Agata Widzowska

Psierociniec Ufopsiaki

Ilustrowała Marta Krzywicka

Tekst © Agata Widzowska

Ilustracje: Marcin Piwowarski

Redaktorka prowadząca: Anna Kapuścińska

Redakcja: Agnieszka Czerepowicka

Korekta: Małgorzata Korbiel

Projekt graficzny i DTP: Justyna Wiśniewska

Ramka zdjęcia na okładce: mayrisio/Shutterstock

© Copyright by Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o., Warszawa 2020

Wszelkie prawa zastrzeżone

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Wydanie I

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

02-672 Warszawa, ul. Domaniewska 48

tel. +48 22 826 08 82, fax +48 22 380 18 01

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

ISBN: 978-83-280-8574-9

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek / Virtualo Sp. z o.o.

Spis treści

- Dedykacja

- Psierociniec. Ufopsiaki

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Dedykuje Julce i Dżudżu

Nad Psierocińcem wisiały burzowe chmury. Gorące powietrze wpadało do psich nosów wraz z kurzem i babim latem. Zmęczone upałem zwierzaki szukały odrobiny cienia i dostępu do wody. Część czworonogów leżała plackiem na zimnych kafelkach budynku i chłodziła sobie brzuchy. Inne wskakiwały do dmuchanego baseniku z wodą, a potem otrzepywały się na wszystkie strony, robiąc wróblom orzeźwiającą fontannę. Rudolf wykopał pod jabłonką dół, zwinął się w kłębek i czerpał z kojącego chłodu ziemi. Szczeniaki biegały wokół ustawionego w ogrodzie natrysku i łapały w pyszczki strugi wody. Rozgrzane psie grzbiety parowały, tworząc darmową saunę dla pcheł i much. Pestka wyciągnęła się pod łóżkiem, a Lotka bujała się w hamaku.

– Kiedy wreszcie spadnie deszcz…? – wzdychał Maniuś.

Nikt jednak nie miał siły na rozmowę. Toffik leniwie odganiał natrętne muchy i wciągał nosem zapach tymianku. „Tymianek – usypianek” – mówiła o tych ziołach pani Monika. Toffikowi kręciło się w głowie od upału. Najpierw zamknął prawe oko, a zaraz potem lewe. Cichutko zapadał w sen.

Chmury zasnuły całe niebo i przypominały granatowy ocean. Wyglądało to jednocześnie groźnie i pięknie. Ptaki latały nerwowo nad Psierocińcem, a z ich dziobów wydobywały się niezrozumiałe dźwięki. „Dlaczego tak piszczą, kraczą i trajkoczą? Czyżby bały się nadchodzącej nawałnicy? Do stu kiełbasek! Dlaczego tak hałasują?” – zastanawiały się psy. Nagle na niebie pojawił się jasny punkt, świecący mocniej niż lampy na stadionie, i do tego szybko się powiększał. W końcu osiągnął wielkość księżyca w pełni.

– Patrzcie! – krzyknął Toffik.

Świetlisty obiekt obrócił się dookoła własnej osi, rozbłysnął tysiącem iskier i z ogromną szybkością opadł na ziemię. Wszystkie psy poderwały się na równe łapy.

– Słyszeliście te dźwięki? – zapytała Pestka, która wybiegła na podwórko, poderwana dziwnymi świstami dobiegającymi zza okna.

– Aż mi uszy wykręciło na lewą stronę – powiedział Maniuś. – To było jak piosenka puszczona od tyłu.

– Zaśpiewaj.

– Brzmiało jakoś tak: ciachu, ciachu, ciachuuu! Taka piosenka.

– Jak pyszne ciacha z salcesonu?

– Tak.

– Dziwnie.

– Do si la sol fa mi re dooo! – zaśpiewała Lotka operowym głosem.

– Lasso? – zdziwił się szczeniaczek.

– Na lasso kowboje łapią konie, a ja zaśpiewałam muzyczną gamę od końca do początku. Czy mam zaśpiewać od początku do końca?

– Nieee! – wrzasnęły chórem psy.

– Nie to nie – prychnęła Lotka. – Jeszcze będziecie mnie prosić.

– Wybacz, ale to nie czas na śpiewy. Musimy sprawdzić, co spadło z nieba – powiedział Maniuś.

– Może to był psiamolot albo psielikoptel? I zlobił bach? – Szczeniaczek sypał pomysłami.

– Gdyby tak było, usłyszelibyśmy warkot zepsutego silnika i potężny huk, a to coś wylądowało cicho. To znaczy cicho dla ludzi, bo my słyszeliśmy dźwięki na innej częstotliwości – wytłumaczył Rudolf. – Pani Aneta nic nie słyszała, bo nadal siedzi przed laptopem i zamawia dla nas karmę, a pani Monika zaszywa dziury w kanapie, które wygryzł Toffik.

