze piętro prowadziły wąskie schody, których chyba nikt od dawna nie umył. Arthur z trudem, częściowo mentalnym, stąpał po śladach błota, oleju i przyległym do niego kurzu. Charakterystyczny zapach przypomniał mu o dniach spędzanych przy naprawie motocykla. Czasem, za drobną opłatą, eliminował drobne usterki w pojazdach sąsiadów. Znalazł się po chwili w długim i równie wąskim jak schody korytarzu wyściełanym brzydką szarą wykładziną. Nigdzie nie było żadnego okna, tylko kilkanaście drzwi prowadzących do konkretnych pokoi. Ale, co go zaskoczyło, bo cholernie w to nie wierzył, na końcu korytarza, tuż przy wyjściu ewakuacyjnym, stał on — autentyczny automat do kawy. Nawet z tej odległości widział, jakie rodzaje może wybrać, a było ich wiele. Lecz on miał ochotę na czarną i słodką. Był pewien, że ta pobudzi jego zmysły i sprawi, że będzie mógł jechać dalej. Taką już mają one moc i do tego zostały stworzone. Swoją drogą, nigdy nie przepadał za kawą.

Niemal nie zauważył, że jedne z drzwi, a konkretnie te z numerem 99, są lekko uchylone. Arthur, skuszony kolejnymi atrakcjami motelu, zatrzymał się w pobliżu nich i zajrzał z daleka przed szparę, skąd widać było rąbek zmiętej pościeli i żelaznej ramy łóżka. Nie powinien tego robić, ale dotknął klamki. Emanowała jakimś dziwnym, nieznanego rodzaju ciepłem. Wtedy przypomniał mu się odgłos płaczu, który przed chwilą usłyszał. Już wyobrażał sobie scenkę możliwą — jakaś naiwna nastolatka zakochała się w przystojnym brutalu jeżdżącym czarnym Benelli bez kasku. Poznali się na dyskotece, na której dziewczyna była pierwszy raz. Skuszona jego słowami jedzie z nim do motelu i tam spędzają namiętną noc, przeszkadzając innym w zaśnięciu. W końcu rankiem dziewczyna budzi się sama w łóżku. Nakarmiona obietnicami, szuka jakichkolwiek śladów brutala. W końcu się nie zabezpieczali, a on ją kochał, nie? Wtedy znajduje karteczkę na lusterku w łazience z notatką „Było fajnie. Ale muszę wracać do dziewczyny. Narka.”.

A teraz ta sama nastolatka beczy, wtulona w poduszkę, ponieważ jej miłość postanowiła się ulotnić. No dobrze, może po prostu mu się przesłyszało i nie doszło tu do żadnej tragedii sercowej? W końcu przyszedł tu tylko po kawę, a nie, by podglądać czyjeś życie osobiste.

Ale wtedy usłyszał coś, co niemal przewróciło go na ścianę. Głośne, niczym nieskrępowane mlaskanie grubych warg — oto dźwięk, który podobnie jak towarzyszący mu obraz, został z nim już na zawsze. Wtedy, choć z dużym zawahaniem, zdecydował się zajrzeć do środka. Po prostu poczuł w sobie, że w tym motelu dzieje się coś złego. Arthur wyciągnął rękę, która zamiast trzymać się klamki powinna pochwycić kubek parującego napoju. Lecz nie mógłby tego zrobić w takim stanie, kiedy każda kończyna drgała mu mimowolnie.

Kiedy ujrzał scenerię zapowiadaną wcześniej płaczem i mlaskaniem, miał ochotę wrzasnąć. Jednak blady i szczery strach nie pozwolił mu na wydobycie z siebie jakikolwiek odgłosu mówiącego o jego obecności. Gruby, wylewający się recepcjonista, którego wcześniej spotkał i który niesamowicie go przestraszył swoją niebieskością, właśnie coś konsumował, siedząc do niego tyłem na łóżku. Tym czymś nie mógł być zwykły batonik czy kawałek pizzy. A potwierdziły to liczne czerwone plamy na pościeli i ubraniu stwora. Tak, to już nie był człowiek, ale stwór. Kolejny niebieski stwór, w którego jako pierwszy zamienił się Sheldon.

Kiedy Arthur spieprzał stąd tak szybko jak to możliwe, potykając się o własne nogi i ślizgając po plamach oleju, był o wiele bardziej pobudzony niż po kawie. Po tym co zobaczył, nie ośmielił się już kupować kawy w automacie. Wziął dwie puszki Mountain Dew, było o wiele szybciej, a i mógłby bez bicia udowodnić Annalee, że jednak korzystał z dóbr motelu. Gdy tylko wyleciał z budynku jak pędziwiatr, szybkimi susami wskoczył na zaparkowaną Vespę i rozkazał Annalee o jak najszybsze spierdalanie. Uruchamiając pierdzący silniczek, próbował sobie odpowiedzieć na najważniejsze pytania. Po pierwsze, jakim cudem gruby recepcjonista stał się chory, skoro Sheldon swoje objawy wykazał dopiero po kilku dniach? Po drugie, czyi płacz słyszał? I oczywiście po trzecie, jak, na Boga, zdołał kupić dwie puszki Mountain Dew wiedząc, że tuż za ścianą siedzi zombie i kogoś żre?!

***

W drodze donikąd, Annalee zadawała dużo pytań. Wprawdzie nie były one jakieś różne, mieściła się w ramach od ‘dlaczego jesteś taki zdenerwowany?’ do ‘jaki jest cel tej podróży?’. Na pewno nie były one głupie i nie na miejscu, a wręcz przeciwnie — jedne z najważniejszych, na które szybko trzeba znaleźć odpowiedź.

Jechali wąską, ciemną drogą, przecinającą teren pustynny. Nie wiedzieli gdzie są, lecz Annalee uparcie patrzyła na rozciągniętą mapę Kalifornii, próbując określić ich dynamiczne położenie. Jednocześnie szukała bardziej zaufanych miejsc do noclegu, uwzględniając fakt, że nie mogą być to hotele znane i monitorowane, w końcu są i będą ścigani. Poza tym, nie stać ich. Wspólny budżet, jak oszacowała, nie wynosił na pewno więcej niż dziewięćdziesiąt dolarów. A w końcu kiedyś paliwo się skończy, jedzenie się skończy… Nie mają ze sobą namiotu ani warunków do normalnego życia. Trzeba zrobić zapasy.

— Słuchaj, a nie przypominasz sobie czasem jakichś kartek, które przysyłał wam wujek do domu? — zapytała znienacka, zwijając mapę. — No wiesz, z wakacji, na święta… Czegoś, na czym mógł napisać swój adres.

Arthur aż do teraz nie odezwał się ani słowem. Nie wiedział, jak delikatnie wyjaśnić swojej małżonce, że są w większym niebezpieczeństwie, niż się tego spodziewa. Został przytłoczony obowiązkiem jednoczesnego dbania o swoją rodzinę jak i poszanowania prawdy. Czuł się jak wieśniak noszący na plecach coraz to większą górę cegieł. W końcu po prostu się załamie pod ich ciężarem.

— Nie.- odpowiedział. — On był po prostu z północy. Nawet nie wiem, której dokładnie. Na pewno nie tam, gdzie jest tak ciepło jak u nas, bo zawsze jak przyjeżdżał w odwiedziny narzekał na upały i parujący asfalt. U niego dużo choinek i skał, można zbierać grzyby i napawać się cudownym sraniem w lesie.

— Hmm… — Annalee zamyśliła się. Z opisu Arthura można było wywnioskować, że to teren górzysty i mocno zalesiony. Czyżby były to tereny Montany lub Waszyngtonu? — Nie pozostało nam nic innego, jak tylko sugerować się twoimi wspomnieniami. W końcu, jeśli znajdziemy twojego wujka, to być może on nam powie co nieco o pochodzeniu tej książki.

— Tylko co to da? — sapnął Arthur. — Jesteśmy ścigani i pewnie prędzej nas złapią niż tam dotrzemy.

— Książka może nam bardzo pomóc w sprawie. — odrzekła mu dziewczyna. — W razie gdyby nas złapali, możesz oskarżyć jej autora o umieszczeniu w treści przepisu na truciznę. Dlatego to takie ważne, żeby w ogóle coś o nim wiedzieć. I dlatego szukamy twojego wuja, nie?

— Kocham cię. — odpowiedział. — Robisz więcej niż ja.

— Razem zrobimy jeszcze więcej.

Arthur poczuł, jak jej dłonie bardziej ściskają mu brzuch. Potem jej głowa opadła mu na plecy. Uśmiechnął się lekko i z zawstydzeniem, że ją w to wszystko wpakował. Skręcił w jakąś boczną drogę, czując zew przygody.

— Aalee…

— Mm?

— Wiesz, ta moja dzisiejsza kawa… Była dosyć szczególna.

Rozdział IX

Ludzie to konserwy

Kiedy już wreszcie odczuli pozorny spokój, zorientowali się, że mają kompletnie puste żołądki. Annalee złapała się za brzuch i ścisnęła, próbując pohamować ten charakterystyczny ból. Arthur, czując jej ruch za plecami, postanowił zatrzymać się na uboczu wąskiej dróżki, która biegła wzdłuż znajdującego się po prawej stronie niskiego lasu. Zeskoczyli na ziemię, która o tej porze zaczynała się robić coraz bardziej sucha i zwarta. Grzało poranne słońce. Zapowiadał się ciepły, majowy dzień.

Arthur sięgnął do swojego plecaka i podał Annalee puszkę Mountain Dew. Ta usadowiła się wygodnie na większym kawałku czerwonawej skały, dość pospolitej w tym regionie. Annalee nadal ściskała się za sweter, gdy łapczywie wlewała w siebie napój. W gardle poczuła przyjemny chłód lodówki. Arthur także postanowił otworzyć swoją puszkę.

— Musimy zrobić zakupy, nie? — zaczął rozmowę. Pierwszy raz od dwóch godzin któryś z nich się odezwał. Wcześniej panowało napięte milczenie spowodowane tym, co Arthur zobaczył, nim opuścił przydrożny motel. Tam, gdzie spali. Tam, gdzie czuli się bezpiecznie. Tam doszło do zbrodni, której nawet nie mogli zgłosić, z obawy przed ich namierzeniem.

— No, nie możemy żyć na samych Mountain Dew. — odrzekła cicho Annalee, uśmiechając się niezauważalnie. Nie miała dobrego humoru, w końcu ich położenie okazało się beznadziejne. Ale czy to nie ta beznadziejność była śmieszna? Możliwe, ale przestanie bawić, jeśli nic z tym nie zrobią.

— Już dawno powinniśmy natrafić na jakieś miasto. — Arthur zgniótł nogą puszkę i wykopnął ją w krzaki. — To jest Ameryka, a nie Hades!

— Aha.

Znowu zapadło milczenie. Arthur błądził wkoło siebie, kopiąc jakiś upatrzony kawałek kwarcu. Annalee tymczasem miała jeszcze do wypicia połowę puszki. Wśród rozmyślań usłyszała jakoby klakson auta. Dźwięków po chwili przybyło, jakby po kolei przemierzały kolejne warstwy gęstego powietrza. Stanęła na równe nogi i skierowała się na niewielki pagórek, u którego stóp siedziała. Arthur zauważył kątem oka jej oddaloną postać. Patrzyła się gdzieś za horyzont, jakby czegoś szukała.

— Skarbie, znalazłam! — krzyknęła.

Oboje teraz stali w zdumieniu, gdyż okazało się, że od hałasującego miasta dzielą ich dosłownie dwa kilometry. „Witamy w Hengoose”.

Hengoose powitało ich niezwykle nijako. Ot tak, przeciętne dwupasmowe drogi krzyżujące się między równymi, wyblakłymi budynkami. To nie tak, że były stare — po prostu malowano je jak najdepresyjniej. Widać było to po tłumach ludzi, którzy na ślepo obijali się o siebie, wlekąc się do pracy. Nie było tu żadnych spacerowiczów, a obowiązkowym uniformem dla wszystkich mieszkańców był strój roboczy. Nie stały tu żadne stragany, jedynie jakaś pani sprzedawała przed domem niezbyt urodziwe kwiaty. W ofercie miała też wieńce pogrzebowe, które pod napisem „Kochanemu mężowi, żona” miały dopisane markerem „Sto lat!”.

