Opinia konsultanta teologicznego

Książka o. Józefa Witko ma przede wszystkim charakter świadectwa wiary, czyli jest formą dzielenia się wiarą, co stanowi istotną jej wartość. Jednocześnie należy podkreślić, że nie jest to tekst ściśle teologiczny, choć zawiera wiele treści o takim charakterze.

Prostota języka i sposób, w jaki autor zwraca się do czytającego, może przyczynić się do pozytywnego odbioru przez szersze grono czytelników.

Wedle mojej wiedzy książka Rafa. Bóg uzdrawia nie zawiera treści sprzecznych z nauką Kościoła katolickiego, nawet jeśli w niektórych punktach może być przedmiotem odmiennych opinii, co oczywiście nie umniejsza wartości publikacji.

Paweł Sambor OFM

Rzym, 29 stycznia 2024 roku

Copyright © by Józef Witko OFM 2024

Copyright © for this edition by Wydawnictwo Esprit 2024

All rights reserved

Dokument chroniony elektronicznym znakiem wodnym.

Imprimi potest:

O. Krzysztof Bobak, OFM

Minister Prowincjalny

Prowincji Matki Bożej Anielskiej

Zakonu Braci Mniejszych

Kraków, dnia 29.01.2024 r., L.dz. 14/01/24

Materiały okładkowe: © Wirestock Creators / Shutterstock, © ChrisGorgio / iStock

Redakcja: Justyna Yiğitler

Korekta: Anna Adamczyk

ISBN 978-83-68144-05-5

Wydanie I, Kraków 2024

Wydawnictwo Esprit sp. z o.o.

ul. Władysława Siwka 27a, 31-588 Kraków

tel./fax 12 267 05 69, 12 264 37 09, 12 264 37 19

e-mail: sprzedaz@esprit.com.pl

ksiegarnia@esprit.com.pl

biuro@wydawnictwoesprit.com.pl

Księgarnia internetowa: www.esprit.com.pl

Fragment

Jesteś umiłowanym dzieckiem Boga

Wiara – relacja z Bogiem

Uzdrawiająca moc przebaczenia

Władza wierzącego i moc wypowiadanego słowa

Zbliż się do Boga, przeciwstaw się diabłu, a ucieknie od ciebie

Przekleństwa – problemy pokoleniowe

Uzdrowienie

Świadectwa osób uzdrowionych na Mszach Świętych z modlitwą o uzdrowienie

Przypisy

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Kilka lat temu byłem w Medjugorje. Kiedy w maju wracałem z pielgrzymki, w moim prawym kolanie pojawił się ostry ból, tak silny, że nie mogłem nie tylko wchodzić po schodach, ale nawet iść po równej drodze. Moja pierwsza myśl była związana z chorobą: „Mam problem z kolanem. Coś złego stało się ze stawem kolanowym. Trzeba iść do lekarza”. Druga myśl zaraz po tej pierwszej była zupełnie inna: „To zły duch uderzył w kolano. Nie przyjmuj choroby. Sprzeciw się jej”. Kiedy to sobie uświadomiłem, trzykrotnie wypowiedziałem następującą modlitwę: „W imię Jezusa sprzeciwiam się bólowi i duchowi, który za tym bólem stoi, i nakazuję: Idź precz ode mnie i nie wracaj więcej”. Po tej modlitwie ból się zmniejszył. Wówczas już wiedziałem, że pochodzi od Złego. Znów powtórzyłem modlitwę, dwa, może trzy razy, i ból zniknął. Trwało to około dwóch minut. Później pojawił się jeszcze kilkukrotnie na kilkanaście sekund, ale po modlitwie od razu znikał. Za każdym razem postępowałem w podobny sposób. Tak było przez trzy tygodnie. Kiedy pojechałem w lipcu z posługą do USA i głosiłem rekolekcje na temat uzdrowienia, przypomniała mi się ta sytuacja z kolanem. Dałem o tym świadectwo. Kiedy skończyłem, stojąc przy ambonie, od razu poczułem ten sam ból prawego kolana, którego nie było od dwóch miesięcy. Wówczas w podobny sposób jak wcześniej, w myślach wypowiedziałem modlitwę i ból natychmiast zniknął. Nie pojawił się już więcej.

Gloria Polo w książce Trafiona przez piorun pisze, że gdy miano jej amputować całkowicie spalone nogi, modliła się do Boga: „Kiedy miałam zdrowe nogi, nigdy Ci za nie nie dziękowałam. Teraz moje nogi są zwęglone. Boże, dziękuję Ci za moje nogi”. I wtedy poczuła ból. Był to ból uzdrowienia. Zaczęła Bogu dziękować za uzdrowienie i rzeczywiście nogi zostały całkowicie uzdrowione. Czytałem to świadectwo wiele razy. Ostatnio przemówiło do mnie ono w nowy sposób: uświadomiłem sobie, że kiedy ból nie pochodzi od Złego, to może się pojawiać w momencie uzdrowienia dokonywanego przez Boga. Ból jest znakiem uzdrowienia! Kiedy to sobie uświadomiłem, zacząłem dziękować Bogu za uzdrowienie, którego dokonuje, za każdym razem, kiedy pojawia się jakiś nawet niewielki ból. Modlę się do Boga takimi oto słowami: „Boże, dziękuję Ci, że uzdrawiasz teraz to miejsce z jakiejś dolegliwości, o której nie wiedziałem”. Po tej modlitwie ból znika. Wierzę, że Bóg z czegoś mnie uzdrawia. On, który wie o wszystkim, troszczy się o mnie (por. Ps 139).

