Autor:

Katarzyna Żwirełło

Redakcja:

Agata Tokarska

Korekta:

Dominika Wilk

Brygida Grzesik

Skład:

Anna Brodziak

Opracowanie graficzne:

Dreams Wydawnictwo Lidia Miś-Nowak

Zdjęcia z okładki:

© Lyn Randle / Trevillion Images

© Alexandre Boucey / Unsplash

ISBN 978-83-66977-45-7

© Dreams Wydawnictwo Lidia Miś-Nowak

ul. Unii Lubelskiej 6A, 35-016 Rzeszów

www.dreamswydawnictwo.pl

Rzeszów 2022, wydanie I

Druk: Drukarnia Read Me

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana, przechowywana jako źródło danych, przekazywana w jakiejkolwiek mechanicznej, elektronicznej lub innej formie zapisu bez pisemnej zgody wydawcy.

Nie wybieraj się z nimi w drogę,

swą stopę trzymaj z dala od ich ścieżki!

Bo do zła biegną ich nogi,

pędzą, aby rozlać krew.

Prz 1,15–16

1

„Nie będę się poddawał!”

Pierwszy raz uderzył drugiego człowieka, mając zaledwie osiem lat. Nieszczęśnik był dzieciakiem ze szkoły, który powiedział wtedy o dwa słowa za dużo, za co stracił dwa zęby.

Szymon nie pamiętał już, o co wtedy poszło, ale odkąd sięgał pamięcią, zawsze miał talent do trafiania pięścią w odpowiednie miejsce, w nie do końca odpowiednich okolicznościach. Dopiero będąc pełnoletnim, nauczył się lepiej kontrolować swoją siłę. Wyrósł na pewnego siebie człowieka, czasem… zbyt pewnego, i został dziennikarzem.

Właśnie to wygórowane przekonanie o własnych możliwościach, noszące znamiona pychy, sprawiło, że znalazł się w śmierdzącej potem szatni, z rękawicami na rękach i niepokojem o wynik zbliżającej się walki. Nie miała to być uliczna bijatyka ani kierowana gniewem spontaniczna konfrontacja, ale prawie profesjonalna walka w stylu mieszanym. Taka pod hasłem: „wszystkie chwyty dozwolone”. Znał przeciwnika na tyle dobrze, by wiedzieć, że ma się czego obawiać. Sam był dość szybki, zwinny, miał dobrą technikę i niemałą parę w mięśniach, ale mierzył niewiele ponad metr siedemdziesiąt, a jego waga nie przekraczała siedemdziesięciu kilogramów. I co najważniejsze – nie był zawodowym pięściarzem. Jak więc się w to wszystko wpakował?

Parę miesięcy wcześniej odwiedził go przyjaciel, aspirant Robert Baczuk, i powiedział, że prowadzi dochodzenie w sprawie zamordowanego pięściarza. Podejrzanym był ringowy przeciwnik ofiary, Arkadiusz Halecki, a policjant wpadł na pomysł, by do jego hermetycznego środowiska wprowadzić tajniaka.

Szymon trenował boks, nie mieszane sztuki walki, i w dodatku robił to amatorsko. Dostając jednak od przyjaciela oraz trenerów pakiet pochwał, pomimo początkowej rezerwy zgodził się pomóc. W decyzji pomogło mu również zapewnienie, że pod przykrywką nie będzie musiał pracować sam. Dołączą do niego jego pierwsi trenerzy i jednocześnie byli policjanci – Berg i Tyszka, którzy już dawno odsłonili przed zdolnym, wysportowanym dziennikarzem podstawy boksu. Kiedy aspirant Baczuk dorzucił na koniec, że z takiej fuchy może wyniknąć temat na całą rozkładówkę w gazecie, Szymon stracił wszelkie opory. Nie przypuszczał nawet, że nim upłynie miesiąc, pożałuje podjętej decyzji i cała jego pewność siebie zniknie w zakamarkach obskurnej szatni.

Siedział na ławce, wpatrując się w podłogę i koncentrując myśli. Kilka minut wcześniej trener założył mu rękawice, serwując motywującą gadkę, jednak Szymon poprosił o chwilę samotności. Może niepotrzebnie wplątał się w to wszystko? Trzeba było żyć własnym dziennikarskim życiem, pisać na oczywiste tematy, nie szukać zbędnych wrażeń. Było za późno, aby się wycofać. Dał się ponieść ambicji. Chwycił okazję, a teraz bał się, że okazja może go przerosnąć.

Nagle otworzyły się drzwi i do środka wpadł szum wielu głosów dobiegający z hali. W progu stanął były komisarz Alan Berg. Jego zaczesane do tyłu włosy na skroniach oprószała siwizna, ale stanowczość w ruchach i spojrzeniu wskazywała na młodego ducha.

– Już czas. Gotowy? – zapytał.

Rafalski przytaknął.

Kiedy na sali pojawił się pierwszy z zawodników, Arkadiusz Halecki, tłum podniósł okrzyki podekscytowania. Przyjmowano jeszcze ostatnie zakłady i wielu kibiców było przekonanych o bliskiej wygranej tego wysokiego, napakowanego mężczyzny w kapturze. Jego przemarszowi od drzwi do ringu nie towarzyszyły wirujące światła ani energetyzująca muzyka. Tylko krzyki i oklaski. Nie była to oficjalna, transmitowana przez media walka, ale podziemny spęd wielbicieli nielegalnych bijatyk.

Przez wrzawę przebiły się nieco wzmocnione amatorskim nagłośnieniem słowa konferansjera:

– Powitajmy pierwszego zawodnika! Wielokrotnego mistrza, dotąd niepokonanego króla naszego ringu, Wielkiego Arka Haleckiego!

Widzowie zawiwatowali ze zdwojoną siłą. Z kilkuset gardeł buchnęły krótkie, zsynchronizowane pohukiwania, przypominające dzikie odgłosy wydobywane przez goryle podczas bojowego podniecenia.

Zawodnik wyszczerzył zęby osłonięte ochraniaczem, a potem zawarczał, uderzając się w pierś. Był gotowy do walki. Niecierpliwie czekał na swojego przeciwnika, krążąc po ringu i podskakując co jakiś czas.

Szymon Rafalski obserwował go przez chwilę z progu sali, próbując zastąpić zwątpienie koncentracją. Poruszał się niespokojnie, przeskakując z nogi na nogę, by dać ujście rosnącym nerwom.

Jego obecność w tym dziwnym, niepasującym do niego miejscu była efektem kilkutygodniowej, skrupulatnie zaplanowanej policyjnej operacji. Od momentu ujawnienia zwłok droga poprowadziła funkcjonariuszy do nielegalnych walk organizowanych w podwarszawskiej miejscowości, a w szczególności do stojącego naprzeciw Szymona Wielkiego Arka. Potrzebowali jeszcze jednego, niewielkiego, za to ważnego elementu – narzędzia zbrodni w postaci noża.

Rafalski wszedł w to szemrane towarzystwo po to, by obserwować członków klubu i pomóc w zdobyciu materiałów DNA, które policja mogłaby porównać z tymi znalezionymi na miejscu zbrodni. Zadanie nie zakładało konieczności wchodzenia na ring podczas nielegalnych walk. Wojowniczy charakter Szymona nie pozwolił mu jednak odmówić, kiedy pojawiła się możliwość fizycznej konfrontacji z podejrzanym.

Wyniesiona przez niego z szatni kilka dni temu butelka wody trafiła do laboratorium, a pobrany z niej materiał DNA zgadzał się z tym znalezionym przy zwłokach i wskazał, że Arkadiusz Halecki, najbardziej dochodowy pięściarz tego interesu, był na miejscu zbrodni.

Pod pretekstem likwidacji nielegalnych zawodów i zakładów policja miała rozgonić to zgromadzenie, dokonać aresztowań, a przede wszystkim przeszukać szafki w szatni. Rafalski wiedział, że w jednej z nich, tej należącej do Haleckiego, znajdą nóż. Musieli jedynie nabrać pewności, że wejdą w posiadanie dowodu drogą legalnego przeszukania. Wszystko musiało zagrać jak w szwajcarskim zegarku, jeżeli chcieli, by morderca odpowiedział za swój czyn.

Stojący obok niego Filip Tyszka był wysoki, nieco wychudzony i miał już sporo lat na karku. Jego poważną, nieco zatroskaną twarz zdobiły liczne zmarszczki, a włosy osiągnęły już najjaśniejszy z możliwych odcieni siwizny. Nie zdradzał emocji. Z kolei towarzyszący im Alan Berg odetchnął nerwowo, po czym nachylił się do ucha zawodnika, by dać mu ostatnie wskazówki przed walką.

– Skoncentruj się tylko na Haleckim. Tylko on ma cię teraz interesować.

Szymon obrócił się lekko ku Bergowi.

– Jasne, Proca! To pewnie nie zajmie długo, Robson i chłopaki zaraz przyjadą! – odparł z nadzieją w głosie.

– Nie myśl o tym! – wypalił stanowczo były komisarz.

Dopiero teraz Szymon spojrzał na niego, czując, że ten ma mu do powiedzenia coś ważnego.

– Chciałeś iść na ring z wielkoludem – kontynuował Berg – to masz okazję! Skoncentruj się na walce i wal tak, jakby policja w ogóle miała tu nie dotrzeć!

Szymon Rafalski przytaknął.

Konferansjer odczekał chwilę, aż nieco ucichły oklaski, i podjął na nowo:

– Przeciwnikiem naszego mistrza będzie, nie ma co ukrywać, odważny i szybki zawodnik! Debiutant na naszych deskach! Szymon Rafalski „Kobra”!

– Chyba żartujesz, Proca?! – szepnął z naciskiem Szymon, zwracając się do Berga. – Na serio? Kobra?!

Berg wymienił porozumiewawcze spojrzenie ze stojącym obok Tyszką i odpowiedział:

– To ty chciałeś wystąpić z otwartą przyłbicą pod własnym nazwiskiem. Towarzystwo połączyło kropeczki, wiążąc cię z twoim ojcem. Widocznie odziedziczyłeś po nim ksywę.

Szymon odetchnął nerwowo. Nie chciał niepotrzebnie rozpraszać uwagi. Podskoczył kilka razy w miejscu i przekroczył próg.

Jego ojciec mógł imponować niejednemu zebranemu tego dnia pod dachem sali bokserskiej. Tadeusz Rafalski „Kobra” był przestępcą – handlarzem narkotyków, mordercą, złodziejem – i wszystkim, co najgorsze w życiu swojego syna.

Przez lata Szymon sądził, że ojciec był zwyczajnym warszawskim przedsiębiorcą, jednak z czasem zaczął zadawać sobie pytanie, dlaczego w otoczeniu przedsiębiorcy zawsze kręcą się podejrzane typy, a temat „wpierdalającej się we wszystko policji” wydawał się częstym, zbyt częstym tematem w ich domu. Dociekliwość doprowadziła go do prawdy, z którą zmagał się przez większość swojego życia. Zrozumiał jednak, jak wielkie jest jej znaczenie i wpływ na to, kim się stajemy. Gdy w końcu nauczył się wykorzystywać rodzinną przeszłość, zadawanie pytań i szukanie odpowiedzi stały się nie tylko jego naturalną potrzebą, ale również zawodem. Mimo wszystko był dumny ze swojego doświadczenia i ze ścieżki, jaką obrał. Nie miał tylko pewności co do celu swojej wędrówki, bo choć był Rafalskim, nie zamierzał iść śladami ojca.

Może rzeczywiście powinien był posłuchać przyjaciół, doradzających mu wstąpienie w to środowisko pod fałszywym nazwiskiem. Ale Szymon zawsze był pewny siebie, odważny i zawzięty. Teraz zaczął się zastanawiać, czy te jego cechy, które dotąd uważał za zalety, nie są wprost proporcjonalne do poziomu głupoty, jaki prezentował.

Zderzył ze sobą obie rękawice, a trener sprawdził, czy dobrze się trzymają.

– Zobaczysz, Proca, uśpię wielkoluda w kilka sekund – zapewnił.

– Nie pozwól, żeby sprowadził cię do parteru – wtrącił spokojnie Tyszka, kładąc pomarszczoną dłoń na ramieniu chłopaka. – Jesteś dobrym bokserem, ale tutaj nie ma bokserskich zasad. Jak przyciśnie cię do desek tym cielskiem, to będziesz miał problemy.

– Nie zejdziemy do parteru! – odparł Szymon z pewnością, po czym wszedł na ring. Wymienił spojrzenia z przeciwnikiem.

Ten naprawdę był Arkiem „Wielkim”.

Młody dziennikarz przełknął ślinę i podszedł jeszcze do narożnika.

– Ale miałeś jakieś info, że chłopaki już jadą?

Proca spojrzał na niego wymownie. Wyraźnie irytowała go lekkomyślność, która najpierw doprowadziła Szymona na ring ze znacznie większym od niego przeciwnikiem, a teraz podpowiadała mu, że może liczyć na interwencję z zewnątrz. Klepnął Rafalskiego w policzek i pogroził mu palcem.

– Chłopaki robią swoje i ty rób, co do ciebie należy. Powal drania! Jesteś szybszy od niego!

Dziennikarz potrząsnął głową, po czym kilkoma skokami wkroczył na środek ringu. Nagły brzęk dzwonka wprowadził Szymona w całkiem inną rzeczywistość. W świat zamykający się w czterech bokach ringu, ograniczony do unikania ciosów oraz ich zadawania. Jedynym jego zmartwieniem miał być teraz przeciwnik, który nie był ani Arkiem Haleckim, ani mordercą. Przeciwnik był maszyną zadającą ciosy. Wielką, nieco przyciężką maszyną.

Szymon tańczył na swoich szybkich nogach. Prędkość była jego mocną stroną. Podobnie giętkość. Bujał się sprężyście, dynamicznie zwiększając i zmniejszając odległość dzielącą go od przeciwnika. Każdy mięsień jego ciała był teraz napięty, ale temu napięciu towarzyszyła wyćwiczona swoboda. Łokcie blisko ciała, garda wysoko. Lewa ręka uniesiona do lewej skroni, prawa, gotowa do ciosu, czekała na właściwy moment.

Zebrana wokół publiczność skandowała: „Wielki, Wielki”. Padały też zdania: „Zgnieć robaka” i „Zabij szczyla”. Szymon nie słyszał ich krzyków. Ciało koncentrowało się na walce, a umysł, niepotrzebnie, na spóźniającej się odsieczy. Przed oczami widział jedynie rozbujane przed sobą dwie granatowe rękawice.

Nie zamierzał zadać pierwszego ciosu. Grał na czas. Ponownie pomyślał, że powinien posłuchać rady trenera i oddać starcie walkowerem. Właśnie wtedy, kiedy zwątpił, otrzymał pierwszy cios, który położył go na deski. W uszach zapiszczał mu przeciągły dźwięk, a obraz przed oczami zamrugał setkami gwiazd. Po chwili usłyszał szum wiwatów, potem dudnienie męskich gardeł. Następnie pojawiło się odliczanie.

Spojrzał w narożnik, przy którym stał Berg. Komisarz wołał do niego, ale jego głos tonął w hałasie. Z ruchu warg Szymon zrozumiał tylko jedno słowo: „Leż”.

„Leż” znaczyło tyle, co „poddaj się”. A kazać Szymonowi Rafalskiemu opuścić gardę, było głosem wołającego na puszczy.

Potrzebował paru sekund, by oprzytomnieć. Sędzia doliczył do ośmiu, a zawodnik podniósł się z desek. Potrząsnął głową, podskoczył energicznie i spojrzał sędziemu w oczy z pełną świadomością. Ten wyraził zgodę na dalszą walkę. „Wal tak, jakby policja miała w ogóle nie dotrzeć” – powtórzył sobie w głowie i ponownie zbliżył się do przeciwnika tanecznym krokiem.

Wielki Arek dość szybko zdecydował się na kolejny cios. Szymon uchylił się, unikając starcia z granatową rękawicą. Przeciwnik zachwiał się, zapewne licząc, że uderzenie wyląduje na twarzy tańczącego boksera. Chybienie rozzłościło go i sprowokowało nową serię uderzeń, z których wszystkie okazywały się niecelne. Halecki trafiał w powietrze, a jego irytacja rosła z każdą kolejną sekundą.

Dzwonek zakończył pierwszą rundę.

– Dobrze ci idzie! – pochwalił Szymona Berg, kiedy ten doszedł do narożnika.

Rafalski nie usiadł ani na chwilę. Jeszcze nie odczuwał zmęczenia. Przeciwnie, kipiała w nim energia, więc prężnie przerzucał ciężar ciała z nogi na nogę. Przepłukał usta wodą i pozwolił rozetrzeć sobie napuchniętą od ciosu skroń.

– Dobrze widzisz na lewe oko?

– Tak.

– To uważaj na jego prawą nogę. Już parę razy przymierzał się do kopnięcia. Jesteś dla niego za szybki, będzie próbował sprowadzić cię na parter.

Ponowny dzwonek zawołał zawodników z powrotem na środek ringu. Tym razem nie było czekania, krążenia wokół siebie, prowokowania przeciwnika do zadania ciosu. Wielki Arek zamachnął się momentalnie, ale znowu jego pięść minęła głowę Szymona. Rafalski obrócił się wokół własnej osi i uderzył przeciwnika po raz pierwszy. Ten zaskakujący spinning backfist wyrwał z gardeł kibiców okrzyk zachwytu.

Halecki zachwiał się i zatoczył do tyłu, na liny. Cios zamroczył go na chwilę, jednak nie wystarczył, żeby zakończyć sprawę. Otrząsnął się i kołysząc ciałem, podszedł do przeciwnika. Uderzył lewą pięścią, a gdy Szymon wykonał spodziewany unik, kopnął go prawą nogą z taką siłą, że Rafalskiego powaliło na deski. Zaraz potem wielkie cielsko runęło na drobniejszego zawodnika i przygniotło go.

Uderzając twarzą o matę, Szymon przewidział kolejny krok wielkoluda. Halecki założył hak na jego szyi, nim leżący zdołał wykonać jakikolwiek ruch. Szymon mógł szukać wyjścia z tej sytuacji. Mógł spróbować się obrócić, wyślizgnąć, ale wolał odpychać przeciwnika, walczyć siłą przeciw sile. Próbował wcisnąć dłoń między zgniataną szyję a mięsistą rękę przeciwnika. Próbował go od siebie odepchnąć. Bezskutecznie. Opuszczały go siły. Brakowało mu tlenu.

– Odklep! – wrzasnął Berg, gdy czerwona twarz Szymona stała się purpurowa.

– Odklep! – wtórował Tyszka, ale Szymon nadal uparcie walczył w sposób, który nie przynosił efektów.

Nie odklepywał. Nie poddawał się.

Berg nie czekał, aż Szymon straci przytomność. Machnął w powietrzu rękami, po czym wparował na ring, przerywając walkę.

Halecki odrzucił od siebie przeciwnika i zerwał się na nogi, triumfalnie wznosząc ręce. Wydał z siebie dziki okrzyk radości, a tłum głośno mu zawtórował.

Szymon z trudem zaczerpnął powietrza i wściekły uderzył w matę. Próbował krzyczeć, ale ściskane przez kilka sekund gardło pozwoliło mu jedynie na głębokie charknięcie mające wyrazić protest.

– Udusiłby cię! – rzucił Berg.

Ponowne uderzenie w deski sprawiło, że trener zaniechał dalszego tłumaczenia.

Szymon był wściekły. Wściekły na Haleckiego, że go pokonał, na Tyszkę, że nie powstrzymał Berga, aż w końcu na samego Berga, że ośmielił się przerwać walkę i odebrać mu szansę na wygraną. Ale najbardziej ze wszystkiego był wściekły na siebie samego i swoje słabości. Nie miał jednak zamiaru przyznawać się do tego.

Frustracja spinająca mu mięśnie była prawdziwa, choć teatr, w którym brał udział, dobiegł końca, gdy na salę wkroczył oddział policji. Szybko przegrupowano całe towarzystwo, spisano uczestników tego nielegalnego spędu, zatrzymano kilka osób i rozpoczęto przeszukanie budynku. W szafce Haleckiego znaleziono nóż, który zabezpieczono i opatrzono numerem dowodowym, a samego pięściarza zakuto w kajdanki.

Szymon chodził nerwowo po opustoszałej szatni. Wyjął z szafki koszulkę i huknął metalowymi drzwiczkami. Na ten właśnie moment wyładowywania złości naszedł aspirant Robert Baczuk.

– Coś nie tak, Szymon?

Dziennikarz posłał mu agresywne spojrzenie.

Byli przyjaciółmi od wielu lat. Zdarzało się, że czerpali z tej relacji wzajemne korzyści. Robert łapał przestępców, a Szymon o tym pisał. Szymon odkurzał dawne kontakty z półświatka przestępczego, które odziedziczył po ojcu, a Robert wykorzystywał zdobyte informacje w dochodzeniach. Bywało, że w tym z pozoru idealnym układzie dochodziło do spięć, jednak dziennikarz i aspirant zawsze wracali na wspólną drogę. Koniec końców byli przyjaciółmi.

– Jakbyś przyjechał o czasie, w ogóle nie doszłoby do tej walki! – powiedział w końcu Rafalski.

Robert utkwił spojrzenie w suficie.

– Już jest po wszystkim, stary…

– Nie uspokajaj mnie, Robson! – syknął dziennikarz, chodząc nerwowo po szatni.

– O co tak się wściekasz? Już jest po wszystkim. Towarzystwo rozgonione. Halecki jest w drodze do aresztu. W jego szafce znaleźliśmy nóż. Wszystko poszło tak, jak planowaliśmy.

– Z wyjątkiem tego, że o mało mnie nie udusił, bo przyjechaliście kilkanaście minut spóźnieni!

– Z tego, co mówił mi Proca, wystarczyło, żebyś odklepał. Dlaczego tego nie zrobiłeś?!

– Nie będę klepał, stary! Nie będę się poddawał!

Robert uniósł ręce w geście kapitulacji i bezsilnie je opuścił. Przez chwilę w milczeniu obserwował jego poczynania, ale w końcu zapytał:

– Odwieźć cię do domu?

– Sam sobie poradzę! – oznajmił i zamówił sobie taksówkę.

Ta odwiozła go do hotelu, gdzie spędził kilka ostatnich nocy. Uznał, że uchroni go to przed zbyt wieloma pytaniami zadawanymi przez jego dziewczynę, Małgorzatę, z którą mieszkał od pół roku. Nie chciał męczyć się wymyślaniem kłamstw na temat tego, gdzie wieczorem wychodzi, czemu wraca pobity, zmęczony i tym podobne. Postanowił wymyślić tylko jedno kłamstwo – że wybiera się na wyjazd integracyjny z kolegami z redakcji. Z początku planował zostać w hotelu jeszcze pięć dni po walce, odetchnąć, dojść do siebie, pozwolić, by siniaki wyblakły. Był jednak tak zły, że nie zamierzał spędzić w hotelowym pokoju ani jednego dnia dłużej. Chciał wrócić do Gośki. Trudno! Najwyżej okłamie ją kolejny raz. Powie, że go napadli, pobili i że postanowił przyjechać wcześniej, bo za nią tęsknił. Była to po części prawda.

Spakował swoje rzeczy do plecaka i wymeldował się z hotelu, zrywając tym samym z rolą policyjnej wtyki. Gdy dotarł do mieszkania, okazało się, że Gośki jeszcze nie było. Zegar wiszący na ścianie w kuchni informował, że dochodziła dwudziesta pierwsza. Szymon pomyślał, że dziewczyna wyszła po pracy z koleżankami na piwo albo pojechała na wieczorne zakupy, co zdarzało jej się od czasu do czasu. Zadzwonił do niej, ale nie odbierała. Rozebrał się, czując, że starcie z Haleckim nadwyrężyło mu staw barkowy. Wziął gorący prysznic, a później padł na łóżko i momentalnie zasnął.

Wybudziły go jakieś szmery. Zgrzyt klucza otwierającego zamek przy drzwiach. Szymon, skołowany i półprzytomny, zerknął w ciemność za oknem. Przewrócił się na drugi bok i poczuł lekkie podniecenie. Może jednak znajdzie siły na okazanie jej trochę czułości. Przeciągnął się, czekając na wejście Gośki. Już miał ją zawołać, żeby nie przestraszył jej niespodziewany widok faceta w łóżku, ale nim wydobył z siebie dźwięk, do jego uszu dotarł czarujący chichot. Gośka śmiała się tak czasami, kiedy całował ją w szyję. Potem rozległo się pomlaskiwanie i pojękiwanie. Pomyślał, że albo zwariował, albo śni. Usiadł na łóżku, wytężając słuch.

Świadomość, że to, co słyszy, jest tak realne jak fakt, że czuje i oddycha, zerwała go z łóżka. Nagłym szarpnięciem otworzył drzwi sypialni, przerywając chwilę rozkoszy, której oddawała się jego dziewczyna. Widząc, jak wypina pośladki ku jakiemuś obcemu facetowi, pożałował, że nie został tej nocy w hotelu.

Nim zdążyła się wyprostować, a mężczyzna podciągnąć spodnie, Szymon zamachnął się i jednym ciosem znokautował intruza. O dziwo sam w tym momencie poczuł się jak intruz. Mimo to złapał faceta za ramię i wytaszczył go za drzwi. Wykopał z mieszkania jego ubrania, a gdy zamknął za nim, buzując z wściekłości, wrócił do salonu, gdzie czekała sparaliżowana Gośka. Jej twarz była już mokra od łez, które nie wzbudzały w nim ani krzty współczucia.

– Przepraszam! Przepraszam, Szymek!

– Jak mogłaś to zrobić?! Nie było mnie raptem kilka dni!

– Miałeś wróć dopiero w niedzielę…

– I to cię tłumaczy?!

– Nie, nie, Szymuś, kochany… – łkała, próbując go objąć.

Odepchnął ją, ale ona nie dawała za wygraną. Zaczęła głaskać go po policzku, lecz złapał jej nadgarstek, patrząc na nią z obrzydzeniem.

– Co ci się stało? – zapytała czule.

– Nie zmieniaj tematu! Co to za koleś?! Nie! W ogóle mam to gdzieś! – krzyknął, po czym ruszył do sypialni. Założył koszulkę oraz spodnie. Wyciągnął z szafy dużą walizkę i niedbale wypełnił ją swoimi rzeczami. Gośka podbiegła i przywarła do niego całym ciałem.

– Nie odchodź, błagam cię! To był błąd, głupstwo! Ja go nawet dobrze nie znam! Między nami nic nie ma!

Szymon spojrzał na nią gniewnie, złapał mocno za jej szczupłe ramiona i zdecydowanym ruchem odsunął ją od siebie.

– Tym gorzej – odparł zadziwiająco spokojnie. – Skoro zrobiłaś to z obcym facetem, domyślam się, że nie był to pierwszy raz.

Patrzyła na niego sarnimi oczami. Nie odpowiadała.

– No właśnie… – skwitował, po czym zamknął walizkę. Podniósł z podłogi plecak, którego nie zdążył rozpakować po powrocie. – Jak znajdziesz jeszcze jakieś moje rzeczy, możesz je wywalić. Nie dzwoń.

Nie spojrzał na nią więcej. Za sobą słyszał jedynie łkanie i powtarzane jak mantrę, bezwartościowe w jej ustach słowa: „Kocham cię”.

2

„Kontakty to twoja największa wartość”

Rok później

Siedzibę redakcji gazety codziennej wypełniały chaotyczne stuknięcia w klawiaturę komputera, dźwięk dzwoniących telefonów, szmery, rozmowy i hałas rozgrzanego do czerwoności ekspresu do kawy. Szymon Rafalski przebywał w tej kakofonii dźwięków każdego dnia, ale chociaż były one stałą częścią pracy, czymś całkiem naturalnym, często go rozpraszały i irytowały.

Mało kto ignorował z reguły spóźnione pojawienie się Rafalskiego w redakcji. Koledzy z pracy rzucali na powitanie jedno czy dwa słowa, jakby czuli się do tego zobowiązani. Nie było ważne, czy go lubili, czy nie, nie liczyło się też, czy dobrze go znali. Rafalski wyrobił sobie pozycję, której dostrzeganie i uszanowanie mogło każdemu wyjść w przyszłości na dobre. Awans na szefa działu wisiał w powietrzu.

Szymon odsunął od ust kubek ze świeżo zaparzoną kawą i zaczął przepisywać na komputer sporządzone ołówkiem notatki, kiedy na brzegu biurka przysiadł Grzegorz Szulski – kierownik działu krajowego. W dłoni trzymał poranną gazetę.

– Kiedy możemy się spodziewać kolejnej petardy, redaktorze Rafalski? – powiedział, a na jego bladej, nieco pucułowatej twarzy zagościł szczery uśmiech.

Szymon spojrzał na niego z ukosa. Pomyślał, że ostatnimi artykułami nabił sobie sporo punktów u szefa, skoro ten tytułował go „redaktorem Rafalskim”. W innych okolicznościach nie bywał nawet Szymonem, a jedynie Szymkiem.

– Chyba nie przesadzę, jeśli powiem – kontynuował kierownik – że twoje teksty o zabójstwie posła i gliniarza przyczyniły się do spadku liczby zwrotów.

– Cieszę się… – zmusił się do odpowiedzi Szymon, obracając ołówek między palcami. Poczuł silny skurcz w żołądku, wywołany wspomnianą przez naczelnego sprawą, za której opisanie słono zapłacił – utracił przyjaźń Roberta Baczuka.

– Warto było trzymać sztamę z gliniarzami, co? Tak, jak zawsze mówiłem, kontakty to twoja największa wartość! Musisz je pielęgnować.

– Z tym może być problem…

– Tak, tak, słyszałem – odparł Szulski szybko i położył swoją szeroką dłoń na ramieniu redaktora. – Twój kolega, aspirant, trafił do szpitala. Wyjdzie z tego?

– Lekarze mówią, że tak, ale pewnie szybko nie wróci do pracy.

– Na pewno wszystko będzie dobrze. To tragiczne, co go spotkało, ale mogło być o wiele gorzej.

– Zawsze może być gorzej – przyznał Szymon, uśmiechając się kącikiem ust.

Kierownik machnął ręką, po czym wstał z biurka.

– Musimy płynąć na tej fali, Szymek. Potrzeba nam kolejnej petardy. Masz już coś na oku?

– Jeszcze nie.

– Zbrodni w stolicy nie brakuje. Samotna Góra na ciebie czeka – rzucił, oddalając się w głąb redakcji.

Spojrzenie Szymona powędrowało w kierunku znajdującego się w pobliżu pokoju zwanego Samotną Górą. Było to pomieszczenie ekskluzywne jak na warunki panujące w redakcji – oddzielające od reszty dziennikarzy, wyciszone, wyposażone w bezawaryjną drukarkę, niszczarkę, ergonomiczne krzesło, mające zapobiegać bólom kręgosłupa, ekspres do kawy (niewielki, choć znacznie lepszy niż ten, z którego korzystali wszyscy) oraz widok, wyjątkowy widok z szerokiego okna na centrum Warszawy. Samotna Góra była drzwiami do awansu, lub jak sądzili niektórzy – marchewką. Klucze do niej dostawali dziennikarze pracujący akurat nad najgłośniejszymi tematami, które najbardziej wpływały na sprzedaż. Kilka tygodni temu Szymon otrzymał klucze do Góry. Był to gorzki prezent, mający nie tylko zmotywować go do dalszej pracy, ale być też zapowiedzią awansu. Awans nie nastąpił, temat się wyczerpał, a Szymon pokłócił się z Robertem. Być może nieodwracalnie.

Rafalski wiedział, że wina leżała całkowicie po jego stronie. Chciał dobrze, kierował się ambicją i publikował niejawne informacje oraz zdjęcia z miejsca zbrodni. Przewinienie może uszłoby mu płazem, gdyby nie fakt, że ofiarą morderstwa był policjant. W tych okolicznościach Baczuk przyjął zdradę bardzo osobiście.

Rafalski ściskał palcami ołówek, przywołując w pamięci widok leżącego na szpitalnym łóżku przyjaciela. Kawałek drewna nie wytrzymał naporu i pękł z trzaskiem.

3

„Całkiem dochodowy interes”

Pod wieczór redakcja zaczęła się stopniowo wyludniać. Poza Szymonem nikt nie zostawał dłużej, niż musiał. Młody redaktor nie miał nic przeciwko pracy po godzinach, nie tylko dlatego, że zazwyczaj przychodził do redakcji z poślizgiem i zaczynał robotę później niż reszta. Cenił sobie następującą pod wieczór ciszę, przygaszone światło i brak rozpraszających go rozmów. Nie stronił od ludzi, wręcz przeciwnie! Uwielbiał towarzystwo, imprezy, wyjazdy z kolegami z redakcji, jednak ponieważ chętnie ulegał tym rozrywkom, łatwo tracił skupienie. Próbował więc odkładać przyjemności na czas wolny, poza pracą. Gdy skończył pracę nad artykułem, w redakcji pozostało zaledwie parę osób, z którymi Szymon nie utrzymywał relacji. Młodzi – zapewne stażyści – próbowali zabłysnąć poświęceniem i zaangażowaniem. Zapewne praca w gazecie codziennej była w ich wyobrażeniu spełnieniem marzeń. Szymon patrzył na nich z lekkim sentymentem – nadal mieli złudzenia – ale też z wyższością, że on sam wiedział już więcej niż oni. Praca nie jest gwarantem szczęścia. Nawet więcej – praca w gazecie codziennej nie była dla Szymona nawet przedsmakiem szczęścia. Już nie.

Przeszedł obok nich obojętnie, ale wtedy usłyszał za plecami:

– Dobranoc, redaktorze Rafalski.

Przystanął i obrócił się ku stażystom. Znali go po nazwisku. Z pewnością wiedzieli też niejedno o jego pracy. Może aspirowali do bycia kimś takim jak on. Wydało mu się to niezwykle irytujące, bo po ostatnich wydarzeniach on sam wolałby być kimś innym. Odpowiedział na pożegnanie i wyszedł.

Skierował kroki do pobliskiego baru, gdzie oprócz wypicia piwa można było oglądać kanał sportowy i zjeść pizzę lub taniego hamburgera. Przychodził tu regularnie, odraczając powroty do pustego, nieco przytłaczającego mieszkania. Nie miał rodziny, do której chciałby wracać zaraz po pracy. Nie miał też motywacji, by przygotowywać dla siebie samego jakieś pożywne jedzenie. Przychodził więc do Startu – bo tak nazywał się ów lokal – by zakończyć dzień w towarzystwie nieznajomych.

Siadywał w rogu przy barze, w miejscu dla siebie strategicznym, z którego on mógł widzieć wszystkich, samemu nie rzucając się w oczy. Zamawiał coś do jedzenia i duże piwo, które sączył niespiesznie, wlepiając wzrok w książkę, gazetę lub telewizor, jeśli akurat transmitowano walki. Nie inaczej było też tego wieczoru.

Towarzyszył mu jedynie wisielczy humor i presja ze strony kierownika działu krajowego. „Dbaj o kontakty z kolegą z policji!” – mawiał do niego Szulski. Albo: „Przecież twój ojciec robił z bandziorami! Nie znasz nikogo ciekawego po tamtej stronie?”. Od awantury z Robertem Baczukiem Rafalski ograniczył swoje kontakty z policją. Z kolei od wydarzeń wokół aresztowania pięściarza Haleckiego trzymał się z daleka od przestępczego półświatka. Przynajmniej próbował. Ceną za to było jednak to, że wiele poczytnych tematów przechodziło mu koło nosa. Nie chciał, żeby zapamiętano go jako kanalię, sprzedającego przyjaźń za głośny artykuł publikowany w podrzędnej gazecie. Miał znacznie większe ambicje. Z tym że bał się konsekwencji ich realizacji.

Jego przygarbiona postać nie przykuwała uwagi. Miał przecież niewysoki wzrost, a gdy siedział pochylony nad szklanką piwa, pozostawał prawie niezauważalny.

– Nie wierzę, kurwa, młody Rafalski! – gruchnął mu nagle w ucho mocny głos, odbierając spokój ducha.

Dziennikarz obrócił się na barowym krześle. Wlepił spojrzenie w wysokiego, wyprężonego mężczyznę o rudych włosach.

Był nim Tomasz Misztal, dawny ochroniarz Tadeusza Rafalskiego, który z tego, co wiedział Szymon, dostał karę piętnastu lat pozbawienia wolności. Najwyraźniej wyszedł po dziesięciu.

– Cegła? Kopę lat! – rzucił Szymon przyjacielsko, chociaż nie kryjąc zaskoczenia. Wstał i pozwolił, by Cegła przytulił go mocnym, niedźwiedzim uściskiem. – Myślałem, że siedzisz – dodał po chwili szeptem.

– Myślałem, że ty też – odparł Cegła, puszczając oko do dziennikarza. Uśmiechał się przy tym szeroko i zajął miejsce przy barze. Skinął na barmana i poprosił o duże piwo, po czym nachylił się ku Szymonowi i ciągnął: – Słyszałem, że kiedy twój stary uciekał z kraju, ty strzeliłeś do gliniarza. Szukali cię, ale nie wiedziałem, że nie znaleźli.

– Znaleźli – odparł Szymon zgodnie z prawdą i na tym zamierzał skończyć ze swoją prawdomównością. – Znaleźli mnie i trafiłem na przesłuchanie. Miałem szczęście, bo gliniarz nie widział, kto do niego strzelił. Zeznałem, że był to nasz stary znajomy, Homer.

– Zwaliłeś winę na Homera? – zapytał Cegła oschle. – Wrabiać wrogów to jedno, ale kopać dołek pod swoim to inna sprawa.

Szymon upił kilka łyków piwa i z półuśmiechem wyjaśnił:

– Myślisz, że wkopałem Homera? Za kogo ty mnie masz, Cegła? Kiedy trafiłem na przesłuchanie, Homer już nie żył. Z tego, co wiem, powieszono go w jego mieszkaniu, pozorując samobójstwo.

– Słyszałem o tym. Szkoda faceta. Bywał durnowaty, ale parę w mięśniach miał niezłą.

Dziennikarz przytaknął z uśmiechem na wspomnienie potężnego ochroniarza.

– Homer zawsze cię chronił, Szymek, zawsze brał twoją stronę. Nie dziwię się, że nawet po śmierci dobrze wykonał swoją robotę.

Szymon ponownie przytaknął, a Cegła uniósł postawioną przed nim szklankę piwa.

– Za Homera.

– Za Homera – powtórzył Szymon.

Stuknęli się szklankami. Cegła wypił duszkiem połowę i donośnie odchrząknął.

Nabrał masy od czasu, gdy widzieli się ostatnim razem. Nadal nosił krótko przystrzyżone włosy, a z oczu biła mu jakaś iskra buntownika, któremu jeśli zaufać, to tylko w błahych sprawach. Ojciec Szymona zatrudniał Cegłę przez wiele lat jako szefa ochrony, jednak nie bez powodu zdecydował się zastąpić go kimś innym i koniec końców wystawił Cegłę policji. Nie ufał mu. I Szymon również nie miał zamiaru tego robić.

– Czym się teraz zajmujesz? – Cegła odchrząknął, głośno odstawiając szklankę na blat.

– Niczym szczególnym. Dorabiam trochę tu, trochę tam. Nie rzucam się w oczy i staram się przeżyć od pierwszego do pierwszego, jak to mówią.

– Tak? No to szkoda. Syn Rafalskiego nie powinien żyć, nie wiedząc, czy jutro będzie miał co do gęby włożyć.

Szymon uśmiechnął się pod nosem. Jako „syn Rafalskiego” nigdy nie mógł narzekać na brak pieniędzy. Kiedy był dzieckiem i nastolatkiem, miał wszystko, czego potrzebował, i wiele ponad to. Teraz nie było może tak ciężko, jak powiedział Misztalowi, ale w porównaniu z jego dawnym życiem pod skrzydłem tatusia rzeczywiście znacząco obniżył standard.

– Posłuchaj – podjął Cegła, znajdując spojrzeniem wzrok Rafalskiego – pod koniec życia twojego starego poróżniliśmy się. To nie jest tajemnicą. Trudno mnie chyba za to winić. Twój stary wystawił mnie policji. Mieliśmy jechać razem na Zachód i zbijać kokosy, a tu taka wrzuta… Zostawił mnie za sobą, ale pomimo tego ja do ciebie nic nie mam. Zawsze cię lubiłem, wiesz chyba o tym, co?

– Tak, Cegła. Miło spędzaliśmy razem czas.

– No widzisz! – Misztal położył dłoń na ramieniu Szymona i mocno zacisnął na nim palce. – Zawsze byłeś bystry chłopak, obrotny. Ojciec chciał, żebyś przejął po nim biznes. Wierzył, zresztą tak jak ja, że dasz sobie radę z tymi sprawami. Odziedziczyłeś po nim żyłkę do interesów, wiem to! Szkoda, żeby taka żyłka szła na zmarnowanie.

Szymon spojrzał na znajomego nieco z ukosa, uśmiechnął się zaczepnie i rzucił:

– Co ty, Cegła? Masz mi do zaproponowania jakąś fuchę?

– Może – odparł rudy, podłapując uśmieszek. – Może sprawdziłbyś się w mojej nowej branży.

– Co to za branża? – zapytał Rafalski z rosnącą ciekawością. Nie był, rzecz jasna, zainteresowany wchodzeniem z Cegłą w jakieś nielegalne interesy, ale dobry dziennikarz potrafi zwietrzyć okazję na gorący temat. Dlatego postanowił zataić informację o wykonywanym zawodzie.

Tomasz Misztal również nie planował zdradzać wszystkich swoich tajemnic na pierwszej „randce”. Milczał.

– Wyglądasz jak milion dolarów, Cegła – zagadnął Szymon, skinąwszy na czarny zegarek zdobiący nadgarstek Misztala. – A przecież mówią, że nie jest łatwo wrócić po odsiadce do życia na poziomie. To jak? Znalazłeś jakiś dochodowy interes?

– Widzisz?! Mówisz całkiem jak twój stary! „Całkiem dochodowy interes”… W samej, kurwa, rzeczy, panie Rafalski! Można na nim ukręcić niezłe lody! Ładny, nie? – zapytał, prezentując dłoń. – Omega moonwatch. Prawie sześćdziesiąt kafli. Masz oko do ładnych rzeczy, zawsze miałeś! – przyznał z szerokim uśmiechem i zwrócił uwagę na ręce Szymona. – A to nie jest omega starego?

– Pamiętasz? W sumie… tylko to mi po nim zostało.

– Pamiętam! I wiem, że miał lepsze.

– Wszystko poszło na spłaty długów i kar, większość kosztowności skonfiskowano…

Misztal z niesmakiem pokręcił głową. Potem spojrzał na Szymona z uwagą i smutnym uśmiechem. Miał jakiegoś asa w rękawie, a trzymanie go w tajemnicy wyraźnie sprawiało mu przyjemność. Wstał z krzesła, klepnął Szymona w plecy i wyciągnął telefon.

– Daj mi swój numer. Zadzwonię do ciebie, umówimy się na spotkanie i wtedy wszystko ci wyjaśnię. Stoi?

Dziennikarz przytaknął. Podał Misztalowi namiary, a ten położył na barze pięćdziesiąt złotych, oświadczając, że to on dzisiaj stawia. Za te pięć dych Szymon mógłby wypić jeszcze ze dwa piwa, a jednak, kiedy tylko Misztal wyszedł, dziennikarz zostawił swoje niedopite i opuścił lokal.

4

„Pakujesz się w bagno”

Podkomisarz Kacper Chaberski wrócił do domu po zmroku. Jak co dzień w progu przywitał go labrador o jasnej sierści. Niemłody już pies wiercił się niecierpliwie, czekając, aż jego pan zdejmie buty oraz kurtkę i da sygnał, że pora na przywitanie. Gdy tylko otrzymał znak, od razu naskoczył przednimi łapami na tors podkomisarza, który czule go uściskał. Pies merdał ogonem i popiskiwał z radości. Uspokoił się dopiero, kiedy otrzymał miskę z jedzeniem oraz świeżą wodę.

Chaberski odgrzał sobie przywieziony z baru mlecznego obiad i włączył telewizor ustawiony już na kanał informacyjny. Dźwięk był przyciszony, więc podkomisarz zerkał tylko od czasu do czasu na ekran, żeby przeczytać przewijające się na dolnym pasku wiadomości. Jednocześnie jadł i czytał rozłożoną obok talerza książkę. Wielozadaniowość nie była mu obca, a umiejętność skupienia uwagi w hałasie opanował do perfekcji podczas pracy w CBŚP, w którym służył kilkanaście lat. Niedomaganie fizyczne, związane z brakiem prawego płuca, zmusiło go do zmian. Wykładał więc techniki działań operacyjno-rozpoznawczych w Centrum Szkolenia Policji, a znał się na śledzeniu, podsłuchiwaniu, fotografowaniu oraz infiltrowaniu środowisk przestępczych jak mało kto.

Nagle pies oderwał łeb od miski. Wlepił wzrok w przedpokój i wydał z siebie alarmujące warknięcie.

– Co jest, Iskra? – zapytał pan, podążając za wzrokiem zwierzęcia, i wtedy rozległ się dźwięk dzwonka u drzwi.

Nie spodziewali się gościa. Ani o tej, ani o innej porze. Regularnie, w ciągu dnia, przychodziła jedynie nastolatka z piętra niżej, żeby wyprowadzić Iskrę na spacer, ale niezapowiedziane odwiedziny o wieczornej porze należały do rzadkości.

Pies dopadł do drzwi i zamarł z nosem przy podłodze. Po chwili węszenia jego ogon radośnie się poruszył.

– Dasz mi otworzyć te drzwi? – rzucił Chaberski, jakby zwierzak mógł zrozumieć każde ludzkie słowo.

Faktycznie, odsunął się posłusznie i wyraźnie powstrzymując radość, przysiadł obok, by dać panu przestrzeń.

Twarz Szymona Rafalskiego rozpromieniała szerokim uśmiechem na widok gospodarza i jego psa. Szczególną uwagę jak zwykle poświęcił psu i klepnąwszy się w klatkę piersiową, rzucił:

– No chodź, wariacie, chodź!

Iskra wyrwał wesoło, skoczył na gościa i wylizał go po rękach. Z radością przyjął tarmoszenie za uszy i szereg pochwał wypowiedzianych pieszczotliwym tonem.

– Dobry pies! Taki mądry! Grzeczny Iskra!

– Byłby grzeczniejszy, jakbyś najpierw przywitał się z gospodarzem – odparł Chaberski, zamykając drzwi.

Szymon wyciągnął ku niemu dłoń.

– No, siema, panie gospodarzu!

Chaberski, najwyraźniej wyczuwając psią ślinę między palcami, w pierwszym odruchu chciał wytrzeć dłoń o spodnie, ale zawahał się. Uważał, że powinna istnieć pewna granica między panem a jego psem. Szymon takiej granicy nie uznawał. Ale Szymon nie miał psa.

Kiedy gospodarz mył ręce, Szymon przeszedł do pokoju dziennego. Czuł się swobodnie w mieszkaniu podkomisarza, prawie jak u siebie. Otworzył szafkę, w której Chaberski trzymał mocniejsze trunki oraz szkło, i nalał whisky do dwóch szklanek. Usiadł na środku kanapy i klepnął się w kolano, przywołując psa. Iskra usadowił się wygodnie obok niego, a jasny łeb ułożył na jego kolanie.

– Nie pozwalam mu wchodzić na kanapę – rzucił Chaberski na wejściu.

– Jesteś zbyt surowy.

– A ty zbyt pobłażliwy. Obsłużyłeś się?

– Tobie też nalałem. Średnia ta whisky.

– Na lepszą mnie nie stać.

– Mnie też nie – przyznał Szymon z uśmiechem.

Podkomisarz usiadł w fotelu naprzeciwko i upił łyk ze szklanki.

– Co nowego? – zapytał, przyglądając się dziennikarzowi, i szybko dodał: – Domyślam się, że coś się wydarzyło, skoro przyszedłeś mnie odwiedzić. Żenisz się? Dostałeś robotę w szanowanej gazecie? Wygrałeś w totka?

– Może! Może to ostatnie, jeszcze nie wiem. Wyobraź sobie, że zaledwie kilkadziesiąt minut temu siedziałem w barze i piłem piwo w towarzystwie Tomasza Misztala!

– Zawsze zadziwia mnie informacja o tym, że któryś z nich wychodzi na wolność – odparł Chaberski beznamiętnie. – Wiem, że dostają kilka albo kilkanaście lat, ale zawsze ta informacja mnie zaskakuje.

– Czas nie stoi w miejscu.

– Najwyraźniej. O czym rozmawialiście?

– O życiu. O możliwościach.

– Powiedziałeś mu, że jesteś dziennikarzem? To mogłoby sprawić, że zostawiłby cię w spokoju.

– Zwariowałeś, Chaber? To rzeczywiście albo zamknęłoby mu gębę, albo sprawiło, że chciałby mnie do czegoś wykorzystać.

– A ty wolisz, żeby było odwrotnie. Chcesz wykorzystać jego…

– Jasne, że tak! Tacy jak on nigdy nie schodzą ze złej drogi! Zresztą ty i Robson zawsze powtarzacie, żebym zajął się dziennikarstwem śledczym. To może być dobra okazja. Cegła najwyraźniej kręci lewy interes i ma ochotę podzielić się ze mną okazją.

– Myślałem, że po tym, co stało się z pięściarzem Haleckim, masz dosyć wchodzenia między bandytów i gliniarzy.

– No… – odparł dziennikarz przeciągle. Wlepił spojrzenie w sufit, jakby spodziewał się znaleźć tam podpowiedź. – Tak było z początku, ale potem miesiącami opisywałem wyssane z palca historyjki o politykach. Każdego dnia to samo! „My dogryzamy tamtym dzisiaj. Tamci dogryzą nam jutro”. Tak mawia naczelny, a ja nie czuję się ani „tym”, ani „tamtym”.

Chaberski wychylił szklankę. Skrzywił się nieco i przymrużył oczy.

– Ostatnio pisałeś o zabójstwach.

– Wiesz o wszystkim?

– Obiło mi się o uszy to i owo.

– Wiedziałem, że dowiesz się prędzej czy później – odparł Szymon i ciężko westchnął. – Przesadziłem tym razem. Napisałem za dużo, pokłóciłem się z Robsonem, a teraz on leży w szpitalu. Mam wyrzuty sumienia, a nie mogę go przeprosić. Nie wiem nawet, czy chcę go przepraszać, bo boję się, że każe mi spierdalać. Wszystko, o czym pisałem, spodobało się jednak kierownikowi, bo skoczyła sprzedaż, więc jestem teraz na redakcyjnym świeczniku. Czekają na jakąś petardę z mojej strony, a ja nie chcę angażować się w policyjne dochodzenia. Zacząłem się zastanawiać, czy nie poszukać tematu po tej drugiej stronie barykady, a tu nagle pojawia się Cegła! Ty nie wierzysz w przypadki, więc rozumiesz.

– Właśnie dlatego, że nie wierzę w przypadki, pomyślałbym pięć razy, zanim wszedłbym z Cegłą w interesy. Niezależnie, na jakim polu. Podał ci jakieś konkrety?

– Jeszcze nie. Dałem mu swój numer, powiedział, że zadzwoni i umówimy spotkanie. Wspominał o jakimś bardzo dochodowym interesie. Wiesz, co to może oznaczać…

– Jasne. Zaczynając od kradzieży samochodów, a kończąc na handlu narkotykami. Słowem, nic legalnego. Po co się w to mieszać?

– Jak to?! Mogę mieć z tego temat, na jaki czekałem! Dziennikarstwo śledcze, do którego tak bardzo mnie zachęcaliście! – Szymon omal nie poderwał się z kanapy.

Iskra uniósł zdezorientowany łeb i spojrzał na dziennikarza z pretensją. Ten usadowił się ponownie i uspokajająco pogłaskał psa.

– Mam zamiar udać, że jestem zainteresowany współpracą. Przygotuję się do spotkania. Zrobię nagranie audio-wideo, a jeżeli się okaże, że to coś grubego, puszczę to chłopakom z CBŚ. Jednocześnie będę miał swój materiał. Przecież wiesz, Chaber! Mam uczyć ojca, jak dzieci robić?!

– Wiem, jak infiltrować środowiska przestępcze, Szymon, i powiem ci na wstępie, że pakujesz się w bagno – stwierdził. – Nie możesz wchodzić samemu w takie środowisko. Powinieneś mieć osłonę, swojego człowieka w środku, który będzie ci robił plecy. Niech Cegła przyłapie cię na nagrywaniu! Wtedy nawet wasza wspólna przeszłość ci nie pomoże…

– Przecież znam się na tej robocie, Chaber! Mam dobry sprzęt do takich rzeczy, nie jakieś przestarzałe kable, które wymacasz pod koszulką, tylko takie profesjonalne wszywki na GSM. I tutaj mam małą prośbę do ciebie…

– Chcesz, żebym śledził twoją lokalizację na wszelki wypadek?

– No! Na wszelki wypadek. Chociaż nie spodziewam się kłopotów, to wiesz, jakby co, będziesz wiedział, gdzie Robson ma szukać trupa. A jak znajdzie, powiedz mu, żeby dbał o niego jak o własnego.

– Robisz sobie z tego żarty… – westchnął Chaberski z powagą bijącą z jego łagodnej twarzy.

Szymon odpowiedział uśmiechem.

– To tylko taka reakcja obronna mojego mózgu na myśl o kulce w łeb.

– Nie podoba mi się to, Szymon. Nie jesteś na to przygotowany. Nie masz wsparcia ani informacji, działasz chaotycznie, bywasz niedbały i pyskaty…

– Dzięki…

– To kiepski zestaw do takiej roboty.

– Zawsze musisz być szczery aż do bólu?

– Tak już mam.

– Wiem! Słyszałem legendy o twojej prawdomówności i trzymaniu się zasad. Proca wspominał, że kiedy koledzy chcieli zrobić ci kawał, podjudzali zatrzymanych, by zaoferowali ci łapówkę.

– Dostawałem różne propozycje.

– Od milionów po dziesięć złotych, od nowo zakupionego samochodu po stary telefon, od loda od żony zatrzymanego po loda od samego zatrzymanego…

– Nie musisz być taki wulgarny.

– A ty taki święty – odbił piłeczkę Rafalski i po chwili podchwytliwie zapytał: – Nigdy nie skłamałeś?

– Tylko w razie wyższej konieczności.

– Gdyby nie twoje kłamstwo, siedziałbym w więzieniu za usiłowanie zabójstwa.

Chaberski opuścił wzrok i odparł:

– Postąpiłem, jak podpowiadało mi sumienie. Wolałem dać ci drugą szansę niż ryzykować, że więzienie zrobi z ciebie gangstera.

– Nikt nie zrobiłby czegoś takiego jak ty. Strzeliłem do ciebie. Straciłeś płuco, a ty o wszystkim zapomniałeś…

– Wybaczyłem. Jest różnica.

– Zawsze mogłem na tobie polegać – oznajmił. – Dobrze znam swoje ograniczenia, Chaber, ale mimo wszystko chcę spróbować. Pewnie narobię błędów, ale kto wie, co z tego wyniknie!

– Tylko ten nie popełnia błędów, kto nic nie robi. – Chaberski zamilkł, a Szymon cierpliwie dał mu czas na podjęcie decyzji. – Zgoda – powiedział w końcu podkomisarz, czym wywołał uśmiech na twarzy rozmówcy. – Pomogę ci, ale pod jednym warunkiem! Jeżeli wyczuję, że sprawa wymyka się spod kontroli, od razu informujemy o tym mundurowych.

– Tak jest, podkomisarzu! – odparł Szymon, salutując nad wyraz energicznie, i ucałował śpiącego na jego kolanach psa.

5

„Taką mam robotę: wiedzieć różne rzeczy”

– Niech to szlag! – syknął mężczyzna leżący pod zawieszeniem samochodu.

Garaż wypełnił tępy brzdęk upadającego na beton klucza francuskiego. Mężczyzna szukał narzędzia po omacku. Niewielka przestrzeń ograniczała jego ruchy, a umięśnione, potężne ciało nie było zbyt giętkie. W końcu poczuł pod palcami chłód metalu i już miał wrócić do naprawiania samochodu, gdy usłyszał głos.

– Dzięki za informacje o Rafalskim, Chyży.

Chyży natychmiast wysunął się spod samochodu. Jego starannie ogolona głowa błyszczała od potu, podobnie jak szeroka szczęka i nieco płaski nos, a cała twarz pozostawała poważna, kiedy spostrzegł stojącego przy samochodzie Cegłę.

– Znalazłeś go? – zapytał Chyży obojętnym tonem. Nie darzył Misztala szczególną sympatią i nie był zwolennikiem niezapowiedzianych wizyt.

Cegła oparł się o drzwi wozu i zapalając papierosa, odpowiedział:

– Dokładnie tam, gdzie mi powiedziałeś. Zawsze zaskakuje mnie twoje doinformowanie.

