Copyright © Aleksandra Struska-Musiał

Copyright © Wydawnictwo BIS 2025

ISBN 978-83-7551-843-6

Wydawnictwo BIS

ul. Lędzka 44a

01-446 Warszawa

tel. 22-877-27-05, 22-877-40-33

e-mail: bisbis@wydawnictwobis.com.pl

www.wydawnictwobis.com.pl

Fragment

Ptasi azyl

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Maj rozgościł się przy ulicy Pazurkowej na dobre, choć na wierzbie jeszcze żółciły się oblepione pyłkiem kotki i zupełnie nie przeszkadzał im gwar panujący w domku pod drzewem. No bo w końcu to były bazie kotki, a im hałasy nie przeszkadzają. A w domku pod wierzbą przy ulicy Pazurkowej często bywało gwarnie. To przecież ulubiona baza szóstki dzieci z kamienicy naprzeciwko: Karola Nowicjusza z mieszkania numer jeden, Milki, Franka i Mikołaja Kociejków spod trójki, Marysi Wesołek spod czwórki i Wojtka Marudki spod piątki. Pod dwójką też już mieszkały dzieci: Mania i Lucek, ale one na razie musiały się zadowolić spacerem w bliźniaczym wózku. Do domku pod drzewem trzeba dorosnąć.

Pewnego sobotniego popołudnia cała paczka przyjaciół z Pazurkowej omawiała w swojej bazie szkolne sprawy. Tematy były arcyważne: kto komu podrzuca liściki do piórnika, dlaczego pani Bajeczna jest absolutnie najlepszą nauczycielką w całej szkole, a panu Nadętemu lepiej nie nadepnąć na odcisk, kto komu pokazał język na korytarzu i co z tego wynikło albo do której godziny na bank (ale to na bank!) nie będzie się spało na wycieczce klasowej. Zniecierpliwiony Ciapek zaczął błagalnie popiskiwać, coraz bardziej domagając się spaceru, więc Wojtek wreszcie zdecydował się opuścić rozgadane i roześmiane towarzystwo. Razem z nim wyszedł Karol ze swoim psem Pierogiem.

Podczas spacerów Pieróg nie dawał się rozproszyć żadnym dźwiękom ani zapachom. Zawsze pamiętał o swoim najważniejszym zadaniu: musiał być dla Karola oczami. Bo Karol wprawdzie miał własne oczy, ale nie widział. Pieróg był jego psem przewodnikiem. Za to Ciapek cały czas węszył i ciągnął Wojtka to w jedną, to w drugą stronę. Czasem po to, żeby podnieść nogę i wyperfumować paroma kropelkami piętnasty krzaczek, a czasem, by spróbować chyłkiem zjeść jakąś aromatyczną zdobycz. Wojtek jednak zwykle był innego zdania co do zapachu Ciapkowej zdobyczy: jedną ręką zatykał nos, a drugą wyszarpywał psu z pyska jego smakołyk. Tym razem Ciapek zatrzymał się na dłużej, intensywnie węsząc i popiskując. Spoglądał to na kępkę trawy, to na Wojtka, jakby próbował swojemu panu coś powiedzieć.