Moje doświadczenia w modlitwie o uzdrowienie oraz świadectwo Glorii Polo nauczyły mnie, w jaki sposób radzić sobie z chorobami i różnymi rodzajami bólu, które czasami pojawiają się w moim ciele. Od ponad dwudziestu lat nie choruję, a poprzez posługę modlitwą o uzdrowienie widzę, jak Bóg uzdrawia innych. Niedawno, po powrocie z Chicago, otrzymałem świadectwo uzdrowienia z autyzmu chłopca, który jest teraz taki jak inne zdrowe dzieci.

A oto świadectwo podobnego uzdrowienia:

W listopadzie 2021 roku w Pińczowie ojciec czytał intencje i modlił się o uzdrowienie chłopca i dziewczynki mających zaburzenia ze spektrum autyzmu. Piotruś w wieku pięciu lat nic nie mówił, nie utrzymywał kontaktu wzrokowego, chodził w pieluchach i był wycofany. Rodzice bardzo martwili się o niego, nie wiedzieli, co mogą, oprócz rehabilitacji, jeszcze zrobić, aby mógł być choć trochę podobny do rówieśników i lepiej się rozwijać. Dziewczynka natomiast trochę młodsza od Piotrusia również nie mówiła i lekarze nawet zdiagnozowali u niej lekkie upośledzenie. Około jednego tygodnia po Mszy Świętej z modlitwą o uzdrowienie w Pińczowie Piotruś usiadł pierwszy raz na nocniku, co było wielką ulgą i pocieszeniem dla rodziców. W tym momencie już reaguje na otoczenie, mówi krótkimi zdaniami i utrzymuje kontakt wzrokowy. Dziewczynka obecnie tak się rozgadała, że bez przerwy mówi. Jest też dużo bardziej radosna.

W mojej posłudze widzę, jak spełniają się słowa wypowiedziane przez Jezusa do Jego uczniów: „Gdybyście mieli wiarę jak ziarnko gorczycy, powiedzielibyście tej morwie: «Wyrwij się z korzeniem i przesadź się w morze!», a byłaby wam posłuszna” (Łk 17, 5). Kiedy stosuję się do słów Jezusa, widzę, że one działają. „Modlitwa rozkazu” przeciw różnym dolegliwościom jest bardzo skuteczna, podobnie jak modlitwa wdzięczności, która pobudza moją wiarę w uzdrowienie.

Jezus żyje! I wciąż działa, uzdrawiając i uwalniając wszystkich, którzy przychodzą do Niego z wiarą.

*

W styczniu 2013 roku podczas czuwania w Jarosławiu Pan Jezus uzdrowił moje bóle głowy pochodzące od kręgosłupa z powodu ucisku nerwu. Bóle głowy były tak silne, że zmusiły mnie do podjęcia decyzji o pójściu na operację kręgosłupa szyjnego. Dzięki Panu Jezusowi, który mnie uzdrowił, skierowanie na operację okazało się niepotrzebne.

*

Lekarze zdiagnozowali u mnie raka węzłów chłonnych. Nie zgodziłam się na leczenie, które było mi proponowane, chciałam znaleźć inny sposób powrotu do zdrowia. Za namową Marii, mojej koleżanki, przyjechałam na Mszę Świętą o uzdrowienie do Dursztyna. Cieszyłam się, ale byłam też ciekawa i pełna nadziei. Podczas głoszonego Słowa Bożego przez o. Józefa byłam odprężona i spokojna. Kiedy wyszłam po Mszy Świętej z kościoła, od razu się rozpłakałam. Wierzę, że wtedy moja dusza mówiła mi, że poczuła Boży dotyk. Było to cudowne uczucie. Wiedziałam, że po tym przeżyciu będzie wszystko w porządku. Zostałam uzdrowiona i od tego uzdrowienia minęło już pięć lat, a ja cieszę się zdrowiem i życiem. Po dwóch latach urodziłam jeszcze pięknego, zdrowego synka. Jestem Bogu za wszystko wdzięczna.