– Taką mam robotę: wiedzieć różne rzeczy. Zresztą za to płacicie.

– Darek ci za to płaci.

– A Darkowi płaci twój szef – odparł Chyży. Wytarł nerwowo czarne od smaru dłonie w leżącą obok ścierkę. Spojrzał na Cegłę spode łba. – Chcesz czegoś ode mnie? Jak widzisz, jestem trochę zajęty – ponaglił.

– Szykuje się dostawa – oznajmił Cegła tonem pozbawionym emocji.

Chyży mruknął pod nosem, aby dać znać, że usłyszał.

– Przekaż Darkowi, żebyście byli gotowi odebrać ciężarówkę przy granicy, tak jak ostatnio.

– Przekażę.

– Tylko tym razem zajrzyjcie do środka, zanim przyjmiecie towar, jasne? Żeby nie było tak, jak ostatnim razem, że jedna nie dojechała żywa. Serca nie mają te skurwysyny zza granicy. Głodzą je…

– Tak się tym przejmujesz, Cegła?

Cegła cmoknął i po chwili odparł:

– Są chude i wyziębione tak, że potem tygodniami dochodzą do siebie. A czas to pieniądz.

Chyży zmusił się do przytaknięcia, choć najchętniej walnąłby Cegłę w parszywą gębę. Zagryzł zęby, żeby nie powiedzieć czegoś, co mogłoby zdradzić jego prawdziwe odczucia, i po krótkiej chwili zapewnił:

– Sprawdzimy je. – Położył się z powrotem na desce. – Chcesz czegoś jeszcze?

– Nie. Na razie to wszystko.

Chyży nie odpowiedział. Nie pożegnał nawet zleceniodawcy, tylko wsunął się pod samochód i wrócił do swoich zajęć, słuchając oddalających się kroków. Od miesięcy wymieniali oszczędne komunikaty. Chyży nie znosił tych spotkań, ale uważał, że nie ma wyboru. Decyzja o współpracy nie należała do niego, tylko do Darka, a ten postanowił ubić interes życia z szefem Cegły – Zimnym. Życie i los Chyżego spoczywały więc poniekąd w rękach Zimnego. Podobnie jak życie Cegły. Mieli jednak ze sobą coś wspólnego.

6

„Mężczyzna powinien rosnąć, zdobywać, patrzeć w stronę horyzontu”

Za każdym razem, gdy telefon wydawał z siebie dźwięk, Szymon momentalnie za niego łapał, żeby zerknąć na wyświetlacz. Był przygotowany do spotkania z Cegłą już od paru dni. Podsłuch został uzbrojony w kartę SIM, której numer posiadał Kacper Chaberski. Miał zadzwonić, gdy dostanie sygnał od Szymona, podsłuchiwać rozmowę i śledzić lokalizację urządzenia, gdyby doszło do niespodziewanego przemieszczania się. Nie mógł użyć kamery ukrytej w okularach, bo Cegła mógłby zwęszyć podstęp. Odpadała też kamera ukryta w krawacie, długopisie czy kubku do kawy, który mógłby wylądować w koszu na śmieci szybciej, niż zarejestrowałby cokolwiek. Podsłuch musiał wystarczyć.

Szymon każdego dnia przychodził do baru, w którym się spotkali. Zaczynał podejrzewać, że dawny znajomy się rozmyślił, ale Cegła w końcu zadzwonił.

– Cześć, Szymek! Co u ciebie? – zaczął radośnie. Nie poczekał jednak na odpowiedź, ale od razu kontynuował: – Możemy się spotkać dzisiaj wieczorem?

– Jasne! Tylko gdzie? – padła szybka odpowiedź.

Do spotkania miało dojść w luksusowym hotelu w centrum Warszawy. Umówili się w barze na parterze o godzinie dwudziestej pierwszej.

Wieczór był zimny i pochmurny. Piętnaście minut przed czasem Szymon, siedząc w swoim czerwonym chevrolecie, uruchomił sprzęt nagrywający. Wiedział, że Chaberski za chwilę sparuje urządzenie ze swoim telefonem i rozpocznie podsłuchiwanie. Tak byli umówieni. Szybko przebiegł od samochodu do drzwi hotelowych. Miał na sobie tylko koszulkę i marynarkę, więc chłód nieprzyjemnie przeszył jego ciało. Zatrząsł się, kiedy wszedł do środka, i rozejrzał wokoło w poszukiwaniu baru. Dostrzegł go po prawej stronie.

Nigdzie jednak nie widział Cegły. Zegarek pokazywał dwudziestą pięćdziesiąt, więc dziennikarz nastawił się na przynajmniej kilkanaście minut czekania. Stanął przy barze i zamówił szklankę whisky na rozgrzanie i rozluźnienie nerwów. Wychylił ją, po czym zamówił kolejną, z którą usiadł na barowym krześle. W głowie słyszał głos Chaberskiego, który stanowczo odradzał picie „na służbie”.

Dyskretnie rozejrzał się po twarzach gości. Nikogo nie rozpoznawał. Zakręcił swoją szklanką. Sączył teraz trunek powoli. Dłużyło mu się czekanie i walczył ze sobą, by nie zerkać co chwilę na zegarek.

O wpół do dziesiątej Szymon zaczął podejrzewać, że Cegła już się nie pojawi. Siedzący w barze ludzie wymieniali się bez przerwy. Jedni wychodzili, drudzy przychodzili. Kilka minut wcześniej trzy krzesła dalej usiadła atrakcyjna kobieta. Dostrzegł ją od razu, bo była zupełnie w jego typie. Szczupła, ale o kobiecych kształtach. Ciemnowłosa, z dużymi oczami i czerwonymi ustami. Była elegancko ubrana. Dopasowana spódnica i żakiet podkreślały jej zgrabną figurę. Na krześle obok położyła skórzaną aktówkę. „Bizneswoman” – pomyślał Szymon. Kobieta spojrzała w bok, a gdy zahaczyła o wzrok dziennikarza, nie speszyła się wcale. Posłała mu delikatny uśmiech, który Szymon z przyjemnością odwzajemnił. Szybko skarcił się w myślach za rozpraszanie uwagi i ponownie zerknął na zegarek.

Parę minut później leżący przed nim telefon zawibrował leniwie. Szymon odczytał SMS od Cegły odwołującego spotkanie i westchnął rozczarowany. Siedząca niedaleko kobieta sączyła drinka przez słomkę, przyglądając się dziennikarzowi z zaciekawieniem.

– Dziewczyna cię wystawiła? – zagadnęła w końcu. Zaskoczyła go swoją bezpośredniością.

– Znajomy – odpowiedział. – Interesy.

– Powinnam była się domyślić. Dziewczyna raczej by nie zrezygnowała – dodała zaczepnie i uśmiechnęła się uroczo.

W jej wymowie dźwięczała wschodnia nuta, której Szymon nie był jeszcze pewny.

Pomyślał, że może ten wieczór nie musi iść na zmarnowanie. Podniósł się z krzesła, rozprostował spięte plecy i ze swoją szklanką w dłoni podszedł do kobiety.

– Mogę się dosiąść?

– Pewnie – odparła, przekładając aktówkę na drugie krzesło.

– Szymon Rafalski – przedstawił się, podając jej rękę.

Uścisnęła ją pewnie, choć dłoń miała miękką i delikatną.

– Wiktoria.

– Jesteś tu służbowo? W Warszawie?

– Jak zgadłeś? – Zaśmiała się, prezentując dobrze dopasowany kostium. – W takim miejscu, w takim stroju… Tu może chodzić wyłącznie o biznes.

– Na turystkę rzeczywiście nie wyglądasz. Mam nadzieję, że twoje spotkanie poszło dużo lepiej niż moje.

– Odbyło się. Chociaż na efekty muszę jeszcze poczekać. Zawsze jest tak samo. Przyjazd do stolicy, szybkie spotkanie, takie obwąchiwanie się, wyczuwanie sytuacji, zapewnianie, że u nas będzie taniej i szybciej niż u konkurencji… Nikt w tym kraju nie pyta o jakość usług.

– Czym się zajmujesz?

– Zabezpieczeniem.

– Zabezpieczeniem?

– Tak. Zakładamy systemy ochronne na komputery. Obsługujemy duże korporacje. Firmy farmaceutyczne, gazety…

– Może zabezpieczacie też moją firmę? Jestem dziennikarzem.

– A to dobra gazeta? Bo my współpracujemy tylko z najlepszymi – odparła, puszczając mu oko.

– Gazeta marna, ale dziennikarz na poziomie. Już niedługo u nich zabawię. Mam większe ambicje.

– To dobrze! Mężczyzna powinien rosnąć, zdobywać, patrzeć w stronę horyzontu.

– Ładnie powiedziane – przyznał, mrużąc oczy.

Podobała mu się i o ile nie mylił go jego wewnętrzny radar, ona też poczuła do niego miętę. Rzucił okiem na jej ręce. Nie zauważył obrączki ani pierścionka zaręczynowego. Miała czyste, zadbane dłonie pozbawione jakichkolwiek ozdób.

– Skąd jesteś? – zapytał po chwili.

– Zdradził mnie akcent?

– Troszeczkę – przyznał z uśmiechem – ale potrzebowałem chwili, żeby się upewnić.

– Urodziłam się we Lwowie, ale teraz mieszkam w Ełku i walczę z akcentem.

– Niepotrzebnie! Powiem ci, że Ełk znam bardzo dobrze! Jeździłem tam z rodzicami nad jeziora. Kojarzy mi się z wakacjami, dzieciństwem i całkiem dobrymi czasami. A… pewnie twój partner nie przepada za tymi wyjazdami służbowymi?

– Może gdybym jakiegoś miała, toby nie przepadał. Dużo pracuję, nie mam czasu na stały związek.

– Może nie spotkałaś jeszcze tego jedynego, wartego zachodu?

– Może! – przytaknęła z uśmiechem.

Szymon czuł się jak ryba w wodzie. Rozmowa z piękną kobietą, flirt, to były sytuacje, w których mógł zabłysnąć.

– Jutro wracam do domu – dodała Wiktoria po chwili.

– Jutro. A dzisiaj?

Zerknęła na zegarek.

– Obawiam się, że nie mam już czasu na zwiedzanie Łazienek i Zamku Królewskiego. Ograniczę się do dopicia tego drinka i pozwiedzam swój hotelowy pokój.

– Zatrzymujesz się tutaj? Twoja firma musi całkiem nieźle prosperować, skoro lokuje pracowników w takim miejscu!

– Zadowolony pracownik to wydajny pracownik. Twoja gazeta pewnie nie pozwoliłaby ci na taki luksus.

Szymon poczuł się niezręcznie. Kobieta nie mówiła do niego z wyższością, jednak jej słowa przypomniały mu o dawno utraconym ojcowskim bogactwie. Był teraz wolny, niezależny i sam budował swoją przyszłość, jednak efekty, które osiągał, nie do końca go zadowalały. Nie dorastał tej kobiecie do pięt, ale znał swoją wartość i znał swoje mocne strony. Uśmiechnął się półgębkiem, uniósł do góry brew i odparł:

– Pokoje w takich hotelach mogę sobie pooglądać jedynie w Internecie.

– Może nie.

Kobieta patrzyła na niego bez cienia wstydu. Czuł, do czego zmierza ta rozmowa, i zastanawiał się, czy Wiktoria robiła to na każdym wyjeździe służbowym. Nawet jeśli tak było, nie przeszkadzało mu to. Była atrakcyjna, wolna i chętna. Była tu i teraz.

– Masz ochotę zobaczyć, jak wyglądają pokoje na żywo? – spytała. – Możesz już nie mieć drugiej okazji.

Nachylił się ku niej i miękkim głosem odpowiedział:

– Cechą dobrego dziennikarza jest otwartość i ciekawość świata. Z chęcią rzucę okiem na ten pokój.

Uśmiechnęła się znacząco i dopiła drinka do dna. Szymon też wychylił szklankę i zapłacił za nich oboje. Prawie zapomniał o ukrytym w klapie marynarki podsłuchu. Ruszył kilka kroków za kobietą. Wyciągnął z ukrytej kieszeni urządzenie i nim je wyłączył, wyszeptał do mikrofonu:

– Nie myśl, że dam ci posłuchać, co będzie dalej.

7

„Nie chciałem komplikować sytuacji”

Gdy tylko drzwi windy się zamknęły, Wiktoria agresywnie przywarła ustami do Szymona. Chociaż spał już z kilkoma kobietami, czegoś podobnego nigdy wcześniej nie doświadczył. Widocznie uznała ich flirt przy barze za wystarczającą grę wstępną, a on nie miał zamiaru protestować. Jedną dłonią złapał kobietę za pośladek, a drugą wtopił w jej gęste, ciemne włosy. Kiedy podążał za nią korytarzem, nie mógł oderwać oczu od jej przepięknych kształtów, ściśniętych zgrabnie przez ołówkową spódnicę. Zupełnie jakby ruch jej bioder hipnotyzował go i wprowadzał w błogi stan zapomnienia o otaczającym go świecie. Oddał się temu zapomnieniu bez reszty.

Byłby gotowy od razu przystąpić do działania, gdy tylko zamknęły się za nimi drzwi pokoju. Jednak kobieta odsunęła się nieco, wyciągnęła rękę ku nocnej szafce, z której po chwili wyciągnęła prezerwatywę. Jej przygotowanie sprawiło, że w głowie dziennikarza pojawiło się pytanie, czy gdyby przy barze siedział inny mężczyzna, teraz to on, a nie Szymon, całowałby jej rozgrzane ciało.

Uśmiechnął się jednak i rozerwał opakowanie, pomagając sobie zębami. Postanowił nie myśleć za wiele. Odsunął na bok hamulce moralne, dzwoniącą mu w głowie krytykę przyjaciół, niegdyś zranione zdradą serce. Postanowił oddać się chwili i czerpać z niej jak najwięcej przyjemności tak długo, jak będzie to możliwe.

Robił wszystko, by przeciągać delikatne pieszczoty. Całował kobietę po szyi, piersiach, brzuchu, stopach, jakby oprócz samego seksu szukał czegoś jeszcze. Prawdziwego połączenia, czegoś, co przetrwa dłużej niż jedną noc: więzi. Wydawało mu się, że ją znalazł, ale wtedy Wiktoria zamarła na moment. Jej włosy delikatnie łaskotały go po twarzy, a ona spojrzała mu w oczy. Nie miał pewności, co zobaczył w tym spojrzeniu. Wydawało mu się, że była w nich odrobina smutku, jakiegoś sentymentu lub bezsilności.

– Coś nie tak? – zapytał czule, wywijając kosmyk jej włosów za ucho.

– Nie, wszystko dobrze – odparła uspokajająco.

Po chwili uniesienia kobieta delikatnie opadła na łóżko. Szymon ściągnął prezerwatywę, zawiązał na niej supełek, po czym odłożył ją na podłogę.

– Chodź do mnie – wyszeptał, przyciągając Wiktorię do siebie, ale ona wywinęła się z uścisku.

– Zaraz wrócę – odparła z bladym uśmiechem. Przeszła do łazienki, skąd rzeczywiście wróciła po krótkiej chwili. Doszła do lodówki, z której wyjęła małą butelkę wody mineralnej.

Stała tak przez moment w słabym świetle, a Szymon już wyraźnie dostrzegał jej zamyślenie i smutek. Podała mu butelkę, z której pociągnął kilka łyków. Kiedy złapała wodę z powrotem, chwycił ją za nadgarstek i delikatnie przyciągnął do siebie.

– Przytul się jeszcze – poprosił, a ona położyła się obok i wtuliła w jego rozgrzane, spocone ciało. Głaskał ją po ramieniu i raz po raz składał na jej głowie czuły pocałunek. – Chciałbym jeszcze się z tobą zobaczyć – wyznał po chwili, a Wiktoria spojrzała na niego niepewnie. – Może tym razem w ciągu dnia, na kawie? Zaproszę cię na prawdziwą randkę! Taką z kolacją w dobrej restauracji. Może nawet pójdziemy do teatru? Lubisz teatr?

– Szymon, ja przecież wyjeżdżam jutro rano.

– No wiem… Ale to nie znaczy, że nie możesz wrócić. I ja z chęcią przyjechałbym do Ełku! Macie w Ełku teatr? Kiedyś była tam dobra restauracja w centrum, ale minęło już wiele lat…

– Co ty kombinujesz? – zapytała jakby zbita z tropu. – Myślałam, że robimy to raz. Seks bez zobowiązań. Żadnych oczekiwań…

Spojrzał na nią zmieszany. Może jednak popełnił błąd. Może jego potrzeby były inne, głębsze niż oczekiwania Wiktorii.

– Nie chciałem komplikować sytuacji – wydusił, maskując rozczarowanie uśmiechem.

Wybuch ekscytacji i bliskości, których przed chwilą doświadczył, całkiem zamąciły mu w głowie. Przez ułamek sekundy widział swoje życie obok niej. Poczuł, że chciałby być z nią już zawsze, całkiem jakby rzuciła na niego jakiś urok, a teraz nagle wszystko odebrała. Może tak właśnie działał prawdziwy świat? Może zdrada i przygodny seks były w porządku, a to z Szymonem było coś nie tak?

– Nie musimy się więcej widywać – dodał po chwili, żeby nie zostawić po sobie wrażenia sentymentalnego mięczaka – ale jeśli chciałabyś, to ja bardzo chętnie… I zaproszenie na randkę jest aktualne, i będzie… ważne jakiś miesiąc.

Uśmiechnął się, a ona parsknęła pod nosem. Mówi się, że jeśli mężczyzna potrafi rozbawić kobietę, to mają szanse na stworzenie dobrego związku. Najwyraźniej rokowania Szymona były całkiem wysokie, jednak jego nadzieja ponownie zgasła wraz z uśmiechem na twarzy Wiktorii.

– Nie chciałbyś tej randki, gdybyś wiedział więcej.

– No, teraz to mnie zaintrygowałaś – odparł, unosząc się na łokciu. Na przekór powadze kobiety uśmiechnął się. – Poruszyłaś bardzo wrażliwą dziennikarską strunę, która każe mi powiedzieć: „Mów dalej”.

Milczenie Wiktorii zdradzało, że żałowała poruszonego tematu, ale Szymon miał świadomość, że tak właśnie działał na ludzi: wzbudzał zaufanie, oczarowywał.

– Tak jak mówiłam – zaczęła po chwili – nie mam czasu na związek czy randki. Muszę… mieć swobodę.

Ułożył się i objął ją ramieniem. Na tę jedną noc chciał cieszyć się jej towarzystwem, nie martwiąc się o jutro. Miał jednak wrażenie, że swoboda Wiktorii była fasadą. A może tylko chciał, żeby tak było. Ile nam z wolności, kiedy nie mamy niczego, na czym nam zależy? Po co niezależność, gdy należąc do siebie samego, odczuwamy jedynie jeszcze większą pustkę? Zastanawiając się nad tym, zasnął.

8

„Co jest towarem?”

Zmęczenie i ciepło bijące z ciała Wiktorii szybko go uśpiły. Nie zasnął na długo. Zaledwie na kilka minut. Pobudka była gwałtowna i nieprzyjemna, gdyż spowodowało ją nagłe otwarcie drzwi.

– Co jest? – zapytał zdezorientowany.

Nadal czuł Wiktorię w swoich objęciach. Zdziwił się więc, kiedy niespodziewanie rozbłysło światło w hotelowym pokoju. Szymon przysłonił oczy ręką. Czuł, jak kobieta wysuwa się z jego ramion. Przez zaspany umysł z prędkością błyskawicy przeleciała myśl o zatajonym przed nim mężu. Teraz to on okazał się tym trzecim! Kiedy już spodziewał się, że jakiś rozwścieczony facet zwali mu na głowę grad potężnych ciosów, usłyszał znajomy głos.

– Dzień dobry, gołąbki, a raczej dobry wieczór.

Szymon przymrużył oczy i zmusił się, by spojrzeć na mężczyznę.

– Cegła? Co, do cholery…

Cegła rozejrzał się po pokoju, nastepnie zebrał z podłogi ubrania Szymona, wrzucił je do łazienki i zamknął drzwi. Wtedy dziennikarz zdał sobie sprawę, że jest całkiem nagi. Próbował się okryć, ale Wiktoria zawłaszczyła sobie większość pościeli. Siedziała teraz na brzegu łóżka ze spuszczoną głową i wcale nie wyglądała na zaskoczoną tą niecodzienną sytuacją.

– Oj, Szymonek, Szymonek… Odziedziczyłeś po starym różne cechy – wysapał Cegła i położył niewielką walizkę na stojącym pod ścianą biurku. – Zabezpieczyłaś? – zapytał i otworzył hotelową lodówkę. Z uśmiechem na twarzy wyciągnął z niej niewielki plastikowy pojemnik. Szymon, choć mrużył oczy, nie mógł dojrzeć, czym była jego zawartość. Oczami wielkimi jak spodki obserwował, jak Cegła przekłada pojemnik do przyniesionej przez siebie walizki, która okazała się przenośną chłodziarką.

– Co się dzieje? – powtarzał Szymon, oczekując odpowiedzi. Siedział na łóżku, okrywając przyrodzenie, i przenosił wzrok z Wiktorii na Cegłę i z powrotem.

– Już tłumaczę – odparł Tomasz Misztal i z nieco może współczującym uśmiechem usiadł na brzegu łóżka.

Szymon poruszył się zażenowany, a Cegła wyłożył:

– Stałem się właśnie posiadaczem twojego nasienia, Szymek. Schłodzonego, więc w pełni funkcjonalnego, gotowego do użytku w dowolnym momencie. To tylko zabezpieczenie na wypadek, gdybyś próbował jakichś swoich dziennikarskich sztuczek.

Szymon gapił się na Cegłę z rozdziawionymi ustami. Nie mógł uwierzyć, że to się działo naprawdę. Skąd Misztal wiedział, że pracował w prasie?

– Chyba pan redaktor nie myślał, że nasze spotkanie w barze było zupełnie przypadkowe? – zapytał Cegła z jakimś okrucieństwem w oczach. – Jeżeli okaże się, że będziemy po tej samej stronie, nie masz się czego obawiać. Przecież mieliśmy się spotkać, żeby wkręcić cię do interesu!

– Jakiego interesu? – zapytał Szymon, siląc się na zdecydowany ton, by nadrobić stracony rezon. Przychodziło mu to jednak z trudem, bo nagość i obecność Wiktorii stawiały go w niekomfortowej sytuacji.

Cegła natomiast zachowywał się całkiem swobodnie.

– Tego „dochodowego interesu” – doprecyzował, uśmiechając się znacząco. – Dostaniesz kilka ciekawych tematów do opisania w tej swojej gazecie, a poza tym może trochę razem pohandlujemy.

– Co jest towarem?

– Co jest towarem?! – Cegła parsknął i spojrzał na wpatrzoną w podłogę Wiktorię. – Właśnie wydupczyłeś mój towar, Rafalski! Wiesz, zanim przystępuje się do handlu, dobrze jest wiedzieć dokładnie, czym się będzie handlowało, prawda?! – Zaśmiał się szczerze.

Kobieta skuliła się i sięgnęła po leżącą na podłodze bluzkę.

– Kazałem ci się ubierać?! – zapytał ostro Cegła, a ona cofnęła rękę. Misztal gwałtownym ruchem zerwał z niej pościel i rzucił ją na Szymona. Milczał przez chwilę, uważnie przypatrując się kobiecie. Obejrzał ją od czubka głowy po lekko drżące kolana. W końcu powiedział: – Cieszę się, że miło spędziłeś wieczór, Szymek. Ten raz masz oczywiście za darmo. Zadzwonię do ciebie za kilka dni. Pogadamy o pierwszym artykule. I pamiętaj, że jeżeli jeszcze raz będziesz próbował mnie wykiwać, jak z tym przemilczeniem, że jesteś dziennikarzem, to twoja sperma sprawi, że z dziennikarza zostaniesz gwałcicielem. Wszystko zrozumiałe?

Szymon przytaknął niechętnie. Cisnęły mu się na usta różne przekleństwa. Jedne pod adresem Cegły, drugie pod adresem Wiktorii – jeżeli było to jej prawdziwe imię. Oszustka. Kłamczucha. Dziwka. Taka była jej prawdziwa twarz, którą ukryła pod uwodzicielskim uśmiechem. Misztal kazał się jej ubierać, a ona posłusznie zebrała z podłogi swoje rzeczy. Szymon odprowadził ją spojrzeniem, dochodząc do wniosku, że swobodny ptaszek okazał się ptaszkiem zamkniętym w klatce, a jemu samemu również groziła niewola. Zrobiło mu się duszno i nieopisanie ciasno.

9

„Przestań się wpierdalać w życie innych ludzi”

Dziennikarz długo jeszcze dochodził do siebie po żałosnym wydarzeniu w hotelu. Mógłby przesiedzieć kilka godzin w hotelowym pokoju, gapiąc się na gładką ścianę i zastanawiając, jak mógł pozwolić podejść się w tak banalny sposób. Jednak pragnął jak najszybciej wydostać się z tej śmierdzącej potem, spermą i urażoną męską dumą pułapki. Wyskoczył z łóżka zaraz po wyjściu Cegły i Wiktorii. Ubrał się pospiesznie. Prawa skarpetka częściowo naszła na nogawkę spodni. Podniesiona z łazienkowej podłogi koszulka była wygnieciona i lekko mokra. Kołnierz marynarki podwinął się, a to wszystko sprawiło, że dziennikarz wyglądał żałośnie. Odetchnął ciężko, gdy znalazł się w swoim samochodzie. Wyłączył tryb samolotowy w komórce i po chwili odsłuchał wiadomość głosową od Chaberskiego. „Jeden numerek z nieodpowiednią osobą może cię wiele kosztować!” Sam by tego lepiej nie ujął. Nie miał zamiaru dzwonić do przyjaciela, zdawać mu relacji z tego, co się stało. Nie miał zamiaru dawać mu okazji do kolejnego „a nie mówiłem”. Powinien już dawno wbić sobie do głowy, że Chaberski wie najlepiej. Szymon nie miał pojęcia, skąd to się brało, ale taka była prawda – Chaberski wiedział najlepiej i mądry człowiek słuchałby jego rad z pokorą.

Zbliżała się druga w nocy, kiedy wrócił do swojego mieszkania. Jeszcze długo nie mógł zasnąć. Jego bogata wyobraźnia podsyłała mu szereg najgorszych z możliwych scenariuszy. Już widział nagłówki głoszące, że dziennikarz dopuścił się gwałtu na młodej kobiecie. Nie miał wątpliwości, że Wiktoria odegrałaby oskarową rolę w takim przedstawieniu. To, jak udawała pewną siebie biznesmenkę, świadczyło o niebanalnych umiejętnościach aktorskich. Składanie fałszywych zeznań na komisariacie nie powinno stanowić dla niej problemu.

Obrócił się na drugi bok, zniesmaczony tą paskudną myślą. Nie może przecież zostać dziennikarską prostytutką, bo mają na niego haka! Jest Szymonem Rafalskim! Synem milionera i gangstera! Po raz pierwszy od wielu lat pomyślał, że z chęcią poprosiłby o pomoc ojca, gdyby ten żył. Rzeczywistość nie była jednak po stronie młodego dziennikarza. Został sam ze swoim problemem i mimo tego musiał dać sobie radę. Na przekór wszystkiemu.

Z samego rana zadzwonił do niego Kacper Chaberski. Szymon odebrał połączenie dopiero po kilku sygnałach, podczas których niepewnie gapił się na wyświetlacz. W końcu swobodnym głosem powiedział:

– Cześć, Chaber.

– No i co? – zagadnął. – To trochę niepoważne z twojej strony, odłączyć podsłuch i zostawić mnie bez dalszych informacji.

– A co? Czekałeś niecierpliwie przy telefonie całą noc?

– Nie. Pomyślałem, że jeśli znajdą twojego trupa, to z prośbą o potwierdzenie tożsamości zadzwonią dopiero rano. A tak na poważnie, co to za dziewczyna?

– Dziewczyna po prostu. Nie możesz doszukiwać się we wszystkim spisku, Chaber. Świat nie jest aż tak porypany, jak myślisz – odparł Szymon, zmuszając się do kłamstwa, które poderwało go z krzesła i wykrzywiło twarz.

Dobrze, że przyjaciel nie mógł go teraz zobaczyć. Czytałby z niego jak z książki.

– A Cegła? – zapytał Chaberski po chwili milczenia.

– Nic szczególnego. Odwołał spotkanie. Może dowiedział się, że pracuję w gazecie, i zrezygnował.

– A z tą dziewczyną na pewno wszystko w porządku?

– Mówię, że tak! Weź ty w końcu znajdź sobie kogoś i przestań się wpierdalać w życie innych ludzi.

Milczenie Chaberskiego uświadomiło Szymonowi, że powiedział o kilka słów za wiele, jednak nim zdążył się zreflektować, podkomisarz odparł:

– Zadzwoń, jak będziesz czegoś potrzebował.

– Jasne. Na razie – rzucił Szymon pospiesznie, udając, że nie wyczuł w głosie przyjaciela sarkazmu podszytego zawodem.

Rozłączył się i ogarnęły go wyrzuty sumienia. Zachował się parszywie, traktując w ten sposób Chaberskiego, który oferował mu pomoc i zwyczajnie troszczył się o niego. Nie miał jednak zamiaru mieszać go w bagno, w jakie się wpakował.

Zaledwie kilkanaście minut później otrzymał drugi telefon. Tym razem zadzwonił Cegła i kazał mu przyjechać pod wskazany adres o dwunastej w południe.

10

„Nie zadawaj za dużo pytań”

Tuż przy drzwiach wskazanej przez Cegłę kamienicy w centrum Warszawy siedział potężny mężczyzna w czarnych spodniach i czarnym podkoszulku. Miał także czarne włosy i ciemną karnację. Dziennikarz nie miał ochoty wnikać, czy jego wnętrze jest równie mroczne, jak powierzchowność. Minął mężczyznę, uśmiechając się nieznacznie, i podszedł do usytuowanego nieco dalej kontuaru, będącego bez wątpienia czymś na kształt recepcji… lub wrót piekła. Albo nieba.

Na ścianach korytarza wisiały liczne fotografie roznegliżowanych dziewczyn. Modelki miały skąpe majtki, piersi zakrywały dłońmi, a twarze odwracały od obiektywu. Ich wyprężone ciała zapraszały chętnych klientów. Onieśmielały, a zarazem zachęcały do działania.

– Dzień dobry! – przywitała Szymona kobieta w recepcji. Była przed czterdziestką, ubrana w elegancki półgolf. – W czym mogę pomóc? Pan chyba u nas po raz pierwszy.

Nie wiedział, czy wywnioskowała to z jego zachowania, czy miała tak niebywałą pamięć do przewijających się przez lokal klientów.

– Jestem umówiony z Tomkiem Misztalem – oznajmił Szymon, opierając ręce o wysoki blat.

– Proszę przejść do baru. Dam mu znać, że pan przyszedł. – Ręką wskazała mu drogę.

W lokalu nie było naturalnego światła. Był środek dnia, a tutaj panował mrok. Pomieszczenie oświetlały czerwone żarówki, a gdzieniegdzie umieszczono ozdobne, niebieskie neony. Bar nie był duży, ale spokojnie mieścił kilku gości i kilka dziewczyn, pozostawiając każdemu swobodę i w miarę prywatną przestrzeń. Niektóre kobiety siedziały przy barze, inne przy stolikach. Trzy umilały już klientom czas swoim towarzystwem. Reszta sączyła drinki. Nie rozmawiały między sobą. Każda siedziała samotnie.

Dziennikarz omiótł wzrokiem ich twarze o smutnych oczach, ale nigdzie nie dostrzegł Wiktorii.

Usiadł przy jednym ze stolików i czekał. Po dwóch minutach podeszła do niego jedna z kobiet, która przyglądała mu się, od kiedy przekroczył próg pomieszczenia.

– Cześć! – zagadała. – Mogę się dosiąść?

– Nie – odparł Szymon przeciągle i dał dziewczynie znak ręką, żeby odeszła. Spuścił wzrok i opadł na blat stolika, próbując ukryć swoją obecność.

Pomyślał, że nie nadaje się do tego. Nie powinien w ogóle się za to brać! Co on sobie myślał?! Był tu sam, bez wsparcia, kamery i podsłuchu. Mogli z nim zrobić, co tylko chcieli.

Cegła wyrósł nad nim niespodziewanie.

– Jak tam, panie redaktorze? Gotowy, by wejść do interesu?

– Czego chcesz? – zapytał Szymon zrezygnowany. Nie widział sensu swojej obecności w takim miejscu po tym, co stało się w hotelu.

Cegła przykucnął obok niego, uśmiechnął się przyjaźnie, jakby mieli między sobą naprawdę dobrą relację.

– Zmień ton, Szymek. Wiem, że nie przywykłeś do wykonywania poleceń. Jesteś bardziej podobny do starego, niż myślałem. Ale na razie trzymaj głowę nisko. Nie masz za bardzo wyboru. Zrób wszystko, o co cię poprosi, a skończymy współpracę niebawem, jeśli będziesz miał ochotę.

– Kto poprosi mnie o co?

– Zobaczysz. Chodź ze mną – rzucił Cegła. Wyprostował się i kładąc rękę na barkach dziennikarza, przeprowadził go przez lokal. – Nie masz jakiegoś podsłuchu, co? Mogę zaufać, że jesteś mądrym człowiekiem?

– Jasne – odpowiedział Szymon. – Jeżeli coś odwalę, zrobisz ze mnie gwałciciela, tak?

– Nie żeby sprawiało mi to przyjemność… – zapewnił Cegła, zadowolony, że Szymon dobrze rozumiał swoją sytuację.

Wyszli z pomieszczenia na korytarz. Przeszli na pierwsze piętro kamienicy. Cegła zapukał kilka razy do jednych z drzwi i otworzył je po chwili, nie czekając na zaproszenie.

W środku siedziało trzech mężczyzn. Jeden z nich, którego spojrzenie spiorunowało Szymona zaraz na wejściu, zdecydowanie kręcił tym interesem. Zarządzał zza masywnego biurka i choć miał na sobie wyprasowaną do perfekcji białą koszulę, nosił ją swobodnie, z podwiniętymi rękawami i odpiętymi górnymi guzikami, prezentując włosy porastające klatkę piersiową. Dwóch jego rozmówców siedziało tyłem do drzwi.

Ich rozmowa nagle ucichła. Dwóch obejrzało się za siebie, a gdy zobaczyli Cegłę i Szymona, wstali powoli, jakby chodziło o jakąś ustaloną wcześniej zasadę. Obaj byli wysocy i dobrze zbudowani. Mogli pracować jako ochroniarze. Pierwszy miał na szyi niebieski tatuaż chińskiego smoka, drugi, nieco większy, choć nie posiadał żadnych znaków szczególnych, z pewnością był facetem łatwym do wyłowienia z tłumu. Jego dokładnie ogolona głowa zdawała się błyszczeć. Musiał ważyć ponad sto kilo, a wagę tę gwarantowały rozbudowane mięśnie. Szymon czuł się przy nich jak dziecko i mimowolnie przyszedł mu na myśl pięściarz Halecki.

Gość ze smokiem złapał leżącą na biurku saszetkę, która mogła zawierać spory plik pieniędzy. Mężczyźni przelotnie pożegnali się z Cegłą i wyszli.

– Więc to jest Szymon Rafalski? – zaczął szef agencji z uśmiechem. – Syn tego Rafalskiego?

– We własnej osobie – odparł Cegła i pchnął lekko Szymona, żeby go ośmielić.

Dziennikarz podszedł bliżej.

Mężczyzna wstał i uścisnął mu dłoń.

– Mirosław Oczko – przedstawił się pewnie, niczym rasowy biznesmen – ale znajomi mówią na mnie Zimny.

W tym biznesie fachowość i prawość bywają zwodnicze, o czym Szymon miał już okazję się przekonać, toteż podszedł do nowego znajomego z rezerwą.

– Podobno ma pan dla mnie propozycję? – zagadnął, siadając na wskazanym miejscu.

– Prawda, prawda – odparł Mirosław i spojrzał z ukontentowaniem na Cegłę.

Ten splótł przed sobą dłonie i przyglądał się całej rozmowie z zaciekawieniem.

– Masz coś do pisania? – zapytał Oczko.

– Mam. – Szymon sięgnął do kieszeni po notatnik z długopisem.

– No to słuchaj. Chcemy, żebyś napisał o nas artykuł.

Szymon wybałuszył oczy. Mógł przynieść dyktafon albo kamerę i po prostu wszystko nagrywać.

– Zdziwiony?

– Trochę.

– Podam ci kilka informacji, które chciałbym, żeby znalazły się w tekście.

– Więc ma to być materiał kontrolowany?

– A coś ty myślał? Oczywiście, że chcemy mieć wgląd w to, co tam naskrobiesz. Teraz słuchaj i notuj. Napiszesz, że Zachód w końcu dotarł do Polski. Agencje towarzyskie stają na światowym poziomie i w niczym nie ustępują jakości Hiszpanii czy Holandii…

– A skąd ja mam wiedzieć, jak to wygląda w Hiszpanii czy Holandii? Nigdy nie byłem w burdelu na Zachodzie.

– W jakim burdelu?! – krzyknął Mirosław i mało nie zerwał się z fotela. Oparł się jednak ponownie i odetchnął. – To jest agencja towarzyska. Zapisz to sto razy, żebyś zapamiętał. Nie burdel. Nie dom publiczny. Agencja towarzyska – powtórzył z naciskiem. – U nas dziewczyna nie zrobi ci loda, nie da dupy. To chodzące dzieła sztuki, takie rzeźby do popatrzenia na nie. Zatańczą dla ciebie tak, że się spuścisz od samego patrzenia. Napisz, że to praca jak każda inna. Dziewczyny mogą wynajmować u nas pokoje, a my dbamy o to, żeby było w nich czysto, a w całej agencji bezpiecznie. Nie tolerujemy agresywnych klientów i takich, którzy przymuszają kobiety do nierządu. Nasze dziewczyny mają elastyczne godziny pracy i miłą atmosferę. Zagospodarowaną, dobrze wyposażoną kuchnię do własnej dyspozycji, dużą… nie, przestronną łazienkę. Na terenie agencji zawsze obecna jest ochrona, gotowa służyć pomocą. Agencja zarabia jedynie na wynajmie pokoi. To, co dziewczyny robią za drzwiami, to ich prywatny interes, który… oczywiście, zawsze pozostaje w granicach prawa. Postępowy Zachód dotarł do Polski – powtórzył Zimny, wyraźnie podekscytowany dyktowaniem, do którego zapewne się przygotowywał. – Napisz, że powinniśmy posunąć się o krok dalej i zrzeszyć wszystkie agencje towarzyskie. Utworzyć takie stowarzyszenie, które czuwałoby nad jakością usług i bezpieczeństwem pracowników. Zacząłem już pracę nad papierologią w tej sprawie.

– To ma być artykuł czy reklama prostytucji?

Zimny wstał, oparł się rękami o stół i zawisnął nad piszącym w notesie Szymonem.

– Nie zadawaj za dużo pytań, bo wpakujesz się w kłopoty – syknął.

Szymon poczuł, jak kropla potu spłynęła mu po skroni.

Zimny przez chwilę wlepiał w niego małe, chytre oczy, po czym roześmiał się głośno.

– Nabijam się z ciebie, redaktorze! Oczywiście, że to trochę forma reklamy. Ale zrozum, czasy się zmieniły, a branża wraz z nimi. Dziewczyny naprawdę ciężko tutaj pracują! My też! Wiesz, ile nas kosztuje utrzymanie tej kamienicy? Opłacenie pracowników? Ochrona, sprzątający… Wyposażenie kuchni, garderoby? Kurwa, to pochłania tysiące! Zakup detergentów… Na to wszystko potrzeba kasy. Chodzi też o to, żeby trochę odczarować ten biznes. To nie są już brudne „burdele”, jak je nazwałeś. Jak popracujemy nad PR-em, to może inne dziewczyny skuszą się na wejście do biznesu. Panowie też poczują się bezpieczniej.

– A Wiktoria? Ona też ma dawać klientom poczucie pewności? – rzucił Szymon hardo i spojrzał wymownie na Cegłę.

– Jaka Wiktoria? – zapytał Zimny, ale wcale nie czekał na odpowiedź. – Ja nie wiem, co tam macie między sobą z Cegłą i jakąś tam Wiktorią. Chciałem, żeby Cegła przyprowadził do mnie godnego zaufania, ambitnego dziennikarza, który rzetelnie zajmie się tematem.

Zimny łgał jak pies bez żadnego wysiłku. Wszyscy trzej o tym wiedzieli.

– Więc masz już, co najważniejsze. Nie możesz użyć nazwy lokalu w artykule, bo to rzeczywiście byłaby reklama, ale jak wspomnisz, że chodzi o centrum, to będzie jasne. Nie mamy w pobliżu wartej uwagi konkurencji. Musisz zrozumieć, że sprawa jest dość ważna, bo utworzenie stowarzyszenia może wiele zmienić w całym kraju. Będzie trzeba spełniać standardy, żeby do niego należeć, a członkostwo będzie konieczne do prowadzenia interesu.

– A kto miałby być przewodniczącym takiego stowarzyszenia? – zapytał po chwili Szymon.

Zimny odpowiedział uśmiechem, a następnie zapewnił:

– To już sprawa na przyszłość.

Uśmiech na twarzy Zimnego wyrażał wiele i maskował wcale nie mniej. Dodał, że ma jeszcze sporo spraw do załatwienia, ale w rzeczywistości był to sygnał, że mogą się wynosić. Cegła zaproponował Szymonowi jeszcze drinka albo dziewczynę do towarzystwa, ale ten od razu odmówił. Może powinien udawać tak samo jak Cegła i Zimny? Zgrywać przyjaciela, dawać do zrozumienia, że nie gniewa się za podstawienie mu Wiktorii, że ważniejsze jest to, co ich łączy, od tego, co dzieli? Jednak nie zdołał się przemóc.

– Nie mam ochoty, Cegła. Pojadę do redakcji napisać tę pochwałę prostytucji…

– Zmień swoje nastawienie, to będzie ci dużo łatwiej – odpowiedział Cegła i przyjacielsko klepnął dziennikarza w ramię. – Zimny o tym nie wspomniał, ale za ten artykulik dostaniesz od nas pięć kawałków. Niezła zapłata za jednorazową fuchę, co?

– Chcecie mi zapłacić?

– Przecież mówiłem, że chodzi o interesy! Myślałeś, że chcę cię wycyckać? Mojego starego kumpla? – Cegła wyszczerzył zęby w szerokim uśmiechu. – To się nazywa artykuł sponsorowany, prawda? Tylko nie wspominaj o tym w gazecie. Jak napiszesz, to prześlij mi tekst do zatwierdzenia. Zobaczysz, wszystko dobrze się ułoży! I dla nas, i dla ciebie.

Cegła zniknął za drzwiami, a Szymon rozejrzał się po czerwono oświetlonym barze. Chcą od niego artykuł? Dobrze. Napisze im artykuł, ale tylko ten jeden raz.

Wyszedł z lokalu i poczuł nagłą chęć na papierosa. Nie miał zwyczaju palić w samochodzie, więc zatrzymał się przed kamienicą. Kiedy tak stał, przestępując z nogi na nogę, by nieco się ogrzać, z budynku wyszedł jakiś mężczyzna. Od razu obrzucił Szymona ciekawskim spojrzeniem i uśmiechnął się. Sięgnął po własne papierosy i zagadnął:

– Widziałem pana w środku. Nie wyglądał pan na zachwyconego – dodał, mrużąc prawe oko. – Powiem panu szczerze, że ja również nie byłem zadowolony. – Roześmiał się przy tym i szturchnął dziennikarza łokciem. Był elegancko ubrany i nosił starannie przystrzyżony wąsik. – Mężczyzna z doświadczeniem potrzebuje czegoś więcej niż jakichś wywijasów na rurce. Zgadza się pan ze mną?

– Zdecydowanie. Choć nie wiem, czy moje doświadczenie może równać się z pańskim – odpowiedział Szymon swobodnie, czując okazję do zdobycia przydatnych informacji.

– Każdy z nas ma inne doświadczenie, to pewne! Ale facet jest facetem i każdy ma jakieś potrzeby. A oni myślą, że ustroją pokoik, ubiorą dziewczynę w koronki i to załatwi sprawę. Na wieczór kawalerski może to i dobre, ale powiedziałem im otwarcie: przyszedłem tu z ciekawości pierwszy i ostatni raz.

– Zna pan jakieś lepsze lokalizacje? Takie warte polecenia?

Mężczyzna obrzucił Szymona przenikliwym spojrzeniem. Wąsik pod nosem zadrżał mu lekko, a dym z papierosa przysłonił oczy. Wyciągnął z wewnętrznej kieszeni płaszcza wizytówkę i smukłym srebrnym długopisem zapisał na odwrocie numer telefonu.

– Niech pan zadzwoni. To jest taki „boczny” interes tych tutaj. Dziewczyny są ze Wschodu, niektóre gadają z akcentem, ale są ładne. Można się z nimi spotkać, gdzie się chce. Przyjadą do domu albo do hotelu. Tam to pracują artystki! Pięć stów za godzinę i zrobią wszystko, co im każesz. Wszystko! – podkreślił. – Mogą odegrać z tobą scenę gwałtu albo będą cię dominować. Co kto woli.

– Jakieś minusy? – zapytał Szymon z półuśmiechem.

To, że mężczyzna przeszedł swobodnie na „ty”, uważał za dobry znak.

– Żadnych. Tylko gumkę zabieraj ze sobą. Rozumiesz? Jak już skończysz, najlepiej zabierz kondom i spuść go od razu w kiblu. Facet jest facetem, czasami traci czujność, ale pilnuj, żeby dziewczyna robiła ci kisiel w spodniach, a nie w głowie.

– Jasna sprawa – odparł dziennikarz, wspominając błędy przeszłości.

– Jak do nich zadzwonisz, to proś o Roksanę albo Wiktorię. Dziewczyny jak maliny! – dodał, cmokając w podniesione do ust palce. Odrzucił niedopałek na chodnik, pożegnał Szymona uściskiem dłoni i oddalił się.

„Ciekawy człowiek” – pomyślał Szymon i zerknął na front otrzymanej wizytówki. „Radca prawny”. Człowiek wykonujący zawód zaufania publicznego, a w wolnym czasie korzystający z usług prostytutek. Jednak przydał się do czegoś.

Szymon spojrzał na stojący za jego plecami budynek, będący jedynie fasadą większego biznesu. Ta cała „agencja towarzyska” to jedynie przykrywka, pod którą gotował się nielegalny biznes, a Cegła był w nim poważnie umoczony. Wiktoria również. Z kolei Zimny, planując utworzyć stowarzyszenie agencji z całej Polski, niewątpliwie zamierzał obsadzić siebie w roli prezesa trzymającego w garści konkurencję. Prezes w białym kołnierzyku może osiągnąć znacznie więcej niż jawny gangster. Podobnie operował stary Rafalski. Szymon w lot rozpoznał mechanizm.

Obrócił między palcami białą wizytówkę i uważnie schował ją do kieszeni.

11

„Ten artykuł to dopiero początek”

Artykuł o docierającym do Polski postępowym Zachodzie – nowym „wschodzie prostytucji” – powstał w zaledwie kilkanaście minut. Tekst został szybko zatwierdzony przez Cegłę, po czym trafił szczebel wyżej w hierarchii redakcyjnej i Szymon czekał na klepnięcie tematu przez naczelnego działu – Grzegorza Szulskiego.

Siedział za biurkiem, kręcąc się na krześle od prawej do lewej i z powrotem, a między palcami obracał białą wizytówkę. Czy wystarczyłoby mu nerwów, żeby pchnąć sprawę o krok dalej, tak żeby wykiwać Cegłę i jego szefa, Zimnego?

– Nie masz czegoś lepszego, Szymek? – Za plecami dziennikarza wyrósł szef działu, wyrywając go z zamyślenia.

„Co się stało z »redaktorze Rafalski«?” – pomyślał Szymon i w odpowiedzi wzruszył ramionami.

– To przecież dobry temat.

– Byłby dobry, jakbyś napisał o jakichś brudnych sprawach. Nie wiem, czy włożyć twój tekst w dział „Historia”, „Ekonomia” czy „Polityka”…

– Bez przesady, szefie. Na pewno dokona pan najlepszego wyboru.

Grzegorz Szulski chrząknął i pomachał w powietrzu palcem wskazującym.

– Nie wyskakuj do mnie z tą swoją arogancją, Rafalski. Cały ten artykuł jest jakiś taki… nie po twojemu. Gdzie tam znaki zapytania? Gdzie zostawienie czytelnika z niepokojem? Gdzie zachęcenie do kupienia kolejnej gazety?

– Ten artykuł to dopiero początek. Wszystko w swoim czasie – oznajmił dziennikarz pewnym tonem. – Chce szef brudy? Może uda mi się jakieś znaleźć, ale lepiej podejść do tego tematu łagodnie. Jakbym walnął artykuł „Seksafera z prostytutkami” albo „Nielegalne dziwki ze Wschodu”, nie wzbudziłbym zaufania w tamtych kręgach. Teraz wezmą mnie za swojego. Będą mi ufać. A jak człowiek ufa, to gada, prawda?

Grzegorz Szulski pokiwał głową. Patrzył na młodego dziennikarza z podziwem i niepokojem jednocześnie. Od samego początku ich współpracy wyraźnie dawał mu do zrozumienia, że pokłada w nim wielkie nadzieje.

– Dobra – powiedział szef po chwili. – Widzę, że masz tu większy plan, więc dostaniesz kredyt zaufania. Daj jakiś tekst za kilka dni, żeby ludzie nie zdążyli zapomnieć o tym artykule.

– Ma to szef jak w banku.

– Lepiej nie. Po aferze frankowej banki nie wzbudzają takiego zaufania jak kiedyś…

Szulski się oddalił, a Szymon pozostał z pytaniem, czy rzeczywiście będzie w stanie pociągnąć ten temat, nie tracąc przy tym głowy. Dosłownie.

Szymon wiedział, że na bycie dobrym dziennikarzem składa się kilka czynników. Trzeba być dociekliwym, mieć znajomości, wzbudzać zaufanie oraz mieć szczęście. On posiadał wszystkie te walory, choć ostatni z nich chyba w najmniejszym stopniu. Ale trafiał się i to w najmniej spodziewanych momentach.

Przez kilka dni próbował pogłębić wiedzę na temat prostytucji i sutenerstwa na świecie i w Polsce. Zaczął od samych początków, które mogły mieć miejsce w starożytnej Grecji, gdzie Aspazja (prawdopodobnie żona Peryklesa) otworzyła pierwszy dom publiczny, w którym wystawiano na sprzedaż kobiece ciała. Potem był Rzym i Messalina (rozpustna żona Klaudiusza I). Jej imię, obok nierządnicy, ladacznicy, stanowi synonim prostytutki. Seks i władza wielokrotnie przeplatały się w znaleziskach Szymona. Politycy wynajmujący kamienice pod agencje towarzyskie, urzędnicy regularnie korzystający z takich usług, wpływowi biznesmeni czerpiący korzyści z działalności podobnych lokali.

Ujawnionym aferom nie było końca, a Szymon zdał sobie sprawę, że seks na sprzedaż niewiele różni się od handlu narkotykami. Uzależnia klientów i obnaża najgorsze strony ludzkiej natury. Biznes rozkwita, bo jest na niego popyt. Mężczyźni korzystają z usług prostytutek bez najmniejszych oporów, jednocześnie społeczeństwo spycha te kobiety na margines marginesu. Z kolei kobiety sprzedają swoje ciała, uważając, że zysk, jaki czerpią, jest tego wart, a jednocześnie oburzają się na ideę patriarchatu i przedmiotowe traktowanie przez mężczyzn. Hipokryzja biła Szymona po oczach.

Ale była jeszcze jedna odsłona problemu – zmuszanie kobiet do nierządu i handel żywym towarem. Tam, jak można było się spodziewać, w grę wchodziły również narkotyki oraz handel bronią. Człowiek, który nauczył się wychodzić suchą stopą z przestępczego zarobku, rozszerzał swoje możliwości według zasad: „wszystko albo nic” lub „jak kraść, to miliony”. Półśrodki rzadko bywały zadowalające.

Szymon oderwał się od książek i artykułów i spostrzegł, że dochodziła dwudziesta. Zasiedział się w redakcji, całkiem tracąc poczucie czasu, a także… głodu. Ponieważ jego ostatnim posiłkiem była kawa wypita wczesnym popołudniem, postanowił zjeść coś szybko na mieście. Jadąc w stronę domu, rozglądał się, wypatrując miejsca, które mogłoby szybko zaserwować jedzenie za niewielką sumę. Niestety w pobliżu była jedynie cukiernia oraz kebab. Zjadł bułkę z mięsem niewiadomego pochodzenia w lokalu, nie chcąc, by samochód przeszedł zapachem jedzenia, po czym wrócił do zaparkowanego na chodniku chevroleta. Kilka metrów biegu w sączącym się z nieba deszczu sprawiło, że jego włosy błyszczały od wody. Przeczesał czuprynę palcami, żeby nie wyschły przyklapnięte, i otarł twarz rękawem bluzy. Kiedy podniósł oczy, zobaczył mężczyznę wychodzącego z pobliskiej kamienicy. Jego twarz wydawała się znajoma, ale dziennikarz nie skojarzył jej od razu. Dopiero po kilku sekundach, gdy dostrzegł tatuaż smoka na szyi, połączył człowieka z miejscem i okolicznościami. Bandzior, który wyniósł z biura Zimnego saszetkę zawierającą prawdopodobnie pieniądze. Teraz był sam, bez towarzyszącego mu poprzednio łysego kolegi. Wsiadł do bordowej alfy romeo i włączył się do ruchu.

12

„Jesteśmy spaleni”

Szymon Rafalski, idąc za głosem każącym mu łapać nadarzającą się okazję, momentalnie odpalił samochód i ruszył w ślad za bordową alfą. Denerwował się, bo choć miał już spore doświadczenie w dziennikarskiej pracy, jeszcze nigdy nie śledził człowieka w samochodzie. Zwiększył tempo pracy wycieraczek, bo deszcz leciał już z nieba hektolitrami. Nerwowo klepał w kierownicę, a od czasu do czasu mruczał coś pod nosem, jakby próbował sam sobie przemówić do rozsądku.

– Nie ma się czego bać. Strach to pierwszy krok ku porażce. Nawet cię nie zauważy. A jeśli nawet, to na bank nie skojarzy cię z burdelu! Banki nie wzbudzają już takiego zaufania…

Alfa przejechała kilkanaście kilometrów autostradą i zjechała przy stacji benzynowej z ulokowaną obok restauracją. Szymon powtórzył manewr, mrużąc oczy, bo wycieraczki ledwo nadążały z oczyszczaniem przedniej szyby.

Mięśniak zaparkował dość blisko wejścia do restauracji. Szymon stanął nieco dalej. Pobieżnie otaksował lokal, którego oszklone ściany pozwalały bez problemu zajrzeć do rozświetlonego wnętrza, bez konieczności wchodzenia do środka.

Obrócił się po leżącą na tylnym siedzeniu czarną torbę. Wyciągnął z niej lustrzankę, zamontował duży obiektyw i przymierzył się do zrobienia pierwszego zdjęcia.

Dobry obiektyw pozwolił na wykonanie fotografii z dużym przybliżeniem. Rafalski był w stanie dostrzec mężczyznę z burdelu, siedzącego przy stoliku i rozmawiającego z innym facetem. Twarzy tego drugiego nie mógł zobaczyć, gdyż ten siedział plecami do niego.

Postanowił uzbroić się w cierpliwość. Zostanie w samochodzie tak długo, jak tamci będą prowadzili swoją rozmowę, a gdy wyjdą z lokalu, obydwu uwieczni na zdjęciu.

Nie doczekał jednak właściwego momentu. Drzwi kierowcy otworzyły się gwałtownie. Czyjaś silna ręka wyrwała Szymona z siedzenia i wywlekła na mokry asfalt. Nim zdołał powiedzieć cokolwiek, otrzymał mocny cios w skroń. Przed oczami zabłysły mu gwiazdy, a ramię zabolało od gwałtownego uderzenia w twarde podłoże. Zaraz potem czyjaś ręka wyrwała mu aparat.

Zaskoczony, oszołomiony dziennikarz nie był w stanie zareagować. Ktoś go szarpał, przeciągnął na tył samochodu i wrzucił do bagażnika, jak torbę z zakupami. Klapa huknęła mu nad głową. Dźwięki z zewnątrz przytłumiły się. Szumiało, a Rafalski nie miał pewności, czy to dźwięk uderzającego o blachę deszczu, czy szum w głowie na skutek uderzenia.