— Może jak szybko wszystko załatwimy, trochę sobie pozwiedzamy? — zapytała Annalee, kiedy Vespa tkwiła w spowolnionym ruchu, co było idealną okazją do podziwiania naturalnej brzydoty tego miejsca. Arthur uśmiechnął się pod nosem, ale nie odpowiedział, gdyż pojazdy przed nim ruszyły.

W całym mieście najbardziej rozległym budynkiem okazał się… sklep. A konkretnie, niemal płaski, jednopiętrowy, lecz szeroki na sto metrów kloc handlowy. Prawdziwy kolos, przypominający stopiony od słońca niczym gromnica wieżowiec. Właściwie to zwykłym sklepem nie można było tego nazwać. Jak głosiła tabliczka informacyjna, mieścił w sobie ponad 70 różnych lokali, marketów, wielobranżowców i butików. Parking przed kompleksem okazał się niezwykle zatłoczony. Z pewnością przebywało tu wielu ludzi i policjantów, pomyślał z ostrożnością Arthur. Choć warto było trzymać dystans od takich miejsc, nie mogli do końca życia żywić się jedynie Mountain Dew i otoczakami. Poza tym nie warto było już zawracać w poszukiwaniu mniejszego sklepu. Postanowił więc cofnąć się w czasie do niedalekich mu wieczorów, kiedy to przechodząc obok salonu na trasie kuchnia-garaż, obserwował, cóż ogląda jego droga matka. O późniejszej godzinie w odbiorniku zwykle leciał blok kryminalny, tuż po wieczornych wiadomościach. Wbrew pozorom i teoriom o fundowanej przez państwo śmieciowej telewizji, takie programy, z pozoru proste i o nikłym budżecie, mogły stanowić źródło podstawowej wiedzy o przestępcach, w tym metodach na ukrywanie swojej tożsamości. Mężczyzna oskarżony o morderstwo w odcinku siódmym przedzierał się przez kanalizację miejską, by przechodząc przez strzeżoną dzielnicę po piwo, nie został aresztowany. Profesjonalna złodziejka psów z Nowego Jorku natomiast miała bardziej elegancki sposób, otóż była po prostu sobą — jedynie ukrywała fakt, że kiedykolwiek psa porwała — nikt więc nie wiedział, gdzie i kiedy dokonywała przestępstwa. Lecz Arthur pamiętał jeszcze trzecią szczególną osobę — faceta z odcinka dwudziestego dziewiątego, który jako osoba publiczna [prezenter durnego teleturnieju z jeszcze bardziej durnym nazwiskiem- Marcus Hallo-Alloy] zmieniał swoją osobowość, by skutecznie okradać własne miejsce pracy i swojego szefa, którego szczerze, ale skrycie, nienawidził. Ale nie popełniał przestępstwa jako Marcus, lecz tak zwany David. David noszący ciemne okulary i o zaczesanych, siwych włosach. Natomiast Marcus był Murzynem o krótkiej czarnej szczecinie, dlatego długo go nie złapano. Wniosek z tego serialu nasunął mu się sam. Kiedy dojechali przed potężne szklane drzwi handlowego kloca, Arthur oficjalnie rozpoczął pierwszą i ostatnią fazę swojego niedoszlifowanego planu.

— Jesteś przekonany, że uda ci się tak zmienić wygląd, by nie wyglądać jak idiota? — zapytała Annalee, poznawszy przed chwilą pomysł telewizyjnego zbira Marcusa-Davida.

— Phi, w tych czasach tanią perukę znajdziesz nawet na straganie warzywnym. — Arthur wyzbył się strachu. Jego nadzieja na powodzenie była zbyt silna, by Bóg mógł przejść obok niej obojętnie. — W końcu, ty także powinnaś coś w sobie zmienić.

— Jak to?! — Annalee tupnęła bucikiem.

— Tymczasowo! Przecież nie każę ci robić sobie operacji plastycznej.

— To głupie!

— Jeśli coś jest głupie, a działa, to nie jest głupie. Tego właśnie nauczyłem się, będąc mechanikiem. — Arthur pogroził palcem, obróciwszy nim. To był gniew mechanika, tak zwana śrubka. — Właśnie dlatego powinnaś zrobić nam zakupy w prążkowanej kiecce, która stoi na wystawie. Nie jako Annalee, ale na przykład Kate.

Annalee spojrzała w miejsce, które wskazywała śrubka Arthura. Obok wejścia znajdowała się wystawa odzieżowego sklepu, która w tym tygodniu postanowiła wydać na promocję zestaw z prążkowaną spódnicą i białą koszulą eksponującą talię. Nie była pewna, czy wydanie tylu pieniędzy na krypto-osobowość jest mądre, lecz na widok zestawu portfel sam się otwierał. Doskonale wiedział, gdzie trafić, skubany. W końcu Annalee westchnęła w poniżeniu i zgodziła się na kolejną z potencjalnych głupot.

— Niech ci będzie. O ile ty nazwiesz się Hallo-Alloy, to umowa stoi. — dopowiedziała rozzłoszczonym półuśmieszkiem i pchnęła parę białych klamek przed siebie. Niestety, w wyniku nieporozumienia, iż drzwi otwierały się na zewnątrz, Annalee zaliczyła potężny upadek na wycieraczkę.

Kiedy dziewczyna zdołała pozbierać swoją godność, weszli do środka. Powitał ich widok różnych witryn, prezentujących najnowsze oferty. Oszałamiający i drogi widok. Co ciekawe, gdy rozejrzało się dookoła, w oczy rzucało się tajemnicze hasła: „Goosa Goosa”, „Idealna kreacja na Goosa Goosa!”, „Nie będzie cię na Goosa Goosa? Dla ciebie oferta specjalna!”. Aż w końcu Annalee, trzymając się za skroń, rzekła, iż przez te cholerne drzwi nabiła sobie dużego goosa… Nieśmieszne.

W drogeriach można było kupić zagraniczne perfumy, których kolosalna cena nie mieściła się w pale. Niestety, piękny zestaw ubrań, dzięki któremu Annalee przeobraziłaby się w pannę Kate, też tani nie był.

— Znajdziemy inny sklep. — Pocieszyła się. Arthur poszedł za nią, próbując ukryć głowę w skórzanym kołnierzu przed wzrokiem cyber-oka. Od kiedy ludzie handlu i usługi zaczęli montować te „ustrojstwa”, jak to określali ludzie po czterdziestce, nie czuło się już tej swobody w działaniu. Choć przynajmniej kamery nie strzelają ci w potylicę po chwili nieuwagi, jak to za mrocznych czasów.

— Nie mamy wiele czasu, a musimy jeszcze kupić jedzenie. — Arthur żałował, że już bardziej nie może skurczyć szyi. Nadal znad kołnierza wystawały mu oczy i bujne włosy.

— Zachowuj się jak człowiek i wyjmij głowę ze swojej dziupli. — rozkazała Annalee. Z dziwnym grymasem próbowała opanować pulsującą na skroni żyłę.

— Uspokój się… Ach, te kobiety faktycznie są z Marsa.

— Chyba z Wenus.

— Wyglądam ci na astronoma?

Oczywiście, przekomarzanie trwało aż do zetknięcia się z jakimś ogromnym Second Handem na piętrze budynku, dokładnie w miejscu, gdzie nikt by nie wpadł na to, że może być tu lumpeks. Wspaniale, niewielka liczba osób zmniejszała ryzyko rozpoznania ich i złapania.

Po kwadransie i pięciu dodatkowych minutach utraconych przy zapinaniu Arthurowi ostatniego guzika czerwonych sztruksów, ze sklepu, opłaceni i wypachnieni, wyjrzała tajemnicza para- Kate i Marcus Hallo-Alloy. Kate była młodą kobietą o długich, czarnych włosach upiętych w dwa podwinięte w górę kucyki, ubrana w białą koszulę, podobną do tej z wystawy, i fioletową bananówkę oraz skórzane kozaki. Kiczowatego akcentu dodawały jej kolczyki ze sztucznego złota i wielkie, przyciemniane brązem okulary. Jako młoda dama, dbała o siebie, więc zapachy nabywała od najlepszych importerów sztucznego piżma.

Marcus był natomiast młodym mężczyzną o perfekcyjnie ulizanych, równie czarnych jak jego partnerki włosach i ciemnych, okrągłych szkłach. Ubrał się bardzo dostojnie — nosił brązowy sweter, czerwone sztruksy i wspaniale wyeksponowaną, czarną kurtkę. W zwyczaju miał nosić w jej kieszeni widoczny dla wszystkich brelok o podejrzanym kształcie oraz niewielki grzebyczek, przeznaczony tylko i wyłącznie dla jego nieskazitelnie prostych wąsów.

— Wyglądasz jak pionek! — Annalee skręcała się z bólu przed szatnią, w której się przebierali, śmiejąc się donośnie i chrumkając jak świnia.

— Idziemy stąd, Kate! — Kiedy wreszcie Arthur rozprawił się z ostatnimi niedoskonałościami [wąs ciągle opadał na wargi], pociągnął Annalee do kasy, gdzie przemiła [i pewnie ślepa] ekspedientka wręczyła im na pożegnanie kupon zniżkowy na szczęśliwe porcelanowe koty.

I tak Annalee i Arthur, stając się Kate i Marcusem, zapłacili jedynie 80 dolarów. A to znaczyło, że na jedzenie mają jeszcze dyszkę i trzy dolary. Jak nie będą szastać, to na pewno im się uda kupić większość. Taką przynajmniej mieli nadzieję, w końcu nie pozostało nic innego jak optymizm. Wychodząc ze sklepu, nie dostrzegli jednak, że w ciemnym zaułku, zza kolumny spogląda na nich para małych oczek…

W Klocu Handlowym znajdował się tylko jeden słuszny market i był nim dobrze znany z rodzinnego miasta Arthura Whalemart, z uroczym wielorybkiem w logo. Wyglądało na to, że Whalemart nie jest pojedynczym sklepem, jak myśleli przez całe życie, ale lokalną siecią marketów. Mogłoby być też tak, że wielorybek ma tylko jednego bliźniaka, z którym go rozdzielono przed urodzeniem. Podzielili się tak, że Annalee, to znaczy Kate, zajmie się konserwami i napojami, natomiast Marcus, w rzeczywistości Arthur, rozejrzy się za potrzebnym do przeżycia sprzętem. Sam w sumie nie wiedział, co w ich rozumieniu oznaczał „potrzebny sprzęt”, po prostu szlajał się między alejkami, przyglądając się nawet dziecięcym zabawkom. Widoki nowoczesnych klocków i samochodzików wzbudziły w nim przyjemne wspomnienia, natomiast nakręcany radiowozik przypomniał mu o tym, że powinni jak najszybciej się stąd ulotnić.

Kate w tym czasie pchała koszyk w innej części sklepu, mając już w nim pięć konserw warzywnych, dwie konserwy mięsne oraz dwie butle wody i paczkę tamponów. Z uporem szukała czegoś słodkiego, chociażby dżemu czy czekolady, ale alejki były dziwnie rozstawione i czasami prowadziły do ślepej uliczki. Na swojej trasie zdążyła już spotkać kilka kobiet, do których uśmiechała się sztucznie, by, jak na ironię, nie budzić podejrzeń. „Jestem zupełnie normalna i wcale nie jestem żoną narkotykowego zbiega” mówiły jej połyskliwe oczy. Kto powiedział, że ma być dobrym kłamcą? Nigdy nie zamierzała być ani politykiem, ani przedstawicielem handlowym.

Spotkała już wiele, ale nie tego. Annalee-Kate przystanęła w zdumieniu na środku straganu pełnego owoców i warzyw. Puszysty, rudy ogonek wesoło pomachał na jej widok. Stał ów ogonek tak, by nikt nie mógł go minąć — rosły, całkowicie normalny pies.

— Cześć, malutki. — Annalee uśmiechnęła się zdumiona. Od zawsze lubiła zwierzęta, sama w rodzinnym Fresno miała długonogiego wilczka, który najbardziej w świecie lubił miód i pilnowanie sadu. Ciekawe, co lubił ten pies?

Zwierzak miał jasnorude futerko z białym brzuszkiem i pyszczkiem. Jego wesoły ogon nadal machał, a język to wydłużał się, to kurczył. Wyglądał zdrowo i przyzwoicie, jakby jakaś puszysta, egzotyczna rasa. Annalee miała ochotę zabrać go do domu, gdyby tylko nie była ścigana przez stanową policję. Zdziwiło ją także, że każdy obok psa przeszedł obojętnie, w końcu w sklepie trudno o taki widok. Wyciągnęła więc ręce w jego stronę, przemawiając do niego uroczym, spokojnym tonem.