Sławka ze Słowacji

*

Na nocne czuwanie do Jarosławia wzięłam ze sobą zdjęcie mojego syna z wnukiem, który urodził się z wadą serduszka. W czasie modlitwy o uzdrowienie miałam przy sobie to zdjęcie. Wtedy poczułam duże gorąco, byłam cała mokra, więc zdjęłam płaszcz. Łzy zalewały moją twarz. Uwielbiałam Pana Jezusa. W czasie modlitwy o. Józef powiedział, że Pan Jezus na odległość dotyka dziecko, które jest chore. Wiedziałam, że to chodzi o mojego wnuka. Zaczęłam z tej radości całować osobę, która była obok mnie, i razem cieszyłyśmy się jak siostry, choć była to osoba, której nie znałam. Było to około godziny dwudziestej trzeciej. Po przyjeździe do domu opowiedziałam o tym wszystkim mojemu synowi. Kiedy syn zapytał, o której było to godzinie, powiedziałam, że o dwudziestej trzeciej. Wówczas syn powiedział, że w tym czasie dziecko bardzo płakało, a on nie wiedział, co się dzieje. Badania potwierdziły uzdrowienie mojego wnuka. Chwała Panu!

*

W Ewangelii według św. Łukasza (Łk 13, 10–17) znajdujemy fragment mówiący o tym, jak Jezus w szabat uzdrawia kobietę, która była pochylona. Po jej uzdrowieniu Jezus powiedział do przełożonego synagogi, który był wręcz oburzony tym, co się stało, że to szatan osiemnaście lat trzymał kobietę na uwięzi i trzeba było ją uwolnić choćby w dzień szabatu. Diabeł więził tę kobietę, a ona pod wpływem tych więzów nie była w stanie nawet się wyprostować. Jej pochylenie było realne, widoczne dla innych. Ono było tak naprawdę sposobem sprawowania władzy nad nią przez złego ducha.

Pochylenie tej kobiety może być obrazem wielu problemów, z którymi boryka się współczesny człowiek, jak na przykład przekleństwo (wiele osób mówi mi, że w ich życiu działa przekleństwo), urazy w sercu lub brak przebaczenia (uraza jest dziś obecna w życiu wielu ludzi, nawet wierzących), zniewolenie jakimś nałogiem (także narzekanie, martwienie się, użalanie się nad sobą, co jest dziś bardzo powszechne), choroba fizyczna lub psychiczna (chorych jest wciąż bardzo dużo pomimo postępu medycyny), różnego rodzaju problemy małżeńskie i rodzinne (dziś ten rodzaj związania może nosić znamiona przekleństwa), a także bieda materialna i tym podobne.

Całe to zło może tak ciążyć człowiekowi, że zaczyna się on pochylać coraz bardziej ku ziemi. Taki człowiek wówczas często mówi nie tylko do siebie, ale i do innych: „Już nie dam rady! Mam w życiu za ciężko! Dłużej już tego ciężaru nie uniosę!”. Święty Łukasz w Dziejach Apostolskich pisze, cytując słowa św. Piotra o Jezusie, które skierował do całego domu setnika Korneliusza: „Przeszedł On, dobrze czyniąc i uzdrawiając wszystkich, którzy byli pod władzą diabła” (Dz 10, 38). „Syn Boży objawił się po to, aby zniszczyć dzieła diabła” (1 J 3, 8). Jezus przyszedł zniszczyć dzieła diabła, które są obecne w życiu człowieka. Zatem choroba, czy to psychiczna, czy fizyczna, zniewolenia i wszelkiego rodzaju problemy, z którymi człowiek się boryka, mogą być narzędziami w ręku złego ducha, przez które wiąże on i niszczy człowieka, próbując go całkowicie oderwać od Boga lub uprzykrzyć mu życie. Nie oznacza to oczywiście, że osoba cierpiąca na różne schorzenia jest pod wpływem złego ducha.

Wiele osób mówi mi o tym, jak bardzo ciężko jest im w życiu, że już nie mogą udźwignąć całego tego ciężaru, że mają już wszystkiego naprawdę dosyć. Bardzo często czują się zmęczeni, nie tylko psychicznie, ale i fizycznie. Gdy patrzy się na takie osoby, ma się wrażenie, że w pewnym sensie są one pochylone pod wpływem jakiegoś ogromnego, niewidocznego ciężaru. Są smutne, rozgoryczone, zachowują się tak, jakby coś nie pozwało im cieszyć się życiem. To, czego doświadczają, prowadzi je niejako ku śmierci. Widać to wyraźnie na ich twarzach. Brakuje im uśmiechu, chęci do życia.

Jezus przyszedł na ziemię, aby uwolnić nas od grzechu, od jego wpływu i konsekwencji (również chorób), od śmierci, szatana. Choroba może być narzędziem, za pomocą którego diabeł próbuje sprawować władzę nad nami. Śmierć wyraża się na różne sposoby i dotyczy nie tylko śmierci fizycznej, ale obejmuje wszystkie dziedziny ludzkiego życia.

