Jolanta Apanowicz

Radość i cierpienie

Tomik poezji.

© Jolanta Apanowicz, 2022

Tomik poezji zawiera wiersze o tematyce miłosnej. Mówią one o uczuciach, rozterkach i przeżyciach duchowych. Każdy z wierszy związany jest

z przeżywaną w przeszłości sytuacją.

ISBN 978-83-8324-151-7

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Radość i cierpienie

2. Tęsknię…

3. Miejsce dla Ciebie

4. Za późno

5. Żal

6. Cud przemiany

7. Niemożliwe

8. Chwile

9. Prośba

10. U Ciebie…

11. Owoc raju

12. Nadzieja

13. Chwila szczęścia

14. Twoje dłonie…

15. Przy Tobie

16. Dar

17. Nie można tak…

18. Nic się nie stało…

19. Wspomnienie

20. Niedosyt

21. Nić nadziei…

22. Pieszczota…

23. Pierwsze spotkanie

24. Jesteś

25. Rozmowa

26. Kocham Cię…

27. Samotność

28. Małe szczęście

29. Wszystko albo nic

30. Koniec świata…

31. Niebo…

32. Niemożliwe

33. Pożegnanie

34. Taki ból…

35. Potrzebuję ratunku

36. Dlaczego?

37. Mimo wszystko mój…

Tęsknię…

Kochanie moje…

tak tęsknię za tobą całymi dniami,

że nic mnie już nie cieszy,

i nic mnie już nie bawi…

Tak mi brakuje widoku twego

słodki aniele…

Tak bym znów chciała słyszeć twój głos,

zobaczyć ciebie…

Pustka i nuda mnie dławi,

jak potwór straszy samotność,

choć wokół tyle spraw jest

i ludzi tyle wkoło.

Tak bardzo tęsknię, aż boli…

Brak mi oddechu, odwagi,

by spojrzeć w oczy przyszłości

i życie bez ciebie prowadzić…

Miejsce dla Ciebie

Pomiędzy tęsknotą, a gniewem,

pomiędzy udręką, a niebem

jest czas na marzenie, na sen…

Jest czas, by przypomnieć znów cię…

Pomiędzy szarzyzny chwilami,

pomiędzy uśmiechem a łzami,

jest miejsce, by móc spotkać cię

i wdychać twój widok, jak tlen.

Pomiędzy smutnymi chwilami,

pomiędzy goryczą i łzami,

jest chwila, co szczęści mi śle,

gdy widzę cię tak blisko mnie…

Pomiędzy cierpienia drogami,

pomiędzy rozpaczy mej łzami

jest miłość, co burzy mi krew

i biec każe, by spotkać cię…

Za późno

W twoich oczach mądrość taka,

w twoim głosie — rozkosz słodka…

Tak cudownie na mnie patrzysz…

nie wiedziałam, że cię spotkam…

Nie wierzyłam już zupełnie,

że cię jeszcze tu zobaczę

i że będziesz aż tak blisko,

i rozmową mnie uraczysz…

Takie piękne wciąż masz ciało…

Młode, szczupłe twe ramiona…

Jak ja mogłam nie docenić

twego piękna? Ja, szalona…

Teraz tylko żal jest we mnie,

że tak głupio cię straciłam,

jakbym ślepa była wtedy,

a dziś — jakbym znów ożyła…

Lecz za późno, nic to nie da,

to gorące me staranie…

Byłeś miły, jesteś miły,

lecz nie będziesz mój, kochanie…

Żal

Odkryłam cię na nowo,

gdy z bliska cię ujrzałam

po takiej długiej przerwie…

Tyle lat cię nie widziałam!

Nie rozmawiałam z tobą

chyba przez całe wieki

i byłeś mi już obcy,

aż obcy — tak daleki.

A teraz w blasku słońca,

na oświetlonej plaży

patrzę na twoje ciało

i by cię dotknąć marzę…

Nie wiem jak mogłam kiedyś

być taka obojętna…

nie rozumiałam w ogóle

twego cichego piękna.