— Choć, piesiulku, no chodź! — ciumkała do niego jak niepełnosprawna, przyciągając uwagę innych bardziej niż czworonóg. Nadal nikt nie zainteresował się psem, trzeba było działać samemu.

Wtedy futrzak zerwał się w przeciwną stronę do ucieczki. Był taki szybki, że Annalee znowu się przewróciła, niemal niszcząc swoje świeżo zakupione okulary. Z jękiem ślizgnęła wraz z wózkiem, przechodząc ze straganu do działu z bakaliami. Sam odór cuchnących orzeszków i bakalii przyprawiał Annalee o ból głowy. Wzrost ciśnienia spowodował także fakt, że ten słodki piesek wcale nie był taki miły, na jakiego wyglądał.

Arthur właśnie decydował się, którą płytę potencjalnie mógłby kupić, gdyby miał kilka groszy więcej. W alejce kulturowej znajdował się stragan z najnowszymi winylami, które okładkami i prestiżem przyciągały wzrok nie tylko melomanów i hipisów. Szkoda, że całą swoją wypłatę za odświeżenie skutera kolegi z zawodówki musiał wydać na Marcusa. Było tu tyle ciekawych albumów i nawet nie mógł ich przesłuchać. Wtedy zobaczył światełko w tunelu…

„Przesłuchaj za darmo! Uwaga! Odtwarzacz jest własnością sklepu!” Tak głosiła tabliczka przy idealnie połyskującym, nowym gramofonie, który akurat nie był zajęty przez żadną płytę. Fakt ten był jedną z niewielu drobnych radości, na które mógł sobie w tym momencie pozwolić. Arthur z szatańskim uśmieszkiem zaczął przebierać w albumach i w ostateczności wybrał Elvisa Costello. Rozejrzawszy się z przyzwyczajenia, czy nikt nie ocenia go wzrokowo za jego plecami, wcisnął winyl we właściwe miejsce i uruchomił muzykę. W tym samym momencie na horyzoncie zjawiła się biegnąca postura Annalee-Kate, która przy dźwiękach „Pump it Up” wyglądała nieziemsko, mimo że teraz przypominała inną osobę. Arthur zachichotał i zaczął tupać nogą. Dziewczyna wpadła mu w ramiona i oboje zakręcili się na śliskiej podłodze.

— Widziałeś psa? — zapytała.

— Jakiego psa? I gdzie masz koszyk?

— Zostawiłam w dziale obok. Co to za muzyka?

— Costello, nowy kawałek. Potańczymy?

— Żartujesz? Musimy znaleźć psa!

Arthur nie domyślał się, o jakiego psa chodziło jego lubej, ale dał się pociągnąć za rękaw w jego poszukiwaniu. Muzyka opanowała cały sklep, lecz klienci jakby nic sobie z tego nie robili. Dla Arthura było szokiem, że nikt nie zwrócił uwagi na głos uwielbianego przez miliony Elvisa. Od kiedy stał się znany, jego przeboje leciały codziennie przed wieczorną audycją. Miasto Hengoose faktycznie wiało mizerią.

— W dziale warzywnym spotkałam samotnego pieska. — wyjaśniała Annalee, z pośpiechem pchając wózek. — Raczej nie miał właściciela i nikt na niego nie zwrócił uwagi.

— Co cię podkusiło, żeby próbować zabrać ze sobą psa?!

— Nie chciałam go zabrać ze sobą, tylko z tego sklepu. To nie w porządku, żeby samotny pies biegał między ślepą klientelą.

— Ludzie to faktycznie konserwy. — przyznał Arthur, biegnąc tuż obok niej. — Zamykają się przed światem i myślą, że ich to nie dotyczy, zupełnie jak sardynki. Tylko wiesz czemu sardynki nie mają lepiej? Bo zdechły.

— Widzę go! — Annalee gwałtownie zahamowała z piskiem, a puszki w koszyku zadzwoniły, obijając się o siebie. Zwierzak właśnie wbiegał do działu z napojami i gdyby nie jego długi, podwinięty ogon, pewnie by go przeoczyli.

Wreszcie stanęli przed nim, otaczając go z obu stron. Piesek zapiszczał, zatrzymał się, lecz uśmiech nie opuścił jego pyszczka. W końcu Annalee miała okazję złapać czworonoga.

— No wreszcie! — ucieszyła się, łapiąc go za puszysty brzuch. Niestety, jej uśmiech zniknął gwałtownie, kiedy ręką natrafiła na coś twardego i kanciastego. Uniosła pytający wzrok na Arthura, który stał w rozkroku, tkwiąc w niesamowitym uczuciu. Gdzieś już chyba widział tego psa. Ale mógł się mylić, psów jest wiele na świecie. Chociaż, taka rasa zdarza się rzadko…

— Co ty masz na brzuszku? — Annalee przekręciła głowę. Postanowiła przekonać się o tym na własne oczy. — Zaraz sprawdzimy to…

W czasie kiedy dziewczyna zaglądała pod stojącego w spokoju, całkowicie unieruchomionego psa. Arthur pstryknął palcami w zdumieniu. Wtedy nadeszło to przerażające uczucie. Uczucie nagłego przypomnienia sobie, że zostawiło się włączone żelazko. Tak jak przypuszczał, to nie był zwykły pies. W tle nadal grało „Pump it Up”, właśnie dochodziła ostatnia nuta, kiedy Arthur zakrzyknął, pchając swoją żonę.

— Co to za tykanie…

— Padnij!

W całym sklepie rozbrzmiał głośny huk, budzący z amoku wszystkich, wcześniej obojętnych klientów. Annalee wraz z Arthurem odrzuciła silna fala uderzeniowa, spowodowana wybuchem w alejce z napojami. Annalee kilka minut ściskała powieki, czując za sobą półkę z produktami. Kiedy otworzyła oczy, zastała widok Armagedonu — wszędzie leżało szkło, plastik i rozlana ciecz. Wszystkie popękane butelki swoją zawartością utworzyły wielką kałużę, powoli płynącą w różne rejony Whalemart’u. Półka, przy której wcześniej stali, załamała się od góry. W miejscu, gdzie przed chwilą znajdował się pies, unosiła się struga ciemnego dymu. Nigdzie jednak nie było zwierzęcia.

Po sklepie rozległy się krzyki paniki. Arthur wreszcie otworzył i swoje oczy, chociaż nie było tego widać przez ciemną szybę okularów. Adrenalina, tego właśnie było trzeba tym ludziom, pomyślał, lecz wcale nie było mu do śmiechu. Powoli przeniósł wzrok na Annalee, którą osłaniał ramionami przed wstrząsem. Trochę powyżej swoje łokcia zobaczył wbity odłamek ciemnozielonego szkła. Hmm, Carlsberg.

— Co się stało? — Annalee wyprostowała plecy, rozglądając się po suficie, jakby tam miała znaleźć winowajcę tej katastrofy.- Czy to bomba?

— Annalee, ja znam tego psa. — oznajmił przekonująco Arthur.

— Skąd go możesz znać?

— Pamiętasz, co ci opowiadałem w moim garażu, przed samym wyjazdem?

Annalee zamyśliła się chwilę, gryząc policzek, aż nagle w zdumieniu szeroko rozwarła usta.

— To ten pies, co podkłada bomby! — złapała się za zarumienione lice. — Skąd…

— Nie mam pojęcia. Kiedy się mi sprzeciwił, uciekł pewnej nocy i od tamtej pory nie raczył wysłać nawet kartki…

EWAKUACJA, EWAKUACJA. — Rozległ się komunikat, który skutecznie pchnął tłum do wyjścia. Annalee i Arthur postanowili się w niego wtopić i udawać, że o niczym nie wiedzą. Cały Kloc Handlowy został ewakuowany na zewnątrz. Ludzie, którzy zdołali się wydostać, mocno przeżywali sytuację. Bali się, że był to atak terrorystyczny, jakiś dziadek natomiast obstawiał, że to sprawka ZSRR. Zdumiewające, jak jeden wybuch może zmienić nastawienie tysięcy ludzi, myślał Arthur.

Potem okazało się, że Annalee-Kate ma poparzone dłonie. Dopiero sobie przypomniała o bólu, kiedy wyszli z Kloca na świeże powietrze. Wtedy jęknęła i upadła, nie wiedząc, za co się trzymać — ręce miała w pęcherzach. Arthur chciał zaprowadzić ją do sanitariuszy, którzy zajmowali się opatrywaniem rannych, ale dziewczyna nalegała, że nie może trafić do szpitala, gdyż zostaną zdemaskowani. Koniec końców zmartwiony chłopak zabandażował jej dłonie opatrunkiem znalezionym w jej podróżnej apteczce, którą miała w żółtej walizce. Siedzieli gdzieś na uboczu, żeby nie rzucić się w oczy ochroniarzom i policji.

— Wyglądam teraz jak mumia. — rzekła Annalee, oglądając swoje zabandażowane dłonie. Na szczęście opatrzenia nie były takie silne, żeby jechać do szpitala. Arthur, jak to on, doskonale się nią zajął. Gdyby tylko nie opuszczał lekcji biologii, mógłby zostać świetnym lekarzem.

Wtedy dziewczyna spojrzała zaskoczona gdzieś w dal. Arthur obrócił się, chcąc się dowiedzieć, co przyciągnęło jej uwagę. Na końcu rozległego parkingu stał ich znajomy, merdający futrzak. Z daleka było widać jego chytry uśmieszek. Psi psychopata, miejcie się na baczności.

— A gdzie nasza Vespa? — nagle Arthur zauważył, że nigdzie nie ma jego wspaniałego, żółtego jednośladu.- Kurewa, ktoś nam ją ukradł!

— Jesteś pewien, że stała akurat tam? — Annalee próbowała jakoś pocieszyć męża, lecz ten odwrócił się na pięcie i zaczął z walizką podążać w stronę psa. Za nim pognała Annalee.

Pies-terrorysta czekał na nich do końca. Usiadł w miejscu, gdzie powinna być Vespa, rzucając na Arthura pytające spojrzenie. Gdy tak patrzył na chwilę na słodki pyszczek, doszedł do wniosku, że czworonóg nie zjawił się tu przypadkiem. On go szukał, knuł intrygę lub miał jakiś interes do swojego byłego pana. Arthur podszedł do niego i przykucnął.

— Zawsze chciałem, żebyś strzelał laserami. — rzekł — Ale teraz widzę, że przydasz się do czegoś innego.

Wtedy, jak na znak, pies zaczął węszyć wkoło. Arthur przejął od Annalee wszystkie bagaże i postanowił je ciągnąć do końca trasy. Jak ona biegła? Zdali się na zmysły swojego nowego przewodnika…

Rozdział X

List

Położone na ulicy Sezamowej mieszkanie państwa Decote nie różniło się znacząco od innych domów w okolicy. Większość tutejszych budynków malowano na chłodne odcienie, co miało swoje zamierzenia podczas bezchmurnych zachodów słońca, kiedy to pomarańczowe promienie zdolne są okalać całą ulicę. Turkusowe, miętowe i niebieskie domostwa wydawały się wtedy o wiele cieplejsze i wspaniale kontrastowały na tle ciemniejącego od wschodu nieba. Wzdłuż Sezamowej biegła wąska droga. Po jednej jej stronie stały mieszkania od numeru 4 do 25, po drugiej płynęła szeroka na pięćdziesiąt metrów rzeka Clear. Pod numerem 8 bladoniebieskiego domu mieszkała kobieta o imieniu Dunne Decote wraz z dorosłym już synem Arthurem. Pod numerem 9 natomiast rozegrał się przedziwny incydent, o którym nikt jeszcze nie wiedział, albowiem reporterzy lokalnej stacji radiowej dopiero układali przerażające fakty w jeszcze bardziej przerażający news.