„Ponieważ zaś dzieci mają udział we krwi i ciele, dlatego i On także bez żadnej różnicy otrzymał w nich udział, aby przez śmierć pokonać tego, który dzierżył władzę nad śmiercią, to jest diabła, i aby uwolnić tych wszystkich, którzy całe życie przez bojaźń śmierci podlegli byli niewoli” (Hbr 2, 14–15). Autor Listu do Hebrajczyków stwierdził, że zasadniczo u podłoża wszystkich problemów ludzi każdej epoki, czy są tego świadomi, czy nie, tkwi jeden jedyny powód: wszystkich ich trzyma w niewoli pan śmierci, diabeł, gdyż wszyscy odczuwają strach przed śmiercią! Ten osaczający człowieka strach diabeł wykorzystuje, by popychać istotę ludzką ku bóstwom, a więc ku grzechowi – i dlatego, napisał św. Paweł, „zapłatą za grzech jest śmierć” (Rz 6, 23). Tak więc to z powodu strachu przed śmiercią człowiek pragnie gromadzić pieniądze! Myśli – mylnie – że w taki sposób zdoła odpędzić strach przed śmiercią. A to nieprawda! Wiadomo, że chwila nieuwagi ze strony siedzącego za kierownicą może spowodować zboczenie z drogi i śmierć. Człowiek może umrzeć na błyskawicznie postępującą białaczkę… Mimo to zdarza mu się zapominać o powołaniu do wiecznej chwały i ograniczać się do życia dla jakichś okruchów. To również przez ten strach człowiekowi zdarza się zazdrościć bliźniemu, gdyż boi się nie tylko śmierci fizycznej, lecz także śmierci serca, śmierci ontologicznej. Śmiercią jest wszystko to, co go niszczy wewnętrznie, co go zabija: przywary żony lub męża, przywary teściowej czy zwierzchnika. Śmiercią może być również choroba, zwolnienie z pracy, niepełnosprawność fizyczna… Tak wiele osób nie potrafi zaakceptować siebie! Śmiercią jest wszystko to, co zagraża ich osobowości; są nią poglądy innych ludzi, ich sposób postępowania, myślenia, ich wrażliwość wyrażająca się na różne sposoby w życiu Kościoła (tradycjonaliści, postępowcy, charyzmatycy i tak dalej) oraz ich pojmowanie prawdy. Śmiercią może być cała przeszłość człowieka, brak akceptacji dla własnej historii, dla ojca, który opuścił matkę, dla rodziców, którzy go pozostawili samemu sobie i nie zajmowali się nim. Bez udziału łaski człowiek nie zdoła sprostać wszystkim tym sytuacjom. Nie może ich znieść, gdyż ich sobie nie życzy, a nie życzy ich sobie, ponieważ nie wyraża zgody na śmierć, ponieważ jest niewolnikiem strachu przed śmiercią. Dlatego może się rozwieść, może się pokłócić ze swoim bratem o spadek…

Demon wykorzystuje ludzki strach i krępuje człowieka, by nie pozwolić mu kochać tak, jak kocha Bóg. Oto dlaczego Franciszek z Asyżu na początku procesu swojego nawrócenia nie potrafił kochać trędowatych: „[…] gdy byłem w grzechach – napisał w swoim Testamencie – widok trędowatych wydawał mi się bardzo przykry”. Dobra Nowina to wieść, że Chrystus zwyciężył! Zmartwychwstając, przerwał krąg śmierci! W Nim wszystkie bariery, piętrzące się w ludzkich sercach, zostały zniszczone! Ten, kto spotka Zmartwychwstałego, może nareszcie przejść od śmierci do życia, od niewolnictwa do wolności, od niemożności zaakceptowania drugiego człowieka – do miłości[1].

W Dziejach Apostolskich czytamy: „Dlatego że Bóg był z Nim, przeszedł On, dobrze czyniąc i uzdrawiając wszystkich, którzy byli pod władzą diabła” (Dz 10, 38). On jest wciąż ten sam. „Jezus Chrystus – wczoraj i dziś, ten sam także na wieki” (Hbr 13, 8). Możemy na Niego liczyć. Jemu na nas zależy. Zapraszam cię do przejścia razem ze mną drogi uzdrowienia. Ufam, że Bóg posłuży się tymi treściami i modlitwami i w czasie ich lektury cię dotknie. Wierzę, że dotknie twojego serca i rozwiąże w tobie to, co jest związane. Wierzę, że uwolni cię od zniewolenia. Wierzę, że dotknie twojego ciała i uzdrowi z choroby, na którą chorujesz. Wierzę, że złamie wszystkie przekleństwa, jeżeli są obecne w twoim życiu. On to uczyni, bo drogi jesteś w Jego oczach: „Drogi jesteś w moich oczach, nabrałeś wartości i Ja cię miłuję” (Iz 43, 4). On sprawi, byś prostując się, czyli wychodząc z pochylenia, mógł wielbić Boga i żyć ku Jego większej chwale. Umieściłem w tej książce wiele fragmentów z Pisma Świętego, gdyż jest w nich ukryta moc zmiany.

