© Copyright by Miasto Książek, Wrocław 2021

Text © Copyright by Daniel Dudek

Tytuł: Puc, Bursztyn i goście

Autor: Jan Grabowski

Opracowanie tekstu: Daniel Dudek

Wydane przez Miasto Książek

www.miastoksiazek.pl

Projekt graficzny okładki: Daniel Dudek

Konwersja do EPUB/MOBI: InkPad.pl

ISBN:

978-83-7954-062-4 (EPUB)

978-83-7954-063-1 (MOBI)

Wydanie I

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Kopiowanie, rozpowszechnianie części lub całości bez zgody wydawcy zabronione

Spis treści

Rozdział pierwszy

Rozdział drugi

Rozdział trzeci

Rozdział czwarty

Rozdział piąty

Rozdział szósty

Rozdział siódmy

Rozdział ósmy

Rozdział dziewiąty

Przypisy

Niniejsze wydanie zawiera uwspółcześnienia słów i wyrażeń, których obecnie się już nie używa i mogą stanowić trudność w przyswojeniu tekstu dla młodszego odbiorcy. Oryginalna pisownia została podana w przypisach.

Rozdział pierwszy

Dzień zapowiadał się wcale niewesoło.

Przede wszystkim było pranie. I to nawet wielkie pranie!

Z korytarzyka przy kuchni buchała na podwórze para i zapach mydlin. Już to jedno może przyprawić każdego psa o mdłości.

Ale nie dosyć na tym.

Najgorsze było to, że kiedy Katarzyna stała przy balii, broń Boże było pokazać się jej na oczy. O byle drobiazg zaraz gwałt, awantura, wymysły. Ba, i mokrą bielizną można było jak nic oberwać po grzbiecie.

Na podwórzu też nie działo się nic ciekawego. Nie było na czym oka zaczepić.

Na co tu patrzeć? Kury? Kto by się tam nimi interesował?

Kaczki? Jeszcze gorzej! Tapla się to w najbardziej mokrych miejscach i zjada takie paskudztwa, których nawet najbardziej znudzony pies nie powącha.

Trafiały się od czasu do czasu wróble, to prawda. Ale Pucek wyrósł już z tego wieku, kiedy się poluje na wróble. Niech się za nimi ugania Bursztyn, jeśli na to[1] ma ochotę. Choć tego upędzania się za wróblami nie mógł on Bursztynowi darować.

Właśnie jakiś wróbli amator pokazał się na podwórzu. Bursztyn wyrwał się za nim.

– Bursztyn! – krzyknął na niego Puc. – Nie mówiłem ci, żebyś wróbli nie ganiał?

– Dlaczego? – zawołał Bursztyńsio, który coraz mniej słuchał Puca.

– On się pyta! – obruszył się Puc. – Nie wypada i już. Zresztą ja ci to mówię.

– Wiele sobie z tego robię! – odburknął Bursztyńsio i zaczął[2] harcować za wróblem.

A wróbel, niecnota, jakby się umyślnie droczył z psem. Frunie kilka kroków i siada na ziemi. Czeka. Bursztyn do niego. A wróbel – frrrru! Zakręci się w górę i znów pada na ziemię. Bursztyńsio upędza się po całym podwórzu, tu, tam. Zziajał się, zmęczył.

Najchętniej byłby odstąpił od polowania, ale mu było przed Puckiem wstyd. Skoczył więc jeszcze raz w górę, jak mógł najwyżej.

Już miał prawie wróbla w zębach. Lecz tylko prawie. Za to naprawdę miał dobrego guza na łepetynie. Bo spadając, łupnął głową w pieniek do rąbania drzewa.

– Smarkacz! Szczeniak! – burczał pod nosem Pucunio.

– Wychowuję to, staram się, żeby na porządnego psa wyrosło. I zawsze temu Bursztynowi szczenięce figle w głowie. Weźmiesz ty ode mnie porządne lanie[3] za te wróble! – warknął do Bursztynka groźnie.

– A co mam robić? – spytał Bursztyn, oczochrawszy się z resztek wiórów.

– Dobry sobie! A co robi przyzwoity pies w taki upał? Śpi.

– A dlaczego ty nie śpisz?

– Bo muszę uważać na ciebie – odciął się Puc.

– Obejdzie się!

– Bursztyn, tylko niech ci się nie zdaje – zaczął Pucek i urwał, bo właśnie nad krzakami bzu polatywał duży motyl.

Puc już był gotów skoczyć do motyla, ale nie był pewien, czy dorosłemu psu, psu, z którego Bursztyn miał brać przykład, wypada upędzać się za motylkami. Podniósł się i patrzył, co robi Bursztyńsio.

A Bursztyn tego dnia był w przekornym usposobieniu. Ujrzawszy motyla, skoczył do niego.

– Zobaczysz, że będzie mój! – zawołał do Puca.

Pucunio ostrożnie nie odpowiedział nic na tę przechwałkę[4]. Czekał. A nuż się Bursztynowi uda schwytać motyla?