Nie zdążył przyjrzeć się napastnikowi, ale zdawało mu się, że był nim drugi z mięśniaków od saszetki. Łysy o szerokiej szczęce. Po krótkiej chwili usłyszał stłumiony głos.

– Wychodźcie stamtąd. Mam szczura w bagażniku. Jesteśmy spaleni.

Nim upłynęła minuta, doszło więcej stłumionych głosów. Nie potrafił jednak ułożyć dźwięków w zdania. Większość słów zagłuszał jego własny przyspieszony oddech. Potem zawarczał silnik i samochód ruszył.

Trzeba było posłuchać Chaberskiego. Ten zawsze wiedział najlepiej. Śledzenie gangsterów to nie jest robota dla nieprzeszkolonego, samotnego dziennikarza. To proszenie się o kulę w łeb i dołek bez nagrobka!

Szymon zaczął układać sobie w głowie wyjaśnienie, które mogłoby uratować mu życie. Słyszał kiedyś od pewnego dziennikarza śledczego, który cytował doświadczonego przykrywkowca: „Nie możesz nagrywać takich ludzi! Jeśli cię nakryją, to najlepiej wsadź sobie kamerę od razu w dupę, inaczej oni to zrobią”. Szymon nie miał pewności, czy spotkani przez niego wyzyskiwacze kobiet, gangsterzy, czy kimkolwiek było tych trzech facetów, będą marnowali czas na penetrowanie jego odbytu kamerą. Spodziewał się, że od razu go zabiją. Kiedy uświadomił sobie, że nie jest w stanie wymyślić żadnego przekonującego wyjaśnienia dla swoich działań, zaczął się modlić.

Nadal słyszał głosy. Mocne, bezduszne głosy ludzi decydujących teraz o jego losie. Dokąd go wiozą? Co zamierzają? Pytania kłębiły się w jego głowie, a serce waliło tak bardzo, że poczuł pulsowanie w uszach. Dygotał. Jego ręce drżały.

W bagażniku było zimno. Nieustannie szumiało.

13

„Tylko z pozoru”

Zamknięty w bagażniku dziennikarz poczuł, że zjechali z drogi asfaltowej. Rzucało jego ciałem na boki, w górę i w dół. Musiał ochraniać głowę rękami, żeby nie nabić sobie guza. Nierówna droga nie mogła zwiastować niczego dobrego. Z pewnością wieźli go do lasu. Zatłuką go albo każą kopać własny grób. Pomacał podłogę wokół siebie w poszukiwaniu czegoś, czego mógłby użyć jako broni. W bagażniku trzymał jedynie zapasową koszulę, parasol oraz kilka książek, które spontanicznie kupił kilka dni temu i całkiem o nich zapomniał. Żaden pożytek z literatury, kiedy ktoś chce odstrzelić ci głowę.

Zatrzymali się po prawie godzinie jazdy. Kiedy silnik zgasł, Szymon usłyszał pracę jeszcze innego samochodu. Potem nastąpiły trzy trzaśnięcia drzwiami, aż w końcu bagażnik został otwarty. Rafalski momentalnie wykrzyczał:

– Jestem po waszej stronie! To pomyłka!

Wielka, brudna łapa przerzuciła go z bagażnika na leśną ściółkę. Mocne reflektory samochodu rzucały światło na pobliskie drzewa i twarz Szymona. Uniósł wzrok na trzy ciemne postacie, które rozeszły się, otaczając go z trzech stron. Skupił uwagę na tej stojącej pośrodku, ale oślepiony światłem, nie mógł się jej przyjrzeć. Mężczyzna z tatuażem na szyi trzymał się po prawej i mierzył do dziennikarza z pistoletu. Z kolei po lewej stał łysy mięśniak od Zimnego. Najwyraźniej to on potraktował Szymona jak worek ziemniaków.

Więc tak wygląda koniec?! Umrze w ciemną, deszczową noc z ręki trzech bandziorów i tylko drzewa będą tego świadkami?

– Proszę, nie strzelaj, człowieku! – kontynuował swój błagalny monolog, unosząc rękę w stronę Smoka, jakby dłoń mogła zatrzymać wystrzelony pocisk.

– Coś za jeden?! – zapytał stojący pośrodku mężczyzna chrapliwym głosem wieloletniego palacza.

– Nikt szczególny! Nazywam się Szymon Rafalski!

– Dlaczego nas śledziłeś?

– Widziałem tych dwóch parę dni temu u Mirosława Oczki. Też dla niego pracuję. Jestem po waszej stronie!

Mężczyzna odetchnął głęboko i spojrzał na stojących nad nimi kumpli. Wyraźnie ważył możliwości. Po chwili kontynuował przesłuchanie.

– Zimny kazał ci nas śledzić? Donosiłeś mu na nas?

– Nie, panowie! Ja przysięgam, o niczym nikomu nie donosiłem i nie będę. Przed policją mam buzię zamkniętą na kłódkę!

– Co robisz dla Zimnego? Dlaczego robiłeś nam zdjęcia?!

– Nie wiem, panowie, to był taki odruch! Nie chciałem nic złego!

Mężczyzna podszedł bliżej i przykucnął. Teraz Szymon zobaczył jego twarz. Gładko ogoloną, kwadratową, z ciemnymi oczami o inteligentnym spojrzeniu przywódcy. Złapał nadal uniesioną rękę dziennikarza i opuścił mu ją, po czym wyprostował mu palec wskazujący i ostrym tonem zapewnił:

– Zaraz złamię ci tego palucha, jeśli nie zaczniesz gadać prawdy!

Wykręcił mu palec nieznacznie, ale na tyle mocno, że Szymon poczuł promieniujący ból. Nie miał wątpliwości, że mężczyzna ma w rękach na tyle siły, żeby łamać mu palce jeden po drugim niczym krakersy. Do oczu napłynęły mu łzy.

– Alfons dał mi zlecenie! – wykrzyknął Rafalski. – Miałem napisać artykuł o jego burde… o agencji towarzyskiej. Zapłacił mi za to, zatwierdził tekst. Śledziłem tego z tatuażem, bo go rozpoznałem! Minęliśmy się kilka dni temu u Zimnego w biurze! To był tylko dziennikarski odruch!

– Mamy uwierzyć, że jesteś dziennikarzem? – dopytał kucający, luzując uścisk na palcu Szymona.

Ten przytaknął nerwowo.

– Tak. Dlatego miałem w samochodzie aparat. W bagażniku mam książki: reportaże o krajach Bliskiego Wschodu – wyjaśnił.

– Gangusy nie czytają takich rzeczy – przyznał mężczyzna z powagą.

– No właśnie. Bez obrazy, oczywiście – dodał Rafalski równie poważnie.

Jego słowa wywołały na twarzy mężczyzny grymas. Coś na kształt półuśmiechu i skwaszonej miny. Ponownie spojrzał na kolegów, którzy całą dramatyczną scenę oglądali jak film niskich lotów: bez zaangażowania, bez emocji. Po chwili mężczyźni wymienili porozumiewawcze uśmiechy.

– Powiem panu coś, panie Rafalski, i proszę to sobie zapamiętać – powiedział chrypliwie. – Żaden człowiek w tym środowisku nie używa słowa „alfons”. Jest to słowo pejoratywne, rozumie pan?

– Pejoratywne? – powtórzył dziennikarz i spojrzał na swojego prześladowcę z uwagą. Nie miał do czynienia z przeciętnym bandziorem, tego był pewien.

– Podejrzewam – kontynuował mężczyzna – że wziął pan pieniądze od Zimnego za zlecony artykuł, ale że jest pan człowiekiem cwanym, zwietrzył pan okazję i próbuje wtykać nos w nie swoje sprawy. Głębiej, niż życzy sobie tego Zimny. Dlatego śledził pan Smoka.

– Nie… – zaprzeczył Szymon, samemu nie wierząc w siłę swojego kłamstwa.

– Nie? W takim razie jest pan bandziorem. – Mężczyzna wstał z kucek i dodał: – Smoku…

Smok uniósł wyżej broń, celując Szymonowi między oczy. Dziennikarz skulił się instynktownie, po czym krzyknął:

– Dobrze, dobrze! Macie rację! Chciałem coś ugrać na boku. Chciałem się dowiedzieć, czego Zimny mi nie powiedział! Już nie będę! Już nie będę!

– Będzie pan – odparł mężczyzna spokojnie.

Smok opuścił broń i na uspokajający znak szefa schował ją za plecy.

Kiedy Szymon podniósł spojrzenie, dostrzegł wyciągniętą ku sobie czystą, gładką dłoń pracownika biurowego, a za nią cień uśmiechu na twarzy swojego rozmówcy.

– Nadal będzie pan współpracował ze swoimi znajomymi ze środowiska Zimnego – powiedział. – Będzie pan rozmawiał z prostytutkami, będzie pisał to, co Zimny sobie zażyczy, a to, co będzie próbował ukryć, przyniesie pan do nas.

– Jak to do was? – zapytał Rafalski i wtedy zaczęło do niego docierać. Spojrzał na twarze otaczających go trzech zdecydowanych facetów i szepnął: – Wy nie jesteście bandziorami…

– Tylko z pozoru.

– Jesteście z policji?

– Zgadza się. A w tym momencie został pan naszym informatorem.

Szymon poczuł przebiegający po kręgosłupie chłód. Dobra strona całej sytuacji była taka, że teraz ktoś mógł go wspierać, chronić w środowisku Cegły i Zimnego. Jednak nadal istniała też zła strona.

– Proszę nie liczyć, że zapewnimy panu jakąś ochronę – wyjaśnił otwarcie policjant, rozwiewając nadzieje dziennikarza. – Jeżeli będzie pan robił tak głupie i nieostrożne rzeczy, jak z tym śledzeniem i fotografowaniem Smoka, wpakuje się pan w kłopoty. W takie, w których nawet my nie pomożemy. Naszym głównym zadaniem jest inwigilacja środowiska i ochrona przykrywkowców, nie frywolnego dziennikarza.

– Ale powiedział pan, że jestem informatorem, więc jakaś tam ochrona jednak mi przysługuje.

– Najpierw musi pan udowodnić, że jest człowiekiem godnym zaufania. Proszę dostarczyć nam dwie prawdziwe informacje, które pomogą w naszym dochodzeniu. Wtedy będziemy mogli rozmawiać o oficjalnym statusie informatora.

Choć nie miał wątpliwości, że rzeczywiście rozmawia z policjantami, jakaś cząstka jego duszy nie pozwalała mu obdarzyć ich stuprocentowym zaufaniem. Chyba widzieli jego wahanie. Cierpliwie czekali, aż dziennikarz ułoży sobie w głowie obecną sytuację. Po chwili zastanowienia zebrał się na odwagę i zapytał:

– A kim właściwie jesteście? Dla jakiej jednostki pracujecie? Czy mogę zobaczyć jakieś dokumenty?

– Nie może pan zobaczyć dokumentów, bo żaden przykrywkowiec nie nosi przy sobie prawdziwych dokumentów. Proszę sobie wyobrazić, co by było, gdyby wpadł. Co by było, gdyby Zimny zobaczył przy którymś z nas legitymację służbową lub dowód na prawdziwe nazwisko.

– Moglibyście skłamać, że to są fałszywki dla zmylenia policji…

– Jest pan sprytny, Rafalski. Jest szansa, że wyjdzie pan z tego wszystkiego żywy.

Szymon nie czuł się specjalnie pocieszony słowami policjanta. Adrenalina w jego ciele jeszcze nie opadła. Ile czasu zajmuje dojście do siebie, kiedy już ktoś żegnał się z życiem? Dziennikarz jeszcze tego nie wiedział, ale kiedy zauważył, że mimowolnie trzęsą mu się dłonie, wsunął je do kieszeni bluzy.

– Jak mam się do was zwracać? – zapytał, odzyskując dziennikarski zmysł zbierania informacji.

– Możesz mi mówić Darek. To jest Smok, a to Chyży – odparł mężczyzna, skinąwszy kolejno na kumpli. – Nasze prawdziwe imiona i nazwiska muszą pozostać anonimowe. Im mniej o nas wiesz, tym lepiej dla ciebie.

Szymon wątpił, że anonimowość policjantów miała zaoszczędzić mu problemów. Stawiał raczej na to, że chronili samych siebie. Nie miał w tej sprawie nic do gadania. Będzie musiał grać na dwa fronty.

Zadowalać Cegłę i Zimnego i brać za to pieniądze, to jedno. Ale donosić na nich przykrywkowcom to był już całkiem inny interes.

Gdy szalejąca w jego ciele adrenalina nieco opadła, poczuł ból nad okiem. Dotknął skroni, a ta okazała się rozcięta. Na palcach została mu ciepła krew.

Chyży, który jeszcze kilka minut temu brutalnie potraktował dziennikarza, szarpiąc go i poniewierając, przyglądał mu się teraz ze spokojem i uwagą. Jego potężne ciało oraz łysy łeb robiły z niego nieprzystępnego człowieka, którego nie chciałoby się spotkać nocą na pustej drodze. Kiedy Darek i Smok oddalili się w stronę swojego wozu, Chyży klepnął Szymona w ramię i zadziwiająco łagodnym głosem powiedział:

– Sorry za brak subtelności.

– Nie szkodzi – odparł dziennikarz.

Co miał odpowiedzieć facetowi, który wcześniej wywlókł go z samochodu i rozciął skroń potężnym ciosem?

Szymon odzyskał kluczyki do własnego chevroleta. Odpalił silnik i podkręcił ogrzewanie do maksimum. Trzęsły mu się już nie tylko dłonie. Drżał na całym ciele. Dopiero teraz zdał sobie sprawę, że jest cały przemoczony i umazany błotem. Na rękawie bluzy dostrzegł rozdarcie. Nie przywykł do bycia fizycznie poniewieranym. Najwyraźniej nie był tak szybki, jak zawsze sądził.

14

„Grzeczna dziewczynka”

Wiktoria obsługiwała każdej nocy kilku klientów. To nie było wiele. Kiedy przywieźli ją do Polski, wymagali więcej – od kilkunastu do kilkudziesięciu klientów, a każdego musiała doprowadzać do orgazmu w kilka minut, by wyrobić normę.

Odbiegała urodą od przeciętnych dziewczyn i bardzo dobrze mówiła po polsku, przez co szybko wzbudziła zainteresowanie bardziej wymagających klientów. Szef ściągnął ją z ulicy, żeby zrobić z niej ekskluzywną prostytutkę. Jeden klient gotów był zapłacić za spędzoną z nią noc tyle, ile w przeszłości płaciło kilkunastu mężczyzn łącznie.

Na początku sądziła, że to zmiana na lepsze, jednak dość szybko straciła tę pewność. Mężczyźni, którzy płacili więcej, mieli także większe oczekiwania. Przeważnie sądzili, że za taką cenę Wiktoria staje się ich własnością, przynajmniej na jedną noc. I traktowali ją jak własność, choć mimo wszystko niewiele wartą. Wolno im było uderzyć, dyktować zasady, a ona nie miała prawa niczego im odmówić.

Kiedy jeszcze pracowała na ulicy, gdzie nieraz pojawił się klient brudny lub odrażający, rzucała cenę tak wysoką, że mężczyzna od razu rezygnował. Odjeżdżał w poszukiwaniu bardziej zdesperowanej dziewczyny. Jako ekskluzywna prostytutka nie miała już nic do powiedzenia. Targu dobijano bez jej udziału. Facet płacił z góry określoną przez burdelmamę cenę, a dziewczyna przekazywała całość swoim właścicielom. Czy klient był młody czy stary, przystojny czy obleśny, sam czy z kolegą, to wszystko nie miało znaczenia. Liczyła się wyłącznie zawartość jego portfela.

Wiktoria miewała rozmaitych klientów. Podejrzewała, że niektórzy z nich byli znanymi lub wpływowymi ludźmi. Nie wiedziała tego na pewno. Dziewczyny nie miały dostępu do telewizora, gazet i Internetu. Im mniej wiedziały o świecie zewnętrznym, tym lepiej dla ich właścicieli. Klienci nigdy się nie przedstawiali. Podawali tylko jakieś imię lub przydomek. Jeden kazał się nazywać Jamesem, drugi tatuśkiem, trzeci panem, czwarty prezesem. Jak który lubił. Wielu wracało.

Wiktoria nie miała stałych godzin pracy, ale najwięcej spotkań planowano wieczorem i nocą. Dwie noce w tygodniu spędzała ze stałymi klientami. Znała ich już od miesięcy, lecz wiedziała o nich tyle co nic. Znała ich ciała, przewidywała reakcje. Wiedziała, co lubili i jak lubili. Kilka tygodni temu jeden z nich zapomniał ściągnąć z palca obrączkę. Na jej widok Wiktoria poczuła się dziwnie. Nie miała pojęcia dlaczego, przecież wiedziała, że niektórzy klienci mają żony. A jednak poczuła się narzędziem bardziej niż zazwyczaj. Poczuła się rzeczą.

Tamtego wieczoru wykonywała ostatnie już pociągnięcia tuszem do rzęs, kiedy otworzyły się drzwi. Wszystkie obecne w pokoju dziewczyny spojrzały w ich kierunku, ale żadna nie chciała usłyszeć swojego imienia.

– Wiki, „tatuś” na ciebie czeka – powiedziała pięćdziesięcioletnia Dagmara, burdelmama o krągłych kształtach i wąskich, pomalowanych czerwienią ustach.

Dziewczyna przełknęła ślinę z grymasem na twarzy. Złapała torebkę, w której miała nawilżane chusteczki, prezerwatywy, zapasowe majtki oraz szminkę do ust. Więcej nie potrzebowała.

Spotkań z „tatuśkiem” nie znosiła w szczególny sposób. Mężczyzna skrywający się za tym przydomkiem wydawał się jej do bólu odrażający. Był tłustym, brzydkim facetem o owłosionym ciele i zapachu, od którego zbierało się jej na wymioty.

Wiktoria wiedziała, że używanie zbyt dużej ilości mocnych perfum było niewskazane. Nadawało się na początkowe łowy, ale podczas regularnych spotkań przysparzało klientom kłopotów. Zapach perfum mógł utrwalić się w ich samochodach lub na ubraniu i zostać szybko wywąchany przez żony. Dziewczyna spojrzała na swoje smutne odbicie w lustrze. Kiedyś była piękna. Teraz nawet pod warstwą pudru dostrzegała brzydotę, zniszczenie, rozkład. Zdegustowana, smutna i zła zarazem, chwyciła stojący przed nią flakon, spryskała ciało dodatkową porcją perfum i ruszyła za burdelmamą.

Jak zawsze przy spotkaniach z „tatuśkiem” przypomniała sobie o własnym biednym ojcu, który kochał ją ponad wszystko. „Tatusiek”, który płacił za seks z cudzą córką, lubił odgrywać rolę ojca. Nie miała pojęcia, czy ten człowiek miał własne dzieci, ale jeśli tak, to współczuła im z głębi serca. Podczas stosunku nazywał ją „dziewczynką” albo „córeczką” i wydawał się całkiem swobodny, naturalny w odgrywanej roli. Wiktoria, kiedy tylko mogła, odwracała się od niego i wystawiała pośladki. Wolała na niego nie patrzeć. Wolała, żeby nie widział jej kamiennej, pozbawionej wyrazu twarzy. To mogłoby się nie spodobać i klientowi, i burdelmamie. Oboje wymagali od niej większego zaangażowania.

Kiedy kobieta odprowadziła ją do samochodu, w którym czekał ochroniarz, złapała rękę Wiktorii i wyszeptała:

– „Tatusia” będziemy eliminować z gry.

Dziewczyna poczuła w dłoni coś twardego. Spojrzała na przedmiot. Był to plastikowy pojemniczek.

– Igor cię zawiezie. Jak załatwisz spermę, puść mu sygnał. Przyjdzie po pojemnik, a „tatusiowi” powiesz, że ktoś pomylił pokoje. Reszta ma być jak zawsze, rozumiesz?

Wiktoria przytaknęła i schowała pojemniczek do torebki.

– Grzeczna dziewczynka.

Przynajmniej dzisiaj będzie mogła skupić się na specjalnym zadaniu, które wymaga sprytu oraz precyzji. „Eliminowanie” klienta sprawiało jej poniekąd satysfakcję. Choć przez moment mogła poczuć, że ma kontrolę zarówno nad czymś, jak i nad kimś. Myśl, że nie mogła kontrolować ani samej siebie, ani własnych spraw, napełniała ją goryczą.

Schowała pojemnik do torebki i nagle oczyma wyobraźni zobaczyła twarz młodego dziennikarza. Jego uśmiech, troskliwe spojrzenie. Przez jedną krótką chwilę poczuła się wtedy dostrzeżona. Zobaczył ją. Naprawdę ją zobaczył. A potem w jego oczach zagościł strach i gniew, bo wszystko to, co dostrzegł, okazało się fałszem.

15

„Czasami trzeba zapłacić za informacje”

Wspomnienie wczorajszego wieczoru zaatakowało Szymona zaraz po przebudzeniu, wraz z bólem niektórych partii ciała. Miał rozległego siniaka na ramieniu od upadku na asfalt i obite kolano od uderzenia o korzeń drzewa. Te pamiątki ze spotkania z przykrywkowcami mógł ukryć pod ubraniem. Gorzej z siniakiem i rozcięciem na skroni. Opuchlizna zeszła, ale trudno było nie zauważyć fioletowego placka na twarzy. Jednak zachował życie. To było najważniejsze.

W redakcji pojawił się przed dziewiątą i od razu usłyszał swoje imię krzyczane przez dyrektora działu.

– Mam dla ciebie idealny temat! – oznajmił podekscytowany Grzegorz Szulski. Jednak gdy spojrzał na twarz swojego dziennikarza, jego zadowolenie szybko zmieniło się w konsternację. – Co się stało?

– Czasami trzeba słono zapłacić za informacje – odparł Rafalski.

Szulski wybuchnął śmiechem.

– Jajcarz z ciebie, Szymek! – stwierdził. – Przecież wiem, że kto jak kto, ale ty nie dajesz się obijać po tej swojej pięknej buźce! Przyznaj, że znowu jakaś lala ci przydzwoniła! Doskonale pamiętam, jak kiedyś przyszedłeś do roboty z wyraźnym odciskiem łapki na gębie – dodał. – Tym razem nie padło z liścia, co? Nie zapytam nawet, czym sobie na to zasłużyłeś!

Szymon nie pokusił się, by przerwać szefowi monolog, który wyraźnie przynosił Szulskiemu radość. Uśmiechnął się tylko niemrawo, jakby szef przyłapał go na niewinnym kłamstwie, i wszedł za nim do biura.

– Wracajmy do spraw ważniejszych – rzucił po chwili Szulski i usiadł w biurowym fotelu.

Dziennikarz zamknął za sobą drzwi, jednak nim zdążył usiąść, padło pytanie:

– Jak tam temat prostytucji? Masz już gotowy drugi tekst? Dokopałeś się do brudów?

– Mówiłem już, że takie sprawy wymagają czasu. Muszę wypracować kontakty, zbudować o sobie jakąś legendę w środowisku, zdobyć zaufanie informatora… Jest wolno, ale porządnie. Może też być szybko, ale z fakapem – powiedział Szymon, zerkając na szefa znacząco.

Grzegorz Szulski jednak nie przyklasnął jego pewności siebie. Mruknął coś pod nosem i szybko odparł:

– To jest dziennik, Szymek! Dzien-nik. To znaczy, że co-dzien-nie na łamach gazety musi się znaleźć coś niesamowitego! Nie ustalaliśmy, że startuje dział śledczy, ale jest dział informacyjny, w którym podajemy in-for-ma-cje.

Szymon ugryzł się w język. Z trudem znosił krytykę pod swoim adresem, a to, że Szulski traktował go czasami jak opóźnionego w nauce ucznia, szczególnie działało mu na nerwy.

Wlepił wzrok w podłogę i czekał, aż redaktor się wygada. Po chwili szef odetchnął i dodał już spokojniej:

– Dobrze, skoro chcesz prowadzić sobie śledztwo, to prowadź, ale jednocześnie musisz dostarczyć mi materiał na inny temat. Zajmiesz się korupcją w Ministerstwie Zdrowia. To całkiem w twoim klimacie.

– W moim klimacie?

– Przez rok wałkowałeś politykę, prawda? Znasz już jednego i drugiego ministra, posłów z różnych partii…

– Wolałbym sprawy kryminalne…

– A masz jakieś?

– Jeszcze nie.

– Pogadamy, jak będziesz coś miał. Tymczasem łapówki w ministerstwie niech nie pozwolą ci w nocy zasnąć! – Zatarł dłonie jak lichwiarz.

Rafalski przytaknął, mieląc w ustach niewypowiedziane słowa. Z pokoju szefa wyszedł z towarzyszącym mu niewygodnym poczuciem niemocy. Nie znosił, kiedy inni mówili mu, co ma robić, a ostatnio tylko tego doświadczał. Z jednej strony miał być niepokornym dziennikarzem, z drugiej posłusznym pracownikiem. Miał pisać na zlecenie jednego, a donosić o wszystkim drugiemu. Zaczynał się w tym wszystkim gubić, czuł, że traci kontrolę nad rzeczywistością i to ona teraz zaczyna wymachiwać nim jak pacynką.

16

„Już czas”

Po spotkaniu z „tatusiem” Wiktoria jak zwykle czuła się zdołowana. Próbowała zasnąć. Po prostu zasnąć, ale z jakiegoś powodu nie mogła. Często cierpiała na bezsenność, jednak Dagmara nie zgodziła się na zakup mocniejszych leków nasennych.

Burdelmama trzymała medykamenty pod kluczem. Jeżeli któraś z dziewczyn czegoś potrzebowała, dostawała pigułkę prosto do ust i łykała ją na oczach Dagi. Istniało przecież ryzyko, że tabletki uzbierane i połknięte w dużych ilościach staną się furtką do desperackiej ucieczki.

Kilka lat temu jedna z dziewczyn cierpiała na chroniczną bezsenność. Przychodziła co parę dni po tabletki i dostawała je do ręki. Przechowywała je, a zebrawszy pełną garść, połknęła wszystkie jednocześnie, serwując sobie sen wieczny. Od tamtej pory skończyło się wydawanie pigułek do ręki.

W medycznej skrzynce Dagmary znajdowały się głównie trzy rodzaje leków: przeciwbólowe, nasenne i „dzień po”. Wszystkie podawano bez troski o zdrowie i skutki uboczne, wyłącznie dla zapewnienia użyteczności pracownic – niewolnic.

Okazjonalnie przeprowadzano badania lekarskie, a świadczący je doktor brał niemały plik pieniędzy za trzymanie języka za zębami. Zdarzało się też, że do pliku dołączano pogróżkę utraty zdrowia lub życia. Jedno w połączeniu z drugim gwarantowało dyskrecję.

Dzięki tym badaniom agencja mogła zapewniać klientów o zdrowiu i czystości swoich dziewczyn. Jednak w tej najstarszej branży świata nikt nie pomyślał, by badać również klientów.

Jeżeli któraś zaraziła się od klienta chorobą weneryczną, przenoszono ją niczym zużyty mebel w inne miejsce, gdzie seks mógł odbywać się jedynie z prezerwatywą.

Bardziej przezorni, nieufni klienci zawsze ich używali. Jak „tatuś”. Jego nieufność była jednak powierzchowna i naiwna. Kończył stosunek, opadał swoim spoconym cielskiem na łóżko, po czym szybko zasypiał, chrapiąc jak wół. Jego lenistwo oraz rozpusta sprawiły, że drogocenne nasienie wpadło w ręce właścicieli Wiktorii i zostało pieczołowicie schowane w zabezpieczających je warunkach. Tak samo jak nasienie Szymona.

Wiktoria chciała zasnąć. Połknęła tabletkę, po czym wywaliła przed Dagmarą język, prezentując pustą buzię. Wykąpała się, położyła poduszkę na głowę i zamknęła oczy. Po kilku minutach zasnęła twardym snem.

Przyśnił się jej dziennikarz. Siedzieli razem w barze, trzymając się za ręce. Jeden niewinny dotyk był wart o wiele więcej niż wszystkie inne. Jego spojrzenie napełniało ją miłością oraz troską, ale również strachem. Wiedziała, że skrywa przed nim tajemnicę, której ujawnienie zakończy wszystko, co piękne. Bliskość zamieni się w nienawiść, a czułość w obojętność.

Obudziło ją nagłe szarpnięcie za rękę i wymierzony policzek. Zaczerwieniona skóra paliła ogniem. Wiktoria otworzyła zaspane oczy.

– Już czas, mała – powiedział mężczyzna o czarnych jak dwie studnie oczach.

Miał na imię Igor i mówiono, że był ochroniarzem. Trudno stwierdzić, kogo miał ochraniać, ale zapewne chodziło o ochronę interesów. Dziewczyny się go bały. Miał przyzwolenie, żeby je krzywdzić, gdy uznał to za uzasadnione.

Przysunął sobie krzesło do jej łóżka i nachylił się. Jego oddech śmierdział alkoholem. Wiedziała, co ją czeka, wiedziała, co z nią zrobią. Z chęcią sama napiłaby się teraz czegoś mocniejszego, żeby chociaż trochę się znieczulić. Nie mogła jednak ani wypić alkoholu, ani wciągnąć kreski. Takie były zasady, kiedy planowali złożyć zawiadomienie o gwałcie.

Przy drzwiach stał Cegła. Przyglądał się wszystkiemu ze stoickim spokojem. Milczał.

– Ustalimy teraz, co powiesz psom, zgoda? – zaczął Igor.

Wiktoria przytaknęła. Siedziała na łóżku z podkurczonymi nogami i patrzyła na niego nieprzytomnym wzrokiem.

– Już się obudziłaś, czy mam trzepnąć jeszcze raz?

– Nie śpię. Możesz mówić – zapewniła, starając się, by jej głos brzmiał jak najbardziej przytomnie.

Igor uśmiechnął się. Nie był to jednak uśmiech radości, ale satysfakcji z istniejącego układu. Miał pełną władzę nad jej losem i mógł z nią zrobić, cokolwiek mu się podobało, a ona nie miała prawa się poskarżyć. Będzie go słuchała z uwagą, a po ustaleniu odpowiedniej wersji zdarzeń pozwoli, by zadał jej jeszcze kilka ciosów, zacisnął mocno łapy na jej nadgarstkach, gwałcił ją, a następnie umieścił w niej nasienie niewygodnego klienta. Po tym wszystkim obolała i poniżona pojedzie na komisariat, by powtórzyć policji wszystko, co jej powiedział. Nie pomijając niczego i nie dodając niczego od siebie.

17

„Będziesz jednym głosem rozsądku”

Szymon Rafalski tonął. Z trudem łapał każdy kolejny oddech. Tonął we własnych myślach, strachu i gniewie. Nic nie szło po jego myśli. Odkręcił wodę w łazience i zaczął przemywać twarz. Odkąd przedłożył zawodowy sukces nad przyjaźń z aspirantem Robertem Baczukiem, wszystko zaczęło jechać w dół stromą, wyboistą drogą. Wymarzył sobie zawrotną karierę dziennikarską, a tymczasem pracował dla marnej gazety codziennej, której tytuł wzbudzał powszechną niechęć, pisał zlecone przez bandziorów artykuły i ulegał pokusom, co postawiło go na z góry przegranej pozycji. Nie był bogaty i niezależny. Nie był też szanowany czy podziwiany. Był w potrzasku. Miał w życiu dwóch oddanych mu przyjaciół. Kacpra Chaberskiego i Roberta Baczuka, który dochodził do zdrowia w szpitalu. Wstydził się odsłonić swoje problemy przed tym pierwszym, a drugiemu… wolał nawet nie pokazywać się na oczy.

Zimna woda schłodziła nieco rozgorączkowane od emocji czoło. Szymon zacisnął dłonie na brzegu umywalki i powoli zaczerpnął powietrza. Raz… drugi… trzeci… Po chwili jego oddech zaczął się wyrównywać, a serce bić spokojniej. To byłby kiepski moment na utratę kontroli nad własnym ciałem i głową.

Spojrzał na mężczyznę w lustrze. Po jego twarzy spływały krople wody, obierając trudną do przewidzenia drogę przez wysokie czoło, prosty nos, zbiegając się do kanciastej żuchwy i podbródka z bruzdą. Przypominał swojego ojca. Przebiegłego Tadeusza Rafalskiego, który bezwzględnie usuwał wszelkie przeszkody, stające mu na drodze do celu.

Osuszył twarz ręcznikiem papierowym. Teraz musiał polegać na swoim doświadczeniu i osobowości. Musiał być wnikliwym dziennikarzem i zrobić to, o co prosił go szef działu krajowego. Temat korupcji w Ministerstwie Zdrowia był i tak lepszy od peanu na cześć prostytucji. Wyszedł z łazienki i napotkał szeroki uśmiech asystentki rzecznika Ministerstwa Zdrowia.

– Pan rzecznik może już pana przyjąć – powiedziała uprzejmym tonem i po chwili dodała: – Życzy pan sobie kawy?

– Nie, dziękuję – odparł Rafalski, otwierając drzwi gabinetu.

Rzecznik przywitał go uśmiechem i mocnym uściskiem dłoni.

– Nie mam za wiele czasu – zaczął. – Domyślam się, że przyszedłeś w sprawie tych oskarżeń… To wszystko bzdury.

– Prasowy wymysł pod dyktando opozycji?

– Właśnie. Wszystkiemu zaprzeczymy, poprzepychamy się i sprawa szybko ucichnie.

– Albo i nie, bo widzisz, te „bzdury” nie wyszły ze środowisk prasowych, tylko politycznych – powiedział. – Ktoś ma dowody, że twój szef utopił pieniądze w niezrealizowanym projekcie, a pod powierzchnią była jego prywatna kieszeń.

– Ha! Mocne słowa. Bardzo obrazowe – odparł rzecznik, marszcząc jasne czoło. Pokiwał się trochę w swoim obrotowym fotelu, uważnie przyglądając się dziennikarzowi, i po chwili dodał: – Lubię cię, Szymon, ale muszę postawić sprawę jasno. Twoja gazeta nie jest nam przychylna i nigdy nie była. Wiem, że twój szef rozmawia z opozycją i stronniczo prowadzi dział krajowy. Jeżeli zagrasz w tę brudną medialną grę, nie będziemy więcej rozmawiać.

– Będziemy – odparł Rafalski bez chwili wahania, czym wywołał na twarzy rozmówcy grymas zaskoczenia i niezadowolenia.

Mężczyzna zaczerpnął powietrza i ostrym tonem odpowiedział:

– Zawsze brałem twoją stronę, choć szef odradzał mi rozmowy z tobą. Liczyłem na to, że będziesz jednym głosem rozsądku i wyważenia w waszej redakcji, ale nie podoba mi się…

– Nie rozmawiasz ze mną, bo cenisz moje opinie, tylko ze względu na mojego ojca – przerwał rzecznikowi Rafalski, patrząc mu prosto w oczy. – Doskonale pamiętam, jak przyjeżdżałeś do naszego domu. Wsiadaliście ze starym do jeepa i jechaliście razem nad morze, jak to mówił, „robić interesy”. Nie wiem, co działo się w nadmorskim hotelu, ale koleżeństwo rzecznika ministerstwa z szefem narkotykowego gangu z pewnością zainteresuje opinię publiczną. Myślę, że zachowało się wasze wspólne zdjęcie w naszym pamiątkowym rodzinnym albumie.

Rzecznik się zapowietrzył. Jego szczęka delikatnie zadrżała, jakby chciał coś powiedzieć, ale bał się konsekwencji wypowiedzianych słów.

Wibracja telefonu w kieszeni ukróciła nieco poczucie satysfakcji, jakie zaczęło opanowywać Szymona. Zerknął na wyświetlacz, ale gdy zobaczył nieznany mu numer telefonu, schował komórkę z powrotem.

– Powiem ci tylko jedno, Szymon – wydusił po chwili rzecznik. – Śledź pieniądze, a dowiesz się, co zaszło. Komu powierzono realizację projektu i ile to rzeczywiście kosztowało. Nic więcej nie powiem.

– Tyle na razie wystarczy.

– Tyle wystarczy!

– Będzie dymisja?

Rzecznik parsknął i spróbował przysłonić zmieszanie nieudolnym uśmiechem.

– Jeśli będzie, to taka wyglądająca na dobrowolną.

Szymon przytaknął i wyszedł, zabierając ze sobą jedynie domysły. Coś jednak ugrał. Jakieś nikłe poczucie wyższości, które stanowiło remedium na doznawane ostatnio poniżenia.

Gdy tylko opuścił budynek ministerstwa, jego telefon zawibrował ponownie i znów wyświetlił się niezapisany w pamięci numer. Tym razem dziennikarz odebrał i ku swemu zaskoczeniu usłyszał głos Cegły.

– Jest robota, Szymek! Ale musisz przyjechać teraz. Prześlę ci adres SMS-em.

– Teraz jestem zajęty – odparł dziennikarz, choć sam nie wierzył w skuteczność tego uniku.

– Masz być za piętnaście minut maks, rozumiesz? Wyślę ci adres – zarządził Cegła i zakończył połączenie.

Stawianie się, pyskowanie, chodzenie własnymi ścieżkami były dla Szymona Rafalskiego czymś całkiem naturalnym. To, co serwował mu Misztal et consortes, dusiło niepokorny charakter dziennikarza. Mógł rozgrywać i prowokować polityków, ile tylko chciał, ale nie mógł wymazać faktu, że sam również był rozgrywany, prowadzony na krótkiej smyczy. Przełykając gorzką porażkę, ruszył pod otrzymany adres.

18

„Dziewczyna została wywieziona do lasu i zgwałcona”

Lokalizacja, którą Szymon Rafalski otrzymał od Cegły, nie była adresem agencji w centrum miasta. Wręcz przeciwnie. Dziennikarz minął tabliczkę z napisem: „Warszawa” już kilka minut temu. Podążał przez pewien czas pustą podmiejską drogą, aż wreszcie nawigacja kazała mu zjechać w leśną ścieżkę i po chwili oznajmiła, że dojechał do celu.

Stanął pod betonowym ogrodzeniem, tuż przed zamkniętą stalową bramą, zwieńczoną czterema kamerami, z których każda była skierowana w inną stronę.

Opuścił okno i nacisnął przycisk domofonu.

– Słucham? – odezwał się mdły głos z głośnika.

– Szymon Rafalski. Byłem umówiony z Tomkiem Misztalem.

– Z jakim Tomkiem?

– Misztalem.

– Słyszałem. Pytam, co to za jeden?

– No, Cegła. Byłem umówiony z Cegłą.

– To nie firma budowlana.

– Domyślam się, że nie. Tomek Misztal, ksywa Cegła, jest moim znajomym i kazał mi tutaj przyjechać.

Chwila milczenia po drugiej stronie podpowiadała Szymonowi, że wywołał zamieszanie w budynku. W końcu mętny głos znowu przemówił z domofonu.

– Jakie hasło?

– Hasło? Nie dostałem żadnego hasła! Wysłał mi ten adres SMS-em i kazał przyjechać. Jeśli go nie ma, to trudno.

Szymon przerzucił bieg na wsteczny i wtedy rozległ się szczęk rozsuwającej się bramy. Domofon odezwał się ponownie, jednak teraz rozbrzmiał bardziej znajomym, pogodnym głosem Cegły.

– Robią sobie z ciebie jaja. Wjeżdżaj śmiało!

Za bramą ukazał się budynek. Nie był reprezentatywny jak warszawska kamienica. Wyglądał na wybudowany pospiesznie, bez szczególnej uwagi i zaangażowania Inspektoratu Nadzoru Budowlanego. Na parterze miał dwa niewielkie okna, piętro z kolei było ich pozbawione. Na wydeptanej wokoło przestrzeni stało kilka samochodów. Same mercedesy i beemki. Całkiem niepasujące do obskurnego, podejrzanego otoczenia.

Zaraz po tym, jak Szymon wysiadł z samochodu, Cegła wyszedł mu naprzeciw. Roześmiany od ucha do ucha, przywitał dziennikarza zbyt mocnym klepnięciem w plecy.

– Dobrze, że się wyrobiłeś. Mamy dość naglącą sprawę – zaczął oględnie, rozbudzając ciekawość dziennikarza.

– O co dokładnie chodzi?

– Dowiesz się w środku. I nie zadawaj za dużo pytań. Po prostu zrób, co jest do zrobienia. – Cegła wprowadził go do ponurego wnętrza.

Zaraz przy wejściu znajdował się pokój spełniający chyba rolę dyżurki. Siedziało w nim kilku facetów. Rozmawiali głośno i żaden z nich nie patrzył na rozświetlające przestrzeń monitory.

– To jest ten nasz dziennikarz? – zapytał jeden z mężczyzn.

To jego „nasz dziennikarz” wzdrygnęło Szymonem, ale nie dał po sobie poznać niezadowolenia. Już patrzyli na niego nie tyle, co jak na „swojego”, ile na tego, który dla nich pracuje. Który im podlega.

Cegła nie wszedł jednak do pomieszczenia. Uśmiechnął się jedynie na uwagę kolegi i podążył w kierunku schodów. Gdy Szymon przechodził obok, zdawało mu się, że pośród mężczyzn zobaczył znajomą twarz i znajomą posturę. Nie zamierzał się cofać i zaglądać do pokoju, by nabrać pewności, jedynie szepnął:

– Cegła, tam w pokoju… Czy to nie jest Arek Halecki?

– Kto?

– Halecki! Pięściarz, oskarżony kilka lat temu o zabójstwo przeciwnika.

– Nie wiem, Szymek, może! Różni ludzie tutaj przychodzą.

Wymijająca odpowiedź Cegły nie przekonała go, jednak czuł, że drążeniem tematu nic nie wskóra.

Korytarz był ciemny, a schody pozbawione poręczy. Szymon starał się nie potknąć, ale i tak omal nie wywinął orła przy samym szczycie schodów. Gdy dotarli na piętro, ukazał się przed nimi kolejny korytarz. Po obu stronach było wiele drzwi, a wszystkie zamknięte. Nie były opatrzone tabliczkami ani numerami, ale z pewnością skrywały za sobą coś nielegalnego. Wrodzona ciekawość Szymona i wewnętrzny przymus posiadania wiedzy o wszystkim i wszystkich miały zostać za chwilę zaspokojone, jednak nie mógł podejrzewać, że zamiast uspokajającej klarowności dostanie porcję niewygodnej informacji.

Kiedy tylko wszedł za Cegłą do jednego z pokoi, skrzywił się na panujący w nim zaduch. Nie miał wątpliwości, że był to zapach potu i spermy. Na metalowym łóżku siedział mężczyzna o przerośniętych bicepsach kontrastujących ze słabiej rozbudowaną resztą ciała. Uraczył ich znudzonym spojrzeniem, odrywając uwagę od smartfona. Pomieszczenie oświetlała zawieszona pod sufitem jarzeniówka. Rzeczywiście, tak jak Szymon dostrzegł z zewnątrz, piętro było całkiem pozbawione okien. Nad drzwiami warczał wentylator, który najwyraźniej nie zdołał jeszcze oczyścić powietrza.

Dziennikarz wszedł głębiej do pokoju i wtedy ją dostrzegł.

„Wiktoria”.

Siedziała na kanapie pod ścianą. Nogi miała podkurczone, bluzkę rozdartą, a twarz posiniaczoną. Krwawiła jej warga. Cokolwiek zaszło w tym pokoju, musiało się zdarzyć całkiem niedawno. Cegła obrzucił tę niecodzienną scenę obojętnym wzrokiem i zaczął:

– To jest Igor, a Wiki już znasz. Siadaj śmiało, ona nie gryzie.

– Chyba że jej zapłacisz. – Igor chrząknął i uśmiechnął się znacząco.

Na twarz Cegły również wystąpił uśmiech, ale ani Szymonowi, ani dziewczynie nie było do śmiechu. Nie podnosiła spojrzenia. Gapiła się w podłogę i nawet nie drgnęła, kiedy dziennikarz usiadł obok niej na samej krawędzi kanapy.

– Co się stało? – zapytał niepewnie, niby to Cegłę, a niby Wiktorię.

Przypomniał sobie, że miał nie zadawać pytań, ale ku jego zdziwieniu Igor odezwał się pewnym tonem:

– Wiktoria pracuje w galerii sztuki przy Wilczej w Warszawie. Tam ją poznałeś kilka miesięcy temu i zostaliście przyjaciółmi. Pół godziny temu zadzwoniła do ciebie zapłakana, prosząc, żebyś po nią przyjechał. Nie wiedziała, gdzie dokładnie jest, ale powiedziała, że przy trasie S7. Znalazłeś ją przy drodze w tym stanie. Była w szoku. Powiedziała tylko, że ktoś ją zgwałcił, a gdy dopytywałeś, zdradziła ci, że to Marek Recki, poseł, i żebyś nic nie mówił nikomu, bo to i tak nic nie pomoże. Recki to wpływowy człowiek. Ale przekonałeś ją, że nie może tego zataić. Powiedziałeś, że zawieziesz ją na posterunek i nie opuścisz jej na krok. Będziesz jej pilnował, rozumiesz? Zawieziesz ją na komisariat przy Płockiej. Nie jakiś inny, tylko ten. Tam przy tobie spiszą jej zeznania, a potem zabiorą ją na obdukcję. Masz czekać na nią przed drzwiami, a gdy będzie po wszystkim, przywieziesz ją tutaj z powrotem, jasne?

Nic z tego, co tłumaczył mu facet, nie było dla Szymona jasne. Myśli kotłowały się w jego głowie. Zerknął na siedzącą obok Wiktorię. Nie dostrzegał w niej wampa, z którym miał do czynienia kilka dni temu. W pełni stracił wyczucie, która z osobowości tej kobiety jest bliższa prawdy. Jednego był pewien w stu procentach: że sińce na jej twarzy były całkiem prawdziwe i musiały boleć.

– Czuj się też zachęcony do napisania artykułu o tym, co usłyszysz z ust Wiktorii na komendzie – zapewnił Cegła z uśmiechem. Wyciągnął z kieszeni kopertę i wręczył ją Szymonowi. – Tutaj masz dziesięć kafli. Pięć za poprzedni tekst i pięć za ten, który napiszesz. W środku jest też dowód osobisty dziewczyny. Nie dawaj jej go. Szymon, czy ty nadążasz za wszystkim? Możemy na ciebie liczyć?

– Nie nadążam w ogóle, ale rozumiem, czego ode mnie oczekujecie. Nie było żadnego gwałtu, co?

– Jak to nie było?! – Igor zerwał się z miejsca i zrobił w kierunku dziennikarza kilka kroków. – Nie widzisz, człowieku, jak ona wygląda?!

– I to zrobił tamten poseł?

– Nie zadawaj za dużo pytań, Szymek – przypomniał mu Cegła i ponaglił: – Bierz kasę.

Szymon patrzył przez chwilę na kopertę. Czuł, że kiedy ją weźmie, coś się zmieni. Nie będzie już ofiarą wymuszenia i szantażu. Stanie się świadomym wspólnikiem. Spojrzenie Cegły i tego drugiego nie pozostawiały mu wyboru. Wziął kopertę i schował ją do kieszeni kurtki. Dawno już nie trzymał w rękach takich pieniędzy. Czy tego chciał, czy nie, kupili go.

– Jedźcie już, póki ślady są świeże – powiedział na koniec Cegła i otworzył szeroko drzwi.

Dziewczyna momentalnie wstała i ruszyła na korytarz. Niezmiennie patrzyła w podłogę. Ręce owinęła sobie wokół brzucha. Szymon podążył za nią, ale przystanął na moment w drzwiach.

– Ona ma jakąś kurtkę, czy coś? Na dworze jest zimno.

– Dziewczyna została wywieziona do lasu i zgwałcona. Nie ma kurtki – syknął Igor.

Wzbudzał w Szymonie szczególnego rodzaju odrazę. Jego bicepsy może i świadczyły o sile, ale wcale nie gwarantowały kondycji, techniki i szybkości. Szymon nie miał wątpliwości, że mógłby faceta rozłożyć. I zrobiłby to z niemałą satysfakcją.

Wiktoria nie odezwała się słowem. Nie spojrzała na Szymona nawet przelotnie. Zdawać by się mogło, że takim zachowaniem próbowała zamaskować swoją obecność. Ale on ją dostrzegał. Dostrzegał ją coraz wyraźniej. Gdzieś uleciała złość, którą do niej czuł, a mógł jej przecież wiele zarzucić. Zwiodła go, oszukała, uraziła jego męską dumę i wykorzystała jego słaby charakter.

Sam był sobie winien. Powinien był mieć się na baczności. Chaberski go przed tym przestrzegał. Mówił, że stary Rafalski był uzależniony od seksu. Policja obserwowała go na tyle długo, żeby poznać prawdę nie tylko o jego ciemnych interesach, ale też o ciemnych stronach jego duszy.

Wiktoria trzęsła się, stojąc przy samochodzie. Wsiadła, gdy tylko Szymon odblokował pilotem drzwi. Z bagażnika wyciągnął bluzę. Dał ją dziewczynie bez słowa. Westchnął jedynie i odpalił silnik. Ciche „dziękuję” prawie utonęło w jego warkocie.

– Nie ma za co – odpowiedział dziennikarz łagodnie.

Ta z pozoru niewiele wnosząca wymiana zdań wydawała się zburzyć jakiś dzielący ich mur. Jakby „dziękuję” znaczyło również: „przepraszam”, a „nie ma za co” znaczyło: „wybaczam”. Nie spodziewał się od Wiktorii przeprosin. Dziewczyna była jedynie narzędziem w rękach podstępnych ludzi. Młotek nie będzie przepraszał, że zadano nim śmiertelny cios. Młotek nie ma własnej woli. Wiktoria też jej nie miała.

19

„To tylko słowa”

Jechali przez chwilę w milczeniu. Przez ten czas Szymon zastanawiał się, jak rozpocząć rozmowę z Wiktorią. Zdawało mu się, że znalazł łączący ich punkt, ale nie miał pewności, czy mógł obdarzyć ją zaufaniem. W myśli wertował słowa jak katalog, ale wszystkie wydawały się nieodpowiednie i błahe. Wstępy były zbędne, obszerne wyjaśnienia naiwne, zwierzenia żałosne. Zacisnął mocno dłonie na kierownicy i wykrztusił:

– Każą ci kłamać, prawda?

– To tylko słowa – odparła, wlepiając spojrzenie w szybę.

– Nieprawda. Ktoś cię fizycznie skrzywdził, a oni każą ci oskarżyć niewinnego człowieka.

– Marek Recki nie jest niewinny.

– Był klientem?

Milczała.

– Możesz mi zaufać.

– Tyle razy już to słyszałam…

– Nie jestem jednym z nich. Robię, co mi każą, bo mają mnie w garści. Nie mam wyboru. Tak jak ty.

Nie przekonał jej. Do końca drogi nie zamienili ze sobą ani słowa. Po kilku minutach Szymon włączył radio, znalazł stację, w której było więcej muzyki niż gadania i zaczął formułować w głowie tekst artykułu o skandalicznym zachowaniu posła, który zgwałcił i pobił bezbronną pracownicę galerii sztuki. Nagle jego myśli przybrały formę negatywnie nacechowanych słów: kłamstwo, oszustwo, przestępstwo. Miał właśnie wziąć udział w przestępstwie! Poświadczyć składanie fałszywych zeznań. Pozostawało mu tylko mieć nadzieję, że Cegła wystarczająco dobrze to zaplanował i że Wiktoria doprowadzi swoje kłamstwa do mistrzowskiego poziomu.

Policjanci domyślili się celu wizyty młodej kobiety na komendzie, gdy tylko przekroczyła próg. Oczywiście obrzucili też uważnymi spojrzeniami Szymona, ale jeżeli mieli w stosunku do niego jakieś podejrzenia, musieli je szybko porzucić, bo dziennikarz ograniczał się do obserwacji, milczenia i podążania za Wiktorią, gdziekolwiek kazali jej się udać.

Dziewczyna, nieskrępowana jego obecnością, oświadczyła, że chce, aby przyjaciel był przy przesłuchaniu. Zapewniła, że przyjechał, żeby ją wspierać, i usiadłszy na krześle, chwyciła jego dłoń. Drgnął, ale nie zabrał ręki. Siedział przez chwilę, jakby był częścią krzesła.

– Proszę nam opowiedzieć, co się stało. Dokładnie, ze szczegółami – oznajmił funkcjonariusz i ustawił na blacie biurka telefon z włączonym dyktafonem. Ten mały gest sprawił, że Szymon przebudził się z letargu. Nie był może specjalistą od postępowania policji w takich okolicznościach, ale telefon na stole nie pasował do reszty obrazka.

Policjant poprosił o dowód dziewczyny. Otrzymawszy go od Szymona, wpisał jej dane do protokołu.

Wiktoria popatrzyła na urządzenie tępym wzrokiem i rozpoczęła swoją opowieść.

– Dzisiaj rano, około ósmej, zadzwonił do mnie klient galerii, w której pracuję. To jest galeria sztuki „Impresja”. Kilka dni wcześniej kupił od nas obraz i zatelefonował, żeby umówić się na jego odbiór. Zapewniłam, że zajmiemy się dostarczeniem go pod wskazany adres, ale upierał się, że sam go odbierze. Kiedy przyjechał, obraz był już zabezpieczony, naszykowany do odebrania. Klient załadował go do samochodu i powiedział, że ma w swoim domu małą kolekcję sztuki, a kilka obrazów chciałby wycenić i sprzedać. Jest częstym bywalcem naszej galerii, więc ufałam mu. Przynajmniej do pewnego stopnia…

– Ufała pani na tyle, żeby z nim pojechać? – podsunął dziewczynie policjant.

Szymon obrzucił go badawczym spojrzeniem. Pomyślał, że jeśli siedzący naprzeciw niego funkcjonariusz nie jest na usługach gangu, to kilka ostatnich lat spędzonych na pracy dziennikarskiej poszło na marne.

– Tak. Zaproponował, żebym z nim pojechała i rzuciła okiem na te obrazy.

– Czy w galerii był ktoś jeszcze, kto was widział?

– Tak, była koleżanka, Martyna. Miała zostać i zająć się galerią, a ja pojechałam z klientem. Z początku zachowywał się normalnie. Jechaliśmy do jego domu pod Warszawą. Opowiadał o swojej kolekcji, o sztuce. Później przyglądał się… Robił to bardzo nachalnie i poczułam się niezręcznie. Ale bałam się odezwać.

– Może uznał milczenie za przyzwolenie.

– Nie wydaje mi się – odparła Wiktoria ostro i obrzuciła policjanta wrogim spojrzeniem. – Położył rękę na moim udzie i ścisnął mocno. Odepchnęłam ją, mówiąc, że źle zrozumiał naszą relację, i kazałam się odwieźć do galerii, ale on nie słuchał. Powiedział, że… jemu się nie odmawia. Kiedy zaczęłam krzyczeć, że ma się zatrzymać i mnie wypuścić, zdenerwował się. Zjechał z drogi do lasu. Zwolnił, ale zanim stanął, uderzył mnie pięścią w twarz. Straciłam przytomność. Następne, co pamiętam, to drzewa nad moją głową i jego sapanie. Zaczęłam się wyrywać. Wtedy uderzył mnie drugi raz.

Szymon zacisnął dłonie oraz oczy. Był wstrząśnięty myślą, że część z jej opowieści musiała być kłamstwem, a część prawdą. Co było czym, nie miał pojęcia, ale patrzył na posiniaczoną twarz dziewczyny z przerażeniem.

– Zostawił mnie w tym lesie i odjechał – kontynuowała bez zająknienia. – Wtedy zorientowałam się, że nadal mam przy sobie telefon. Od razu zadzwoniłam do Szymona.

Policjant spojrzał na dziennikarza, a potem ponownie na Wiktorię.

– O której to było godzinie?

– O piętnastej – odparła szybko.

– Pan to potwierdza? – padło teraz pytanie skierowane bezpośrednio do Szymona.

Przypomniał sobie telefon od Cegły z nowego numeru, który sprowadził go do podmiejskiego budynku i rozpoczął ten nieprawdopodobny spektakl kłamstw.

– Tak. Tak właśnie było.

– Jak znalazł pan koleżankę?

Szymon wyprostował plecy. Wziął głęboki wdech.

– Powiedziała mi przez telefon, którędy jechali. Jak znalazłem się na trasie przy lesie, jechałem bardzo wolno. Wiktoria stała przy drodze.

– Stałam przy drodze i patrzyłam, czy nadjeżdża samochód – potwierdziła dziewczyna. – Czerwonego chevroleta Szymona poznałam z daleka.

– Co pan pomyślał, widząc koleżankę?

– Co pomyślałem? A co mogłem pomyśleć? – Przypomniał sobie moment, w którym zobaczył ją w pokoju bez okien. Po chwili poczuł na sobie jej spojrzenie. Odwrócił ku niej głowę i stwierdził: – Nie poznałem jej z początku. Wiktoria jest piękną, pewną siebie kobietą, a przy szosie stała pobita, sponiewierana dziewczyna w podartej bluzce. Trzęsła się. Milczała.