Warto zwrócić uwagę na to, że owa pochylona kobieta wielbiła Boga zaraz po tym, jak została uwolniona od więzów, a nie przed uwolnieniem. Czyż brak oddawania chwały Bogu w naszym życiu nie jest znakiem jakiegoś związania? Czyż Pan nie chce przez ten fragment Ewangelii zwrócić naszej uwagi na pewien problem obecny w naszym życiu? Skoro związanie czyni nas niezdolnymi do oddawania chwały Bogu, to być może na przykład narzekanie, martwienie się, użalanie się nad sobą, niezadowolenie z życia i z tego, co życie ze sobą niesie, jest znakiem związania urazą, przekleństwem, nałogiem, chorobą czy biedą. Zło czyni człowieka niezdolnym do oddawania Bogu chwały, a przecież powinniśmy, wierząc w opatrzność Bożą, wielbić Boga i dziękować Mu za wszystko, co w naszym życiu się pojawia. Niech On uwalnia cię od wszelkich więzów złego ducha.

Pamiętajmy, że nie ma żadnego wzoru, według którego przebiega dana choroba. Nie mamy też wzoru opisującego działanie uzdrawiającej mocy Boga. Podobnie też nie istnieją metody modlitwy, które działałyby na wszystkie nasze problemy duchowe, psychiczne, fizyczne. Najważniejszą pomocą w modlitwie jest Duch Święty, który może odkryć przed nami przyczyny choroby i pokazać nam, w jaki sposób będziemy uzdrowieni.

Modlę się do Boga, aby obficie pobłogosławił cię w czasie lektury tej książki i obdarzył łaską, której tak bardzo potrzebujesz w codziennym życiu. Niech On położy na ciebie swoje dłonie i wypowie słowa, które powiedział do owej pochylonej kobiety z Ewangelii: „Bądź wolny, wolna od swojej niemocy”. Amen.

Niech Słowo Boże zawarte w tej książce pomoże tobie w przyjęciu uzdrowienia od Boga, naszego Ojca, który jest dobry i daje dobre dary tym, którzy Go o to proszą.

JESTEŚ UMIŁOWANYM DZIECKIEM BOGA

Spotykam wiele osób, które bardziej cierpią z powodu braku miłości niż z powodu różnych chorób i dolegliwości. Prawdą jest, że zostaliśmy stworzeni z miłości i do miłości. Dlatego wszelki jej brak jest dla nas ogromnym cierpieniem. Cierpimy, kiedy kochamy tych, którzy naszej miłości nie przyjmują, i cierpimy, kiedy nie doświadczamy miłości od tych, których kochamy. „Bo góry mogą się poruszyć i pagórki się zachwiać, ale miłość moja nie odstąpi ciebie i nie zachwieje się moje przymierze pokoju, mówi Pan, który ma litość nad tobą” (Iz 54, 10).

Miłość Boga do nas jest faktem, a nie teorią. Ona się nie zmienia. Miłość jest naturą Boga. Miłość Boga do nas nie podlega dyskusji, ale z powodu naszych grzechów i podszeptu ze strony złego ducha wątpimy w nią. Do tego dochodzi nieumiejętność kochania z naszej strony i ze strony naszych bliskich jako skutek grzechu pierworodnego. Poza tym trzeba jeszcze dodać problemy codziennego życia, cierpienia, nieszczęścia, choroby, które wcale nie ułatwiają nam kochania drugiego człowieka ani doświadczania miłości z jego strony.

Arcybiskup Fulton Sheen w książce Stworzeni do szczęścia snuje ciekawe rozważania. Pisze między innymi:

Odwołajmy się do naszego serca: ono nam podpowie, w jakim celu zostaliśmy stworzeni. Nasze serce nie ma doskonałego kształtu, wcale nie przypomina serc malowanych na kartkach walentynkowych. Z boku jakby brakuje mu kawałeczka. Niewykluczone, że jest to nawiązanie do cząstki serca wyrwanej Chrystusowi – wyrwanej z Jego serca, które na krzyżu objęło całą ludzkość. Ja jednak myślę tak: kiedy Bóg tworzył nasze serce, uznał je za tak dobre i tak godne miłości, że jego kawalątek zatrzymał w niebie. Resztę posłał na świat, by cieszyła się Jego darami i na ich podstawie wskazywała nam drogę do Niego, ale też zawsze nam przypominała, że niczego na tym świecie nie możemy kochać całym sercem, bo całego serca nie mamy. Jeśli zaś chcemy kochać kogoś całym sercem, jeśli chcemy znaleźć prawdziwy pokój i prawdziwą pełnię, musimy powrócić do Boga i odzyskać ową brakującą cząstkę, którą On przechowuje dla nas od wieków![2].

