Dziecięca seria „Szkoła charakteru” to 12 tytułów:

1. Kaczorek Kwaczek i lekcja pokory

2. Marnotrawny kotek

3. Baranek i poszukiwanie tożsamości

4. Kolorowy gołębnik i kwestia przyjaźni

5. Żółwik i szkoła cierpliwości

6. Skunksik i szkoła charakteru

7. Psi pamiętnik i znaczenie posłuszeństwa

8. Niedźwiadki i życiowe odkrycia

9. Jeżozwierz i nauka odwagi

10. Gorylek Barnaba ma rodzeństwo

11. Piesek preriowy i szkoła życia

12. Prosiaczek lubiący rywalizację

Informacje o dostępności tytułów na
www.wydawnictwo.psalm18.pl

Tytuł oryginału: Spunky’s Diary

Copyright 1982, 2000 by Janette Oke

Originally published in English under the title Spunky’s Diary by Bethany House Publishers, a division of Baker Publishing Group, Grand Rapids, Michigan, 49516, U.S.A.

All rights reserved.

Copyright © 2025 for Polish translation and edition:

Psalm18.pl Daniel Wołochowicz

Przekład i redakcja: Małgorzata Wołochowicz

Skład i adaptacja okładki: Marcin Nowak

Ilustracje: Nancy Munger

Korekta: Daniel Wołochowicz

Konwersja do EPUB/MOBI: InkPad.pl

ISBN: 978-83-68512-00-7

Wydawnictwo Psalm18.pl Daniel Wołochowicz

Świeradowska 47, 02-662 Warszawa

NIP: 9512138491

Dedykuję tę książeczkę

wszystkim młodym

oraz tym, którzy jeszcze pamiętają,

że kiedyś byli młodzi.

SPIS TREŚCI

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

ROZDZIAŁ 1

Cześć, wabię się Wafel i jestem psem. Nie mam jeszcze nawet roku, więc dokładniej mówiąc, jestem wciąż szczeniakiem. Mieszkam z moją rodziną, z Dobsonami. Państwo Dobsonowie dostali mnie w prezencie dla całej rodziny. Ich dzieci, Tereska i Marek, są bardzo fajne. Kocham wszystkich w rodzinie, ale najbardziej Marka. To on zwykle się mną zajmuje.

Mam do dyspozycji duży, ładny ogród, w którym się bawię, ale pani Dobson jest bardzo wrażliwa na punkcie swoich rabatek z kwiatami. Przegania mnie zawsze, kiedy tylko w nie wejdę. A one są świetną kryjówką i miejscem do tarzania się. Szkoda, że pani Dobson nie pozwala mi się tam bawić.

Coraz lepiej mi idzie gonienie piłki i łapanie jej. Jestem przytulany i głaskany za każdym razem, kiedy ją przynoszę z powrotem. Dziś razem z Markiem bawiliśmy się patykiem. On chyba chce, żebym za nim gonił i go przynosił, tak jak to robimy z piłką.

Na mojej ulicy mieszka dużo dzieci. Lubią przechodzić obok naszego domu i drapać mnie za uchem. I mnie też się to podoba.

Sypiam w przytulnym koszyku na podłodze w kuchni. Tam też są moje dwie miski: z jedzeniem i z piciem. Szkoda, że nie dostaję do jedzenia tego samego, co cała rodzina, ale pani Dobson absolutnie się nie zgadza, żeby mnie karmić resztkami ze stołu. Chociaż jedzenie dla psów, które mi dają, też jest pyszne.

Ten pamiętnik jest historią o niektórych wydarzeniach, jakie mnie spotkały. Mam nadzieję, że czytając, polubicie ją tak samo, jak ja lubię ją opowiadać.