– Rozmawialiście w samochodzie o tym, co się stało?

– Nie. Nie chciała o tym rozmawiać. Teraz po raz pierwszy słyszę, co zaszło.

– A jednak chciała pani opowiedzieć o wszystkim policji – ocenił funkcjonariusz i popatrzył na dziewczynę wyczekująco.

– Z początku nie – zapewniła Wiktoria. – Pan Recki jest wpływowym człowiekiem. Ale Szymon powiedział, że nie mogę się bać. Powiedział, że jeśli ktoś mnie skrzywdził, muszę powiedzieć prawdę. Ufam mu, więc jestem.

– Recki?

– Marek Recki. To on mnie pobił i zgwałcił.

Policjant przytaknął i wyłączył dyktafon w telefonie.

– Tak się dobrze składa, że za kilka minut będzie u nas lekarz. Zbada panią, przeprowadzi obdukcję. Proszę jeszcze tu podpisać – powiedział, podsuwając Wiktorii kartkę, na którą wcześniej wpisywał jej dane.

– Zaraz! – uniósł się Szymon. – Przecież to jest protokół… jak ma go podpisać, skoro nic pan nie zapisał?!

Policjant spojrzał na niego w chwilowym osłupieniu, a potem uśmiechnął się uspokajająco i wyjaśnił:

– Przecież nagrałem pani zeznanie. Przepiszę je na spokojnie słowo w słowo, to zaoszczędzi pani stresu…

– Nagrał pan prywatnym telefonem?! Przecież tak nie można, trzeba spisać, odczytać, potwierdzić…

– Wszystko w porządku – wtrąciła spokojnie dziewczyna, ponownie kładąc lodowatą dłoń na przedramieniu Szymona. – Pan sierżant z pewnością wie, jak to powinno wyglądać. Zeznanie jest nagrane – powtórzyła, łapiąc za długopis, i podpisała niemal pustą kartkę.

„Więc tak to się odbywało?” – pomyślał bezradnie. Kupiony świadek-dziennikarz, kupiony policjant, kupiony lekarz, który wcale nieprzypadkowo miał pojawić się na komendzie. Wiktoria odłożyła długopis, a usatysfakcjonowany sierżant wstał od stołu.

– Poczekajcie tutaj. Sprawdzę, czy lekarz już przyjechał.

Przez tę krótką chwilę, gdy Szymon i Wiktoria zostali sami, nie padło ani jedno słowo. On tylko patrzył na nią badawczo. Nadal próbował ją rozgryźć. Poznać, gdzie leży prawda, gdzie fałsz. Zaczynał rozumieć, że dziewczyna nie jest częścią tego teatru z własnej woli. Nie zarabia kroci, nie ma żadnych pracowniczych praw dziewczyny do towarzystwa. To, jak odnosił się do niej Cegła, jak traktował ją Igor o przerośniętych bicepsach, zdradzało, że Wiktoria była niewolnicą. Niewolnicą na miarę współczesnej cywilizacji.

Funkcjonariusz wrócił po chwili z mężczyzną, który najwyraźniej był lekarzem. Przywitał się prawie niewidocznym skinieniem głowy. Położył na wolnym krześle torbę, z której wyciągnął aparat fotograficzny oraz kilka przyrządów medycznych.

Szymon obserwował to całe przedstawienie z niezmiennym niedowierzaniem.

– Myła się pani po tym incydencie? – zapytał doktor bez cienia emocji w głosie.

– Nie – odparła dziewczyna.

– Czy takie badanie nie powinno odbyć się w szpitalu albo gdzieś… w jakimś czystym miejscu? – wtrącił Szymon.

Jego słowa jak komputerowy wirus nagle zaalarmowały cały system. Lekarz się zapowietrzył, a policjant ruszył w stronę dziennikarza, otoczył go ramieniem i wyprowadził z pomieszczenia.

– Wszystko jest tak, jak być powinno. Najważniejsze jest, żeby badanie przeprowadzić sprawnie, kiedy wszystkie ślady są jeszcze świeże. Dziewczynie nic nie będzie, jest w dobrych rękach – powiedział jakby automatycznie. Zostawił Szymona w korytarzu, a sam wrócił do pokoju.

Pozostało jedynie czekać. Czekać i nasłuchiwać odgłosów dobiegających zza drzwi. Nie było ich wiele. Dźwięk fotograficznej migawki. Szuranie krzesła. Ciche, trudne do rozszyfrowania słowa. Wymowna cisza, która przyspieszała bicie serca i zdawała się ściskać za gardło. Czekał, aż to wszystko się skończy.

20

„Zawsze trzymaj z wygranymi”

Szymonowi wydawało się, że ten dzień był najdłuższym ze wszystkich, jakie przeżył w ciągu trzydziestu lat swojego życia. Na komisariacie spędzili prawie cztery godziny. Bliskość i ciepło, jakie okazywała mu Wiktoria podczas przesłuchania, zniknęły wraz z zatrzaśnięciem drzwi samochodu. Dziewczyna znów stała się milcząca i zamknięta w sobie. Ożywiła się tylko na chwilę, gdy zatrzymali się w przydrożnym barze, żeby coś zjeść. Naciągnęła sobie kaptur męskiej bluzy na głowę, żeby nie przykuwać uwagi poobijaną twarzą. Usiedli w kącie, z dala od wścibskich spojrzeń i ciekawskich uszu.

Szymon wystarczająco długo znosił kłamstwa i tajemnice. Sądził, że Wiktoria również powinna mieć ochotę na szczyptę szczerości.

– Co się dalej stanie? – zagadnął dziennikarz. – Aresztują tego posła, prawda? Co jeżeli się obroni? Jeśli przyłapią nas na kłamstwie?

Jadła gorącą zupę w milczeniu.

– Powiesz coś wreszcie? Na komisariacie byłaś wyjątkowo rozgadana.

– Nie musisz się martwić. Masz tylko napisać artykuł.

Sięgnęła do kieszeni, jakby właśnie o czymś sobie przypomniała. Na stole położyła zdjęcie zrobione polaroidem. Przedstawiało obnażoną od pasa w górę kobietę. Jej twarz zakrywały włosy, a piersi osłaniała ręką. Ciało pokrywały mniejsze i większe siniaki oraz otarcia. W niczym nie przypominało pięknego, mocnego ciała, które pamiętał z niefortunnej nocy w hotelu.

– Mówili, że możesz je wykorzystać do swojego artykułu. Wzbudzi więcej emocji niż cała strona słów.

– Więcej negatywnych emocji w stosunku do niewinnego człowieka?

– Mówiłam ci już, że Recki nie jest całkiem niewinny.

– Ale nie on ci to zrobił.

– Robił mi masę innych rzeczy, o których świat nigdy się nie dowie. To nie jest twoje zmartwienie. Rób, co ci każą, a wszystko będzie dobrze.

Mówiła tak jak Cegła. Nawbijał jej do głowy takich haseł i pewnie nawet nie martwił się o to, że dziewczyna może się zbuntować. Postępowała jak dobrze wytresowany pies. Nie wahała się, nie myślała o nieposłuszeństwie. Szymon zastanawiał się, co takiego zrobili, by utrzymać ją na tak krótkiej smyczy.

– Płacą ci za to? – zapytał bezdusznym tonem.

Wiktoria zastygła z łyżką w pół drogi do ust.

– Nie – odparła przeciągle, jakby analizowała własną odpowiedź. – Żadne pieniądze nie byłyby tego warte.

– Więc dlaczego? – drążył temat, wykorzystując moment otwartości. – Dlaczego robisz dla nich to wszystko? Grożą ci? Nie możesz odejść? Uciec?

Nie otrzymał odpowiedzi. Po postawionych pytaniach nie usłyszał od dziewczyny już ani jednego słowa. Przestraszył się na myśl o tym, że go zdradzi, mówiąc stręczycielom, że nakłaniał ją do ucieczki.

Zgodnie ze wskazówkami odwiózł ją do podejrzanego budynku. Gdy weszli do środka, ściągnęła jego bluzę, ale kazał jej ją zatrzymać. Powiedziała coś pod nosem, co mogło być lapidarnym „dziękuję”, i ruszyła schodami na piętro. Chwilę po tym, jak stracił ją z oczu, z korytarza wyłonił się Cegła. Uśmiechał się szeroko i trzymał w dłoni granatową bluzę. Jego bluzę. Wcisnął ją dziennikarzowi do rąk i klepnął go w ramię po przyjacielsku.

– Jak poszło? Wszystko gra?

– Chyba tak. To znaczy mam pewne wątpliwości.

Cegła mruknął i przeprowadził Szymona do jednego z pomieszczeń. Dziennikarz poszedł z nim niechętnie. Nie miał pewności, czy uśmiech Cegły miał w sobie choć ułamek szczerości, czy za chwilę ktoś nie przyłoży mu lufy do skroni. Jednak Cegła nie sięgnął po broń, tylko uruchomił stojący na stole komputer i przysunął do niego krzesło.

– O jakich wątpliwościach mówimy? – zagadnął, kiedy zostali sami.

– Jak pociągniecie to do końca? Powiedzmy sobie szczerze, rozumiem, że to nie ten Recki zgwałcił Wiktorię. Wrabiacie go. Wiktoria zeznała, że pracuje w jakiejś galerii, że Recki kupił obraz, że dzwonił do niej. Co jeśli zezna, że w czasie gwałtu był gdzie indziej, i ktoś to potwierdzi? – zapytał.

Cegła zamarł w bezruchu. Wpatrywał się w Szymona niemo, tak że dziennikarz pomyślał, czy właśnie nie popełnił największego błędu w swoim życiu. Błędu, po którym nie będzie miał już okazji, by popełniać następne.

Ale Cegła zdobył się na lekki uśmiech i troskliwym tonem odpowiedział:

– Za dużo się martwisz, Szymek. Dobrze wiemy, gdzie był Recki w czasie gwałtu. Posuwał jedną z naszych dziewczyn. Ta cała reszta, o której mówisz, to nic takiego. Wszystko będzie tak, jak ma być. Każde słowo dziewczyny zostanie potwierdzone przez rzeczywistość. I galeria, i obraz, nawet to, że do niej zadzwonił. Wszystkim się zajmiemy. Policja właśnie jedzie do jego domu, w którym znajdzie nie tylko obraz, ale też ubrudzone ziemią ciuchy, a może i nawet jakąś część bielizny naszej biednej Wiktorii. Znajdą wszystko, co potwierdzi, że dzisiaj oboje zeznaliście na komendzie prawdę.

Szymon poczuł się rozdarty. Z jednej strony chciałby, żeby prawda wyszła na jaw. Żeby ukarano Cegłę, prawdziwego gwałciciela i wszystkich tych facetów zarabiających na cudzym nierządzie. Z drugiej – modlił się, żeby Cegła miał rację. Teraz również i jego los ważył się na szali. Przyłapany na składaniu fałszywych zeznań, trafiłby na ławę oskarżonych razem z Cegłą i jego koleżkami. Jakim cudem dał się wplątać w ten interes?! Nie zauważył nawet, kiedy z dziennikarza został przestępcą!

Gdy już myślał, że ten okropny dzień będzie zmierzał ku końcowi, Misztal uderzył dłonią w oparcie krzesła i rzucił:

– A teraz siadaj i pisz ten artykuł.

– Wolałbym napisać go w domu albo w redakcji…

– A ja wolałbym, żebyś zrobił to teraz. Tutaj.

– Co ty? Nie ufasz mi?

Wykorzystanie ich osobistych relacji okazało się niewystarczające, żeby Szymon mógł uciec z tego przybytku kłamstwa i występku. Cegła uniósł lekko kącik ust i odparł:

– Chcemy od razu przeczytać i zatwierdzić artykuł. Sporo za niego płacimy, prawda? Zresztą składanie zeznań najlepiej wychodzi na gorąco, kiedy jeszcze pamiętasz wszystkie szczegóły.

– A ty wiesz o tym najlepiej.

– Tak gadają psy i może mają rację. Ja nie sypałem na swoich, kiedy mnie zgarnęli.

– Jasne, odczekałeś rok.

– Niecały – przyznał Misztal, unosząc niedbale ramiona. – Trzeba wyczuwać okazję, Szymek. Tak jak ty wyczułeś dobry interes, kiedy się spotkaliśmy. Dam ci jeszcze jedną radę: zawsze trzymaj z wygranymi. To jest klucz do sukcesu!

– No, dzięki! Będę o tym pamiętał.

– Koniecznie! I pamiętaj jeszcze o jednym: jak ugryziesz rękę, która cię karmi, to nie zdziw się, jak dostaniesz po pysku. W naszym biznesie nie ma żadnych zasad oprócz jednej: szczury kończą marnie.

Wyszedł, a jego ostatnie słowa jeszcze długo dzwoniły Szymonowi w głowie. Wracały do niego wielokrotnie podczas pisania artykułu, podczas powrotu do domu i przez jakiś czas nie pozwalały mu zasnąć.

Leżał na plecach, wpatrując się w otrzymaną od Wiktorii fotografię. Parę godzin temu przepuścił ją przez skaner i wraz z artykułem przesłał do redakcji. Redaktor Szulski zatwierdził tekst do druku dość szybko i wyczyścił dla niego krzykliwą pierwszą stronę.

Szymon pogładził palcem brzeg zdjęcia, po czym odłożył je na nocny stolik. Pomyślał o swoich błędach, których cofnięcie było trudniejsze niż naciśnięcie „delete” na klawiaturze macbooka. Chętnie by się komuś wyżalił, kogoś poradził. Wiedział, że tym kimś będzie Chaberski. Przyznanie się do błędu nigdy nie przychodziło mu łatwo, jednak czuł, że tym razem nie poradzi sobie bez wsparcia.

„Szczury kończą marnie” – przypomniał sobie i z tą myślą zasnął.

21

„Wszyscy są od czegoś, od kogoś zależni!”

W redakcji pojawił się z samego rana. Zamierzał się odhaczyć, pokazać szefowi, krótko porozmawiać, wykonać kilka telefonów i uciec na miasto. Redaktor Szulski przywitał go w swoim biurze szerokim uśmiechem.

– To był bardzo dobry tekst, redaktorze Rafalski.

„Oho, idzie w tytuły – pomyślał Szymon – musi być wyjątkowo zadowolony”.

– Uzmysłowiłem sobie – mówił dalej kierownik działu – że taką aferę na tle politycznym można ciągnąć miesiącami, rozwijać ją jak telenowelę, więc nie spuszczaj oka z tej sprawy. Myślę sobie też… może jakiś wywiad z tą dziewczyną? Ty naprawdę znasz ją osobiście? To znaczy… znałeś ją przed tym gwałtem?

Szymon zmienił pozycję na krześle i zmieszany wybełkotał parę nieokreślonych dźwięków.

– Nie wydaje mi się, żeby było możliwe… zrobienie z nią wywiadu – przyznał ostrożnie, widząc, że jego słowa wywołują na twarzy szefa rozczarowanie. – Ale pewnie mógłbym napisać coś jeszcze w tym…

Wypowiedź Szymona przerwał nagły dźwięk telefonu. Szulski obojętnie zerknął na wyświetlacz, ale wyraz jego twarzy zmienił się dość szybko. Odebrał z uśmiechem maskującym niepewność.

– Co słychać? – zaczął swobodnie, ale w miarę trwania rozmowy coraz bardziej sztywniał.

Szymon miał wrażenie, że uważnie dobierał słowa. Chyba wolałby być teraz sam i właśnie dlatego dziennikarz uparcie siedział na swoim miejscu, natarczywie śledząc każdy gest przełożonego.

– Nie będę konsultował z wami każdego tekstu, który zamierzamy wypuścić… Nie zdawałem sobie z tego sprawy… Nie, nie widzę możliwości, żeby to odkręcić, ale rozumiem, co trzeba zrobić… Nie! Absolutnie nie będzie żadnego sprostowania! To nie nasza wina, że wasz człowiek wpadł. Mógł być bardziej ostrożny… Wiem, jakie są zasady… Oczywiście! Ludzie szybko zapomną o sprawie… Właśnie tak zrobimy… O nic się nie martw… Do usłyszenia.

W pokoju zapanowała cisza.

– Jakiś problem z artykułem? – odezwał się w końcu Szymon.

Dopiero po chwili szef podrapał się po głowie, wystukał palcami na blacie jakiś rytm i powiedział:

– Wszystko gra. Tylko… jednak zostaw temat na jakiś czas. Wyślę kogoś innego, żeby pogadał z prezesem partii Reckiego. Potępią go publicznie, zrobią jakąś akcję na rzecz molestowanych kobiet, żeby wyciszyć sprawę…

– Ale przed chwilą mówił pan coś innego.

– Przed chwilą nie było magicznego telefonu – odparł kierownik, wyraźnie już zdenerwowany.

– To jesteśmy w końcu gazetą niezależną, czy…

– Kurwa, Szymon! Nie wyjeżdżaj mi tu teraz z niezależnością prasy! Wszyscy są od czegoś, od kogoś zależni! Nie mieszkamy, do cholery, na bezludnej wyspie! Zostaw ten temat i basta! Wróć do tego o korupcji w Ministerstwie Zdrowia. Masz już coś? Jakieś odpowiedzi?

– Jeszcze nie – odparł Szymon, zwieszając głowę.

Szef odetchnął ciężko, zaklął pod nosem, po czym powiedział:

– Ze wszystkim zrobiłeś dobrze, dlatego masz dwa tygodnie pracy w Samotnej Górze.

– To, żeby mnie uciszyć? Taki rodzaj łapówki?

– Rafalski, przeginasz!

– Ja zajmę się tym tematem. Porozmawiam z Reckim…

– Chcesz rozmawiać z Reckim?! – Kierownik zaśmiał się nerwowo. Jego zachowanie zdradzało niemoc i było dla Szymona obrazem emocji, jakich sam doświadczał. Szulski oparł łokcie na biurku i ze smutkiem w oczach dodał: – Do Reckiego to ty się nawet nie zbliżysz. Nie powiem ci, kto przed chwilą do mnie zadzwonił, ale wiedz, że to wpływowy człowiek i wyraźnie dał mi do zrozumienia, że powinienem cię zwolnić. Ciesz się z tego, co osiągnąłeś, Szymek, i nie wychylaj się za bardzo, bo droga ze szczytu do piwnicy jest zaskakująco krótka.

Wszyscy udzielali mu bardzo szczerych i mądrych rad. Gdyby którakolwiek z nich rzeczywiście wyrażała troskę o niego, może i byłby za nie wdzięczny. Jednak źródło tych „dobrych porad” leżało daleko od troski. Pod spodem kryło się ostrzeżenie i nie potrzeba było wyjątkowej błyskotliwości, żeby to dostrzec.

– Dwa tygodnie pracy w Samotnej Górze – powtórzył Szulski łagodnie i dobrotliwie, jakby właśnie podarował Szymonowi jakiś wyjątkowo wartościowy prezent. – Nasi dwaj nowi stażyści są na twoje zawołanie… Korupcja w ministerstwie. Zrób to, jak należy, to za jakiś czas wrócimy do sprawy sexworkingu.

– Prostytucji – poprawił go Szymon bez szczególnego zaangażowania.

– Sexworkingu – obstawał przy swoim naczelny. – To słowo lepiej się kojarzy. Nie wzbudza tak negatywnych emocji.

Powinien być zadowolony, ale wychodząc z gabinetu szefa, czuł jedynie złość. Miał wrażenie, że i tutaj rozgrywano jego kartami. Miał pisać o tym, nie o tamtym. Używać takiego, nie innego słowa. Siedzieć za tym, nie innym biurkiem. Jeszcze jakiś czas temu otwarcie drzwi Samotnej Góry dawałoby mu jakąś satysfakcję, ale teraz, naciskając płynnie ustępującą klamkę, nie czuł nic. Ogarnął spojrzeniem znajome schludne miejsce, zdając sobie sprawę, że nie ma z nim dobrych skojarzeń. To w tych czterech ścianach doszło do ostrej konfrontacji z aspirantem Baczukiem. Dostał od niego po twarzy i zrewanżował się, jak zwykle powalając przyjaciela na ziemię. Co z tego, skoro wygrywając, przegrał tak wiele?

Za szerokim oknem rozciągał się imponujący widok na centrum Warszawy. Biurowce, hotele, Pałac Kultury. Na ten obrazek Szymon zasłużył ciężką pracą i kłamstwami. To wszystko nie tak miało wyglądać.

Zaplótł ręce na piersi i wtedy poczuł gruby plik pieniędzy w wewnętrznej kieszeni kurtki. Jedni płacili mu za pisanie, drudzy za milczenie. Czy właśnie tak zarabia się miliony? Żyjąc pod dyktando innych? Tadeusz Rafalski wiedział lepiej, był jak Zimny, a nawet jak trzech Zimnych razem wziętych. Nikt nie mówił mu, co ma robić. To on rozdawał innym koperty, on wydawał polecenia.

W kieszeni zawibrował telefon, a Szymon momentalnie poczuł uwolnioną do krwi adrenalinę. Wziął głęboki wdech i spojrzał na wyświetlacz. Dzwonił numer prywatny, więc odebrał niepewnie.

– Rafalski, słucham.

– Cześć, Szymon! Mówi Janek Rosiak.

Janek nie był człowiekiem, którego trzeba by się obawiać. Dziennikarz odetchnął z ulgą i przypomniał sobie, że pisał do tego znajomego pracownika banku z prośbą o sprawdzenie pewnych informacji. Chodziło oczywiście o nietypowe ruchy na koncie ministra podejrzewanego o korupcję. Wysłuchał informacji cierpliwie i jak zwykle zapewnił, że ta nielegalnie zdobyta wiedza zostanie przez niego wynagrodzona, po czym rozłączył się. Jednak te brudne pieniądze do czegoś się przydadzą! A może przydadzą się na coś jeszcze?

Nie usiadł nawet na chwilę za czyściutkim biurkiem. Podszedł do okna, przysiadł na parapecie i wyciągnął z portfela wizytówkę radcy prawnego. Parokrotnie obrócił ją między palcami, zastanawiając się, czy krok, który zamierzał wykonać, będzie właściwy. Od naciśnięcia słuchawki odwiodło go pukanie do drzwi. Do środka wszedł stażysta w modnych drucianych okularach na nosie i marynarce w kratę, a wszystko to zdradzało jego sentymentalne wyobrażenia o dziennikarskiej pracy.

– Naczelny powiedział, że może pan potrzebować pomocy – zagadnął nieśmiało.

Szymon uśmiechnął się nieznacznie i odparł:

– Wejdź i zamknij drzwi.

Stażysta postąpił kilka kroków naprzód. Trzymał przed sobą notes i milczał.

– Nie przyszedłeś na egzamin, rozluźnij się – rzucił Rafalski i przywołał chłopaka skinieniem głowy. Na telefonie otworzył maila, którego przed chwilą otrzymał od pracownika banku. Po chwili stojąca przy ścianie drukarka wydała z siebie kilka dźwięków i wypluła parę zadrukowanych stron. – Weź te kartki – poinstruował. – To jest wyciąg transakcji dokonywanych przez ministra zdrowia w ubiegłym miesiącu. Przyjrzyj się temu, wyciągnij wnioski i napisz notatkę.

Chłopak rzucił okiem na dokumenty, a potem zdezorientowany na redaktora.

– Ale czy to jest…

– Co?

– Wyciąg z prywatnego konta… skąd? Można tak?

– Na serio pytasz mnie, czy w tej branży coś można czy nie?

– Przepraszam, redaktorze…

– Szymon – poprawił go Rafalski. – Nie musisz mnie tytułować. Nie jestem tu nikim ważnym. Naczelny chce narobić szumu wokół ministra i afery korupcyjnej. Nie pisz o wyciągu ani źródle informacji. Tylko o faktach, którym nikt nie zaprzeczy. O wyjątkowo drogich wydatkach, jak zakup łodzi zaraz po tym, jak na jego konto wpłynęło pół miliona złotych.

– Może coś sprzedał?

– Może, ale to już mniej istotne. Niech się tłumaczy.

– A skąd wiesz, że kupił łódź? – zapytał stażysta, wodząc wzrokiem po transakcjach.

– Transakcja z czternastego. Widzisz w tytule „parker 800”? To jest łódź motorowa.

– Myślałem, że Parker robi długopisy…

Szymon parsknął. Pamiętał, jak jego ojciec wahał się, czy kupić parkera czy utterna.

– To nie jest długopis za pół miliona. Jak masz w ogóle na imię?

– Marcin.

Szymon przytaknął i po chwili rzucił:

– Dasz sobie z tym radę? Jeszcze na dzisiaj?

– Myślę, że tak – odparł, wycofując się, ale przystanął przy drzwiach. – Mogę cię jeszcze o coś zapytać?

– Pytaj.

– Chodzi o artykuł o prostytucji. Będziesz jeszcze o tym pisał?

– Może, a co?

Marcin coś sobie ważył. Nad czymś myślał.

– Pytam, bo miałem wrażenie, że temat tylko liznąłeś, że jest tam jakieś drugie dno – odparł po chwili. – A to chyba społecznie ważniejsze niż łódka ministra. Może się mylę…

– Nie, nie sądzę, żebyś się mylił, ale teraz… minister i jego parker – dodał stanowczo, jakby ucinając rozmowę.

Chłopak wyszedł, jeszcze raz obiecując, że przyłoży się do zadania, ale Szymon nie dbał o to szczególnie. Dosłownie miał to gdzieś, bo również uważał, że są ważniejsze tematy.

Ponownie spojrzał na wizytówkę i wbił na telefonie zapisany długopisem numer. Po kilku sygnałach odezwał się miły kobiecy głos. Nie spodziewał się tego.

– Dzień dobry! W czym mogę pomóc?

– Dzień dobry – odparł Rafalski niepewnie. – Dostałem ten namiar od przyjaciela, który korzystał z waszych usług. Chciałbym się umówić na spotkanie.

Jego serce biło jak szalone. Wiele kosztowało go zachowanie spokoju i zapanowanie nad drżeniem głosu. Teraz musiał sprawiać wrażenie zorientowanego i doświadczonego faceta przy kasie, który zawsze dostaje to, co sobie zamarzy.

22

„Wiesz, do czego służy pistolet podczas strzelaniny?”

Chyży prowadził podwójne życie od dwóch lat. Od dwóch lat, ciągnących się jak wieczność, oglądał się za siebie, pilnował, aby wszystkie światy – prywatny, policyjny, bandycki – pozostawały oddzielone. Jego żona nie miała pojęcia o jego zadaniach specjalnych. Nie wspominając już o dwunastoletnim synu, który coraz rzadziej z nim rozmawiał. Czemu się dziwić? Prawie nie widywał wiecznie pracującego, nieobecnego ciałem lub duchem ojca. Dla niego Chyży nie był bohaterem, policjantem chroniącym obywateli. Był tatą, którego potrzebował dorastający chłopiec.

Chyży, kiedy już przychodził do domu, szybko zjadał obiad i schodził do garażu pracować nad renowacją ukochanego forda mustanga. Czasami zajrzał do pokoju syna, by zapytać, czy odrobił lekcje, na co ten zawsze odpowiadał, że tak. Ojciec i tak nigdy niczego nie sprawdzał, więc co za różnica.

Tamtego dnia było inaczej.

– Cześć, młody. Co w szkole? – zapytał Chyży, kiedy stanął w progu pokoju syna.

– Dobrze – odparł nastolatek, nie odrywając wzroku od komputera.

Grał właśnie w jakąś strzelankę. Postać, ubrana w wojskowy mundur, przedzierała się między samochodami i strzelała z ukrycia do wirtualnych wrogów z krótkiej broni palnej.

Chyży westchnął i jakby zdobywszy się na odwagę, wszedł do pokoju chłopaka. Usiadł na skraju łóżka za plecami syna i przez chwilę przyglądał się, jak młody celnie oddaje strzały w głowy przeciwników.

– Odrobiłeś lekcje?

– Tak.

– Co teraz przerabiacie?

– Różne rzeczy.

– Na przykład? Jaką omawiacie lekturę?

– Co?

– Jaką lekturę… Możesz to na chwilę wyłączyć? Rafał, zrób pauzę.

Chłopak westchnął i obrócił się na krześle w kierunku ojca. Bitwa na monitorze zamarła w bezruchu.

– Pytałem, jaką omawiacie lekturę.

– A jakie to ma znaczenie?

– Po prostu chcę wiedzieć.

– Winnetou.

– O tym Apaczu?

– Czytałeś?

– Oglądałem film. Nie mieliśmy tego na liście lektur. Podoba ci się?

– Nie wiem. – Chłopak wzruszył ramionami.

– Rafał, podoba ci się albo nie. To nie jest trudne pytanie.

– A tobie podobał się film?

– Tak, oglądałem go parę razy. Lubię opowieści o honorowej męskiej przyjaźni.

– Może być.

– Co?

– Książka. Może być. Nie lubię polskiego.

– A co lubisz?

– Matmę.

– Jak twoja mama. Ja nigdy nie miałem głowy do liczenia.

– Chcesz popatrzeć, jak gram?

– Muszę iść do garażu. Zostało mi jeszcze kilka rzeczy do naprawienia w mustangu.

– Po co kupiłeś tego grata?

– Lubię grzebać przy samochodach, a taki mustang to klasyk! Zobaczysz, jak go odpicuję, to wszyscy będą się za nim oglądali. Będziesz nim woził dziewczyny na randki.

– Nie będę miał dziewczyny.

– Nie gadaj głupot, Rafał. Jeszcze ci się pozmienia. – Chyży uśmiechnął się łagodnie i poczochrał syna po głowie. – Dobra, pokaż, w co tam grasz.

Rafał uśmiechnął się półgębkiem i ponownie uruchomił grę. Chyży pomyślał, że nigdy nie rozmawia z synem o swojej robocie. Nigdy nie zabrał go na strzelnicę, nie uczył samoobrony. Może coś przegapił? Może ominął jakiś ważny rozdział w księdze o byciu dobrym ojcem? Śledził wzrokiem wirtualnego żołnierza. Syn wzdrygnął się nagle i syknął, bo ekran zalał się czerwonym światłem.

– Skubaniec! – warknął chłopak, naciskając szybko przyciski na padzie.

Żołnierz umarł od kilku ciosów nożem w plecy.

– Niepotrzebnie chodzisz z pistoletem – powiedział ojciec, gdy na ekranie pojawiło się złowieszcze „game over”.

– Lubię pistolet.

– Wiesz, do czego służy pistolet podczas strzelaniny?

– No?

– Służy do tego, żeby dostać się do karabinu. Następnym razem zmień broń na długą. Będziesz szybciej kasował wrogów.

Nastolatek przytaknął. Nie mógł przypuszczać, że ojciec zdobył taką wiedzę dzięki doświadczeniu w realnym świecie.

Chyży położył dłoń na ramieniu syna i wyszedł.

Światło w garażu zapaliło się automatycznie, reagując na ruch. Z ciemności wyłonił się piękny, choć stary ford mustang. Pod ścianą stała metalowa szafka, po brzegi wypełniona narzędziami.

Chyży w kilka sekund wydobył wszystkie potrzebne mu narzędzia i chwilę potem zanurkował pod zawieszenie samochodu. Zanim ta klasyczna piękność znowu wyruszy na drogę i będzie błyszczeć pełnią swoich możliwości, upłynie jeszcze kilkanaście godzin pracy. Chyży nie mógł się już doczekać tej pierwszej przejażdżki, na którą miał zamiar zabrać syna. Jednocześnie zastanawiał się, czym zajmie się w następnej kolejności. Co innego będzie w stanie uspokajać go tak, jak naprawianie starego samochodu? Z zamyślenia wyrwało go nagłe uderzenie w karoserię. Zaklął pod nosem i wysunął się na desce, czując, że skoczyło mu ciśnienie. Niech Bóg ma w opiece tego kretyna, który uderzył w blachę samochodu!

– Cześć, Chyży. Nie odbierasz telefonu? – zapytał Smok, opierając się o bagażnik wozu.

Chyży odetchnął, by się uspokoić. Wytarł ręce w leżącą na podłodze ścierkę.

– Musiał mi się rozładować – powiedział po chwili neutralnym tonem.

– Noś telefon przy dupie, dobra? Nigdy nie wiadomo, kiedy coś wypłynie.

– Stało się coś?

– Stało. Zjebał się transport dziewczynek z Filipin.

Chyży podniósł się i spojrzał w głąb garażu, by nabrać pewności, że są sami.

– To znaczy? – dopytał ściszonym głosem.

– Dostaliśmy cynk od właściciela ciężarówki, że były problemy w Belgii. Kierowca zniknął i zostawił wóz z towarem.

– Z dziewczynami?

– Przecież mówię. Podobno był nowy w robocie, nie wiedział, co przewozi. Ale właściciel twierdzi, że mógł się domyślić, że transportuje coś nielegalnego, i strefił. Dał nogę po prostu i zostawił wóz na parkingu. Policja otworzyła naczepę i znalazła zamarznięte ciała.

– Ile?

– Trzydzieści.

– Kurwa.

– Kurwa, w rzeczy samej. Trzeba się upewnić, że koleś nic nie powie. Mam już na niego namiary. Pojedziesz jeszcze dzisiaj do Belgii i porozmawiasz z nim. Przypomnij mu, że więzienie to jego najmniejsze zmartwienie.

– Smoku, czy nie posuwamy się za daleko?

– Żartujesz, stary?! Siedzimy w tym już po uszy. Szef ma z Zimnym taki deal, że będziemy ustawieni do końca życia! Koniec z mieszkaniem na kupie w bloku, koniec z jeżdżeniem starym wozem i czekaniem na pięćset plus każdego jebanego miesiąca. Prostytucja da nam to wszystko, czego przez lata odmawiała nam policja. W końcu będzie nas stać na porządną furę i chatę za miastem. A ty zafundujesz dzieciakowi prywatną szkołę. Jebać policję. Mam już dosyć bycia popychadłem za marne kilka tysięcy. Udziały w biznesie Zimnego ustawią nas na lata. Załatw sprawę z kierowcą, to Zimny odpali ci bonus. Będziecie mieli na wakacje w tym roku.

– Nie mogę tak po prostu wyjechać.

– Nie masz, kurwa, wyjścia. W robocie weź L-cztery. Szef szepnie o tobie dobre słówko w wydziale, a starej powiedz, że jedziesz na szkolenie. Wszystko będzie okej.

Smok przypieczętował swoje słowa mocnym klepnięciem w ramię Chyżego i wyszedł z garażu ze spuszczoną głową.

Chyży zaklął pod nosem. Nie tak to miało wyglądać. Rozpracowywali grupę przestępczą czerpiącą zyski z nierządu. Byli dobrymi policjantami. Ale szef chciał zarobić na boku. Któregoś dnia, kiedy myśleli, że kończą niewygodną robotę pod przykryciem, Darek spotkał się z nimi w przydrożnym barze i każdemu wręczył po wypchanej do oporu kopercie. „To premia od Zimnego” – powiedział. „Od Zimnego? Od tego Zimnego, którego mieliśmy zapuszkować?” – zapytał wtedy Chyży, widząc kątem oka, jak Smok zaglądał już do wnętrza koperty. „To już nieaktualne – odparł Darek ze swobodnym uśmiechem na twarzy – za wsadzenie Zimnego do paki dostaniemy, może, premię w wysokości stu złotych. Za niewsadzenie go do paki dostajemy sto razy tyle na głowę. A to dopiero początek”.

Smok uśmiechnął się, parskając pod nosem. Wyraźnie podobał mu się taki układ. Chyżemu nie podobał się on wcale, chociaż koperta dobrze czuła się w dłoni. Żona już od miesięcy mówiła, że trzeba wyremontować łazienkę, która każdego roku coraz bardziej śmierdziała i czerniała od rosnącego w ścianie grzyba. Pomyślał wtedy, że może to przymknięcie oka na jednego bandytę nie wyrządzi wielkiej krzywdy, a przynajmniej będzie miał na remont. Przynajmniej tyle dostanie Marzena za wszystkie samotne i nieprzespane noce, za wszystkie wybuchy złości męża, za wszystkie odwoływane przez niego wyjazdy i zapomniane rocznice. Chciał coś dla niej zrobić. Coś, co przyniesie jej radość. Kiedy po raz pierwszy wsunął kopertę do kieszeni, nie podejrzewał, dokąd doprowadzi go ta droga. Teraz nie było już odwrotu. Sam znalazł się w kieszeni bandyty i nie miał możliwości, by to wszystko odkręcić.

Przynajmniej to powtarzał mu wielokrotnie Smok. Ten wydawał się nie przejmować całą sytuacją. Kręcił interesy na boku z poczuciem satysfakcji, a jego apetyt na kasę rósł w miarę zarobku. Chyży nawet nie zauważył, kiedy dokładnie jego kumpel stał się wyrachowanym kłamcą i bandytą. Prawdopodobnie stało się to tego samego dnia, kiedy Chyży przyjął pieniądze.

Jednak czuł się inny. Każdego dnia potęgowało się w nim wrażenie, że dłużej już tego nie zniesie. Poczuł to pierwszy raz, kiedy zawiózł przestraszoną szesnastolatkę do klienta. Dziewczyna była umalowana tak, że nie wyglądała na swój wiek, a była zaledwie o cztery lata starsza od jego syna. Nie chciała tego robić. Nie chciała iść do tamtego hotelu i dotykać intymnych miejsc faceta, który mógłby być jej dziadkiem. Nie miała wyboru w przeciwieństwie do Chyżego, który mimo podszeptów sumienia zawiózł ją pod wskazany adres. Później było tylko gorzej. Na zlecenie Zimnego bił, porywał, kupował i sprzedawał ludzi. To, co z początku miało być pracą policyjnego przykrywkowca, stało się wyłącznie pracą. Bez ukrytej agendy.

Darek dobrze ich ustawił. Załatwił im udziały w biznesie Zimnego. Smok ucieszył się jak dziecko, a Chyży poczuł przemykający po kręgosłupie chłód. Każdego dnia uczył się o sobie czegoś nowego. Codziennie poznawał nowe granice swojej moralności. Tego dnia, po rozmowie ze Smokiem w garażu, kiedy dowiedział się o śmierci z wychłodzenia trzydziestu filipińskich dziewczynek, coś w nim pękło. Poczuł niewyobrażalny gniew i strach. Oba te uczucia kazały mu podjąć drastyczne kroki. Kroki ku wolności i odkupieniu.

23

„Przeżyjesz”

Obiecali jej przynajmniej dzień wolnego, bo dobrze spisała się na posterunku. Podobała się im dokładność i szczegółowość zawiadomienia, którego zapis w formacie audio otrzymali chwilę po jego nagraniu. Wiktoria nie mogła jednak zaprotestować, gdy burdelmama poinformowała ją, że ma doprowadzić się do porządku, zrobić makijaż, przypudrować sińce i być gotowa do pracy przed ósmą wieczorem. Zapytała tylko, kto jest klientem, a gdy usłyszała, że ktoś nowy, przeszył ją strach. Niepewność była najgorsza, a niespodzianki rzadko wiązały się z czymś miłym.

Igor zatrzymał samochód przed hotelem. Powiedział, że przyjedzie po nią o szóstej rano.

– Nie możesz wcześniej? – zapytała.

– Nie. Facet płaci za całą noc – powiedział oschle, po czym sięgnął do kieszeni i wyciągnął mały metalowy pojemniczek.

– Wszystko mnie boli – przyznała, jakby sama przed sobą, bo nie liczyła, że Igor zrobi coś z tą informacją.

– Przeżyjesz. Wciągnij kreskę. Będzie ci lżej – rzucił, podsuwając jej pojemnik, i zerknął na jej twarz.

W słabym wieczornym świetle nie mógł dostrzec śladów, które jej zostawił. Zrobiła mocny makijaż, ale jako doświadczony stręczyciel, najwyraźniej dostrzegał jej opłakany stan i chciał zrobić wszystko, by użyteczność dziewczyny przedłużyć do oporu. Chytrość pod płaszczykiem troski.

Wiktoria pokręciła głową, ale Igor nie ustępował. Wcisnął jej pojemnik w dłonie i ostro rozkazał:

– Wciągaj kreskę! Klient ma być zadowolony, rozumiesz?

– Tak – odparła cicho, po czym wysypała sobie na wierzch dłoni porcję proszku i wciągnęła ją szybko.

Kiedy wysiadła z samochodu, powinna stać się już inną kobietą. Nie zastraszoną, posłuszną niewolnicą, tylko pewną siebie, doświadczoną prostytutką. A jednak tej nocy coś było inaczej. Z trudem powstrzymywała łzy, mimo że narkotyki już zaczęły mieszać jej w głowie, zagłuszając prawdziwe emocje. Chciało się jej płakać i śmiać jednocześnie. Nie rozumiała, co się z nią działo, ale wiedziała, że nie może w tym stanie pokazać się nowemu klientowi. Nie podobało się jej to, że zamówił ją na całą noc, ale zawsze mogła mieć nadzieję, że to niezbyt doświadczony dziwkarz, który przeliczył swoje siły. A może się myliła? Czekała ją kolejna noc upodlenia, poniżenia, może fizycznego bólu.

Na samą myśl o stosunku zrobiło się jej niedobrze. Zachwiała się w hotelowym holu, w ostatniej chwili wspierając się o kolumnę. Rozejrzała się po przestronnym lobby, spojrzała na uśmiechnięte twarze przechodzących gości i przez chwilę poczuła emanującą z nich energię, ich radość. Tak bardzo chciała, żeby to uczucie z nią zostało, chciała być częścią tej radości, rozluźnienia, tej wolności i decydowania o sobie. Tymczasem chwilowe uczucie zaczęło stopniowo znikać, ulatywało z niej jak ptak, którego nie sposób ponownie pochwycić, a ona sama miała wrażenie, że spada w ciemną otchłań własnego bólu.

Zaczerpnęła powietrza i ruszyła ku windom. Grupa hotelowych gości również czekała na jedną z dwóch wind. Gdy otworzyły się pierwsze drzwi, wszyscy weszli do środka, jednak Wiktoria nie miała zamiaru tłoczyć się razem z nimi. Odsunęła się na bok, a gdy tylko goście odjechali, nacisnęła przycisk.

Nie mogła patrzeć na swoje odbicie w otaczających ją zewsząd lustrach. Spojrzała tylko na panel i szybko odnalazła numer piętra, na którym zameldował się klient. Winda sunęła płynnie, a na wyświetlaczu pokazywały się kolejne cyfry. Osiem. Drzwi otworzyły się gładko, a ona nadal stała oparta o ścianę, nie mogąc wykonać kroku. Dość. Miała dość. Wcisnęła guzik najwyższego piętra. To, co działo się później, przewijało się przed jej oczami, zupełnie jakby oglądała film, którego kadr pokazywał tylko kilka najbliższych metrów. Nie dostrzegała tego, co znajdowało się dalej, ani tego, co było po bokach. Poruszała się jak w tunelu, który prowadził do jednego miejsca. Najpierw przez korytarz na jedenastym piętrze, potem do drabiny, do klapy, do wiatru smagającego dach hotelu, do jego brzegu, do samej krawędzi…

24

„Interesuje mnie tylko ona”

Szymon usiadł na sofie w hotelowym lobby. Wybrał sobie miejsce najmniej atrakcyjne (z punktu widzenia przeciętnego gościa), wciśnięte w kąt, przysłonięte kolumną. Dla ukrywającego się obserwatora było to jednak miejsce idealne. Nie rzucał się w oczy, samemu mając ogląd na to, kto wchodzi do hotelu. Z niesmakiem przypomniał sobie rozmowę telefoniczną, podczas której umówił się na spotkanie.

– Interesuje mnie Wiktoria – powiedział, zniżając głos.

– Rozumiem – odparła raczej młoda kobieta po drugiej stronie słuchawki. – Wiktoria będzie przez kilka dni niedostępna…

– Interesuje mnie tylko ona – upierał się Szymon. Nie chciał, by jego zdecydowanie wydało się kobiecie podejrzane, więc szybko dodał: – Przyjaciel wyraźnie mi ją polecił. Mówił, że ona najlepiej ssie.

– Skoro tak… Z tym że Wiktoria miała niedawno wypadek samochodowy i jest trochę poobijana.

– Mnie to nie przeszkadza – odparł spokojnie, dławiąc wzburzenie wywołane słowem „wypadek”.

– W takim razie dobrze – stwierdziła kobieta. – Gdzie chciałby się pan spotkać?

– W hotelu. Wynajmę pokój na dzisiejszą noc. Zadzwonię do pani za godzinę i podam adres, zgoda?

– Oczywiście.

– Ile to kosztuje? Przyjaciel mówił, że Wiktoria bierze pięćset za godzinę, ale ja chciałbym ją na całą noc.

– Za całą noc to będą dwa tysiące.

Wiele wysiłku kosztowało Szymona, by mówić pewnym głosem zdecydowanego, znającego się na rzeczy faceta. Odsunął na chwilę telefon od ucha i wziął kilka szybkich oddechów.

– Zgoda. Do usłyszenia za godzinę.

Zamówił pokój, potwierdził spotkanie, podając adres i numer pokoju, a teraz czekał. W niepewności i zwątpieniu, bo nie miał pojęcia, jak to będzie wyglądało. Czy któryś z mięśniaków pojawi się razem z nią, żeby najpierw odebrać pieniądze i upewnić się, z kim zostawia dziewczynę? Jeśli tak, to Szymon nawet nie wyjdzie z ukrycia. Wymknie się z hotelu przy najbliższej okazji. Jeśli jednak Wiktoria przyjdzie sama, pójdzie za nią i spotkają się przy drzwiach pokoju albo w windzie.

Spojrzał na zegarek. Było za pięć ósma, kiedy dziewczyna przeszła przez obrotowe drzwi hotelu. Miała wysokie szpilki, miniówkę i futrzaną kurtkę, ale ani to, ani mocny makijaż nie zdołały zrobić z niej tej nocy seksownej kobiety. Jej długie nogi wyraźnie drżały, a twarz wyrażała ból. Zachwiała się i Szymon poderwał się, myśląc, że mdleje, ale ona znalazła oparcie w najbliższej kolumnie. Coś było z nią nie tak, dostrzegał to gołym okiem. Przelotnie zerknął na innych ludzi w lobby, ale nikt poza nim nie zwrócił na nią uwagi.

Szymon obserwował ją z uwagą. Powoli wstał z kanapy i podszedł bliżej wind, żeby nie stracić jej z oczu. Coś powstrzymywało go przed podejściem do niej od razu. Może był to fakt, że teraz widział ją, jaka była naprawdę. Gdy się spotkają, ona znowu wejdzie w swoją rolę. Jedną z wielu. Nie zauważyła go jeszcze, co wydało mu się dziwne, bo przestał się ukrywać. Stał po prostu kilka metrów od niej, zastanawiając się, jak zacząć rozmowę, jak nakłonić ją do współpracy.

Weszła do windy i wtedy Szymon ruszył, jednak drzwi zamknęły się szybciej, niż się spodziewał. Wiktoria pojechała na ósme piętro, a on został na dole. Prędko wsiadł do drugiej, wolnej już windy, ale gdy dojechał na górę i przeszedł korytarzem pod pokój, nigdzie jej nie widział. Szybkim krokiem wrócił do wind i zerknął na wyświetlacze. Ta, którą przyjechał, nadal była otwarta, ale ta druga, do której wsiadła Wiktoria, znajdowała się teraz na najwyższym z pięter. Podążył za nią, pchany raczej ciekawością niż obawami. Te pojawiły się dopiero, gdy wyszedłszy na szczytowe piętro hotelu, dostrzegł leżące pod drabinką szpilki. Dopadł do szczebli. Gdy chwilę później znalazł się na dachu, w twarz uderzył go silny podmuch wiatru.

Rozejrzał się nerwowo. Nie od razu zauważył ją w ciemności, ale kiedy ją dojrzał, stała na krawędzi dachu, wpatrzona w rozświetlone w oddali centrum Warszawy. Strach wyrwał z jego gardła momentalny okrzyk. Zawołał jej imię i może też coś na kształt: „nie skacz” lub „nie rób tego”. Sam nie wiedział, bo niespodziewana sytuacja go zszokowała. Poczuł się dokładnie tak samo jak kilka nocy temu w lesie, gdy sam już żegnał się z życiem.

– Wiktoria!

Nie reagowała. Może to wiatr zagłuszał głos Szymona, a może dziewczyna była w jakimś odrętwieniu, które całkiem odcięło ją od świata zewnętrznego. Niewiele myśląc, dobiegł do niej i łapiąc ją w pasie, stanowczym ruchem odciągnął od krawędzi.

– To ja opłaciłem tę noc! To tylko ja! – wykrzyczał, nie luzując uścisku.

Bał się, że mu się wyrwie i skoczy, ale ona nawet nie próbowała się wyswobodzić. Trwała w jego ramionach jak szmaciana, pozbawiona życia lalka. Osunęła się na ziemię. Odgarnął jej włosy i ujął w dłonie delikatną, mokrą od łez twarz.

– Wiktoria…

Spojrzała na niego, ale w oczach miała pustkę. Dopiero gdy znów powtórzył jej imię, odparła:

– Alina. Mam na imię Alina.

Spuściła oczy, a Szymon delikatnie poderwał ją z ziemi. Stanęła na chwiejnych jeszcze nogach i pozwoliła, by ją prowadził. Razem wrócili do budynku.

Kiedy Szymon zamknął klapę prowadzącą na dach, odetchnął swobodniej. Teraz mógł porozmawiać z nią o tym, o czym planował, ale kiedy spojrzał na jej oświetloną halogenami twarz, zastanowił się, czy to właściwa droga. Sam już nie wiedział, kto potrzebuje pomocy bardziej. On, czy jednak ona.

25

„Mnie nie można kupić”

Szymonem wstrząsnęła świadomość, że zaledwie sekundy zadecydowały o życiu tej dziewczyny. Rzeczywistość, a może jakaś siła wyższa, posłużyła się jego rękami, żeby odciągnąć ją od krawędzi, za którą zaczynała się śmierć. Czy przez to ta bezradna, bezwolna istota stała mu się bliższa?

Pozbawiona wszelkich masek, sił i woli, weszła do hotelowego pokoju i właśnie ta jej pustka, te wszystkie „bez” sprawiły, że Szymon zobaczył ją w prawdzie, a to, co zobaczył, przeraziło go.

Idąc przed siebie posuwistym krokiem, zrzuciła z ramion futrzaną kurtkę. A gdy zaczęła rozpinać bluzkę, Szymon złapał jej nadgarstki.

– Przestań. Nie po to tutaj jesteś – powiedział, szukając zrozumienia w jej pustym spojrzeniu.

– Zapłaciłeś za mnie…

– Posłuchaj mnie… – Zawahał się, szukając w głowie odpowiedniego imienia. – Alino, chcę tylko z tobą porozmawiać.

Przeciągnął ją ostrożnie w stronę łóżka i usadził. Sam przysunął sobie fotel i usiadł naprzeciwko zdezorientowanej dziewczyny.

– Obydwoje wpakowaliśmy się w trudną sytuację. Nie wiem, jaka jest twoja historia, ale moja jest całkiem prosta. Znasz ją. Dałem się podejść, oszukać, a teraz Cegła i cała ta… ekipa Zimnego trzymają mnie w garści. Chcą, żebym pisał dla nich ustawione artykuły. Płacą mi za to, więc zawsze będą mogli powiedzieć, że robiłem to wszystko z własnej woli.

– Powinieneś się cieszyć… – odparła beznamiętnie.

Szymon spojrzał na nią pytająco.

– Przynajmniej płacą ci za bycie ich kurwą – wyjaśniła.

Jej bezpośredniość go zmroziła, lecz może nie powinien się dziwić. Doświadczenia dziewczyny znieczuliły ją na wiele sytuacji i na wiele słów.

Przytaknął.

– Masz rację – powiedział. – Jestem ich kurwą. Ale tak nie może być! Pomożesz mi ich załatwić.

Przez chwilę patrzyła na niego niemo, jakby próbowała ocenić, jak poważne są jego zamiary.

– Zwariowałeś – oznajmiła z przekonaniem.

– Zaufaj mi. Media są potężną bronią. Mogę załatwić Zimnego, zwracając na niego uwagę policji. Potrzebuję tylko dowodów i świadka. Pomóż mi, a oboje na tym zyskamy.

– Nie wiesz, o czym mówisz. Od lat sama nie mogę sobie pomóc, a oczekujesz, że uratuję ciebie?! Zabiją cię bez wahania, kiedy się dowiedzą…

– Nie dowiedzą się, chyba że sama im o tym powiesz. Ale nie zrobiłabyś tego, prawda?

Jej przeciągające się milczenie zdradzało, że jeszcze nie miał jej po swojej stronie. Nie w pełni. Obawiał się, że jej niedoszłe samobójstwo świadczyło o utracie nadziei i całkowitym zobojętnieniu. Mogła go też wydać. Wybrać łatwiejszą drogę; drogę współpracy z oprawcami. Kiedy już zaczął podejrzewać, że się przeliczył i źle ocenił charakter dziewczyny, ta podniosła na niego spojrzenie. W jej oczach ponownie dostrzegł życie, jakby na nowo zobaczyła przed sobą drogę.

– Pomogę ci, jeżeli ty pomożesz mnie – szepnęła.

– Tak jak powiedziałem, jeśli zbiorę potrzebne informacje, oboje na tym skorzystamy. Zanim policja weźmie się za Zimnego, upłynie trochę czasu, ale wiem, do kogo z tym pójść, żeby burdel zamknęli od razu.

– Nie to mam na myśli. Szymon, nie wytrzymam z nimi ani jednego dnia dłużej – powiedziała drżącym głosem, tak że nie miał wątpliwości co do prawdziwości jej słów.

Jego imię, wypowiedziane z naciskiem, zabrzmiało, jakby był dla niej ostatnią deską ratunku. Poczuł się niepewnie. Spodziewał się, że Alina będzie czegoś od niego oczekiwała, ale czy dobrze ją zrozumiał?

– Prosisz mnie o…

– Pomóż mi zniknąć.

Czy miała na myśli samobójstwo? Patrzył na nią wnikliwie, szukając odpowiedzi na pytanie, które bał się postawić.

– Pomóż mi uciec – dodała – tak, żeby mnie nie znaleźli.

– Teraz?! – Odchylił się, zwiększając dystans.

Alina wyglądała na zdecydowaną.

– Nie mogę tam wrócić. Prędzej się zabiję…

– Nie mów tak! Śmierć nie jest rozwiązaniem.

– Ty nie rozumiesz – westchnęła, nie tracąc jednak pewności w tonie.

– Rozumiem, że masz dosyć, jednak teraz nie jesteś sama. Pomogę ci, ale nie tak, nie od razu.

– Na co mam czekać?! Na kolejnego klienta?! Następne pobicie?!

Szymon poderwał się z miejsca i zaczął spacerować po pokoju. Kręcił przy tym głową, dając jej do zrozumienia, że nie spodziewał się takiego obrotu spraw. Nie wiedział, co począć z jej prośbą, nie był na to przygotowany i w ogóle nie czuł się na siłach, żeby to zrobić. Zaplanował podstępną, stopniową demaskację działań Zimnego. Zamierzał przekazać policji informację o działaniu burdelu, by go zamknęli, dokonali aresztowań i uwolnienia dziewczyn. To miała być odpowiedzialność służb, nie jego! On był tylko szeregowym dziennikarzem z paroma znajomościami! Ledwie potrafił zadbać o samego siebie, a ona prosiła go o ochronę przed gangiem stręczycieli?!

– Nie mogę. Alina… ja nie potrafię…

– W takim razie zostaje mi tylko skok z dachu.

Szantażowała go emocjonalnie! Nie miał co do tego wątpliwości, ale to, co robiła, działało. Szymon ponownie usiadł tuż przed nią, objął jej zimne dłonie i powiedział:

– Jak ty się w to wszystko wpakowałaś?

Patrzyła na niego bez słowa.

– Pomóż mi zrozumieć – ponaglił.

– Potrzebowałam pracy – wyznała po zastanowieniu.

Szymon poczuł narastające napięcie. Trwał jednak w bezruchu, bojąc się spłoszyć tę niepewną, zastraszoną istotę, a dziewczyna kontynuowała:

– Mieszkałam z rodziną na Ukrainie, w małej wsi. Dużo otwartej przestrzeni, góry, łąki. Żyliśmy skromnie. Rodzice, ja i moi dwaj bracia. Teraz mają osiem i dziesięć lat. Tata był stolarzem. Utrzymywał nas. Ja szykowałam się na studia do Lwowa. Oszczędzaliśmy na to przez lata. Ale mój najmłodszy brat, Andrej, ciężko zachorował. Trzeba było jeździć z nim do miasta, do lekarza. Kupować leki. Pieniądze zaczęły się rozchodzić. Słyszałeś kiedyś, że nieszczęścia chodzą parami? Tak było u nas. Tata poważnie zranił się przy pracy. Nie chciał wydawać więcej pieniędzy na lekarza dla siebie, ale po jakimś czasie w ranę wdało się zakażenie. Stracił dłoń. Stolarz bez dłoni niewiele może. Nie było już szans na studia. Pomagałam w sąsiednich gospodarstwach, żeby zarobić, ale to nie wystarczyło. Pewnego dnia w wiosce pojawił się przejezdny. Usłyszałam, że szuka dziewczyn do pracy na Zachodzie. Zapłacił moim rodzicom trzydzieści tysięcy hrywien.