Jak wielka musi być miłość Boga do człowieka! Jezus powiedział: „Jak Mnie umiłował Ojciec, tak i Ja was umiłowałem. Trwajcie w miłości mojej!” (J 15, 9). Jaka jest miłość Ojca do Syna? Przede wszystkim nieskończona, doskonała, niezawodna, wieczna. „Tyś jest mój Syn umiłowany, w Tobie mam upodobanie” (Mk 1, 11). Boże, dziękuję Ci za Twoją miłość do mnie.

Według mnie ten kawałeczek brakującego serca, który Bóg zatrzymał przy sobie, wskazuje, jak bardzo Bóg mnie kocha. On nie chciał się ze mną rozstawać. On chciał, abym był zawsze przy Nim. Żebym się nie zagubił na tej ziemi skażonej grzechem. Ten kawałeczek serca znajdujący się przy sercu Boga jest dla mnie jak sygnał z satelity, który naprowadza mnie na właściwą drogę prowadzącą moje życie ku Bogu, którą jest sam Jezus Chrystus.

U proroka Izajasza czytamy: „Mówił Syjon: Pan mnie opuścił, Pan o mnie zapomniał. Czyż może niewiasta zapomnieć o swym niemowlęciu, ta, która kocha syna swego łona? A nawet gdyby ona zapomniała, Ja nie zapomnę o tobie. Oto wyryłem cię na obu dłoniach, twe mury są ustawicznie przede Mną” (Iz 49, 14–16). Ojcowie Kościoła, komentując ten fragment, piszą, że dłońmi Boga są Jezus Chrystus i Duch Święty. Co to oznacza dla nas? Przede wszystkim to, że przez Pana Jezusa i Ducha Świętego Bóg przygarnia każdego z nas do swojego Ojcowskiego serca. Kiedy te słowa dotknęły mojego serca, wówczas Duch Święty „ożywił je” w moim sercu i natychmiast Boża miłość „wlała” się do mojego serca. Te słowa sprawiły, że uświadomiłem sobie, jak bardzo Bogu na mnie zależy i jak bardzo On mnie kocha. Warto sobie często uświadamiać, że tylko Jezus za nas umarł, nikt inny. Ani twój ojciec nie umarł za ciebie, ani twoja matka, ani twój mąż czy żona, ani twoje dziecko, nikt, tylko On, Jezus, umarł za ciebie. Tylko On aż do zupełnego wyniszczenia siebie samego walczył o ciebie. „W tym przejawia się miłość, że nie my umiłowaliśmy Boga, ale że On sam nas umiłował i posłał Syna swojego jako ofiarę przebłagalną za nasze grzechy. Umiłowani, jeśli Bóg tak nas umiłował, to i my winniśmy się wzajemnie miłować” (1 J 4, 10–11). Wiąże się z tym pewność, że otrzymamy wszystko, czego potrzebujemy w codziennym życiu.

Miłość do Boga zawsze jest pierwsza i jest miłością, którą stawiamy przed i ponad wszelką inną miłością, a przynajmniej tak powinno być. Jednakże jest ona widoczna i wyraża się w relacji z drugim człowiekiem, w relacji opartej na miłości i na wzajemnym szacunku. „Jeśliby ktoś mówił: «Miłuję Boga», a brata swego nienawidził, jest kłamcą, albowiem kto nie miłuje brata swego, którego widzi, nie może miłować Boga, którego nie widzi. Takie zaś mamy od Niego przykazanie, aby ten, kto miłuje Boga, miłował też i brata swego” (1 J 4, 20–22).

Jezus powiedział do swoich uczniów, a zatem i do każdego z nas: „Przykazanie nowe daję wam, abyście się wzajemnie miłowali tak, jak Ja was umiłowałem; żebyście i wy tak się miłowali wzajemnie. Po tym wszyscy poznają, żeście uczniami moimi, jeśli będziecie się wzajemnie miłowali” (J 13, 34–35). Mamy miłować się wzajemnie tak, jak Jezus nas umiłował. Dlaczego mamy się miłować wzajemnie? Dlatego, że sam Bóg nas kocha (por. J 13, 34). Święty Jan w pierwszym liście pisze takie oto słowa: „Bóg jest miłością. […] W tym przejawia się miłość, że nie my umiłowaliśmy Boga, ale że On sam nas umiłował i posłał Syna swojego jako ofiarę przebłagalną za nasze grzechy” (1 J 4, 8.10), a w drugim liście: „[A]byśmy się wzajemnie miłowali. A pisząc to – nie głoszę nowego przykazania, lecz to, które mieliśmy od początku. Miłość zaś polega na tym, abyśmy postępowali według Jego przykazań” (2 J 1, 5–6).