Zadzwonił cichy dzwonek, który obudził Dunne z krótkiej drzemki. Oderwała się od gruboskórnej kanapy i przetarła oczy bawełnianą chusteczką. O tej godzinie powinna być już w pracy, lecz fabryka, w której zatrudniała się przed dziesięcioma laty, ogłosiła niegroźną, lecz poważną awarię. Wszystkie maszyny z niewyjaśnionej przyczyny po prostu zaczęły umierać, a że pełniły funkcję niezbędną przy produkcji, ludzkie ręce nie były w stanie ich zastąpić, uwzględniając, że od ’75 fabrykę strasznie zautomatyzowano.

Arthur nadal nie wrócił do domu, mimo że zbliżało się południe. Po nocnych hulankach zwykle o czwartej był już w łóżku. Zachlany, ale wracał. Z nadzieją, że do drzwi frontowych dzwoni jej syn, otworzyła dwóm nieznajomym mężczyznom.

— Dzień dobry. — powiedział wyższy z nich, rasowy wąsacz. — Detektyw Rodrigon i mój asystent Pan Clackson. Czy mógłbym pani zadać kilka pytań?

— Jeśli okaże się, że mój syn nie żyje, to sio. Nie żerujcie na moim nieszczęściu. — kobieta odrzekła spokojnie, lecz z nutą irytacji.

— Bez obaw, pani Decote, pani syn żyje. Właśnie przybyliśmy w jego sprawie. — zapewnił nieco bardziej godny zaufania Clackson.- Kwadransik?

— Dunne zmrużyła oczy, jakby gdzieś już widziała tych dwóch jegomości. W rzeczywistości próbowała określić, czy kwadransik w ich towarzystwie nie będzie kolidował z podlewaniem ogródka, goleniem psa i serialem na trzynastą. Do tego dochodziło przygotowanie obiadu, a konkretnie zapiekanki, i zaszycie dziur w pończochach słabej już sąsiadce spod dwudziestki. W końcu przytaknęła w milczeniu.

— Kwadrans. A potem sio.

Niestety, dopiero po serialu planowała udać się do sklepu, dlatego detektywom mogła zaproponować jedynie filiżankę wody z kranu lub resztki sernika z lodówki. Z przykrością zawiadomiła, iż do sernika zabrakło jej rodzynek, więc użyła żurawiny. Wszystkie sklepy w mieście wydały ostatnie opakowania bakalii, co wydawało jej się bardzo dziwne. Rodrigon skrzywił się na tę myśl. Już od wczoraj jakoś przestał lubić rodzynki. Poza tym patrzył z politowaniem na Dunne, która do drogiej holenderskiej porcelany nalewała zwykłej kranówy, starając się, by dorzucony do napoju plasterek cytryny zrekompensował te haniebne braki.

***

— Annalee… Bardzo kochana, młoda dama. Jeszcze na studiach, a już taka samodzielna, postawi Arthura do pionu. — opowiadała Dunne, trzymając marzycielsko cukierniczkę w kształcie słonika.

Zanim zaczęli właściwy wywiad, Rodrigon zdecydował się porozmawiać z kobietą o czymś przyjemnym. Tutaj padło niezawodne pytanie, zadawane wszystkim matkom: „Jak się czuje pani i pani syn?”. Mimo że była w podobnym wieku jak Detektyw, wydawała się o wiele bardziej schorowana i stargana życiem. Miała więcej zmarszczek, wolniej się poruszała, więcej siwizny na głowie miała.

— Pobrali się bardzo niedawno, jeszcze tej wiosny.- ciągnęła dalej.- Ale jeszcze nie mieszkają razem, gdyż Archie dopiero zarabia na mieszkanie. Naprawia motory i czasem auta. Całe dnie w garażu siedzi, jak jego ojciec. Ale nie lubię, gdy tak chodzi do baru i wydaje niepotrzebnie. Dawno powinien z tym skończyć, nie?

— A tak, tak… — przytaknął niepewnie Rodrigon. — Wie pani może, gdzie wyjechał? Czy pani w ogóle wie, że wyjechał?

— Nie wiem gdzie. — lekki uśmiech Dunne opadł. — Zwykle wracał nad ranem. Czy jest coś, o czym powinnam wiedzieć? Czy Arthur znowu skorzystał nie tam gdzie trzeba?

— Nic z tych rzeczy… — zaczął Clackson, lecz został stłumiony.

— Co tym razem obsikał? Drzwi, znak drogowy czy gubernatora?

Milczenie.

— Drzwi. Ale to chyba nie najważniejsze. — Rodrigon podrapał się pod kapeluszem w stylu agenta z lat trzydziestych. — W tym wieku chłopcy robię różne, popaprane rzeczy. No dobra, więc pani nie wie, gdzie pojechał, tak?

— Nic mi nie powiedział. Ale gdy tylko wróci do domu, dostanie karę na wychodzenie z kolegami. Gdyby był tu jego ojciec…

Dunne opuściła głowę. Zdawało się, że zrobiła się ponura, jednak na twarzy skierowanej w drewnianą podłogę jawił się wciąż nostalgiczny uśmiech. Obaj, i Rodrigon, i Clackson, powstrzymali się od pytania, gdzie jest teraz ojciec Arthura.

Kobieta, która ich przyjęła, ubrana była w lekki, popielaty sweter na dwa guziki, spod którego wystawała przydługa jasnozielona sukienka, również z cienkiego, bazarowego tworzywa. Na nogach nosiła drobne, czarne buty bez obcasów. Spod posiwiałej grzywki zaczesanych w luźny kok włosów wyglądały pierwsze oznaki starości. To nie tak, że pani Decote była stara. Jak już Rodrigon wcześniej zauważył — zwyczajnie wyczerpana.

— Nadal czekam na odpowiedź, a pan patrzy mi się na nogi. — rzuciła z nagła Dunne, budząc Detektywa z transu. — Zegar czeka, ja czekam, Familiada na dwunastą trzydzieści też czeka. Czy pan Clackson życzyłby sobie jeszcze wody?

Clackson podstawił z uśmiechem filiżankę. Całkiem smaczny ten sernik z żurawiną popijany wodą z cytryną. Od wieków żywił się tylko odgrzewanym jedzeniem. Taka miła, domowa alternatywa zrobiła mu dobrze na zamęczonej obowiązkami duszy.

— Czy Arthur miał kiedykolwiek styczność z narkotykami? — rzucił stanowczo, lecz ze zmartwieniem Rodrigon. I tu miła atmosfera się skończyła.

Dunne pobladła na twarzy, a jej szeroki uśmiech wywołany wspomnieniami i tym, że od czasu masowych majówkowych wyjazdów sąsiadów ma z kim porozmawiać, zniknął.

— Narkotyki? — To wyrwane z kontekstu pytanie było tak nagłe, że kobieta nie była pewna, co do końca usłyszała. Nastawiając ucho z drobnym kolczykiem, obawiała się, że jednak słuch jej jeszcze nie szwankuje, a kolejne złe wiadomości dopiero nadejdą, sklejając się w prawdziwą lawinę.

— Może od początku. Tylko proszę się uspokoić, bo nie chcę, by pani pochopnie reagowała. — Rodrigon spojrzał jej głęboko w oczy, po czym rozejrzał się jeszcze raz po salonie, bez wyraźnego powodu. — Zajmuję się sprawą Arthura od kilku dni. Jako detektywa, zatrudniono mnie, bym znalazł sprawcę, który ukradł z baru Francesco Gabana cztery butelki piwa. Nagrania z monitoringu, które łaskawy właściciel nam udostępnił, świadczą o winie leżącej po stronie pani syna. Będąc w lokalu, zabrał ze sobą cztery piwa.

— Nie rozumiem. — Dunne pokręciła energicznie głową w niemałym szoku.- Przecież nigdy nie kradł. Nigdy nie popełnił żadnego przestępstwa.

Pewnie i popełnił, pomyślał Rodrigon. Jak to się mówi, czego oczy nie widzą, tego sercu nie żal. Zapracowana matka, której prawie nie ma w domu, nie widzi, co i kiedy robi rosły już brzdąc. Na szczęście powstrzymał się przed wypowiedzeniem tego na głos.

— Jednak… to nie wszystko. — rzekł w zamian. — Podczas śledztwa Arthur próbował opuścić miasto, tłumacząc się, że zawozi Analey…

— Annalee — przerwał mu Clackson.

— …Annalee, do Fresno. Podczas zatrzymania, z resztą nieudanego, Arthurowi wypadło coś z kieszeni. Okazał się mocno o to wykłócać, co wzbudziło we mnie podejrzenia, dlatego oddałem to coś do laboratorium, pod czujne oko zaznajomionych biochemików. Skład, którym już nie będziemy pani męczyć, daje nam podstawy do sądzenia, iż pani syn ma przy sobie narkotyki.

— Psze pana…

— I dokańczając, podał je swojemu koledze, Sheldonowi Harminowi, który w wyniku tego zmarł.

Po tym czasie nastała cisza. Dunne zaczęła machać rękoma, w geście „Za dużo, przestańcie”, nadal trzymając opuszczoną głowę. Gdy ją podniosła, wystraszyła mężczyzn nieludzkim, lecz głęboko ukrytym przerażeniem. Nawet Clackson zaprzestał jeść sernik. Odłożył talerzyk z napoczętym ciastem i położył na kolana swoją aktówkę, z którą nie rozstawał się chyba nigdy. Rodrigon, znów niezadowolony z przebiegu tej rozmowy, odchrząknął flegmą.

— Wiemy, że to może być dla pani głęboki szok.- zaczął, łącząc ręce. — Proponuję pani naszego najlepszego psychologa, do którego Clackson może zadzwonić nawet w tej chwili.

— Nie, dziękuję. — wyszeptała Dunne. — Nie wiem, co mam teraz zrobić.

— Współpracować. — Detektyw skinął głową. — Może pani pomóc swojemu synowi i nam w śledztwie, jeśli obiecuje pani udzielać nam wszystkich niezbędnych informacji. Czy taki układ pasuje?

Kobieta milczała, wgapiając się w pustą przestrzeń pomiędzy Rodrigonem a Clacksonem. Próbowała na siłę osadzić tam jakąś sylwetkę, jednak nie potrafiła w tym momencie nawet wypowiedzieć swojego imienia. Bezsilnie pokiwała głową i zaczęła sprzątać po gościach.

— Dziękujemy. — Rodrigon wreszcie wstał na równe nogi, niemal zrzucając malutki wazonik, wcześniej stojący na środku stołu, lecz później przesunięty na bok na rzecz pojawiającej się wkoło zastawy i sernika. — Clackson, bądź łaskaw zadzwonić do Doktor Brandy, nie możemy Pani Decote zostawić na lodzie. — potem zbliżył się do twarzy asystenta i wyszeptał najciszej jak umie: — Widzisz, w jakim jest stanie?

Obaj zebrali się do wyjścia. Przy ścianie oddzielającej salon od wąskiego korytarza, Rodrigon ponownie zapytał, czy wszystko jest dobrze. Dunne zaprzestała sprzątania ze stolika i włączyła telewizor, z zamiarem przygotowania się do Familiady. Pochyliwszy się nad odbiornikiem i przeskakując kanały, zatrzymała się na filmie, w którym jakiś otyły i spity facet krzyczy do uciekającej kobiety „Dobrze, ciekawska świnio!”. Detektyw bez wątpliwości wiedział, że tak by właśnie odpowiedziała, lecz telewizor, jako jej wierny towarzysz, wziął tę odpowiedzialność na siebie. Opuścili dom, krótko się żegnając.

Kiedy była już pewna, że wyszli, kobieta poszła w ich ślady i stanęła na ganku. Ujrzała dwie sylwetki mężczyzn, które kroczyły szerokim chodnikiem wzdłuż sąsiedzkich domów po prawej. Przed sobą miała widok spokojnej rzeki Clear, którą właśnie pokonywał nieduży statek. Wszystko jest takie spokojne, kiedy zaczyna się majówka, a jedynym zapachem, który czuć w okolicy, jest poranna woń kwiatów lub aromat wieczornego grilla.

Wtedy Dunne dostrzegła, że czerwona flaga na skrzynce pocztowej jest przekręcona do góry. Zwykle zwiastowało to kolejną górę rachunków, ogłoszeń i drukowanych niepotrzebnie śmieci, lecz listonosz dostarczał wszystko dopiero później. W końcu ta dzielnica kończy pocztową trasę, która rozpoczyna się po drugiej stronie miasta, około dziesiątej. Czyżby listonosz uwinął się wcześniej? Otóż chyba nie, gdyż gdy otworzyła skrzynkę, jej oczom ukazała się tylko jedna, niezaadresowana ani nieoznakowana koperta.