– Cztery i pół tysiąca złotych… – przeliczył pod nosem Szymon.

– Za tyle moja rodzina utrzymałaby się przez kilka miesięcy. Tata planował kupić też parę owiec. Zmienić zawód…

– Wiedzieli, że oddają córkę na prostytucję?

– Nie. Ja też o tym nie wiedziałam. Mówili, że przywiozą nas do dużego miasta.

– Was?

– Zebrali kilka dziewczyn z pobliskich wiosek. Miałyśmy pracować w firmie produkującej ubrania. Szyć, przymierzać, nawet pozować do zdjęć. Gadali cokolwiek, a myśmy im wierzyły. Niewiele wiedziałyśmy wtedy o prawdziwym świecie, o prawdziwym Zachodzie. Pieniądze, które dali rodzicom, to był taki kredyt. Ja musiałam jechać, żeby to wszystko odpracować z nawiązką. Mówili, że szybko wrócę do domu…

– Przecież cztery i pół tysiąca odpracowałaś już dawno! Sam dałem za dzisiaj dwa kafle. Dołożę nawet więcej, żebyś wróciła do domu!

– To nie działa w ten sposób. To nie jest uczciwy interes.

– Oczywiście, że nie jest… – przyznał, dziwiąc się własnej chwilowej naiwności.

– Tutaj nigdy nie chodziło o odpracowanie tych pieniędzy. Muszę robić, co mi każą.

– Mogę wykupić cię za więcej – powtórzył, zastanawiając się już, skąd mógłby wziąć większą gotówkę.

– Nie sprzedadzą mnie. Wiesz, ile na mnie zarabiają? Noc jak dzisiaj nie zdarza się codziennie, ale rok ma trzysta sześćdziesiąt pięć dni. Dziewczyny próbowały już wszystkiego. Niektóre uciekały, inne się okaleczały. To wszystko różnie się kończyło, ale nigdy dobrze. Te, które uciekły, po jakimś czasie wracały, okaleczone, pracowały za niższe stawki, chore oferują tylko seks z prezerwatywą albo blowjoba. Na wszystko mają sposób.

– Którejś udało się uciec?

– Najczęściej dziewczyny wracają. Nie z własnej woli… Jakoś je znajdują i ściągają z powrotem. Karą jest pobicie, ale często też utrudnienie życia rodzinie. Więcej nie próbują uciekać. Nie chcą, żeby ktoś przez nie cierpiał.

– Nie boisz się, że jeśli uciekniesz, zrobią krzywdę twoim bliskim?

– Jeżeli mnie nie znajdą, to po co mieliby robić im krzywdę? Zresztą mówiłeś, że znasz różnych ludzi. Możesz ochronić moją rodzinę.

– Ja?! Przeceniasz moje wpływy. Bardzo je przeceniasz!

– Nie wydaje mi się. Widzę, jak Cegła na ciebie patrzy. Jak się do ciebie odzywa. Jak się przed tobą zabezpiecza… On się ciebie boi, Szymon. Boi się tego, co mógłbyś zrobić, gdybyś był przeciwko nim.

– To przecież bez sensu! Gdyby Cegła się mnie bał, nie zapraszałby mnie do współpracy! Nie wciągałby mnie w to wszystko!

– Dlatego na samym początku podciął ci skrzydła – odparła dziewczyna, zwieszając głowę. – Cegła chce cię mieć po swojej stronie, ale potrzebował pewności, że mu nie zaszkodzisz. Teraz próbuje cię kupić, dać ci złudzenie, że to ty potrzebujesz jego.

– Mnie nie można kupić…

– Każdego można kupić, tylko niektórzy mają wysoką cenę – odparła smutno.

– Nie mogę się z tym zgodzić.

– Nie możesz? Czy się nie zgadzasz?

Puścił jej dłonie, po czym rozmasował spiętą nerwami twarz. Dziewczyna prosiła go o wiele, a on coraz bardziej czuł, że nie ma innego wyjścia, jak dać jej to, czego oczekiwała. Czy potrafiłby żyć z myślą, że stało się jej coś złego, bo odmówił jej pomocy?

Teraz nie miał już wątpliwości, naprzeciw kogo siedział.

Alina – oszukana, ambitna dziewczyna, prosta i pomocna. Córka stolarza, starsza siostra dwóch chłopców. Skrzywdzona i zastraszona, skazana na łaskę innych, balansująca na krawędzi śmierci, znajdowała w sobie więcej odwagi niż on. Niż arogancki, waleczny syn gangstera.

26

„Nie ufam policji”

– Zgoda – powiedział Szymon. – Pomogę ci uciec, ale musisz mi dać trochę czasu.

– Nie mogę tam wrócić – odparła Alina, nie schodząc ze stanowczego tonu.

Wyglądało na to, że widziała teraz rzeczywistość tylko w dwóch kolorach: czarnym i białym. Była wolność albo śmierć. Szymon musiał wyperswadować jej pochopność. Potrzebowali wsparcia oraz czasu.

– Jeśli teraz znikniesz, będą wiedzieli, że ostatni klient miał z tym coś wspólnego. I będą wiedzieli, że to ja. Wystarczy, że przycisną pracownika hotelu, który poda im nazwisko.

– Nie zameldowałeś się pod fałszywym? – spytała wątpiąco. Może zdała sobie sprawę, że zamierza powierzyć swój los w ręce naprawdę nieprzygotowanej do tego osoby.

– Mam inny plan, ale musisz mi zaufać. Jeśli będzie potrzeba, będę płacił za każdą następną noc.

– Zrobiłbyś to? Co im powiem, kiedy zaczną zadawać o ciebie pytania? Zainteresują się przecież nowym stałym klientem.

Miała rację, a do Szymona dotarło, że Alina rozumiała środowisko sutenerów i prostytutek znacznie lepiej niż on. Potrzebował jej. Tak jak ona jego. Może jednak nie mieli tyle czasu, ile by chcieli, i to sprawiało, że czuł się jeszcze bardziej zagubiony.

– Więc zrobimy to szybciej. Mój przyjaciel, który pracował w policji…

– Nie ufam policji – przerwała mu dziewczyna.

Szymon przytaknął.

– Rozumiem, ale ja mu ufam – odparł, dostrzegając na twarzy Aliny pewne zmieszanie. – O co chodzi? – dopytał.

– Jakiś rok temu Roma, jedna z dziewczyn, poprosiła klienta, żeby zawiadomił policję o tym, co oni z nami robią. Igor dowiedział się o tym, stłukł ją prawie na śmierć i powiedział, że żaden pies nam nie pomoże, bo psy mają w nas udziały. – Spojrzała na Szymona wymownie. – To nie ten klient doniósł Igorowi. Zrobiła to policja. Jak bardzo ufasz temu przyjacielowi? – spytała po chwili milczenia.

– Powierzyłbym mu życie, Alino. On mnie nie zdradzi, ale wiem, kto mógłby.

Szymon przełknął ślinę. Nie było dla niego nowością, że w policji są zgniłe owoce, ale świadomość, że ci dwulicowi gliniarze próbowali go zwerbować, przyprawiła go o ciarki. Darek, Chyży oraz Smok może i byli przykrywkowcami, ale Zimny kupił sobie ich lojalność. Albo miał na nich haka.

– Czy padły kiedykolwiek jakieś nazwiska policjantów? Usłyszałaś coś przypadkiem?

– Nie. Niczego nie słyszałam.

– Co zrobili z posłem Reckim? Jak uwiarygodnili zeznanie o gwałcie?

– Po prostu podrzucili mu do domu obraz i telefon, z którego niby do mnie zadzwonił, rozdarte majtki, kilka moich włosów w jego samochodzie…

– A w czasie gwałtu był z inną prostytutką?

Przytaknęła.

– Nie będzie miał żadnego alibi – zapewniła.

– Co z dziewczyną z galerii, która rzekomo widziała, jak po ciebie przyjechał?

– To jedna z nas. Powie wszystko, co każą jej powiedzieć. Galeria też jest ich własnością, więc robią tam, co chcą. Wiele razy wykorzystywali ją do łowienia nowych klientów, do prania pieniędzy.

– A tamto badanie lekarskie? Miałaś w sobie nasienie Reckiego, prawda?

– Przechowywali je w lodówce na odpowiedni moment.

– Tak samo, jak robią z moim. Jeżeli stanę się niewygodny, zrobią ze mną to samo, co z Reckim? Oskarżą mnie o gwałt?

– W najlepszym wypadku.

– W najlepszym wypadku?! Nie możesz sprawić, żeby ten kubeczek jakoś wyparował?

– Przykro mi, Szymon. Nic nie mogę zrobić.

W jej oczach błyszczały łzy. Była jak ptaszek w klatce, który zapomniał już, jak to jest żyć na wolności. Natura rządzi się jednak własnymi prawami. Nawet niewola nie oduczy ptaszka miłości do słońca. Stąd w Alinie tliła się nadzieja.

– Pomożesz mi? – zapytała, nie patrząc mu w oczy, jakby chciała nabrać pewności, że się nie rozmyślił.

– Oczywiście, że tak. Przecież powiedziałem.

Spojrzała na niego. Miała piękne, ciemne oczy, w których mógłby się zakochać, gdyby nie okoliczności. Gdyby byli dwójką przeciętnych ludzi, którzy poznali się przy barze w hotelowym lobby, mógłby zaprosić ją na kolację i każdego dnia poznawać ją lepiej i lepiej, aż staliby się sobie naturalnie bliscy. Zamiast tego łączył ich strach i wspólne kłamstwo.

– Jeszcze zobaczysz swoją rodzinę. Wrócisz do nich, wyjdziesz za mąż za uczciwego faceta, który będzie parzył ci herbatę i masował stopy – snuł wyobrażenia, widząc, że sprawia jej tym przyjemność.

Uśmiechnęła się przez łzy.

– Będziesz spokojnie przesypiać noce we własnym łóżku – ciągnął – i budzić się o świcie z wdzięcznością za kolejny dzień. Zrobię wszystko, co w mojej mocy, żeby cię z tego wyciągnąć, słyszysz? Będziesz wolna, tylko musisz mi zaufać.

27

„Wolność albo śmierć”

O świcie Alina zabrała kopertę z pieniędzmi i wyszła z hotelu. Wsiadła do czarnego mercedesa, w którym czekał na nią Igor. Samochód odjechał powoli, zwyczajnie, nie wzbudzając niczyich podejrzeń i nie przyciągając uwagi.

Szymon obserwował z hotelowego okna, jak wóz znika za zakrętem. W dłoni ściskał dyktafon, na którym uwiecznił głos walczącej o wolność dziewczyny. Zgodziła się na powtórzenie swojej historii z najdrobniejszymi szczegółami. Dziennikarz spojrzał na zegarek. Było wcześnie, ale nie za wcześnie na telefon do przyjaciela, z którym rozmowę ciągle odkładał na później, a powinien był zadzwonić już parę dni temu.

Połączenie zostało odebrane dość szybko.

– Nie wierzę! Szymon Rafalski zaszczycił mnie telefonem!

Z piersi dziennikarza wydobyło się głębokie westchnienie.

– Cześć, Chaber. Chciałem pogadać.

– To widzę. Dzwonisz – odparł Chaberski posępnie.

– Możemy się spotkać?

– Przecież wiesz, gdzie mieszkam.

– Nie u ciebie. Znasz jakieś bezpieczne miejsce? Może pod Warszawą?

Podkomisarz milczał przez chwilę. Musiał przeczuwać kłopoty.

– Spotkajmy się u Starego.

Szymon przystał na propozycję przyjaciela. Stary, Filip Tyszka, mieszkał sam w podwarszawskiej wsi. Jego dom oraz sala treningowa w odremontowanej stodole były miejscem przyciągającym ludzi z problemami. Ludzi szukających wytchnienia i bezpieczeństwa.

Godzinę później Szymon zaparkował tuż obok srebrnego volvo. Obrzucił niespiesznym spojrzeniem całą posiadłość, z którą wiązały się całkiem przyjemne wspomnienia. To tutaj, na deskach starego ringu, zaprzyjaźnił się z nastoletnim Robertem Baczukiem, zastanawiającym się wtedy nad wstąpieniem w szeregi policji. To tutaj zrozumiał, że biedny nie znaczy gorszy, poznał własne możliwości i zobaczył, że ma wokół siebie ludzi, którym szczerze i bezinteresownie na nim zależy.

Gdy tylko wysiadł z samochodu, do jego uszu dotarło szczekanie psa. Drzwi domu otworzył Filip Tyszka, ale to Iskra był pierwszym, który przywitał dziennikarza. Inaczej niż poprzednio Rafalski obdarzył zwierzaka tylko pobieżnym poklepaniem i bez większego rozczulania się wszedł do środka. Przez ostatnie dziesięć lat wnętrze nie zmieniło się wcale. Było skromne, ale czyste. Urządzone nieco niedbale, bo jeden mebel nie pasował do drugiego, a wszystkie pochodziły chyba z tej samej minionej epoki. Ściany ozdabiała boazeria.

Kacper Chaberski siedział przy kuchennym stole, popijając kawę. Pies zakręcił się jeszcze raz wokół gościa, po czym położył łeb obok stóp swojego pana.

– Napijesz się może czegoś, Szymon? – zapytał uprzejmie Tyszka.

– Kawy, jeśli można – odparł dziennikarz i usiadł naprzeciwko Chaberskiego.

Kacper przyglądał mu się niemo, jakby czytał z jego twarzy o wszystkim, co wydarzyło się ostatnio.

– Więc? – zaczął spokojnie policjant. – Czy coś w stylu „a nie mówiłem” będzie na ten moment odpowiednie?

– Coś w tym stylu… – potwierdził Szymon, wyrzucając z siebie powietrze, jakby ważyło tonę.

– No to opowiadaj.

Chaberski wysłuchał wszystkiego bez słowa. Co jakiś czas tylko wzdychał lub kręcił głową, by dać wyraz swojej dezaprobacie. Z kolei Filip Tyszka siedział między nimi niewzruszenie. Pewnie słyszał i widział już nie takie rzeczy. Gdy Szymonowi zabrakło słów, by kontynuować wywód, wyciągnął z kieszeni płaszcza dyktafon i uruchomił nagranie.

Cichy, subtelny głos Aliny zwanej Wiktorią wypełnił pomieszczenie. Jej opowieść, dobór i znaczenie słów wywarły teraz na Szymonie wyjątkowo dramatyczne wrażenie. Rozmawiając z Aliną, skupił się może bardziej na treści, na wydobywaniu z niej szczegółowych informacji i próbie wzbudzenia zaufania. Dopiero teraz zdał sobie sprawę z drżenia głosu i przedłużających się pauz między słowami.

Chaberski przymrużył oczy i utkwił wzrok w niewielkim urządzeniu. Skrzywił się, gdy dziewczyna opowiadała o wrobieniu posła Reckiego w gwałt, otarł twarz dłonią, gdy wspomniała o samobójstwie.

Nagranie trwało kilkanaście minut, podczas których mężczyźni nie zamienili ze sobą ani słowa. W końcu Szymon wyłączył urządzenie i niespokojnie zaczął obracać je na stole. Twarz starego Tyszki nie wyrażała zbyt wiele. Były inspektor wydawał się niewzruszony, choć w jego oczach można było dostrzec cień zatroskania. Chaberski natomiast nie mógł utrzymać w sobie emocji. Jego zmarszczone czoło zdradzało obawy, że tym razem Szymon nie tylko wpakował się w kłopoty, ale zamierzał popełnić szereg kolejnych błędów.

Szymon z trudem przełknął ślinę przez ściśnięte gardło. Wiedział, że to on musi przerwać to przeciągające się milczenie.

– Chce współpracować. Dużo wie. Może nawet więcej niż to, co jest na nagraniu. Muszę ją stamtąd wyciągnąć i to szybko.

– Dlaczego to robisz, Szymon? – zapytał Chaberski rzadko spotykanym u niego ostrym tonem.

– Nie rozumiem twojego pytania…

– Jak to nie rozumiesz? Wchodzisz przecież w totalne bagno! Prostytucja? Handel ludźmi? Skorumpowani policjanci? Tutaj ręka rękę myje. Wiesz, jakie szychy mogą być w to zamieszane? Jak wdepniesz w takie gówno, to nikt nie będzie w stanie ci pomóc. Nie pomogą też dawne kontakty twojego ojca, bo ci gangsterzy z chęcią zobaczyliby, jak syn Rafalskiego krztusi się własną krwią.

– Dzięki za obrazowe przedstawienie mi sytuacji, Chaber.

– Proszę. Taka jest prawda – odpowiedział podkomisarz i odkaszlnął. Jego oddech zaświszczał, jakby temu jednemu płucu, które mu zostało, brakowało tlenu. Wyciągnął z kieszeni inhalator i zaaplikował lek.

– Wiem, jak to wygląda i jakie jest ryzyko – odparł cicho Szymon.

– Więc dlaczego się w to pakujesz?

– Bo Alina też ma wiele do stracenia. Wczoraj w nocy próbowała popełnić samobójstwo. W ostatniej chwili odciągnąłem ją od krawędzi budynku. Nie mogę mieć jej śmierci na sumieniu, nie zniósłbym tego. Obiecałem jej, że wróci do domu. Pomogę jej uciec, ukryję ją w klasztorze pallotynek na jakiś czas, aż usadzimy tych bydlaków.

– My?

– Liczę na twoją pomoc.

– Zakochałeś się w tej dziewczynie czy wykorzystujesz ją, żeby ugrać temat?

– Może oba, może żadne z tych…

– Nie pogrywaj ze mną. Mówię poważnie. Chcesz jej pomóc wrócić do domu, to dobrze. Z tym rzeczywiście mogę ci pomóc. Ale sprawa się na tym nie zakończy! Jeżeli będziesz próbował ugrać coś więcej, usadzić alfonsów, zamieszasz w to policję, to ostrzegam cię, możesz dojść do prawdy, która cię zniszczy. I oby tylko na tym poprzestała.

– Próbujesz mnie wystraszyć?

– Mówię ci, jak jest, i każdy znający się na naszej robocie policjant, Proca, Robert, nawet Filip, powiedzą ci to samo: nie idź tą drogą!

Obaj spojrzeli wyczekująco na Tyszkę, jakby najbardziej doświadczony między nimi policjant miał być arbitrem.

– Kacper ma rację – odparł Tyszka spokojnie i upił łyk kawy. – Nie można zostawić tej dziewczyny samej sobie, ale nie widzę możliwości, żeby obyło się to bez nadstawiania karku.

Szymon schował dyktafon.

– Chcę, żeby Alina bezpiecznie wróciła do domu – przyznał. – Ale jeżeli oni nie pójdą siedzieć, to i tak ją znajdą albo zemszczą się na jej rodzinie.

– Myślisz, że ich odsiadka cokolwiek zmieni? – wtrącił Chaberski nieco zirytowany życzeniową postawą młodego dziennikarza. – Jeśli ci ludzie się dowiedzą, że brała w tym udział, dopadną ją prędzej czy później. Jeżeli myślisz, że sama im nie zdradzi, kto jej pomagał, to jesteś naiwny.

– Mówisz więc, że mam ją tak zostawić?! Samą sobie?!

Szymon patrzył na przyjaciela badawczo, nie dowierzając jego słowom. On sam zmagał się z egoizmem, ale Chaber był zawsze tym pomocnym, gotowym wiele poświęcać dla innych. To nie własny interes dystansował Chaberskiego od Aliny, ale strach. Niepozbawiony podstaw strach o życie i zdrowie dziennikarza.

– Jeśli będzie trzeba, wezmę prawdę na klatę i poniosę wszystkie konsekwencje – zapewnił Szymon po chwili milczenia. – Dałem się urobić i to tylko moja wina. Nie słuchałem, kiedy odradzałeś mi kontakt z Cegłą. Wkopałem się w to na własne życzenie, ale ona nie. Alina nie miała wyboru.

Chaberski spojrzał na chłopaka z politowaniem.

– Przez całe swoje życie mogłeś liczyć, że ktoś wyciągnie cię z kłopotów. Zawsze pojawiał się ktoś silniejszy, mądrzejszy, bardziej wpływowy, kto cię ochraniał, zaczynając od twojego ojca i jego ochroniarzy…

– A kończąc na tobie! Wiem, nie musisz mi tego mówić… Już raz wymigałem się od więzienia. Mogłem spędzić tam pół życia za to, że cię postrzeliłem, ale ty postanowiłeś mnie chronić, dać mi drugą szansę. Jestem ci za to wdzięczny. Ale nic nie dzieje się bez powodu. Sam zawsze to powtarzasz. Może uchroniłeś mnie przed odsiadką właśnie po to, żebym mógł zrobić coś dobrego? Na przykład pomóc tej dziewczynie. Masz rację, zawsze ktoś mi pomagał, ktoś mnie chronił. Może rzeczywiście tym razem muszę załatwić to sam, nie licząc na ciebie, Roberta…

– Posłuchaj… – przerwał mu Chaberski troskliwym, ojcowskim tonem. – Cieszę się, że próbujesz zrobić coś dobrego, że jesteś gotowy na konsekwencje, ale do pewnych akcji potrzeba dobrego przygotowania i wsparcia z zewnątrz. Chodziło mi o to, że właśnie potrzebujesz pomocy. Teraz bardziej niż kiedykolwiek. Z wiadomych względów Robert ci teraz nie pomoże. Przychodzisz do mnie, ale co ja mogę? Samym hardym duchem i dyktafonem w kieszeni nie pokonasz gangu alfonsów, Szymon, nie uratujesz Aliny. W ten sposób możesz najwyżej narobić hałasu i zarobić kulkę. Chcę się upewnić, że nie działasz pochopnie, pchany wyłącznie emocjami, zauroczeniem.

– Tu nie chodzi o jakąś miłość! – oburzył się Szymon, czując, że przyjaciel traktuje go niepoważnie.

– Zawsze chodzi o miłość, Szymon. Nie słyszałeś? Podobno każda historia jest opowieścią o miłości.

– Nabijasz się ze mnie, widzę to. Ale ja jestem teraz całkiem poważny – zapewnił dziennikarz. – Słyszałeś, co mówiła Alina. Nie mogę zaufać pierwszemu lepszemu glinie, rozumiesz? Kto wie jak daleko sięgają macki Zimnego.

– Rozumiem! Ja to wszystko rozumiem. Widziałem wystarczająco dużo zdrad i ścieżek na skróty, żeby nie szastać zaufaniem na lewo i prawo – odparł policjant. Milczał przez chwilę, patrząc na Tyszkę, i obaj wyglądali, jakby komunikowali się samym spojrzeniem. W końcu Chaberski zapytał: – Czego ode mnie potrzebujesz?

– Po pierwsze dyskrecji – powiedział Szymon. – Wokół burdelu kręci się trzech policjantów. Twierdzą, że pracują pod przykrywką, ale nie wzbudzili mojego zaufania. – Postanowił zachować dla siebie historię o uwięzieniu w bagażniku i wycieczce do lasu. – Na szefa mówią Darek, drugi to Smok, ma na szyi tatuaż smoka z chińskimi znakami i jeździ bordową alfą romeo. Trzeciego nazywają Chyży, jest łysy i wyjątkowo duży.

– Dyskretnie spróbuję czegoś się o nich dowiedzieć.

– Po drugie, potrzebuję mieć kogoś zaufanego w gotowości. Wyciągnę Alinę i ukryję ją u pallotynek. Gdyby coś poszło nie tak, obaj będziecie wiedzieli, gdzie ją znaleźć. Zaopiekujecie się nią i pomożecie wrócić do domu.

– Nie podoba mi się plan, który przewiduje porażkę.

– A podobałby ci się pozytywny plan „A” bez planu „B”?

– Też nie. Więc moje zaangażowanie w ratowanie dziewczyny to plan „B”? Jaki jest plan „A”?

– Trzeba dowalić alfonsom. I to mocno. Tak, żeby się nie podnieśli. Nagłośnię tę sprawę, żeby zrobić szum wokół agencji i odwrócić ich uwagę.

– Zamierzasz o tym pisać?

– Rozgłos jest dobrą barierą ochronną. Ludzie będą patrzyli policji na ręce, a hałas wokół burdelu sprawi, że alfonsi opuszczą głowy. Jak skoncentrują się na szumie i ochronie interesów w agencji, nie będą zawracali sobie głowy jedną uciekinierką.

– Albo pomyślą, że to ona sypnęła.

– Napiszę artykuł tak, żeby sugerował, że wszedłem do środowiska jako handlarz, a informacje uzyskałem od człowieka z wewnątrz, z ochrony burdelu.

– Dlaczego nie przywieziesz Aliny tutaj? – zapytał Tyszka, jakby fakt nieuwzględnienia go w planie jakoś mu urągał.

– Za wiele osób wie o tym miejscu. Szczególnie w środowisku policyjnym. Przywiozę ją tutaj, jak sytuacja się ustabilizuje – odparł Rafalski pewnym tonem, ale w rzeczywistości wolał, by zaangażowanie przyjaciół ograniczało się do absolutnego minimum.

Chaberski nie wyglądał na przekonanego. Wlepił spojrzenie w dziennikarza i chyba w ogóle nie mrugał, jakby nie chciał przegapić najmniejszego gestu i grymasu na jego twarzy.

– Poprośmy przyjaciół o wsparcie – zaproponował po chwili.

Rafalski zaprzeczył ruchem głowy.

– Przecież pomogą! – ciągnął Chaber. – Proca, Młody… nadal pracuje w CBŚ.

– Z Młodym nie miałem kontaktu już od dawna i nie wiem, czy mogę zaufać jemu i jego ludziom.

– Możesz. Ręczę za niego.

Szymon przytaknął i dodał:

– Liczę na to, że policja sama zainteresuje się sprawą po opublikowaniu artykułu, jednak szczegóły, które zdobyłem, nie mogą trafić w niepowołane ręce. Przekażę to Młodemu, ale dopiero gdy Alina będzie już bezpieczna.

Wyciągnął z kieszeni klucz USB i położył go na stoliku między nimi.

– Zapisałem na nim rozmowę z Aliną. Schowaj to w szafie na broń, czy coś…

– Tak! W najbardziej oczywistym miejscu do przechowywania ważnych rzeczy – odparł Chaberski z półuśmiechem.

– Ufam, że zrobisz z tym, co trzeba, gdyby coś poszło nie tak – skwitował. Wstał nagle, wytarł spocone dłonie o spodnie i entuzjastycznie dodał: – Wiedziałem, że można na was polegać!

– Można, ale nie popieram tego, co planujesz zrobić. Jesteś dobrym chłopakiem, Szymon. Dziewczyna może ci zaufać, ale czy ty możesz zaufać jej? Po tym, co zrobiła, wierzysz, że nie wyda cię alfonsom?

– Myślę, że dotarła do granicy, za którą kończy się strach. Nie widziałeś jej podczas naszej rozmowy. Dla niej są tylko dwa wyjścia: wolność albo śmierć.

Chaberski przytaknął. Zawsze można było na niego liczyć. Na dobrą radę, słowo wsparcia i słuszną krytykę. Jeżeli Szymon Rafalski miał kogokolwiek słuchać, to tylko jego. Tylko jego rady uważał za warte poskromienia swojego ego.

– Napisz ten artykuł, Szymon, ale nie uprzedzaj dziewczyny o niczym – przestrzegł policjant. – I nie rób niczego w pojedynkę! Jasne?

– Zgoda – odparł Rafalski.

Kiedy Szymon wyszedł, Kacper Chaberski i Filip Tyszka wymienili spojrzenia. Stary policjant osunął się na krześle, splótł przed sobą ręce, po czym oznajmił:

– Chłopak upadnie prędzej, niż poderwie się do ataku.

– Tylko z pozoru jest pewny siebie – westchnął Chaberski, wstając od stołu. Podszedł do okna, przez które widział wsiadającego do samochodu dziennikarza. – Chce dorównać Tadeuszowi, jak każdy syn władczego ojca.

– Jest arogancki – dodał Tyszka. – Brakuje mu pokory.

– Próbuje sobie udowodnić, że jest coś wart. Szuka swojej drogi. Skoro nie poszedł śladami ojca, to gdzie jest dla niego miejsce? – zapytał Chaberski, patrząc na staruszka.

Tyszka sięgnął do kieszeni po paczkę papierosów i zapalił.

– Póki ma ciebie, póki cię słucha, nie zbłądzi – powiedział. – Ale sam nie dasz rady, więc… Ty do niego zadzwonisz, czy ja mam to zrobić?

Chaber wiedział, że zaangażowanie w sprawę dawnych przyjaciół z policji będzie koniecznością. Po chwili zastanowienia odparł:

– Ja do niego zadzwonię.

28

„Chcesz iść za złymi ludźmi, to odłóż na bok sentymenty”

Przyzwyczajenie i zamyślenie poprowadziły Szymona do małego kąta w redakcji gazety, w którym z reguły pracował. Kiedy zobaczył puste biurko, w pierwszej chwili się wystraszył, ale gdy jego wzrok powędrował w kierunku Samotnej Góry, przyszła ulga. Był przemęczony i zestresowany, a właśnie teraz szczególnie potrzebował skupienia i przytomności umysłu.

Zamknięte biuro wprawiało go w dziwne samopoczucie. Nie dostarczało spodziewanej radości, satysfakcji ani niczego w podobnym, budującym klimacie. Szymon zignorował imponujący widok za oknem. Usiadł na obrotowym krześle, które nieco uciekło mu spod czterech liter. Przysunął się z powrotem. Próbował wyregulować wysokość ergonomicznego mebla, ale dźwignia nie słuchała poleceń. Siedzenie opadło nagle na najniższy poziom, po czym uniosło się do oporu, za nic mając sugestie dziennikarza. W końcu udało mu się wypośrodkować wysokość, ale gdy oparł się wygodnie, siedzenie ponownie gwałtownie opadło. Szymon pchnął niesforny fotel w kąt pomieszczenia. Oparcie obiło się o ścianę, a kółka przetoczyły się jeszcze o kilka centymetrów. Zdawać by się mogło, że fotel żył własnym życiem i miał na celu utrudnienie Szymonowi pracy.

Dziennikarz wyszedł z pokoju i żwawym krokiem podszedł do starego biurka i starego, niewygodnego, lecz niezawodnego krzesła. Przyciągając piszczącymi kółkami ciekawskie spojrzenia kolegów, przepchał je do nowego biura.

Tekst, który z powodzeniem mógłby zająć całą rozkładówkę gazety codziennej, powstał w parę godzin i chwilę potem trafił na biurko kierownika działu. Grzegorz Szulski przyjął go dość niechętnie, przypominając, że wyraźnie mu powiedział, by zostawił temat prostytucji w spokoju.

Jednak Szymon nalegał, usiadł po drugiej stronie biurka i cierpliwie czekał, aż szef skończy lekturę.

Szulski odłożył kartki na blat i zmierzył dziennikarza badawczym spojrzeniem.

– Po co w to brniesz, Szymek?

– To jest przecież co innego. Nie ma w tym afery politycznej.

– Piszesz tekst o warszawskiej agencji towarzyskiej, która za kulisami zarabia na prostytucji nieletnich i porywanych dziewczyn. Myślisz, że kto korzysta z ich usług?

– Nie obchodzi mnie to teraz.

– Nie? A ja myślę, że czytelników obchodzi. Policja też się tym zainteresuje. Opublikujemy to i następnego dnia zawita tu CBA, CBŚ i chuj wie jakie jeszcze trzyliterowe służby. Twoje źródło, ten ochroniarz… to sprawdzone informacje?

– Oczywiście! Wszystko będzie podparte dowodami. Nagrania audio, wideo, zeznania świadków. Wszystko w swoim czasie.

– Wywiad byłby lepszy na początek niż artykuł. Jakbyś przekonał którąś z dziewczyn, żeby z tobą pogadała, może być nawet incognito, to wyglądałoby o wiele bardziej wiarygodnie.

– Nie chcę, żeby alfonsi obwiniali dziewczyny za przeciek – odparł Szymon nerwowo. Musiał działać szybko, opublikować artykuł prowokujący policję do działania. Musiał odwrócić uwagę sutenerów od Aliny i to jak najszybciej. Nie miał czasu na przepychanki z Szulskim!

– Włączył ci się tryb miłosiernego samarytanina? Powiem ci coś. – Szulski splótł swoje masywne dłonie na biurku i nachylił się w stronę dziennikarza. Mrużył przy tym oczy, jakby czuł, że wie i może więcej niż wszyscy jego podwładni razem wzięci. – Bierzesz na siebie niebezpieczny temat. Chcesz iść za złymi ludźmi, to odłóż na bok sentymenty. Bądź bezwzględny, to zajdziesz daleko. Zrobimy tak. Chcesz, żebym to puścił? Przynieś mi najpierw mocny materiał na ministra zdrowia. Cokolwiek, co go dobije. Pojechaliśmy po opozycji przez posła Reckiego i gwałt, teraz, żeby było sprawiedliwie, trzeba przywalić drugiej stronie.

– Co niby mam zrobić? Stworzyć wokół ministra kocioł? Przecież on i tak jest już ugotowany. Wszystkie gazety piszą o tej korupcji.

– Dlatego my wyróżnimy się czymś jeszcze.

– Niby czym?

Szulski spojrzał na Szymona uważnie. Chyba rozważał, czy może powiedzieć coś więcej, czy ma sprecyzować, czy jedynie zarzucić przynętę. Oczywiście stchórzył. Skinął tylko i powiedział:

– Bądź bezwzględny, a zajdziesz daleko. Idź i działaj! Powodzenia!

Łatwo powiedzieć. Szymon wiedział, że aby spełnić życzenie szefa, będzie musiał pogrzebać w prywatnych brudach ministra. Ryzykował zrobienie czegoś, co na lata mogłoby mu zamknąć wszystkie drzwi do polityków partii stojącej murem za swoim nieporadnym reprezentantem. Znowu poczuł się bezwolny. Rozejrzał się po zaszczytnych czterech ścianach Samotnej Góry i dotarło do niego, że ceną za luksus była utrata zawodowej wolności. O ile kiedykolwiek ją miał. Po kilku pierwszych miesiącach pracy zrozumiał, jaki profil prezentowała jego gazeta. Stało się dla niego jasne, jakie artykuły będą pożądane, a jakie nigdy nie ukażą się na stronach dziennika. Z czasem jakiekolwiek wyjaśnienia i wytyczne były zbędne, a Szymon przyjął stanowisko redakcji za własne.

Jednak teraz nie miało ono dla niego znaczenia. Liczył się wyższy cel. Liczyła się Alina. Opublikowanie artykułu o agencji towarzyskiej sprawi, że stręczyciele znajdą się w centrum uwagi. Ich działania będą uważnie obserwowane przez służby, prasę i opinię publiczną, a to z kolei będzie stanowić ochronę dla Aliny i innych dziewczyn. To będzie też ochrona dla niego samego. Artykuł o agencji musiał się ukazać, a Szymon był gotowy zrobić wiele, by do tego doprowadzić.

29

„Nie zamierzam być twoim przyjacielem”

Myśl o Alinie nie opuszczała Szymona ani na chwilę. Zastanawiał się, gdzie była, czy dali jej spokój, a może zmusili ją do kolejnych spotkań lub składania kłamliwych zeznań. A może wypytywali o nowego klienta? Chcieli wiedzieć, kim był? Może już wiedzą? Ta myśl szczególnie mu się nie podobała. Uświadomił sobie, że jego działania były nie do końca przemyślane i że musiał się jeszcze wiele nauczyć, jeżeli zamierzał pracować dłużej w zawodzie dziennikarza.

Zaparkował chevroleta pod blokiem, w którym mieszkał. Dość szybko poczuł dyskomfort bycia śledzonym. Nie wiedział tylko, czy szpicel jechał za nim, czy czatował pod budynkiem, ale było to najmniejsze ze zmartwień. Kątem oka dostrzegł pokaźne gabaryty faceta i jego śmiały krok. Najwyraźniej gość nie zamierzał się patyczkować i bawić w podchody.

Szymon przyspieszył, ale tamten również. Nim dziennikarz zdążył wbić kod do drzwi klatki schodowej, na jego ramieniu spoczęła masywna dłoń Chyżego.

– Uciekasz przede mną? – zaczął policjant.

– Nie zauważyłem cię! – zaparł się Rafalski.

– Ta, nie zauważyłeś… Musimy pogadać.

Chyży pchnął go przed siebie. Podążając za nim krok za krokiem, blokował drogę ucieczki. Dopiero gdy znaleźli się w mieszkaniu, policjant pozwolił sobie na parę metrów odstępu, jednak wciąż uważnie obserwował każdy ruch dziennikarza.

– Siadaj – rozkazał i sam zajął miejsce w fotelu.

Szymon posłuchał, choć niechętnie. Nie podobała mu się ta sytuacja sam na sam, chociaż była lepsza niż trzech na jednego jak ostatnio. Po co Chyży do niego przylazł? W głowie Szymona huczała tylko jedna odpowiedź: Już wiedzą. Wiedzą o wszystkim i uciszą go szybciej, niż wypowie słowo „burdel”.

– To o czym chciałeś porozmawiać? – zapytał dziennikarz, siląc się na swobodny ton. Oparł się nawet i założył nogę na nogę, by sprawić wrażenie odprężonego.

– Nie znam cię za dobrze – przyznał Chyży po chwili milczenia – ale przyjrzałem się informacjom, które mamy o tobie w bazie.

– Tak? Macie tam o mnie cokolwiek?

– Nie udawaj zdziwionego. Jesteś synem Tadka Rafalskiego, narkotykowego bossa, milionera i gangstera.

– To żadne odkrycie, wszyscy o tym wiedzą. No, może nie wszyscy, ale nie jest to tajemnicą. Niewielu jednak wie, że ja i mój ojciec zawsze szliśmy innymi drogami. Nie miałem i nie mam nic wspólnego z jego interesami, nie mam kontaktu z ludźmi, z którymi pracował…

– Z wyjątkiem Cegły?

Szymon zapowietrzył się. Postanowił od tej chwili dobierać słowa ostrożnie.

– Mój kontakt z Cegłą wznowił się całkiem niedawno i był dziełem przypadku.

– Czy dziełem przypadku jest też to, że bierzesz od Zimnego kasę za kłamliwe artykuły? I fałszywe zeznania? – dodał Chyży po krótkiej pauzie.

Cierpliwie czekał na odpowiedź, patrząc na Rafalskiego z taką uwagą i ostrożnością, że Szymon stracił pewność co do jego intencji. Nie miał ochoty rozmawiać z tą wielką kupą mięsa, której nie ufał ani trochę.

– Do czego zmierza ta rozmowa? – zapytał w końcu.

– Próbuję cię rozgryźć, Rafalski. Zrozumieć, z kim mam do czynienia.

– Mam podobny problem.

– Ze mną?

– Tak. Z tobą i twoimi kolegami.

– Domyślny jesteś.

– Taka cecha czasami przydaje się w robocie dziennikarza.

– W mojej robocie także. Szukasz na Zimnego haka, dlatego śledziłeś Smoka i robiłeś mu zdjęcia. Wplątałeś się w interes, z którego wychodzi się tylko na dwa sposoby: w kajdankach albo w trumnie. Chcesz wyjść z tego cało? Sugeruję, żebyś mi zaufał.

Szymon parsknął nerwowo i odparł:

– Przywaliłeś mi w głowę, zamknąłeś w bagażniku i wywiozłeś do lasu. Przyznasz, że to marny początek przyjacielskich relacji?

– Nie mam zamiaru być twoim przyjacielem.

– Więc czego chcesz?

Chyży odetchnął głęboko, wlepiając spojrzenie w podłogę.

– Rzeczywistość nie jest do końca taka, jak ci się wydaje – powiedział po chwili zastanowienia.

Szymon oparł łokcie na kolanach, skracając tym samym dystans.

– Powiem ci, co jeszcze podpowiada mi moja intuicja. Podpowiada mi, żeby nie ufać ani jednemu twojemu słowu.

– Słusznie. Nie powinieneś ufać nikomu. Ale zdradzę ci pewną informację. W Belgii znaleziono porzuconą ciężarówkę chłodniczą. W środku było trzydzieści nastolatek z Filipin. Zamarzły na śmierć, bo kierowca zostawił włączone chłodzenie. Domyślasz się, dokąd jechały?

– Do burdelu Zimnego?

– Już wiesz, dlaczego ma taką ksywkę. Robił to już wiele razy, aż raz się nie udało i teraz policja magluje właściciela firmy przewozowej. Nie wiem, ile płaci mu Zimny, ale to może być za mało, by facet trzymał mordę na kłódkę. Podobnie jak kierowca. Jedyną kwestią jest to, czy zdecydują się rozmawiać z psami, zanim dopadnie ich ktoś od Zimnego.

– Zimny wysłał kogoś, żeby ich uciszyć?

– Tak. Wysłał mnie.

Szymon poruszył się nerwowo i ponownie zwiększył dystans. Obecność Chyżego wydawała mu się przytłaczająca.

– To jak? – wykrztusił po chwili. – Jedziesz do Belgii?

– Nie mam wyboru… Odkładam to już wystarczająco długo. Mam dosyć udawania dobrego gliniarza – dodał Chyży, już jakby sam do siebie, po czym wstał. Przeszedł kilka kroków z jednego do drugiego rogu pokoju i z powrotem. – Nie możesz ufać nikomu – powtórzył. – A już na pewno nie Smokowi i Darkowi. Zimny ma ich w kieszeni. Oni już nie rozpracowują grupy pod przykryciem. Stali się jej częścią.

Między rozmówcami zawisła gęsta cisza. Szymon nie rozumiał wszystkiego, co próbował powiedzieć mu Chyży, widział jednak, że mężczyzna miota się w swoich przemyśleniach. Dostrzegał w nim nieufność, niepewność i zdenerwowanie.

– A ty? – zapytał w końcu, zatrzymując tym samym krążącego po pokoju Chyżego. – Ty też stałeś się częścią grupy?

Przytaknął.

– Brałem od Zimnego pieniądze i robiłem wszystko, co kazał mi Darek, czyli ogólnie mówiąc, nie robiłem nic, żeby porządnie wykonać powierzoną mi policyjną robotę. Ale to wszystko zaszło za daleko.

– Bo zamarzło trzydzieści nastolatek? Musiały umrzeć, żebyś odzyskał sumienie?

– Nie wkurwiaj mnie, pismaku! Wszyscy są mądrzy, dopóki nie mają noża na gardle. Jakoś w lesie, z klamką przystawioną do głowy, nie byłeś takim pyskaczem.

– Cóż, klamka przystawiona do głowy wiele zmienia. Ale ty chyba nie masz noża na gardle, co? Dlaczego mówisz mi to wszystko?

– Mam rodzinę i nie chcę, żeby zginęła kolejna osoba. Wiem, że będziesz kombinował, znam takich jak ty. Wciskających nos w nie swoje sprawy, zgrywających odważnych, póki wszystko idzie dobrze. Kiedy jednak sprawy przestaną iść dobrze, może już być za późno. Trzymaj się z daleka od Smoka i Darka. Nic im nie mów, nie donoś im na Zimnego, bo wszystko, co im powiesz, wróci do tego skurwysyna. Potem wezmą się za ciebie i koniec, rozumiesz? Już cię nie będzie! Znikniesz! Wyparujesz tak, że nic po tobie nie zostanie. Nawet zwłoki do zbadania. Rozumiesz mnie?

Szymon rozumiał doskonale.

– Zadzwoń do mnie, gdybyś potrzebował pomocy. Zaraz puszczę ci strzałkę, to będziesz miał mój numer.

– A ty to skąd masz mój? I skąd wiedziałeś, gdzie mieszkam?

– Każdy, kto się tobą zainteresuje, Rafalski, będzie wiedział, gdzie cię znaleźć. Nadal myślisz, że twoje spotkanie z Cegłą w barze było przypadkowe? – Policjant uniósł znacząco brew i dodał: – Miej oczy wkoło głowy, i powtarzam: nikomu nie ufaj.

Zostawił Szymona bez dalszych wyjaśnień. Pojawił się jak podmuch niespodziewanego wiatru i równie nagle zniknął, a dziennikarz nie był pewien, co o tym wszystkim myśleć. Przydałaby mu się pomoc przy wyciągnięciu Aliny z potrzasku, jednak brak stuprocentowego zaufania wobec podejrzanego policjanta wykluczał jego udział w akcji.

Szymon siedział w bezruchu jeszcze dłuższą chwilę po wyjściu Chyżego. Czy rzeczywiście porywał się na zbyt wiele? Kajdanki albo trumna – nie był to obiecujący wybór.

Wreszcie wstał, zamknął zamek przy frontowych drzwiach, przeszedł do kuchni i wyciągnął z szafki dużą butelkę wódki. Ze stojącej na blacie szklanki wylał resztki porannej herbaty i niedbale nalał alkoholu. Wychylił całą zawartość, po czym dolał sobie więcej. Czuł, że niektórych rzeczy nie jest w stanie rozważać na trzeźwo.

W kieszeni spodni zawibrował mu telefon. Numer na wyświetlaczu musiał należeć do Chyżego. Szymon nacisnął ikonkę służącą do zapisywania kontaktu w pamięci i zawahał się. Po chwili zastanowienia w miejsce imienia wklepał słowo „hydraulik”.

30

„Nie jestem jak wszyscy inni”

Alkohol nie uspokoił nerwów dziennikarza, ale pozwolił spojrzeć na problemy z większym dystansem. Dodał mu również śmiałości w działaniu, a śmiałości potrzebował tego dnia niemało.

Od godziny tonął w stosie rupieci. Przeglądał stojące pod ścianą kartony wypełnione papierami, książkami, drobiazgami. Znalazł dwa rodzinne albumy, a jeden z nich miał zawierać kartę przetargową do rozmowy z rzecznikiem Ministerstwa Zdrowia.

Wysilił się, by wydobyć je spod kilku książek. Zdezelowany karton rozleciał się, a jego zawartość wylądowała na podłodze. Kilka woluminów spadło Szymonowi na stopę. Dziennikarz syknął. Spróbował rozchodzić ból. Po chwili usiadł na kanapie, roztarł jeszcze stopę i zaczął przeglądać album fotograficzny. Kiedy po śmierci matki znalazł go w jej mieszkaniu, zastanawiał się, czy go nie wyrzucić. Z każdą fotografią, nawet wesołą, wiązały się jakieś smutne lub złoszczące go wspomnienia. Wyjazd z ojcem w Alpy, podczas którego Tadeusz Rafalski spił się tak bardzo, że syn musiał sprowadzać go ze stoku narciarskiego. Wakacje na Malediwach, gdzie ojciec zniknął któregoś wieczoru, a rozwścieczona matka znalazła na jego koszuli ślady szminki. Studniówka… tę wspominał miło, ale pamiętał, że zanim wyszedł z domu, rodzice kłócili się tak, że nawet nie zauważyli, kiedy wsiadł do samochodu i odjechał. Były tam również zdjęcia Tadeusza Rafalskiego z jego wyjazdów w pojedynkę. Na jednym z nich ojciec opalał się na plaży, w leżaku. Obok siedział Cegła i Stanisław Pogorzelski, długoletni współpracownik ojca, właściciel wystawnego hotelu na Pomorzu. Kolejna fotografia uwieczniała ten sam dzień. W tle widać było tłum ludzi. Jedni tańczyli, drudzy siedzieli przy stołach, pili i rozmawiali. Na pierwszym planie stał uśmiechnięty od ucha do ucha Tadeusz Rafalski. Miał spocone czoło i rumiane policzki. Szeroko rozkładał ręce, ściskając serdecznie z jednej strony Cegłę, z drugiej obecnego rzecznika Ministerstwa Zdrowia. Szymon wyciągnął fotografię z koszulki, dopił alkohol i po chwili wyszedł z mieszkania.

– Przykro mi, ale pan rzecznik jest dziś zajęty – zapewniła sekretarka stanowczym tonem.

Szymon uśmiechnął się półgębkiem i odparł:

– Tak kazał pani powiedzieć: „Jak przyjdzie ten Rafalski, powiedz mu, że nie mam czasu”?

– Naprawdę ma dzisiaj dużo spotkań i dokumentów do sporządzenia. Prosił, żeby mu nie przeszkadzać.

– A ja proszę, żeby mu jednak przeszkodzić. Wejdzie tam pani i powie mu, że rozmowa ze mną leży w jego interesie – naciskał dziennikarz. Stanął nad biurkiem sekretarki, oparł się na nim pięściami i patrzył na drobną kobietę wzrokiem tak wrogim i pełnym pogardy, jakby była winna wszystkich jego utrapień. Nie przejmował się tym, że mogła wyczuć od niego alkohol.

– Nie będzie mi pan rozkazywał – odparła kobieta. Najwyraźniej przywykła do trudnych sytuacji i problematycznych petentów.

– Nie wyjdę stąd, dopóki z nim nie porozmawiam! – Szymon znacząco podniósł głos.

– Za chwilę wezwę ochronę…

– Najpierw wezwij jego, bo jeśli nie, to za parę dni oboje będziecie szukali nowej pracy!

– Rafalski! – zagrzmiał obok głos rzecznika. Mężczyzna pokręcił głową, uspokoił sekretarkę, zapewniając, że wszystko jest w porządku, i wpuścił dziennikarza do środka. – Nie możesz zachowywać się w ten sposób! Co w ciebie wstąpiło?! – wypalił, gdy tylko zamknął drzwi gabinetu. – Wystraszyłeś Marysię, nachodzisz mnie bez zapowiedzi. Chcesz rozmawiać, to zadzwoń i umów się na spotkanie, jak wszyscy inni – powiedział stanowczo.

– Nie jestem jak wszyscy inni – zapewnił Szymon, po czym położył na biurku wyjętą z albumu fotografię. – Jestem gotowy utopić cię w tym bagnie. Opublikowanie tego zdjęcia zakończy twoją karierę w polityce raz na zawsze. Nikt nie zatrudni, nie przygarnie w polityczne szeregi gościa, który imprezował z Tadeuszem Rafalskim i dopuścił, by wypłynęły dowody na to.

– Czego ty ode mnie chcesz, Szymon? – zapytał rzecznik, zerkając to na fotografię, to na dziennikarza. W jego oczach widać było strach, który zdradzał Szymonowi, że ma go w garści.

Jednak dziennikarzowi wcale nie podobała się rola perfidnego szantażysty, jaką przyszło mu teraz odgrywać. Wysilił się, by nie okazać zwątpienia, i odparł:

– Oddam ci je i nigdy więcej nie wspomnę o sprawie…

– W zamian za co?

– Daj mi coś na ministra. Coś, czego inni nie mają. Jakiś prywatny brud, coś dobrego dla brukowców.

– Myślałem, że pracujesz w dzienniku…

Szymon nie odpowiedział. Jedynie uporczywie patrzył na rzecznika.

Po chwili mężczyzna westchnął i wstał zza biurka. Chwycił wiszący przy drzwiach płaszcz.

– Przejdźmy się – powiedział, otwierając drzwi. Puścił dziennikarza przodem i poinformował sekretarkę, że idą coś zjeść.

Chwilę później zmierzali ulicą Miodową w kierunku placu Zamkowego. Rzecznik wcisnął ręce do kieszeni płaszcza i zaczął:

– Chcesz mi skończyć karierę, Szymon?

– Nie chcę. Dlatego daję ci szansę.

– To, co mogę ci powiedzieć… Jeżeli ktoś się dowie, że wiesz to ode mnie…

– Nikt niczego się nie dowie. Współpracujemy nie od wczoraj. Wiesz, że nie zdradzam swoich kontaktów. Minister i tak idzie już na dno. Cokolwiek mi powiesz, bardziej mu nie zaszkodzi.

– W takim razie po co chcesz takie brudy?

Rafalski spojrzał na rzecznika z ukosa i odparł:

– Czytelnicy, nakład, kasa, naciski z góry… Muszę kontynuować?

– Z twoimi zdolnościami do wyciągania z ludzi informacji mógłbyś się zająć niezależnym dziennikarstwem śledczym. Nigdy nie rozumiałem, dlaczego pracujesz w tej gazecie…

Szymon sięgnął do kieszeni po papierosy i zapalił.

– Nie potrzebuję teraz dobrych rad, tylko informacji. Powiesz mi coś, nim dojdziemy pod Belweder?

Rzecznik przystanął gwałtownie. W jego spojrzeniu można było dostrzec pretensje, że został potraktowany przez młodego dziennikarza tak niesprawiedliwie.

– Mam tylko jedną rzecz na ministra – wyznał ściszonym głosem. – Nie chodzi w niej o pieniądze. To bardzo prywatne sprawy, Szymon. Jesteś pewien, że chcesz w to wchodzić? To może być cios poniżej pasa, nawet dla ciebie.

– Mów, co wiesz – odparł bez namysłu dziennikarz.

Rzecznik zmierzył go spojrzeniem, jakby stał naprzeciw całkiem obcego mu człowieka.

– W ubiegłym roku u żony ministra wykryto raka. Domyślasz się już, do czego to zmierza?

– Muszę znać szczegóły.

– Szczegóły? Rak wątroby. Lekarz zalecił przeszczep, ale termin był odległy. Typowy rodzinny dramat. Było z nią kiepsko, a wylądowała gdzieś w środku listy oczekujących na narządy. Władek bardzo to przeżywał. Sam powiedz, co zrobiłbyś na jego miejscu, jakbyś był ministrem zdrowia?

– Ilu lekarzy musiał zastraszyć lub przekupić?

– Nikt ci nic nie powie, Szymon. Nieważne, co na nich znajdziesz, żaden nie przyzna się, że dostał łapówkę za przesunięcie żony ministra na początek listy. Mogę dać ci nazwisko jej lekarza, ale to niczego nie zmieni. Wiedz tylko, że pieniądze nie trafiły do prywatnej kieszeni. Lekarz miał resztki honoru i poprosił o dofinansowanie szpitala. Wyremontowano oddział onkologiczny.

– Gdyby wziął pieniądze do kieszeni, po umowie nie byłoby śladu. Tak został dowód.

– Jaki dowód?! Co rusz jakieś pieniądze trafiają do szpitali. Ministerstwo tonie we wnioskach z prośbą o dofinansowanie remontów, zakupu sprzętu, zatrudnienia personelu…

– Ale pieniądze dostał akurat szpital, w którym przeprowadzono przeszczep jego żonie, prawda? Myślę, że tyle ludziom wystarczy, aby zrozumieli, że w tym kraju są równi i równiejsi.

– A w jakim kraju jest inaczej? Wszędzie ten, kto ma władzę, stwarza możliwości.

– Dokładnie tak – potwierdził Szymon i wyciągnął z kieszeni zdjęcie. – Będę potrzebował nazwy tego szpitala, kilka dat oraz nazwisk.

Rzecznik odetchnął ciężko. Nagle zrobił się blady i dziennikarz zaczął się obawiać, czy zaraz nie będzie musiał zbierać go z chodnika. Jednak mężczyzna ruszył dalej ulicą, wyrzucając z siebie istotne dla Rafalskiego szczegóły.

31

„Wciągnij mnie”

Rzecznik oddalił się szybkim krokiem, kiedy tylko skończyli rozmowę. Szymon nie miał zamiaru towarzyszyć mu w drodze powrotnej do biura. Wolał przemyśleć sobie całą tę historię, ułożyć w głowie artykuł, zanim przysiądzie do pisania, i jakoś zagłuszyć niespodziewane wyrzuty sumienia. Kiedy w zasięgu wzroku pojawił się bar, nawet się nie zastanawiał. Wszedł do środka i zamówił kieliszek wódki. Nie był wybrednym konsumentem. Nie tak jak jego ojciec, który gustował w drogich alkoholach i nie pijał niczego, na co mógł sobie pozwolić przeciętny Kowalski.

Szymon wychylił kieliszek i szybko zamówił kolejny, potem następny. Kiedy zaczęło mu szumieć w głowie, spostrzegł, że za oknem zrobiło się ciemno. Zegarek na telefonie wyświetlał dziewiętnastą z minutami.

Zapłacił za wypitą wódkę i szybkim krokiem ruszył w kierunku siedziby ministerstwa, gdzie zostawił zaparkowany samochód.

Jechał płynnie przez oblane światłami miasto. Migające neony zdawały się usypiać go celowo, tak jak podkręcone w aucie ogrzewanie. Wyłączył je i uchylił okno, żeby chłodne powietrze nieco go orzeźwiło. Przez chwilę rzeczywiście poczuł się świeżo, jednak parę minut później senność znowu się nasiliła. Piekły go oczy, a powieki stały się ciężkie.