Ta Boża miłość w sposób szczególny objawia się w czasie każdej Eucharystii, podczas której sam Ojciec daje nam swojego Syna na ofiarę za nasze grzechy. Widzimy ogromne poświęcenie Jezusa, który przez mękę i śmierć ofiarowuje się za nas. Kiedy zatem uczestniczymy w tej ofierze, uczymy się od Jezusa poświęcać się w miłości dla każdego, tak jak On w miłości poświęcił się za każdego z nas. W czasie Eucharystii nie tylko uczestniczymy w miłości samego Boga, ale i jesteśmy w tej miłości zanurzeni. Zanurzeni w miłości samego Boga, aby po zakończeniu Eucharystii iść z tą miłością do naszych domów, środowisk, miejsc pracy i zanurzać w niej tych, których spotkamy. I to jest piękne. Jak Bóg zanurzył mnie w swojej miłości, tak i ja mogę w Jego miłości zanurzać tych, których spotkam. W jaki sposób? Poprzez uśmiech, dobre słowo, dobry czyn, przez bycie z osobą, by mogła się poczuć kochana. W ten sposób potwierdzam moją miłość do Boga. Miłość Boga do nas wyraża się w dobru, którym Bóg nas obdarza. Podobnie i nasza miłość do drugiej osoby powinna wyrażać się w dobru okazywanym innym, na przykład przez uśmiech. Święta Urszula Ledóchowska tak napisała o apostolstwie uśmiechu:

Podaję wam tu rodzaj apostolstwa, które nie domaga się od was ciężkiej pracy, wielkich umartwień i trudów, ale które szczególnie dziś, w naszych czasach, bardzo jest pożądane, potrzebne i skuteczne, mianowicie apostolstwo uśmiechu.

Uśmiech rozprasza chmury nagromadzone w duszy. Uśmiech na twarzy pogodnej mówi o szczęściu wewnętrznym duszy złączonej z Bogiem, mówi o pokoju czystego sumienia, o beztroskim oddaniu się w ręce Ojca Niebieskiego, który karmi ptaki niebieskie, przyodziewa lilie polne i nigdy nie zapomina o tych, co Jemu bez granic ufają.

Uśmiech na twej twarzy pozwala zbliżyć się bez obawy do ciebie, by cię o coś poprosić, o coś zapytać – bo twój uśmiech już z góry obiecuje chętne spełnienie prośby. Nieraz uśmiech twój wlać może do duszy zniechęconej jakby nowe życie, nadzieję, że nastaną lepsze czasy, że nie wszystko stracone, że Bóg czuwa.

Uśmiech jest nieraz tą gwiazdą, co błyszczy wysoko i wskazuje, że tam na górze bije Serce Ojcowskie, które zawsze gotowe jest zlitować się nad nędzą ludzką.

Ciężkie dziś życie, pełne goryczy, i Bóg sam zarezerwował sobie prawo uświęcania ludzi przez krzyż.

Nam zostawił zadanie pomagać innym w bolesnej wędrówce po drodze krzyżowej przez rozsiewanie wokoło małych promyków szczęścia i radości. Możemy to czynić często, bardzo często, darząc ludzi uśmiechem miłości i dobroci, tym uśmiechem, który mówi o miłości i dobroci Bożej.

Mieć stały uśmiech na twarzy, zawsze – gdy słońce świeci albo deszcz pada, w zdrowiu lub w chorobie, w powodzeniu albo gdy wszystko idzie na opak – o to niełatwo! Uśmiech ten świadczy, że dusza twa czerpie w Sercu Bożym tę ciągłą pogodę duszy, że umiesz zapomnieć o sobie, pragnąc być dla innych promykiem szczęścia[3].

Miałem kiedyś sen o miłości, którą Bóg nas darzy. Zobaczyłem świątynię w Jerozolimie, w niej zaś Święte Świętych, które było zasłonięte zasłoną. W oddali zaś, na Golgocie, zobaczyłem krzyż, a na nim Jezusa konającego. Kiedy Jezus już skonał, zobaczyłem, jak zasłona się rozdziera z góry na dół.

Od godziny szóstej mrok ogarnął całą ziemię, aż do godziny dziewiątej. Około godziny dziewiątej Jezus zawołał donośnym głosem: „Eli, Eli, lema sabachthani?”, to znaczy: Boże mój, Boże mój, czemuś Mnie opuścił? Słysząc to, niektórzy ze stojących tam mówili: „On Eliasza woła”. Zaraz też jeden z nich pobiegł i wziąwszy gąbkę, nasączył ją octem, umocował na trzcinie i dawał Mu pić. Lecz inni mówili: „Zostaw! Popatrzmy, czy przyjdzie Eliasz, aby Go wybawić”. A Jezus raz jeszcze zawołał donośnym głosem i oddał ducha. A oto zasłona przybytku rozdarła się na dwoje z góry na dół; ziemia zadrżała i skały zaczęły pękać. Groby się otworzyły i wiele ciał świętych, którzy umarli, powstało. I wyszedłszy z grobów po Jego zmartwychwstaniu, weszli oni do Miasta Świętego i ukazali się wielu. Setnik zaś i jego ludzie, którzy trzymali straż przy Jezusie, widząc trzęsienie ziemi i to, co się działo, zlękli się bardzo i mówili: „Prawdziwie, Ten był Synem Bożym”. Było tam również wiele niewiast, które przypatrywały się z daleka. Szły one za Jezusem z Galilei i usługiwały Mu. Były wśród nich: Maria Magdalena, Maria, matka Jakuba i Józefa, oraz matka synów Zebedeusza. (Mt 27, 45–56)