Rozpakowała ją czym prędzej i zaczęła czytać znajdujący się w środku liścik.

Cześć Mamo,

Jestem bezpieczny. Nie czekaj na mnie jak na razie. Sam wrócę, niedługo. Mam bardzo pilną sprawę do załatwienia.

Kocham cię, Arthur

Nie zajęło jej długo, żeby zapoznać się z jego treścią. Tak czy siak, rozdarła go na pół i włożyła z powrotem do skrzynki, a flagę opuściła. Pieprzony drań, splunęła i wbiegła do domu.

***

Tymczasem pod adresem Ulica Sezamowa 9 trwał niemały bałagan. Ludzie Katamari’ego zajęli całe mieszkanie Sheldona w poszukiwaniu śladów świadczących o przyczynach jego ekstremalnej choroby. Z radia znajdującego się w salonie zaczęły wypływać pierwsze wzmianki na temat „Niebieskiego chłopaka”, zmarłego w miejskim szpitalu, co nie spodobało się Rodrigonowi. Pierwszy raz wtedy strzelił do człowieka, ale zrobił to w dobrej wierze, chciał po prostu uratować pielęgniarkę, a przy okazji pochwycić niezłą sztukę. Na jego szczęście, z powodu wysokiego stanowiska i działania dla bezpieczeństwa personelu i pacjentów, nie dostał za to kary. Jak to ktoś powiedział „This is America”.

Dom Sheldona Harmina był podobnie zbudowany jak dom Pani Decote. Detektyw zaczął podejrzewać, że wszystkie mieszkania na tej ulicy zbudowano na tym samym planie i w tym samym czasie. Wchodząc do środka, znalazłeś się w wąskim korytarzu, gdzie po jego lewej stronie wisiały wieszaki do płaszczy oraz znajdowało się wejście do salonu, natomiast po prawej były drzwi do niewielkiej kuchni i łazienki. Na końcu owego korytarza znajdował się zakręt, za którym mieściły się schody na górę i zejście do piwnicy. Niezbyt to wszystko skomplikowane, co mogło ułatwić sprawę policji.

— Panowie się spóźnili.- Rodrigona i Clacksona powitał mało entuzjastycznie wychodzący z salonu Katamari. Tym razem jego rękawiczki nie były szlachetnie skórzane, a lateksowe, lekko ubrudzone na opuszkach. — Właśnie trwa eksploracja budynku mieszkalnego ofiary.

— Nie prościej jest ci powiedzieć, że się opierdalacie? — sapnął Detektyw, krzyżując ręce.

— Daruj sobie, Panie Rodrigon.- odrzekł Katamari. — Moi ludzie to zespół najlepszych z najlepszych. Znajdą wszystko, co podsuniesz im pod nos.

— Tak jak mój Burek, który przedwczoraj zdechł.

— Może nie trzeba było wychodzić i dręczyć kobiety dla własnych przypuszczeń, Rodrigon? — Japończyk już zdążył się zirytować, co Detektyw widział w jego czarujących, będących jedynie dekoracją oczach. Jak on uwielbiał drażnić się ze szczeniakami, traktował to zajęcie jako jedną ze swych pobocznych pasji.

Z drugiej strony, Katamari też uderzył w jego słaby punkt. Otóż zgadzało się, że przesłuchiwali Dunne Decote nieoficjalnie, tylko ze względu na własne przypuszczenia o handlu narkotykami. Ale czy to nie na przypuszczeniach zaczepia się punkty odniesienia? Czy to nie one determinują sprawę, by mogła potoczyć się dalej? Cóż, gdyby każdy postępował przepisowo jak Katamari, połowa kryminalnych spraw tkwiłaby w stanie nierozstrzygniętym. A w przeciwieństwie do niego, Ralph Rodrigon swój zawód kochał.

— A więc, Kanarku, co tam znaleźliście? — zapytał, opierając się o staromodną tapetę na ścianie korytarza.

Na te słowa wszyscy trzej przeszli do salonu, gdzie znajdowała się większość ludzi Katamariego i policja. Mężczyźni i kobiety ubrani na czarno wiercili się po zakamarkach pokoju jak szukające schronienia karaluchy. Jeden z policjantów od kilku sekund wpatrywał się w sterylnie zapakowane we woreczek kapcie znalezione przy kredensie. Nikt nie wiedział, co mogło wzbudzać w nim takie zainteresowanie. Tuż obok pewna kobieta machała pędzelkiem w poszukiwaniu odcisku palców na stojącym na parapecie kaktusie. Badania wykazały, że roślinę dotykał ktoś zdecydowanie za dużo razy…

Na stole do kawy, gdzie ktoś rzeczywiście przyniósł sobie kawę, znajdowały się trzy kolejne woreczki z pewnymi przedmiotami. Katamari wskazał na największy z nich.

— Oto kij bejsbolowy, który został znaleziony w piwnicy. — zaczął pewnie i wręczył Rodrigonowi poszlakę. Detektyw przyjrzał się przedmiotowi jednym okiem, z głębokim skupieniem na twarzy, jednak prócz drobnych zarysowań na głowiastym krańcu, niczego nie dostrzegł. W końcu uniósł brwi i podsunął znalezisko pod nos Clacksona.

— Widzisz ino to? — zapytał z ekscytacją, wskazując na odznaczenie na rączce kija.

— Czyli że co? — zaciekawił się Clackson, niemal sięgając po swoje grube szkła.

— Koleżka grał w ostatniej lidze. Sądząc po tym podpisie, to nasz orzeł chyba nigdy nie poszybował.

— Oh, faktycznie, jest totalną porażką.

— No, nawet moja świętej pamięci babcia by wyszła z tej ligi bez szwanku…

Wtedy Katamari odchrząknął, jeszcze bardziej poirytowany niż wcześniej. Można było rzec, że pod wpływem minimalnego wysiłku, jakim było przeszukiwanie mieszkania, blask jego blond włosów przepadał, matowiał.

— Może zajmijmy się tym, co istotne.- zaczął po długiej, milczącej chwili Katamari. — Kij znaleziony w piwnicy faktycznie należał do Sheldona Harmina. Moja grupa zebrała odpowiednie próbki, po których wszyscy zgodnie stwierdzili, że na krańcu tego kija pojawiło się nowe wgłębienie.

— Kiedy to wgłębienie zostało zrobione? — zapytał Rodrigon, z trzaskiem prostując lekko zgięty kark.

— Kilka dni temu. Spekulujemy, że kij został użyty z wielką siłą. Nie wspominając już, że na jego powierzchni znaleźliśmy smugę krwi.

Potem Katamari odebrał Detektywowi poszlakę i odłożył ją na miejsce. Wziął do rąk kolejny przedmiot, który wyglądał nader nieciekawie — coś na kształt zmoczonego, brudnego materiałowego woreczka, w którym tkwiło rozdarcie.

— Woreczek ten znaleziono w muszli klozetowej.- zaczął, całkowicie obojętnym, godnym pracownika zakładu pogrzebowego, wzrokiem. Rodrigon skrzywił się na ten widok, już sam nie wiedział, co bardziej go obrzydza, czy ten woreczek, czy twarz Katamari’ego.

— Dlaczego tam pływał, może wiecie?

— Spekulujemy, że został zwrócony przez Sheldona Harmina. — odrzekł Japończyk, przyglądając się drugiej poszlace. — Nie wiemy jednak, dlaczego zjadł woreczek i czy coś w tym woreczku było. A że nie żyje — na te słowa podniósł wzrok, którym przeszył wszystkie kości czaszki Detektywa, przywołując ponownie wydarzenia z sali sortu — to nie możemy określić jego motywów.

— Dobrze wiesz, Kanarku, że Sheldon Harmin nie był człowiekiem. — burknął wściekle Rodrigon i skrzyżował napięte ramiona. Na twarzy wydęły mu się wszystkie zmarszczki. — I że gdybym nie strzelił, zabiłby cały personel i cywilów.

— Jedna pielęgniarka to nie cywile, Rodrigon.

Katamari odszedł do kuchni, z zamiarem skontrolowania tamtejszej pracy ekspertów. W rzeczywistości opuścił pomieszczenie, by uniknąć kolejnych konfrontacji z Detektywem. Ten usiadł w zafoliowanym przez badaczy fotelu i skupił całe swoje siły, by się nie wkurwić. Jak w ogóle mógł wywyższyć jakieś tam motywy ponad życie ludzkie? Czy on jest, kurna, niepoważny?! W umyśle Rodrigona odbywało się piekło, rozgrzewające całe jego spięte ciało. Wiedział, że bójka z nowym, bój się Boga, partnerem, nie sprawi, że będzie się czuł lepiej, a tylko przyprawi mu dodatkowe rogi. Owszem, strzelenie do szalejącego, niebieskiego pacjenta nie było kwestią zamierzoną czy planowaną, lecz, całe szczęście, spontaniczną. Prawdą jest też, że była to sytuacja wymagająca wybrania mniejszego zła — strzelić do Harmina lub patrzeć, jak rozrywa ciała ludzi próbujących go uspokoić. Katamari widział wszystko zero-jedynkowo, nie potrafił dostrzec intencji, jaka wynikała z tego posunięcia. Wolał to skrytykować i mieć czystą kartę. To zdumiewające, jak w krótkim czasie ci dwaj panowie poznali swoje prawdziwe oblicza…

— Panie Rodrigon, może przyjrzymy się trzeciemu znalezisku? — Clackson wciąż cierpliwie stał, dźwigając teczkę i obserwując kolejno zabezpieczane w pokoju meble.

— Co? Ano, tak… — Rodrigon wstał, nie, wyskoczył z fotela, czując nagłą motywację do działania. — Cóż to takiego, Drogi Panie Clackson?

Asystent podniósł kolejny z worków, w którym tkwiła trzecia, godna uwagi poszlaka i której Katamari nie zdążył, albo raczej nie chciał zademonstrować. Nikt z obecnych w salonie nie zwracał uwagi na mężczyzn, którzy w tym samym momencie wydali cichy jęk.

— Co to jest u diabła? — Clackson, próbował zakryć oczy, ale nie umiał. Rodrigon nie mógł oderwać wzroku.

— Wygląda jak ręka…

Rozdział XI

Goosa!

Podczas wlekącej się wędrówki przez Hengoose w towarzystwie psa-terrorysty, Annalee i Arthur nie byli w stanie przykleić się do wspólnego tematu. Nikt nie zawracał sobie głowy pytaniami, mimo że było ich wiele. Jak pies Arthura znalazł się w Klocu Handlowym i w jaki sposób przeżył wybuch? Sprawa była ta zagmatwana szczególnie dla Annalee, która na własnej skórze doświadczyła niszczycielskiego pola rażenia bomby. Arthura dręczyły wyrzuty sumienia — mógł przewidzieć, że przeobrażanie psa w broń nie jest do końca bezpiecznym pomysłem. A i przez to jego żona nie mogła w pełni funkcjonować, bo przy mocniejszym dotknięciu bandaży syczała z bólu. A zwierzak węszył i węszył, i od prawie godziny nie oderwał nosa od chodnika. No, może z wyjątkiem przerwy na odlanie się przy jednym z drzew.

— Masz pojęcie, dokąd nas prowadzi? — zaczęła Annalee, zahipnotyzowana machającym przed nią ogonem. — W ogóle, czy warto mu zaufać?

— Nie jestem pewien, czy znowu nie będzie chciał nas zabić, ale szanse na to są niewielkie. I nie, nie wiem, gdzie my idziemy. — sapnął Arthur, sfrustrowany zniknięciem Vespy. Kretyn, który ja porwał, gorzko tego pożałuje, powiedział sobie, wyobrażając, jak dusi złodzieja swoim paskiem od spodni.

— Hengoose jest bardzo rozległe. — Annalee rozejrzała się po okolicy. — Mają tu dużo parków i restauracji, ale oba świecą pustkami. — Miała rację. Nawet teraz nikogo nie zastali, a parki są ostatnio takie modne. Co się działo z mieszkańcami Hengoose?

— Widzę. Same smutasy wkoło. Bądźmy inni i mimo przeciwieństw losu, uśmiechnijmy się. — Arthur, od dziecka buntownik, wyszczerzył zęby niczym potwór z najgorszych dobranocek. Annalee szybko odwołała go od tego pomysłu, mówiąc, że może przestraszyć dzieci. Chłopaka nie trzeba było długo namawiać do ponownego przybrania podkowy — policzki go bolą od tego całego optymizmu.