Ostry, przeciągły dźwięk klaksonu momentalnie przywrócił go do pełnej świadomości. Tuż przed nosem mignął mu żółty samochód. Szymon niezgrabnie skręcił na chodnik i zahamował tak gwałtownie, że zarzuciło nim do przodu. Prawie uderzył czołem w kierownicę. Serce waliło mu w piersi, a dłonie zrobiły się mokre.

Widocznie wjechał na skrzyżowanie na czerwonym świetle. Omal nie stracił życia! Co by się wtedy stało z Aliną?! Czekałaby na pomoc, która nigdy by nie nadeszła.

Szymon plasnął się otwartą dłonią w policzek. „Weź się w garść, Rafalski” – skarcił sam siebie i włączył głośno radio. Wytężając uwagę do granic możliwości, dojechał do swojego mieszkania.

Alkohol nadal działał, wywołując delikatne mrowienie w skroniach.

Zegarek na piekarniku wyświetlał godzinę dwudziestą. Nie było wcale tak późno, jak przypuszczał. Miał jeszcze chwilę, żeby napisać i wysłać do redakcji tekst, jednak znużenie brało górę nad jego ciałem i wolą. Podszedł do kuchennego blatu, oparł na nim dłonie i zastygł w bezruchu. Otworzyć szufladę czy nie? Pytał sam siebie, choć czuł, że podjął decyzję, już kiedy zaczął się zastanawiać.

Z głębi szuflady pełnej herbat, przypraw i przeróżnych przedmiotów – które nie wiadomo dlaczego znajdowały się w tej szufladzie – wygrzebał dwie małe dilerki z białym proszkiem.

Nie było tego wiele. Pamiętał, że przyniósł je do domu z jakiejś imprezy. Ktoś zostawił je na stole i stracił zainteresowanie towarem. Wszyscy byli już pijani, niektórzy odurzeni kokainą. Nikt nie zwracał uwagi na Szymona, który wcisnął sobie dilerki do kieszeni i postanowił przechować je na odpowiednią okazję. Po tak zwane „rekreacyjne narkotyki” sięgał sporadycznie. Zazwyczaj przy okazji imprez. Korzystał, kiedy ktoś częstował – a to skrętem, a to kreską czy tabletką. Nie wiedział, co go wtedy podkusiło, żeby zabrać dilerki.

Jedną wrzucił z powrotem do szuflady, a z drugiej wysypał nieco proszku na kuchenny blat. Wyciągnął z kieszeni kartę płatniczą i uformował dziesięciocentymetrową wąską kreskę.

Oparł dłonie o kant blatu i patrzył na linię wyczekująco, jakby miała do niego przemówić. Powiedziałaby coś w stylu: „Wciągnij mnie. Tylko raz. Potrzebujesz mnie teraz”. Usłyszał w podświadomości te słowa, wypowiedziane niewinnym głosem. Nachylił się i szybko wprowadził proszek do nosa.

32

„A ty ciągle swoje…”

– Wczoraj ledwo zdążyłeś z tym artykułem! – przywitał Szymona kierownik działu, kiedy ten przekroczył próg jego biura. – Na drugi raz postaraj się wysyłać teksty wcześniej. Skład nie był zadowolony, kiedy zadzwoniłem do nich o dwudziestej pierwszej ze zmianami na pierwszą stronę. Poza tym wykonałeś kawał dobrej roboty! W końcu wrócił dawny redaktor Rafalski! Bezwzględny i konkretny. Takiego cię lubię, Szymek!

– Cieszę się… – odparł ospale dziennikarz.

Nie czuł się za dobrze. Był niewyspany, obolały i rozdrażniony, co diametralnie różniło się od samopoczucia, jakiego doświadczał wczorajszego wieczoru. Kokaina pobudziła go tak, że napisał artykuł w piętnaście minut. Wykonał kilka telefonów, potwierdził parę faktów, by nabrać pewności, że rzecznik nie zbył go fałszywymi informacjami. Na jakiś czas stracił wszelkie opory co do publikacji artykułu, który stworzył, pobudzony nie tylko działaniem kokainy. Klepał słowa na klawiaturze, wlewając w siebie kolejne dwa piwa. Nic dziwnego, że od rana męczyły go dwa rodzaje kaca: fizjologiczny i ten drugi – moralny. Tego, co zrobił, nie dało się już odkręcić. Tekst ukazał się na pierwszej stronie i o świcie trafił do kilkunastu tysięcy punktów sprzedaży.

Najważniejsze było, że zadowolił szefa. Dostarczył mu dokładnie to, czego ten oczekiwał.

– Teraz zaakceptuje pan mój tekst o burdelu? – zapytał, mrużąc oczy.

– A ty ciągle swoje… – odparł redaktor z wyraźnym rozczarowaniem w głosie. – Jak ci obiecałem, to tak będzie. Puścimy tekst o burdelu, ale musisz go skrócić. Niech to będzie wstęp do tematu. Na razie bez szczegółów. Zostaw otwarty temat. Niech czytelnicy czują, że ciąg dalszy nastąpi. Nie sugeruj żadnych teorii. Nie chcę, żeby służby zwaliły się nam na głowę. A! I nie podpiszemy go twoim nazwiskiem. Na wszelki wypadek.

Dziennikarz przytaknął bez słowa i zaczął wycofywać się z biura kierownika.

– I załatw jakiś wywiad! Może być z prostytutką, gliniarzem, alfonsem… obojętne.

– Postaram się – odpowiedział Szymon bez przekonania.

Szef mruknął coś pod nosem, ale on nie zwracał już na to uwagi. Najchętniej wróciłby do domu, rzucił na łóżko zmęczone ciało, nakrył głowę poduszką i zasnął na kilka najbliższych godzin. Zamiast tego zamknął za sobą drzwi Samotnej Góry. Wyciszyły się głosy kolegów dziennikarzy, bezustanne stukanie palcami w klawiaturę i przycisk myszki, buczenie ekspresu do kawy oraz dzwoniące do redakcji telefony.

Szymon odetchnął głęboko i mocno przetarł twarz dłońmi ze szczególnym uwzględnieniem zaspanych oczu. Podszedł do okna z widokiem na warszawskie wieżowce. Zwolnił blokadę żaluzji, która opuściła się agresywnie aż po sam parapet. Przekręcone pióra momentalnie przyciemniły pomieszczenie. Teraz, kiedy w pokoju panowała względna cisza i półmrok, Szymon usiadł przy biurku i uruchomił laptop. Przystąpił do pracy nad kolejnym artykułem.

33

„Wiem doskonale, co robota może zrobić z człowiekiem”

Tekst o agencji towarzyskiej, która prowadziła podziemną działalność, ukazał się w gazecie następnego dnia. Nazwanie go „artykułem” byłoby sporym nadużyciem. Zajmował niecałe dwadzieścia pięć procent strony i nie został podpisany imieniem i nazwiskiem autora, a jedynie zmyślonym inicjałem. Nie było już odwrotu. Ten mały, pozornie niewielki akt odwagi miał uruchomić nieodwracalną machinę inwigilacji agencji towarzyskiej. Już o dziewiątej rano do Szymona zadzwonił Cegła. Dziennikarz odczekał kilka sekund, po czym odebrał.

– Co się, kurwa, wydarzyło, Szymek?! – syknął mężczyzna po drugiej stronie słuchawki.

– Masz pewnie na myśli ten artykuł…

– Nie pogrywaj ze mną! Ty to napisałeś?!

– Jeszcze mi nie odjebało! – Blef dziennikarza zabrzmiał dość przekonująco. – Nie wiem, kto to napisał. Nie przejmowałbym się tym tak bardzo.

– Posłuchaj mnie uważnie, bo powiem to tylko raz. Ten, kto to napisał, zajmuje teraz pierwsze miejsce na czarnej liście Zimnego i uwierz mi, nie otrzyma za to medalu. Zimny dostał cynk, że ktoś w prokuraturze zainteresował się tematem i będą węszyć. Jak się okaże, że to jakiś upierdliwy kutas, to czekają nas spore problemy.

Szymon słuchał słów Cegły z coraz mniejszą uwagą, bo tę pochłonął mu widok poruszenia na korytarzu redakcji. Naczelny rozmawiał właśnie z dwoma policjantami i wysokim mężczyzną, który jeśli nie był z prokuratury, to Szymon niewiele wiedział o świecie. Powoli zaczął wycofywać się do drzwi ewakuacyjnych, które zazwyczaj były używane przez leniwych palaczy, chcących ulec nałogowi bez konieczności opuszczenia budynku.

Szymon złapał kurtkę oraz torbę z laptopem i najdyskretniej, jak potrafił, opuścił piętro redakcji.

– Nie martwiłbym się o ten artykuł, Cegła – powtórzył do telefonu, kiedy był już na klatce schodowej. – Założę się, że jakiś stażysta odwiedził agencję i niewinnie pogadał z jakimś klientem, który naopowiadał mu sensacji. Zazwyczaj młodzi podpisują się inicjałami. Szanujący się dziennikarz walnąłby swoje dane czarno na białym.

Blefowanie w wykonaniu Szymona zdawało się spełniać swoją rolę, bo Cegła milczał, analizując jego słowa.

– Postaraj się dowiedzieć, co to za palant, i daj mi znać. Zapewnimy mu dożywotni zakaz wstępu do agencji.

– Jasne – odparł dziennikarz, wsiadając do samochodu.

Kiedy się rozłączył, zdał sobie sprawę, że jego serce biło absurdalnie mocno. Jakby za chwilę miało mu rozerwać klatkę piersiową. Serce pozostawało jednak na swoim miejscu, a Szymon zmusił się do wykonania kilku uspokajających oddechów.

Nagłe pukanie w szybę sprawiło, że serce znów załomotało. Przez chwilę dziennikarzowi zrobiło się ciemno przed oczami, ale spojrzał przez okno i zobaczył znajomą twarz.

– Dzień dobry, redaktorze Rafalski! – przywitał się podkomisarz Julian Sikorski, którego mimo już średniego wieku przyjaciele nadal nazywali Młodym. W jego twarzy rzeczywiście było coś chłopięcego. Łobuzerski uśmiech, entuzjastyczne spojrzenie.

Podkomisarz był dawnym bliskim współpracownikiem Alana Berga, Kacpra Chaberskiego i Filipa Tyszki, ich przyjacielem i zaufanym towarzyszem w walce ze światem przestępczym.

– Cześć! – odparł Szymon, wymuszając uśmiech.

– Chyba cię nie przestraszyłem, co? – zapytał wysoki, niebieskooki funkcjonariusz.

– Trochę. Ostatnio w redakcji panuje napięta atmosfera – odparł dziennikarz, uświadamiając sobie, że kłamstwa coraz łatwiej przechodziły mu przez gardło.

Julian Sikorski był funkcjonariuszem CBŚP i skoro przyjechał tu w tej samej sprawie, co prokurator, to oznaczało, że zrobiło się naprawdę poważnie, a artykuł przynosił efekty szybciej, niż Szymon się spodziewał.

– Wiem doskonale, co robota może zrobić z człowiekiem – przyznał policjant. – Nerwy napięte jak postronki to nic przyjemnego. Trzeba jeździć na urlop od czasu do czasu.

– Zdecydowanie! A co ty tutaj robisz? Będziesz udzielał wywiadu…

– Bez obrazy, Szymek, ale ten tytuł to trochę nie moje klimaty. Wiem, że mamy wolność słowa i prasy, ale nawet te powinny mieć jakąś granicę przyzwoitości.

– Rozumiem…

– Przyjechałem na prośbę prokuratora. Miałem właśnie iść do redakcji, ale zobaczyłem znajomą twarz i postanowiłem się przywitać.

– Prokurator? Coś się stało?

– Jeszcze nie wiem. Mówił, że gazeta opublikowała artykuł o agencji towarzyskiej, która na zapleczu prowadzi burdel w bardzo starym i nieprzyzwoitym stylu. Pojawiły się tam ponoć spekulacje o związku z ciężarówką z trupami w Belgii. Słyszałeś coś o tym?

– O artykule coś tam ogólnie słyszałem, ale nie czytam wszystkiego, co drukujemy.

– Powinieneś. Każdy pracownik jest twarzą swojej firmy.

– Będę o tym pamiętał.

Sikorski uśmiechnął się szeroko i wyglądało na to, że już miał odchodzić, ale klepnął jeszcze w dach samochodu i nachylił się do okna.

– Widziałem w zeszłym miesiącu twoje teksty o zabójstwie Felińskiego – zagadnął poważniejszym tonem. Przymrużył jedno oko. Nie miał raczej zamiaru strofować dziennikarza, ale że był człowiekiem szczerym z natury, nie potrafiłby zignorować tematu. – Niedobrze to wyszło, Szymon. – Pokręcił głową z dezaprobatą.

– Wiem – odparł dziennikarz. – To było niepotrzebne.

– Robson się pewnie wkurzył, co? I córka Felińskiego też?

– Tak, mieliśmy spięcie.

– Ale nadal gadacie?

– Nie wiem. Robson dochodzi do siebie w szpitalu. Jak go odwiedziłem, był jeszcze nieprzytomny.

Z twarzy Sikorskiego bił smutek, a jednocześnie zrozumienie, jakby doskonale wiedział, czym są przyjacielskie kłótnie i ciche okresy. Uśmiechnął się życzliwie i dodał:

– Jakbyś potrzebował konsultacji, czy czegoś takiego, zawsze możesz do mnie zadzwonić. Nie trzeba pisać sensacji na chama, byle szumu narobić. Wiem, że w podbramkowych sytuacjach zawsze bijesz do Chabra i Berga, ale oni już wypadli z obiegu, a ja ciągle jestem na bieżąco, więc…

– Jasne, rozumiem! Dzięki za wsparcie, Młody.

– No, to do usłyszenia?

– Pewnie.

– Jakbyś zasłyszał w redakcji coś w sprawie burdelu, to daj znać.

– Jasne – odparł Szymon, kiedy szyba już się unosiła.

Nie był pewien, czy bardziej bał się tego, że podkomisarz Sikorski zdemaskuje szereg jego kłamstw, czy że on sam za chwilę podzieli się z nim wszystkimi swoimi troskami i poprosi o pomoc w rozbiciu gangu handlarzy żywym towarem. „Nikomu nie możesz ufać” – brzmiały mu w głowie słowa Chyżego i Rafalski czuł ich głębię. Brudni policjanci mieli swój udział w funkcjonowaniu agencji, a czas na zaangażowanie służb mundurowych w rozbicie przestępczej szajki jeszcze nie nadszedł. I nie nadejdzie, dopóki Alina nie będzie bezpieczna.

34

„To już dzisiaj?!”

Na zewnątrz padało, kiedy Chyży zaparkował w końcu przed budynkiem otoczonym lasem i betonowym płotem. Chociaż szybko i bez żadnych problemów obrócił między Warszawą a Belgią, bolały go plecy od długotrwałego siedzenia za kółkiem, a jeszcze kazali mu przyjechać do tego podmiejskiego domu.

– Załatwiłeś sprawę? – rzucił Cegła, kiedy tylko policjant przekroczył próg budynku.

– Nie było żadnych problemów – zapewnił oszczędnie.

– Znalazłeś kierowcę?

– Znalazłem. Będzie siedział cicho.

– Jesteś pewny?

Chyży spojrzał na Cegłę wymownie. Nie lubił się powtarzać i nie miał zamiaru tłumaczyć się przed rudzielcem ze swoich działań.

– Załatwiłem sprawę zgodnie z ustaleniami. Przekaż szefowi, że nie musi się martwić. Policja ugrzęźnie i sprawa nie wyjdzie poza Belgię.

Cegła przytaknął bez komentarza.

Krótką ciszę przerwało stukanie obcasów na klatce schodowej. Do przedpokoju weszła Alina. Miała na sobie wyjściowy strój, czyli szpilki, kabaretki, minispódniczkę i obcisłą czerwoną bluzkę z dużym dekoltem. Na przedramieniu zwisał jej czarny płaszcz. Mężczyźni zmierzyli ją szybkimi spojrzeniami.

– Gotowa? – zapytał Cegła, na co dziewczyna przytaknęła. – Zamówił ją klient na całą noc. Zawieziesz ją – zarządził, chyba nie spodziewając się sprzeciwu.

– Dlaczego ja?! Całą noc i pół dnia spędziłem za kółkiem. Obróciłem do Belgii i z powrotem bez porządnie przespanej nocy!

– Igor pojechał już z inną dziewczyną, a ja jadę do Zimnego. Podrzuć ją, a potem jedź do domu. Nie musisz na nią czekać, skoro klient płaci za nockę. Rano odbierze ją Igor.

Chyży wywrócił oczami i bez dalszych uwag wrócił do swojego białego mondeo. W ślad za nim drobnymi kroczkami podążyła Alina. Usiadła z przodu i wlepiła wzrok w okno.

Kierowca otarł dłońmi mokrą od deszczu twarz i odpalając silnik samochodu, obrzucił uda dziewczyny pożądliwym wzrokiem. Był zmęczony, a jej nogi udekorowane kabaretkami wydały mu się nad wyraz ponętne. Potrząsnął głową, odchrząknął i zapytał:

– Stały klient?

– Nie wiem. Cegła nie powiedział, kto to – odparła obojętnie, wlepiając spojrzenie w rozmyty za oknem las.

– Może to jakiś nowy? Mam pójść z tobą? Sprawdzić gościa?

– Nic nie musisz robić. Jakby Cegła miał wątpliwości, toby ci o nich powiedział.

– Dobra. Jak sobie chcesz.

Resztę drogi przejechali bez słowa. Chyży włączył radio samochodowe, w którym leciała imprezowa audycja. Szybkie, elektroniczne kawałki irytowały go, ale i rozbudzały. Nie zważając na skąpo ubraną towarzyszkę, otworzył okno, żeby ciepłe powietrze z nawiewu nie uśpiło jego przytomności. Dziewczyna jedynie zacisnęła mocniej płaszcz pod szyją.

Zatrzymał się na poboczu przed hotelem. Alina trzasnęła drzwiami i wolnym krokiem ruszyła w stronę wejścia. Chyży odprowadził ją wzrokiem i poczuł, że kleją mu się oczy. Już od dobrych kilku minut walczył z atakującym go snem. Przeciwnik wydawał się coraz trudniejszy do odpierania, toteż przejechał kawałek dalej w poszukiwaniu miejsca parkingowego i postanowił wypić w hotelowym lobby jedną mocną kawę.

Alina wjechała na wskazane przez Cegłę piętro. Zatrzymała się przy wywieszonym na korytarzu lustrze. Umalowała usta mocno czerwoną szminką i poprawiła zwilżone deszczem włosy. Rozpięła płaszcz i górny guzik bluzki.

„Wytrzymaj” – powiedziała w myślach do smutnego odbicia. „Wytrzymaj jeszcze jeden raz”.

Po kilku głębszych oddechach ruszyła korytarzem. Zapukała do drzwi, za którymi miał czekać na nią klient. Gdy się otworzyły, a w progu stanął Szymon Rafalski, poczuła napierające do jej oczu łzy. Rzuciła się dziennikarzowi na szyję i wtuliła się w niego mocno.

Zaskoczony jej reakcją, objął ją nieśmiało. Przez krótką chwilę miał wrażenie, że tylko ona jedna na całym świecie darzy go zaufaniem i jakimiś pozytywnymi uczuciami. Z uwagą i błogością głęboko wciągnął powietrze wypełnione jej zapachem.

– To już dzisiaj?! Dzisiaj uciekamy? – zapytała pełnym podekscytowania szeptem.

– Taki mam plan.

Naturalny, szeroki uśmiech na twarzy Aliny sprawił, że przez krótką chwilę Szymon dostrzegł w niej niewinność i chyba prawdziwy, dość młody wiek.

– Kto cię przywiózł? – dopytał, gasząc światło. Podszedł do okna. Miał stamtąd całkiem niezły widok na parking.

– Jeden z ochroniarzy. Nie będzie czekał – zapewniła, stając z drugiej strony okna. Delikatnie odchyliła zasłonę i również wyjrzała na parking. – Podwiózł mnie białym mondeo. Wyskoczyłam tylko, a on odjechał. Nie myślałam, że to będziesz ty – dodała po chwili, a jej ciemne oczy błyszczały w świetle ulicznych latarni.

Szymon przełknął ślinę. Bał się. Chęć pomocy Alinie była jednak silniejsza od strachu.

– Inny hotel, fałszywe nazwisko w recepcji. Dzwoniłem też z innego numeru telefonu niż poprzednio. Robię się w tym całkiem dobry – powiedział z lekkim uśmiechem, ale szybko spoważniał. – Przywiozłem ci ubrania. Powinny być dobre. Przebierz się – zarządził tonem fachowca, jakby doskonale wiedział, co należy robić w podobnych sytuacjach.

Prawda była taka, że nie miał pojęcia. Improwizował.

Kiedy dziewczyna zamknęła za sobą drzwi łazienki, wyciągnął z kieszeni dilerkę z białym proszkiem oraz niewielką pozłacaną łyżeczkę do tabaki. Nabrał na nią nieco narkotyku i wciągnął go. Wytarł nos w rękaw i ponownie podszedł do okna. Obserwował parking przez kilka chwil, aż w pomieszczeniu rozbłysło światło bijące z łazienki.

– Gotowa? – zapytał dziennikarz, podchodząc bliżej.

W dżinsowych spodniach, białym T-shircie, sportowych butach i czapce z daszkiem wyglądała jak zwyczajna dziewczyna, która nie ma żadnych problemów. Która żyje z dnia na dzień bez strachu o własne zdrowie i życie. Tego właśnie chciał dla niej Szymon – bezpieczeństwa.

Dostrzegł, że zmyła cały makijaż. I bez niego była ładna. Miała rumiane policzki i duże oczy. Owalna linia jej twarzy stanowiła ramę dla wydatnych ust.

– Dziękuję, Szymon – powiedziała cicho, jakby się bała, że ktoś może podsłuchać ich rozmowę.

– Podziękujesz, jak będzie po wszystkim – odparł pospiesznie i pociągnął nosem. Narkotyk drażnił śluzówkę i dziennikarz wyraźnie czuł już jego działanie. Złapał leżący przy drzwiach plecak i ostrożnie wysunął głowę na korytarz. Nikogo w nim nie dostrzegł.

35

„Lepiej, żebyśmy jutro cię nie znaleźli”

Chyży wychylił małą filiżankę kawy, jakby miała uratować mu życie. Zazwyczaj, kiedy już zaparzał sobie porcję czarnej, najczęściej w pracy, była to większa ilość w pokaźnym kubku z napisem: „Policja”. Do tego on albo Smok załatwiali po słodkiej bułce albo lukrowanym pączku. Jak to mawiali, „taki kawulec ze słodkim jest najmilszym momentem dnia”. Teraz w piciu espresso nie miało być nic przyjemnego. Chyży potrzebował jedynie kopa, żeby bezwypadkowo dojechać do domu. Popił gorzką kawę paroma łykami wody.

Nie chciało mu się wychodzić na deszczowy ziąb na zewnątrz. Niechętnie spojrzał przez oszklone drzwi hotelu. Widok ściekających z nich kropli deszczu sprawił, że poczuł ciśnienie na pęcherz. Podziękował barmanowi za kawę, która „uratowała mu życie”, i zapytał o toaletę. Powoli podążył we wskazanym kierunku. Załatwił potrzebę, umył dłonie i poczuł, że kawa zaczyna spełniać pokładane w niej nadzieje. Rozbudziła go nieco. Dla lepszego efektu policjant obmył jeszcze twarz zimną wodą i delikatnie osuszył się szorstkim ręcznikiem papierowym. „Taki hotel mógłby oferować coś lepszego od papieru ściernego” – pomyślał, wyrzucając mokry kawałek do śmieci. Oklepał jeszcze parokrotnie swoje blade policzki, by poprawić ukrwienie, i nie spiesząc się, wyszedł na korytarz.

Nagle stanął jak wryty. W jego kierunku podążał Szymon Rafalski w towarzystwie sportowo ubranej dziewczyny w czarnym płaszczu.

– Kurwa jego mać – zaklął pod nosem policjant.

Ich spojrzenia skrzyżowały się w napięciu niczym dwa wymierzone w siebie pistolety.

Szymon złapał Alinę za nadgarstek, aż jęknęła. Pobudzony adrenaliną i narkotykiem, nie zdawał sobie sprawy ze swojej siły. Strach, który jeszcze przed chwilą czuł w hotelowym pokoju, całkiem gdzieś uleciał. Nie było odwrotu. Dziennikarz był gotowy skonfrontować się z mięśniakiem. W końcu potrafił się bić! Powalał na deski przeciwników dorównujących Chyżemu gabarytami.

Chyży, spokojnym, powolnym krokiem, zbliżył się do dwójki, jakby byli parą płochych dzikich zwierząt.

– Co wy, kurwa, wyprawiacie?! – syknął szeptem, kiedy znalazł się już wystarczająco blisko.

– Zabieram ją. Nie pytaj dokąd – odpowiedział Rafalski hardo, patrząc policjantowi prosto w oczy.

Chyży nie odstępował. Blokował im drogę, wyraźnie zastanawiając się nad kolejnym krokiem. Dlaczego? Tego Szymon do końca nie wiedział. Gliniarz był z pewnością uzbrojony i raczej, gdyby chciał zadziałać, nie przejmowałby się postronnymi obserwatorami.

Gęstą ciszę i mierzenie się spojrzeniami przerwała głośna melodia telefonu. Mężczyzna groźnie uniósł palec wskazujący i sięgając po komórkę, ostrzegł:

– Ani, kurwa, drgnijcie! Co jest? – zapytał już spokojnym tonem do aparatu.

Głośno ustawiony dźwięk pozwolił Szymonowi usłyszeć głos po drugiej stronie.

– Wróciłeś już do Polski?

– Dopiero co. Wszystko załatwione, Smoku – odpowiedział Chyży.

– Słyszałeś już o artykule?

– Nie, o niczym nie słyszałem. O jakim artykule? – dopytał policjant, zerkając podejrzliwie na dziennikarza.

– Jakiś gnojek opublikował artykuł o burdelu. Zimny wyznaczył nagrodę za jego głowę. Wprawdzie głowa ma być nadal częścią jego parszywego ciała, ale trzeba wywęszyć, kto za tym stoi. Pomyślałem o naszym znajomym pismaku. Tym Rafalskim.

– Rafalski bierze od Zimnego kasę za artykuły – przypomniał Chyży, nieustannie świdrując Szymona spojrzeniem. – Jakby chłopina napisał taki tekst, byłby bardzo głupim człowiekiem, bo naraziłby się nie tylko Zimnemu, ale też policji.

– Nie wiem, czy jest głupi, czy przebiegły, ale trzeba będzie wziąć go w obroty.

– Dobrze. Weźmiemy go w obroty, tylko zróbmy to jutro, dobra? Dzisiaj muszę nadrobić zarwaną noc.

– Jasne! Do zobaczenia jutro, Chyży.

Policjant schował komórkę do kieszeni. Szymon uważnie obserwował wędrówkę jego dłoni. Nie zdziwiłby się, gdyby ręka z kieszeni przeniosła się za plecy, gdzie mężczyzna prawdopodobnie trzymał pistolet. Chyży jednak opuścił dłoń wzdłuż tułowia i po chwili wyznał:

– Jutro będziemy cię szukać. Podobno napisałeś jakiś niezlecony przez Zimnego tekst o burdelu?

– Nie był podpisany moim nazwiskiem. To nie ja.

– Lepiej, żebyś nie musiał tłumaczyć tego Zimnemu. Lepiej, żebyśmy cię jutro nie znaleźli. Rozumiesz?

Szymon przytaknął.

– Długo będziecie tak jeszcze stali? – zapytał nerwowo Chyży i otarł dłonią twarz.

Dziennikarz pociągnął Alinę za rękę i szybkim krokiem wyszli z budynku.

36

„Facet jest już martwy!”

Świt był wyjątkowo zimny i mglisty. Jesień już dojrzała, a na drzewach prawie nie było liści. Sczerniałe i mokre zalegały na poboczach i krawędziach chodników.

W kawalerce przy Raginisa, tuż nad komisariatem policji, mieszkał były skazaniec Tomasz Misztal, znany lepiej jako Cegła. Wbrew pozorom to nie policja na parterze miała oko na Cegłę, ale Cegła miał oko na nią. Mówią, że najciemniej jest pod latarnią, toteż Misztal każdego dnia paradował przed komisariatem, nie wywołując żadnych negatywnych wrażeń, i odgrywał rolę nawróconego bandyty. Co rano kupował kajzerki w osiedlowej piekarni, do roboty wychodził o przyzwoitej godzinie, wracał trzeźwy i nie urządzał w mieszkaniu imprez. W ogóle nie miewał gości. Zachowywał pozory uczciwego, spokojnego życia, podczas gdy w rzeczywistości nie potrafił porzucić starych nawyków.

Zbyt długo zarabiał wyłącznie w nielegalny sposób. Okradał domy, handlował narkotykami, nadzorował handel narkotykami, przemycał narkotyki… Nie znał się na niczym innym i nie potrafił wyobrazić sobie życia w normalnej pracy za najniższą krajową. Lubił modne ubrania, nowe samochody i zagraniczne wycieczki. Nauczył się robić to, czego od niego wymagano. Wykonywał polecenia i nie myślał za wiele, wszystko podporządkowując myśli, żeby mieć wypchany portfel i uniknąć więzienia.

Ostry dźwięk telefonu wyrwał Cegłę ze snu o siódmej rano. Rozmawiał krótko, a gdy odłożył komórkę, zastanawiał się przez chwilę, czy aby jeszcze nie śni. Oszczędna informacja, którą otrzymał, wydawała się nie tylko niepożądana, ale też nieprawdopodobna. Zaklął pod nosem, po czym wygramolił się z łóżka. Od razu założył spodnie, koszulę i wczorajsze, leżące obok łóżka skarpetki. Musiał jechać na spotkanie z szefem. Natychmiast.

Chwilę później, przecierając zaspane oczy, wszedł na teren domu publicznego. Gdy otworzył drzwi biura Zimnego, od razu uderzyło go posępne oblicze szefa i rozgniewane spojrzenie Igora. W pokoju siedzieli także policjanci Darek oraz Smok.

– Co się stało? – zapytał Cegła, podejrzewając, że sprawa jest poważna.

– Siadaj – rozkazał Zimny, wskazując na wolne krzesło po drugiej stronie biurka.

Cegła usiadł i kątem oka dostrzegł, jak noga siedzącego obok Igora drga nerwowo. Mężczyzna zaciskał i rozluźniał pięści, oddychając przy tym ciężko.

Szef wykonał w stronę Igora lekkie skinienie, a on zaczął:

– Zajebię tego twojego dziennikarza, Cegła! Facet jest już martwy!

– Wyjaśnicie mi, o co chodzi?

– Ten koleś, który wczoraj wieczorem zamówił Wiktorię, to był on. Rafalski! Zabrał ją! Ulotnili się!

Cegła rozdziawił usta i oczami wielkimi jak spodki spojrzał na Zimnego. Oblicze szefa pozostawało jednak niewzruszone. Dalej temat podjął siedzący pod ścianą Smok.

– To jeszcze nie wszystko. Jesteśmy prawie pewni, że to on napisał ten artykuł o agencji. Puścił na nas gliny, żeby odwrócić naszą uwagę. W tym czasie dymał naszą kurwę i pomagał jej.

– Nie jest chyba aż taki głupi… – jęknął Cegła.

– Oj, jest! I to nie tylko on. – Igor poruszył się nerwowo na krześle i wyjaśnił: – Rano pojechałem odebrać Wiktorię z hotelu. Klient zamówił ją na całą noc, więc tak jak zawsze powinna skończyć robotę o szóstej. Kiedy do szóstej trzydzieści nie schodziła, poszedłem sprawdzić, co się dzieje. W pokoju nikogo nie było. Zostały tylko jej ciuchy.

– Skąd wiecie, że to Szymon?

– Wnerwiony, zadzwoniłem do Długiego. Pracuje w tym hotelu w recepcji. Powiedział, że miał tamtego dnia nockę i widział Chyżego w lobby. Pił kawę w barze, a potem rozmawiał na korytarzu z dwójką gości. Mówił, że wyglądali na spiętych. Opisałem mu Rafalskiego, potwierdził, że koleś tak właśnie wyglądał. Chyży ich puścił. Odjechali spod hotelu czerwonym chevi. To wóz Rafalskiego, nie?

– Chyży ich puścił? – dopytał Cegła, chcąc przerzucić uwagę z niemądrego dziennikarza na zdradzieckiego policjanta.

– Długi zna Chyżego dość dobrze – wtrącił Smok przez zaciśnięte zęby.

– Daro – zabrzmiał głos Zimnego, ostry jak brzytwa.

Policjant Darek Głogowski spojrzał mu prosto w oczy i słuchał z uwagą.

– To twój człowiek nawalił. Zajmijcie się nim.

Darek przytaknął, po czym szturchnął łokciem Smoka. Obaj wyszli z pokoju.

– Igor, ty wracaj do dziewczyn. Nie mogą się dowiedzieć, że jedna z nich uciekła. To może podsunąć im jakieś głupie pomysły.

– Tak jest, szefie – burknął Igor i obrzuciwszy Cegłę ostatnim gniewnym spojrzeniem, również wyszedł z pokoju.

Cegła zwiesił głowę. Sam polecił Szymona do tej roboty. Odpowiadał za niego przed szefem i nie miał wątpliwości, że teraz przyjdzie mu odpowiedzieć za błędy dziennikarza.

– Twój chłopak zawalił sprawę – orzekł Zimny, wygrzebując z paczki papierosa. Obrócił go delikatnie między palcami i zapalił. Utonął przez chwilę w chmurze szarego dymu.

– Nie wiemy, czy to on napisał ten artykuł…

Zimny uderzył pięścią o biurko. Nieco papierosowego popiołu wylądowało na blacie.

– Jesteś idiotą, Cegła, czy tylko udajesz?! Myślałeś, że bierzesz pod swoje skrzydła wystraszonego szczeniaka, a gnojek ugryzł cię w rękę i, uwierz mi, krwawisz mocno.

– Naprawię to. Znajdę dziewczynę i uciszę Szymona. Jest młody i głupi. Przespał się z nią i pewnie myśli, że się zakochał.

Zimny wydmuchnął kolejną porcję dymu i nachylił się nad biurkiem.

– Weźmiesz dwóch chłopaków i pojedziesz do Rafalskiego. Szarpnijcie go tak, żeby zamknął mordę na amen. Wyduście z niego, gdzie jest dziewczyna.

– Tak jest – odparł Cegła prawie niedosłyszalnym głosem. Nerwy związywały mu gardło, jednak miał wątpliwości, czy bardziej bał się o swoją skórę, czy o to, co stanie się z dziennikarzem. Wstał i ruszył w stronę drzwi.

Zimny zatrzymał go wpół drogi.

– Jak ta sprawa się nie wyprostuje…

– Wszystko załatwię, szefie – odparł pospiesznie Cegła.

Wolał nie słyszeć, jak Zimny ubiera swój zamiar w słowa. Wszyscy wiedzieli, że groźby wypowiadane przez Zimnego zawsze zostają zrealizowane.

37

„Wiesz, że zrobimy, co trzeba, żeby wyciągnąć z ciebie informacje”

Poranki w domu Chyżego bywały chaotyczne. Troje mieszkańców – żona, mąż i nastoletni syn – szykowali się do wyjścia z domu o tej samej godzinie. Marzena każdego dnia o ósmej rano otwierała niewielki sklep z ubraniami w przejściu podziemnym prowadzącym do metra. W tym niepozornym miejscu gromadziła swetry z Francji, których jakość znacznie przewyższała te spotykane w sieciówkach.

Była prostą kobietą o bystrym umyśle. Miała żyłkę do handlu. Do pracy ubierała się we własne towary, a tego dnia wybór padł na kaszmirowy półgolf w kolorze burgundu. Kończyła układać włosy w niedbały kok, kiedy do łazienki wparował dwunastoletni Rafał.

– Jeszcze nie ubrany? – zapytała retorycznie, obrzucając spojrzeniem odbicie syna w lustrze.

– Jadłem śniadanie.

– Jest już późno… Znowu tata spóźni się przez nas do pracy.

– Nie spóźni się. Za pięć minut będę gotowy.

– Normalne pięć minut czy twoje pięć minut?

Chłopak uśmiechnął się pod nosem i przystąpił do szorowania zębów.

– Gotowi? – zapytał Chyży, wsuwając głowę do łazienki. – Jeszcze nie ubrany?

– Zaraz będę gotowy – wybełkotał Rafał z buzią pełną pasty do zębów.

– Jak poszła wczoraj nauka? Masz dzisiaj klasówkę z anglika, tak? – zagadnął ojciec ze szczerym zainteresowaniem.

Nie mieli od przebudzenia zbyt wiele czasu, by nadrobić kilka ostatnich dni, podczas których w ogóle się nie widzieli, ale każdy najmniejszy gest zainteresowania pomagał w utrzymaniu zdrowej relacji z dzieciakiem.

Chłopak uniósł do góry kciuk i obmył twarz wodą.

W kieszeni Chyżego zadźwięczał telefon. Policjant przeczytał wiadomość.

– Zostawiłem coś w garażu – oznajmił. – Wrócę za kilka minut. Lepiej, żebyś był wtedy gotowy do wyjścia. – Pogroził synowi palcem, na co Rafał odparł coś niewyraźnie.

Kobieta oderwała się na moment od lustra.

– Jaśku!

– No? – zapytał Chyży, zatrzymując się w półkroku.

– Może wyjdziemy gdzieś dzisiaj wieczorem?

– Randka? – dopytał policjant z uśmiechem. Szybko znalazł się obok żony i zaczepnie objął ją w pasie. – Pani zaprasza mnie na randkę?

– Mają nową komedię w Kamienicy. Dawno nigdzie nie byliśmy. Pośmiejemy się trochę…

Nie miał pewności, czy komediowe przedstawienie będzie w stanie oderwać jego uwagę od problematycznej codzienności. W ostatnim czasie nie myślał prawie o niczym innym niż o zamarzniętych w ciężarówce nastolatkach. Pracował dużo i rzadko zdarzało mu się spędzać w domu ponad osiem godzin, a jeżeli już, to czas ten przeznaczał na sen oraz zjedzenie posiłku. Wspólne wyjście z zaniedbywaną żoną mogło uchronić go od kolejnych cichych dni, a w przyszłości od popularnego w jego kręgach zawodowych rozwodu.

– O której ten teatr?

– O dziewiętnastej.

– Zgoda! – odparł pospiesznie, pocałował żonę w policzek, po czym dorzucił: – Idę do garażu.

– Załatwię bilety! – zawołała jeszcze do wychodzącego z mieszkania Chyżego.

Ciemność spowijała podziemny garaż niczym warstwa gęstej smoły. Policjant szedł pewnie przed siebie. Doskonale znał drogę od drzwi do swojego miejsca parkingowego, na którym stał remontowany przez niego mustang. Czujnik ruchu włączający światło czasami zawodził. To, że nie włączył się od razu, wcale Chyżego nie niepokoiło. Dopiero po kilkunastu krokach zwolnił nieco i zastanowił się, czy to całkiem normalne. Zmrużył oczy, by dojrzeć cokolwiek w ciemności. Przez chwilę zdawało mu się, że czuje za plecami czyjś oddech, i sam się zdziwił, ale ogarnął go strach. Strach, który jak lekki, prawie niewyczuwalny pająk przebiegł mu po plecach.

Nad głową policjanta zamigotało kilka jarzeniówek. Nie dostrzegł nikogo przed sobą ani za sobą. Uśmiechnął się w duchu na żart, który spłatał mu jego umysł, i śmiało podążył dalej. Kiedy wyszedł zza zakrętu, zobaczył Darka oraz Smoka stojących obok mustanga. Rozmawiali o czymś cicho. Policjant nie był w stanie dosłyszeć słowa. Przerwali rozmowę, dostrzegłszy kolegę.

– To nie mogło zaczekać? – rzucił Chyży zamiast powitania. – Widzimy się przecież za kilkanaście minut w robocie.

– Jest temat, którego nie możemy poruszać na komendzie – wyjaśnił Darek. Stał prawie nieruchomo z rękami zaplecionymi na piersi i tak przenikliwym spojrzeniem, że Chyży miał wrażenie, jakby szef potrafił prześwietlić jego duszę na wskroś.

– Coś się stało? – zapytał policjant niepewnie.

– Jedna z dziewczyn uciekła.

Chyży milczał, udając zaskoczonego.

– Nic ci o tym nie wiadomo? – dopytał Darek, przerywając ciszę.

– Niby skąd?

– Zawoziłeś ją wczoraj do hotelu. Miała spotkanie z klientem.

– Tak. Ustaliłem wszystko z Cegłą. Miała zostać w hotelu całą noc. Podwiozłem ją pod drzwi, wyskoczyła i tyle. Rano miał odebrać ją Igor.

– Przyjechał po nią, ale pokój był pusty. Ani dziewczyny, ani klienta. Masz coś jeszcze do dodania, Chyży?

Policjant przeniósł spojrzenie z Darka na Smoka i z powrotem. Przestąpił z nogi na nogę i wyprężył się.

– Co jest, kurwa? Macie mi coś do zarzucenia? – zapytał najtwardszym tonem, na jaki się zdobył. Zbliżył się do Darka, stanął tuż przed nim, by spojrzeć mu prosto w zimne jak lód oczy.

– Widzieli cię, Chyży – odparł Darek oszczędnie. – Widzieli cię w hotelu.

Chyży nie mógł uwierzyć własnym uszom. Jego umysł pracował teraz na najwyższych obrotach, próbując wymyślić błyskotliwą odpowiedź. Nim zdążył wypowiedzieć słowo, poczuł silne uderzenie w tył kolana, które powaliło go na ziemię. Gdy uniósł głowę, zobaczył wycelowaną w siebie lufę pistoletu.

– Gdzie jest dziewczyna? Powiedz, a darujemy ci tę jedną wpadkę.

– Nie wiem, o czym, do cholery, mówisz!

– Mamy cię lać, stary? – włączył się w dyskusję Smok. Stanął teraz obok szefa i patrzył na Chyżego gniewnie. – Wiesz, jak to działa. Wiesz, że zrobimy, co trzeba, żeby wyciągnąć z ciebie informacje. Po co ci to?

– Zdradziłeś nas, Chyży – dodał Darek, nieprzerwanie mierząc podwładnemu między oczy. – Myślisz, że jesteś lepszy od nas? Zebrało ci się na uczciwość po tych wszystkich tysiącach, które zarobiłeś dzięki nam i Zimnemu? Pomagasz teraz dziennikarzowi?

Policjant zastanowił się nad postawionym mu pytaniem. Oczywiście, że nie miał zamiaru umierać za Rafalskiego i dziewczynę! Uśmiechnął się w duchu do myśli, że Rafalski jednak go posłuchał. Nikomu nie zaufał. Nawet jemu. Nie zdradził mu, dokąd zabiera dziewczynę.

– Pismak i kurwa są warci twojego życia? – naciskał Darek tonem pozbawionym emocji.

– Nie są – przyznał szczerze Chyży i po chwili dodał: – Ale nie wiem, dokąd ją zabrał.

– W takim razie żaden z ciebie pożytek – usłyszał, po czym nastąpił krótki świst.

Zamontowany na broni tłumik wyciszył strzał.

Smok patrzył na leżące na ziemi ciało kolegi z niedowierzaniem. Milczał.

Darek odkręcił tłumik z nasady broni i schował go do kieszeni.

– Nie stój jak kołek! – syknął, sprowadzając Smoka na ziemię. – Idź, wyciągnij ciecia z kibla. Upewnij się, że nic nie powie.

Smok przytaknął bez słowa. Myślał, że zamykają ochroniarza osiedla w toalecie i wyłączają kamery po to, żeby nikt nie wezwał policji do pobicia. Nie spodziewał się, że będą próbowali zamaskować morderstwo.

Darek wyciągnął z kieszeni telefon. Po chwili garaż rozświetlił się krótkim błyskiem flesza.

Krew sącząca się z ciała Chyżego tworzyła już na podłodze sporą kałużę. Policjant przykucnął ostrożnie obok, starając się w nią nie wdepnąć. Włożył broń do ręki zmarłego i zacisnął na niej jego palce. Oddalając się, szturchnął stopą otwarte drzwiczki szafki na narzędzia. Obrzucił jeszcze ostatnim spojrzeniem całą nieszczęsną scenę, po czym wyszedł z podziemnego garażu.

Jarzeniówka zamigotała, a po chwili parking pogrążył się w ciemności.

38

„Oczywiście musiałeś fikać na własną rękę!”

Szymon Rafalski gwałtownie zerwał się z łóżka. Był zdezorientowany, a serce waliło mu w piersi. Czy miał zły sen? Niczego takiego nie pamiętał. Usiadł na brzegu materaca i mocno przetarł zaspaną twarz. Mieszkanie wypełnił głośny dźwięk walenia do drzwi. To ono musiało wybudzić go ze snu.

Nie spodziewał się odwiedzin, a ktokolwiek znajdował się na korytarzu, bardzo chciał się spotkać. Na zmianę dzwonił i pukał. Szymon podszedł do drzwi najciszej, jak potrafił. Już miał zajrzeć przez wizjer, kiedy usłyszał głos Chaberskiego.

– Szymon, to ja. Jesteś?

Momentalnie otworzył zamek i wpuścił przyjaciela do środka. Chaberski obrzucił go uważnym spojrzeniem.

– Dzwoniłem do ciebie, ale masz wyłączony telefon.

– Musiał mi się rozładować – mruknął dziennikarz i zaczął rozglądać się za komórką, jednak nigdzie nie mógł jej znaleźć. Dopiero dochodził do siebie. – Stało się coś?

– Na szczęście nie – odparł Chaberski – ale chciałem się upewnić, że z tobą wszystko w porządku. Nie odbierasz telefonu, więc pojawiły mi się w głowie czarne scenariusze.

– Może czytasz za dużo o teoriach spiskowych przed snem.

– Może mam za dużo przykrych doświadczeń – odbił piłeczkę podkomisarz i po chwili usiadł swobodnie przy kuchennym stole.

– Filiżankę kawy? – zapytał Szymon, starając się być uprzejmym gospodarzem.

– Nie wiem, co to filiżanka kawy, ale słowo „kubek” brzmi znajomo.

– Czarna, tak?

– Może być. Nie udało nam się jeszcze ustalić, kim są ci trzej policjanci, o których mówiłeś. Wiemy, że policja kogoś tam ma, ale ich tożsamość jest dobrze chroniona. Sam rozumiesz… Ale rozmawiałem też z przyjacielem mającym kontakty na Wschodzie. Dowiedział się, że grupa werbująca dziewczyny z regionu, z którego pochodzi Alina, została rozbita w zeszłym roku. Podobno jest tam teraz spokojnie, ale nigdy nie wiadomo, czy ktoś się na nią nie uweźmie i nie pojedzie jej tam szukać.

– Dlatego trzeba rozwalić grupę Zimnego – odparł Szymon, przeszukując kieszenie kurtki, którą zeszłej nocy zawiesił na krześle w kuchni.

– O tym też rozmawialiśmy – przyznał Chaberski.

W czajniku zabulgotało i włącznik odskoczył.

– Woda się ugotowała.

– Tak. – Szymon zakręcił się wokół własnej osi, jakby zgubił drogę do czajnika. Ale to nie czajnik zaprzątał mu teraz głowę, lecz zawieruszony telefon komórkowy. – Co mówiłeś o tym rozwalaniu grupy? – dopytał, zalewając kawę rozpuszczalną.

– Doszliśmy do wniosku, że lepiej zaangażować w to CBŚ. Powinieneś nawiązać z nimi współpracę od razu. Zostać informatorem i oficjalnie pomóc w zdobyciu dowodów.

– I zaryzykować, że ludzie Zimnego mnie przyłapią i obetną mi łeb?

– Przecież i tak chciałeś nosić podsłuch…

– Jako dziennikarz, nie policyjna wtyka! Uwierz mi, Chaber, w środowisku przestępczym to jest różnica!

– Alina też mogłaby nam pomóc. Zna burdel od środka. Zna ludzi, którzy pracują dla Zimnego. Mogłaby zamontować podsłuch…

– Nie mogłaby. Za późno.

– Co za późno?

Szymon milczał, znosząc niecierpliwe spojrzenie Chaberskiego.

– Coś ty zrobił? – dopytał policjant.

– To, co planowaliśmy. Wczoraj w nocy wywiozłem ją do pallotynek. Jest bezpieczna.

– Ale ty nie jesteś! Myślisz, że Zimny będzie na tyle głupi, że nie będzie cię podejrzewał?! Właśnie o to nam chodziło: żeby zabezpieczyć jakoś ją i ciebie, żebyście nie byli o nic podejrzewani, a ty oczywiście musiałeś fikać na własną rękę! Co jeśli ktoś was widział?!

– Nikt nie widział! To znaczy… ktoś widział.

– Kto?

– Chyży. Jeden z tych policjantów, którzy pracują dla Zimnego. Już wcześniej ze mną rozmawiał, przyjacielsko ostrzegał. Odniosłem wrażenie, że próbuje odciąć się od kolegów. Wpadliśmy na niego z Aliną w hotelowym holu, ale nas puścił.

Chaberski odsunął kubek z kawą od ust i po chwili konsternacji zapytał:

– Powiedziałeś mu, dokąd ją zabierasz?

– Nie. Nie ufam mu aż tak, ale na tyle, żeby wierzyć, że nie wyda mnie ludziom Zimnego. A ten „przyjaciel”, z którym rozmawiałeś, to nie był przypadkiem Młody, co? Może Proca?

Chaberski patrzył na dziennikarza wzrokiem pozbawionym wyrazu. Nie odpowiedział.

– Gdzie jest ten telefon? – powiedział Szymon sam do siebie i wstał, żeby kontynuować poszukiwania. Wyszedł z kuchni.

– Skoro już wyprowadziłeś dziewczynę, myślę, że powinniśmy od razu wywieźć ją za granicę. Albo znaleźć chociaż bezpieczniejsze miejsce.

– Myślisz, że w klasztorze nie jest bezpiecznie? – dopytał Szymon z przedpokoju.

Chaberski złapał swój kubek kawy i przemieszczając się powoli przez mieszkanie, popijał powoli łyk za łykiem. Dotarł do sypialni, gdzie znalazł leżącego na podłodze Szymona. Dziennikarz zaglądał pod łóżko.

– Do pallotynek przychodzą dziewczyny z problemami, ale nie aż takimi. Lepiej ją przenieść.

Szymon wyciągnął telefon spod stelaża i podniósł się z podłogi. Wyminął przyjaciela, wracając do kuchni, gdzie podłączył komórkę do prądu. Czekał, aż urządzenie się uruchomi.

– Myślisz, że byłaby bezpieczniejsza u Starego?

– Nie powinna zostać za długo w jednym miejscu. Możemy po nią pojechać, jak się ubierzesz. Co ty na to?

Szymon milczał. Wlepiał wzrok w wyświetlacz telefonu, a to, co na nim zobaczył, sprawiło, że poczuł, jak stygnie w nim krew.

39

„Strach robi czasami lepszą robotę niż pięść”

– Po cholerę czekamy? – syknął Smok zza kierownicy przez opuszczoną w bordowej alfie szybę.

W fotelu pasażera spokojnie siedział Darek, a w samochodzie obok Cegła i paru innych ludzi Zimnego.

– Czekamy, aż Rafalski zostanie sam – wyjaśnił Cegła, nie odrywając wzroku od wejścia do budynku naprzeciwko.

Na parkingu było pełno samochodów, więc oni sami nie powinni przyciągnąć niczyjej uwagi.

Smok i Darek dojechali do nich kilka minut wcześniej. Cegła nie spodziewał się, że będą towarzyszyli mu w rozmowie z Szymonem, i nie podobała mu się ich obecność. A szczególnie zachowanie Smoka, który przywodził na myśl granat pozbawiony zawleczki. Wiercił się bez przerwy, dużo przeklinał i zdecydowanie za dużo gadał. Nie tylko do wszystkich wokoło, ale również sam do siebie. Ponownie mruknął coś pod nosem. Cegła spojrzał na niego zirytowany i powiedział:

– Zanim dotarliście, przyjechał tutaj były glina, Kacper Chaberski. Pewnie jest u Rafalskiego. Poczekamy. Nie chcemy dodatkowych problemów.

– Ich jest dwóch, a nas pięciu? O jakich problemach mówisz?

– Zimny kazał załatwić to po cichu. Kojarzę faceta, który przyjechał. To jeden z tych upartych…

– Ach tak? – Smok wyprężył się nerwowo i zaplótł ręce na piersi.

– Nie potrzeba nam świadka. Ani kolejnego martwego psa – odparł Cegła, rzucając policjantom wymowne spojrzenie.

– Masz jakiś problem z tym, jak załatwiamy sprawy?

– Chyży to był wasz człowiek. Wasza sprawa. Nie wnikam. Ale Rafalski to mój problem i ja go rozwiążę.

– Mam nadzieję – wtrącił się w rozmowę Darek.

Do tej pory milczał zawzięcie i zaraz zamilkł ponownie.

– Dziennikarz pewnie już sika ze strachu – ocenił Smok, ruszając się nerwowo na siedzeniu kierowcy. Czekanie wyraźnie mu doskwierało. – Wysłaliśmy mu fotkę Chyżego.

Cegła zaklął pod nosem i spojrzał na policjantów gniewnie.

– Więc go, kurwa, uprzedziliście!

– Niech wie, że po niego idziemy. Strach robi czasami lepszą robotę niż pięść.

Misztal nie odpowiedział. Nie spojrzał ponownie na Smoka, którego zachowanie zaczynało go nie tyle irytować, co niepokoić. Liczył na to, że policjanci dostaną za chwilę jakiś telefon, wezwanie, które sprawi, że stąd odjadą i zostawią Szymona Rafalskiego na łasce Cegły. Znał takich jak Smok i Darek. Policjantów gorszych od gangsterów. Ci siedzący z Cegłą w samochodzie również nie mieli miękkich sumień, ale przynajmniej wykonywali rozkazy bez protestów. Wystarczyło jedno skinienie, by podjęli akcję, i drugie, aby ją przerwali. Nad policjantami Cegła nie miał takiej kontroli. Powinni grać w tej samej drużynie, tymczasem nie mógł wyzbyć się wrażenia, że tych dwóch rozgrywało teraz własną kampanię.

– Co się stało? Pobladłeś – stwierdził Chaberski i odstawił kubek z kawą na stół.

Faktycznie Szymon miał przez chwilę wrażenie, że mdleje. Ciężko usiadł na krześle.

– Chyży. Zabili Chyżego i wysłali mi zdjęcie – jęknął przez ściśnięte gardło.

– Widzisz! Mówiłem, że będą problemy!

– Wiedzą, że to ja zabrałem Alinę. Może wiedzą też o artykule… Jestem trupem.

– Nie żegnaj się jeszcze ze światem. Ubieraj się. Jedziemy po nią – zarządził Chaber, zachowując przytomność umysłu. Złapał kurtkę i już był gotowy do wyjścia, z kolei Szymon siedział w bokserkach i koszulce.

– Ty po nią jedź! – odparł, odzyskując jasność sytuacji. – Nie traćmy czasu!

– Weź komórkę! Spotkamy się u Starego! – przypomniał mu jeszcze Chaberski i szybko wyszedł z mieszkania.

40

„Sam się o to prosiłeś”

Cegła przerwał swój gniewny monolog, bo zobaczył otwierające się drzwi kamienicy.

– To on – oznajmił.

– Ten gliniarz?

Cegła przytaknął.

– Pojedziemy za nim – zdecydował Darek, przyglądając się Chaberskiemu przymrużonymi oczami. – Może doprowadzi nas do dziewczyny.

Cegła nie miał nic przeciwko temu, by się rozdzielili. Wolał mieć kontrolę nad tym, jak przebiegnie jego rozmowa z Szymonem Rafalskim. Z nieznacznym poczuciem ulgi patrzył, jak bordowa alfa romeo odjeżdża w ślad za podkomisarzem. Potem zerknął we wsteczne lusterko, gdzie siedział jeden z goryli Zimnego. Uśmiechał się.

– Czego rżysz? – zapytał Cegła z irytacją.

– Długo czekałem na spotkanie z Rafalskim – odparł tamten, nie tracąc dobrego nastroju.

Szymon ubierał się w pośpiechu. Założył bluzę tył na przód i skarpetki na lewą stronę. Wyciągnął z szafy plecak. Spakował do niego laptop, ładowarkę, notatnik oraz portfel. Zgarnął z kuchennego blatu klucze i telefon z podłączonym do niego kablem. Zdążył założyć buty, zarzucić kurtkę i otworzyć drzwi. Jednak nim przekroczył próg, zrobił krok do tyłu.