Zasłona, o której jest tu mowa, sięgała od sufitu do podłogi, od ściany do ściany i oddzielała Miejsce Najświętsze od Miejsca Świętego w świątyni. Długość tej zasłony wynosiła w przeliczeniu między osiemnaście a dwadzieścia siedem metrów. Ważne jest to, że zasłona została rozdarta z góry do dołu (Mt 27, 51; Mk 15, 38). Żaden człowiek nie mógłby rozedrzeć tej zasłony w taki sposób. Tylko Bóg mógł rozerwać tę zasłonę.

List do Hebrajczyków 9, 1–9 mówi nam, że zasłona oddzielała Miejsce Najświętsze, gdzie przebywał Bóg, od reszty świątyni, gdzie przebywali ludzie. To podkreślało fakt, że człowiek został oddzielony od Boga przez grzech (Iz 59, 1–2). Wyłącznie arcykapłan mógł przejść poza zasłonę, i mógł to zrobić tylko raz w roku (Wj 30, 10; Hbr 9, 7). To symbolizowało Jezusa, który w Bożej obecności poświęcił się dla nas. W chwili, w której umarł Chrystus, zasłona została rozdarta na dwie części, co pokazało, że ofiara została złożona i oddzielenie pomiędzy Bogiem a człowiekiem już nie istnieje.

Kiedy tak patrzyłem, usłyszałem głos, który mówił do mnie. To, co usłyszałem, zapadło głęboko w moje serce. Miałem wrażenie, że był to głos Ojca. Bóg mówił do mnie: „Powiedz im o mojej miłości do nich. Zobacz, tak wielu nie pamięta o mojej miłości, a większość nawet jej nie zna. Zasłona w świątyni była znakiem, że do momentu śmierci mojego Syna nie każdy mógł przyjść do mnie. Prawo mu tego zabraniało. I choć moje serce tęskniło za spotkaniem z człowiekiem, to jednak z powodu prawa nie każdy człowiek mógł do Mnie przyjść. Oto teraz Ja sam rozrywam tę zasłonę, aby w ten sposób pokazać, że dzięki męce i śmierci mojego Syna wszystkie przeszkody znajdujące się na drodze do Mnie zostały usunięte. Od tego momentu każdy bez wyjątku może się do Mnie zbliżyć. I to nie tylko raz w roku, jak dotąd czynił to jedynie arcykapłan, ale każdego dnia i nocy. Ja wciąż czekam z otwartym sercem przepełnionym miłością na spotkanie z człowiekiem”. Kiedy Bóg mówił te słowa, w moim sercu rosło tak wspaniałe uczucie, że po przebudzeniu czułem się tak, jakbym naprawdę był przed Bogiem. Jakby to nie był sen, ale rzeczywistość. Słowa przenikały mnie i wbijały się w moje serce, powodując ogromne szczęście i radość z tego, co uczynił Jezus. Rosła w moim sercu miłość do Niego, bo wiedziałem, że to dzięki Niemu mogę teraz przyjść do Ojca. Nie ma już żadnych przeszkód. Bóg je wszystkie usunął. Widziałem też, na tyle, na ile mogłem to pojąć, jak wielka jest miłość Ojca do Syna, przez którego Bóg pojednał nas ze sobą i przez którego objawiał swoją miłość do nas.

Doświadczenie tej miłości daje pełne uwolnienie od zła i uzdrowienie. Bóg jest miłością. To ona nas uzdrawia. Uwierzyć w tę prawdę, zaufać Bogu, powierzyć się Mu jest podstawowym krokiem na drodze do uzdrowienia. Ale taką miłość poznajemy i doświadczamy w konkretnym spotkaniu, które dokonuje się na modlitwie i które staje się tak naprawdę tkaniem relacji z Bogiem. Pamiętajmy, że życie wieczne polega na tym, aby znać Boga i tego, którego On posłał – Jezusa Chrystusa. „A to jest życie wieczne: aby znali Ciebie, jedynego prawdziwego Boga, oraz Tego, którego posłałeś, Jezusa Chrystusa” (J 17, 3). Chodzi o intymną relację z Bogiem, która zaczyna się już tu, na ziemi. Czy wiesz, że życie wieczne zaczyna się już tu, na ziemi?

[1] E.M. Ubaldi, Siedem przeszkód do życia w Duchu Świętym, tłum. M. Żurowska, Kraków 2021, s. 24–25.

[2] Abp F. Sheen, Stworzeni do szczęścia, tłum. A. Skucińska, Kraków 2016, s. 26–27.

[3] Z pism św. Urszuli Ledóchowskiej, cyt. za: Liturgia godzin, t. 3, Poznań 1987, s. 1191–1192.