Pies w końcu stanął przed dużym lokalem. Była to baro-restauracja, wyglądająca na niezwykle przytulną. Spojrzeli w górę na wykwintny billboard na dachu budynku i wszystko stało się jasne. „Goosa!”.

— Mamy już jedzenie, kundlu.- parsknął złowieszczo Arthur, sprawiając, że psi towarzysz podkulił ogon. Ale, jak zwykle, niewinny grymasik pozostał. — Po co nas tu ściągnąłeś?

Piesek ruszył nieznanym tropem dalej, prowadząc małżeństwo na parking. To tam, ku zaskoczeniu Arthura, stała nienaruszona, tak samo żółta Vespa. Jego Vespa.

— Dobry piesek! — Vhłopak z zadowoleniem wytarmosił futrzakowi puchate policzki. Ten uroczo wystawił język, jakby chciał powiedzieć „Nie ma za co, wredny smarku.”

— Nie ciesz się tak, jest zabezpieczona. — Annalee, gasząc jego zapał, wskazała na doczepioną do przedniego koła kłódkę. Ktoś, a nie wiadomo kto, bezwstydnie przywłaszczył sobie Vespę! I ten ktoś, bez świadomości konsekwencji tego czynu, je sobie pyszny obiad w „Goosa!”. Arthur z uszykowanymi pięściami ruszył do wejścia, by wymierzyć sprawiedliwość.

W środku było o wiele ładniej niż na zewnątrz. Motywem przewodnim lokalu okazały się kremowe ściany o ciemnodrewnianych, dębowych wykończeniach i kolumnach. Sufit znajdował się wysoko, a na nim zawieszono rustykalne, duże żyrandole. Gdzieniegdzie można było zachwycić się wysokimi rzeźbami antycznych kobiet, trzymających misy, dzbany lub doniczki z prawdziwymi kwiatami. Restauracja oferowała wiele miejsc siedzących, a w pobliżu wejścia znajdował się dębowy bar. Z tyłu dowodziła jakaś kobieta, właśnie podawała klientowi drinka, kiedy przywitała przybyłych gości wzrokiem.

— Jak tu ładnie! Tak nowocześnie i w ogóle… — Annalee zrobiła kilka kroków do przodu, jakby była dzieckiem, odwiedzającym po raz pierwszy Park Disneya. — Jestem oczarowana.

— A ja nieeesamowicie wkurwiony. — dopowiedział Arthur z ponurym wyrazem twarzy. — Dobra, któryś z nich jest złodziejem mojej Vespy. I ja się dowiem, kto to!

Usiedli na samym końcu pomieszczenia i w ciszy zajadali się groszkiem z puszki. Ceny dań były przyzwoite, ale dla ich budżetu wręcz śmiertelne. Tylko Annalee, żeby nie wyszło, że przyszli tu bez interesu, zamówiła szklankę wody z cytryną. Kolejne 30 centów w błoto, pomyślała. Dobrze, że wkrótce odezwało się pustynne pragnienie i mogła wypić napój jednym haustem. Arthur nie lubił groszku, ale tuńczyka wolał sobie zostawić na inny, bardziej uroczysty dzień. Na przykład niedzielę?

— Coś podać? — usłyszał za plecami i w panice zaplątał się między własne nogi. Właśnie układał domek ze słomek i wykałaczek i niespecjalnie chciał, żeby mu przeszkadzano.

— Nie, dziękujemy. — odpowiedziała za niego Annalee, próbując ukryć wstyd za okularami.

Nad ich stolikiem stała bardzo urodziwa, młoda kobieta. Miała delikatne blond włosy do żuchwy, jakby pofalowane na końcach. Nosiła brązowy, podniecająco cienki i luźny letni kombinezon i wyjściowy makijaż. W dłoni trzymała tacę z dwoma brudnymi talerzami. Nie wyglądała na więcej niż 25 lat. No i wyglądało na to, że była tu kelnerką.

— Rozumiem… — mruknęła pod nosem. — A wy to co? Kemping sobie urządzacie?

Na początku zdawała się wyrazić niejasno. Lecz kiedy Arthur spojrzał na wpół zjedzoną puszkę groszku, w której tkwił plastikowy widelec, leżące nieopodal ruiny wykałaczkowo-słomkowego pałacu i warzywne kleksy na swoich drogich ubraniach z lumpeksu, zaczerwienił się, a wraz z nim jego żona.

— Przepraszamy… Zaraz wyjdziemy. — zawiadomiła Annalee, ściskając brzuch. Groszek się przelewał w żołądku nieznośnie i nie potrafiła się skupić.

— Rozumiem… — odrzekła niepewnie kelnerka. Miała bardzo wysoki, nastoletni głos. Po chwili milczenia przeniosła wzrok na Arthura. — Jesteście bezdomnymi?

— Pardon? — Arthur, wypluwszy po części przeżute jedzenie z powrotem do puszki, odsunął od siebie posiłek i oparł się o sofę ze sztucznej brązowej skóry. — Jesteśmy tu klientami. Tak się traktuje klientów?

— Klientami? Nie przypominam sobie, żeby w naszym menu znajdowała się tania konserwa. — Kelnerka zatrzepotała rzęsami, jakby chciała pochwalić się ich naturalną grubością. Pod cienkim kombinezonem dostrzec można było jej spiczasty stanik, szczególnie, kiedy pochylała się nad gośćmi.

— Żona zamówiła wodę. — odparł Arthur, zniesmaczony zachowaniem dziewczyny. Starał się zachowywać powagę, ale mu to nie wychodziło. Kelnerka rozpraszała dziwnym zachowaniem i dziwnymi sugestiami. — Zapłaciła za nią swoimi ciężko zarobionymi pieniędzmi. Nie życzę sobie takich drażliwych komentarzy na nasz temat.

— Spokojnie, skarbie.- ochłodziła jego zapał Annalee. Arthur uderzył pięścią w stół.

— Żądam spokoju! — burknął.

Kelnerka stanęła jak wryta w posadzkę, lecz mimo to, uśmiechnęła się. Z tą tacą w ręce przypominała jedną z otaczających ich antycznych rzeźb. Tylko że była szczuplejsza i bardziej… no, nowoczesna.

— Jak pan chce. — odparła z sceniczną obojętnością. — Ale przyznam, wyglądacie mi na bankrutów. Pan szczególnie, ile ten sweter ma lat?

— Mój sweter? Odczep się od mojego swetra! — Arthur ponownie walnął w stół, lecz tym razem zabolała go ręka.

Annalee znowu się załamała. Dlaczego ten chłopak zawsze musi się tak wczuć? Postanowiła to przerwać, nim nastąpi rozróba na całą restaurację.

— Przepraszam za niego, mąż nie wziął tabletek na uspokojenie. — zmarszczyła czoło w jego stronę. — Jesteśmy w podróży i nieoczekiwanie skończyły nam się pieniądze. Przyszliśmy tu, zanim odkryliśmy, że zgubiliśmy pieniądze na obiad. Nie było nas stać na dania z waszej karty, dlatego stwierdziliśmy, że skoro tu jesteśmy, ukradkiem zjemy swoje konserwy.

Annalee siedziała wyprostowana, ze złączonymi na blacie rękoma i skrzyżowanymi nogami. Niesamowicie się czuła, kiedy po raz pierwszy kłamstwo wyszło jej tak dobrze. Jak widać, praktyka czyni mistrza, a z kim przystajesz, takim się stajesz. Miała oczywiście na myśli swojego męża.

— Rozumiem. Bardzo mi was szkoda, wiecie, ale nie wiem, jak wam pomóc. — Kelnerka wzruszyła ramionami, gotowa do opuszczenia ich. Nagle zatrzymała się na pięcie. — Albo nie, jednak wiem. Wystarczy, że porozmawiam z Tatuśkiem.

— Tatuśkiem? — Arthur uniósł brwi. Znowu z nudów zaczął jeść groszek.

— To właściciel tej restauracji. Niezwykle hojny człowiek. Nie odmówiłby wam pomocy. — odparła kelnerka. — Tak w ogóle, jestem Mindy.

— Kate.- odrzekła Annalee. Arthur przedstawił się jako Marcus.

— Wiecie, w naszym mieście co trzy lata, w tej właśnie restauracji, organizowane jest święto Goosa. To długa tradycja, kultywowana przez chyba wszystkich mieszkańców. Porozmawiam z Tatuśkiem, może usadzi was do noszenia kieliszków?

Annalee i Arthur wymienili zdziwione spojrzenia. Nieznajoma dziewczyna oferuje im pracę, a oni kompletnie nie wiedzą, jak się zachować. Wyglądało to na jakiś ukryty przekręt. Zdrowy rozsądek nakazałby się wycofać z tego miejsca czym prędzej, ale przecież zostali tu przyprowadzeni przez psa… To musiało mieć jakieś mistyczne podłoże.

— Wiesz, bardzo nam miło, ale…

— Nie wiemy, kim jest ten twój Tatusiek ani czym jest Goosa.- dokończył za żonę Arthur.

— A więc się dowiecie. — odrzekła Mindy, już jakby pewniej i energiczniej. — Jak już zjecie swoje… smakołyki, to zapraszam na zaplecze, do gabinetu Tatuśka. — po tych słowach odeszła jak gdyby nic, wesołym krokiem rozmarzonej nastolatki.

Pół godziny później, po żywiołowej rozmowie o psie, Mindy i ofercie pracy, małżeństwo zdecydowało się na spotkanie z tajemniczym właścicielem lokalu, którego zwano Tatuśkiem. Swoją drogą, zauważył Arthur, dziwna nazwa, bliższa właścicielowi burdelu, aniżeli jadłodajni na takim poziomie. Pies nie pokazał się im na oczy — prawdopodobnie nadal węszył przy Vespie, cierpliwie oczekując swego pana. Arthur nie miał pomysłu, jak znaleźć człowieka, który sobie przywłaszczył jego pojazd. W restauracji było przecież tylu ludzi i żaden nie wyglądał jak złodziej. Albo stolik zajmowali dostojni panowie, albo starsze panie lub też mężowie, chcący się oświadczyć swoim żonom przy kolacji. Było to dość popularne zjawisko — przez te czterdzieści pięć minut, od kiedy tu przybyli, zdążyli być świadkami trzech momentów takich zaręczyn. Arthur pamiętał, jak oświadczył się i swojej Annalee. Było to w sylwestra, kiedy spędzali czas na zabawie miejskiej. Od rana wtedy chłopak chodził jak w zegarku — ciągle mył zęby i poprawiał grzywkę, żeby nie było widać przypaleń po spawarce. Wybrał najlepszy pierścionek, na jaki go było stać — srebrny, o cienkiej rameczce, z czerwonawym, wchodzącym we fiolet kamieniem. Zbierał na niego od kilku miesięcy, a jeszcze dłużej zbierał samego siebie, żeby w ogóle przed nią klęknąć. Planował zrobić to dokładnie o północy, wchodząc wraz z ukochaną w nowy rok 1978. Niestety, zrobił to trzy minuty później, gdyż nie mógł znaleźć Annalee. Ale mimo przeciwieństw, w końcu to zrobił i ujrzał w niej prawdziwe szczęście. To był jeden z najlepszych czasów, które tak dobrze pamiętał.

— Może poprosimy szefa lokalu o pomoc w odzyskaniu twojej Vespy? — Annalee zaskoczyła go od tyłu. Wystraszył się, bo już zapomniał, że nosi perukę Kate. — No już, wszystko będzie dobrze.

— Nie rozumiesz. Vespa jest dla mnie jak córka. Czy chciałabyś znaleźć swoją córkę przykutą do metalowej ramy na kłódkę? — rzucił Arthur, jeszcze bardziej się załamując.

— Nie umiem jeszcze odpowiedzieć na to pytanie. — mrugnęła do niego z dziwnym grymasem. Poleciła udać się wreszcie na zaplecze, gdzie czekał na nich ich przyszły pracodawca. Ale czy warto było z nim wchodzić w jakiekolwiek układy?

Mindy nalała bourbona ostatniemu klientowi i wystawiła karteczkę „Zaraz wracam”. Ręką owiniętą ściereczką, którą polerowała szklanki, wskazała przedsionek prowadzący na zaplecze. Znajdowało się tam tylko kilka drzwi do różnych pomieszczeń, w tym pół otwarte, prowadzące do kuchni — a wiedzieli to z powodu ulatniającej się pary ze smażonego mięsa.