Z bliska patrzę ci w oczy,

słucham twego głosu

i jest tak cudownie,

że wypowiedzieć nie sposób…

I tylko bardzo szkoda,

że nie możemy być razem,

że jest już na to za późno,

bym mogła trwać przy twej twarzy…

I już jest na to za późno,

bym mogła cała być twoja,

bo chociaż patrzysz z uśmiechem

i boską życzliwość masz w oczach,

już nie możemy, niestety,

na miłość sobie pozwolić.

I serca na smyczy mieć trzeba,

a to tak bardzo boli.

Cud przemiany

To magia, to nie do wiary,

gdy ktoś całkiem obcy, nieznany

przychodzi, mówi, patrzy…

I wszystko się dzieje inaczej.

Obce spojrzenie po kilku spotkaniach

bliskie się nagle wydaje.

Twarz, która była nieznana

najdroższą w świecie się staje…

To magia… Życie przenika

niezwykły cud przemiany,

gdy człowiek nieznany i obcy

staje się nagle kochany.

Oczy — najdroższe w świecie,

dłonie — czułe, poznane…

Głos, za którym się tęskni…

Kocham tę cudną przemianę…

Niemożliwe

Tak czekam na te chwile,

kiedy cię spotkać mogę.

Czuję w sercu niepokój,

tęsknotę, miłość i trwogę.

Kiedy przechodzisz obok

szybciej mi serce bije,

a ciało słodycz zalewa

i obraz we mgle się kryje.

Przez mgłę rozkosznej radości

ledwie dostrzegam ciebie

i czuję się wtedy na prawdę

tak jak w siódmym niebie…

A potem żal mnie okropny

za serce chwyta i trzyma,

bo wiem, że nigdy nie będę

dla ciebie ta jedna, jedyna…

I ciało moje drży całe,

a oczy zachodzą łzami,

bo nigdy się spełnić nie może

to, co jest między nami…

Chwile

Niech trwają wiecznie chwile te cudowne,

które pozwalają ci zbliżyć się do mnie,

które pozwalają mi podejść do ciebie,

by czuć się choć przez chwilę jak w niebie…

Tak niewiele mi przecież potrzeba…

Obraz twarzy twej — jak okruch chleba,

co przed głodnego ptaka upada

a on się nim do syta najada…

Jesteś obok i jestem szczęśliwa…

Słyszę głos twój i w miłości pływam.

Świat i czas przestają nagle istnieć…

Jest tylko oczu twych błękit i mego serca bicie…

Prośba

Nie proszę cię o miłość,

bo tego zrobić nie mogę.

Proszę cię o uśmiech

i dobre słowo na drogę.

Proszę cię o to, bym mogła

być w twych myślach czasami

i żebyś dobrze wspominał

te chwile, gdy byliśmy sami.

Nie proszę ciebie o miłość,

bo to zapewne zbyt wiele,

ale chcę, żebyś był dla mnie

najlepszym przyjacielem…

U Ciebie…

W twoim pokoju jestem

jak w azylu bezpiecznym…

Siedzę szczęśliwa, spokojna,

pod twym spojrzeniem serdecznym.

Czuję się tak cudownie,

że zapominam o świecie.

Gdzieś daleko zostało

złe, pogmatwane życie.

Jesteś przy mnie…

to wszystko, czego mi dziś potrzeba.

Wspinam się wzrokiem po tobie

jak po drabinie do nieba…

Twój głos dobry, cudowny,

wypełnia całe mieszkanie…

Chciałabym stąd nie wychodzić.

Zostać tu z tobą, kochanie…

Owoc raju

Leżę przy pełni księżyca,

oczy otwarte szeroko…

Dzisiaj byłam w raju…

Radość mam w sercu głęboko…

Wspomnienie chwil przecudownych,

które spędziłam z tobą,

będzie mi na dni smutne

moją największą osłodą…

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.