– Ja nic nie wygryzłem!

– Wygryzłeś! – upierał się Rudolf.

– A ty nie masz przednich zębów i nie wygryzłbyś nawet dziury w skarpecie! – odszczeknął Toffik.

– Przestańcie się kłócić! – zawołała Rita. – Musimy się dowiedzieć, co to było. Widzieliście jakiś dym?

– Nie, z pewnością nie było dymu, bo od dymu zawsze szczypią mnie oczy – powiedziała Lotka.

– Na mój węch to był jakiś talerz – oznajmił Maniuś.

– Och! Myślisz tylko o jedzeniu – westchnęła Rita.

– Moja droga, mam na myśli latający talerz, a nie półmisek z szaszłykami i salcesonem. Gdy się ściemni, mam zamiar to sprawdzić. Kto idzie ze mną?

– Ja!

– Ja też!

– Wszyscy!

– Nie możemy iść wszyscy, bo to zbyt niebezpieczne. Trzeba to dobrze przemyśleć i zaplanować każdy szczegół – powiedział Maniuś.

– Masz rację. A co zrobimy, jeśli okaże się, że przyleciały do nas jakieś ufopsiaki? – zapytała Pestka.

– I będą chciały zaznaczać swój teren – dodał ze zgrozą Rudolf.

– Jeszcze gorzej, gdyby to były ufokicie…

– Fuj! Tylko nie to! – odezwały się głosy z różnych stron.

– Proponuję wysłać zwiadowców, a reszta psów poczeka na ich powrót w Psierocińcu. Jeśli okaże się, że przybysze mają złe zamiary, będziemy musieli stanąć w obronie pani Anety i pani Moniki – powiedział Maniuś.

– One boją się nawet myszy i pająków! – Toffik zachichotał.

– I węzy – dorzucił wesoło szczeniaczek.

Do grupy zwiadowczej zgłosiły się najsilniejsze i najsprytniejsze psy o dobrym wzroku i jeszcze lepszym węchu. Wśród nich była Pestka, która odzyskała wiarę w siebie po tym, jak uratowała tonącego Remika. Postanowiono, że delegacja nie pójdzie z pustymi rękami i zabierze ze sobą pakiet powitalny, na który składały się:

Reprezentacja Psierocińca miała wyruszyć o świcie, kiedy opiekunki psów zwykle śpią. Rankiem umysły są wypoczęte, a łapy mają dużo siły do biegania, na wypadek gdyby trzeba było uciekać. W głębi serc psy trochę się bały spotkania z nieznanymi istotami, ale przecież były nastawione pokojowo. Ludzie w podobnej sytuacji wezwaliby żołnierzy, ustawili czołgi i naszykowali broń. Widocznie zwierzęta mają w sobie więcej zaufania i pozytywnych myśli. Każdy był też jednak ogromnie ciekawy, kto, jak i po co wylądował na ich terenie. Delegację wybrano jednogłośnie. W jej skład weszli: Maniuś, Oscar, Pestka, Lotka, Brutus oraz gościnnie Budzeł i Niepiesek.

– Nie wiadomo, kto wypełznie z tego statku. Może pająki? – Rita się niepokoiła.

– Eee tam. Pająki nie przyleciałyby żadnym latającym pojazdem, tylko spuściłyby się na kosmicznej pajęczynie z góry na dół – stwierdził Rudolf.

– A może to wcale nie są zwierzęta, tylko dziwne stwory niepodobne do nikogo – dorzucił swoje przemyślenia Maniuś. – Widziałem kiedyś w telewizji zielone ufoludki z oczami wielkimi jak psie miski.

– Dosyć zgadywania. Psiekonajmy się sami – ucięła dyskusję Pestka. – Proponuję, żeby powitać ich wierszem ułożonym przez Remika. Nawet jeśli kosmici mają złe zamiary, to poezja odmieni ich serca.

– A jeśli oni nie mają serc? Albo zamiast serc mają sprężyny? – zapytał ktoś.

– Cokolwiek mają, wiersz się przyda. Zawiadomię Remika, a wy poproście Budzeła, żeby do nas dołączył i wywąchał zapach obcych. Może pachną podobnie do nas.

– Czyli szprotkami, he, he… – zachichotał jeden z psów, który dwa dni wcześniej zakradł się do śmietnika i wymazał sobie pysk resztkami wędzonej ryby.

– Gdyby śmierdzieli, śmierdziałby już cały Psierociniec. Czujecie coś okropnego? Bo ja nie… – Lotka wciągnęła w nozdrza haust powietrza.

– Ja czuję zapach jedzenia – stwierdził Maniuś.

– A ja czuję pismo nosem – odpowiedział Pestka, która nie mogła się już doczekać spotkania z Remikiem, w którym była po uszy zakochana.