— Drzwi na końcu, te szklane przed wami.- rzekła Mindy i wręcz pchnęła Arthura, żeby wyszedł jako pierwszy. Annalee ruszyła u jego boku, patrząc się podejrzliwie na piękną kelnerkę. Ale nie było czasu na zazdrości — dość szybko doszli do celu, a w sumie nie wiedzieli, jak zacząć swoją rozmowę kwalifikacyjną. Pojawił się strach.

Szklane drzwi kryły za sobą niezwykle duszne i śmierdzące tabaką pomieszczenie. Gorące słoneczko próbowało wyrwać się z uścisku brązowych, grubych żaluzji przez ich cienkie szpary, lecz tylko część promieni zdołała pokonać tę żelazną barierę. Przyczyną tego dziwnego gorąca nie było więc światło, ale zużyte powietrze. Bo tak, nie wietrzono tutaj od dawna. Nie było tu też żadnych roślin, prócz nierzucającego się w oczy uschniętego w kącie doniczkowego badyla.

— Smakowało wam? — zapytał ich głos dobiegający zza ciężkiego, czerwonego fotela.

Narrator niemal zapomniał o najważniejszym. Na środku pokoju, nieco bardziej do okien stało naprawdę okazałe, dębowe biurko, a za nim, jak wyjęty z salonu, tron o krwistej ściółce. Siedzisko było zwrócone do przybyszów tyłem i wyglądało na… zajęte. Na jego oparciu spoczywała męska ręka ubrana w kilka sygnetów. Annalee ścisnęła Arthura za nadgarstek.

— Możesz wracać do pracy, Mindy. — dodał jeszcze tajemniczy jegomość i machnął dłonią. Kelnerka wyszła. W biurze zostało tylko ich troje.

— Dzień dobry. Moje imię Marcus. A to moja żona Kate. — zaczął z grubej rury Arthur. — Jesteśmy tu w pewnej sprawie, bo…

— Wszystko wiem. Moja prawa ręka, Mindy, opowiedziała mi o dwójce obłąkańców, posilających się na krańcu lokalu. — Jego głos był nad wyraz męski, głęboki i spokojny, niczym Pacyfik. — Usiądźcie.

Ale nigdzie wkoło nie było ani krzeseł, ani innych tym podobnych siedzeń. Arthur rozglądał się spod ciemnych szkieł i rozglądał, ale wszędzie tylko leżały różne graty, stosy gazet i oczywiście przenośny wiatrak najnowszej generacji, który, niestety, zamiast chłodzić, wywiewał całą stęchłą tabakę na gości. A więc to tak wygląda gabinet tego całego „Tatuśka”, pomyśleli chyba jednocześnie. Wtedy Annalee zauważyła coś i szarpnęła mocniej za rękaw męża, dającego pozory totalnego głupka. Był to dla niego taki wstrząs, że dostał dziwnej halucynacji, że to nie Annalee, a Tatusiek, podbiegnąwszy, zaczyna go szarpać.

Okazało się, że nieświadomie na nie patrzyli. Jedno jedyne krzesło, oblepione z każdej strony dokumentami i rachunkami. Jeszcze nigdy nie widzieli tak dobrze zbitych świstków papieru. Usiedli na nim na półdupku — Annalee zmieściła się cała, natomiast Arthur czuł, jak element krzesła wbija mu się w odbyt.

— Skoro już się rozgościliście, możemy zaczynać. — Wtedy odwrócił się do nich twarzą, udźwignąwszy za sobą fotel, po czym ciało jego opadło ciężko, jak sztabka złota rzucona na poduszkę.

Nie, Tatusiek nie był żadnym oblechem, niechlujem, skrzatem czy dziadkiem tworzącym pozory rozlecenia się pod wpływem czyjegoś oddechu. Właściwie nie był nikim, kogo można by uznać za brzydkiego, niekanonicznego czy zepsutego. Wyglądał jak biznesmen wysokiej klasy około sześćdziesiątki- leżał na nim wprost doskonale wyszyty czarny garnitur o cienkich, szarych liniach i starannie zapiętych mankietach i wyprostowanym kołnierzu. Nie miał kapelusza, za to srebrne włosy zaczesał sobie do tyłu jakimś tłustym specyfikiem, pejcze miał równo wygolone i podrasowane, a górną wargę nad wąskimi ustami zdobił, broń Boże, niemal dziewiczy, ale jednak dojrzały seksualnie wąs.

— Mindy wspominała, że pilnie potrzebujecie gotówki.

— Jeśli nie byłby to kłopot, oczywiście… Ale zgadza się, jesteśmy w podróży. — przytaknęła Annalee, czując się coraz swobodniej, ale jednak tabaka i stęchlizna przytłaczały ją.

— I dlatego jedliście sobie konserwy z supermarketu? W moim pięknym „Goosa!”? — zmierzył ich wzrokiem, a kącik ust drżał mu, jakby miał się uśmiechnąć. Oni swój spuścili ze wstydem. — Zabieranie swojego jedzenia do restauracji jest szalenie nietaktowne.

— Bardzo przepraszamy. Byłem zdenerwowany, a nie jadłem od wczoraj. Tylko Mountain Dew wypiłem. — wzruszył ramionami Arthur, z udawaną skruchą.

— Słyszeliśmy o święcie Goosa Goosa. Ponoć w tym dniu jest tutaj duże przyjęcie. — przerwała ciszę Annalee, ratując zapadającą się sytuację.

— Duże, duże.- wtedy zobaczyli jego uśmiech. Z tyłu był szczerbaty; siódemki i szóstki wprawił sobie ze złota.- Praktycznie całe miasto się bawi. I jest szansa na duże napiwki dla kelnerów. Powiem tak… Macie duże szczęście.

Goosa Goosa to lokalne i bardzo huczne święto upamiętniające największy w historii miasta wypęd gęsi, powiedział. Od wielu lat w naszych okolicach tych ptaków było tyle, że zatykały wszystkie stawy i baseny, chodziły po ulicach, hałasowały i dziobały staruszki sprzedające na targu kurze jaja. Nie dało się ich pozbyć — były dzikie, niewychowane, czasem posuwały się do obrabiania sklepów. Gromady gęsich złodziei poruszały się po pięć osobników. Wszystkie wchodziły do danego sklepu, dwie z nich zaczęły atakować sprzedawcę, jedna, ta najstarsza, gęgała, próbując nastraszyć wyzwiskami, a dwie z tyłu zabierały tyle towaru, ile się da. Gęsi gang częstował się łupem z resztą stada i na tym właśnie się utrzymywały. Co gorsza, nikt, dosłownie nikt nie mógł im nic zrobić. Do czasu, kiedy w mieście pojawił się pewien pasterz o nieznanym imieniu, który używając tajemniczego gwizdka, oddziaływał na wszystkie gęsi i rozkazał opuścić im miasto. Szły cały dzień gęsiego, ulicami, aż w końcu ich długa pielgrzymka zniknęła za horyzontem. Po dziś dzień, obywatele tego miasta gorąco świętują to wydarzenie, gdy raz na zawsze uporali się z plagą tychże ptaków. A ja na tym zyskuję, podkreślił Tatusiek.

— Co to za popierdolona legenda? — odezwał się Arhur, a Annalee, trąciła go w kostkę.

— Nie jestem miejscowy, ich się zapytaj. To uroczy i mili ludzie. — odpowiedział spokojnie Tatusiek.

— Jeśli mówiąc „uroczy” ma pan na myśli depresyjny wygląd i zachowanie kukiełek, to tak, są uroczy. Ale prędzej uwierzyłbym w smoka, który pękł, bo zżarł sztuczne owce z siarką w środku i popił je wodą, niż w ten gęsi gang, który swoją drogą jest za fajny, żeby istnieć naprawdę.

— Co kto lubi, jedni wierzą w bóstwo Chrystusa, inni w Allaha, a inni w gęsi opanowujące całe miasto. — wzruszyła ramionami Annalee. — No co zrobisz?

— Przechodząc wreszcie do rzeczy… — Tatusiek uruchomił wcześniej nieznaną im tonację, która szczególnie nacisnęła na ich samopoczucie. — Jeśli nie ma przeciwwskazań do podawania gościom tac z drinkami, to proponuję po 250 dolarów za calutką noc.

Arthur w szoku podskoczył na krześle i z piskiem nadział się na ten jeden uwierający go element. Annalee natomiast wydęła oczy, jakby zaraz miały jej wylecieć z orbit. Czyżby się przesłyszeli? 250 za noc podawania szklanek?

— Chodzi o 250 razem, tak? — Annalee próbowała upewnić się, czy wyczyściła dobrze uszy.

— Nie wiecie, czym jest Goosa Goosa. To bardzo długa, męcząca noc. Dlatego… — odrzekł Tatusiek i wyjął z kieszeni marynarki elegancki pojemniczek na cygaro. Wziął jedną fajkę i dzierżąc ją w ustach, podpalił za pomocą dołączonych do zestawu zapałek. Łał, czysta klasyka, zero automatyzacji w postaci zapalniczek. — …jestem gotów zapłacić za nią godziwe pieniądze.

Arthur niemal wyrwał sobie serce z płucami na wieść, że może zarobić 500 dolarów. Możliwe, że właśnie doświadczył czegoś, co wierzący nazywają Błogosławieństwem. Gdyby nie fakt, że razem z Annalee znajdowali się w ogromnej potrzebie finansowej, uznałby to za lekką i przyjemną robotę dla znikomych oszczędności. Pieniądze, które kiedyś zarabiał po męczących nocach naprawiania, stały się jednorazową dniówką. To było więc pewne — oni, albo raczej on, przestępca, otrzymał od Stwórcy szansę. Nigdy nie był mocno religijny, ale od kiedy ścigała go policja, co noc dziękował za to, że przeżyli kolejny dzień.

— Boże, to nie do wiary! — Annalee była wniebowzięta.

— Cii… — uciszył ją Arthur. — No tak, bardzo chętnie się tego podejmiemy.

— Jesteście na to gotowi? — Mężczyzna opuścił brodę aż do wydętych obojczyków i uniósł brew.

Oczywiście, że byli. Co złego może się stać podczas jednej imprezy? Dużo, ale nie na tyle, żeby nie ryzykować. Tatusiek dał im jakąś umowę, którą Annalee, jako studentka wydziału ekonomii, przeczytała wzdłuż i wszerz i nie zauważyła żadnych nieporozumień. Wszystko na swoim miejscu, wystarczyło złożyć podpis.

— Aha, i jeszcze jedno. — Wychodząc, Arthur niemal zapomniał o swojej żółtej, dwukołowej przyjaciółce. — Chyba zaszło tu jakieś nieporozumienie albo też kradzież.

— To znaczy? — skinął głową szef restauracji, chcąc, by chłopak mimo wszystko kontynuował swój ślinotok. Mówił bardzo dużo, ale miał w sobie coś ambitnego, tak myślał.

— Niedawno ukradziono nam skuter. Żółta Vespa 50, znikome ślady użycia. Razem z żoną upatrzyliśmy go na waszym parkingu, ale jest przytwierdzony do stojaka kłódką. I to nie jest moja kłódka!

— Czy jest możliwość dowiedzieć się, kto go tu zostawił? — dopełniła wypowiedź Annalee. — Ma pan może jakiś monitoring, czy coś?

— Niestety. — Pokręcił przecząco głową, ale nie było mu specjalnie przykro. — Ale bardzo ciekawe, bo jedyną stojącą na parkingu Vespą jest ta moja.

Arthur zjeżył się, lecz tym razem dopilnował, żeby nie zrobić sobie niepotrzebnej krzywdy. Annalee na szczęście o to zadbała i zasłoniła ręką stojącą na sekretarzyku obok drzwi maszynę do pisania, by ten przypadkiem nie wkręcił sobie palców w mechanizm.

— Nie było tam dwóch skuterów. Tylko jeden żółty i na pewno jest mój. Ma moją rejestrację. — odpowiedział Arthur, coraz bardziej wychodząc z Marcusa do swojej pierwotnej formy.