W drzwiach jego mieszkania stał Arkadiusz Halecki. Wielki Arek. Pchnął dziennikarza oburącz, a ten wpadł w głąb przedpokoju. Halecki postąpił naprzód, zajmując swoim masywnym ciałem niemal całą szerokość drzwi. Za nim wszedł do mieszkania drugi facet, a następnie trzeci, ostatni, który zamknął za sobą górny zamek. Dopiero gdy Halecki nieco odstąpił w bok, Szymon zobaczył, że jego towarzyszami byli Igor i Tomasz Misztal.

– Cegła? Co się tutaj dzieje? – zapytał Rafalski, chwytając się ostatniej deski ratunku, jaką było udawanie głupiego.

– Ty już dobrze wiesz, co się dzieje – odparł Cegła cicho, prawie niedosłyszalnie.

Dwóch zrobiło krok w stronę Szymona i wtedy dotarło do niego, że kłopoty, których się spodziewał, właśnie nabierały kształtu. Rzucił się do ucieczki w kierunku kuchni. Nie było to jednak szukanie wyjścia, ale najbliższej broni. Udało mu się dopaść masywnego kuchennego noża. Ścisnął go mocno w prawej dłoni i ostry koniec wymierzył w napastników. Igor z kamiennym wyrazem twarzy wsunął dłoń pod bluzę, wyciągnął pistolet i leniwie wycelował w niedoszłego nożownika.

– Nie wydurniaj się, dziennikarz – ostrzegł, mierząc do niego z taką śmiałością, jakby była to pierwsza rzecz, którą robił każdego poranka.

– Nie chcemy cię zabić, Szymon – dodał Cegła, jak poprzednio cicho. – Twój opór nie ułatwi nam zadania.

Rafalski patrzył na nich z przerażeniem.

– Odłóż ten nóż, kurwa! – wrzasnął po chwili Cegła. – Chcesz, żeby Igor cię zastrzelił?!

Szymon drgnął i odłożył ostrze na stół. Igor, niezmiennie w niego mierząc, podszedł bliżej, złapał go za ramię i wywlókł z kuchni. Mocnym szarpnięciem wprowadził go do pokoju dziennego, szukając zapewne bardziej przestrzennego miejsca.

Nagle na kark Szymona spadł silny cios i powalił go na ziemię. Szymon podniósł się po chwili i wyzywająco spojrzał w oczy Haleckiego, który oczywiście był autorem tego uderzenia. Bokser uśmiechnął się pod nosem i zamachnął pięścią. Cios uderzył jedynie powietrze.

– Będziesz fikał? – warknął mężczyzna i agresywnie rzucił się na dużo mniejszego od siebie Szymona. Udało mu się złapać go za nadgarstek i sekundę później miał go już w całkiem stabilnym uścisku. – Ja przytrzymam, a ty wal – powiedział do Igora.

Ten bez zwłoki schował pistolet, podszedł bliżej, po czym uderzył Rafalskiego w brzuch. Kolejny cios padł nieco wyżej. Zahaczył o dolne żebra. Trzeci trafił w okolice wątroby. Pod Rafalskim ugięły się nogi. Przez chwilę nie mógł złapać powietrza. Nie był w stanie określić, ile ciosów przyjął od tego momentu. Z pewnością było to więcej, niż otrzymał w ciągu wszystkich stoczonych przez siebie walk na ringu.

Po kilku minutach nie miał już siły stać.

– Zmęczyłem się – oznajmił Igor, więc Halecki zwolnił uścisk, rzucając dziennikarza na podłogę.

Szymon poddał się grawitacji. Nie był w stanie się bronić, nie miał siły wstać. Otworzył oczy i dostrzegł stojącego w drzwiach Cegłę.

Tomasz Misztal tkwił nieruchomo ze splecionymi na piersi rękoma. Jego twarz wyrażała jednak znacznie więcej niż kamienna postawa ciała. Miał w spojrzeniu żal, a także lęk. Nie odzywał się jednak słowem. Opuścił głowę, kiedy Szymon otrzymał pierwsze kopnięcie od Haleckiego. Potem nastąpiło kolejne. Okładali na ślepo, w co popadło. Przestali dopiero, kiedy zmęczyli się na tyle, że obaj zaczęli sapać i odchrząkiwać. Igor odsunął się od zakrwawionej ofiary i przysiadł na podłokietniku kanapy. Otarł twarz z potu.

– Nie masz kondycji, Igor – ocenił wesoło Halecki.

Szymon jęknął i z trudem obrócił ciało na bok. Skulił się, by chronić brzuch przed ewentualnym kolejnym kopnięciem. Bolał go każdy skrawek ciała.

W końcu Cegła opuścił swoje stanowisko i przykucnął przy głowie pobitego.

– Sam się o to prosiłeś – oznajmił drżącym głosem. – Nie chciałem, żeby tak to się potoczyło. Obaj mieliśmy zarobić. Myślałem, że się dogadamy, a ty wszystko spierdoliłeś!

Szymon stęknął, próbując coś powiedzieć.

Cegła nachylił się.

– Co mówisz?

– Alina.

– Alina?! Zapomnij o niej! To jest tylko kurwa! A my byliśmy kumplami!

– Nigdy nie byłeś moim kumplem, Cegła.

Misztal wziął głęboki, agresywny wdech. Miał łzy w oczach i gniewnie zaciskał pięści.

– Dokąd ją wywiozłeś? – zapytał przez zaciśnięte zęby. Odpowiedziało mu milczenie. – Dokąd?! – wrzasnął.

Szymon spojrzał na niego bez cienia strachu, po czym splunął na niego czerwoną plwociną.

Cegła zerknął na swoją zabrudzoną kurtkę i stwierdził:

– Myślałem, że jesteś mądrzejszy.

– Nie znasz mnie.

– Znam cię lepiej, niż myślisz – syknął Misztal. Po chwili rozluźnił zaciśnięte pięści i dodał: – Zawsze próbowałeś zaimponować ojcu. Dlatego ciągle pakowałeś się w kłopoty. Chciałeś, żeby cię zauważył. Rok temu dowiedziałem się, że brałeś udział w nielegalnych walkach. Szymon Rafalski „Kobra”. – Parsknął szyderczym śmiechem. – Żadna z ciebie kobra. Masz w sobie nieco z ojca, ale nie dorastasz mu do pięt. Zawsze będziesz tym drugim Rafalskim. Znajdziemy dziewczynę i bez twojej pomocy. Ona jest już martwa, a ty… – Cegła nachylił się do samego ucha dziennikarza. Śmierdział papierosami i ostrą wodą kolońską. – Nie chcę cię zabijać, Szymon, ale przysięgam… Przysięgam, że to zrobię, jeśli nie przestaniesz robić nam kłopotów.

Wstał i powolnym krokiem ruszył w stronę drzwi. Halecki i Igor podążyli za nim. Któryś z nich jeszcze splunął Szymonowi na twarz.

Gdy tylko dziennikarz usłyszał trzaśnięcie drzwi, spróbował wstać, ale okazało się to trudniejsze, niż przypuszczał. Bolało go wszystko. Ciało zdawało się ważyć więcej niż zazwyczaj i uparcie ciągnęło ku ziemi. Jęki mimowolnie wydobywały się z jego ust.

Wreszcie podniósł się z podłogi. Chwiejnym krokiem, trzymając się ściany, dotarł do przedpokoju, gdzie odnalazł leżący na podłodze telefon. Wspierając się na szafce na buty, przykucnął, by dosięgnąć komórki. Kiedy się podnosił, poczuł ostry ból w prawym boku i dyskomfort, który mógł zdradzać złamanie żebra. Widział niewyraźnie. Trzęsącą się dłonią parokrotnie próbował odblokować telefon. W końcu dotarło do niego, że porwał się na zbyt wiele. Potrzebował pomocy.

41

„Spotkamy się po drugiej stronie”

Poranek był spokojny i świeży. Siostra Michalina otwierała na oścież wszystkie okna w klasztorze. Rześkie powietrze oczyszczało po kolei izdebki z nocnego zaduchu i złych snów, śnionych przez niejedną z mieszkających tu tymczasowo kobiet. Teraz większość z nich była w kościele na modlitwie, a pokoje pozostały puste. Niemalże dosłownie puste. Kobiety posiadały niewiele albo nic. Tak jak Alina, przywieziona tu wczorajszej nocy przez Szymona Rafalskiego.

Mocne pukanie do drzwi oderwało siostrę od otwierania kolejnych okien. Kołysząc na boki przyciężkim ciałem, podążyła powoli w stronę wejścia. Natarczywe pukanie świadczyło o zniecierpliwieniu gościa, a takie zniecierpliwienie nie mogło zwiastować niczego dobrego. Kobieta przeżegnała się, zmarszczyła czoło, po czym otworzyła masywne drzwi.

– Kacperek! – Na widok podkomisarza Chaberskiego zakonnicę opuściły wszystkie obawy.

– Szczęść Boże, siostro Michalino! – przywitał ją Kacper i przestąpił próg klasztoru.

– Szczęść Boże! Co cię sprowadza tak wcześnie?

– Niestety nic dobrego. Muszę zabrać stąd jedną z dziewczyn.

– Pewnie Alinkę, co? Szymon przywiózł ją wczoraj – wyjaśniła, prowadząc byłego policjanta korytarzem w głąb budynku. – Mówił, że biedaczka ma poważne kłopoty, ale i bez tego wiedziałam. Można to poznać po oczach. Od razu widać w nich strapioną duszę. Mówiła, że nie mogła zasnąć. Wiele dziewczyn ma problem ze snem na samym początku. Żyją swoim strachem, a strach żywi się ich umysłem i zdrowiem. Wiesz, co jest najlepszym lekarstwem na umysł opanowany strachem?

– Modlitwa?

– Praca, Kacperku! Praca pozwala nam nie myśleć o problemach. Wzięłam więc Alinkę do kuchni, żeby pomogła w przygotowaniu posiłku. Mamy tu teraz więcej kobiet, więc gotowania i sprzątania jest niemało, ale one pomagają we wszystkim.

Siostra Michalina otworzyła jedne z drzwi i wprowadziła Chaberskiego do gwarnej kuchni. W tle leciało Radio Niepokalanów. Kucharki spierały się, czy należy wyciągać już chleb z piekarnika, czy odczekać jeszcze parę minut. W kącie, ze spuszczoną głową, siedziała młoda, szczupła dziewczyna o ciemnych włosach upiętych w niedbały kok. Miała bladą skórę, podkrążone oczy i brudne dłonie. Skupiała uwagę na obieraniu ziemniaków, które z pluskiem lądowały w garze z zimną wodą.

– Alinko! Chodź tutaj, dziecko! – zawołała siostra, przebijając się przez gwar rozmów. Dziewczyna podniosła na nią swoje wielkie oczy. Odłożyła obrany do połowy ziemniak oraz mały nożyk. Zamoczyła ręce w garnku i wytarła dłonie w przewieszony przez kolano ręcznik. Nieufnie przyjrzała się Chaberskiemu.

– To jest Kacper – wyjaśniła zakonnica. – Przyjaciel Szymona i mój.

– Muszę cię stąd zabrać – wtrącił Chaber, nie tracąc czasu na kurtuazyjne rozmowy.

– Szymon kazał mi zaczekać tutaj – odparła niepewnie Alina.

– Tak, ale teraz musimy jechać. Oni o wszystkim wiedzą – wyjaśnił podkomisarz ściszonym głosem. – Zabili człowieka, który wczoraj pozwolił wam uciec. Zabiorę cię w bezpieczniejsze miejsce. Spotkamy się tam z Szymonem.

Z każdym kolejnym jego słowem dziewczyna wyglądała na coraz bardziej przerażoną. Widocznie łagodna twarz i inteligentne spojrzenie Chaberskiego nie były wystarczające, by obdarzyć go zaufaniem. Wielu jest takich, którzy mając twarz anioła, chowają pod skórą szatana. Siostra Michalina dotknęła ramienia Aliny i uspokajająco powiedziała:

– Możesz mu zaufać.

– Masz jakieś rzeczy? – zapytał Chaberski.

– Nie. Wezmę tylko płaszcz – odparła Alina i zerknęła na zakonnicę, która posłała jej łagodny uśmiech.

– Dasz sobie radę, dziecko – powiedziała i objęła ją na pożegnanie.

Alina opuszczała klasztor niechętnie, ale nie ociągała się. Zapewne było to pierwsze miejsce, w którym od lat poczuła się względnie bezpieczna. Kacper to rozumiał, ale czas nie był teraz po ich stronie.

Zmierzając do samochodu, wyciągnął z kieszeni komórkę i zerknął na wyświetlacz. Miał nieodebrane połączenie od Szymona. Już wcześniej, w klasztorze, poczuł wibracje, ale skupił się na wzbudzeniu zaufania dziewczyny. Nim nacisnął słuchawkę, by oddzwonić do dziennikarza, usłyszał za plecami wołanie.

– Hej! Dokąd pan ją zabiera?! – krzyknął postawny mężczyzna w mundurze.

Kacper zatrzymał się i przesunął Alinę za siebie. Dwóch zmierzało w ich kierunku. Jeden z nich kontynuował:

– Pani Alina, prawda? Pani ma być świadkiem w dochodzeniu, musimy zabrać ją w bezpieczne miejsce.

– Znasz ich? – szepnął Chaber, a dziewczyna zaprzeczyła.

Niższy policjant, który rozmawiał z Chaberskim, patrzył mu prosto w oczy, nie zwalniając kroku. Drugi rozglądał się wokoło.

– Dziewczyna jedzie ze mną – zapierał się Chaberski.

– Pan jest tym byłym policjantem, tak? Kacper… Chaberski, prawda? Pan Rafalski wspominał, że może się pan pojawić. Wszystko jest w porządku. Mamy odeskortować panią w bezpieczne miejsce.

– Nic mi o tym nie wiadomo. Kim wy w ogóle jesteście?

– Przepraszam, aspirant sztabowy Głogowski, a to sierżant Rewus. Pan Szymon Rafalski zgłosił przed chwilą pobicie. Podobno ktoś napadł na niego w jego mieszkaniu. Przyjechaliśmy od razu…

– Świetnie, ale skoro ja już tutaj jestem, zajmę się jej bezpieczeństwem.

– Pan sam? Jeden? – Mężczyzna uśmiechnął się znacząco. – Zdaje pan sobie sprawę z tego, jacy ludzie jej szukają? Chyba nie. Zrobimy tak: pan ją weźmie, a my pojedziemy za wami na wszelki wypadek, zgoda?

Chaber zastanowił się przez chwilę. Może właśnie po to Szymon do niego dzwonił? Chciał powiedzieć o pobiciu i uprzedzić o nadciągającym wsparciu? Czy naprawdę ktoś napadł Szymona w mieszkaniu zaraz po jego wyjściu? Chaberski przeczuwał kłopoty, ale nie miał jeszcze pewności co do kierunku, z którego nadejdą. Wiedział jedno: nie zamierzał zaufać tym dwóm.

– Zgoda – odparł. Objął dziewczynę ramieniem i odprowadził ją do swojego samochodu.

– Nie ufam im – przyznała Alina szeptem.

– Ja też nie. Dlatego zgubimy ich po drodze – wyjaśnił, zapinając pasy. Dwóch policjantów stało już przy samochodzie. Jeden z nich wyciągnął coś z niego i po chwili pomachał tym, uśmiechając się do Chaberskiego.

Kacper opuścił szybę. Policjant biegł ku niemu truchtem, ściskając w dłoni krótkofalówkę.

– Weźmie ją pan na wszelki wypadek, dobra?

Kacper przejął urządzenie i podziękował. Wtedy jego uwaga skupiła się na samochodzie, którym przyjechali funkcjonariusze. Bordowa alfa romeo. Mundurowy nachylił się do okna. Oparł przedramię na drzwiach i dodał:

– Będziemy w kontakcie, gdybyśmy się przypadkiem zgubili.

– Jasna sprawa – odparł podkomisarz.

Funkcjonariusz przytaknął z uśmiechem. Wyglądał, jakby się nad czymś zamyślił, po czym obrócił głowę w stronę auta. Kiedy wyciągnął szyję, wzrok Chaberskiego padł na częściowo skrywany za kołnierzem tatuaż. Przez krótką chwilę nie miał pewności, na co patrzy. Zanim zrozumiał, że widzi fragment niebieskiego smoka, było już za późno.

Smok władował do samochodu zaciśniętą na nożu lewą łapę i parokrotnie zatopił ostrze w ciele podkomisarza. Uderzał mocno i na ślepo, bo pozycję miał niewygodną. Nim Alina zdołała zareagować, jej krzyk został stłumiony przez czyjąś dłoń. Ktoś wyszarpnął ją z auta.

Chaberski kaszlnął krwią. Spojrzał w dół i zobaczył, że jego niebieska koszula zalała się purpurą. Najmniejszy ruch stawał się przyczyną jeszcze większego bólu. Bolało go nawet samo oddychanie, któremu teraz towarzyszyło niepokojące świszczenie. Oparł się na kierownicy. Jak przez mgłę widział oddalającą się, prowadzoną przez kogoś Alinę. Prawą dłonią macał po wnęce przy podłokietniku w poszukiwaniu telefonu.

– Nigdzie nie zadzwonisz, sukinsynie – warknął Smok, wsuwając się do samochodu od strony pasażera. Zabrał krótkofalówkę oraz komórkę.

Kacper spojrzał na niego wyzywająco zaszklonymi oczami, po czym nacisnął klakson.

– Zdychaj, kurwa – dodał gniewnie policjant i biegiem ruszył w stronę alfy.

Kacper nie ściągał ręki z klaksonu. Był to ostatni wysiłek, na jaki było go stać. Ostatni krzyk, wołanie o pomoc. Z tym że na jakąkolwiek pomoc było już za późno. Nim jego oczy się zamknęły, wyszeptał spokojnym głosem:

– Spotkamy się po drugiej stronie.

42

„Miał ochotę krzyczeć”

Szymon Rafalski zaklął łamiącym się głosem. Czuł w gardle gulę, ale bardziej niż to doskwierał mu ból twarzy i brzucha. Przetoczył się do kuchni. Zatkał zlewozmywak i odkręcił zimną wodę. Z zamrażalnika wyciągnął torebkę z kostkami lodu i całą zawartość wrzucił do zlewu. Zamieszał, tworząc wir, po czym zanurzył twarz w lodowatej wodzie. Wytrzymał kilka sekund pod powierzchnią.

Delikatnie osuszył twarz ręcznikiem. Pojawiło się na nim kilka czerwonych plam.

Wykonał ponowną próbę połączenia z Kacprem Chaberskim, ale ten nie tylko nie odbierał, ale miał teraz całkiem wyłączony telefon. Szymon wiedział, że nie może to oznaczać niczego dobrego. Przecież Chaberski zawsze odpowiada na telefony!

Wsiadanie do samochodu nie należało w tej chwili do najprostszych czynności. Obolałe plecy utrudniały siedzenie. Szymon sięgnął do kieszeni kurtki. Wyciągnął z niej saszetkę z kokainą i wciągnął dwie łyżeczki. Ból szybko zelżał.

Po kilkunastu minutach jazdy Szymon skręcił w ulicę prowadzącą do klasztoru sióstr pallotynek. Zwolnił znacznie, gdyż zauważył migające na przemian niebieskie i czerwone światła. Niedbale zaparkował na poboczu. Wysiadł z samochodu, lecz nie zamierzał podchodzić bliżej.

Fragment chodnika otoczono policyjną taśmą, a ulicę zamknięto. Widział samochód Kacpra Chaberskiego i stojący obok niego parawan, co mogło oznaczać tylko jedno.

Z oczu Szymona mimowolnie popłynęły łzy. Uwiesił się na otwartych drzwiach samochodu. Zacisnął pięść i wbił w nią zęby. Tłumił płacz, ale miał ochotę krzyczeć. To przecież nie może być prawdą! Przecież Chaber… Kacper nie mógł zginąć!

Dziennikarz wlepiał oczy w scenę rozgrywającą się kilkadziesiąt metrów od niego. Zza parawanu wyszło dwóch mężczyzn, których Szymon rozpoznał od razu. Pierwszym, prężnym i szczupłym, był nadkomisarz Cezary Mec z wydziału zabójstw, przełożony Roberta Baczuka. Drugim, niewysokim i lepiej zbudowanym, był Alan Berg. Rozmawiali, ale tylko Berg wyraźnie przeżywał sprawę emocjonalnie. Oparł się o stojący obok radiowóz, otarł oczy rękawem i zapalił papierosa. Mec położył dłoń na ramieniu byłego policjanta i tłumaczył coś spokojnie. Również sięgnął po papierosa.

Szymon nie chciał ryzykować bycia zauważonym przez Berga. Z trudem wsiadł do samochodu i zawrócił. Jechał przez chwilę bez celu. Powinien obrać trasę do szpitala, ale nawet nie przeszło mu to przez myśl. Znał bardziej odpowiednie dla siebie miejsce.

43

„Zabili go przeze mnie”

Zapach kawy wypełniał cały dom. W swoim cichym zakątku Filip Tyszka, były policjant, znajdował spokój. Niestety nie było to miejsce całkiem odizolowane od trudów życia. Zdarzało się, że cudze problemy i stres pukały do jego drzwi. Najczęściej miało to miejsce w najbardziej niespodziewanych momentach.

Kiedy dosładzał kawę, jego czujny słuch wyłapał szum samochodowego silnika. Wyjrzał przez okno i rzeczywiście zobaczył zbliżający się do domu czerwony samochód. Niewielu znał ludzi jeżdżących czerwonym samochodem, a odwiedziny jednego z nich musiały wróżyć szczególny rodzaj kłopotów.

Podszedł do czajnika. Dolał więcej wody, zakładając, że gość skusi się na przedpołudniową kawę. Naszykował szklankę i wsypał do niej łyżkę rozpuszczalnej. Pukanie przywołało go do drzwi. Gdy otworzył, zastał za nimi obraz, którego nie życzył sobie w najgorszych snach.

Szymon kulił się, splatając ręce na brzuchu. Jego twarz wyglądała, jakby ktoś zrobił sobie z niej worek treningowy. Bystre zazwyczaj oczy były teraz zaczerwienione i napuchnięte, a policzki błyszczały od łez.

– Szymek? – wydusił staruszek, a gość niespodziewanie uwiesił mu się na szyi, wybuchając ponowną falą płaczu.

Były policjant wprowadził go do środka i pomógł mu usiąść przy kuchennym stole. Filipowi kotłowało się w głowie wiele pytań, ale uznał, że zasypywanie nimi przybysza w niczym teraz nie pomoże. Przykucnął naprzeciw dziennikarza.

– Co się stało? – zapytał przerażony.

– Kacper nie żyje – wykrztusił Rafalski. – Zabili go przeze mnie.

Filip poczuł gorycz i cisnące się do oczu łzy. Opanował się jednak. Miał przed sobą młodego mężczyznę, który właśnie stracił bliskiego przyjaciela, a sam najwyraźniej otarł się o śmierć. Szymon drżał na całym ciele. To cud, że dojechał tutaj w jednym kawałku, będąc w takim stanie.

Tyszka wstał z kucek i podszedł do czajnika. Pomyślał, że kawa to jednak za mało. Odsunął na bok szklankę z niezalanym granulatem i otworzył jedną z wiszących szafek. Wyciągnął z niej butelkę wódki oraz kieliszki o słusznej pojemności.

Postawił je na stole i usiadł naprzeciw Szymona. Nalał im obu po sam brzeg kieliszków.

– Pij – rozkazał stanowczym tonem. – I mów, co się stało – dodał po chwili, wstając od stołu. Z kolejnej szafki wyciągnął apteczkę. Słuchając uważnie opowieści dziennikarza, odkażał i opatrywał jego rany na tyle dobrze, na ile potrafił. Po tych wszystkich słowach, łzach i obrazach rzeczywistości, w których prawdziwość Tyszka nie uwierzyłby, gdyby nie lata przepracowane w policji, stary inspektor podniósł się ciężko i powiedział:

– Zawiozę cię do szpitala.

– Nie chcę.

– Połatałem cię na zewnątrz, ale kto wie, co przetrącili ci w środku.

– Nic mi nie będzie. Muszę się tylko położyć i odpocząć.

Filip zastanowił się, po czym przytaknął. Pomógł chłopakowi wstać z krzesła i zaprowadził go do sypialni. Nie dawał po sobie poznać towarzyszących mu emocji. Choć żal ściskał mu serce, a na usta cisnęły się słowa potępienia za pochopne działania dziennikarza, nie odezwał się słowem. Na wszystko przyjdzie pora. Tymczasem pomógł obitemu się położyć, przykrył go, zaciągnął ciężkie zasłony i wyszedł.

44

„Zawsze zgodnie z głosem swojego sumienia”

Ze snu wyrwał go okropny ból głowy. Ucisk na skroniach był tak silny, jakby ściskano jego głowę w imadle. Za oknem panowała ciemność. W sypialni również.

Szymon przysiadł na brzegu łóżka. Omal nie nadepnął spoczywającego pod nim Iskry. Co tu robił pies Chaberskiego? W pierwszej chwili pomyślał, że jeszcze śni, w drugiej, że to, co się stało, było jedynie snem, że Chaber żyje. Jednak gdy usłyszał dochodzące z kuchni dobrze mu znane głosy, pojął, że rzeczywistość była nieuchronnie bolesna. Pies zamordowanego właściciela został tutaj przywieziony przez jego przyjaciół.

Szymon podejrzewał, że jego wejście przerwie rozmowę. Postanowił więc przybliżyć się do kuchni cichaczem i nieco podsłuchać. Nie mógł jednak skoncentrować uwagi. Wyłapywał jedynie pojedyncze szeptane słowa. Pomyślał, że nie powinien tak się czaić. Odpowiadał za to, co się wydarzyło, i musiał ponieść konsekwencje. Odetchnął, po czym stanął w progu kuchni. Rozmowa ucichła. Wszystkie trzy pary oczu skupiły się na dziennikarzu.

– Jak się czujesz? – zapytał Tyszka, przerywając kilkusekundową ciszę.

– Kiepsko. Masz jakieś tabletki przeciwbólowe?

– To ci nie wystarcza? – zapytał Alan Berg, rzucając na stół dilerkę z białym proszkiem.

– Grzebałeś w moich rzeczach? – zapytał Szymon słabym głosem.

Komisarz spojrzał na niego z wyrzutem.

– A jak myślisz? Przyjeżdżasz tutaj cały poobijany, po tym, jak przywiozłeś do pallotynek prostytutkę, przez którą zabito Chaberskiego…

– Nie zabili go przez nią, tylko przeze mnie. Próbował mi pomóc – przyznał dziennikarz, wolno podchodząc do stołu. Usiadł obok podkomisarza Sikorskiego, który patrzył na niego znacznie łagodniej, i zgarnął ze stołu dilerkę.

– Od dawna bierzesz? – zapytał Młody.

– Nie biorę. Zdarza się sporadycznie.

– Jeszcze masz czelność kłamać… – skarcił go Berg. Wstał od stołu i przeszedł nerwowo po pomieszczeniu, jakby szukał w nim rozrzuconych, odpowiednich słów. – Nie waż się teraz łgać! W żadnym temacie! – Pogroził dziennikarzowi palcem.

Szymon spojrzał wymownie na gospodarza.

– Musiałeś po nich dzwonić? – zapytał.

– Oczywiście, że musiałem! – odparł Stary, po czym wlał w siebie kieliszek wódki.

– Zadzwonił do mnie, kiedy i tak byłem już w drodze – przyznał Berg. – Widziałem twój samochód, jak zawracałeś przy pallotynkach. Nie pokusiłeś się, żeby podejść, co?! Zobaczyć, co mu zrobili?!

– Berg… – Cicha uwaga Młodego nieco przystopowała komisarza.

Wszyscy byli rozgoryczeni śmiercią Chaberskiego.

Szymon zwiesił głowę w milczeniu. Dopiero po chwili zapytał prawie niedosłyszalnie:

– Jak zginął?

Berg zmierzył go uważnym spojrzeniem. Wrócił na swoje miejsce na krześle i odparł:

– Dostał sześć ciosów nożem w brzuch i klatkę piersiową. Siedział w samochodzie. Siostra Michalina powiedziała, że przyjechał po dziewczynę. Wyszli z klasztoru razem, a parę minut później usłyszała dźwięk klaksonu na ulicy. Wyszła, żeby zobaczyć, co się stało. Chaber położył się na kierownicy i nacisnął klakson, żeby przykuć uwagę. Jeszcze żył, kiedy go znalazła, ale niedługo. Natomiast dziewczyny nigdzie nie było.

– Ktoś musiał go śledzić, kiedy wyszedł z mojego mieszkania.

– Filip opowiedział nam o wszystkim – powiedział Młody, patrząc na dziennikarza współczująco.

Berg nadal nie miał tyle łagodności w oczach, co podkomisarz Sikorski, jednak uspokoił się już nieco. Po chwili zapytał:

– Cegła mówił ci cokolwiek, kiedy do ciebie przyjechał?

– Powiedział, że Alina jest już martwa, żebym o niej zapomniał, ale nie mógł mówić dosłownie, bo to musiało być, zanim Kacper dojechał do pallotynek. Dzwoniłem do Chabra, kiedy Cegła wyszedł, ale nie odbierał.

Między mężczyznami zawisła chwila ciszy, którą Szymon przerwał niechętnie.

– Proca… – wyszeptał. – To z tobą rozmawiał Kacper kilka dni temu, prawda? Poradził się w sprawie dziewczyny i burdelu?

Komisarz przytaknął.

Szymon dostrzegł błysk w jego oczach, a zaraz potem zadrżała mu szczęka.

– Idę zapalić – oznajmił Berg i szybko wyszedł przed dom.

Dziennikarz wlepił spojrzenie w podłogę.

– Do Roberta też dzwoniliście? – zapytał. – Widziałem jego szefa przed pallotynkami. Zajmują się tym?

– Cezary Mec dostał przydział. Robert jest jeszcze na zwolnieniu – wyjaśnił podkomisarz Sikorski.

Szymon odetchnął głęboko. Między nim a Robertem bywało różnie, ale mimo wszystko byli przyjaciółmi. Poczuł, że gdyby stracił i jego, świat całkiem by runął. Z trudem podniósł się z krzesła. Złapał zawieszoną przy drzwiach kurtkę i wyszedł na zewnątrz.

Uderzyło go świeże wieczorne powietrze, które łagodnie chłodziło poranioną twarz. Usiadł na schodku obok Berga. Z trudem zakładał kurtkę, ale nie otrzymał od komisarza pomocy.

– Poczęstujesz fajką?

Berg podał mu paczkę oraz zapalniczkę. Dziennikarz wyciągnął dwa chesterfieldy. Jednego wsunął sobie za ucho, drugiego włożył do ust. Wydmuchał dym i zapatrzył się na rozgwieżdżone niebo.

– Pamiętam, jak przywiozłeś mnie tutaj po raz pierwszy.

– Nienawidziłeś mnie wtedy.

– Nieprawda. Nigdy cię nie nienawidziłem. Byłem tylko… zły. Rozgoryczony. Chaber wiedział, jak mnie utemperować.

Komisarz przytaknął.

– Potrafił czytać ludzi.

– Wiesz, Proca, ze wszystkich to on był mi najbliższy – przyznał dziennikarz, a po jego policzkach popłynęły łzy. Nie mógł się powstrzymać, nie potrafił opanować wzbierającego w nim żalu. Nerwowo otarł oczy i zaciągnął się ponownie papierosem.

– Był taki czas w moim życiu – powiedział Berg po chwili milczenia – kiedy Chaber mocno działał mi na nerwy. Jak próbowałem coś załatwić po swojemu, przycisnąć kogoś, ułożyć się z kimś, ten zawsze wtrącał swoje trzy grosze, gadał o sprawiedliwości, prawie, ryzyku zgubienia duszy.

– To brzmi jak jego słowa.

– Prawda? Powiedział mi kiedyś, że nie chce pewnego dnia spojrzeć w lustro i nie rozpoznać samego siebie. Tak właśnie żył. Zawsze zgodnie z głosem swojego sumienia. Wierny przyrzeczeniom, dotrzymujący obietnic i pomocny…

Ich spojrzenia skrzyżowały się. Wiedzieli, że pomyśleli o tym samym. O tym, że Chaberski nie tylko żył, jak mówił, ale tak samo zginął. Próbował pomóc, wiedząc, że może to być niebezpieczne, że może go to kosztować życie.

– Co z Robertem? – zapytał Szymon, chwytając się pocieszającej myśli o żyjącym przyjacielu.

– Jakbyś do niego zadzwonił, sam by ci powiedział…

– Nie gadaliśmy, odkąd wyciągnął na mnie pistolet.

– Wkurzyłeś go… Ale nie miał prawa tego robić. Obaj przekroczyliście granicę.

Szymon pokiwał głową ze zrozumieniem, a Berg, wypuszczając dym, dodał:

– Wyliże się. Mam tylko nadzieję, że będzie po tym nieco mądrzejszy. – Po chwili milczenia zmienił temat. – Powinieneś od razu przyjść z tą sprawą do mnie. Albo do Młodego. Albo przynajmniej nie prosić Chaberskiego o dyskrecję! Jak zwykle próbował być słowny.

– A jednak zadzwonił do ciebie.

– Zdradzając wyłącznie ogólniki. Nie powiedział, że chodzi o ciebie, ale mogłem się domyślić. Potem zadzwonił do mnie Młody z informacją o tym artykule o burdelu w twojej gazecie. Podobno spotkał cię na parkingu i kłamałeś mu w żywe oczy, że nie masz z tym nic wspólnego.

– Przejrzał mnie?

– Powiem ci tak: jeżeli chcesz się kiedyś zajmować dziennikarstwem śledczym, zapisz się najpierw na jakieś kółko teatralne.

Szymon przytaknął. Poczuł na sobie uważne spojrzenie komisarza.

– To od dawna sięgasz po prochy?

– Nie biorę tego, Proca. Poważnie. Wziąłem może ze dwa razy. Miałem paczkę w mieszkaniu, zawieruszyła się w szufladzie po jakiejś imprezie. Nie była moja. Wciągnąłem raz, jak musiałem zarwać noc nad artykułem.

– A drugi raz?

– Drugi? – Szymon zamyślił się przez chwilę. – Drugi raz w noc ucieczki z Aliną. Chciałem dodać sobie odwagi. Nie brałem więcej, słowo – zapewnił szczerze i wtedy przypomniał sobie, że wciągnął też, zanim przyjechał do Tyszki.

– Nie bierz tego świństwa, Szymon. Uzależnisz się, nawet nie zauważysz kiedy.

– Myślałem, że kokaina nie uzależnia.

Proca znów spojrzał na niego.

– To źle myślałeś. Prochy niszczyły życie dużo twardszym od ciebie.

Rafalski skinął głową i wyjął z kieszeni dilerkę. Zostało w niej już niewiele. Może parę dawek. Otworzył torebkę i wysypał jej zawartość na wiatr.

Komisarz wstał, wsunął dłonie do kieszeni i stanowczym tonem oznajmił:

– Rano zawieziemy cię do lekarza. Prześwietlą cię dla pewności, że wszystko jest okej.

– Powinienem zająć się sprawą. Beze mnie będzie wam trudno dotrzeć do Cegły i Zimnego.

– Nie takie rzeczy robiliśmy już bez ciebie.

– Chyba nie odsuniesz mnie teraz od tego wszystkiego, co? Nie po tym, co spotkało Chabra! Muszę to naprawić, muszę znaleźć Alinę!

– Jeśli ona w ogóle żyje…

Dziennikarz zwiesił głowę, a później utkwił spojrzenie w gęstym lesie rosnącym nieopodal.

– Załatwimy to z Młodym. Dowiemy się, dokąd ją zabrali i kto załatwił Chabra. A ty trzymaj się od tego z daleka, rozumiesz? Nie jesteś teraz na siłach, żeby bawić się w bohatera.

Nie czekając na odpowiedź, Berg wrócił do środka.

Szymon bił się z myślami. Plan komisarza wcale mu się nie podobał. Był winien sprawiedliwość przyjacielowi, a przynajmniej zaangażowanie w dalsze dochodzenie policji. Mógł przecież pomóc! Znał adresy, znał pracowników. Wiedział, kto porusza się jakim samochodem i jaki ma zakres obowiązków. Mógł nosić podsłuch, spotkać się z Zimnym ponownie. Dać policji materiały na poparcie oskarżenia. Mógł wystawić im skorumpowanych policjantów! Zamiast tego Berg proponował mu wizytę u lekarza i L4!

Nie musiał się podporządkować. Obmacał kieszeń kurtki i znalazł w niej to, czego potrzebował.

45

„Naprawdę chcesz, żeby kazali mi cię skończyć?”

Samochód wyrwał do przodu, mącąc nocną ciszę i wzbijając spod kół tuman kurzu. Szymon docisnął pedał gazu. Jeżeli tliła się jeszcze nadzieja na uratowanie Aliny, musiał spróbować. Obiecał jej wolność i zamierzał dotrzymać słowa. Był to winny Kacprowi. Pędził, nie chcąc, by przyjaciele zdołali go dogonić. Próbowaliby go powstrzymać.

Wyciągnął telefon z kieszeni kurtki i zadzwonił do Cegły. Kilka sygnałów sprawiło, że zaczął wątpić, czy Misztal odbierze.

– Nie dzwoń do mnie, Szymek – zabrzmiał stłumiony głos.

– Chcę zaproponować ci wymianę.

– Powiedziałem już. Trzymaj się z daleka.

– Jeżeli mnie nie wysłuchasz, wypuszczę na was materiały.

– Mało ci jeszcze wlaliśmy? Naprawdę chcesz, żeby kazali mi cię skończyć?

– A ty naprawdę chcesz tłumaczyć Zimnemu, dlaczego pozwoliłeś na kolejną publikację?

Cisza po drugiej stronie mogła świadczyć o tym, że Tomasz Misztal stracił nieco pewności siebie.

– Jakie materiały?

– Nagrałem Chyżego. Opowiedział mi o wszystkim. Mam też na komórce zdjęcie jego trupa. Moja gazeta lubi takie smaczki.

– Zwariowałeś? Puścisz cokolwiek, to będziesz martwy! Chcesz skończyć z dziurą w głowie jak Chyży?!

– Tak ci na mnie zależy, Cegła?

– Już ci powiedziałem. Nie chcę cię zabijać, ale jeśli będę musiał, Bóg mi świadkiem, zrobię to!

– A potem będziesz musiał z tym żyć. Mam dla ciebie propozycję. Załatwmy to między nami. Spotkajmy się. Przyniosę nagranie. Ty powiesz mi, kto załatwił Kacpra Chaberskiego, i przyprowadzisz Alinę.

Cegła parsknął śmiechem.

– Ty naprawdę myślisz, że ona jeszcze żyje?

– Lepiej, żeby żyła, Cegła, bo jeśli nie, to przysięgam, że przeczytasz w gazecie przedśmiertną spowiedź Chyżego!

– Dobra! Gdzie chcesz się spotkać?

– Na niższym poziomie mostu Gdańskiego. Za dwie godziny. Przyprowadź dziewczynę.

Szymon przerwał połączenie i docisnął pedał gazu. Godzinę później wpadł do mieszkania. Z szuflady biurka wyjął jeden z pendrive’ów. Nie miał pojęcia, co się na nim znajdowało. Nie miało to znaczenia. Okłamał Cegłę. Nie było żadnego nagrania Chyżego, żadnej karty przetargowej, ale Cegła nie miał o tym pojęcia i to było teraz najważniejsze. Wcisnął pendrive do kieszeni i przeszedł do sypialni. Stała tam niewielka szafka pancerna. Dziennikarz wprowadził kod, a gdy drzwiczki się otworzyły, wyciągnął z niej glocka 26. Pistolet wyglądał niepozornie, ale jego siła rażenia niczym nie różniła się od broni krótkiej noszonej przez kontrterrorystów. A przy tym mieścił się w kieszeni kurtki.

Szymon miał już wychodzić z mieszkania, ale zatrzymał się w drzwiach. Spojrzał w kierunku kuchni i zawahał się przez chwilę. Następnie szybkim krokiem podszedł do blatu, otworzył szufladę i z jej końca wygrzebał drugi woreczek z kokainą. Wysypał nieco na blat.

Już po raz kolejny w jego kieszeni zadzwonił telefon. Proca. Wydzwaniał do Szymona przez całą drogę do domu, jednak dziennikarz nie miał zamiaru odbierać. Nie mógł wyłączyć komórki, bo przecież Cegła również mógł próbować się z nim skontaktować. Pozostawało jedynie ignorować połączenie od komisarza i po raz kolejny je odrzucić. Szymon nachylił się nad proszkiem i wciągnął go do nosa.

46

„Upewnij się najpierw, do kogo strzelasz”

Zaparkował po praskiej stronie Wisły. Stanął przy barierce i obserwując drugi koniec mostu, czekał. Miał stąd dobry widok zarówno na bulwar, jak i na drogę łączącą oba brzegi. Gdyby Cegła planował przyjechać z towarzystwem, Rafalski od razu by się zorientował. Liczył na to, że przeciwnik nadjedzie z przeciwnej strony rzeki.

Sięgnął po tkwiący za uchem papieros i zapalił. Przestępował z nogi na nogę, wiercił się nerwowo. Serce biło mu jak oszalałe, a ręce nie mogły znaleźć sobie zajęcia. Kokaina trzęsła jego ciałem, jakby szykował się do wejścia na ring. Szczerze mówiąc, nie wykluczał możliwości, że gdy tylko nadarzy się okazja, uderzy Cegłę. I to nie raz.

Nie zdążył dopalić papierosa, kiedy z drugiej strony mostu dostrzegł zbliżającą się postać. Tylko jedną, co pobudziło jego nerwowość. Gdzie była Alina? Może Cegła zamknął ją w samochodzie? A może już nie żyła? Wyrzucił peta do Wisły i ruszył w kierunku Tomka Misztala. Obie dłonie trzymał w kieszeniach kurtki. Prawą mocno zacisnął na glocku.

– Gdzie jest Alina?! – krzyknął Szymon, gdy od Misztala dzieliło go zaledwie dwadzieścia metrów.

– Musisz uwierzyć mi na słowo, że nie wiem! Smok i Darek ją zabrali. Mam zapytać ich wprost, żeby domyślili się kłopotów?!

– Myślałem, że potrafisz załatwić sprawę, Cegła! Mieliśmy umowę! Nagranie i moje milczenie za dziewczynę!

– Coś się jej tak uczepił? Zapomnij o niej! To kurwa! Wykorzystywała cię po to, żeby uciec, nie rozumiesz tego?! One wszystkie tylko czekają na taką okazję!

– To jest moja sprawa i nic ci do tego! – odparł Szymon i mocno zacisnął zęby. Nie mógł się uspokoić. Lewą rękę parokrotnie wyciągał i wkładał do kieszeni. Dodatkowo uważne spojrzenie Cegły jeszcze bardziej go irytowało.

– Brałeś coś, Szymek? Jesteś na haju?

Dziennikarz nie wytrzymał napięcia. Wyciągnął glocka z kieszeni i celując w głowę Cegły, podszedł bliżej. Misztal uniósł ręce. Wyraźnie stracił kilka centymetrów. Chciał coś powiedzieć, ale Szymon uderzył go nasadą chwytu w skroń. Mężczyzna zachwiał się i zasłaniając twarz, usiadł na ziemi.

– Oszalałeś, Szymek?! – zawołał, zaskoczony obrotem spraw. Szybko dodał: – Przepraszam, że cię pobili. Nie chciałem, próbowałem cię bronić przed Zimnym! Przysięgam! Ale ja na nic nie mam wpływu! Jestem tylko pionkiem!

– Kto zabił Chaberskiego i zabrał Alinę?!

– Nie wiem dokładnie! Smok i Darek za nim pojechali, kiedy od ciebie wychodził. Nie wiem, który z nich…

– Kłamiesz! Nie rozmawiałeś z nimi?! Nie chwalili się, który z nich to zrobił?!

– Przysięgam! Nie widziałem ich od rana!

Rafalski ponownie zamachnął się pistoletem i zdzielił go po głowie. Przed jego oczami pojawiła się lekka mgła. Nie widział zbyt wyraźnie, ale zauważył, że twarz Cegły robiła się coraz bardziej czerwona.

– Dokąd zabrali Alinę?! – syknął Szymon.

– Nie wiem, kurwa! Oni mi nie podlegają! Działają na dziko!

Szymon ponownie się zamachnął, ale jego dłoń zawisła w powietrzu, kiedy usłyszał, że ktoś wykrzyczał jego imię z oddali. Pobudzony narkotykiem oraz swoim gniewem, instynktownie wycelował w biegnącego i oddał strzał. Gdy usłyszał brzdęk metalu, zdał sobie sprawę, że nacisnął spust. Zawahał się i wytężając wzrok, zobaczył, jak dwóch mężczyzn rzuca się na ziemię.

– Nie strzelaj, kurwa! To przecież my! – wrzasnął Alan Berg.

Szymon opuścił broń.

– Nie wiedziałem, że to wy!

– To upewnij się najpierw, do kogo strzelasz! – odkrzyknął Młody i podniósł się ostrożnie.

Gdy obaj podeszli bliżej, Młody wykręcił Misztalowi rękę i podniósł go z ziemi. Berg złapał Szymona za ramiona i obrócił go ku światłu latarni, by zobaczyć jego twarz. Wystarczył jeden rzut oka i już wiedział. Odebrał dziennikarzowi broń.

– Jest moja! Posiadam ją legalnie! – zaprotestował Szymon.

Berg zdzielił go otwartą dłonią przez głowę i grożąc mu palcem, powiedział szeptem:

– Powiedz jeszcze słowo, a zadbam o to, żeby Młody zabrał cię na dołek!

– O co ci chodzi?!

Zakuwając Misztala w kajdanki, Młody zerknął na nich z ukosa, ale nie wtrącił się.

– Masz mnie za idiotę? – wypalił ostro Berg. – Przecież widzę, że znowu brałeś. Masz oczy jak spodki! Chcesz skończyć pod mostem jako jebany ćpun czy w więzieniu za zabójstwo na haju?!

Szymon nie odpowiedział. Pociągnął nerwowo nosem. Przelotnie spojrzał na Młodego i Cegłę.

– Powiedział, że Smok i Darek pojechali za Chabrem i zabrali Alinę. To tych dwóch policjantów, którzy pracują dla Zimnego. Założę się, że to oni zabili Chyżego.

– Masz coś jeszcze do dodania, Cegła? – zapytał Berg, podchodząc do zakutego w kajdanki mężczyzny. – Wiesz przypadkiem, co się stało z dziewczyną?

– Nie mam pojęcia. Nie widziałem jej, Proca.

– Jakieś pomysły, dokąd mogli ją zabrać?

– Skąd ja mogę wiedzieć?! Obstawiam, że zabrali ją do lasu i wykończyli.

– Mamy długą historię burzliwych rozmów – przypomniał mu Berg. – Dalej chcesz iść tą drogą?

– Wiemy, że Zimny prowadzi agencję – wtrącił Młody, szarpiąc skrępowane ręce Cegły. Mężczyzna wykręcił się nieco i syknął z bólu. – Oprócz tego obserwujemy jego burdel pod Warszawą. Jakie jeszcze lokalizacje mogłyby nas zainteresować?

Cegła milczał przez chwilę. O chwilę za długo, bo dał tym sygnał, że w jego głowie postępuje jakaś kalkulacja.

– Nie wiem – odparł niezbyt pewnie.

Wystarczyło, że Młody i Berg wymienili spojrzenia. Parę sekund później Cegła wisiał głową w dół po drugiej stronie barierki.

– Coś ci się może przypomina? – dopytał Berg, trzymając Cegłę za lewą nogę.

Misztal jęknął, wlepiając przerażone spojrzenie w płynącą na dole Wisłę.

Młody poprawił chwyt na prawej nodze Cegły, na co ten szarpnął się nerwowo.

– Mocniej trzymaj, mocniej! – krzyknął.

– Próbuję cię trzymać, ale kończą mi się siły! Gadaj szybciej!

– Leśna droga za Okuniewem. Zielonka czy jakoś tak! Wciągnijcie mnie!

Policjanci pokiwali głowami i pociągnęli Cegłę z powrotem. Nie było to proste, więc Berg złapał Misztala za pasek od spodni i przewlekli przez balustradę najpierw same nogi, a dopiero przy kolejnym pociągnięciu całą resztę. Cegła upadł na ziemię.

– Dużo mają tam ludzi? To jest jakiś magazyn? Drugi burdel? – dopytał Proca, opierając ręce na biodrach.

– Taki trochę magazyn. Czasami przejściowa nora dla nowych dziewczyn, ale w sumie to stara, mała chata – wycedził Cegła, powoli dochodząc do siebie. Krew odpływała mu z mózgu i wyraźnie zakręciło mu się w głowie.

– Ilu ludzi tego pilnuje?

– Nie wiem, Proca.

– Mamy cię, kurwa, ponownie za barierkę wystawić?! – zapytał na ciężkim wydechu.

Misztal szybko pokręcił głową.

– Niewielu. Dwóch, może trzech.

– Uzbrojeni?

– A jak myślisz?!

Policjanci spojrzeli na siebie.

– Przydałoby się wsparcie, Młody.

– Możemy załatwić ekipę na jutro.

– Jutro?! – wtrącił Szymon. Przez cały ten czas siedział pod balustradą z podkulonymi nogami. Nie czuł się za dobrze. – Chcecie czekać do jutra?! A jeśli dzisiaj postanowią zabić Alinę?

– Jeśli chcieliby ją zabić, zrobiliby to od razu – odparł Proca.

– Niekoniecznie.

– Co tam, Cegła?

– Mówię, że niekoniecznie! Oni mają specyficzny sposób zacierania śladów. Pozbywania się ludzi, którzy sprawiają problemy.

– To znaczy?

– Rozpuszczają ciała w ługu.

Policjanci milczeli przez chwilę.

– Mówisz poważnie? – dopytał komisarz.

– Mówię prawdę. Nie zabijają od razu, żeby ciało nie gniło. Jeśli mieli przed Aliną klienta, który jeszcze się rozpuszcza, to będą trzymać ją żywą, dopóki nie zwolni się miejsce w wannie.

Szymon jęknął pod nosem. Sięgnął do kieszeni i wyciągnął dilerkę. Zobaczywszy to, Berg doskoczył do niego i wyszarpnął z ręki torebeczkę.

– Proca, nie!

Nie zważając na protest dziennikarza, Berg wyrzucił woreczek poza barierkę.

Szymon zaklął pod nosem.

– Masz zjazd? – zapytał ostro były policjant, kucając obok niego. – Jakoś musisz to przecierpieć. A teraz wstawaj! – Złapał go za ramię i pociągnął w górę.

Młody zajął się z kolei Cegłą i cała czwórka podążyła mostem w kierunku lewego brzegu Wisły.

47

„Zdawaliście testy sprawnościowe do policji czy nie?!”

Samochód mknął wzdłuż Wisłostrady, aż droga wyprowadziła go z Warszawy. Siedzący za kierownicą podkomisarz Julian Sikorski co chwilę zerkał na skulonego obok dziennikarza.

– Mam stanąć? Będziesz zaraz rzygał? – zapytał, na co Szymon zaprzeczył nieznacznym ruchem głowy. – Jakby co, to uprzedzaj. To nowiutki volkswagen. Jeszcze pachnie.

Na tylnym siedzeniu Berg szturchnął Cegłę w ramię.

– Ty go w to wciągnąłeś?

– W prochy? Nie. Nie wiedziałem nawet, że brał.

Młody spojrzał na Rafalskiego współczująco.

– Wiem, że nie jest lekko, ale przejdzie.

– Mówisz, jakbyś miał pojęcie – odszczekał się dziennikarz, jednak jego arogancka postawa nie korespondowała ze słabym głosem.

Bergowi również było żal Szymona, ale skupiał uwagę na ważniejszych teraz sprawach. Obraz zakrwawionego, pozbawionego życia ciała Kacpra Chaberskiego nie dawał mu spokoju i komisarz przewidywał, że tak zostanie jeszcze długo. Przynajmniej do czasu ukarania sprawcy, a i potem spokój wewnętrzny nie był gwarantowany. Uważnie przyglądał się Cegle, który wpatrywał się z kolei w rozmytą ciemność za oknem. Po chwili Proca cicho zapytał:

– Kto załatwił Chaberskiego?

– Mówiłem, że Smok albo Darek. Albo obaj.

– Co to za jedni?

– Nie znam ich prawdziwych nazwisk, ale to wasi. Przykrywkowcy. Rozpracowywali Zimnego. Facet zorientował się dość szybko, ale zamiast ich załatwić, dogadał się z Darkiem, ich covermanem. Smok i Chyży nie mieli za bardzo wyjścia. Musieli się zgodzić na stawiane warunki. Wygląda na to, że Smok nie miał z tym żadnego problemu, w przeciwieństwie do Chyżego. Zimny miał swojego człowieka w recepcji hotelu, który widział, jak Chyży rozmawiał z Szymonem i Aliną w lobby, jak ich wypuścił. Tak dowiedzieliśmy się o wszystkim.

– A te artykuły Szymona? Chłopak się pod nimi nie podpisał…

– Zdrowa logika, Proca. Nie trzeba być Einsteinem, żeby poznać konia, kiedy się na niego patrzy. Zimny kazał mi załatwić sprawę tak, żeby chłopaka uciszyć. No to pojechałem do niego z dwoma kolegami. Obili mu ryj, a on jeszcze pyskował.

– Taki już ma charakter.

– Po tatusiu.

Berg spojrzał wymownie na Cegłę. Nie życzył Szymonowi, by odziedziczył po swoim ojcu gangsterze cokolwiek oprócz bystrości umysłu, ale ten najwyraźniej miał w sobie więcej ze starego Rafalskiego, niż komisarz przypuszczał.

W samochodzie rozbrzmiał dzwonek telefonu. Młody rzucił okiem na wyświetlacz.

– Neścior dzwoni – oznajmił i przekazał komórkę do tyłu.

Berg odebrał i po krótkiej rozmowie powiedział:

– Będą z Todorowskim na miejscu za piętnaście minut.

– To podobnie jak my – odparł Młody, zerkając na wmontowany w deskę rozdzielczą GPS.

Przed wskazanym przez Cegłę zjazdem stał samochód. Młody zaparkował za nim.

Noc była gęsta i cicha. Po jednej stronie drogi rozciągały się pola, a po drugiej las. Gdy wysiedli z samochodu, Berg rozkuł Cegle jedną rękę, po czym przełożył kajdanki przez uchwyt w drzwiach i zakuł ją ponownie.

– Zostajesz tutaj, Cegła, razem ze śpiącą królewną – zarządził, kiwnąwszy w stronę Szymona, którego kilka minut wcześniej zmorzył sen.

Misztal odburknął coś w geście protestu, ale Proca już go nie słuchał. Dołączył do Młodego, który rozmawiał z dwoma mężczyznami.

Pierwszy miał na nazwisko Neścior. Zdecydowanymi ruchami wyjmował kamizelki kuloodporne z bagażnika. Na widok komisarza uśmiechnął się i wyciągnął rękę w jego kierunku. Berg uścisnął ją, po czym skinął na powitanie do drugiego, raczej ociężałego, wyjątkowo wysokiego i rozbudowanego policjanta.

– Dobry wieczór, panie Todorowski! – rzucił z lekkim uśmiechem.

Tamtem uniósł ku górze zaledwie jeden kącik ust, nie szczędząc za to siły w uścisku dłoni. Wzbudzał respekt samym wyglądem. Skinął w kierunku samochodu.

– Co jest z chłopakiem?

– Śpi i niech tak zostanie. Będziemy mieli jeszcze jakieś wsparcie? – spytał Berg, dochodząc do wniosku, że ich czterech kontra niewiadoma po stronie przeciwnika to nie gwarancja zwycięstwa.

– Jeśli zrobi się gorąco, to tak – odparł Neścior i zerknął przepraszająco na Młodego.

– Są chociaż w pogotowiu? – dopytał podkomisarz z nadzieją w głosie.

– Tak, czekają na telefon. Sorry, ale nie dało się załatwić niczego więcej. Nie mamy nakazu… Co my tu w ogóle planujemy? Włamanie?

– Działanie w wyższej konieczności, mądralo – rzucił Proca ostrzej. – W budynku może przebywać uprowadzona kobieta oraz zabójcy Kacpra Chaberskiego.

– Policjanci – dodał Neścior sceptycznie – którzy zapewne wyprą się wszystkiego. Bo co mamy? Słowo bandziora? – Skinął w kierunku samochodu. Nie był chyba zadowolony, że ściągnęli go w środku nocy na obrzeża Warszawy bez urzędowej podkładki.

Berg nie lubił takiego podejścia i podobnych dyskusji. Już podniosło mu się ciśnienie, ale Młody uprzedził go uspokajająco.