– Ja, jeśli zechcę, potrafię złapać każdego zwierza, który fruwa! – powiedział na wszelki wypadek.

Tymczasem Bursztyn ze skóry wyskakiwał, żeby schwytać motylka.

A, jak na złość, motyl był wielki, ciężki i polatywał tuż nad ziemią.

Wreszcie już mu się zdawało, że byle skoczyć w górę, zwierzyna mu nie ucieknie[5].

– Mam, mam! – zawołał z triumfem do Pucka, odbił się od ziemi i śmignął wysoko do góry.

– Co masz? Figę! – drwił Puc, bo motyl pofrunął na ogród i tyle go widzieli.

Za to Bursztyn zbierał potłuczone kości z ziemi.

– Smarkacz! – rzucił jeszcze z pogardą Puc i obrócił się do niego ogonem.

Bursztyn obraził się tym razem na dobre. Przyskoczył do Puca i zaczął[6] mu dogadywać:

– Smarkacz, smarkacz! Nibyś ty dorosły! A pamiętasz, jak zmykałeś[7] przed Lordem?

– Nie zmykałem, tylko się wycofałem[8] z towarzystwa. Nie lubię mieć do czynienia ze źle wychowanymi psami.

– A i teraz nudzisz się, bo żadnej przyzwoitej zabawy nie umiesz wymyślić.

– Bo mi się nie chce bawić.

– Nie chce ci się? – pytał drwiąco Bursztyn.

– A nie chce. Żebyś wiedział, że nie chce – upierał się Puc. – Ba, żebym to ja chciał!

– To co?

– To nic – odburknął Pucunio i dla okazania, że rozmowę uważa za skończoną, przewrócił się na drugi bok.

Bursztyn widział, że się z Pucem nie dogada. Podreptał więc pod werandę.

Miały tam psy skład kości. Były to gnaty wylizane, wycmoktane, wygładzone do czysta. Żadnemu psu nie przychodziło do głowy, żeby się tymi kośćmi pożywić. Służyły one tylko do zabawy, na wszelki wypadek, kiedy nic innego, lepszego nie było.

O ten skład zabawek były ciągle walki pomiędzy psami i Katarzyną.

Ale bo kto mógł dać sobie radę z naszymi kundlami? Co pewien czas Katarzyna robiła w budach porządek. Wylatywało z nich wszystko na podwórze: słoma nie słoma, gałgany nie gałgany, kości nie kości. I wszystkie te nieprawości szły do śmietnika. Oprócz różnych szczotek, pantofli Katarzyny i wielu innych rzeczy, które, rozumie się, wracały do właściwego miejsca przeznaczenia.

Te porządki nie pomagały jednak nic.

Nie minął dzień, a Pucek, Bursztyn i inni nasi lokatorzy naznosili tyle bogactwa do swoich bud, że po czyszczeniu i wymiataniu nie zostawało nawet śladu.

Otóż Bursztyn poszedł do składziku w swojej budzie. Wyciągnął stamtąd baranią łopatkę przywleczoną ze śmietnika koło koszar. Chwycił gnat z najgrubszej strony w paszczękę i zaczął[9] nim targać. A warczał przy tym tak groźnie, że Puc uznał za stosowne obrócić się i spojrzeć, co się to wyrabia na podwórzu.

– Bursztyn, co ty wyprawiasz? – spytał go drwiąco i naumyślnie nie otwierał szeroko oczu, aby nie okazywać, że go barania łopatka cokolwiek obchodzi.

Bursztyńsio wpadł w dziki zapał. Miota się z kością jak oszalały. Już nie warczy, ale ryczy! A tak groźnie, jakby z samym lwem miał do czynienia.

Puc jeszcze się nie porusza. Lecz kiedy Bursztyn tuż przed samym jego nosem zamiótł kością, nie wytrzymał. Poderwał się i jak nie krzyknie:

– Bursztyn, położysz ty tę kość?

– Nie zawracaj mi głowy!

– Takiś ty! – ryknął Puc i skoczył do Bursztyńsia.

Co się stało na podwórzu, to trudno opisać.

Pościel[10] fruwała w powietrzu! Na co tylko psy wpadły – wszystko leciało w puch!

Omal nie stratowały kury Łysuchy. Byłyby rozgniotły koguta Białka, gdyby nie zdążył wskoczyć na pieniek, a stamtąd na drwalkę. Przewróciły kaczkę Melańcię. Końcem kości dostał[11] w łepetynę kaczor Kacperek.

Przypisy

Rozdział pierwszy

[1] w oryginale: po temu.

[2] w oryginale: nuż.

[3] w oryginale: wnyki.

[4] w oryginale: chwalbę.

[5] w oryginale: nie ujdzie.

[6] w oryginale: nuż.

[7] w oryginale: jakeś zmykał.

[8] w oryginale: tylkom się wycofał.

[9] w oryginale: nuż.

[10] w oryginale: Bielizna.

[11] w oryginale: wziął.