Tatusiek zastygł w milczeniu i zagapił się na koniec własnego, poluzowanego krawatu. Na twarzy miał taki ironiczny półuśmieszek, jakby pogubił się we własnych stwierdzeniach, ale jednocześnie był ich wszystkich pewien. Mężczyzna splótł pomarszczone palce, co było utrudnione z powodu sygnetów i odrzekł zuchwale:

— Dobrze. Przyjrzę się temu. Ale daję głowę, że Vespa jest moja.

— Dziękujemy. — skłoniła się Annalee, przytrzymując ciemną perukę i opuściła pomieszczenie jako pierwsza, natomiast Arthur poszedł jej śladem, bacznie obserwując sytuację za swoimi plecami.

— Widzimy się jutro. Spokojnej nocy. — zawołał Tatusiek, nie zmieniwszy pozycji nawet o centymetr. — Goosa zaczyna się, co prawda, o osiemnastej, ale bądźcie gotowi dwie godziny wcześniej, żeby pomóc nakryć do stolików.

Dziwne małżeństwo wyszło, a Tatusiek został sam. Powolnym ruchem umierającego żółwia wydarł różową kartkę z notatnika i zapisał sobie na niej taki oto alarm:

„Sytuacja z Vespą- dowiedzieć się”

***

Późnym popołudniem, które już w sumie dobiegało końca, a świadczyło o tym coraz niżej spuszczające się po niebie słońce, nasze małżeństwo otrzymało kolejny powód do uśmiechu — otóż od swojego hojnego, niestety jednodniowego szefa, dostali pozwolenie na użytkowanie niewielkiego mieszkanka znajdującego się w tym samym budynku co restauracja. Pokoiki te na co dzień służyły przejezdnym jako szybki motel, ograniczający się zwykle do jednej nocy. Arthur i Annalee nic nie musieli płacić, ponieważ zadeklarowali się nosić zamówienia i puste naczynia podczas tej wielkiej imprezy, na którą rzekomo szykowało się całe miasto.

Arthur od kilkunastu minut kucał przed małym telewizorem i przekręcał jego poprzecierane korbki. Nie wyglądało to na nowy sprzęt, ale z pewnością drogi, a że akurat wydawał się mieć usterkę, jego zmysł złotej rączki nie pozwolił mu przejść obok odbiornika obojętnie. A nuż dowiedzą się czegoś nowego z wieczornych wiadomości? Przecież od wczoraj nie sięgali po żadne gazety, a w ich mieście [przecież sami byli tego powodem] wiele się wydarzyło. Wreszcie jakiś poluzowany guzik spowodował, że ekran zaczął śnieżyć.

— Mają tu jakieś kasety? — zapytał sam siebie i zaczął z ciekawością grzebać w półce komody, na której stał telewizor.

Annalee jakby go nie usłyszała, tylko grzebała swawolnie przy etażerce wyposażonej w telefon, podobny do tego, który miała w pokoju w akademiku. Arthur przerwał szukanie swojej wymarzonej VHS-ki, bo usłyszał drapanie korbki do wybierania numerów.

— Gdzie dzwonisz? — wyjrzał zza jej pleców i zobaczył, że Annalee wykręca jakieś cyfry.

— Do domu. — odrzekła sucho, skupiona.

— Chcesz wrócić, prawda?

— Nie, Arthur. Nie, chciałam tylko dać rodzicom znać, że żyję. W końcu, nie pojawiłam się we Fresno, jak planowałam.

— Daję głowę, że rodzice się nie martwią. Na pewno nasze piękne portrety migocą w telewizji od wczorajszego pościgu. — Arthur rozszerzył usta, jakby miał połknąć arbuza, ale nie mógł.

Annalee rzuciła się na niego ze słuchawką i przytwierdziła go nogami do materaca łóżka. Na twarzy miała dominującą mieszankę złości i satysfakcji, jednak widać, że cholernie się zmęczyła. Arthur ułożył ręce za głowę i z udawaną męką zawył:

— Dość wrestlingu na dziś. Dzwoń, bo jeszcze stracisz zasięg. A ja idę włączyć jakiś fajny program.

— Nie zejdę z ciebie, póki sędzia na przyzna punktów.

Ten głuchy dźwięk przychodzącego połączenia można opisać jako towarzyszący w wielu dramatycznych, mrożących krew w żyłach chwilach. Symbolizuje czas, kiedy paraliż strachu unieruchamia cię w oczekiwaniu na głos tej jednej osoby, której powiedzieć musisz coś naprawdę ważnego. Annalee, mimo że wcześniej obracała wszystko w żarty, siedziała przybita na łóżku i nasłuchując wydobywających się ze słuchawki dźwięków, rozmyślała nad tym, co ma powiedzieć. Mamo, tato, nie przyjadę do domu. Mnie i Arthura goni policja stanowa, przyłapano go na zaćpaniu młodego chłopaka na śmierć. Nie, nie! To brzmi okrutnie. Z pewnością po takich słowach Arthur straciłby wiele w oczach swoich teściów. Za długo zbierał pochwały i zasługi, by móc je mu odebrać w jednej chwili…

— Słucham? — To był głos mamy. Po Annalee przeszły ciarki. Ze zdenerwowania zdjęła swoją perukę i na głowie poczuła niesamowity, rześki chłód.

— Mamo? — zaczęła nieśmiało. — To ja, Annalee.

— Dziecko, Boże, dlaczego jeszcze nie jesteś w domu? Martwiliśmy się z tatą o ciebie. Dzięki Bogu, że się wreszcie odezwałaś, o Jezu! — Mama brzmiała bardzo wesoło i najwidoczniej odczuła ulgę.- Leroy, chodź no tu! — usłyszała stłumione wołanie i jakieś trzaski w tle.

— Mamo, tak cię przepraszam, że nie uprzedziłam cię wcześniej. — kontynuowała, niema przez łzy. — Ja i Arthur musimy załatwić coś ważnego i chyba nie będzie mnie na majówkowym grillu. Powiedz tacie, że oddaję mu swoją kiełbasę.

— Załatwić coś ważnego? — Zabrzmiało to jak oburzenie. — Ale co takiego? Twój ojciec już ma dosyć kiełbasy. Nie, słuchaj, Annalee, jeśli masz jakiś problem, to możesz mi przecież powiedzieć.

Dobra, musi wymyślić coś nowego, ale po części zgodnego z prawdą. Policja odpada i rodzynki także. Ucieczka z miasta tym bardziej, razem z fikcyjnymi osobowościami. Mama czeka na odpowiedź. Zaczyna odchrząkiwać, a to oznacza zniecierpliwienie.

— Annalee?

Myśl, kobieto, myśl!

— Sheldon jest śmiertelnie chory! — wybuchła, choć niezamierzanie. Usta jakby same wypuściły drażliwą dla języka informację. — To przyjaciel Arthura, znają się od dzieciństwa. Prawdopodobnie to jego ostatnie dni i prosił, byśmy z nim zostali.

— O, Boże! Co to za choroba? — Najwidoczniej ohydne kłamstwo przeszło obok bystrej Pani Morgan niezauważone. Nie wykazała ani cienia wątpliwości co do słów córki. W końcu, nigdy nie kłamała… do czasu.

— Nie jestem pewna. Chyba jakaś nieznana albo mało znana. Tak czy siak, trzeba go wesprzeć, pożegnać się z nim.

— Rozumiem. — odpowiedziała spokojnie. — Bardzo szkoda tego chłopca.

Annalee odetchnęła z ulgą, wydmuchując powietrze, które zdążyło już zgęstnieć w jej płucach. Właśnie zabiła Sheldona, o ile Arthur nie zabił go pierwszy swoim „wynalazkiem”. Od tej chwili, kiedy przez usta przeszły jej takie plugastwa, zaczęła czuć się jak przestępca. Rozbolało ją to bardzo, tak oszukiwać własną matkę. Czuła także na sobie wzrok Arthura, który z pewnością przerwał swoje grzebanie i zaczął przysłuchiwać się rozmowie. W słuchawce słychać było cichutki oddech Pani Morgan i coś jeszcze. Tajemnicze, ale też komiczne trzaski.

— Co się tam dzieje, tak w ogóle? — zapytała Annalee, próbując zmienić temat na lżejszy.

— Wiesz, szczerze mówiąc, to twój tata ostatnio dziwnie się zachowuje.- westchnęła matka. — Przyszedł do domu z kolejną bzdurą no i… sama słyszysz, bunkruje nas.

— Co robi?

— Sama nie rozumiem, o co mu chodzi. Wczoraj był na wieczorku u starego Hiltona, jak wrócił, beknął mi jakimś kwaśnym drinkiem w twarz i zaczął mówić o jakichś czubkach. Ponoć razem z nimi w salonie siedział jakiś dalszy znajomy syna Hiltona, który zachowywał się jak zombie.

— Co?

— No, bzdury, nie? Uznałam, że to wina alkoholu, ale to nie było to. Potem, ale to już rankiem, zaczął mi gadać, już tak na trzeźwo, że wracając do domu gonili go niebiescy ludzie…

Annalee ściskała słuchawkę i brała bardzo płytkie oddechy. Na szczęście wcześniej wiedziała, gdzie umieścić lek na astmę, w razie nagłego wypadku.

— …A teraz naprawia płot. — dodała Pani Morgan, biorąc to wszystko za niegroźne szaleństwo. — Opatula naszą siatkę grubymi deskami i wzmacnia bramę, jakby zaraz miał się kto nam włamać. Córeczko?

Od kilku chwil nie usłyszała od Annalee żadnego dźwięku, potwierdzającego jej żywot. W tym czasie dziewczyna pochylała się i głębokimi wdechami brała lekarstwo, aż wreszcie jej stan nieco się ustabilizował. Zebrawszy siły, westchnęła do telefonu:

— Rozumiem. Przepraszam cię, ale muszę kończyć, bo długo nie spałam i muszę się zdrzemnąć.

— Dobrze, dobrze, już cię nie zanudzam. Mam nadzieję, że ojciec nie oszalał. Będę się modliła za tego Sheldona, pozdrów ode mnie chłopca. Papa!

I Annalee upadła ciężko na poduszkę. Kiedy zwróciła się w kierunku telewizora, dostrzegła, że Arthur obserwuje ją wnikliwie, siedząc po turecku przed jakimiś kasetami.

— Dobrze się czujesz? — przekrzywił głowę i spojrzał na lekarstwo na astmę, wychodzące spod ręki Annalee.

— Nie. Jest fatalnie. — odpowiedziała z żalem. — Oszukałam własną mamę i w dodatku tych niebieskich jest coraz więcej!

— Jak to?!

I streściła mu pokrótce, miejscami cytując Panią Morgan, czego dowiedziała się od mamy przez telefon. Arthur słuchał tego z wytrzeszczem i czasami dziwnie łapał się po kieszeniach, jakby obawiał się, że znowu zgubił rodzynki. Ale nie, trzymał je głęboko w plecaku i nie było możliwości, by dostały się do oddalonego o kawał drogi Fresno. A jednak ojciec Annalee obcował z nimi osobiście, jeszcze u jakiegoś Hiltona na popijawce.

— Tata wie, jak wygląda naprawdę ulany pijak. Nie mógł zwykłego takiego nazwać zombie. — zauważyła Annalee. — Arthur, musimy się pospieszyć. Moim rodzicom, jak i twojej mamie, grozi niebezpieczeństwo!

— Oczywiście, kochanie. — Arthur poklepał ją po plecach. — Jak tylko zarobimy pieniądze i odzyskamy moją Vespę, wyjeżdżamy szukać wujka. Musimy tylko przeżyć ten jeden wieczór.

Objęła go na poczekaniu, ciągle zaprzątając sobie głowę czarnymi myślami. Spojrzała zza jego pleców na swoją czarną perukę Kate. On ma racje, jedynym wyjściem z tej sytuacji jest zapobiec kolejnym… „zakażeniom”, jak to można ująć. A żeby to zrobić, trzeba więcej dowiedzieć się o specyfice niebieskich rodzynek. Z pewnością wie to autor książki [nie ja].

A co z kasetami, które podczas rozmowy Annalee z matką przeglądał Arthur? Większość z nich była pusta, a jedna zawierała w sobie stary, nieoryginalny western, przerwany wyrwaną z kontekstu sceną, zapewne z horroru, bo przedstawiała brudny, ogołocony pokój, na którego środku siedział związany na krześle mężczyzna z torbą na głowie i próbował krzyczeć.

Rozdział XII

Romantyk Rodrigon

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.