– Biorę odpowiedzialność za wasze działania. Chaberski stracił dzisiaj życie, broniąc tej dziewczyny.

Neścior przytaknął na te słowa i po chwili dopytał:

– To co jeszcze powiedział wam Cegła?

– Twierdzi, że budynek ma jedno wejście od strony drogi – poinformował rzeczowo Berg – i drugie na tyłach, tyle że cały otoczony jest siatką.

– Mamy jeden przecinak – oznajmił Neścior.

– Darujmy sobie przednie drzwi i rozdzielanie się. Jeśli budynku pilnuje tylko paru karków, nie będą przecież rozstawieni po całej posiadłości. Jest przed pierwszą, pewnie i tak będą spali w środku.

– Mają jakieś psy?

– Cegła nie wspominał o psach – odparł Młody.

– A pytaliście go? – wtrącił Todorowski tubalnym głosem.

Berg wrócił do samochodu, otworzył cicho drzwi i szeptem zapytał:

– Trzymają jakieś psy na terenie?

– Kiedy byłem tu ostatnim razem, nie było żadnych psów.

– A kiedy to było?

– Ze dwa tygodnie temu…

– Jakieś kamery?

– Jedna przy wjeździe.

– Nie kłamiesz, Cegła, prawda? Wiesz, że jakby co, to wrócimy się na most Gdański?

Misztal nie odpowiedział, ale jego spojrzenie wystarczyło. Mówił prawdę, choć wcale mu się to nie podobało. Komisarz wrócił do kolegów i przekazał im wiadomość. Chwilę później byli już w drodze do budynku.

Był to duży, choć niepozornie wyglądający, niewykończony jednopiętrowy dom. Otaczał go spory pas zaniedbanego trawnika i przeciętna metalowa siatka. Policjanci podkradli się od tyłu budynku. Gdy stanęli pod samą siatką, Todorowski złapał pierwszy pręt między kleszcze i zacisnął. Drut pękł. Potem drugi i trzeci.

– W takim tempie nie wejdziemy tam do świtu – syknął Proca nerwowo. Powinni załatwić to najszybciej, jak się da, odbić dziewczynę (jeżeli w ogóle tam była) i uciekać! Nie zamierzał jednak werbalizować swoich obaw. Wystarczyło, że Neścior miał sceptyczne podejście do ich nie do końca zaplanowanej akcji.

– Szybciej nie potrafię! – odwarknął Todorowski, patrząc na niego gniewnie. – Może sam będziesz przecinał?

– Nie możemy po prostu przeskoczyć?

– Będziesz skakał przez siatkę, Berg?! – rzucił Młody, patrząc na przyjaciela wielkimi oczami. Chyba znał już odpowiedź.

– To już lepsze niż czekać do świtu, aż pan Todorowski wytnie sobie drzwiczki!

To powiedziawszy, Proca rzucił okiem na szczyt ogrodzenia i zaraz potem wdrapał się na dwuipółmetrową siatkę.

– Zdawaliście testy sprawnościowe do policji czy nie?! – ponaglił ich już z drugiej strony ogrodzenia.

– Zdawałem! – zapewnił Młody z naciskiem. – Prawie trzydzieści lat temu!

Pokonał jednak ogrodzenie całkiem sprawnie.

– Za dużo pracujesz za biurkiem – ocenił Proca. Poczekali jeszcze chwilę, aż najmłodszy z obecnych, Neścior, do nich dołączy. Potem Berg nachylił się jeszcze nad kucającym Todorowskim i szepnął: – Wycinaj dalej, panie Todorowski, byle nie za długo.

Todorowski odburknął, niezadowolony. Konsekwentnie przecinał jeden drut po drugim.

48

„Nie powinieneś tyle klepać jęzorem”

Chłód i ból zdrętwiałej szyi wyrwały Szymona ze snu. Lekko otworzył oczy i poczuł silne parcie na pęcherz. Po omacku odnalazł klamkę, po czym jęcząc z powodu bólu w żebrach, wyszedł z samochodu. Kiedy tak stał w otaczającej go ciemności i podlewał moczem czyjeś pole, zaczął odzyskiwać orientację. Rozejrzał się wokoło i zobaczył dwa samochody oraz jedną samotną latarnię kilkanaście metrów dalej. Zajrzał do wnętrza wozu, w którym siedział naburmuszony Cegła.

– Gdzie są wszyscy? – zapytał.

Misztal spojrzał na niego w milczeniu. Dopiero po kilku sekundach odpowiedział:

– Poszli szukać Aliny.

– Gdzie?! – Szymon mimowolnie podniósł głos.

– Jest ich czterech, Szymek – odparł Cegła beznamiętnie. – Wszyscy uzbrojeni. Poradzą sobie bez młokosa na zjeździe koksowym.

Szymon, nie czekając, aż tamten skończy, zajrzał do samochodowego schowka w poszukiwaniu swojego pistoletu, jednak Proca musiał zabrać go ze sobą. Przeszedł do bagażnika, by rozejrzeć się za czymkolwiek, co mogłoby posłużyć mu za broń.

Z trudem skupiał uwagę. Jego ciało pulsowało w miejscach zranień, a myśli pędziły w rozmaitych kierunkach. Pobudzenie i bezsilność. Gniew i strach. Buzowały w nim emocje i nie mógł nic na to poradzić. Z kolei Cegła jedynie wodził za nim spojrzeniem.

– Daj spokój! W niczym tutaj nie pomożesz, słyszysz? Oni sobie poradzą, a ty możesz tylko narobić większych problemów. Wracaj do samochodu i czekaj!

– Zamknij się, Cegła – rzucił Szymon i przerzucił z boku na bok kilka gratów w bagażniku. Kiedy tam również nie znalazł niczego, zamknął klapę, otworzył tylne drzwi i zapytał: – Gdzie jest ten budynek?

Misztal milczał przez chwilę, po czym westchnął i patrząc w oczy dziennikarza z jakimś żalem czy błaganiem, powiedział:

– Przepraszam, że ci to zrobili, Szymek, ale to było konieczne. Inaczej by cię zabili.

Szymon uśmiechnął się mimowolnie. Nie wierzył w szczerość przeprosin rudzielca. Nie wierzył w jego sentyment i dobre intencje.

– Jesteś tchórzem, Cegła. Wysłużyłeś się nimi, a sam stałeś bezczynnie.

– Miałem cię lać jak oni? Oszalałeś…

– Zawsze byłeś oportunistą. Uciekasz albo zdradzasz. Trzymasz z silniejszymi i silniejszego nazywasz przyjacielem. Nigdy nie byłeś wierny żadnym zasadom, dlatego ojciec ci nie ufał.

Twarz Cegły spąsowiała, a oczy otworzyły się szeroko. Misztal z trudem przyjmował prawdę i Szymon dostrzegał to z satysfakcją.

– Ona nie jest tego warta – warknął Cegła przez zęby.

– Nie robię tego tylko dla niej. Nie rozumiesz…

– Jasne – odparł Misztal sarkastycznie.

– Tak! Na sam koniec nie chcę być tym, który nie kiwnął palcem. Chcę coś znaczyć.

Milczenie między nimi trwało tylko chwilę, ale było czymś ponad samą ciszą. Cegła ciężko wypuścił powietrze i patrząc w stronę bocznej drogi, powiedział:

– Jakieś sześćset metrów.

Z gołymi rękami, najszybciej, jak potrafił, Szymon Rafalski pobiegł drogą w kierunku budynku.

Cegła szarpnął kajdankami. Przez kilka kolejnych minut robił to nieustannie, próbując wyrwać uchwyt przy drzwiach. Bezskutecznie. Kiedy ból zaczerwienionych, otartych nadgarstków stał się trudny do zniesienia, zauważył światło, które rozbłysło za jego plecami. Obrócił się na tyle, na ile mógł. Podjeżdżający samochód wyraźnie zwolnił. Zatrzymał się kilka metrów z tyłu. Ktokolwiek siedział za kierownicą, z pewnością nie był człowiekiem pochopnym. Dopiero po dłuższej chwili kierowca otworzył drzwi. Nie zgasił silnika ani świateł, przez co Cegła, oślepiony ich blaskiem, nie mógł rozpoznać sylwetki zbliżającego się do niego mężczyzny. Jednak zdał sobie sprawę, że mężczyzn było znacznie więcej.

Misztal śledził pierwszego wzrokiem. Gdy ten podszedł do drzwi, uwagę Cegły przykuła ściskana w dłoni broń. Dopiero później w szybie pojawiła się twarz.

Smok złapał za klamkę i otworzył drzwi, szarpiąc za nimi skrępowane dłonie Cegły.

– Co jest? – zapytał, świdrując zakutego spojrzeniem. Opuścił pistolet.

– Aresztowali mnie.

– Przyprowadziłeś ich tutaj?

– Raczej nie miałem wyjścia! – żachnął się Cegła i omiótł spojrzeniem twarze zebranych. To byli ludzie Zimnego. Przyjechali ze Smokiem, co mogło oznaczać, że skorumpowany gliniarz dostał od szefa więcej władzy, niż zasługiwał. – Rozkujcie mnie! – zażądał ostrym tonem przywódcy, zwracając się już do paru konkretnych osób.

Dwóch od razu ruszyło do samochodu, najpewniej po jakieś narzędzia. Jednak Smok trwał niewzruszony, z niebezpieczną podejrzliwością w spojrzeniu.

– Dawno poszli? – drążył.

– Jakieś piętnaście minut temu.

– Ilu?

– Czterech. I młody Rafalski, ale jego bym nie liczył. Jest w kiepskim stanie.

Smok przytaknął. Utkwił spojrzenie w tonącej w ciemności bocznej drodze i wyraźnie się wahał.

– Niepotrzebnie dojechaliście tego Chaberskiego – ocenił Misztal, przerywając przedłużającą się ciszę. – Jego koledzy nieźle się wściekli. Będą was szukać. Chyży to co innego, był wasz, ale za Chaberskiego oberwiecie. Ty i Darek – doprecyzował dla pewności, chcąc podkreślić, że Zimny i spółka odcinają się od ich wyskoków. – Znam tych gości. Nie odpuszczą…

– Wiesz co, Cegła? – przerwał mu Smok ostrym tonem.

Schował pistolet, wyciągnął z kieszeni paczkę papierosów i zapalił. Patrzył na Misztala spod przymrużonych powiek i groźnie ściągniętych brwi. Gdy dwóch wróciło z samochodu z potężnymi obcęgami i zaczęli przecinać kajdanki, Smok dodał:

– Nie powinieneś tyle klepać jęzorem.

49

„Nic tu po tobie”

Szymona Rafalskiego zatrzymała brama zamknięta łańcuchem i kłódką. Zziajany dziennikarz przystanął, gwałtownie łapiąc powietrze, i rzucił okiem na budynek. We wszystkich oknach paliło się światło, ale nie można było dosłyszeć najmniejszego dźwięku. Podążył wzrokiem wzdłuż ogrodzenia. Postanowił obejść posiadłość.

Na jej tyłach znalazł wyciętą, sporą dziurę w siatce. Przeszedł przez nią bez trudu, po czym przemknął przez kawałek otwartej przestrzeni, czując się jak zwierzyna puszczona na odstrzał. Nikt jednak nie strzelił, a okolica zionęła niepokojącą wręcz ciszą.

Złapał za klamkę, a drzwi ustąpiły. Wszedł i najciszej, jak potrafił, pokonywał kolejne centymetry ciemnego pomieszczenia, aż dostrzegł drzwi prowadzące do następnego pokoju. Były uchylone i wlatywała przez nie słaba wiązka światła. Miał wrażenie, że podąża w kierunku tej nikłej jasności wąskim korytarzem, tunelem. Rozpostarł ręce w poszukiwaniu ścian, jednak poczuł pod palcami tylko jakieś kartony, przedmioty, dziwaczne kształty, których nie był w stanie rozpoznać. Powietrze śmierdziało kurzem i stęchlizną.

Wytężał słuch, ale nie był w stanie usłyszeć żadnych rozmów. Docierały do niego wyłącznie jakieś szmery i pokasływanie. Nie miał pojęcia, czy Berg i inni w ogóle tutaj dotarli, a jeśli tak, co się z nimi stało. Szymon czuł, że odpowiedź znajduje się za kolejnymi drzwiami. Tam, skąd biło światło.

Szedł cicho i wolno, jednak gdy był już całkiem blisko, potknął się i momentalnie stracił równowagę. Coś upadło, grzmotnęło o ziemię. Szymon chwycił jakąś rzecz w panice, instynktownie szukając ratunku, ale i to runęło razem z nim. Ostatecznie ciężki przedmiot pchnął go ku drzwiom i dziennikarz wpadł do sąsiedniego pomieszczenia. Uderzenie o podłogę zabolało, a to, co przygniotło go od góry, zadało jeszcze mocniejszy cios. Z piersi dziennikarza wyrwał się jęk. Zdawał sobie sprawę, że hałas, którego narobił, musiał go zdekonspirować. Bał się, co zobaczy, gdy otworzy zaciśnięte z bólu oczy. Kiedy to zrobił, ujrzał cztery wymierzone w siebie pistolety.

– Szymon! – syknął Berg, chowając glocka do kabury. – Cholera, miałeś zostać w samochodzie! Nic tu po tobie!

– Nasi już wyjechali – powiedział Młody, chowając do kieszeni telefon. Schował też pistolet.

Niezwykle rosły mężczyzna pomógł Szymonowi pozbierać się z podłogi. Dziennikarz rozejrzał się po pomieszczeniu, próbując rozeznać się w sytuacji, a przede wszystkim szukając śladów obecności Aliny. Na pierwszy rzut oka nie znajdował żadnych, ale dostrzegł drzwi do sąsiedniego pomieszczenia i wolno ruszył w ich kierunku.

– Nie ma jej tu – zapewnił Młody i złapał dziennikarza za ramię, jednak ten szarpnął się, na ile pozwalały mu siły.

– Zostaw go, Młody – rzucił Berg, jakby bezradnie.

Podkomisarz zwolnił uścisk i policjanci podjęli rozmowę z przykutymi do rury bandziorami. Mówili coś o broni, pytali o źródło narkotyków, które znaleźli, ale Szymon nie skupiał na nich uwagi. Powoli zmierzał ku drzwiom, które jakby go przyciągały, jednocześnie promieniując jakąś straszną, bolesną prawdą.

Gdy stanął pod drzwiami, do jego nozdrzy doleciał nieokreślony, ale wyraźnie wyczuwalny smród. Otworzył drzwi i ostry, duszący zapach przybrał na sile. Odruchowo zaciągnął bluzę na nos, lecz i tak starał się ograniczyć oddychanie do koniecznego minimum. Znajdował się w niewielkim pomieszczeniu, na którego drugim końcu były kolejne drzwi. Przeszedł kilka kroków. Brzmiały donośnie, jakby stąpał po scenie zbitej z desek. Nad głową dość głośno szumiały mu dwa wentylatory, umieszczone na przeciwległych ścianach, które jednak nie dawały rady oczyścić powietrza.

Szymon zawahał się przed otwarciem drugich drzwi. Cokolwiek było źródłem takiego smrodu, nie mogło być niczym dobrym. „Rozpuszczają ciała w ługu” – zadźwięczały mu w głowie słowa Cegły. Gdy tylko odchylił skrzydło, wstrząsnął nim odruch wymiotny. Docisnął dłoń do bluzy, by jeszcze bardziej ograniczyć dopływ powietrza i uspokoić skurcze żołądka. Pomieszczenie było duże, ale całe zawalone gratami oraz śmieciami. W samym rogu piętrzyła się sterta szmat oraz ubrań. Szymon chciał jak najszybciej zamknąć drzwi z powrotem, jednocześnie potrzebował pewności. Jego spojrzenie przewędrowało po brudnej terakocie i spoczęło na sporej wannie wypełnionej płynem o trudnym do określenia kolorze. To z niej unosił się smród.

Gwałtownie wysunął się z pokoju, ale w ostatniej chwili, gdy już miał zamykać drzwi, na stercie ubrań dostrzegł czapkę z daszkiem. Zwyczajną bejsbolówkę, którą jednak rozpoznał od razu. Należała kiedyś do niego, a wczoraj w hotelu dał ją Alinie.

Znów wstrząsnęły nim torsje, lecz tym razem nie potrafił się opanować. Wypluł z siebie treść żołądka i zatrzasnął drzwi. Nabrał w płuca śmierdzącego powietrza. Jego nozdrza drżały, a żołądek znów się skurczył. Zrobiło mu się słabo. Kolana same się ugięły. Wsparł się na ścianie i po dudniącej podłodze wycofał się z małego, wentylowanego pomieszczenia.

Gdy tylko zamknął za sobą drzwi, osunął się na ziemię i opierając plecy o ścianę, schował głowę w kolanach.

– Przykro mi, Szymon – usłyszał głos Berga.

Dopiero po chwili, czując, że były policjant nadal nad nim stoi, uniósł na niego mokre oczy, ale nie mógł wydusić słowa.

Zaraz potem Młody przywołał Berga do siebie. Za oknem zobaczył coś, co wyraźnie ich zaniepokoiło.

– Za wcześnie, żeby to byli nasi – powiedział Młody, gdy do okna dopadli również Todorowski z Neściorem. Któryś z nich głośno przeklął.

Długą, prowadzącą do budynku drogą zbliżały się reflektory samochodów.

– Mam nadzieję, że wzięliście ze sobą jakiś zapas amunicji – rzucił Berg. Chwycił jeden pistolet, który wcześniej musieli odebrać zatrzymanym, a drugi podał Młodemu. Sprawdzili magazynki. Były pełne. Mogły uratować im skórę, okazać się niewystarczające albo w ogóle niepotrzebne. Na to ostatnie wszyscy szczerze liczyli.

Todorowski, jako że górował nad kolegami zarówno wzrostem, jak i masą mięśni, podszedł do dwóch zakutych w kajdanki bandytów i zapytał:

– Macie tu jeszcze jakąś broń?

Jeden z nich posłał mu przesycone politowaniem spojrzenie.

– Tak, pełno, i już ci mówię, gdzie ją znaleźć…

Nie mogli liczyć na współpracę zatrzymanych i postanowili nie tracić czasu, pracując nad ich nastawieniem.

– Neścior, rozejrzyj się za jakąś bronią. Nie wierzę, że niczego tu nie mają – zarządził Berg.

Młodszy policjant zaczął rozglądać się po pomieszczeniu, po czym przeszedł do graciarni, przez którą wcześniej przeciskał się Szymon. Po chwili wrócił z pustymi rękami i oznajmił, że to, co mają, będzie musiało wystarczyć. Zaproponował też, by wyszli tą samą drogą, którą tutaj weszli, i lasem przemknęli do pozostawionych na drodze samochodów. Młody stanowczo odrzucił ten pomysł. Nie mieli pewności, co zastaną przy samochodach. Może zgraję bandytów, może przebite opony? Dodatkowo las nie stanowił dla nich żadnego schronienia.

Zgasili światło w budynku, pozostawiając jednak reflektor rozświetlający podjazd. Policjanci otworzyli oba okna pokoju, by w razie ostrzału szkło nie posypało się im na głowy, i zajęli miejsca obok nich. Światło samochodów rzucało coraz wyraźniejszy blask na przeciwległą do okien ścianę, a dźwięk silników był coraz głośniejszy.

Szymon nie zmieniał swojej przykurczonej pozycji. Obserwował dwóch siedzących nieopodal przestępców, zastanawiając się, czy to oni bezpośrednio odpowiadali za pozbycie się zwłok Aliny. Czy ją zabili? Czy przed tym ją skrzywdzili? Obaj byli młodzi, może w wieku jego samego. Na pierwszy rzut oka wcale nie wyglądali groźnie. Byli dobrze, modnie ubrani, a z ich spojrzeń biło nawet większe przerażenie niż obawy malujące się na twarzach policjantów.

Szymon oglądał to wszystko ze spokojem, któremu sam się dziwił.

Młody ponownie wykonał telefon ponaglający wsparcie. Mówił coś o podbramkowej sytuacji i możliwej wymianie ognia. Potem rozłączył się wzburzony i powiedział:

– Jakieś pół godziny.

– Czyli musimy grać na zwłokę – ocenił Berg.

– Jakieś pomysły?

– Improwizacja.

50

„Czuję się jak terrorysta”

– Nie wtrącaj się – rzucił Cegła do Smoka, gdy ich samochód zatrzymał się przed domem.

Skorumpowany policjant odburknął pod nosem coś, co zabrzmiało jak kilka przekleństw.

– Coś ci się nie podoba? – spytał Cegła na ciężkim wydechu. Przybierał dość ostry ton i przywódczą posturę, żeby Smok nie myślał sobie za wiele. Był tu jedynie dodatkiem. Kupionym za forsę Zimnego gliniarzem. Gościem od informacji i czasami bardzo brudnej roboty, która zdawała się nie wywierać na nim zbyt dużego wrażenia. Przede wszystkim musiał znać swoje miejsce, a to znajdowało się zdecydowanie poniżej wpływów Misztala.

Smok łypnął na niego niezadowolony i odparł:

– Myślisz, że oddadzą ci towar ot tak? Na ładną gębę i miłe słowo?

– Nie będziemy się strzelać. Żadnego zabijania psów. Na dzisiaj wystarczy…

Misztal wysiadł z samochodu, mocno zaciskając dłonie na pistolecie maszynowym. Reszta ludzi podążyła za nim. Miał pewność, że znajdujący się w budynku gliniarze nie otworzą ognia jako pierwsi, musiał więc trzymać swoich ludzi w ryzach, jeśli nie chciał, by ta noc zakończyła się obustronną masakrą. Spojrzał na swoich spode łba i przypomniał:

– Nikt się nie wychyla. Przyjechaliśmy po towar i z towarem odjedziemy, ale jak mi któryś wyjdzie przed szereg, to mu klamkę w dupę wsadzę! Zrozumiano?

Zebrani odpowiedzieli głównie skinieniem. Było ich łącznie piętnastu. Przyjechali trzema samochodami. Mieli ponad dwadzieścia sztuk broni, a amunicji aż nadto. Ich przewaga była widoczna gołym okiem.

Cegła wysunął się naprzód. Liczył na to, że przeciwnicy oddadzą narkotyki bez sprawiania kłopotów. Potem wszyscy się rozjadą i będzie po sprawie. Tak naprawdę nie dbał o Berga, Młodego i pozostałych, których nawet nie znał. Nie chciał jednak, żeby Rafalskiemu stała się krzywda. „Niech cholera weźmie tego chłopaka!” – pomyślał, widząc, że żywi ku dziennikarzowi jakiś sentyment. Nie tylko ze względu na jego zmarłego ojca.

Misztal odchrząknął i zwracając się w kierunku oświetlonego reflektorami domu, krzyknął:

– Proca! Przyjechaliśmy po towar!

Odpowiedziała głucha nocna cisza, a potem stłumione parsknięcie Smoka.

Cegła spojrzał na jednego ze stojących za nim mężczyzn.

– Puść serię w powietrze – rozkazał, a chwilę później przestrzeń zadrżała od gromkich wystrzałów. Gdy echo rozniosło się okolicznymi łąkami, Smok spojrzał na Cegłę sceptycznie.

– Chyba już przykułeś ich uwagę – powiedział, przyciskając kałasznikowa do umięśnionego torsu.

– Oddajcie towar! – powtórzył Cegła. Wiedział, że nie powinien się powtarzać. Musiał odzyskać to, co należało do Zimnego, a jeśli zajdzie taka potrzeba, użyć siły.

– Zapraszamy! Waszych dwóch już tu jest! – krzyknął ktoś z okna budynku.

Cegła zmrużył oczy, ale nikogo nie dostrzegał. Domyślił się jednak, że pyskatym negocjatorem był były komisarz Berg.

Nim Cegła ponownie otworzył usta, stojący obok niego Smok szturchnął go łokciem i zapytał:

– Jesteś pewien, że mają tylko klamki?

– Na to wyglądało.

– Więc?

– Nie chcę rzezi! – syknął Misztal przez zęby. Miał już serdecznie dosyć wyrywnego gliniarza po swojej lewicy. Ponownie zwrócił się w kierunku domu. – Daj im towar i wypuść ich! – odkrzyknął. – Odjedziemy i nikomu nic się nie stanie. Decyduj szybko, bo nie mam zamiaru czekać na wasze wsparcie! Za sześćdziesiąt sekund ostrzelamy budynek!

Z trudem przełknął ślinę. Wypowiedział ostrzeżenie i powinien dotrzymać słowa. Wiele mógł zarzucić Procy, ale z pewnością nie to, że był głupi. Gliniarze znaleźli się w potrzasku. Z grupą piętnastu uzbrojonych nie mieli szans. Musieli to dostrzegać. Musieli przystać na postawione im warunki.

– Czuję się jak terrorysta – rzucił Berg, zerkając na Młodego.

– Nawet zakładników mamy – odparł Młody, skinąwszy na dwóch bandziorów. – Myślisz, że Cegła blefuje?

– Nie mam pojęcia. Cegła… może blefować, ale jest z nim kilkunastu ludzi. Nie wiem, czy ma wśród nich wystarczający posłuch.

– A może wypuścimy jednego z towarem? – zasugerował Młody.

– A drugiego zostawimy jako zabezpieczenie? Czyli faktycznie kalkulujemy jak terroryści.

– Widzisz inne wyjście? Takie, które nie przewiduje strzelaniny?

– Wiem jedno, że Cegle nie można ufać. Oddamy towar, przestaną negocjować. Tych dwóch ich pewnie nie obchodzi… Musimy to przeciągnąć do przyjazdu naszych. Długo im to zajmuje…

– Nie minęło nawet dziesięć minut, Berg.

– Nie? Wiesz, kolejnych dziesięciu możemy już nie przeżyć.

Siedzący w kącie Szymon nie odrywał od nich spojrzenia. Rozmowa, którą prowadzili, wydawała mu się całkiem odrealniona, a problem, jaki mieli, z jakiegoś powodu nie był jego zdaniem aż tak bardzo skomplikowany.

– Chcesz czekać na ratunek? – zapytał dość cicho, ale nie na tyle, by zostać zignorowanym.

Proca spojrzał na niego pytająco.

– Walcz tak, jakby wsparcie miało w ogóle nie nadejść – dodał Szymon. – Tak mi powiedziałeś przed walką z Haleckim.

– To co innego, Szymon. Z Haleckim miałeś jakieś szanse, a my mamy przesrane.

– Wypuśćmy jednego, Berg – powtórzył Młody, a zaraz za jego słowami podążył ogłuszający hałas. Przez otwarte okna z impetem wleciał pył, fragmenty elewacji i drewnianych futryn. Wtargnęły pociski masakrujące przeciwległą ścianę.

– Dosyć! – wrzasnął Cegła.

Smok zdjął palec ze spustu i patrząc na niego z półuśmieszkiem, odparł:

– Sześćdziesiąt sekund dawno minęło. Musisz być słowny, jeżeli chcesz wzbudzać szacunek.

– Nie jesteś słowny, Cegła! – zabrzmiał głos z domu. – Czas jeszcze nie minął!

– To nie nasz puścił serię! – odparł Misztal, czując na sobie złowrogie spojrzenie Smoka.

– Więc kto niby?!

– Wasz!

– Uważaj, Cegła… – warknął Smok, lecz Misztal też zgromił go spojrzeniem.

– Myślisz, że jeszcze nie wiedzą, kim jesteś? – odparł, po czym odwrócił się do budynku i krzyknął: – Proca, to trwa już za długo! Wiesz chyba, jak się kończy starcie pistoletów z kałachami? Nie chcesz puścić dwóch, to wypuść jednego z towarem! Kogo tam macie?

Czekając na odpowiedź, Cegła obejrzał się za siebie. Nie wiedział, kiedy nadjedzie policja, ale czuł, że nie mogą już za długo przeciągać negocjacji. Na drodze dojazdowej nadal było ciemno.

– Jak na was mówią? – zwrócił się Młody do dwóch zakutych w kajdanki.

– Nasze imiona nic im nie powiedzą – odparł jeden z nich, ten bardziej pyskaty.

– Okej, właśnie zgłosiłeś kolegę na ochotnika – wtrącił Berg i schylając się, podszedł do zakładników.

Milczący dotąd chłopak spojrzał na niego wielkimi, przerażonymi oczami.

– Ja nie pójdę. Nie każcie mi! – wydukał.

Wszystkich opanowało zdziwienie, które momentalnie przerwało ponowne wołanie Cegły.

– Proca! Kończy mi się cierpliwość! Puszczacie jednego czy strzelamy?

– Daj nam chwilę! – wrzasnął Berg, po czym łagodniej spojrzał na chłopaków. – Daj te kajdanki.

– Nie! – Chłopak, wzbraniając się, omal nie kopnął Berga.

Na twarzy komisarza wymalowało się zdziwienie. Spojrzał na drugiego, pyskatego.

– Ja też nie pójdę. Nie licz na to, psie.

– Czegoś nie rozumiem? Wolicie puszkę od wolności?

– Wolimy żyć – odparł pyskaty, po czym skinął w kierunku drzwi. – Tam jesteśmy skończeni. Mieliśmy wszystkiego pilnować, a spieprzyliśmy, i to konkretnie!

– Jak pójdę do paki, to chociaż dla niektórych będę bohaterem – dodał drugi, ten wystraszony.

Bergowi opadły ręce. Kontynuował rozmowę z dwoma.

Tymczasem wzrok Szymona padł na leżące nieopodal dwie spore torby, zawierające tak ważny dla ludzi Zimnego towar.

– Ja im to zaniosę – powiedział Szymon z zadziwiającym jego samego spokojem.

Berg zbył go machnięciem dłoni, więc Rafalski powtórzył, tylko głośniej i bardziej stanowczo:

– Ja zaniosę im towar!

– Straciłeś rozum, Szymon?! – odparł ostro Berg, po czym jeszcze bardziej władczym tonem zwrócił się do zakutego w kajdanki chłopaka: – Nie mamy czasu! Idziesz!

– Nie pójdę! Nie zmusisz mnie!

– Założysz się?

– A co, zastrzelisz mnie?!

– Proca! – Krzyk Cegły momentalnie przerwał słowną przepychankę.

Berg przemieścił się z powrotem pod okno, a Młody zastąpił go w negocjacji z zakładnikami.

– Mamy problem, Cegła! – poinformował Berg. – Wasi ludzie nie chcą wyjść! Przyślij tu jednego z jajami, bez broni, to oddamy towar!

– Nie ma mowy! W takim razie niech jeden z waszych go wyniesie!

– Masz nas za idiotów?! Co, do cholery…? – Berg nie dowierzał temu, co nagle zobaczył.

Odwrócił się gwałtownie, by sprawdzić miejsce, w którym przed chwilą siedział Szymon. Nie było go. Nie było też toreb z narkotykami. A Rafalski, lekko kulejąc, właśnie podążał w kierunku Cegły i jego ludzi.

Nie zastanawiał się nad decyzją zbyt długo. Po prostu wiedział, co należy zrobić, by nikt więcej tej nocy nie zginął. I podjął działanie. Tak, jak uczył go Berg: nie czekając na wsparcie, nie licząc na to, że ktoś wyciągnie go z kłopotów, postanowił wziąć sprawy w swoje ręce. Podczas gdy Neścior i Todorowski obserwowali podwórze, a Berg i Młody negocjowali z tchórzliwymi młodymi bandytami, Szymon zabrał torby i wymknął się tylnymi drzwiami.

Okrążył budynek chwiejnym krokiem. Bolało go poturbowane ciało, a dodatkowo musiał obić sobie kolano podczas upadku, gdy przygniotły go graty. Szedł, mając wrażenie, że tuż obok niego kroczy Kacper Chaberski. „Nie bój się” – zdawał się mówić i Szymon nie czuł strachu. W tym momencie nie czuł nic.

Gdy wyłonił się zza budynku, kilka luf skierowało się ku niemu. Zignorował je. Nie zwolnił. Szedł w kierunku Cegły stojącego na czele watahy. Gdy dzieliło ich zaledwie dwa lub trzy metry, Szymon rzucił przed siebie obie torby.

– Naćpał się, czy co? – zapytał Smok, patrząc na niego z nieskrywanym zdziwieniem.

Podobnie Cegła miał minę zaskoczonego obrotem spraw.

– Bierzcie i zjeżdżajcie – powiedział Szymon.

– Rozkazujesz nam, psie?! – rzucił jeden z bandy, facet z brodą prawie do pasa.

– Jestem dziennikarzem, nie policjantem! – odparł Rafalski.

– Oszustem i cwaniakiem – doprecyzował Smok.

– Odezwał się człowiek honoru – odbił piłeczkę Szymon.

– Pyskujesz jeszcze?

– Jesteś gorszy od nich wszystkich razem wziętych. Przykrywkowiec, którego Zimny sobie kupił za kilka marnych tysięcy. Nie miałeś nawet ułamka odwagi Chyżego. A twój szef wysłużył się tobą i gdzie teraz jest? Nie z tobą, prawda? – Szymon wypowiadał słowa z niebezpieczną lekkością, która szybko sprowokowała skorumpowanego gliniarza do uniesienia broni.

Jednak w tej samej sekundzie, w której Smok wziął Szymona na celownik, sam znalazł się na celowniku Cegły.

51

„Możesz mieć własną legendę”

Nie był to pierwszy raz, kiedy Szymon Rafalski mógł się przyjrzeć wylotowi lufy z bliska, ale po raz pierwszy życie i śmierć były mu całkiem obojętne. Tępo patrzył na Smoka, który dość szybko zdał sobie sprawę, że popełnił błąd. W jego spojrzeniu gościło nie tylko głębokie zaskoczenie, ale też wyraźny strach.

– Co ty odpierdalasz, Cegła? – zapytał dobitnie.

– Rafalskiego nikt nie ruszy – odparł Misztal z przywódczą stanowczością, jakiej Szymon nigdy dotąd u niego nie słyszał. Cegła mierzył w sam środek głowy Smoka i wyglądało na to, że był gotowy nacisnąć spust. – Mamy to, po co przyjechaliśmy – dodał po chwili, ani na moment nie tracąc skupienia na celu. – Bierz towar i zawieź go, gdzie trzeba. Reszta to nie twoja sprawa.

Smok milczał, wlepiając w Cegłę mordercze spojrzenie. Teraz cały jego gniew wydawał się skupiać właśnie na rudzielcu, który jeszcze kilka minut temu tkwił bezbronny, przykuty do drzwi samochodu. Teraz rudzielec wydawał rozkazy i stała za nim gromada sługusów Zimnego.

– Rafalski? – powiedział brodaty członek bandy i wysunął się krok naprzód. – Syn Rafalskiego? Szymon? Mały Szymek? Czemu, kurwa, wcześniej nie mówiłeś?! Twój staruszek zaopiekował się moją rodziną, kiedy siedziałem.

– A mi dał pierwszą porządną robotę – wtrącił drugi facet, młodszy od brodatego. – Dzięki niemu spłaciłem długi.

– Co to ma być?! Rodzinny spęd?! Integracja po latach?! – obruszył się nerwowo Smok.

– O, zamknij się… – rozkazał Cegła przeciągle. – Bierz towar i zjeżdżaj!

Smok przeklął donośnie. Szybko otaksował jeszcze kilka twarzy członków bandy (zapewne szukając wsparcia), po czym schował broń i podszedł do Rafalskiego. Stanął tuż przed nim, mając go na wyciągnięcie ręki. Patrzył mu prosto w oczy. Jego zimne spojrzenie zdawało się grozić, ostrzegać przed ich przyszłym spotkaniem.

Podniósłszy z ziemi dwie pękające w szwach torby, Smok ruszył w stronę samochodu wraz z kilkoma ludźmi Zimnego. Chwilę później odjechali, zostawiając za sobą tuman kurzu.

Brodaty położył dłoń na ramieniu Szymona i z uśmiechem na twarzy powiedział:

– Pamiętam, jak byłeś taki mały. – Jego dłoń zawisła nie więcej jak metr nad ziemią. – Dobrze było cię dzisiaj zobaczyć, ale źle, że znalazłeś się po tamtej stronie. – Skinął w kierunku domu i przymrużył oczy. Potem dodał: – Przez szacunek dla Tadeusza dzisiaj nikt cię nie tknie, Szymon, ale nie plącz się nam więcej pod nogami.

Życzliwie klepnął Rafalskiego i odszedł, a reszta podążyła za nim. Gdy zaczęli wsiadać do samochodów, w oddali dało się słyszeć wycie policyjnych syren.

– Cegła! Psy jadą! – zawołał ktoś z bandy, a Misztal smutno uśmiechnął się do Szymona.

– Więcej już się nie spotkamy – powiedział.

– Płakał nie będę – odparł Rafalski.

– Wiesz, dlaczego mówili na twojego ojca Kobra? Bo to wąż, którego każdy rozpoznaje. Nie musi kąsać, żeby ludzie się go bali. Samo nazwisko załatwiało sprawę.

– Nie będę jechał na legendzie ojca…

– Nie będziesz. Ale możesz mieć własną legendę. Teraz to zobaczyłem. – Cegła patrzył na niego przez chwilę w milczeniu.

Syreny stawały się głośniejsze. Ludzie Zimnego odpalili już silniki. Jeden samochód odjechał. Drugi nadal czekał, choć po minach pasażerów dało się dostrzec zniecierpliwienie.

– Dziewczyna? – zapytał Cegła.

– Była tutaj – odparł Szymon. – Przyjechaliśmy za późno.

Cegła uśmiechnął się półgębkiem, co było szczególnie irytujące. Szymona opanowało obrzydzenie w stosunku do tego człowieka i nie wybielał go nawet fakt, że gdyby nie on, Smok zapewne zakończyłby Szymonowi życie. Miał szczerą nadzieję, że słowa Misztala okażą się prawdą i nigdy więcej się nie spotkają. Coś podpowiadało mu jednak, że może być inaczej.

Cegła odszedł do samochodu, ale nim usiadł za kierownicą, spojrzał jeszcze w stronę dziennikarza.

– Sprawdź podpiwniczenie – rzucił, po czym wsiadł i odjechał.

W oddali migotały już niebieskie i czerwone światła radiowozów.

Na podwórzu nie było już nikogo prócz Szymona. Czy dobrze zrozumiał Misztala?

Ruszył w stronę domu, którego drzwi nagle się otworzyły i wybiegł z nich Berg, a za nim Młody.

– Co tam się stało?! – wypalił były komisarz, lecz Szymon zignorował jego pytanie i nawet nie zwolnił.

– Jest tutaj piwnica?! – zapytał, przekraczając próg.

Zdezorientowani jego zachowaniem policjanci pokręcili głowami.

– Czego szukasz? Sprawdziliśmy już budynek – zapewnił Berg, ponownie wchodząc do środka.

– Cegła mówił o piwnicy!

Berg bezradnie zaprzeczył, a Młody podszedł do dwóch zatrzymanych, szukając informacji. Nadal uparcie odmawiali jakiejkolwiek współpracy, więc policjanci rozeszli się po pomieszczeniach. Tylko Berg i Szymon zostali razem w pokoju. Wymienili spojrzenia, jakby obaj analizowali w głowach układ budynku, zamiast latać bezmyślnie po wszystkich kątach. I wtedy Szymon przypomniał sobie dudniącą podłogę.

Wentylatory pracowały na pełnych obrotach, a w korytarzu i tak unosił się smród. Drewniana podłoga nie miała widocznego na pierwszy rzut oka włazu czy uchwytu, ale głuchy dźwięk kroków zdradzał, że pod spodem coś się kryło. Szymon zawołał Alinę w nadziei, że usłyszy odpowiedź, jednak słyszał tylko wentylatory i szuranie własnych butów po podłodze.

Gdy Berg otworzył na oścież drzwi pomieszczenia z wanną, uderzył ich smród uniemożliwiający swobodne oddychanie. Szymon odkaszlnął, ale opanował torsje. Wlepiał spojrzenie w podłogę. Nadal nie widział uchwytu, ale gdy Berg przyklęknął, by palcami wybadać szparę na progu obu pomieszczeń, zrozumiał, że stoi na włazie. Śmiało wszedł więc do cuchnącego pokoju i ponownie odkasłując, pomógł komisarzowi podnieść sporej wielkości klapę. Uniosła się cała podłoga wentylowanego korytarza, a przed ich oczami ukazały się schody. Berg odpiął od paska latarkę, a gdy tylko ją zapalił, Szymon wyrwał do środka. Stopa ześlizgnęła mu się z jednego ze stopni i kilka ostatnich pokonał, zjeżdżając na tyłku. Ból między żebrami znów dał o sobie znać, ale Szymon podniósł się mimo tego. Idący za nim Berg oświetlał to, co znajdowało się przed nim. A znajdowało się niewiele.

Goła ziemia. Ściany z surowych desek.

I ona! Skulona w kłębek pod ścianą. Prawie niedostrzegalna.

Miała na sobie jedynie bieliznę, a całe jej ciało oblepiała ziemia. Oddychała. Gdy Szymon położył dłoń na jej lodowatym ramieniu, nieznacznie otworzyła oczy i nieprzytomnie na niego spojrzała. Wyglądała na odurzoną.

Szymon okrył Alinę swoją kurtką. Ignorując ból i fizyczne wyczerpanie, chwycił dziewczynę pod ramiona i razem z Bergiem wynieśli ją z podpiwniczenia.

Siedząc na podłodze, tulił Alinę, jakby była jego najdroższym skarbem. Gładził ciemne włosy, dziękując w duchu, że ją odnalazł. Całą i nadal żywą. Jednak tliła się jeszcze nadzieja. Dla niej i dla niego samego. Mogli wyjść z tego cało. Mogli to wszystko przeżyć. Jeszcze raz spojrzał na ubrudzoną twarz dziewczyny, chcąc nabrać pewności, że taka jest właśnie rzeczywistość.

52

„Uważaj na siebie”

Miesiąc później

Autobusowy Dworzec Zachodni był jak zawsze zatłoczony i gwarny. Ludzie czekający na odjazd pozajmowali wszystkie siedzenia w poczekalni. Niektórzy coś jedli, inni rozmawiali albo wpatrywali się w grający nad ich głowami telewizor. Nie mogli niczego usłyszeć, ale po wielokroć czytali te same paski informacyjne. Te oznajmiały, że zatrzymano warszawskiego stręczyciela Mirosława O., pseudonim Zimny. Pisano, że mężczyźnie postawiono zarzuty handlu kobietami, czerpania zysków z nierządu i zlecenia zabójstwa kilkudziesięciu osób. Wspomniano też o rozpuszczaniu zwłok w ługu.

Podróżni nie zwrócili uwagi na przechodzącą przez dworzec parę. On ciągnął niewielką walizkę, ona, wciskając kosmyki włosów pod bejsbolową czapkę, podążała za nim krok za krokiem. Wyszli na zewnątrz, gdzie nieliczni pasażerowie czekali na przyjazd swoich autobusów. Kropiło. Podeszli do przystanku oznaczonego numerem sześć. Tam stało najwięcej ludzi. Autobus z napisem: „Lwów” właśnie podjeżdżał. Mężczyzna spojrzał na kobietę i poważnym głosem zapytał:

– Na pewno wszystko wzięłaś? Masz bilet i paszport? Dobrze schowałaś pieniądze?

– Tak, Szymek. Pytasz już dziesiąty raz. Wszystko mam w torebce, a pieniądze w bezpieczniejszym miejscu.

– Dobrze – odparł i uśmiechnął się smutno. – Zadzwoń, jak dojedziesz do Lwowa. Później masz jeszcze kilka przesiadek…

– Poradzę sobie – odparła i zapięła kurtkę pod samą szyję. Wiało, więc deszcz zacinał pod wiatę.

Z autobusu wysiadło dwóch mężczyzn. Jeden zaczął pakować walizki podróżnych do schowka, drugi sprawdzał bilety.

– Tylko zadzwoń – powtórzył Szymon, patrząc Alinie w oczy.

– Zadzwonię!

Chciał coś dodać, ale dziewczyna objęła go mocno za szyję.

– Dziękuję ci za wszystko.

– Nie musisz mi dziękować.

– Muszę. I będę do końca życia. Dzięki tobie jeszcze zobaczę moją rodzinę.

– Może cię kiedyś odwiedzę!

– Byłoby miło – odparła, wycierając rękawem wilgotne oczy.

– Uważaj na siebie.

– Ty też, redaktorze.

Pocałowała go w policzek. Uśmiechnął się, po czym przekazał walizkę Aliny do załadunku. Stanął z boku, gdy jako ostatnia z pasażerów podawała bilet do kontroli. Weszła na stopnie i jeszcze raz spojrzała w jego kierunku z wdzięcznością.

Szymon śledził jej niewyraźną postać przeciskającą się przez wnętrze autobusu. Po chwili usiadła na swoim miejscu przy oknie. Pomachała. Odpowiedział jej tym samym. Patrzyli na siebie bez przerwy, jakby próbowali wyryć w pamięci swoje twarze i ten moment pożegnania, który mimo szczerych chęci zobaczenia się kiedyś ponownie mógł być przecież ich ostatnim razem. Kierowca odpalił silnik i chwilę później autobus z wolna ruszył. Szymon przeszedł kilka kroków po wysepce, aby odprowadzić Alinę tak daleko, jak tylko mógł. Gdy dotarł do krawężnika, zatrzymał się, a pojazd pojechał dalej.

W jego umyśle pojawiło się wspomnienie sprzed miesiąca. Wspomnienie nocy, której odnalazł Alinę, będącą już jedną nogą po drugiej stronie życia. Jak przez mgłę pamiętał swoje spotkanie z Cegłą na moście, a później drugie przy przekazaniu toreb z narkotykami. Wyzywające spojrzenie Smoka, który odjechał z towarem. Bolesne pobicie w jego własnym mieszkaniu. Ostatnią rozmowę z Kacprem Chaberskim. Ostatnie słowa, które podkomisarz wypowiedział do Szymona: „Spotkamy się u Starego!”. Otwarte pożegnanie. Takie dające nadzieję. A jednak do żadnego spotkania nie doszło.

Podkomisarz Julian Sikorski zapewniał, że odpowiedni, zaufani ludzie zajmą się sprawą zabójstwa Chaberskiego i Chyżego. Rzeczywiście szybko udało się zidentyfikować zarówno Smoka, jak i Darka. Jednak kiedy policja przyjechała do ich mieszkań, nikogo nie zastała. Skorumpowani policjanci zostawili za sobą cały swój dorobek, pracę oraz życie. Uciekli, nie pozostawiając śladów. Przynajmniej tak wydawało się z początku.

Szymon wyciągnął z kieszeni dzwoniącą komórkę. Odbierając połączenie, przekroczył krawężnik wysepki i ruszył do budynku dworca.

– Spotkamy się za godzinę? Tam, gdzie ostatnio? – zapytał mężczyzna po drugiej stronie aparatu.

– Tak. Do zobaczenia – odparł dziennikarz i przerwał połączenie. Obejrzał się jeszcze za wyjeżdżającym z płyty dworca autobusem. Czekał, aż całkiem zniknie mu z pola widzenia.

53

„Seryjni samobójcy zawsze grasują w piątki”

Lodowaty deszcz rozpadał się na dobre. Zdawać by się mogło, że ktoś rozerwał chmurę na pół, uwalniając zgromadzone w niej hektolitry wody.

Szymon przejechał obok umówionego adresu i rozglądał się za miejscem parkingowym. Pierwsze, które wypatrzył, znajdowało się jakieś sto metrów dalej. Trudno. Najwyżej zmoknie. Wyskoczył z auta i biegiem ruszył przed siebie. Pod zadaszeniem już czekał na niego mężczyzna w czarnej kurtce, z kapturem zaciągniętym na głowę.

– Tak bez parasola? – rzucił zamiast powitania.

Dziennikarz otarł twarz z zimnego deszczu, otrzepał ręce i zapytał:

– Masz towar?

Kaptur przytaknął, po czym wyciągnął z kieszeni dilerkę zawierającą biały proszek. Dziennikarz wręczył mu pospiesznie kilka banknotów i schował narkotyki do kieszeni płaszcza.

– Jakieś informacje? – dopytał, gdy diler schował pieniądze bez przeliczenia.

– Może, ale nic potwierdzonego. Znajomy z Podlasia, który robi w przerzucie do stolicy, mówił, że od niedawna pracuje dla nich jakiś koleś z tatuażem smoka. Widział go tylko raz i na razie nie wie, co to za jeden. Nie chciał wypytywać na chama, ale powiedział, że zadzwoni, jak tylko czegoś się dowie.

– Dzięki.

– Nie ma sprawy. Robię to tylko przez wzgląd na pamięć o twoim starym. Był dobrym pracodawcą – odparł mężczyzna, poprawiając kaptur, po czym, puszczając do Szymona oko, dodał: – Pozdrów Procę.

– Jakby Proca się dowiedział, udusiłby mnie, a ciebie wysłał do paki.

– On nie ma już takich możliwości.

– Ale jego koledzy mają – odparł Rafalski, robiąc krok do tyłu. Na odchodne uniósł rękę w geście pożegnania i biegiem ruszył z powrotem do samochodu.

Miał jeszcze jedno spotkanie tego wieczoru. Spotkanie, na które czekał od wielu tygodni.

Z aspirantem Robertem Baczukiem umówili się w kawiarni przy placu Trzech Krzyży. Oczywiście parkowanie ponownie nastręczyło problemów. Szymon pomyślał, że bardziej i tak już nie zmoknie. Zabrał leżący na fotelu pasażera plecak. Przebiegł pół kilometra i zziajany wszedł do kawiarni.

W rogu pomieszczenia, z którego rozciągał się dobry widok na wejście i całe wnętrze lokalu, siedział jego przyjaciel. Już na pierwszy rzut oka wydał się Rafalskiemu wychudzony. Nie był jednak tak blady jak wtedy, gdy Szymon widział go nieprzytomnego na szpitalnym łóżku. W spojrzeniu miał niespodziewaną łagodność i spokój, które wydawały się całkiem nowym zjawiskiem. Przywitał dziennikarza szybkim skinieniem oraz półuśmiechem, którym dodał Szymonowi odwagi.

– Dziwnie brzmiał twój głos przez telefon – zaczął policjant, gdy ociekający deszczem Rafalski przewieszał odzienie przez krzesło.

– Niełatwo przychodzi mi przyznawanie się do błędów.

Robert przytaknął. Nie rozmawiali od czasu ich ostatniej kłótni, jednak obaj doskonale orientowali się, przez co każdy z nich przechodził ostatnimi tygodniami.

– Ja też powinienem przeprosić – ocenił aspirant. – Mocno przesadziłem ostatnim razem.

– Miałeś prawo się zdenerwować – odparł dziennikarz i pociągnął nosem. Drżał od chłodu. Z kosmyków włosów sączyły mu się krople deszczu, więc przeczesał je palcami do tyłu.

– Zamówię ci herbatę – rzucił Robert i niespiesznie wstał od stołu. Prostując się, złapał dłonią za prawy bok.

Szymon pomyślał, że pewnie tam przyjaciel otrzymał cios nożem.

Z radością przyjął postawiony przed nim kubek gorącej herbaty. Objął go zmarzniętymi dłońmi. Ostrożnie upił łyk naparu, po czym sięgnął do plecaka. Wydobył z niego folder zawierający kilka dokumentów. Spomiędzy kartek wysunął jedną fotografię i położył ją przed przyjacielem. Przedstawiała skąpane we krwi zwłoki Chyżego.

– Znowu masz zdjęcie z miejsca zbrodni? Niczego się jeszcze nie nauczyłeś? – zapytał aspirant, piorunując Szymona spojrzeniem.

– Tym razem to nie jest tak, jak myślisz. To zdjęcie zostało mi wysłane MMS-em jako ostrzeżenie w dzień zabójstwa Kacpra. To jest mój informator. Był… – wyjaśnił Szymon i po chwili dokończył: – Był policjantem.

– Samobójstwo? – dociekał Robert, biorąc do ręki zdjęcie.

– Pozorowane. Załatwili go koledzy po fachu.

– Dlaczego nie pójdziesz z tym do prokuratury? To zdjęcie jest dowodem.

– Przychodzę z tym do ciebie – odparł Szymon i dyskretnie obejrzał się za siebie. Nachylił się nad stołem i ściszonym głosem dodał: – Załatwili go niebezpieczni ludzie. Ci sami zamordowali Kacpra. W obu przypadkach nie wiadomo tylko, kto pociągnął za spust i kto trzymał nóż.

– Może lepiej byś zrobił, zostawiając to profesjonalistom, co? Czy Młody nie ma tej sprawy na tapecie?

– Ma, ale jego ludzie utknęli w martwym punkcie. Mnie nie słuchają. Jeżeli wstawisz się za mną, ale sam wniesiesz informacje…

– Szymon, oni sobie poradzą, a ty powinieneś trzymać głowę nisko. Wyjedź gdzieś na wakacje. Ukryj się. Przecież ty też podpadłeś tym ludziom!

– Mam się schować do nory, bo kryminaliści chodzą na wolności? Chcę, żebyś mi pomógł, nie odwalał za mnie robotę, Robson! Myślisz, że pozwolę, żeby śmierć Chabra i Chyżego przeszły niezauważone? Niewyjaśnione?! Wszyscy wiele mi obiecywali: Berg, Tyszka, Młody… Wszyscy się zaangażowali, ale efektów nie ma. Młody, owszem, posunął sprawę sutenerstwa, Zimny siedzi, czekając na rozprawę, ale mordercy Chabra i Chyżego uciekli, a sprawa ugrzęzła.

– To jest Chyży? – dopytał aspirant, lekko unosząc zdjęcie.

Szymon przytaknął.

– Zgadnij, kiedy go skasowali – zagadnął Szymon, widząc rosnące w spojrzeniu przyjaciela zainteresowanie.

– W piątek? – odparł aspirant.

– Strzał w dziesiątkę. Seryjni samobójcy zawsze grasują w piątki, bo sekcję zwłok przeprowadza się dopiero w poniedziałki. Czas upływa i niektóre ślady znikają. Jakbym kiedyś postanowił ze sobą skończyć, to wiedz, że zrobię to w poniedziałek – odparł dziennikarz.

– To najbardziej oblegany przez samobójców dzień.

– Obiecuję, że grzecznie poczekam w kolejce.

– Posłuchaj mnie, Szymon. Rozumiem, że jesteś bojowo nastawiony, i znam powód. Chaberski był twoim bliskim przyjacielem. Ale nie jesteś nawet gliniarzem, a zachowujesz się teraz jak pieprzony John Wick szukający zemsty!

Szymon nie odpowiedział na postawiony mu zarzut. Upił łyk herbaty i świdrował przyjaciela zaczepnym spojrzeniem.

– To pomożesz mi czy nie?

– Przecież wiesz, że tak – odpowiedział aspirant bez wahania. – Sam cię naciskałem, żebyś zajął się w końcu prawdziwym dziennikarstwem śledczym. Znalazłeś temat handlu prostytutkami… Siedzimy w tym razem. Ktokolwiek załatwił tego policjanta, nie miał żadnych skrupułów. Oczywiście, nie jest trudno pozbawić życia niewygodnego człowieka i upozorować jego samobójstwo, ale myślenie, że coś takiego ujdzie płazem, świadczy albo o szaleństwie, albo o tym, że ma się po swojej stronie bardzo wpływowych ludzi.

Aspirant utkwił spojrzenie w wydrukowanej fotografii. Badał każdy jej centymetr.

– Bestie – wyszeptał.

– Policjantów było dwóch – powiedział Szymon, odsuwając kubek z herbatą od ust. – Aspirant Dariusz Głogowski i Smok, czyli sierżant Stanisław Rewus. Darek zniknął zaraz po zabójstwie Kacpra, ale Smok pojawił się z ludźmi Zimnego, gdy znaleźliśmy Alinę. Potem odjechał z narkotykami. Mam informację, jeszcze nie potwierdzoną, że na Podlasiu wśród handlarzy narkotyków pojawił się nowy człowiek z tatuażem smoka na szyi. Przypadek?

– Może?

– Chaber powtarzał, że w policyjnej robocie przypadek to rzadkość.

Robert zmierzył Szymona uważnym spojrzeniem. Czy dostrzegł jego cierpienie? Jego potrzebę poznania prawdy? Być może. Mimo dzielących ich różnic znali się i rozumieli doskonale.

– Znajdziemy ich – zapewnił Robert, nachylając się nad stołem. Popatrzył przyjacielowi w oczy. – Zrobię, co w mojej mocy, żeby tych dwóch stanęło przed sądem, ale musisz mi wszystko opowiedzieć. Co się z tobą działo przez ostatnie tygodnie? O co chodziło z tą dziewczyną? I jest warunek: musisz opowiedzieć mi wszystko. Całą prawdę i tylko prawdę.

– Od czego by tu zacząć…

– Od początku, stary. Zacznij od początku – odparł aspirant.

Ciałem Szymona mimowolnie wstrząsnęły dreszcze. Za oknem błysnęło jasne światło. Potem uderzył grzmot.